O pica-pau-gabonês (Dendropicos gabonensis) é uma espécie de ave piciforme da família Picidae  que vive na África ocidental e central.

Dendropicos
Aves descritas em 1851

Pica-pau-gabonês


Die Another Day (2002), an ika-20 na spy film sa James Bond series, ngan ika-4 ngan urhi na pelikula na ginbidahan ni Pierce Brosnan bilang an fictional na MI6 agent James Bond. Gin-produce an Die Another Day ni Michael G. Wilson ngan Barbara Broccoli, ngan gin-direct ni Lee Tamahori. An James Bond na series nagtikang sadton 1962 na ginbidahan ni Sean Connery sa Dr. No.  An Die Another Day may ada mga references sa natanan mga nauna na James Bond na pelikula.

Mga kasarigan

Pelikula

Die Another Day


Abaixo está o sistema de qualificação e os comitês olímpico nacional qualificados as Lutas nos Jogos Pan-Americanos de 2023, programadas para serem realizadas em Santiago, no Chile, de 1 a 4 de novembro de 2023.

Sistema de qualificação
Um total de 168 lutadores irão qualificar para competir nos jogos. O vencedor de cada categoria nos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021 em  Cali, Colômbia, tiveram qualificação automática, juntamente aos quatro melhores de cada categoria no Campeonato Pan-Americano de Lutas de 2022 e no Campeonato Pan-Americano de Lutas de 2023. O país-sede (Chile) recebeu uma vaga em cada evento, mas seus atletas devem competir em ambas as edições do Campeonato Pan-Americano. Se o Chile não qualificar em nenhum dos dois eventos, receberá a quarta vaga disponível no Campeonato Pan-Americano de Lutas de 2023. Outros seis convites (quatro masculinos e dois femininos) serão distribuídos para nações sem atletas qualificados e que tenham participado dos torneios qualificatórios.

Linha do tempo

Sumário de classificação

Livre masculina

57 kg

65 kg

74 kg

86 kg

97 kg

125 kg

Greco-romana masculina

60 kg

67 kg

O Chile qualificou no Campeonato Pan-Americano de 2023, portanto a vaga de país-sede não foi utilizada.

77 kg

87 kg

97 kg

O Chile não competiu na categoria no Campeonato Pan-Americano de 2023, portanto não recebeu vaga.

130 kg

O Chile qualificou no Campeonato Pan-Americano de 2022, portanto todas as quatro vagas estarão disponíveis no Campeonato Pan-Americano de 2023.

Livre feminina

50 kg

O Chile não competiu na categoria no Campeonato Pan-Americano de 2023, portanto não recebeu a vaga.

53 kg

57 kg

62 kg

O Chile qualificou no Campeonato Pan-Americano de 2023, portanto a vaga de país-sede não foi utilizada.

68 kg

76 kg

O Chile não competiu na categoria no Campeonato Pan-Americano de 2023, portanto não recebeu a vaga.

Referências

P
P
Qualificação para os Jogos Pan-Americanos de 2023
Lutas nos Jogos Pan-Americanos de 2023

Lutas nos Jogos Pan-Americanos de 2023 - Qualificação


An Papilionanthe subulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Papilionanthe subulata in nahilalakip ha genus nga Papilionanthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Papilionanthe

Papilionanthe subulata


Biblioteca Municipală din Praga (în ) este una dintre cele mai mari biblioteci din Praga, Republica Cehă.

Cel mai vechi material aflat în colecțiile bibliotecii este o ediție tipărită a Bibliei de la Praga din 1488.

Note

Bibliografie
 Zdeňka Čermáková (ed.). Městská knihovna v Praze 1891-1991 : Sborník ke 100. výročí založení Městské knihovny v Praze. Praga: Městská knihovna v Praze, 1991.
 ***, Řád knihovní městské obecní knihovny v Praze. Praga: Obecní důchody královského hlavního města Prahy, 1891.
 Zdeňka Čermáková, Jan Lukavec. Městská knihovna v zrcadle času (1891–2016). Praga: Městská knihovna v Praze, 2016.
 ***, Městské knihovny pražské: informační nástin pro čtenáře a návštěvníky. Praga: [s.n.]: [s.n.], 1940.
 Jan Vávra. Veřejné knihovny hlavního města Prahy: (historický vývoj knihovní sítě). Praga: Městská knihovna v Praze, 1995.

Legături externe

 Site-ul Bibliotecii Municipale din Praga
 O publicație despre istoria Bibliotecii Municipale din Praga (1891-2016), disponibilă gratuit pentru descărcare ca e-book din catalogul MKP.

Praga
Praga
Fondări în 1891

Biblioteca Municipală din Praga


نادي العلوية هو نادٍ اجتماعي ثقافي رياضي تأسس عام 1924 على ضفاف نهر دجلة في جانب الرصافة من بغداد، ويعتبر من أقدم المؤسسات والنوادي في بغداد التي لا تزال قائمة لحد الآن، ويضم صفوة العوائل البغدادية.

