Paulo Henrique Ferreira Da Silva (São Paulo, 31 de agosto de 1995), mais conhecido pelo seu nome artístico de MC Paulin da Capital é um cantor e compositor brasileiro de funk paulista. é uns do maiores Mc's do gênero Funk consciente atualmente.

Biografia e carreira
Entre os dias 29 de maio e 4 de junho, a música "Sou Pretin, Cabelin Enroladin", Outro sucesso é "Eu achei", do Paulin. Aqui, ele acorda, lê uma Bíblia, fuma um baseado, abraça a avó e chora ao ver que sua moto foi roubada na canção ele já começa com "Cês levou meu pão de cada dia", mas no final é feliz: "Graças a Deus eu achei", A moto estava "no lugar que não entra polícia". Um mundo duro e injusto, marcado pelo crime, de onde eles tentam sair, marca as letras e a vida do artista No lugar da euforia de hits passados, entram a tristeza e a busca por redenção. Suas letras falam de temas como a vida difícil na favela, com ecos de louvor religioso. A motocicleta é um símbolo comum de superação.

Condenado a 11 anos por conta de um assalto em 2014, MC Paulin da Capital ficou 4 anos na prisão e, durante esse período, compôs mais de 100 músicas, preparando o caminho para a sua saída. A

Ao deixar a cadeia, ele adotou o nome de MC Paulin da Capital e viu a fama chegar ao começar a cantar sobre motos no funk consciente.

Ao lado do MC Lipi, ele lançou "Mulher Cativante", que, com 118 milhões de views até aqui, é o maior sucesso de sua carreira.

Discografia

Álbuns de estúdio

 (2022) Mandrake na Voz

Singles

 (2021) Quebredas
 (2022) Nada é Por Acaso
 (2022) Sou Pretin, Cabelin Enroladin
 (2022) Nada é por Acaso
 (2022) Foi Por Pouco
 (2022) Inspiração
 (2022) Mil Motivos
 (2022) Hoje Tá Derretendo
 (2022) Mensagem
 (2022) Dois Corações

EPs

 (2022) Love (Acústico)

Ligações externas

Naturais do estado de São Paulo
Músicos de funk carioca
Cantores do estado de São Paulo
Compositores do estado de São Paulo

MC Paulin da Capital


O Samsung Galaxy A21 é um smartphone Android desenvolvido e fabricado pela Samsung Electronics. Faz parte da série Galaxy A, que é voltada para o mercado intermediário. A empresa divulgou e lançou o telefone no dia 8 de abril de 2020 nos Estados Unidos.

Software
O smartphone sai de fábrica com sistema operacional móvel Android 10 com a interface One UI 2 da Samsung.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy A
Smartphones

Samsung Galaxy A21


Der Jüdische Friedhof in Höringhausen, einem Stadtteil der Stadt Waldeck im Landkreis Waldeck-Frankenberg (Hessen), wurde in der Mitte des 19. Jahrhunderts errichtet. Der jüdische Friedhof liegt etwa 500 Meter vom Ort entfernt am Komberg und hat einen Abstand von 100 Meter zur Bahnlinie. Hinter dem Viadukt führt rechts ein Feldweg zum Friedhof, der zwischen landwirtschaftlich genutzten Flächen liegt.

Geschichte
Der Friedhof der jüdischen Gemeinde Höringhausen wurde 1936 (Hermann Katz, gest. 12. Februar 1936) zum letzten Mal belegt. Auf dem 27,40 ar großen Friedhof sind heute noch 25 Grabsteine (Mazewot) erhalten. Ein Teil der Inschriften ist nicht mehr zu lesen.

Literatur
 Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 2: Großbock – Ochtendung. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08078-9 (Online-Version).

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Höringhausen bei Alemannia Judaica

Horinghausen
Bauwerk in Waldeck (Stadt)
Erbaut im 19. Jahrhundert
Horinghausen

Jüdischer Friedhof (Höringhausen)


La torre de Carasa es una edificación existente en la localidad de Carasa, en el municipio de Voto, Cantabria (España). Está protegida por la declaración genérica del decreto de 22 de abril de 1949 y la ley de patrimonio 16/1985.

Véase también
 Torres defensivas de Cantabria

Referencias

Carasa

Torre de Carasa


වර්ෂ 1995 ආරම්භ කරන ලද මයික්‍රෝ කාර් සමාගම පෑලියගොඩ නගරයේ,ශ්‍රී ලංකාව,පිහිටා ඇත. මෙම සමාගම, මෝටර් රථ ඉංජිනේරු ආචාර්‍ර්ය ලෝරන්ස් පෙරේරා මහතා විසින් ආරම්භ කරන ලද්දකි. මයික්‍රෝ කාර් සමාගමේ පලමු හඳුන්වාදීම වුයේ මයික්‍රෝ ප්‍රිවිලෙජ් රථයයි. එය 1000cc ගැසොලින් එන්ජිමක් හා සිලින්ඩර 4කින් යුක්ත විය. ඉන් පසුව ඔවුන් විසින් නව මාදිලි 2ක් හඳුන්වා දෙන ලදී. (මයික්‍රෝ MPV ජූනියර් වෑන් රථය හා  මයික්‍රෝ ට්‍රෙන්ඩ් hatchback), ඒවා මුල් රථයට වඩා පහසුකම් වලින් යුක්ත විය.

60% දේශීය අමුද්‍රව්ය්‍ය භාවිතා කොට, ශ්‍රී ලංකාවේ පලමු මෝටර් රථය ලෙස නිර්මාණය කොට නිපදවන ලද්දේ මයික්‍රෝ මොටර් රථයයි. 1999 දී එහි මූලාකෘතිය නිපදවන ලද අතර එහි මංගල පරීක්ෂන ධාවනය එම වසරේ දෙසැම්බරයේදී සිදු කරන ලදී. එහි බඳ කොටස් හැඩකාර අයුරින් කෘත්‍රීම මැට්ටෙන් මොඩලයක් ලෙස තනා එහි සංයුක්තය අවසන් තත්ව පරීක්ෂාවට වසර 2000 ජුනි මසදී ලක් කරන ලදී.

මයික්‍රෝ සමාගමේ පලමු මොටර් රථය, ඉතා දීර්ඝ ක්‍රියාවලියකින් අනතුරුව 2003 දී ශ්‍රී ලංකා මෝටර් රථ දෙපාර්තුමේන්තුවේ නිළ වශයෙන් ලියාපදිංචි කරන ලදී.

නිපැයුම්

මයික්‍රෝ ප්‍රිවිලෙජ්

දේශීය වශයෙන් නිෂ්පාදනය කරන ලද පලමු මොටර් රථය වන්නේ මයික්‍රෝ ප්‍රිවිලෙජ් රථයයි. මෙම රථය සැලසුම් කිරීමේ ප්‍රධාන අරමුණු ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ බහුතරයකට මිලදී ගත හැකි, ආරක්ෂාකාරී, ලාභදායී හා පරිසර හිතකාමී ප්‍රවාහන සේවයක් සැලසීම යන කාරණා දැක්විය හැක.

මෙම රථය 1000cc සිලින්ඩර 4 කින් යුතු EFI ගැසොලින් එන්ජිමකින් බලගැන්වී ඇත. එය ස්යංක්‍රීය නොවන ගියර් 5ක ගියර් පද්ධතියකින් යුතුවේ. ඒ හැරුනු විට අනෙකුත් සාමාන්‍ය මොටර් රථයක් සතු පහසුකම් වලින් යුක්ත වේ. ඒවා නම්...
 පළිඟු දීප්ත ප්‍රධාන ලාම්පු
 වායු සමීකරන පද්ධතිය
 13" රෝද රිම් පද්ධතිය
 රේඩියෝ CD/කැසට් ප්ලේයරය
 විද්යුත් වීදුරු ජනේල පද්ධතිය
 දුරස්ථ පාලකය සහිත මධ්‍යගත දොරගුල් පද්ධතිය

මයික්‍රෝ ට්‍රෙන්ඩ්
මයික්‍රෝ ට්‍රෙන්ඩ් රථය ඉතා හුරුබුහුටි නගරයට ගැලපෙන්නා වූ මෝටර් රථයකි. එය ඉතාලියේ පිනින්ෆරිනා හා හෙෆෙයි මොටර් රථ සමාගම විසිනි. 2003 ජනවාරියේදී මෙම රථය හඳුන්වාදුන් අතර අප්‍රේල් හිදී විකිනුම් ආරම්ඹ කරන ලදී.

මයික්‍රෝ ඇක්ටියොන්

මයික්‍රෝ සමාගමේ SUV වර්ගයේ නිපැයුමකි. ලීටර් 2.0 ධාරිතාවෙන් යුත් ඉන්ටර් කූලර් ටර්බෝ ඩීසල් එන්ජිම(3rd Generation VGT A200XVT) අශ්ව බල 141 හා මිනිත්තුවට වට 4000ක බලයක් උත්පාදනය කරයි. ගියර් 6කින් යුතු ස්වයංක්‍රීය / ටිප්-ට්‍රොනික් ගියර් පද්ධතිය හෝ ස්වයංක්‍රීය නොවන ගියර් 5කින් යුතු ගියර් පද්ධතියකින් සමන්විත වේ. 4 වීල් රථයක් වන මෙය ධාවනය වන අතරතුර 2 වීල් තත්වට පත් කිරීමට හැකියව ඇත.

මයික්‍රෝ ඇක්ටියොන් ස්පොර්ට්

පික් අප් වර්ගයේ රථයකි. මයික්‍රෝ ඇක්ටියොන් රථයේ සැලසුමට නිපදවන ලද ඩබල් කැබ් රියකි.

මයික්‍රෝ ඩබල්-ඩෙකර් බස් රථය

සුඛෝපභෝගී බස් රථයකි. මයික්‍රෝ කාර් සමාගමේඅප්‍රධාන අරමුණ වනුයේ මගීන්ගේ සුව පහසුව සැලසීමයි. මීට අමතරව..
 මගීන්ට පහසුවෙන් බස් රථයට ගොඩ විය හැකි පරිදි නිපදවන ලද පොලවට ආසන්න රථයේ බිම කොටස.
 නවීණ තාක්ෂණය හා ආරක්ෂාව.
 ABS බ්‍රේක් පද්ධතිය.
 සම්පූර්ණ වායු සමීකරන පද්ධතිය.
 ස්වයංක්‍රීය දොර පද්ධතිය.

මගීන් 102  සඳහා ආසන පහසුකම් ද, 26 සඳහා හිටගෙන යාමටද හැකි තරම් ප්‍රමානවත් ඉඩ පහසුකම් සහිතය. එන්ජිම හා බඳේ කොටස් ආනයනය කර ඇති අතර අනෙකුත් සියලුම කොටස් දේශීය වශයෙන් නිෂ්පාදනය කර ඇත.

මයික්‍රෝ රෙක්ස්ටන් II

දකුනු කොරියානු සැන්ග්යොන්ග් මෝටර් රථ සමාගම සමග එක්ව කල මයික්‍රෝ සමාගමේ තවත් SUV වර්ගයේ නිපැයුමකි. සැන්ග්යොන්ග් රෙක්ස්ටන් රථයේම මාදිලියක් වන නමුත් අභ්‍යන්තරය දේශීය වශයෙන් වෙනස්කම් වලට ලක් කර ඇත. ගියර් පද්ධතිය ටිප්-ට්‍රොනික් වන අතර බෙන්ස් රථයේ ලීටර 2.7 ඩීසල් එන්ජිමකින් බල ගැන්වී ඇත.

මයික්‍රෝ MPV
මයික්‍රෝ සමාගම ආරම්භයේම නිෂ්පාදනය කරන ලද, සමාගම සතු ප්‍රථම mini වර්ගයේ වෑන් රථයයි.

වර්ථමානයේදී මයික්‍රෝ සමාගම, කොරියාවේ සැන්ග්යොන්ග් මෝටර් රථ සමග එක්ව ශ්‍රී ලංකාව තුල SUV Sport utility vehicle රථ එකලස් කිරීමේ කටයුතු සිදුකරමින් පවතී. මර්සිඩිස් බෙන්ස් රථ එන්ජිම මගින් බලගැන්වෙන මෙම රථ මාදිලි වන්නේ..
 සැන්ග්යොන්ග් කයිරොන්
 සැන්ග්යොන්ග් ඇක්ටියොන්
 සැන්ග්යොන්ග් රෙක්ස්ටන්

බාහිර සබැඳුම්
 http://www.microcars.lk - නිල වෙබ් අඩවිය
 http://www.nation.lk/2008/08/17/busi7.htm - මයික්‍රෝ කාර් සමාගම පලමු ඩබල්-ඩෙකර් බස් රථ නිපදවයි

මෝටර්රථ නිශ්පාදන සමාගම් - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ සමාගම්

මයික්‍රෝ කාර්


was a town located in Kitakuwada District, Kyoto Prefecture, Japan. The town was the second largest among the towns and villages in the Kyoto Prefecture. The town was entirely on the Tamba plateau. The town, being surrounded by mountains, had an inland climate with cool summers, cold winters, and a huge amount of precipitation.

As 90% of the area was covered in forest, forestry has been a key industry in Keihoku. The construction of Heian-kyō, capital of Imperial Japan from 794 to 1868, relied hugely on the timber imports from Keihoku. Local villagers and lumberjacks used to deliver the timber to Kyoto through Katsura River during the ancient times.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,362 and a density of 29.23 persons per km2. The total area was 217.68 km2. It was said that more artisans are moving to Keihoku in pursue of better quality of life.

On April 1, 2005, Keihoku was merged into the expanded city of Kyoto, specifically at Ukyo Ward, and thus is no longer an independent municipality.

Tourism and transportation
ROOTS Journey, a Keihoku-based company is established to promote sustainable tourism within the region. Other than its rich historic background and forestry industry, the region is notable for its "satoyama" lifestyle, traditional thatched roof houses and natural landscapes.

Public transportation
West JR Bus Ser Kyotsuru Line (Kyoto Station - Nijo Station -Kaohsiung-Tsumenoo- Zhouyama)
Miyama-Keihoku Bus
Local Furusato bus

National highways
Japan National Route 162 (Zhoushan Highway)
Japan National Route 477

Take JR bus of Takao/Keihoku Line from Kyoto station (terminal No.3) via Omiya, Nijo and Enmachi station. Shuzan terminal is a final stop and it takes around 1 hour 30 mins from Kyoto station. Transport fare costs 1200 yen, or you can use Japan Rail Pass.

Attractions
Josho Emperor Temple
Shuzan Castle ruins
Fukutokuji Temple
Yamakuni Shrine
Zhoushan Abandoned Temple

References

Dissolved municipalities of Kyoto Prefecture

Keihoku, Kyoto


The year 1884 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Buildings and structures

Buildings

 Antoni Gaudí begins work on the Sagrada Família church in Barcelona.
 Washington Monument in Washington, D.C., designed by Robert Mills, is completed.
 Hungarian Royal Opera House in Budapest, designed by Miklós Ybl, is opened.
 Budapest Keleti railway station, designed by Gyula Rochlitz and János Feketeházy, is completed.
 Garabit viaduct in France, engineered by Gustave Eiffel and Maurice Koechlin, is completed.
 The Dakota apartment building on the Upper West Side of Manhattan in New York City, designed by Henry Janeway Hardenbergh, is completed.
 Cornerstone of Statue of Liberty laid in New York Harbor.

Publications
 Frederic Growse – Bulandshahr: Or, Sketches of an Indian District: Social, Historical and Architectural

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – William Butterfield.
 Grand Prix de Rome, architecture: Hector d'Espouy.

Births
 February 6 – Vlastislav Hofman, Czech artist and Cubist-influenced architect (died 1964)
 February 12 – Norman Jewson, English Arts and Crafts architect (died 1975)
 July 6 – Willem Marinus Dudok, Dutch Modernist architect (died 1974)
 August 27 – Alfredo Baldomir, Uruguayan soldier, architect and politician (died 1948)
 September 26 – Antonio Barluzzi, Italian Franciscan friar and architect, known as the "Architect of the Holy Land" (died 1960)
 November 24 – Michel de Klerk, Dutch Amsterdam School architect (died 1923)
 Ernest George Trobridge, British architect (died 1942)

Deaths
 January 8 – Eugenius Birch, English naval architect, engineer and noted pier builder (born 1818)
 February 10 – Richard Shackleton Pope, English architect working in Bristol (born 1793)
 March 26 – Edward Milner, English landscape architect (born 1819)
 July 27 – Frigyes Feszl, Hungarian architect, a significant figure in the romantic movement (born 1821)
 August 3 – Paul Abadie, French architect and building restorer (born 1812)
 October 19 – Major Rohde Hawkins, English school and church architect (born 1821)

References

Years in architecture
Buildings and structures completed in 1884

1884 in architecture


Salvia divinorum, ballıbabagiller (Lamiaceae) familyasından sarmaşık türü bir bitki.