تأسيس النادي
صمم مبنى النادي الميجر ويلسن في عام 1924، وهو مهندس معماري بريطاني ذو شخصية تمتاز بثقافة عالية، وكان ذلك بطلب من المس غيرترود بيل وبني في نفس الموقع الذي تشغلهُ مباني النادي حالياً، ويعتبر نادي العلوية واحدا من أقدم نوادي بغداد الحديثة والذي اقترن بناؤه بفترة تأسيس العراق المعاصر.

تاريخ النادي
لقد كان نادي العلوية من أفضل أماكن بغداد، فقد أنتسب لهُ صفوة العوائل العراقية، وكانت الخدمات المقدمة فيه على أعلى مستوى، وبقي على هذه الحالة طوال فترة ما قبل الغزو الأمريكي وسقوط بغداد عام 2003، وكانت إدارة النادي متشددة بشأن التسجيل فيهِ ولا تسمح بدخول الضيوف إلى مرافق النادي، ولكن بعد أحداث غزو العراق عام 2003 تغير أسلوب الإدارة في النادي وأصبح القبول في النادي أمرا عاديا، وكذلك فقد انسحب اعداد كبيرة من الاعضاء المميزين بعد هجرتهم إلى خارج العراق، بالإضافة إلى إلغاء السهرات والحفلات التي تبقى طوال الليل فقد أصبح النادي يغلق أبوابه في الساعة السابعة مساءا، ولكن رغم كل هذا فقد بقي نادي العلوية من أرقى أماكن بغداد للسياحة والترفيه، وتعمل إدارة النادي في بداية عام 2008 وبعد تحسن الوضع الأمني في بغداد للتعديل على وضعية النادي حتى يعود كما كان سابقا.

إدارة النادي
بعد عام 1970 تغير النظام الداخلي للنادي وصارت تجري انتخابات في النادي كل سنتين لتشكيل الهيئة الإدارية التي تضم رئيس الهيئة ونائب الرئيس والنائب الثاني وأمين السر، ومجموعة من الأعضاء والرئيس الحالي هو فارس الدوري.

الانتساب إلى النادي
ليس الانتساب إلى نادي العلوية أمرا سهلا حيث يتركز القبول في النادي على حالة العضو الاجتماعية، حيث يجب أن يكون العضو ذا مهنة محترمة ومقبولة اجتماعيا مثل الطب أو الهندسة ويبدأ العضو بملء استمارة التقديم فأما يتم قبوله أو رفضه حسب قرار الإدارة ويمنح للعضو هوية انتساب، وكذلك تمنح هويات لزوجات الأعضاء ولأولاد الأعضاء، وبطاقة خاصة لدخول السيارة، وغير ذلك من الخدمات.

اقسام النادي
يضم النادي عدة أقسام منها موقف سيارات مظلل وساحة كبيرة جداً مخصصة لوقوف سيارات الأعضاء ومبنى الإدارة الذي يضم مكاتب السادة الإداريين ومكتب الاشتراكات بالإضافة إلى
قاعة الأعراس والمناسبات، وهي قاعة كبيرة تضم مسرحا وكذلك مطعما وبارا تقام فيه النشاطات الثقافية مثل عزف الفرق الموسيقية وفرق الجالغي البغدادي، وكذلك القاعة الشمسية، وهي مكان للجلوس والاسترخاء، وكذلك المكتبة والحدائق الواسعة وملاعب التنس وهي 10 ملاعب مع وجود مدربين لتعليم لعبة التنس، والقسم الأكثر إقبالاً عليه قسم المسابح الذي يضم مقصفاً وطاولات كرة الطاولة، وفي النادي ساحة تضم المراجيح وألعاب الأطفال التي تقع خلف مبنى النادي.

المصادر
 إدارة نادي العلوية
 عضو من الاعضاء القدماء

تأسيسات سنة 1924 في العراق
نوادي بغداد الترفيهية

نادي العلوية


باري ماسون (Barry Mason) ولد في ويغان بريطانيا، كان كاتب أغاني وملحن بريطاني رائدا في حقبة الستينات من القرن الماضي، تحصل على عدة أسطوانات ذهبية وبلاتينية على أعماله.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

أشخاص من ويغان
أعضاء رتبة الإمبراطورية البريطانية
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
كتاب أغان إنجليز
كتاب أغان ذكور إنجليز
مغنون إنجليز
مواليد 1935
موسيقيون من لانكشير
موسيقيون وموسيقيات بريطانيون
وفيات 2021

باري ماسون


Yggdrasil er en folkemusikgruppe fra Færøerne. Gruppen blev dannet i 1981 af ti færøske og danske musikere. Hovedmanden var komponisten og pianisten Kristian Blak, der har skrevet det meste af gruppens materiale. Gruppen spiller etnisk musik som færøske ballader, hymner og inuitmusik kombineret med jazzelementer. Navnet kommer fra verdenstræet Yggdrasil i nordisk mytologi. Helt fra begyndelsen har Yggdrasil inkluderet musikere fra andre lande, som har en varieret musikalsk baggrund, primært i jazz, men også i etnisk musik, folk, rock og klassisk musik.