Salvia divinorum Meksika'nın, Oaxaca Sierra Mazateca bölgesinde doğal olarak bulunan entojenik bir bitkidir. Bilinç değiştirici özellikleri nedeniyle Mazatec şamanları tarafından iyileştirme ve evreni keşif amaçlı olarak yüzyıllardır kullanılmaktadır. Kullanım kökeni Aztek yerlilerine ve daha öncesine dek gider. Salvia divinorum temel etken madde olarak Salvinorin A içerir ve kullanımı dozajına bağlı olarak Halüsinasyon görmeye yol açar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Salvia Divinorum Blog Research And Information
 The Salvia Divinorum Mass Distribution Project

divinorum
Halüsinojenler

Salvia divinorum


Johan Peder Olsen (* 14. August 1939 in Tromsø) ist ein norwegischer Politikwissenschaftler.

Leben und Wirken
Der emeritierte Professor der Universität Bergen gehört zu den Vertretern des Neuen Institutionalismus in den Sozialwissenschaften. Zudem entwarf er (gemeinsam mit Michael D. Cohen (1945–2013) und James March) mit dem Mülleimer-Modell ein alternatives Handlungsprogramm für Organisationen.

Nach einigen Jahren als Journalist studierte Olsen Politikwissenschaft an der Universität Oslo und an der Universität Bergen, wo er 1971 promoviert und 1973 Professor für Verwaltungswissenschaft und Organisationstheorie wurde. Ab 1993 war er Direktor des norwegischen Grundlagenforschungsprogramms ARENA (Advanced Research on the Europeanization of the Nation-State). Olsen wirkte als Gastprofessor an verschiedenen US-amerikanischen Hochschulen, insbesondere der Stanford University.

2011 wurde Olsen in die National Academy of Sciences gewählt.

Literatur
 André Kaiser: Johan P. Olsen. In: Gisela Riescher (Hrsg.): Politische Theorie der Gegenwart in Einzeldarstellungen von Adorno bis Young (= Kröners Taschenausgabe. Band 343). Kröner, Stuttgart 2004, ISBN 3-520-34301-0, S. 365–368.

Weblinks
 Johan P. Olsen, ARENA Centre for European Studies (englisch)
 Johan P. Olsen, Norsk biografisk leksikon (norwegisch)

Politikwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Bergen)
Träger des Sankt-Olav-Ordens (Komtur)
Mitglied der National Academy of Sciences
Norweger
Geboren 1939
Mann

Johan P. Olsen


Kaschtanowka (, ) ist ein kleiner Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Kaschtanowka liegt im südöstlichen Samland zwölf Kilometer östlich von Kaliningrad (Königsberg) an der Föderalstraße A229 (ehemalige deutsche Reichsstraße 1) zwischen Rodniki (Jungferndorf) und Nisowje (Waldau).

Geschichte
Vor 1945 gehörte Gänsekrug zu Fuchshöfen (russisch: Slawjanskoje) im Landkreis Königsberg (Preußen), 1939 bis 1945 Landkreis Samland, im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen und war in seiner Geschichte mit diesem Ort eng verbunden.

1945 kam Gänsekrug mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Vor 1975 erhielt der Ort die russische Bezeichnung Kaschtanowka und wurde dem Dorfsowjet Nisowski selski Sowet im Rajon Gurjewsk zugeordnet. Von 2008 bis 2013 gehörte Kaschtanowka zur Landgemeinde Nisowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Kirche
Die fast ausnahmslos evangelische Bevölkerung von Gänsekrug war bis 1945 in das Kirchspiel der Kirche Arnau im Kirchenkreis Königsberg-Land II in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union eingepfarrt. Heute ist Kaschtanowka der Gemeinde der evangelisch-lutherischen Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg) in der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland zugeordnet.

Weblinks
 Kaschtanowka bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Kaschtanowka (Kaliningrad, Gurjewsk)


Georg Christoph Lichtenberg, pseudonim Emanuel Candidus i Conrad Photorin (Ober Ramstadt pokraj Darmstadta, 1. srpnja 1742. – Göttingen, 24. veljače 1799.), njemački fizičar i književnik. Profesor fizike u Göttingenu. Poznat u području elektriciteta po takozvanim Lichtenbergovim figurama. Objavljivao prirodoslovne i filozofske članke, zajedljive kritike i duhovite aforizme. Izrugivao se sentimentalizmu, kultu genija i fiziognomici. Lichtenberg nazvao je pozitivnim električni naboj nastao trljanjem stakla.

Lichtenbergove figure
Lichtenbergove figure su karakteristične figure koje nastaju kada električna iskra naiđe na površinu krutoga dielektrika, na primjer stakla. Figure se dobivaju tako da se površina dielektrika nakon izbijanja iskre pospe sumporom u prahu (takozvanim sumpornim cvijetom), koji će uz nju prionuti na onim mjestima kojima je prošla iskra. Figure su različita oblika, već prema tomu s koje je elektrode preskočila iskra, pa se razlikuju pozitivne i negativne Lichtenbergove figure.

Izvori

Vanjske poveznice

Njemački fizičari
Njemački književnici
Aforisti

Georg Christoph Lichtenberg


Dominique de Villepin (d. 14 Kasım 1953, Rabat, Fas), Fransız siyasetçi. 2005-2007 yılları arasında Fransa başbakanı olarak görev yaptı.

Eğitimi
Afrika'da, ABD'de ve ardından Latin Amerika'da, özellikle Venezuela'da, eğitim görmüştür. Paris X-Nanterre Üniversitesi'ni bitirmiş, Paris II-Assas Üniversitesi'nde hukuk lisansını tamamlamıştır. Ardından Paris Siyasal Bilgiler Enstitüsü'nde eğitim almıştır. Ulusal İdare Okulu'nu (ENA) bitirmiştir ki bu okuldan sınıf arkadaşları arasında François Hollande, Ségolène Royal ve Jean-Pierre Jouyet yer almaktadır.

Mesleki Kariyeri
ENA'yı bitirdikten sonra dışişleri bakanlığına girerek kariyer yapmaya başlamıştır. 1984-1992 yılları arasında Fransa'nın ABD büyükelçiliğinde ve Hindistan büyükelçiliğinde diplomatik görevlerde bulunmuştur.

Siyasi Kariyeri
1977 yılında Cumhuriyet için Birlik'e girmiştir. 1993-1995 yılları arasında Dışişleri Bakanı Alain Juppé'nin kabine direktörü olmuş, 1995'te Jacques Chirac'ın Cumhurbaşkanı seçilmesinin ardından cumhurbaşkanlığı genel sekreteri olmuş ve bu görevini 2002'ye dek sürdürmüştür. Ayrıca 1996-1999 yılları arasında Ulusal Orman Ofisi (ONF) Yönetim Kurulu başkanı olmuştur.

Dışişleri Bakanlığı

2002'de Chirac'ın tekrar cumhurbaşkanı seçilmesi üzerine kurulan hükûmette Dışişleri Bakanı olarak atanmıştır. 2003 yılında ABD tarafından istenen Irak Savaşı'na Chirac ile beraber karşı çıkmış ve 14 Şubat 2003 tarihinde BM Güvenlik Konseyi'nde yaptığı konuşma ile alkışlanmıştır ki bu BM Güvenlik Konseyi toplantılarında nadir görülen bir durumdur.

İçişleri Bakanlığı

2004'te ise İçişleri bakanlığına getirilmiştir. 2005 AB Anayasası referandumunda 'hayır' sonucunun çıkması üzerine istifa eden Jean-Pierre Raffarin'in yerine Chirac tarafından başbakan atanmıştır.

Başbakanlığı

2005 yılında Başbakanlığa getirilmiş ve bu dönemde 2005 Fransa azınlık başkaldırısı yaşanmıştır. Ayrıca istihdam sözleşmelerine dair eylemler yapılmıştır. Nicolas Sarkozy'nin cumhurbaşkanlığına seçilmesinin ardından başbakanlık görevinden istifa etmiştir.

Başbakanlığı sonrası

Haziran 2010'da merkez sağ çizgideki république solidaire (dayanışmacı cumhuriyet) adlı partiyi kurdu ve 2011 yılına kadar başkanlığını sürdürmüştür. 2012 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday adaylığını açıklasa da yeterli imzayı sağlayamadığı için aday olamamıştır.

Chirac'a gösterdiği bağlılıkla 'beton sadakat' diye anılmaktadır.

Ailesi
Marie-Laure Le Guay ile 1985 yılında evlenmiş ve 2011 yılında boşanmıştır. Bu evlilikten iki kızı (Marie, Victoire) ve bir oğlu (Arthur) olmuştur.

Kaynakça

1953 doğumlular
Fas doğumlular
Fransa başbakanları
Fransız diplomatlar
20. yüzyıl Fransız yazarları
21. yüzyıl Fransız yazarları
Fransa cumhurbaşkanlığı genel sekreterleri
Fransa iş birliği bakanları
Fransa dışişleri bakanları
Fransa içişleri bakanları
Ulusal İdare Okulunda öğrenim görenler
Pantheon-Assas Üniversitesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Paris Siyasi Bilimler Akademisinde öğrenim görenler
Fransa Dışişleri Bakanlığı kabine direktörleri
Alain Juppé
Fransa frankofoni bakanları

Dominique de Villepin


Regatul de Nejd și Hejaz (în ) este un fost stat localizat în Peninsula Arabică. El stă la baza actualului stat Arabia Saudită.

În 1932 cele două regate au fost unificate în Arabia Saudită.

Foste state din Asia

Regatul de Nejd și Hejaz


Brauer er tysk for en brygger, og anvendes også som efternavn.

  (1929 – 2021), en østrigsk/israelsk maler, grafisk designer, scenograf, sanger og digter
 Timna Brauer (1961, Wien), en østrigsk/israelsk sangerinde
  (1832, Wien1904, Wien), en østrigsk entomolog og museumsdirektør
  (1961, Marburg), en tysk politiker; medlem af Bundestag
  (1981), en australsk olympisk skiløber
  (18871973), en tysk politiker; Hamborgs første borgmester
  (19011977), en tysk-amerikansk matematiker
  (18941988), en svensk høj jumper
  (1937, Berlin2014), en tysk computerforsker
 Willy Brauer (1916, Odder2004), en dansk fagforeningsmand og politiker
 Kurt Brauer (1937, [?]2000), en dansk typograf, søn af Willy Brauer

Tyske efternavne
Erhvervsmæssige efternavne

Brauer


Oeschebüttel er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Oeschebüttel ligger i Naturpark Aukrug, 5 km nordøst for Hohenlockstedt og 5 km nord for Kellinghusen. Mühlenbarbeker Au løber gennem kommunen, og en del af Mühlenteich ligger i dens område.

Oeschebüttel ligger omkring seks kilometer nord for Bundesstraße B206. Nærmeste banegård er Brokstedt og Wrist ved jernbanen Hamborg-Altona–Kiel, begge omkring 10 kilometer væk.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Oeschebüttel


قناة بسمة للأطفال هي إحدى قنوات شبكة المجد الفضائية، وهي قناة متخصصة بالرسوم المتحركة، وهي القناة العاشرة في شبكة قنوات المجد، وتتميز القناة بأنها معالجة تربويا.

تاريخ القناة
بدء البث التجريبي للقناة بتاريخ 5 جمادى الأول 1429هـ الموافق 10 مايو 2008م لتكون متخصصة في مسلسلات الرسوم المتحركة المعالجة تربوياً.
وبدء البث الرسمي للقناة مع بداية العام الدراسي الجديد 1431 هـ / 1432 هـ بتاريخ 16 / 10 / 1431هـ.

قائمة البرامج
 سابق ولاحق
 الفارس الشجاع
 بربروس
 الأجنحة المذهلة
 سفير الطبيعة
 مغامرات عزوز
 عائلة الثعالب
 سرعات السباق
 كرة بالبرتقالية
 كوكب المحبة
 نمول
 فهيم وفطين
 عدنان ولينا
 حكايات نطوط
 لولو كاتي
 سمسم ولبيب (بالصينية المبسطة: 原来是这样)
 قرية الحلويات
 أوسكار والأصدقاء
 الصياد الجريء
 قطارات الروبوت (دبلجة اللغة العربية الفصحى)
 دروس وعبر (بالهانغولية: 짱이와 깨모)
 ابطال الكونغ فو (بالصينية المبسطة: 功夫星猫)
 الرفاق المرحون
 المشاكسان
 قصص صغار
 حافلات المدرسة
 ثمار العزم
 العودة إلى الادغال (بالصينية المبسطة: 熊猫走天涯)
 قرية الحلويات
 المحاربون (بالصينية المبسطة: 福五鼠)
 نوري
 ويلا
 سوكي
 القط الأسود
 سمكة الشبوط (بالصينية المبسطة: 小鲤鱼历险记)
 جزيرة السلاحف
 همتارو
 فريق المحققين الصغار
 وادي الأمان
 رات مان
 كوكو المضحك
 فرسان الفضاء
 ماريو الهداف
 بينك بانتر
 المشاكسون الثلاثة
 فريد الصغير  (بالهولندية: Alfred Jodocus Kwak)
 الطباخ الصغير (بالصينية المبسطة: 神厨小福贵)
 ريان والمحيط (بالصينية المبسطة: 海螺湾)
 الكتكوت الشجاع (بالصينية المبسطة: 小鸡不好惹)
 سوبر ديف
 جزيرة المغامرات
 أبطال الروبوت (بالصينية المبسطة: 百变机兽之洛洛历险记)
 فيروزة
 مغامرات قشطة
 بندق وبرعم (بالصينية المبسطة: 熊出没)
 أمجد وميمو
 ياكاري
 حكايات الأرانب
 صقور الأرض
 فريق الأمل
 كرزة الصغيرة (بالصينية المبسطة: 小樱桃)
 مدينة النخيل
 سنان
 حماة الغابة (بالصينية المبسطة: 小恐龙阿布)
 جزيرة المفاجآت
 لعبة الألوان
 نمول
 أسرار الغابة
 سكيبر وسكيتو
 الأصدقاء المشعون
 يوميات روبي {[إنج|Ruby Gloom}]
 الصوص الذهبي
 أنا وأخي
 مشمش وبرغوث
 دورية الضفادع
 أسرار الحياة
 ورد الغابة
 الفتى الصاروخ  (بالهانغولية: 로켓보이)
 طاعة الوالدين
 فرسان المدرعات  (بالهانغولية: 포트리스)
 مغامرات كنان وجنان (بالصينية المبسطة: 山猫和吉咪之快乐篇)
 رحلة البحث عن زاهر
 مغامرات بيلامي
 رحلة المسلم سندباد
 حكاية قرية الماء
 لعبة الألوان (بالهانغولية: 알록달록 크레용)
 الرغيف العجيب
 ماريو الهداف
 لعبة التحدي (بالصينية المبسطة: 围棋少年)
 حكايات نطوط (بالصينية المبسطة: 菲菲的行业)
 الديناصورات الصغيرة
 جولة أنيس
 الشناكل
 كتكت والأصدقاء
 مغامرات كتكت واصدقائه
 قارب الإنقاذ نورس (بالبوكمولية: Den lille redningsskøyta Elias)
 مغامرات فوزان
 جزيرة البركان
 قنفوذ السريع
 علمني كيف
 فيفي زهرة الغابات
 بيت الصيصان  (بالهانغولية: 와글와글 꼬꼬맘)
 حكيم الأقزام
 الطباخ الصغير (بالصينية المبسطة: 神厨小福贵)
 المرحان (بالصينية المبسطة: 哈皮父子)
 ألف سؤال وسؤال (بالصينية المبسطة: 千千问)
 زعتور
 بسبس والسيد هوهو
 الرحالة المغامر (بالصينية المبسطة: 郑和下西洋)
 إضحك مع دبدوب  (بالهانغولية: 빼꼼)
 قصص الصغار
 التوأم المدهش
 فريق الطائرات
 الفارس الشجاع (بالهانغولية: 소년장수)
 مغامرات لولو وبلبل
 مطار المغامرات (بالإيطالية: !The Save Ums)
 عالم الديناصورات (بالصينية المبسطة: 奇奇颗颗历险记)
 القرد المغامر (بالصينية المبسطة: 猴王传)
 روضة الأصدقاء
 المرج البنفسجي
 بيف وهيركول
 بنرات
 مدينة الأسماك
 روضة المرح (بالهانغولية: 후토스)
 فصيح وصريح
 الصديق الوفي
 غابة المرح
 أختراعات عبقر
 زاهر وماهر
 نقار الخشب
 محطة الإنقاذ القمرية
 الولد الصالح
 بطل الأبطال
 دمتم سالمين
 عائلة عبقري
 المحقق ثعلوب
 مطاردات الثعالب
 الطفل والمحتل
 العائلة السعيدة
 بابار
 الآليون الصغار
 حكايات قندس
 قرية التوت
 الذئب المثابر
 شادي وهادي
 أرض المفاجآت
 سيمبا
 ثمار العزم
 مغامرات تحت الماء
 جنود المحطة
 حافلات نشطة
 فريق المحققين الصغار ← كمال
 زاوية الأصدقاء
 مدينة السيارات
 فريق الصيانة
 يوميات المطار (بالهانغولية: 두리둥실 뭉게공항)  (بالصينية المبسطة: 云奇飞行日记) (الصينية التقليدية: 小飛機大冒險)
 نحو الشمس
 الراوي
 حكايات في الأدغال (بالصينية المبسطة: 小虫虫有大智慧)
 صديقي الأرنب
 كونغ فوود (بالصينية المبسطة: 美食大冒险)
 مدينة الشاحنات
 خلود وبامبو (بالصينية المبسطة: 熊猫和小鼹鼠) (بالتشيكية: Krtek a Panda)
 علي جزيرة الحشرات
 الديناصور العنيد  (بالهانغولية: 곤)
 قرية كواكوا المائية (بالهانغولية: 버블버블 마린)
 أبطال المدينة (بالسويدية: Stadens Hjältar)
 يوهو والأصدقاء (بالهانغولية: 유후와 친구들)
 عالم نيبو ونابو
 رواد الماء
 قصص بوليسية  (بالصينية المبسطة: 鸭子侦探)
 جزيرة الحكايات
 الغابة الخضراء
 قصص من الغابة
 العاب وعبر
 رحلة المغامرات
 مغامرات أبو الريش (بالصينية المبسطة: 渴望蓝天)
 كتكوت
 قطرة ماء
 المتطوعون الصغار (ด๊อกกาดู๊ป)
 حكيم والأذكياء الستة
 لوني تيونز
 توم وجيري
 تايو حافلة الصغيرة
 سنان
 حرّاس المدينة
 تعلم مع مازن
 الأشبال
 التفاحة والدودة
 سنجوب الصغير (بالصينية المبسطة: 开心果的绿色家园之哈哈森林)
 زاوية الاصدقاء
 ابن ماجد
 المنزل الطائر The Flying House(
 هايدي

الإعلام في الوطن العربي
تأسيسات سنة 2008 في السعودية
شبكات تلفزة للأطفال
قنوات المجد الفضائية
قنوات سعودية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 2008
محطات تلفزيونية باللغة العربية
مركز تلفزيون الشرق الأوسط

بسمة للأطفال


جول سيدني  هو سياسي سورينامي، عضو في الحزب الوطني التقدمي. تولى منصب وزير أول في الفترة الممتدة من 20 نوفمبر 1969 حتى 24 ديسمبر 1973.

مراجع

أشخاص من باراماريبو
خريجو جامعة أمستردام
رؤساء وزراء سورينام
رياضيون من باراماريبو
سوريناميون من أصل إفريقي
سياسيون سوريناميون
مصرفيون سوريناميون
مواليد 1922
مواليد في باراماريبو
وزراء مالية سورينام
مؤرخون سوريناميون
اقتصاديون سوريناميون

جول سيدني


An inkometer is a specialized measuring instrument used by the printing industry to measure the "tack" (adhesiveness) of an ink with the roller system on an offset press. The importance of tack is that it is not so excessive that it doesn't allow effective transfer from the rollers to the plate and then to the blanket and onto the substrate being printed.  Inks can also be tack "graded" in descending sequence to allow for better trapping of one color over another.  Inks with too much tack can cause the surface of the paper to pick off and interfere with transfer on subsequent printing units and copies.

The amount of tack can be controlled by changing the amount of solvent or other diluent used in the ink. The inkometer is made up of three rollers.  The center roller is a temperature controlled brass roller, the bottom roller is an oscillating rubber distribution roller. The top roller is attached to a load cell which measures the tack at a given press speed (i.e. 800 feet per minute for a web press or 15000 sheets per hour for an offset press)

References

Measuring instruments
Printing terminology
Print production

Inkometer


Ugo Zagato (* 25. Juni 1890 in Gavello; † 31. Oktober 1968 in Terrazzano, Fraktion von Rho) war ein italienischer Automobildesigner. Er war Gründer des nach ihm benannten Karosserieherstellers Carrozzeria Ugo Zagato & Co in Mailand.

Leben
Ugo Zagato wuchs in ärmlichen Verhältnissen auf. Nach dem frühen Tod seines Vaters musste er im Alter von 15 Jahren einen Beruf ergreifen, um die Versorgung der großen Familie (fünf Brüder) zu ermöglichen. Er arbeitete zunächst als Gastarbeiter in einer Gießerei in Köln. 1909 kehrte er nach Italien zurück, um seinen Militärdienst abzuleisten. Danach arbeitete er bei dem Karosseriebauer Varesina in Varese, der im klassischen Stil vor allem Autobus- und Lastwagenaufbauten herstellte. Zusätzlich studierte er Konstruktionstechnik an der Santa-Maria-Schule. Während des Ersten Weltkriegs wechselte er nach Turin zu dem Flugzeughersteller Pomilio. Diese Zeit war prägend für seinen weiteren Berufsweg. Er erlernte sowohl die Methoden des Karosserieleichtbaus als auch die Grundzüge der Aerodynamik.

1919 gründete er mit fünf Mitarbeitern in Mailand den Karosseriehersteller Carrozzeria Ugo Zagato & Co. Die meisten Fahrzeugaufbauten waren damals noch stark vom Kutschenbau geprägt. Ugo Zagato setzte von Anbeginn auf Leichtbau, niedrigen Schwerpunkt und geringen Luftwiderstand. Es ergaben sich Kontakte zu dem ebenfalls in Mailand ansässigen Automobilhersteller Alfa Romeo. Zahlreiche im Motorsport erfolgreiche Alfa-Romeo-Sportwagen entstanden in Zusammenarbeit mit Zagato, allen voran die erfolgreiche Typenreihen 6C und 8C, die mehrere Siege bei der Mille Miglia sowie bei anderen Rennen einfuhren. Seitdem steht der Name "Zagato" für sportlichen, exklusiven Automobilbau.

Im Zweiten Weltkrieg wurde das Zagato-Werk vollständig zerstört. Danach baute Zagato in der Via Giorgini in der Nähe des Alfa-Romeo-Werks in Portello das Werk neu auf. 1949 traten seine beiden Söhne, Gianni (* 1929) und Elio (1921–2009) in das Unternehmen ein. Die 1950er-Jahre waren überaus erfolgreich. 1962 wurde ein größeres Werk in der Via Arese in Terrazzano di Rho, einem Vorort von Mailand, bezogen. Die Kapazität lag bei rund 3000 Fahrzeugen pro Jahr. Nach Ugo Zagatos Tod und beginnend mit der Ölkrise 1973 geriet das Unternehmen in eine schwieriger werdende Phase. Heute wird es in dritter Generation als Designunternehmen geführt.

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website (englisch)
 internationales Zagato-Register
 Zagato-Eignerseite

Einzelnachweise

Fahrzeugdesigner
Italiener
Geboren 1890
Gestorben 1968
Mann

Ugo Zagato


Haym Salomon (also Solomon; anglicized from Chaim Salomon; April 7, 1740 – January 6, 1785) was a Polish-born Jewish businessman and political financial broker who assisted the Superintendent of Finance, English-born Robert Morris, as the prime financier of the colonists' side during the American Revolutionary War against Great Britain.

Having immigrated to New York City from Poland, Salomon aided the Continental Army during the period of the American Revolution and helped convert French loans into ready cash by selling bills of exchange for Morris, the superintendent of finance. He also brokered large donations, and donated his entire fortune, to the American Revolutionary army and various Founding Fathers of the United States.

Early life and education
Haym Salomon was born in 1740 in Leszno, Poland, to a Sephardic Jewish family descended from Spanish and Portuguese Jews who gradually migrated to Poland following Ferdinand and Isabella's expulsion of the Jews from Spain in 1492. Although most Jews in Central and Eastern Europe spoke Yiddish (Judeo-German), it is alleged that because Salomon left Poland with his family while still young, he could not read and write Yiddish. (Spanish Jews, or Sephardim, typically spoke Ladino, a language based on Hebrew and Spanish, rather than Yiddish.) In his youth, he studied Hebrew.

During his adult travels in Western Europe, Salomon acquired a knowledge of finance and fluency in some of the languages of the day. He returned to Poland in 1770 but left for England two years later in the wake of the Polish partition. In 1775, he immigrated to New York City, where he established himself as a financial broker for merchants engaged in overseas trade.

Revolutionary activity

Sympathizing with the Patriot cause, Salomon joined the New York branch of the Sons of Liberty. In September 1776, he was arrested as a spy. The British pardoned him, but detained him for 18 months on a British boat as an interpreter for Hessian soldiers, German troops employed by the British. Salomon used his position to help prisoners of war from the Continental Army escape, encouraged the Hessians to desert the war effort, and collaborated with Hercules Mulligan and Cato to carry out other espionage activities. In 1778 Salomon was arrested again, convicted of espionage, and sentenced to death. Again, he escaped, making his way with his family to the revolutionary capital in Philadelphia.

Financing of the American Revolutionary War
Once resettled, Salomon resumed his activities as a broker. He became the agent to the French consul as well as the paymaster for the French forces in North America. In 1781, he began working extensively with Robert Morris, the newly appointed Superintendent for Finance for the Thirteen Colonies.

From the period of 1781–1784, records show Salomon's fundraising and personal lending heelped provide over $650,000 (approximately $19,565,382.35 in 2023 dollars) in financing to General George Washington in his war effort. His most meaningful financial contribution, however, came immediately prior to the Siege of Yorktown.

In August 1781, the Continental Army trapped Lieutenant General Charles Cornwallis in the Virginia coastal town of Yorktown. George Washington and the main army, and Count de Rochambeau with his French army, decided to march from the Hudson Highlands to Yorktown and deliver the final blow. But Washington's war chest was completely empty, as was that of Congress. Without food, uniforms and supplies, Washington's troops were close to mutiny.

Washington determined that he needed at least $20,000 to finance the campaign. When Morris told him there were no funds and no credit available, Washington said: "Send for Haym Salomon". Salomon raised $20,000, through the sale of bills of exchange. With that contribution, Washington conducted the Yorktown campaign, which proved to be the final battle of the Revolution.

Salomon brokered the sale of a majority of the war aid from France and the Dutch Republic, selling bills of exchange to American merchants. Salomon also personally supported various members of the Continental Congress during their stay in Philadelphia, including James Madison and James Wilson. He requested below-market interest rates, and he never asked for repayment.

Salomon is believed to have granted outright bequests to men that he thought were unsung heroes of the revolution who had become impoverished during the war. One example is Bodo Otto, a senior surgeon in the continental army. Otto joined the army at the age of 65 and served for the entire war. Among other things, he established the hospital at Valley Forge, where he often used his own funds to purchase medical supplies. Due to Salomon's bequest, Otto was able to rebuild his medical practice in Reading, Pennsylvania, at war's end.

The Treaty of Paris, signed on September 3, 1783, ended the Revolutionary War but not the financial problems of the newly established nation. America's war debt to France was never properly repaid, which was part of the cascade of events leading to the French Revolution.

Jewish community

Salomon was involved in Jewish community affairs, being a member of Congregation Mikveh Israel in Philadelphia, and in 1782 made the largest individual donation toward the construction of its main building. In 1783, Salomon was among the prominent Jews involved in the successful effort to have the Pennsylvania Council of Censors remove the religious test oath required for office-holding under the State Constitution. These test laws were originally written to disenfranchise the Quaker majority (Quakers objected to taking oaths at all), but many were caught up in this anti-democratic ploy. It was Salomon's old friend Robert Morris who actually introduced legislation to end the test laws in Pennsylvania. In 1784, Salomon answered antisemitic slander in the press by stating: "I am a Jew; it is my own nation; I do not despair that we shall obtain every other privilege that we aspire to enjoy along with our fellow-citizens."

Freemasonry
Like Washington and many prominent men associated with the American revolution, Salomon was a member of the Masonic fraternity. He received his first two degrees in Philadelphia's Lodge No. 2, Ancient York Rite in 1764. After the war, his Master Mason degree was conferred in 1784 (possibly in Maryland Lodge 27), the year before his death.

Death
The financier died suddenly and in poverty on January 8, 1785, in Philadelphia. Due to the failure of governments and private lenders to repay the debt incurred by the war, his family was left penniless at his death at age 44. The hundreds of thousands of dollars of Continental debt Salomon bought with his own fortune were worth only about 10 cents on the dollar when he died.

His obituary in the Independent Gazetteer read, "Thursday, last, expired, after a lingering illness, Mr. Haym Salomon, an eminent broker of this city, was a native of Poland, and of the Hebrew nation. He was remarkable for his skill and integrity in his profession, and for his generous and humane deportment. His remains were yesterday deposited in the burial ground of the synagogue of this city."

Legacy

The grave site of Haym Salomon is located in the Mikveh Israel Cemetery in Philadelphia. Though it is unmarked, there are two plaque memorials. The east wall has a marble tablet that was installed by his great-grandson, William Salomon, and a granite memorial is set inside the cemetery gate. In 1980, the Haym Salomon Lodge #663 of the fraternal organization B'rith Sholom sponsored a memorial in the Mikveh Israel Cemetery. A blue ribbon panel and committee, including Robert S. Whitman, Sidney Bruskin and Marvin Abrams, all lodge past presidents; and Philadelphia residents, arranged for the renovation of the walls and walkways of the cemetery. They then arranged for and oversaw the installation of a large, engraved memorial marker of Barre Granite just inside the cemetery gates, inscribed "An American Patriot". A memorial bronze marker with an American flag was installed by Robert S. Whitman, marking the dedicated space for the American patriot.

Commemoration

There is a legend that during the design process of the Great Seal, Washington asked what compensation Salomon wanted in return for his financial contributions to the American Revolutionary War. He replied that "he wanted nothing for himself but that he wanted something for his people". While there is no evidence, there is a theory that the 13 stars representing the colonies on the seal were arranged in the shape of the Star of David in commemoration of Solomon's contributions. This appears to have little basis in fact, however, although it is oft-repeated.

 In 1893, a bill was presented before the 52nd United States Congress ordering a gold medal be struck in recognition of Salomon's contributions to the United States.
 In 1939, Warner Brothers released Sons of Liberty, a short film starring Claude Rains as Salomon.
 In 1941, the writer Howard Fast wrote a book Haym Salomon, Son of Liberty. That same year, the Heald Square Monument, a sculpture designed by Lorado Taft was erected in today's Heald Square in downtown Chicago. Taft began the work but died in 1936. It was completed by his associate, Leonard Crunelle. The monument depicts George Washington flanked by Salomon and Robert Morris and grasping hands with both men.
 In 1946, a memorial statue was erected to Salomon at Hollenbeck Park in Los Angeles. The statue was rededicated in 2008 at Pan-Pacific Park in the Fairfax District, where it can be found on the corner of Gardner and Third Street.
 In 1975, the United States Postal Service issued a commemorative stamp honoring Haym Salomon for his contributions to the cause of the American Revolution. This stamp, like others in the "Contributors to the Cause" series, was printed on the front and the back. On the glue side of the stamp, the following words were printed in pale green ink: "Financial Hero – Businessman and broker Haym Salomon was responsible for raising most of the money needed to finance the American Revolution and later to save the new nation from collapse".
 The Congressional Record of March 25, 1975 reads:

 In 1941, Howard Fast wrote a novel, Haym Salomon, Son of Liberty, around Saloman's life.
 In World War II, the United States liberty ship SS Haym Salomon was named in his honor. The ship was launched on May 17, 1943. It was sold for private use in 1947 and scrapped in 1971.
 The Haym Salomon Nursing Home in Brooklyn, New York, is named in his honor.
 Haym Salomon Square is located Kew Gardens Hills, Queens, New York City.
 Haym Salomon Memorial Park in Frazer, Pennsylvania, is a Jewish cemetery in suburban Philadelphia. It is the final resting place of musician Jim Croce.
 The Haym Salomon Center is a nonprofit organization located in Northbrook, Illinois, that advocates for pro-Western, pro-democracy values.

See also

References

Further reading
 Amler, Jane Frances. Haym Salomon: Patriot Banker of the American Revolution. .
 Arcuri, James. For God and Country: A Spy and A Patriot. .
 Berry, Steve. The Patriot Threat. ISBN 978-1-250-05623-8.
 Hart, Charles Spencer. General Washington's Son of Israel and Other Forgotten Heroes of History. Literary Licensing, LLC. 2013. .
 Levine, Rabbi Menachem. The Jew who Saved America in the Revolutionary War
 Klinger, Jerry. "Haym Solomon", Jewish American Society for Historic Preservation.
 Lyons, Renee Critcher. Foreign-Born American Patriots: Sixteen Volunteer Leaders in the Revolutionary War. North Carolina: McFarland Publishing. 2013. .
 Moran, Donald M. Haym Salomon –The Revolution's Indispensable Financial Genius. Revolutionary War Archives, Sons of Liberty Chapter.
 Peters, Madison C.  New York: The Trow Press, 1911. .
 Russell, Charles Edward. Haym Salomon and the Revolution. .
 Schwartz, Laurens R. Jews and the American Revolution: Haym Salomon and Others. Jefferson, North Carolina: McFarland & Co., 1987. .
 Wiernik, Peter. . New York: Jewish Press Publishing Company, 1912.