De fleste værker er blevet skabt i forbindelse med andre former for kunst: poesi, ballet, opera - eller i nogle tilfælde, med naturen (koncerter i havets huler). Kompositionerne bruger ideer og temaer fra etnisk materiale fra det nordatlantiske område, såsom billedkunst, færøske ballader, salmer og rim, inuitsange eller shetlandsk folkemusik. Improvisation fylder en stor del i fortolkningen og spænder fra freestyle og etno-jazz til klassisk og verdensmusik.

Bandmedlemmer
 Tore Brunborg - saxofon
 Villu Veski - saxofon
 Anders Hagberg - fløjte
 Kristian Blak - piano
 Eivør Pálsdóttir - sang
 Kári Sverrisson - sang
 Anders Jormin - bas
 Mikael Blak - bas
 Heðin Ziska Davidsen - guitar
 Brandur Jacobsen - trommer

Diskografi
 Den Yderste Ø (1981)
 Heygar og Dreygar og The Four towers (1983/84)
 Brøytingar (1988)
 Ravnating (1991)
 Drangar og Concerto Grotto (1995)
 Yggdrasil (2002)
 Live in Rudolsstadt (2004)
 Úr Holminum (2004)
 The Tübingen Concert (2 DVD, 2005)
 Risastova (2006)
 Askur (2 CD, 2007)

Referencer

Musikgrupper fra Færøerne
Etableret i 1981

Yggdrasil (band)


Wayan de Benedittis, né le  à Grenoble, est un joueur français de rugby à XV évoluant au poste de pilier gauche au sein du Castres olympique en Top 14.

Biographie
Né à Grenoble, il découvre le rugby dans la ville de Saint-Martin-d'Hères dans la banlieue grenobloise.
Formé au FC Grenoble de 2006 jusqu'en catégorie espoir en 2019, il est ensuite recruté par le Castres olympique pour la saison 2019-2020.
En , le Grenoblois prolonge son contrat avec le club tarnais jusqu'en 2025.

En 2022 Wayan de Benedittis affronte avec son club le Montpellier HR en finale du championnat de France où il s'incline sur le score de 29-10.

Palmarès
 Avec le Castres olympique
 Championnat de France de Top 14 :
 Vice-champion (1) : 2022

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Pilier (rugby à XV)
Joueur du Castres olympique
Naissance en mars 1999
Naissance à Grenoble

Wayan de Benedittis


William Henry Hank Green II () este un antreprenor, muzician, educator, producător și vlogger american. Este cel mai bine cunoscut pentru canalul său de Youtube Vlogbrothers, unde el și fratele său, John Green, încarcă constant video-uri. De asemenea, este celebru pentru crearea și prezentarea unor clipuri educaționale pe canalele sale intitulate Crash Course și SciShow. Hank se consideră ateu.

Tinerețea
Hank Green s-a nãscut în Birmingham, Alabama și familia sa s-a mutat curând în Orlando, Florida, unde a fost crescut. A absolvit Winter Park High School în 1998 și apoi a dobândit o licență în biochimie la Eckerd College și un masterat în științele mediului înconjurător.

Referințe

Nașteri în 1980
Vloggeri

Hank Green


Die Scottish National Gallery of Modern Art ist ein Kunstmuseum in Edinburgh.

Museum
Das Museum wurde 1960 im Inverleith House des Königlichen Royalen Gartens eröffnet. 1980 zog das Museum in das heutige neoklassizistische Gebäude um. Das Gebäude wurde 1825–1828 von William Burn für  das John Watson's Hospital errichtet. Im Vorfeld des Museumsgebäudes befindet sich ein Skulpturengarten mit Werken von Henry Moore, Rachel Whiteread, Tony Cragg und Barbara Hepworth. In die Rasenfläche vor dem Museum ist das Werk "Landform" von Charles Jencks integriert. Im Museum werden Werke von Pablo Picasso, Georges Braque, Piet Mondrian, Ben Nicholson, Henri Matisse, Andy Warhol, Roy Lichtenstein, The Scottish Colourists, Peter Howson, Levannah Harris, Francis Bacon, Lucian Freud, Boyle Family und Douglas Gordon ausgestellt. 2019 wurde die Scottish National Gallery of Modern Art von rund 508.000 Personen besucht. 2022 betrug die Besucherzahl etwa 304.000 Menschen.

Sammlung (Auswahl)

Weblinks
 www.nationalgalleries.org

Einzelnachweise

Kunstmuseum in Schottland
Kunstmuseum (zeitgenössisch)
Museum in Edinburgh
Kategorie-A-Bauwerk in Edinburgh
Klassizistisches Bauwerk in Edinburgh
Dean Village
National Galleries of Scotland
Erbaut in den 1820er Jahren
Gegründet 1960

Scottish National Gallery of Modern Art


Corazón guerrero (lit. Coração Guerreiro) é uma telenovela mexicana produzida por Salvador Mejía para TelevisaUnivision e foi exibida pelo Las Estrellas de 28 de março a 9 de setembro de 2022, substituindo Contigo sí e senda subtituida Mi secreto.

É uma adaptação da telenovela argentina Valientes produzida em 2009.

É protagonizada por Alejandra Espinoza, Gonzalo García Vivanco, Oka Giner, Christian de la Campa e Rodrigo Guirao, coprotagonizada por Karena Flores e Sian Chiong e antagonizada por Altair Jarabo, Diego Olivera, Sabine Moussier e Josh Gutiérrez e atuações estelares de Gabriela Spanic, Aleida Núñez, Natalia Esperón, Pablo Valentín e Yekaterina Kiev e participaçãoes dos primeiros atores René Casados, Manuel Ojeda e Ana Martín.

Sinopse
A novela segue os irmãos Jesús (Gonzalo García Vivanco), Damián (Rodrigo Guirao) e Samuel (Christian de la Campa), que se separam quando o pai morre e são entregues para adoção a diferentes famílias. Anos depois, Jesús consegue se reunir com seus irmãos e, diante do túmulo de seu pai, juram punir Augusto Ruíz Montalvo (Diego Olivera) por destruir sua família. Eles decidem desencadear a fúria de sua vingança contra as filhas de Augusto. Determinado a cumprir o juramento que fez diante do túmulo de seu pai, Jesús tentará silenciar seus sentimentos por Mariluz.

Elenco
 Alejandra Espinoza - Mariluz García / Mariluz Ruiz-Montalvo García
 Gonzalo García Vivanco - Jesús Guerrero / Lizardo Sánchez Corzo
 Altair Jarabo - Carlota Ruiz-Montalvo Sandoval / Virginia Sandoval de Ruiz-Montalvo
 Oka Giner - Doménica Ruiz-Montalvo Peñalver
 Christian de la Campa - Samuel Guerrero / Samuel Sánchez Corzo
 Rodrigo Guirao - Damián Guerrero / Damián Sánchez Corzo
 Gabriela Spanic - Elisa Corzo vda. de Sánchez / Frida / Elías Guerrero
 Diego Olivera - Augusto Ruiz-Montalvo
 Sabine Moussier - Victoriana Peñalver de Ruiz-Montalvo
 René Casados - Heriberto Marcelino Villalba
 Josh Gutiérrez - Federico Duarte Ruiz-Montalvo
 Manuel Ojeda - Don Abel Farías Ojeda
 Aleida Núñez - Selena Recuero
 Ana Martín - Concepción "Conchita" García
 Natalia Esperón - Guadalupe García
 Karena Flores - Emma Ruiz-Montalvo Peñalver
 Sian Chiong - Adrián Guerrero / Adrián Duarte Sánchez
 Juan Colucho - Patricio Salgado
 Eduardo Yáñez - Octavio Sánchez
 Pablo Valentín - Valero
 Rafael del Villar - Gabino Beltrán
 Yekaterina Kiev - Micaela
 Sergio Acosta - Bautista
 Emilio Galván - Saúl
 Luis Lauro - Iker Fonseca
 Cristián Gamero - Isaías Cabrera
 Pamela Cervantes - Fabiola
 Patricio de Rodas - Rodrigo
 Patricia Maqueo - Belén
 Raúl Otero - Sergio
 Samantha Vázquez - Dolores "Lola"
 Fernanda Rivas - Renata
 Diego Arancivia - Gustavo "Gus"
 Michelle Polanco - Laura
 Ignacio Guadalupe - Óscar
 Paola Rojas - Ela mesma
 Haydee Navarrá - la Dra. Sabina Vega
 Kelchie Arizmendi - Eloísa
 Arturo Vázquez - Celestino
 Carlos Larrañaga - Anselmo
 Tanya Vázquez - Briana Guillen
 José Luis Duval - Santiago
 Susana Diazayas - Lorena Pullada
 Claudia Ortega - Lina
 Jessica Decote - Viviana Magallón
 Itza Sodi - Lucas
 Rafael Amador - Rogelio Magallón
 Tania Nicole - Mariluz Ruiz-Montalvo García (niña)
 Mariano Ramos - Lizardo Sánchez Corzo (niño)

Produção
A novela foi anunciada em 31 de outubro de 2021, durante a apresentação da programação para 2022. Em 25 de novembro de 2021, foi anunciada a reentrada do produtor Salvador Mejía Alejandre na TelevisaUnivision, além do fato de que ele vai liderar a novela. a produção da novela começou a ser filmada em 17 de janeiro de 2022, em um local em Xochimilco, Cidade do México, com Jorge Robles e Edgar Ramírez encarregados da direção de palco; Vivian Sánchez Ross, Adrián Frutos Maza e Esteban de Llaca são responsáveis pela direção de câmeras e fotografia.