External links

Extensive Biography at RealClearHistory.com.

Guide to the Haym Salomon (1740-1785) Collection at the American Jewish Historical Society, New York.

1740 births
1785 deaths
18th-century American businesspeople
Polish emigrants to the United States
American Sephardic Jews
Spanish and Portuguese Jews
Financiers of the American Revolution
Businesspeople from Philadelphia
Polish people of the American Revolution
American people of Polish-Jewish descent
People of colonial Pennsylvania
Political activists from Pennsylvania
People of Pennsylvania in the American Revolution
People of New York (state) in the American Revolution
Jewish-American military history
People from Leszno
Polish Sephardi Jews
18th-century American Sephardic Jews
18th-century American Jews

Haym Salomon


වැදි ජනයා ලංකා‌වේ වෙසෙන ස්ව‌දේශි ආදිවාසීන් අතරින් එක් ජන වර්ගයකි. සංචාරක කර්මාන්තය, වනාන්තර විනාශය, සිවිල් යුධ තත්ත්වයන්, හා නවීකරණයට තරුන වැද්දන්‌ගේ කැමැත්ත වැදි සංස්කෘතිය ක්‍රම‌යෙන් අඩු වී, නවීන සමාජයට සංකලනය වෙමින් පවතියි.

සම්භවය
වැද්දන්ද සිංහලයින් මෙන්ම ලංකාවේ ආදිවාසීන්ගෙන් පැවත එයි.

උගතුන් විසින් පෙන්වා දෙන්නේ විජයාගමනයට පෙරාතුව පැවති ඉපැරණි ගෝත්‍ර වන යක්ෂ, නේසද, මිලක, ශබර වැනි ජන කොටස්වල සම්මිශ්‍රණයකින් වැද්දන් බිහිවන් බවකි. ඒ සේම, වැද්දන්ගේ කපාල සන්සන්ධනය කිරී‌මේ දී, ඔවුන් ප්‍රෝ‌ටෝ-ඔස්ට්‍රොලොයිඩ් ජනවර්ගයන්ට සමාන වේ.

පරීක්‍ෂණයන් මගින් පෙනි ගොස් ඇත්තේ, ඔවුන් ලංකා‌වේ ආදිවැසියන් වූ බලං‌ගොඩ මානවයා හා සම්බන්ධයක් ඇති බව ය. වැද්දන්ගේ සම්භවය ක්‍රි.පු. 15,000-10,000 අතර,මධ්‍ය ශිලා යුග‌යේ විසූ අයතු වූ දඩයක්කාර හා ආහාර එකතු කිරී‌මේ ජන ජීවිතයකට හුරු වූ ජන කොට්ටාශයකට අයත් බව පෙ‌න්.

සිංහල සාහිත්‍ය‌යේ වැද්දන් හැඳින්වීමට යොදන වචන සැලකූ විට, 'මලදරු' (ගිරිවැසී), වනසර (වනචාරි/වන්‍යවාසි), 'සැරව්' (ඊතල දරන්නා) යන අරුත් දක්වා ඇත. වැද්දන් විසින් තමුන් හඳුන්වා ගන්නේ 'වන්නියලෑත්තන්' ලෙසිනි. වැද්දා යනු 'බැද්දා' යන වචනයෙන් ව්‍යුත්පන්න වූ වද‌නෙකයි වි.ජ.මූ. ලොකුබණ්ඩාරයන් පවසයි. ගොවිතැන් නොකර, දඩයමින් ජීවත්වන දඩයක්කරුවන්, දුනුවායන්, සහ වනගත වූවන් හැඳින්වීමට යොදනු ලැ‌බේ. සිංහල ජාතකකතා පො‌තහි ද මොවුන් හැඳින්වීමට 'මස් වැද්දා' යන යෙඳුම භාවිතා කොට ඇත. එහෙත් හෙන් ගොවිතැන් ක‌ළ, දඩයම් කොට ජීවත් වූ නමුත්, ඔවුන් වැද්දන් ගණ‌යේ ලා නොසැලකුණි.

මහාවංශය අනුව සිංහල ජාති‌යේ ආරම්භ‌යේ දී, ලංකාවට පැමිණි විජය කුමරු හා කු‌වේනි නම් හෙල යක්ෂ ගෝත්‍රික කුමරියකට දාව උපන් ජීවහත්ථ සහ දිසාලා යන දරුවන් තුළින් සම්භවිත ජන ප්‍රජාවක් ලෙස ජනප්‍රවාද‌යේ දැක්වෙයි. මහාවංශය දක්වන පරිදි කු‌වෙණිය‌ගේ දරුවන් දෙ‌දෙනා සම‌නොල අඩවියට පලා ගොස් ආරක්ෂිතව ජීවති විය. පසුකාලීනව මොවුන් 'පුලින්ද'යන නාම‌යෙන් ව්‍යවහාර වූ බව පෙ‌නේ.වංසත්තප්පකාසිනිය පවසනේ වැද්දන් පැවත එන්නේ කුවේනියගේ දූ පුතුන් දෙදෙනාගෙන් බවයි.

මහා වංශ‌යේ සඳහන් වන පරිදි, විජය කුමරුවා කු‌වේණිය හා දරුවන් අතහැර දමා, විවහාය සඳහා රාජ කන්‍යවක් ඉන්දියා‌වෙන් ගෙ‌නෙන ලදි. එහි දී කු‌වේණිය නැවත ලංකාපුර‌යෙහි ස්වකීය යක්ෂ ප්‍රජාව වෙත හරවා යවන අතර, එහි දී ඇති වූ දබරයක දී ඇය මරණයට පත්වන්ණි ය. ඇය‌ගේ බාල සො‌හොයුරා පැමිණ දරුවන් හට පලා යමට පවසයි. ඔවුන් සමන්-කුළ (සම‌නොළ කන්ද)ට ගොස්  නැගණී දෙටු සොයුරා හා වාසය කොට, මලයා රට හෙවත් කදුකර ප්‍ර‌දේශ‌යේ ජන ප්‍රජාවක් බිහි කළ අතර, ඔවුන් පුලින්දා ලෙස දක්වා ඇත (මහාවංශය පරි. 7.59-68). පුලින්දන් පිළිබඳ ව සටහනක් තබන ගයිගර් තුමා පවසන්නේ, ඔවුන් මේ‌ලේජ්‍ය ගෝත්‍රික ප්‍රජාවක් වන්නට ඇති බවත්, පසුව වැද්දන් බවට හඳුන්වන්නට ඇති බවත් ය. කොළඹ, කළුතර සහ ගාල්ල ආශ්‍රිත ප්‍රදේශ‌යේ සිට කදුකරය දක්වා ප්‍ර‌දේශය 'සබරගමුව' ලෙසින් හදුන්වන අතර, එය ව්‍යුත්පන්න වන්නට ඇත්තේ 'පුලින්ද' යන්නට සමාන පදයක් වන සංස්කෘත 'සබර,' පාලි 'සවර' මගින් ය. උක්ත නිගමනයට අනුව ම යමින් ශ්‍රී සුමංගල හිමියන් හා බටුවන්තුඩා‌වේ දේවරක්ෂිත පඬිවරයාණන් ඔවුන්ගේ මහාවංශ පරිවර්ත‌යේ 'පුලින්ද' වදන 'වැද්දන්' වශ‌යෙන් ඍජුව ම දක්වා ඇත.

ඉහත පුරාවෘත්තයට අනුව වැදි ප්‍රජාව ලංකා‌වේ ආදිවැසි‌යෝ නො‌වෙති. එහෙත් පුරාවෘත්තය කටකතා ආශ්‍ර‌යෙන් බිහිවූවක් ලෙසින් පෙ‌නෙන අතර, මෑතක දී වැද්දන් අතර ප්‍රචලිත වූවක් විය හැකි ය. කෙ‌සේ‌වෙතත් උගතුන් දක්වන්නේ ඉහත කතාව වැද්දන් ප්‍රකාශ කරන ආකාර‌යෙන් පෙනෙන්නේ ඔවුන් ද එතරම් එහි සත්‍යතාවය පිළිබඳ පිළිගැනීමක් නොමැති බව ය.

හෙලයන් සමග සබඳතාව
මෙරට සමෘද්ධිමත්ම යුගය ලෙස ඉන්දියානු වංශ කතාවල පවා සඳහන් රාවණ, බලි, තාරක යුගයන් ඇරඹෙන්නේ මීට වසර පන් දහසකට පමණ පෙරාතුවය. බලංගොඩ මානවයා අපට කියන ඉතිහාසය නම් වසර තිස් දහසකට වඩා පැරණිය. මීට වසර 2500කට පෙර විජය කුමරු පැමිණෙන විටත් මෙරට දියුණු සංස්කෘතියක් තිබුණු බව කුවේණි කුමරිය කපු කටිමින් සිටීමෙන් පැහැදිලි වේ. සිරිවස්තු මෙන්ම කැළණිය ද එවකට මෙරට තිබු ප්‍රධාන නගරය. විවිධ ගෝත්‍රිකයින්ගෙන් සැදුම්ලත් මෙරට වැසියන් පොදුවේ හැඳින්වුයේ හෙළයින් යන නමිනි.
කුවේණි හෙළ කුමරියගේ පිහිටෙන් මෙරට රාජ්‍යත්වය ලබාගත් ආර්යයෙකු වු විජය කුමරු හෙළයින් දුටුවේ ආක්‍රමණිකයෙකු ලෙසය. එබැවින් කුවේණිය ජාතිද්‍රෝහියක වුවාය. සිය ඥාතීන්ගේ වෛරයෙන් බේරීම සඳහා කුවේණියගේ දරුවන්ට කැලෑ වැදීමට සිදුවිය. ඒ නුතන වැදි පරපුරේ ආරම්භයයි. මෙය හුදෙක් මහාවංශයේ කතාව පමණක් නොව වැදි ජනප්‍රවාදයන්හිද ඇති කතාවයි. එමෙන්ම මානව විද්‍යාඥයෝ ද හෙළයින් සහ වැද්දන් අතර ඇති ඥාතිත්වය පිළිගනිති.
විජයාගමනයෙන් ඇරඹි හෙළ-ආර්ය ගැටුම අවසන් වී ආර්යයන් හෙළයින් සමග මුසු වන්නේ පණ්ඩුකාභය රජ සමයේ දී ය. මහාවංශයට අනුව පණ්ඩුකාභය රජුගේ මවු වුයේ පඬුවස්දෙව් රජුගේ එකම දියණිය වු උන්මාද චිත්‍රා දේවියයි. ඔහුගේ පියා වුයේ දීඝගාමිණී ය. ඔහු පඬුවස්දෙව් රජුගේ බිසව වු භද්දකච්චායනාගේ සොයුරෙකු වු දිඝායුගේ පුත්ය. නමුත් වෙනත් මුලාශ්රඝයන්ට අනුව නම් දීඝ ගාමිණි හෙළයකි . එබැවින් පණ්ඩුකාභය කුමරුගේ මව ආර්යයෙක් වන විට පියා හෙළයකි. එබැවින් ඔහු හෙළයන් ට හෙළයෙක් ද ආර්යයන් ට ආර්යයෙක් ද විය. මේ නිසාම ආර්යය ආධිපත්ය යට එරෙහිව හෙළයින් පණ්ඩුකාභය වටා රොක් වන විට ආර්යයන් ද ඔහුගේ නායකත්වය පිළිගත්තේය. ඉන් පසු ආර්යයෝ හෙළයින් සමග මුසු වුහ.

ඉන් පසුව විවිධ යුගයන් හි ඉන්දියාවේ විවිධ පළාත් සිට පැමිණි ආර්යයෝ මෙන්ම ද්රගවිඩයෝ ද සිංහල ජාතියට මුසු වුහ. එසේ මුසු වු වන් අතර අරාබි , චීන සහ මැලේ ජාතිකයෝ ද වුහ. මෙම මුසු වීම බටහිර ජාතීන් මෙරටට පැමිණීම තෙක් ම අඛණ්ඩව සිදුවිය. සිංහල ජාතිය සංක්රටමණිකයින්ගෙන් පෝෂණය වුණු අයුරින්ම කැලයේ සිටි වැදි ජනතාවද විවිධ කැලෑ වැදීම් තුළින් පෝෂණය විය. සිංහලයේ කිරුළ පතා කෙරුණු අභ්යකන්තර අරගලයන් හි පරාජයට පත් පිරිස් වසර දහස් ගණනාවක් පුරා සිදු කළේ එක්කෝ ඉන්දියාවට පලා යෑමයි. නැතහොත් කැලෑ වැදී වැදි ජනතාවට එක් වීමයි. අවසන් වරට එසේ වැදි ජනතාව සමඟ මුසු වුයේ 1848 නිදහස් අරගලයට එක් වි සුදු ආක්රමමණිකයාගේ උදහසට ලක් වු වෙල්ලස්ස ජනතාවයි.
මේ අනුව පෙනි යන්නේ සිංහල ජනතාව මෙරට වසර දස දහස් ගණනාවක් ජීවත් වු බවත් පසු ගිය වසර දෙදහස් පන්සිය තුළ වරින් වර සිංහලයන්ගෙන් වෙන්වී කැලෑ වැදුණු පිරිසගෙන් වැදි ජනතාව බිහිවු බවත්ය. එබැවින් වැදි ජනතාව ආදිවාසීන් ලෙස හැදින්වීම ඔවුන්ට වඩා දිගු ඉතිහාසයක් ලක් පොලවේ ඇති සිංහලයින්ට කරන අවමානයකි. එපමණක් නොව සිංහලයන්ට ලක් පොලවට ඇති අද්විතීය අයිතිය අභියෝගයට ලක් කිරීමකි. සිංහලයා මෙරය අනන්ය වු ජන කොටසක් පමණක් නොව මෙරට ආදිවාසීහුය. එබැවින් සිංහලයාගේ ආදිවාසිකම සොරාගෙන වැදි ජනයාට පැලැන්දීමෙන් සිංහලයා තවත් එක් සංක්රවමණික ජන කොටසක් බවට පත්වේ.

වැදි සමාජ සංවිධානය

වැදිසමාජය තුළ කැපී පෙ‌නෙන ධුරාවලියක් දක්නට නැති තරම් ය. බො‌හෝ විට වැදි රැළක් වැදිනායකයකු යට‌තේ පාලනය විය. ආදිවාසි ජන ප්‍රජාවන්හි දක්නට ඇති ආකාර‌යේ, ගෝත්‍ර අතර වෛරයක් හෝ ගෝත්‍ර සටන් දක්නට නොමැත. එක ම ප්‍ර‌දේශයක වරිග කිහිපයක වැදිජන ප්‍රජාවන් සමාදාන‌යෙන් ජීවත් වුව ද, ප්‍ර‌දේශයට ඇතුල්වීමේ දී විවිධ තහංචි ඔවුනොවුන් අතර විණ. සමහර වැදි වරිග‌යෝ ගඟක් හෝ කැළැ පෙ‌දෙසක් හරහා වෙනත් ප්‍ර‌දේශයන් වලට සංක්‍රමණය වූ හ. මෙ‌සේ ප්‍ර‌දේශ‌යෙන් ප්‍ර‌දේශයට වැදි ප්‍රජාවගේ ව්‍යාප්තවීම සිඳු වි ය.

වර්ග බෙදීම
වැද්දන් අතර වරුග බෙදීමක් දක්නට ඇති අතර, එය කෙ‌සේ ආරම්භ වූයේ ද, එහි ප්‍ර‌යෝජ්‍යතාවය පිළිබඳ පැහැදිලි අදහසක් ඔවුන් තුළ නැත. එ‌හෙත් ඔවුන් තමුන් හැඳුන්වා ගැනී‌මේ දී, මෙකී වරුග බෙදීම 'පෙළපතක්' වශ‌යෙන් භාවිතා කරනු පෙ‌නේ. ප්‍රධාන වශ‌යෙන් වරුග හයක් වැද්දන් අතර පවති: මොරාන වරු‌ගේ, උනාපාත වරු‌ගේ, ඌරු වරු‌ගේ, ඇඹල වරු‌ගේ, නමුඩන වරු‌ගේ, සහ තලා වරු‌ගේ වශ‌යෙණි. මෙයට අමතර ව, වැද්දන්ගේ පදිංචි ස්ථානයන් ආශ්‍රීත‌යෙන් ද වරුග බෙදීමක් දක්නට ඇති අතර, ඒවා මෙහි ලා දක්වනු ලැ‌බේ:හේ‌නෙ-බැද්ද වරුගේ, ගොඩතලාව වරු‌ගේ, එල‌කොතලිය වරු‌ගේ, සීතල වන්නිය වරු‌ගේ, ගිරාදුරු වරු‌ගේ, තමන්කඩුව වරුගේ, දෙහිගම වරු‌ගේ, හොර‌බොර වරු‌ගේ, යක්කු‌රේ වරු‌ගේ, උනිච්චිය වරු‌ගේ යනාදිය ය.
සමහර අවස්‍ථා වලදි, ආවහා-විවහා සම්බන්ධතාවලදී, වරුග උස්පහත්කම් සැලකූ බව වාර්තා වී ඇත.සමහර විශාරදයන් දක්වන්නේ වැද්දන් විසින් වරු‌ගෙන් පිට විවහයන් කරත්, බහිර්-වෛහිවක සමාජ පද්ධතියක් වරුග ආශ්‍රිතව පවතින බවකි.