Seleção de elenco
Em 25 de novembro de 2021, os primeiros nomes dos principais membros do elenco foram confirmados, entre eles: Alejandra Espinoza —em seu papel principal—, Rodrigo Guirao Díaz, Christian de la Campa, Gonzalo García Vivanco, Marlene Favela, Sabine Moussier, Ana Martín e Diego Olivera.11 Em 9 de dezembro de 2021, Gabriela Spanic foi confirmada como mais uma integrante do elenco, sendo La usurpadora, o último trabalho que ela fez para Mejía Alejandre. Por meio de nota publicada no site da Univision em 7 de janeiro, 2022, Eduardo Yáñez foi confirmado com participação especial. Natalia Esperón confirmou sua participação em 8 de janeiro de 2022, depois de estar ausente da televisão por 10 anos.

Exibição no Brasil
Foi encaminhada para dublagem nos estúdios da Rio Sound a pedido do SBT.

Audiência

!Artigos novos
Telenovelas do México
Telenovelas em espanhol
Telenovelas da Televisa da década de 2020
Programas de televisão do México que estrearam em 2022
Programas de televisão do México encerrados em 2022

Corazón guerrero


"Hej Maria (luk vinduet op)" er en sang fra den danske poprock-gruppe Bifrost, skrevet af Tom Lundén fra gruppen. Sangen udgjorde den ene side af gruppens anden single fra 1977; på den anden side var "Jenny", også skrevet af Lundén. Begge sange fandtes også på gruppens andet album udsendt samme år, Til en sigøjner. Både single og album udkom på CBS Records.

Sangen er også med på to af Bifrosts opsamlingsalbum, Bifrost's bedste (1981) og Hjerte til salg (1997) samt flere opsamlingsalbum med forskellige kunstnere i tiden siden.

"Hej Maria (luk vinduet op)" er udvalgt til bogen Den nye sangskat (2005) med tekst og musik til 175 danske sange fra 1965 og frem, og den er en del af lydsporet til filmen Dan-Dream (2017).

Musikere
På nummeret medvirker følgende:
 Ida Klemann - kor
 Annapurna - kor, vibraslap
 Asger Skjold-Rasmussen - bas
 Mogens Fischer - trommer
 Finn Jensen - guitar
 Mikael Miller - guitar, kor
 Torben Andersen - orgel
 Anders Gårdmand og Bent Hesselmann - saxofon
 Jesper Nehammer - saxofon (solo)
 Niels Neergaard - basun
 Jens Haack - trompet
 Tom Lundén - sang, piano, marimba

Referencer

Singler fra 1977
Bifrost-sange

Hej Maria (luk vinduet op)


Pablo Goncálvez Gallareta (Bilbau,  6 de março de 1970) é um assassino em série uruguaio nascido na Espanha, o primeiro na história do país. Ele foi julgado por três homicídios e condenado a trinta anos de prisão. Foi posto em liberdade por estes crimes em 2016.

Biografia

É filho do diplomata Hamlet Goncálvez (falecido em 16 de julho de 1992), que exerceu funções de representante do Uruguai na Espanha. Aos nove anos, Pablo se instalou no Uruguai, no bairro de Carrasco. Lá, ele frequentou a escola primária no Stella Maris College e completou seus estudos de ensino médio em uma escola pública. Membro da alta sociedade de Montevidéu, ingressou como estudante de ciências econômicas na Faculdade de Ciências Econômicas da Universidade da República.

Crimes, prisão e julgamento

A primeira vítima de homicídio foi Ana Luisa Miller Sichero, ocorrido na madrugada de 1 de janeiro de 1992. A vítima tinha 26 anos, era professora, formada em História e irmã do conhecida tenista Patricia Miller. A autópsia revelou que a jovem foi asfixiada e abandonada às 8 da manhã do dia 1 de janeiro de 1992, na praia de Solymar. No momento de sua morte, ela mantinha um relacionamento com o engenheiro Hugo Sapelli, que foi o primeiro suspeito, mas ele fez o teste do polígrafo e passou sem incidentes o que deixou as autoridades sem provas para incriminá-lo.

O segundo assassinato foi o de Andrea Castro, de 15 anos, que também foi asfixiado até a morte em 20 de setembro de 1992, depois de deixar a discoteca England em Montevidéu. Esse crime foi perpetrado por asfixia manual e uma peculiaridade deste crime é de que, como uma espécie de assinatura, o criminoso deixou uma gravata sua atada ao pescoço da falecida. Quando uma série de gravatas semelhantes foram encontradas nas coisas de Goncálvez, a promotoria considerou este fato como uma das provas mais incriminatórias.