සී. ජී. සෙල්ග්මාන්ට අනුව වැද්දන්ගේ වරිග බෙදීම ප්‍රධාන වශයෙන් ස්වකීය ගෝත්‍ර‌යෙන් පිට විවහා වීම හෙවත් බහිර්‌වෛවාහික සහ මාතෘ පාර්ෂව මූලීක, ඌරා සහ මොනරා ආශ්‍රීත ගෝත්‍ර විහ්න ආශ්‍ර‌යෙන් ගොඩ නැගුනක් බව ය (C. G. Seligmann, The Vaddas, 1911, p.30).

භූවිෂමතා ලක්ෂණ ඇසුරු කොට ද වැද්දන් ප්‍රධාන වශ‌යෙන් වර්ගීකරණයකට බදුන් කළ හැකි ය. බින්තැන්න ඇසුරු කොට ජීවත් වන වැද්දන් සහ නැ‌ගෙනහිර පළාත ආශ්‍රීත වහරායි ප්‍ර‌දේශ‌යේ ජීවත් වෙති මොවුන් 'වෙතර්'වශ‌යෙන් හඳුන්වනු ලැ‌බේ.

දිවි‌පෙ‌වෙත

මුල් කාල‌යේ දී, වැදි ජනප්‍රජාව ගල්ලෙන් ඇසුරු කොට ජීවත් වූ අතර, පසුව පැල්පත් ආශ්‍රීත ගම්මාන කරා සංක්‍රමණය වන්නට ඇත.

ඒවා වැදි කොරටු ලෙසින් හැඳින් වූ අතර, වරින් වර, ආහාර සොයා ගත හැකි පමණට කොරටු‌වෙන් කොරටුවට වැදි ප්‍රජාව සංක්‍රමණය වී‌මේ සිරිතක් විය. පසුකාලීනව ඇති වූ ගම්වැද්දන් ප්‍රධාන වශ‌යෙන් හේන් ගොවිතැන ඇසුරු කොට ජීවත් වූ නමුදු, ඔවුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික දිවි පෙ‌වෙත සම්පුර්ණ‌යෙන් ම අත් නොහැරිය හ.

වැද්දන් ප්‍රධාන වශ‌යෙන් දඩයම් කිරී‌මෙන් ජීවත් වූ අතර, ඔවුන්ගේ මුලීක ප්‍රවනතාවය වූ‌යේ ගොනා දඩයම් කිරීම ය. ගොනා ගිරි ආශ්‍රිත ව වාසය කළ නිසා වැද්දන් ද ගිරි‌ලෙන් ආශ්‍රිත දිවි පෙ‌වෙතකට හුරු වන්නට ඇති බව බො‌හෝ විද්‍යාර්ථයින් විශ්වාස තරති. මෙයට අමතර ව, ඔවුන් ඵල-අල ආහාරයට ගනිමින් ද, වන මී රැස්වන කාලයට මී කැඩි‌මෙන් ද දිවි පෙ‌වෙත සරි කර ගත් හ. වැද්දන් ආහාර පුළුස්සා ගැනීම කරන අතර, අලවර්ග බො‌හෝවිට උණු අළුපල්ලේ ලා තම්බා ගැනීම කරනු ලැ‌බේ. දඩයම් කිරීම හා ආහාර අනුභවය කණ්ඩායමක් වශ‌යෙන් එකට ම කරනු ලැ‌බේ. වැඩිපුර ඇති ආහාර ද්‍රව්‍ය හිඟ කාලයන් සඳහා කල් තබා ගැනීමට මස් වර්ග වියලීම (හෙවත් කරවල කිරීම), එල්ලා දුම්ගැස්ස වීම හෝ මීපැනිවල බහා තැබීම වැනි ක්‍රියාවන් කළ හ.

රෑ‌හේ නායකයා

වැදි‌ගෝත්‍රය සංවිධානය වන්නේ 'නායකයෙකු' වටා ය. එ‌හෙයින් විවිධ වූ වැදිජනප්‍රජාවන් සඳහා නායක‌යෝ සිටිය හ. එ‌හෙත් පසුකාලින වශ‌යෙන් වැදි ජනතාව‌ගේ ප්‍රාමාණාත්මක අඩුවීම නිසා සහ ආණ්ඩුව විසින් ඔවුන් වසන ප්‍ර‌දේශ පාලනය නායකයන්ගේ පැවැත්ම ක්‍රමයෙන් නැති ව ගි‌යේ ය. වැදි ප්‍රජා‌වේ කැපී පෙ‌නෙන නායක‌යෙක් ලෙස මෑත යුග‌යේ සිටි‌යේ දඹා‌නේ මහාවන්නියලැත්‌තෝ හෙවත් තිසාහාමිලැත්‌තෝ ය.

පවුල් දිවිය
වැදි ජනයා අතර ඥාතීත්වය සහ ඔවුන්ට ආමන්ත්‍රණය සිංහල ජන ප්‍රජාව මෙන් වෙයි. අප්පිලැත්‌තෝ (පියා), අම්මිලැත්‌තෝ (මව), ආදි වශ‌යෙන් 'ලැත්‌තෝ' යන පාඨය ඥාතිතවයට පසුව යෙදී‌මෙන් ඔවුහු ආමන්ත්‍රණය තනා ගනිති. බිරිද(කුඩ්‌පෙත්ත)ට බො‌හෝ විට, 'නංගිලැත්‌තෝ' යන යෙඳුම යොදනු‌යේ, වැදිජනප්‍රජා‌වේ දක්නට ඇති බෑණා සහ නැනා (ඇවැස්ස හුරා-නෑනා) විවාහයන් නිසා‌වෙන් ය. සිංහල සමාජ‌යේ මෙන් ම, විවාහ සහ ලිංගික සම්බන්ධතා සම්බන්ධ‌යෙන් විවිධ වූ තහංචි පැන වී තිබිණි. නිදසුනක් ලෙස, මාමා සහ නෑනැ අතර, බෑණා සහ නැන්දා අතර මෙන් ම, මවු-පිය පාර්ෂව‌යේ ස‌හෝදරයන් හෝ වියපත් ස‌හෝදර ස‌හෝදරියන් අතරත් විවාහයන් තහනම් විණ. එ‌හෙත් මරණයක දී, මළ ස‌හෝදරිය හෝ ස‌හෝදරයා වෙනු‌වෙන් සැමියා හෝ බිරිය එකී පවු‌ලේ තව ස‌හෝදරියක් හෝ ස‌හොදරයෙක් විවාහ කර ගැනීම සිඳු විම නිසා, නැවතත් දරුවන් හට ආරක්ෂාවක් ලැබිණ.

පවුල් සම්බන්ධතා

අඹු-සැමි දිවිය අගය කළ වැදි ජනයා අතර, සිංහල ජන ප්‍රජා‌වේ දක්නට ලැ‌බෙන බහුභාර්යා සේවනය හෝ බහු පුරුෂ සේවනය තබා, පරදාර සේවනය වත් දක්නට නොමැත. විවාහ‌යේ දී, වැදි ජනයා ස්වකීය භාර්යාවන්ට මනා සේ ඇළුම් කළ අතර, එකි‌නෙකාට විශ්වාසවන්ත ලෙස ද ජීවත් විය. එ‌හෙයින් වි‌දේශිය මිශනාරිවරුන් විසින් කෙවල විවහා කුමය ලංකාවට හඳුන්වා දීමට පෙර සිට ම, වැද්දන් අතර කේවල විවාහ ක්‍රමය තිබූ බව පෙ‌නේ. වැදි ප්‍රජාව අත‌රේ ගැහැණිය හට මනා ආරක්ෂාවක් ලැබුණු අතර, ඇය පවු‌ලේ පළමු කොට, ආහාර‌යෙන් කොටස භුක්ති වින්ද හ. මෙයින් පෙ‌නෙන්නේ කාන්තාව වැදි ප්‍රජාව අත‌රේ ගෞවරවයට පාත්‍ර වූ බවකි.

විවාහ චාරිත්‍රයන්

වැදි දරු‌වෝ කල් නොයවා ස්වකීය නෑන-හුරා විවාහයන්ට ඇතුළු වෙති. ඔවුන් අතර ස‌හෝදර ස‌හොදරි ව්‍යවාහයන් හෝ විවාහයට පෙර ලිංගිත සම්බන්ධතාවන් සිදු නො‌වේ. විවාහ චාරිත්‍රයන් බො‌හෝ සේ ලුහුඩු ය; සරල ය. තරුණ වැදි කොළු‌වෙකු හිතගිය තරුණි‌ය‌ගේ පියාගේ ගෙට පැණි මුලක් හා මස් රැ‌ගෙන ගොස් යොජනාව පියාට පවසන අතර, පියා විසින් ඇයට නියඳ පට්ටාවලින් ඇඹරූ රෑනක් ගෙන ඔහු‌ගේ ඉණ වටා බඳිනු ලැ‌බේ. එතැන් සිට දෙ‌දෙනා අඹු-සැමි‌යෝ වෙති. ඒ රෑණ දිරා ගිය කල්හි, අලුත් නියඳ රෑණක් අඹරා බැඳී‌මේ කාර්යය භාර්ය්‍යාව සතු වෙයි.

සාමාන්‍ය‌යෙන් මාමලැත්‌තෝ විසින් බඹර වද ඇති තැනක් පවරා දීමත්, දඩ බල්ලන් සහ දුනු ඊතල දීමත් කරන ලදි. සමහර අවස්ථාවලදි මනමාලයා විසින් මනමාලියට රෙදිපිලි දීම පසුකාලින ව ඇති වූ සිරිකත් බව පෙනේ. විවාහ‌යෙන් පසුව බෑනා මාමා‌ගේ රෑණට එකතුවී, දඩයමට සහයවීම සිඳු වෙයි. එබැවින් වැදි ජනයා අත‌රේ පිරිමි දරුවන්ට වඩා ගැහැණු දරැවන් කෙ‌රෙහි ඇල්මක් ඇත.

දරුදැරි‌යෝ

විවාහ‌යෙන් පසු, දරු ගැබක් පහළ වූ පසු, වැදි ජනයා අතර ආරක්ෂාවන් සඳහා විවිධ අභිචාර විධී භාවිතා කරයි. පුරාණ‌යෙදී 'පට්ටා යකා' පූජාවක් කරමින් ගැබ් ආරක්ෂා කළ බව ප්‍රකට ය. ප්‍රසූතිය ගල්‌ලෙනක හෝ පැ‌ලේදී සිඳු විණ. ප්‍රසූති‌යෙන් පසු ව විවිධ මස්-මාශ වර්ග අනුභවය නුසුදුසුයයි පිළි ගැනීමක් විණ. එ‌සේ ම කිරී එරීම සඳහා ම යොග්‍යයයි පිළිගත් අලවර්ග ආහාරයට දීම කරන ලදි.

දරුවා හට මසක් තුළ නමක් දුන් අතර, යකුන්‌ගේ දොස් වලින් ආරක්ෂා කර ගැනීමට දරුවා බො‌හෝ විට හඳුන්වනු ලැබු‌වේ විවිධ වූ හුරතල් නම් වලිනි. ඔවුන්‌ගේ නියම නමින් හඳුවන්නට පටන් ගන්‌නේ දරුවා වැඩුණු පසු ය. දරුවන් ගේ වයස අවුරුදු හත පමණ වනතුරැත් ඔවුන් නිර්වස්ත්‍රව සිටිති. වයස අවුරුදු දහය-දො‌ළොහ පමණ වය‌සේ දී දරුවන් විසින් ගල්දුනු භාවිත‌යෙන් කුරුල්ලන් සහ කුඩා සතුන් දඩයම් කරති.

දරුවන් වැඩිවියට පැමි‌ණෙත් ම විවිධ දඩයම් කරන ශිල්පයත්, බඹර කැඩී‌මේ ආකාරයත් ඔවුනට කියා දෙනු ලැබේ. මෙ‌සේ වැඩුණු පිරිමි දරුවන් දඩයම් සහ බඹර කැඩී‌මේ දී හවුල් කර ගන්‌නේ එකී කුසලතා වර්ධනය කිරීමට ය.

වැදි දැරිවිය මල්වර වූ විට, ඇය නුග ගසක් වෙතට ගොස් ගල් කැටවලින් එයට ගැසීමත්, එය කන වැකුණු මව වතුර කළයක් ගෙන ගොස් ඇය නහවා, හිසිට පසුපසින් එය බිමට වැටී බිඳී සියලු දොස් දුරු කිරීම හැර වෙනත් වි‌ශේෂිත කොටහළු සිරිත් නැත. පසුකාලින වශ‌යෙන් සිංහල මල්වර සිරිත් වැද්දන් අතර ප්‍රචලිත වීම නිසා, මල්වර දැරිය කිළි පැලක වැඩිමහළු කාන්තාවක් හා තැබීම හා ඒ ආශ්‍රිත අභිචාර විධි කිරීම දැන් අපට අසන්නට දක්නිනට ඇත.

මරණය වැද්දන් කෙ‌රෙහි භිය උපදවන අවස්ථාවකි. එවැන් විට ඔවුහු ගල්‌ලෙන් අතැර යති. එ‌සේ කරනු‌යේ, මළ පුද්ගලයන් ඔවුන් හඹා එනු ඇතයි බි‌යෙනි. වැද්දන් විශ්වාස කරන පරිදි, මරණ‌යෙන් පසු ස්වකිය ඥාතියා නෑ ය‌කෙකු කිරීමට, දින කිහිපයක් මළ පුද්ගලයා වෙනු‌වෙන් පුද පූජා පවත්වති.

බාහිර සම්බන්ධතා

රොබට් නොක්ස් පවසන පරිදි, ඔවුන් මුව දඩය‌මෙහි සහ දුම් ගැස්සවීම් කිරීම් තුළින් වියලා ගැනීම කරනු ලැ‌බේ. සිංහල මිනිස්සු දඩමස් ලබා ගැනීමට වැද්දන් වෙත පැමිණිය හ. රජු‌ගේ කෑම මේසයට සඩමස් සැපයීම කාර්‌යේ ද නිරිත විය. ඒවාට අමතර ව, රජු හට ඇත්දළ සැපයීම ද, මී පැණි සහ මී ඉටි සැපයීම ද කරන ලදි. රජු ද ඔවුන්ට ප්‍රත්‍යුපකාර වශ‌යෙන් වැද්දන් හට රෙදිපිළි සහ ඊතල ආදිය දුන්‌නේ ය. රොබට් නොක්ස්‌ගේ වාර්තාවට අනුව වැද්‌දෝ වරක් රජුට එ‌රෙහිව පැමිණි යුද්ධවලදී සටන් කළ හ. එ‌සේම, ඔවුහු ඔවුන්ට අයිති ප්‍ර‌දේශ ආරක්ෂා කරමින් රජුට ද වක්‍රාකාර ව ආරක්ෂාව සපයන ලදී.

වැදි බස

වැදිභාෂාව ආශ්‍ර‌යෙන් කළ පර්‌යේෂණයන් ඇසුරින් විලියම් ගයිගර් වියතාණන් දක්වන්‌නේ, වැදි ප්‍රජාව දකුණු ඉන්දියා‌වේ පෞරාණික ගෝත්‍රයන්ට නෑ සබදතාවක් දක්වන ඇති බවත් ය. ආරියන් සංක්‍රමණයන්ට පෙර පටන් ඔවුහු ශ්‍රී ලංකා‌වේ විසූ ආදිවාසින් වූ අතර, අනාර්ය භාෂාවක් කතා කළ බවකි (Indian Historical Quartely, XI. pp. 515-516).

වැද්දන් විසින් වනාතර‌යේ දඩයමට යන අතර භාවිතා කළ රහස් බසක් වශ‌යෙන් ඔවුන්‌ගේ භාෂාව වර්ධනය වන්නට ඇත. අදදු දඩයක්කරුවන් අතර මෙවැනි 'කැළැ බසක්' භාවිතා කරන්‌නේ යක්ෂ හෝ දේව බලපැම්වලින් ස්වකීය දඩයම ආරක්ෂා කරගැනීමට ය. මූලීක වශ‌යෙන් ආදිවැසියන් ලෙස වර්ධනය වූ වැද්දන්‌ගේ අනාර්ය බස ක්‍රම‌යෙන් ආර්යන්ගේ පැමිණිම හා සිංහල භාෂාව හා සම්මිශ්‍රණය වි‌මෙන් දැන් භාවිතා කරන ආකෘතියට පරිවර්තනය වන්නට ඇත. ඒ සේම, විවිධ අවශ්‍යතාවන්‌ගේ වර්ධනය සමග නව වචන තනා ගැනීම‌ට හෝ ණයට ගැන්නට සිදු විය. මෙ‌සේ විවිධ වූ බලපෑම් නිසාත්, පාසල් අධ්‍යපනය ව්‍යප්ත වීම නිසාත් ක්‍රම‌යෙන් පුරාණ වැදිබස අභාවයට යමින් පවති.

ආගමික ලැදියාවන්

වැදි ප්‍රජාව ප්‍රධාන වශ‌යෙන් ලෝක‌යේ අ‌නෙකුත් ආදිවාසි ජන ප්‍රජාවන් සේ, ප්‍රාණ වාදිහු වෙති. වැද්දන්ගේ ඇදහිලි රටාව මළ ඥාති වන්දනාවකි (Obesekera, 'G. Sinhal religion.' In M. Eliade ed. The encylopedia of religion, Vol 13. New York: Macmillan, 1987.).

විශ්වාස
වෑද්දන්‌ගේ විශ්වාසයන් සංකිර්ණ ය. ප්‍රධාන වශ‌යෙන් නෑ යකුන් ඇදහිම, විවිධ වෙනත් යක්කු සහ දෙවිවරුන් ඇදහම හා බෞද්ධ පුදපූජාවන් මේවාට ඇතුලත් වෙති. බොහෝවිට යාදිනි සහ කිරි‌කොරහ වැනි අබිචාරයන් මගින් සශ්‍රීකත්වය උ‌දෙසා කටයුතු කරයි. ප්‍රධාන වහ‌යෙන් වැද්දන්‌ගේ විශ්වාසයන් සං‌කේන්ද්‍රනය වී ඇත්‌තේ මූලික වශ‌යෙන් ජිවත චක්‍රය හා බැදුණු කරුණු ශාත්ශාත් කර ගැනීමට ය.

අභිචාරවිධි
ජිවිත චක්‍රය අළලා බැඳුණු අභිචාර විධි පහත දක්වනු ලැ‌බේ:

වැදි ජනයාගේ සාහිත්‍යය

මුඛ පරම්පරාගතව පැවත එන ගී, කවි, මන්තර, හා ජනකතා වැනි ජනශ්‍රැතින්ගෙන් සමන්විත වු වැදි ජනයා ව්‍යවහාර කරන භාෂාව පදනම් කොට ගෙන නිර්මාණය වු සාහිත්‍යය වැදි ජනයාගේ සාහිත්‍යය ලෙස හැඳින්වේ.

ජානවිද්‍යාත්මක අධ්‍යනයන්

ජාන විද්‍යාත්මක පර්‌යේෂණයන් තුළින් තහවුරු වී ඇත්‌තේ උතුරු ඉන්දියානු ආර්ය සංක්‍රමණයට පෙර විසු ප්‍රග්-ආර්ය ජනතාව හා සම්බන්ධතාවක් ඇති බව ය. කලාන්තරයක් තිස්‌සේ සිංහල හා දෙමළ ජනතාව අත‌රේ වාසය කළ වැද්දන් එකී ජනසමාජයන්ට ක්‍රම‌යෙන් සම්මිශ්‍රණය විය. වෑද්දන්‌ගේ රුධිර වර්ග පරික්ෂා‌වේදී සොයා ලනු ලැබු‌වේ බො‌හෝ ආදිවාසි ජනවර්ගවල දක්නට ඇති O රුධිර කාණ්ඩය බහුතරයට ඇති බවකි. එ‌සේ ම ස්වල්ප ජන කොට්ඨාශයක A රුධිර ගණය දක්නට තිබූ අතර, ඔවුන් අතර‌වෙනත් රුධිර කාණ්ඩයන් දක්නට නැත (The Blood Groups and Haemoglobins of the Veddahs of Ceylon R. L. Wickremasinghe, Elizabeth W. Ikin, A. E. Mourant, H. Lehmann Journal of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Vol. 93, No. 1 (Jan. - Jun., 1963) , pp. 117-125).

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුරට කියවීම සඳහා
 මීගස්කුඹුර, පී.බී., සිරිලක වැදිජන පුරාණය. කොට්‌ටේ:පිනිදිය ප්‍රකාශක‌යෝ, 1995.
 ද සිල්වා, එම්. ඩබ්. සුගතපාල, දඹා‌නේ වැදි බස  කොළඹ: සරසවි ප්‍රකාශ‌යෝ, 1964.

ඉංග්‍රිසි මූලාශ්‍ර
 Seligmann, C.G. The Vaddahs of Ceylon. Cambribge Archaeological and Ethnological Series, Macmillan & Co., 1906.
 Virchow, R, L, C. The Veddas of Ceylon and Their Relation to the Neighboring Tribes/ Rudolph Ludwig Carl Virchow. - Montana: Kessinger, 2008.156 p (ISBN 1437344402)

බාහිර සබැදි

 Survival International profile on the Wanniyala-Aetto
 Sri Lankan history
 Vedda lore
 East coast Veddas
 Veddas - now only a household name
 වැද්දෝ සහ රොඩියෝ - අනන්‍යතාව රැකගැනීම හා අනන්‍යතාඅපහරණය
 කුවේණියගේ ශාපය, වැද්දන් හා නවීකරණයේ ප්‍රතිරෝධය

ශ්‍රී ලංකා‌වේ ජන සමාජය
වැදි ජනයා

වැදි ජනයා


Das Jagdgeschwader 77 war eine Einheit der deutschen Luftwaffe im Zweiten Weltkrieg. Aufgrund seines Wappens wurde es auch Herz-Ass-Geschwader genannt. Das Geschwader wurde im Laufe des Krieges an allen Fronten eingesetzt.

Organisation
Das Jagdgeschwader 77 wurde mit der ersten und zweiten Gruppe am 1. Mai 1939 aufgestellt. Die I. Gruppe entstand in Breslau-Schöngarten aus der I. Gruppe des Jagdgeschwaders 331. Die in Pilsen stationierte II. Gruppe des Jagdgeschwaders 333 wurde zur II. Gruppe des Jagdgeschwaders 77. Beide Gruppen waren mit Flugzeugen des Typs Messerschmitt Bf 109 E-1 und E-3 ausgerüstet. Da noch kein Geschwaderstab aufgestellt war, unterstanden die beiden Gruppen dem Luftflottenkommando 3 bzw. dem Luftgaukommando XIII. Bei der Verlegung der I. Gruppe nach Heilbronn am 28. September 1939 wurde sie dem Stab des Jagdgeschwaders 53 unterstellt. Die II. Gruppe unterstand bei der Verlegung nach Norddeutschland dem Luftflottenkommando 2 bzw. dem Luftgaukommando XI. Anschließend unterstand sie dem Stab des Zerstörergeschwaders 26.

Der Stab des Jagdgeschwaders 77 wurde am 1. Oktober 1939 in Neumünster aufgestellt. Er unterstand dem Luftgaukommando XI. Er übernahm sofort die II. Gruppe des Jagdgeschwaders 77. Die I. Gruppe kam am 5. November 1939 dazu. Nach einer Verlegung nach Köln-Ostheim am 21. Oktober 1939 gehörte das Geschwader zum I. Fliegerkorps.

Am 6. April 1940 wurde die II. Gruppe dem X. Fliegerkorps unterstellt. Bei der Verlegung nach Frankreich, Ende 1940, kam sie zurück zum Stab des Jagdgeschwaders 77. Am 25. August 1940 wurde die I. Gruppe dem Jagdgeschwader 51 unterstellt und am 21. November 1940 in IV. Gruppe des Jagdgeschwader 51 umbenannt.  Am 8. Oktober 1940 wurde in Werneuchen eine Ergänzungsstaffel aufgestellt. Über die Zwischenstation Döberitz wurde sie am 30. November 1940 nach Bordeaux verlegt.

Am 1. Februar 1941 wurde die I. Gruppe in Norwegen neu aufgestellt. Sie unterstand dem JaFü Norwegen. Im Oktober wurde aus der 13. und 14. Staffel die Jagdgruppe z. b. V. gebildet. Ebenfalls im Februar 1941 erfolgte in Döberitz die Umbildung der Ergänzungsstaffel zur Ergänzungsgruppe mit einer Einsatz- und einer Schulstaffel. Ab dem 1. April 1941 unterstand der Stab mit  der II. und III. Gruppe dem VIII. Fliegerkorps. Für den Überfall auf die Sowjetunion übernahm das IV. Fliegerkorps diese Einheiten.

Am 6. Januar 1942 wurde die I. Gruppe zur I./Jagdgeschwader 5 umbenannt. Dafür wurde die I. Gruppe des Lehrgeschwaders 2 zur I. Gruppe des JG 77. Sie wurde mit der III. Gruppe beim Einsatz in Nordafrika bis zum 3. November dem Stab des Jagdgeschwaders 27 unterstellt. Danach unterstanden sie wieder dem eigenen Stab. Beim Eintreffen auf Sizilien übernahm das 2. Fliegerkorps die II. Gruppe. In Nordafrika war dann wieder der Stab des JG 77 zuständig. Von der Aufstellung im Februar 1943 bis zur Auflösung Ende 1943 war das Geschwader dem Fliegerkorps Tunis unterstellt.

Einsatz im Zweiten Weltkrieg

I. Gruppe
Im Zuge der Mobilmachung verlegte die I. Gruppe am 26. August 1939 nach Juliusburg und wurde nach Kriegsausbruch in Polen eingesetzt. In Polen erzielte die Gruppe 3 Luftsiege. Die Gruppe verlor zwei Maschinen ohne Personalverlust. Am 24. September wurde die Gruppe nach Deutschland zurückverlegt. Es folgten mehrere Verlegungen innerhalb Deutschlands.

Bis zum Beginn des Westfeldzugs konnte die I. Gruppe zwei weitere Luftsiege erzielen. Sie verlor dabei 8 Flugzeuge. Drei Piloten starben und einer wurde verletzt. Zu Beginn des Westfeldzugs flog die Gruppe Einsätze über der Eifel und den Ardennen.  Am 14. Mai 1940 wurde sie nach Hargimont in der Nähe von Bastogne verlegt. Nach weiteren Verlegungen an der Westfront (z. B. Dieppe) wurde die Gruppe am 23. Mai 1940 aus dem Einsatz genommen und zur Auffrischung nach Döberitz verlegt. Während des Westfeldzugs erzielte die Gruppe 23 Luftsiege. Ein Flugzeugführer wurde verletzt. Ein weiterer geriet in Gefangenschaft, aus der er nach Abschluss der Kämpfe in Frankreich entlassen wurde. Vier Flugzeuge gingen verloren. Nach der Auffrischung teilte sich die Gruppe und gelangte am 31. Juli 1940 nach Wyk auf Föhr und nach Aalborg West. Am 25. August 1940 verlegte die gesamte Gruppe nach Marquise in Frankreich.

Die neu aufgestellte I. Gruppe war über mehrere Flugplätze in Norwegen verteilt. Im Juni 1941 erhielt die Gruppe Messerschmitt Bf 109 T-2, die sie zum Dezember behielt, danach war sie wieder mit Bf 109 E ausgerüstet. Während des Aufenthalts in Norwegen konnte die Gruppe 33 Luftsiege erringen. Die eigenen Verluste betrugen 9 Gefallene, drei Verwundete sowie 18 Flugzeuge.

Die neu übernommene I. Gruppe befand sich zunächst im Osten. Ab Ende Februar erhielt sie Messerschmitt Bf 109 F-4. Am 3. Juli traf die Gruppe in Sizilien ein. Von hier aus flog sie Angriffe auf Malta und auf alliierte Schiffsverbände. Ende Oktober verlegte die Gruppe nach Nordafrika, wo sie bis zum 3. November dem Stab des Jagdgeschwaders 27 unterstellt wurde. Danach unterstand sie wieder dem eigenen Stab.

Am 7. Mai 1943 begann die Rückverlegung der Gruppe von Nordafrika nach Sizilien. Am 8. Mai kehrte der fliegende Teil noch einmal nach Soliman-Nord zurück, um die dort verbliebenen Techniker auszufliegen. Am 10. Mai wurde das gerettete Material sowie die meisten Flugzeuge bei einem Bombenangriff zerstört. Es blieben nur noch drei einsatzbereite Flugzeuge übrig. Über Bari verlegte die Gruppe zurück nach Neubiberg. Dort erhielt die Gruppe 48 neue Messerschmitt Bf 109 G-6 Trop. Am 8. Juni 1943 begann wieder der Einsatz in Italien.

Am 31. Juli 1944 wurde die I. Gruppe aus Italien abgezogen und nach Oldenburg verlegt. Nach diversen Verlegungen innerhalb Deutschlands befand sie sich am Jahresende auf dem Fliegerhorst Dortmund-Brackel.

Nach Abbruch der Ardennen-Offensive verlegte die Gruppe am 18. Januar 1945 nach Ohlau an die Ostfront. Sie blieb an der Ostfront, bis sie sich am Kriegsende in Mährisch-Trübau in Gefangenschaft begab.

II. Gruppe
Die II. Gruppe wurde am 20. August 1939 nach Nordholz verlegt. Sie blieb im Bereich Norddeutschland, bis sie am 1. November 1939 zur Vorbereitung der geplanten Westoffensive nach Westdeutschland verlegt wurde. Am 12. Dezember 1939 kehrte sie in den Bereich der Deutschen Bucht zurück.

Bis zum Beginn des Angriffs auf Dänemark und Norwegen erzielte die II. Gruppe 27 Luftsiege. Fünf Piloten wurden getötet und es gingen sieben Flugzeuge verloren. Am 9. April 1940 verlegte die Gruppe nach Jütland und am 11. des Monats weiter nach Norwegen. Während der Zeit in Norwegen errang die Gruppe 112 Luftsiege. Sechs Piloten fielen und zwei wurden verwundet. 15 Flugzeuge gingen verloren. Ab 10. November 1940 wurde die II. Gruppe nach Frankreich verlegt.

Am 30. März 1941 endete der Einsatz der II. Gruppe in Brest. Nun erfolgte der Einsatz im Balkanfeldzug, der die Gruppe bis nach Griechenland führte. Zwischen dem 14. und dem 28. Mai 1941 folgten Einsätze über Kreta. Während der Kämpfe um den Balkan und um Kreta erzielte die Gruppe 25 Luftsiege. Sechs Piloten starben, zwei wurden verwundet und vier gerieten in Gefangenschaft. 16 Flugzeuge gingen verloren. Ab dem 22. Juni 1941 nahm die Gruppe am Russlandfeldzug teil. Aufgrund starker Verluste wurde sie am 1. Dezember 1941 aus dem Einsatz genommen und nach Wien-Aspern verlegt. Die Gruppe erzielte 1941 im Osten 353 Abschüsse. Die eigenen Verluste betrugen 15 Gefallene, vier Verwundete und drei Piloten, die in Gefangenschaft gerieten. 37 Flugzeuge wurden zerstört.

Auch die II. Gruppe, die sich zur Auffrischung in Wien-Aspern befand, erhielt Messerschmitt Bf 109 F-4. Ab dem 11. März 1942 begann die Verlegung der Gruppe zur Krim. Bis zum 7. November befand sich die Gruppe in Russland. Es folgte die Verlegung über mehrere Stationen nach Cosimo auf Sizilien. Von hier aus sicherte die Gruppe, die mittlerweile auch mit Messerschmitt Bf 109 G-2 und G-2 Trop ausgerüstet war, den Nachschubverkehr nach Nordafrika. Mitte Dezember 1942 wurde die Gruppe nach Nordafrika verlegt.

Am 7. Mai 1943 begann die Rückverlegung der II. Gruppe nach Sizilien. Ab dem 11. Mai erfolgte eine Auffrischung der Gruppe in Foggia, die sich bis Anfang Juni hinzog, so dass die Gruppe erst am 19. Juni 1943 nach Trapani auf Sizilien zurückkehren konnte. Am 13. Juli erfolgte nach der alliierten Landung auf Sizilien der Befehl zur Räumung der Insel. Die Gruppe blieb in Italien, zog sich aber immer weiter Richtung Norden zurück. Nach der italienischen Kapitulation erhielt die Gruppe in Lonate Pozzolo, in der Nähe von Mailand, 26 Macchi MC.205. Dafür mussten die noch vorhandenen Messerschmitt Bf 109 abgegeben werden. Zum Jahresende besaß die Gruppe noch 24 Macchi, die sie an die I. Italienische Jagdgruppe abgab. Als Ersatz erhielt sie Messerschmitt Bf 109 G-6.