A terceira vítima, María Victoria Williams, de 22 anos, morreu asfixiada dentro da casa de Goncálvez. Nesse caso, o assassino enganou sua vítima, que era sua vizinha, fazendo-a crer que a avó idosa de Goncálvez, com quem ele morava, havia sofrido um ataque cardíaco, e ele sozinho não conseguia reanimá-la. Uma vez dentro da fazenda, Goncálvez estrangulou Williams e, para garantir sua morte, colocou um saco de náilon na cabeça dela e ficou a curtir a agonia da vítima.

Ele então viajou para Porto Alegre, onde moravam seus dois meio-irmãos. Goncálvez foi capturado no Brasil e levado para a Sede da Polícia de Montevidéu. Na Sede Judicial, ele foi condenado a 30 anos de prisão por ser o único autor dos assassinatos, embora tenha se declarado inocente de todas as acusações.

Em 6 de março de 1999, foi agredido por dois internos e levou 26 facadas, mas em 19 de março deixou o Hospital Maciel e foi transferido para o Presídio Central. Antes do fechamento da Prisão Central, ele foi transferido para uma prisão de Campanero no Departamento de Lavalleja.

Em 7 de julho de 2005 ele se casou com uma mulher chamada Alejandra e a cerimônia aconteceu nas dependências do Presídio Central, localizado dentro da Sede da Polícia de Montevidéu. O casal se divorciou em 2015.

Em 2012, a defesa solicitou a liberação antecipada, o que foi negado judicialmente. Ele continuou a cumprir sua pena atrás das grades em uma penitenciária de segurança mínima localizada perto da cidade de Minas, mas gozou de saídas temporárias.

Segundo especialistas, o assassino teve o mesmo modus operandi nos três assassinatos, no de Miller, de Williams e de Castro. Além disso, tendo em mente que, apesar da quantidade abundante de provas no caso, o acusado negou enfaticamente a culpa perante vários meios de comunicação.

Liberdade

Goncálvez foi liberto na quinta-feira, 23 de junho de 2016, aos 46 anos, depois de cumprir integralmente sua pena pelos três homicídios. Ele foi favorecido pela contagem de dois por um,  com a redução da condenação dada a todos os presos que trabalham ou estudam. O dia de sua libertação e os dias anteriores foram caracterizados por uma grande cobertura da mídia em nível nacional, revelando o grande interesse da opinião pública sobre os assassinatos, daquele que parece ser o primeiro serial killer condenado e identificado no Uruguai. As informações da mídia divulgadas consistentes com breves relatórios da penitenciária de Campanero em Lavalleja (o último local de prisão de Goncálvez), bem como extensas entrevistas com criminologistas, psiquiatras, advogados criminais, etc.

Prisão no Paraguai

Em junho de 2017, Goncálvez foi preso em Salto del Guairá, departamento de Canindeyú, no Paraguai sob a acusação de porte de arma não registrada, 21 cartuchos e nove gramas de cocaína. Foi liberto em agosto de 2019 após cumprir dois anos de prisão.

Nascidos em 1970
Assassinos em série do Uruguai
Criminosos do Uruguai

Pablo Goncálvez


شنيقل، مدينة و بلدية تابعة إقليميا إلى دائرة شلالة العذاورة ولاية المدية الجزائرية.
تسمى مدينة كاف أفول وهي مدينة تجارية .

أصل التسمية
تسمى مدينة كاف آفول نسبة للجبل الشامخ الذي يقع في تراب البلدية ويبلغ ارتفاعه 1400م فوق مستوى سطح البحر.

جبل كاف آفول كان حصنا حصينا لمختلف الثورات في منطقة العذاورة.

و يعود أصل تسمية شنيقل إلى اسم عائلة شنيقل وهي أول من سكنت في تلك المنطقة منذ العهد العثماني ، غير أن سكان البلدية يسعون إلى تغيير التسمية إلى كاف آفول نسبة لجبل كاف آفول وهي تسمية نالت تأييدا واسعا باعتبارها أمازيغية الأصل تدل على أن تاريخ المنطقة عريق يرجع إلى الدولة النوميدية وماقبلها حيث أن مدينة الشلالة كانت مدينة نوميدية وكل الشواهد تدل على ذلك .

الموقع الجغرافي
تقع بلدية شنيقل جنوب شرق ولاية المدية، تبعد عن شلالة العذاورة بمسافة 14كم شرقا على الطريق الوطني رقم 60 نحو المسيلة. وهي مدينة مميزة تقع في الهضاب العليا، يحدها كل من:
 شمالا: المعمورة (ولاية البويرة)
 جنوبا:عين القصير (ولاية المدية)
 شرقا: سيدي عيسى (ولاية المسيلة)
 غربا: شلالة العذاورة  (ولاية المدية)
 الشمال الغربي السواقي  (ولاية المدية)

أحياء و قرى البلدية
حي الوئام
•حي 19 مارس
حي الرحال

الاقتصاد

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
شنيقل

شنيقل


Fernando Fragata (* 1969 in Estoril) ist ein portugiesischer Filmregisseur.