Nach der alliierten Landung in Südfrankreich am 15. August 1944 verlegte die Gruppe für eine Woche nach Orange und kehrte anschließend nochmals nach Ghedi zurück, wo sie bereits zuvor seit Ende Juni gelegen hatte.

Am 8. September 1944 wurde die II. Gruppe von Italien nach Riesa-Canitz verlegt. Es folgten weitere Verlegungen in Deutschland. Ab dem 17. Dezember 1944 nahm die Gruppe an der Ardennen-Offensive teil.

Nach Scheitern der Ardennen-Offensive wurde die Gruppe Richtung Ostfront verlegt. Die 8. Staffel wurde am 8. April 1945 aufgelöst. Die restliche Gruppe geriet bei Kriegsende bei Skutsch in Gefangenschaft.

III. Gruppe
Durch die Umbenennung der II./Trägergruppe 186 entstand die III. Gruppe des Jagdgeschwaders 77 am 7. Juli 1940. Sie war mit Messerschmitt Bf 109 E-1, E-3 und E-4 ausgerüstet. Sie wurde von Skandinavien über Deutschland nach Dinan zum derzeitigen Standort des Stabes verlegt.

Die III. Gruppe wurde 1941 parallel zur II. Gruppe im Balkan und später im Osten eingesetzt. Nur die Flugplätze waren unterschiedlich. Zum Ende des Jahres befand sich  die Gruppe im Osten der Halbinsel Krim.

Die III. Gruppe erhielt ebenfalls zu Beginn des Jahres 1942 Messerschmitt Bf 109 F-4. Die Gruppe befand sich bis zum 11. Oktober 1942 im Russlandeinsatz. Am 19. Oktober 1942 traf die Gruppe in Neubiberg ein. Hier erhielt sie teilweise Messerschmitt Bf 109 G. In der Zeit vom 23. bis zum 26. Oktober verlegte sie nach Bari, um dann sofort weiter nach Nordafrika verlegt zu werden.

Am 7. Mai 1943 verließ die III. Gruppe Nordafrika und verlegte nach Sciacca auf Sizilien. Am 10. Mai zog die Gruppe weiter nach Foggia und rüstete auf Messerschmitt Bf 109 G-6 um. Ab dem 1. Juli verlegte das Bodenpersonal der Gruppe nach Sardinien. Der Rest der Gruppe folgte am 8. Juni. Nach der Kapitulation Italiens begab sich die Gruppe am 10. September nach Korsika und gelangte von dort am 25. September auf das italienische Festland zurück. Am 25. Oktober 1943 verlegte die Gruppe per Eisenbahntransport nach Rumänien. Dort löste sie die I. Gruppe des Jagdgeschwaders 4 ab, deren Messerschmitt Bf 109 G-2 sie übernahm.

Am 15. September verlegte die III. Gruppe nach Wien-Seyring und von hier aus nach Neuruppin. Hier erhielt die Gruppe Messerschmitt Bf 109 K. Zum Einsatz in der Ardennen-Offensive wurde die Gruppe am 16. Dezember 1944 nach Düsseldorf verlegt.

Nach Scheitern der Ardennen-Offensive wurde die Gruppe am 17. Januar 1945 zur Ostfront verlegt. Sie wurde am 13. April 1945 aufgelöst.

Ergänzungsgruppe
Im Mai 1941 verlegte die 1. Staffel der Ergänzungsgruppe nach Budapest. Sie blieb zunächst im Gebiet Ungarn/Rumänien. Am 29. September erhielt sie den Befehl zur Verlegung nach Afrika. In Athen kam der Befehl zur Umkehr nach Bukarest Pipera. Dort wurde sie zum 1. Februar 1942 aufgelöst.

Stab
Am 1. April 1941 verlegte der Stab nach Deta bei Arad, um am Balkanfeldzug teilzunehmen. Die nächsten Einsatzpunkte waren Griechenland und Kreta. Im Russlandfeldzug blieb der Stab in der Nähe der II. und III. Gruppe.

Der Stab erhielt Anfang 1942 Messerschmitt Bf 109 F-4. Auch der Stab beendete am 11. Oktober 1942 den Einsatz in Russland und wurde nach Deutschland verlegt. Hier erhielt sie fünf Messerschmitt Bf 109 G-2 Trop. Am 28. Oktober verlegte der Stab über Brindisi nach Bari. Von dort aus ging es am 3. November 1942 weiter nach Nordafrika.

Am 7. Mai 1943 verließ der Stab Nordafrika und verlegte nach Trapani auf Sizilien. Nach der Auffrischung ab dem 19. Mai in Bari flog der Stab Einsätze zum Jagdschutz über Sizilien und Sardinien. Nach dem Befehl zur Räumung Siziliens verlegte er nach Vibo Valentia auf dem italienischen Festland.

Am 9. September 1944 wurde der Stab aus Italien abgezogen und in Wien-Aspern stationiert. Nach einem kurzen Aufenthalt in Felsoe-Abrany kam er im Oktober nach Dortmund.

Am 18. Januar 1945 wurde der Stab zur Ostfront verlegt. Er geriet bei Kriegsende in Skutsch in Gefangenschaft.

Kommandeure

Geschwaderkommodore
 Oberstleutnant Eitel Roediger von Manteuffel, 1. Oktober 1939
 Major Bernhard Woldenga, 22. Dezember 1940
 Major Gotthard Handrick, 23. Juni 1941
 Major Gordon M. Gollob, 16. Mai 1942
 Major Joachim Müncheberg, 1. Oktober  1942
 Oberstleutnant Johannes Steinhoff, 1. April 1943
 Major Johannes Wiese, 1. Dezember  1944
 Major Siegfried Freytag, 26. Dezember  1944
 Major Erich Leie, 29. Dezember  1944
 Major Siegfried Freytag, 7. März 1945
 Major Fritz Losigkeit, 1. April 1945

Gruppenkommandeure
 I. Gruppe
 Hauptmann Johannes Janke, 1. Mai 1939
 Hauptmann Walter Grommes, Februar 1941
 Major Joachim Seegert, Juni 1941
 Hauptmann Herbert Ihlefeld, 6. Januar 1942
 Major Heinz Bär, 11. Mai 1942
 Oberstleutnant Armin Köhler, 31. Juli 1943
 Hauptmann Lutz-Wilhelm Burkhardt, 19. August 1943
 Hauptmann Theo Lindemann, 30. November  1943
 Hauptmann Armin Köhler, Mai 1944
 Hauptmann Lothar Baumann, 1. August 1944
 Major Münnichow, 24. Dezember  1944
 Hauptmann Joachim Deicke, 10. Januar 1945
 Hauptmann Heinz Grosser, 17. April 1945

 II. Gruppe
 Oberstleutnant Carl-August Schumacher, 1. Mai 1939
 Major Harry von Bülow-Bothkamp, 30. November  1939
 Hauptmann Karl Hentschel, 31. März 1940
 Hauptmann Franz-Heinz Lange, 9. September 1940
 Hauptmann Helmut Henz, 23. April 1941
 Major Anton Mader, 26. Mai 1941
 Oberleutnant Heinz Dudeck, 7. März 1943
 Major Siegfried Freytag, 13. März 1943
 Hauptmann Emil Omert, 29. Januar 1944
 Major Armin Köhler, 4. April 1945

 III. Gruppe
 Major Heinrich Seeliger, 5. Juli 1940
 Major Alexander von Winterfeldt, Oktober 1940
 Major Kurt Ubben, 5. September 1941
 Hauptmann Karl Bresoschek, 10. März 1944
 Hauptmann Emil Omert, 3. April 1944
 Hauptmann Karl Bresoschek, 24. April 1944
 Oberleutnant Erhard Niese, 6. Juni 1944
 Major Armin Köhler, August 1944

 Ergänzungsgruppe
 Oberleutnant Schultz, März 1941
 Major Albert Blumensaat, Mai 1941
 Major Kurt Fischer, 1. Juli 1941

Bekannte Geschwaderangehörige
 Friedrich-Wilhelm Grunewald (1920–2001), war ein Brigadegeneral der Luftwaffe der Bundeswehr und Bundesvorsitzender der Kleinpartei Patrioten für Deutschland
 Reinhard Heydrich (1904–1942), SS-Obergruppenführer und General der Polizei, Leiter des Reichssicherheitshauptamts (RSHA) und Stellvertretender Reichsprotektor in Böhmen und Mähren
 Anton Mader (1913–1984), war ein Brigadier des österreichischen Bundesheeres
 Heinrich Seeliger (1907–1995), Brigadegeneral und von 1964 bis 1967 Leiter des Militärischen Abschirmdienstes
 Johannes Steinhoff (1913–1994), von 1966 bis 1970 dritter Inspekteur der Luftwaffe

Literatur
 Jerry Scutts: Bf 109 Aces of North Africa and the Mediterranean (= Osprey Aircraft of the Aces. Vol. 2). Osprey Publishingm London 1995, ISBN 1-85532-448-2.
 Jochen Prien: Geschichte des Jagdgeschwaders 77 (1992–95, Struve)

 Jochen Prien: Einsatz des Jagdgeschwaders 77 von 1939 bis 1945. Ein Kriegstagebuch nach Dokumenten, Berichten und Erinnerungen. ab Band 3: Geschichte des Jagdgeschwaders 77. 4 Bände. Struve, Eutin 1992–1995;
 Band 1: 1934 bis Mai 1941. 1992, ISBN 3-923457-19-7;
 Band 2: Juni 1941 bis November 1942. 1993, ISBN 3-923457-22-7;
 Band 3: 1942–1943. 1994, ISBN 3-923457-26-X;
 Band 4: 1944–1945. 1995, ISBN 3-923457-29-4.

Weblinks

Einzelnachweise

Jagd #::77
Gegründet 1939
Aufgelöst 1945

Jagdgeschwader 77


M61 Vulcan, ilk olarak 1946'da General Dynamics tarafından yapılmıştır. Mermilerinin çapı NATO standartlarına uygun olarak 20 mm'dir. İlk kullanıldığı uçak F-104'tür. İki modeli vardır: M61A1 ve M61A2. M61A1, 6 dönel namlulu ve 510 kartuşludur. Dakikada 6000'den fazla mermi ateşleyebilir. Yakın mesafeli havadan havaya görevlerde ve hava muharebesinde oldukça etkilidir.

M61A1 teknik özellikleri
 Tip: 6xNamlulu Gatling Top
 Hizmete giriş tarihi: 1958
 Namlu çapı: 20 mm
 Çalışma mekanizması: hydraulically operated, electrically fired
 Silah uzunluğu: 1,82 m
 Silah ağırlığı: 112 kg
 Atış hızı: 6 bin mermi/dak
 Namlu çıkış hızı: 800 m/san
 Tapa ağırlığı: 100 g HEI (high explosive incendiary)

Galeri

Makineli toplar
Amerika Birleşik Devletleri yapımı toplar

M61 Vulcan


المقوع ، منطقة من مناطق محافظة الأحمدي في الكويت.

سميت بهذا الاسم نسبة إلى المنطقة التي تقع غرب قصر دسمان.

المراجع

جغرافيا الكويت

المقوع


In ice hockey, the captain is the player designated by a team as the only person authorized to speak with the game officials regarding rule interpretations when the captain is on the ice. At most levels of play each team must designate one captain and a number of alternate captains (usually two or three) who speak to the officials when the captain is on the bench. Captains wear a "C" on their sweaters, while alternate captains wear an "A".

Officially captains have no other responsibility or authority, although they may, depending on the league or individual team, have various informal duties, such as participation in pre-game ceremonies or other events outside the game. As with most team sports that designate captains, the captain is usually a well-respected player and a de facto team leader.

Responsibilities and importance

According to International Ice Hockey Federation (IIHF) and National Hockey League (NHL) rules, the only player allowed to speak with referees about rule interpretations is the captain, or, if the captain is not on the ice, an alternate captain.

Although the rules do not specify any other distinction between the captain and their teammates, the captain has numerous responsibilities to the team, particularly in North American professional hockey. The captain is a dressing room leader, and also represents the players' concerns to management.

The captain is often considered the primary representative of the team to the public, and sometimes is responsible for organizing the team's social functions and performing ceremonial on-ice functions, such as award presentations or ceremonial faceoffs.

Selection
NHL teams need not designate the same player as captain from game to game, though most teams do. For instance, in the 1985–86, when Boston Bruins captain Terry O'Reilly retired, Ray Bourque and Rick Middleton were named as co-captains of the team. Middleton wore the "C" during home games and Bourque for road games during the season's first half, and the two switched for the second half. This arrangement continued until Middleton retired in 1988 and Bourque became the sole captain. Some teams name two (such as the Buffalo Sabres during the 2005–06 and 2006–07 NHL seasons) or three (such as the Vancouver Canucks during the 1990–91 season) captains for a season. Some teams rotate captains rather than keep one for an extended period of time (the Minnesota Wild rotated captaincy every one or two months until the 2009–10 season, when Mikko Koivu was named the first permanent captain since the franchise's inception). During each NHL game, however, only one player can officially be designated as captain.

Captains are usually veteran players, though on occasion younger players are chosen. The selection is often seen as an important moment for a team, and one that can affect the team's (and newly appointed captain's) performance. Captains are selected by different means: in some instances, teams have held votes among their players to choose a team captain, while on other occasions, the choice was made by team management. Captains are often chosen due to their seniority in the game and years of service with their current club. However, franchise players—current or emerging stars—have also been named captains. Though not required, many captains have previously served as alternate captains of their team. Some selections or removals of NHL captaincies have been controversial, more so than the other North American professional sports leagues. For instance, in Canada men's national ice hockey team, then-General Manager Bobby Clarke selected Eric Lindros for the 1998 Winter Olympics, considered somewhat controversial as Lindros was chosen over longer-tenured NHL captains such as Steve Yzerman, Ray Bourque and Wayne Gretzky, Clarke was also general manager of the Philadelphia Flyers whom Lindros played for professionally. In 2000, when the relationship between Clarke and Lindros deteriorated during contentious contract negotiations and the team's handling of Lindros' injuries, the team captaincy was issued to Eric Desjardins. Tampa Bay Lightning head coach John Tortorella stripped the captaincy from Vincent Lecavalier for failing to meet on-ice performance expectations. In 1980, Darryl Sittler angrily resigned the captaincy by cutting off the "C" from his Toronto Maple Leafs jersey with scissors, in protest of Harold Ballard's trade of his best friend Lanny McDonald, Ballard likened Sittler's actions to flag burning.

The rules of the IIHF, NHL and Hockey Canada do not permit goaltenders to be designated as on-ice captains, due to the logistical challenge of having the goaltender relay rules discussions between referees and coaches and then return to the crease. The NHL introduced a rule prohibiting the goaltender from being a captain following the 1947–48 season (see § Goaltender captains below). In the NCAA, there is no position-based restriction on the team captain.

Alternate captains

Teams may designate alternate captains (often erroneously called "assistant captains"). Alternate captains wear the letter "A" on their jerseys in the same manner that team captains wear the "C".

In the NHL, teams may appoint a captain and up to two alternate captains, or they may appoint three alternate captains and thus no captain. A team with a player-coach may also have no captain or alternate captains.  A team commonly has three alternate captains when the team has not selected a captain, or when the serving captain is injured and misses a game. In the National Hockey League, it is common for a team to have three alternate captains if no one is assigned captain, the current captain is absent, or a goaltender is named as the captain. International and USA amateur rules do not allow this; they stipulate that "each team must appoint a captain and not more than two alternate captains" In the Ontario Hockey League (OHL), Quebec Major Junior Hockey League (QMJHL), Western Hockey League (WHL) and minor leagues under the jurisdiction of Hockey Canada, teams are allowed to have a captain with up to three alternate captains.
If the team chooses to not appoint a captain, they are not permitted to appoint a fourth alternate captain. When the captain is off the ice or unavailable for the game, any alternate captain on the ice is responsible for fulfilling the captain's official role as liaison to the referees.

NHL teams may choose alternate captains from game to game or appoint regular alternate captains for the season. In North America, alternate captains perform many of the same leadership and team building roles as the captain. In the 1969–70 season, the Boston Bruins had three alternate captains (Johnny Bucyk, Phil Esposito and Ed Westfall) instead of a captain sporting the "C". However, as Bucyk was the most senior of the alternate captains, he was first one to be presented the Stanley Cup when the team won the championship in 1970 and 1972.

In the NCAA, a team can designate a single alternate captain to assume the role of captain, should the captain be unavailable due to injury or penalty.

Designation on uniform

The letter "C" or "A" is attached to the jersey of the team's captain and alternate captains (commonly sewn at higher levels of play, though removable insignia exist so the "C" or "A" designation can be easily changed). The designation is traditionally placed on the left side of the sweater, though the IIHF, NHL and NCAA rules specify only that it must be in a "conspicuous location on the front" of the player's sweater. Four teams in the NHL have sweaters where the positioning of the crest on the front leaves insufficient space on the left for the letter: the Detroit Red Wings, who place the letter on the right side of the home and road jerseys since the 2007–08 season, while the Arizona Coyotes, Carolina Hurricanes, and New Jersey Devils all have alternate jerseys where the captain's patch is on the right.

In the World Hockey Association's final season of 1978-79, Paul Shmyr, the captain of the Edmonton Oilers, wore a "K" (for kapitan) on his sweater instead of a "C", as a salute to both his personal, and the city of Edmonton's, Ukrainian heritage.

NHL captains

Records
Steve Yzerman served as the captain of the Detroit Red Wings for 20 years/19 seasons (1986–87 to 2005–06) and 1,303 games during that time, the longest term in the history of the NHL by both years and games. The Boston Bruins' Ray Bourque was previously the longest-tenured captain in NHL history from 1985–86 to 1999–00, being co-captain for the first three seasons. Daniel Alfredsson holds the record as the longest-serving European captain serving for 14 years/13 seasons (1999–00 to 2012–13) as captain of the Ottawa Senators. Alfredsson's record was tied by Zdeno Chara, who served as the captain of the Boston Bruins also for 14 seasons between 2006-07 and 2019-20. Brian Bellows was the youngest captain in NHL history, serving as the interim captain of the Minnesota North Stars from January to May 1984, during Craig Hartsburg's absence from the lineup, due to injury. The youngest permanent NHL captain in history is Connor McDavid, announced as captain by the Edmonton Oilers on October 5, 2016, at the age of 19 years and 266 days.

 Player is still active as captain of their team.

Table Notes:

† An exact date for Brian Bellows' interim captaincy has not yet been determined. The North Stars captain, Craig Hartsburg, was injured on January 3, 1984, and Bellows became interim captain shortly thereafter in January 1984.

** Stan Smyl resigned as Canucks captain at the end of the 1989-90 season. Trevor Linden, Dan Quinn, and Doug Lidster were named "Tri-Captain" for the 1990-91 season. Dan Quinn would be traded to the St. Louis Blues at the 1991 trade deadline. Trevor Linden would retain captaincy and became permanent captain for the start of the 1991-92 season.  Exact dates for announcements and first game wearing the "C" in "Tri-Captaincy" rotation could not be determined. Date listed is Linden's first game of the 1991-92 regular season as permanent captain.

Stanley Cup Finals
Jean Béliveau is the only one to have captained his team to win five Stanley Cup championships, doing so with the Montreal Canadiens between 1961 and 1971. The following captains all won four, three of them in consecutive years: Maurice Richard (1957–1960) with the Canadiens, George Armstrong with the Toronto Maple Leafs, Yvan Cournoyer (1976–1979) with the Canadiens, Denis Potvin (1980–1983) with the New York Islanders and Wayne Gretzky with the Edmonton Oilers. Charlie Gardiner was the first NHL captain born in Europe to lead his team to a Stanley Cup title (1934). Derian Hatcher became the first American-born captain to win the Stanley Cup in 1999. Daniel Alfredsson was the first European-born and trained captain to lead an NHL team to the Stanley Cup Finals (2007), while Nicklas Lidström was the first captain born and trained in Europe to lead an NHL team to a Stanley Cup title (2008). Mark Messier was the first NHL player to win the Stanley Cup as captain of two different teams: the Edmonton Oilers in 1990 and the New York Rangers in 1994. Sidney Crosby became the youngest captain in the NHL to win the Stanley Cup in 2009 at 21 years 10 months. The youngest captain to lead his team to the Stanley Cup in the history of the trophy is Mike Grant of the 1895 Montreal Victorias, who was 21 years and 2 months at the time.

Minority captains
Dirk Graham became the first NHL captain of African descent when he was named captain of the Chicago Blackhawks in March 1989. Jarome Iginla, who became captain of the Calgary Flames in 2003, has been cited by ESPN as the first black captain in NHL history.
Kyle Okposo was named the captain of the Buffalo Sabres for the 2022-2023 season.

Goaltender captains
In NHL history, there have been six goaltenders who served as official team captains:

 John Ross Roach (Toronto St. Patricks): 1924–25 season
 George Hainsworth (Montreal Canadiens): 1932–33 season
 Roy Worters (New York Americans): 1932–33 season
 Alex Connell (Ottawa Senators): 1932–33 season
 Charlie Gardiner (Chicago Black Hawks): 1933–34 season
 Bill Durnan (Montreal Canadiens): latter half of 1947–48 season

The Hockey Hall of Fame displays a picture of Toronto Maple Leafs goaltender Turk Broda wearing the captain's "C," but he never actually served in that capacity, and he was actually wearing Toronto team Captain Syl Apps' sweater.

Prior to the 1948–49 season, the NHL made a change to the rules, prohibiting goaltenders from being captains or alternate captains. This was in response to complaints from opponents of the Montreal Canadiens, who complained that Durnan left his crease to argue with the referee at strategic points during games, resulting in unscheduled timeouts. This rule is sometimes referred to as the "Durnan Rule."

Although the Canucks appointed goaltender Roberto Luongo as team captain for the 2008–09 and 2009–10 seasons, since he could not be his team's official captain during games, Willie Mitchell was the on-ice captain, serving as liaison to the officials, and Henrik Sedin and Mattias Ohlund performed ceremonial aspects of the position such as pre-game faceoffs.

Japanese goaltender Yutaka Fukufuji is currently designated an alternate captain of an Asia League Ice Hockey team, the Nikkō Ice Bucks.

See also
Captain (sports)
List of current NHL captains and alternate captains
List of current AHL captains
List of current SHL captains and alternate captains
List of Team Canada captains

References

Notes

Ice hockey people
Ice hockey terminology
Leadership positions in sports

Sports captains

Captain (ice hockey)


Febfi Setyawati (nascida em 7 de Fevereiro de 1993, em Jacarta, capital da Indonésia) é uma ativista indonésia e a fundadora da Untukteman.id, uma organização que ajuda pessoas vulneráveis, especialmente pessoas doentes com dificuldades financeiras e pessoas afetadas pelo Covid-19.

Ativismo
Febfi Setyawatie sua equipe percorreram a comunidade em um Volkswagen RV para fornecer acesso gratuito à Internet (que nem sempre é acessível) e levam uma biblioteca móvel para os alunos continuarem seus trabalhos. A equipe agora está tentando fornecer transmissores de sinal para áreas onde não há sinal de internet.

Vida pessoal
A dor que Febfi Setyawati experimentou quando seu filho, Akara Haykal, morreu devido à síndrome de Moebius, uma doença neurológica rara, inspirou Febfi a ajudar os outros.

Reconhecimento
No ano 2020, Febfi Setyawati foi incluída na lista da BBC das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020
Pessoas vivas
Nascidos em 1993
Ativistas da Indonésia

Febfi Setyawati


Donald Jay "Don" Rickles () a fost un comic și actor american. A jucat în filme ca Run Silent, Run Deep (1958) cu Clark Gable sau în Kelly's Heroes (1970) cu Clint Eastwood, din 1976 a apărut în seria NBC C.P.O. Sharkey.

Biografie
Rickles s-a născut în data de 8 mai 1926 la Queens, New York.

Filmografie

Televiziune

Jocuri video

Note

Legături externe

Nașteri în 1926
Decese în 2017
Câștigători ai premiului Oscar pentru cel mai bun actor într-un rol secundar
Câștigători ai Premiilor Golden Globe
Decese cauzate de insuficiență renală
Câștigătorii premiilor Grammy
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea
Nașteri pe 8 mai
Decese pe 6 aprilie
Evrei americani din secolul al XX-lea
Evrei americani din secolul al XXI-lea
Comici americani
Actori de stand-up comedy
Oameni din Queens
Actori din New York City

Don Rickles


Un stareț sau egumen (gr. ἠγούμενος) este capul și părintele spiritual al unei comunități monahale.

Vezi și
 Arhimandrit

Ranguri bisericești
Titluri ecleziastice
Cler
Creștinism

Stareț


La Lantejuela, İspanya'nın güneybatısında bulunan Endülüs özerk bölgesinin, Sevilla iline bağlı bir belediye. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu 3.642'dir.

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

La Lantejuela


المكتبة العامة بالأحساء هي مكتبة عامة تقع بين مدينتي الهفوف والمبرز، وتتبع لوزارة الثقافة بالمملكة العربية السعودية. تأسست عام 1960. تتكون المكتبة تتكون من 4 قاعات للكتب والمطالعة إضافة على قاعة لمكتبة الطفل، قاعة لمصادر التعلم، ركن لمطالعة الصحف والمجلات، قاعة أرشيف للصحف والمجلات، قاعة لوحدة التنشيط الثقافي والاعلامي، قاعة محاضرات ومسرح يتسع لـ350 مقعداً.

الخدمات
تقدم المكتبة العامة بالأحساء خدمات مجانية لمرتاديها، تتضمن:

 خدمة المرجعية
 خدمة استقبال الأسئلة
 خدمة تقديم الإرشادات
 خدمة استعارة الكتب: تتطلب الاستعارة وجود عضوية سنوية لدى المكتبة بمبلغ رمزي 10 ريال للطالب و 20 ريال للموظف. عدد الكتب المسموح باستعارتها: 5 كتب لمدة 21 يوماً  للطالب و5 كتب لمدة 10 أيام لغير الطلاب.
 خدمة استنساخ صفحات الكتب
 خدمة استقبال الزيارات المدرسية: حيث وصلت عدد الزيارات 140 مدرسة وما يقارب 2300 طالب وفي مقدمتها مدارس المرحلة الابتدائية حيث تشكل أعلى نسبة زيارات ومن ثم مدارس المرحلة المتوسطة ومن ثم المدارس الثانوية.
 خدمة الإعارة والتصوير
 خدمة البحث الآلي والإنترنت

الأنشطة

المسابقات
تقيم المكتبة العامة بالأحساء المسابقات الثقافية بانتظام، وهي موجهة لعموم رواد المكتبة وتتكون من أسئلة في مختلف العلوم وتوجد اجاباتها في الكتب التي تحتويها المكتبة. ومن هذه المسابقات:

 مسابقة يا باغي الخير
 مسابقة رياض الثقافة والمكتبات
 مسابقة أفضل زيارة مدرسية للمكتبات العامة
 المسابقة الثقافية بمناسبة مرور 20 عاماً على تولي خادم الحرمين الشريفين مقاليد الحكم في المملكة.
 مسابقة البحوث

الدورات التدريبية
تقام 4 دورات تدريبية في مجال الفهرسة والتصنيف على مدار العام وهي موجهة لأمناء المكتبات العامة والمكتبات المدرسية.

الأقسام
تتكون المكتبة من ثلاثة أدوار تضم المكتبة الرئيسية وتضم عدة مرافق، من ضمنها:

 قسم الكتب النادرة
 قاعات الكتب العربية
 قاعة كتب المراجع
 الدوريات المحكمة والجارية
 قسم الأرشيف
 ركن الأحساء
 ركن الإصدارات الحكومية
 الكتب الأجنبية
 مكتبة الطفل والناشئة
 المتحف التراثي
 المسرح
 قاعة التدريب والمحاضرات
 مكتبة الطفل
 القسم النسائي

مسرح المكتبة
يستوعب المسرح أكثر من 250 شخصاً وهو مهيأ بجميع ملحقاته بأجهزة الصوتيات والإضاءة لاستقبال العروض والمحاضرات.

المحتويات
تحتوي المكتبة على 66 طاولة قراءة و10 خلوات بحث و250 مقعداً، و4 حاسبات آلية و24 صندوق بطاقات فهرسة.

الكتب ومصادر المعلومات
تضم المكتبة 66,000 كتاباً و37 دورية و8 صحف يومية. تتضمن الفلسفة وعلم النفس، الديانات، العلوم الاجتماعية، اللغات، العلوم البحتة، العلوم التطبيقية، الفنون، الآداب، التاريخ والجغرافيا والتراجم. هناك أيضاً ركن للكتب النادرة والقديمة التي تعود إلى أكثر من 50 عاماً. من بينها كتاب «الإصابة في تمييز الصحابة»، وكتاب «مروج الذهب ومعادن الجوهر»، وكتاب «ذكر أخبار اصبهان»، وكتاب «تاريخ نجد».

تحصل المكتبة على الكتب من عدة مؤسسات حكومية وخاصة أخرى. والتي من أهمها:

 جامعة الملك فيصل
 الجامعة الإسلامية بالمدينة المنورة
 جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية
 وكالة وزارة المعارف للآثار والمتاحف وخرائط الفارسي.

نظام التصنيف والإدارة
نظام التصنيف المعتمد في المكتبة هو نظام ديوي العشري. تستخدم المكتبة في إدارة محتوياتها نظام «اليسير» لإدارة المكتبات التابع لوزارة التعليم. في 2002م، بدأ مشروع حوسبة المكتبة الذي يهدف لتحويل الأعمال المختلفة الخاصة بالمكتبات من يدوية تقليدية إلى آلية على جهاز الكمبيوتر. وتم تقديم الإنترنت مجاناً لزائري ومرتادي المكتبة وربط المكتبة عبر شبكة الإنترنت

انظر أيضاً

 مكتبة القطيف العامة
 المكتبة العامة بالخبر

مراجع

علم المكتبات
مكتبات في السعودية

المكتبة العامة بالأحساء


අස්වැසුම යනු 2001 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත වූ බෙනට් රත්නායක විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද, වටිනා මැණික් ගලක් නිසා ජීවිතයන්ට උවදුරු සිදුවන ආකාරය ගැන කියැවෙන සිංහල චිත්‍රපටයකි. මෙම චිත්‍රපටයට බොම්බේ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලදී FIPRESCI ත්‍යාගය හිමිවිය.

රංගන ශිල්පීන්

හේමසිරි ලියනගේ
ඉන්ද්‍රජිත් නාවින්න
ජී. ආර්. පෙරේරා
ගාමිණී හෙට්ටිආරච්චි
නලින් ප්‍රදීප් උඩුවෙල
ගිරිරාජ් කෞෂල්‍ය
එඩ්වඩ් ගුණවර්ධන
දයානන්ද ජයවර්ධන
දයා වයමන්
දී. ග. සෝමපාල
සුසිල් ගුණරත්න
පද්මලාල් ජයනෙත්ති
අචිනි ලංකා
ප්‍රියංකා සමරවීර
සුජාතා කන්නංගර
ඔරුතොට හීන් මැණීකේ
විජය ප්‍රේමවර්ධන
නිශාන්ත බණ්ඩාර
පී. ජී. ගුණසේකර
පී. ජී. මල්ලිකා
චතුරංග කුමාර
ධනුෂ්ක කුමාර
කිත්සිරි සෝමවීර
නිශාන්ත බණ්ඩාර
චන්ද්‍රිකා හෙට්ටිආරච්චි
පීටර් රන්දෙනිය

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකීය සිනමාව

බාහිර සබැඳි
ශ්‍රී ලංකා සිනමා ඩේටාබේස්

චිත්‍රපට - ශ්‍රී ලංකා
2001 චිත්‍රපට
සිංහල සිනමාව

අස්වැසුම


منتخب الغابون لكرة القدم هو المنتخب الوطني الذي يمثل الغابون ويتحكم به اتحاد الغابون لكرة القدم . لم يسبق للمنتخب الغابوني التأهل إلى بطولة كأس العالم وأفضل انجاز حققه هو التأهل إلى الدور الربع النهائي في بطولة كأس الأمم الأفريقية لكرة القدم 1996 التي أقيمت في جنوب أفريقيا . أبرز نجوم منتخب الغابون الحاليون ويلي أوبوميانغ وبرونو إكويل مانغا .

كأس العالم
 من 1930 إلى 1962 : لم يدخل
 1966 : إنسحب
 1970 : لم يدخل
 1974 : إنسحب
 من 1974 إلى 1986 : لم يدخل
 من 1990 إلى 2022 : لم يتأهل

كأس الأمم الإفريقية
 من 1957 إلى 1970 : لم يدخل
 1972 : لم يتأهل
 1974 : إنسحب
 1976 : لم يدخل
 1978 : لم يتأهل
 1980 : لم يدخل
 1982 : أنسحب
 من 1984 إلى 1992 : لم يتأهل
 1994 : الدور الأول
 1996 : الدور الربع النهائي
 1998 : لم يتأهل
 2000 : الدور الأول
 من 2002 إلى 2008 : لم يتأهل
 2010 : الدور الأول
 2012 : تأهل بصفته مستضيف
 2013 : لم يتأهل
 2015 : الدور الأول
 2017 : الدور الأول

مراجع

وصلات خارجية
 قائمة بيانات المنتخب من الموقع الرسمي للفيفا باللغة العربية

منتخبات كرة قدم وطنية إفريقية

منتخب الغابون لكرة القدم


11422 Alilienthal este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11422 Alilienthal este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory în cadrul proiectului Spacewatch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

11422 Alilienthal