Werdegang
Fragata begann als Kameramann (Steadicam-Operator) für Werbefilme und Videoclips, dann zunehmend auch bei Filmarbeiten, u. a. für die Regisseure Joaquim Leitão, Ana Luisa Guimarães und Quirino Simões. 1995 wechselte er dann selbst ins Regiefach und drehte seinen ersten Kurzfilm, mit Diogo Infante in der Hauptrolle.

1998 erschien sein erster Kinofilm, Pesadelo Cor de Rosa, der ein Überraschungserfolg wurde. Der romantischen Action-Komödie mit Catarina Furtado und Diogo Infante folgte mit der selbstgeschriebenen Low-Budget-Produktion Sorte Nula ein unterhaltsamer Thriller mit schwarzem Humor und Spannung. Auch dieser Film, u. a. mit Helder Mendes, António Feio und Rui Unas, wurde erfolgreich.

Er drehte noch eine rasante und spannungsgeladene Actionkomödie für das Fernsehen (Pulsação Zero), dann veranlassten ihn seine Vorstellungen eines kommerziellen Kinos und dessen begrenzte Möglichkeiten in Portugal nach Hollywood zu gehen. Mit Joaquim de Almeida, Scott Bailey, Skyler Day (aus der Fernsehserie Gigantic) und Evelina Pereira (aus Freunde mit gewissen Vorzügen) drehte er mit Contraluz (Backlight) erneut einen erfolgreichen Kinofilm.

Seine beiden letzten Filme gehören zu den erfolgreichsten portugiesischen Filmen seit 2004 (Beginn der öffentlich geführten Box-Office-Statistiken durch das portugiesische Filminstitut ICA).

Filmografie (Regie)
 1992: Jornalouco (Fernsehserie)
 1993: Cara Chapada (Fernsehserie)
 1995: Amor & Alquimia (Kurzfilm)
 1997: Um Sol Ideal
 1998: Pesadelo Cor de Rosa
 2002: Pulsação Zero
 2004: Sorte Nula
 2010: Contraluz

Literatur
 A.Murtinheira/I. Metzeltin "Geschichte des portugiesischen Kinos" 1. Auflage, Praesens Verlag, Wien 2010 ISBN 978-3-7069-0590-9

Weblinks

 Eintrag zu Fernando Fragata bei CinemaPortuguês-Memoriale
 Eintrag zu Fernando Fragata bei CinePT, die filmwissenschaftlichen Datenbank der Universität Beira Interior

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmeditor
Filmregisseur
Portugiese
Geboren 1969
Mann

Fernando Fragata


Georg von Meyendorff, eigentlich Georg Otto Wilhelm Freiherr von Meyendorff (, Jegor Fjodorowitsch Meiendorf; * 26. Dezember 1794 auf Ocht, Gouvernement Estland, heute Ohtu, Landgemeinde Keila, Estland; † 25. Oktober 1879 in Sankt Petersburg) war ein deutsch-baltischer, russischer Offizier, zuletzt General der Kavallerie, Generaladjutant des Zaren und Präsident des Evangelisch-Lutherischen General-Konsistoriums im kaiserlichen Russland.

Leben und Wirken

Meyendorff stammte aus dem in Estland begüterten Zweig des deutsch-baltischen Adelsgeschlechts von Meyendorff und war der älteste Sohn von Baron Berend Friedrich Reinhold vom Meyendorff (1762–1836) und seiner Frau Anna Brigitta (1770–1841), geb. von Stackelberg.

Er trat in den russischen Militärdienst ein und zeichnete sich in den Schlachten gegen Napoleon Bonaparte aus. In der Schlacht von Borodino wurde er verwundet, erholte sich jedoch bald und nahm noch an mehreren Schlachten der Befreiungskriege teil. Für seinen Mut in der Schlacht bei Kulm wurde er mit dem Wladimir-Orden 4. Klasse ausgezeichnet; er war auch einer der Empfänger des Kulmer Kreuzes. Als Leutnant nahm er an der Völkerschlacht von Leipzig sowie den Schlachten von Brienne, Arcis-sur-Aube und Fère-Champenoise teil.

1825 wurde er zum Obersten befördert und erhielt das Kommando über das Kürassier-Regiment "Klein-Rußland", das ab dem 28. Mai 1829 Kürassier-Regiment "Prinz Albrecht von Preußen" hieß. Mit diesem Regiment war er 1831 an der Niederschlagung des Polnischen Aufstands (Novemberaufstand) beteiligt. In der Schlacht bei Grochów unternahm er einen berühmt gewordenen Kavallerie-Angriff, wofür er zum Adjutanten befördert und mit dem St.-Georgs-Orden 4. Klasse ausgezeichnet wurde. Im Sommer 1831 erhielt er auch den St.-Annen-Orden 1. Klasse und wurde zum Generalmajor befördert. Im Februar 1832 wurde er mit dem preußischen Orden Pour le Mérite ausgezeichnet.

1833 erhielt er das Kommando über die Chevaliergarde, das er bis 1837 ausübte. 1838 wurde er Hofstallmeister, 1842 Generaladjutant, 1843 Generalleutnant und 1845 Oberstallmeister und Chef des Marstalls des kaiserlichen Hofes. 1853 erhielt er den Alexander-Newski-Orden.

1856 wurde er zum General der Kavallerie befördert. 1862 wurde er Ehrenoberst beim preußischen Dragoner-Regiment "Prinz Albrecht von Preußen" (Litthauisches) Nr. 1. 1868 wurde er mit dem dänischen Elefanten-Orden ausgezeichnete, und 1873 erhielt er schließlich den Andreas-Orden.

Von 1845 bis zu seinem Tod 1879 war Meyendorff Präsident des Generalkonsistoriums der Evangelisch-Lutherischen Kirche im Zarenreich. Damit war er der leitende nicht-geistliche Vertreter der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Russland. Seine Amtsführung fiel in eine Periode verstärkter Russifizierung im Baltikum und wurde in den letzten Jahren durch sein hohes Alter erschwert. 1862 stiftete er das Lutherdenkmal in Keila. Die 6 Meter hohe Statue des Bildhauers Peter Clodt von Jürgensburg sollte eigentlich auf dem Domplatz in Reval aufgestellt werden, was aber am Widerstand der russischen Behörden scheiterte. Meyendorff ließ sie dann auf eigenem Grund und Boden errichten.

Seit Januar 1836 war er mit Olga, geb. Briscorn († 1856), der Witwe des Generals und Gouverneurs von Kiew Jakob Potemkin († 1831), verheiratet. Das Paar hatte sieben Kinder, von denen die Söhne Nikolai (1835–1906), Bogdan Theophil (1838–1918), Fedor (1842–1911) und Alexander (1848–1907) alle die russische Offizierslaufbahn einschlugen und Generäle wurden.

Literatur
  (Familien-Artikel)

Weblinks

 Erik-Amburger-Datenbank beim Institut für Ost- und Südosteuropaforschung

Einzelnachweise

Person in den Koalitionskriegen (Russisches Kaiserreich)
Person im Novemberaufstand (Russland)
Person (Evangelisch-Lutherisches General-Konsistorium)
Träger des Ordens der Heiligen Anna
Träger des Elefanten-Ordens
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Träger des Alexander-Newski-Ordens (Russisches Kaiserreich)
Träger des Ordens des Heiligen Wladimir
Georg
Deutsch-Balte
Russe
Geboren 1794
Gestorben 1879
Mann

Georg von Meyendorff (General)


El arroyo de la Isleta es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Salto perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla del Daymán y desemboca en el arroyo Valentín Grande.

Referencias

Isleta
Isleta
Isleta

Arroyo de la Isleta


Hvid klokkefugl (Procnias albus) er en spurvefugl, der lever i Guyanas.

Noter
  Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Spurvefugle
Guyanas fugle

Hvid klokkefugl


.su Sovyetler Birliği için 19 Eylül 1990 tarihinde tanımlanmış İnternet ülke üst seviye alan adıdır. Alan adının kullanıma sunulmasından 15 ay sonra Sovyetler Birliği'nin dağılmasına rağmen hâlâ kullanılabilirdir. Yönetimi Rusya Kamu Ağları Enstitüsü (РосНИИРОС) tarafından yapılmaktadır.

Tarihçe
1989'dan sonra Avrupa'da .pl (Polonya), .cs (Çekoslovakya), .yu (Yugoslavya), .dd (Doğu Almanya) dahil olmak üzere çok sayıda alan adı oluşturuldu. Bunların arasında Sovyetler Birliği için tahsis edilmiş .su alan adı da bulunuyordu. İlk başta CcTLD'ler iki harfli olarak standart haline gelmeden önce .ussr alan adı alınacaktı fakat .su adı, Fin öğrenci Petri Ojala tarafından önerildi. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından kurulan Rusya'ya 1993 yılına kadar alan adı tahsis edilmediği için .su kullanmaya devam edildi. ICANN tarafından alan adının kullanımdan çekilmesi gerekiyordu fakat Rus hükûmeti ve internet kullanıcılarının isteği üzere çekilmedi.

2001'de ICANN tarafından yeni .su kayıtlarının kabul edileceği açıklandı. 2008'in ilk çeyreğinde .su kullanımı %45 arttığı belirtildi.

Kullanım
Alan adının Sovyet kurumları ve SSCB'de faaliyet gösteren şirketler tarafından kullanılması amaçlanmıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılmasına arından kurulan yeni ülkelere alan adı tahsisi yapılmasına rağmen aktif olarak kullanılmaktadır. En fazla .su alan adlı internet sitesine sahip iki ülke Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri'dir. Sovyetler Birliği zamanında kurulmuş olan bazı kuruluşlar da hâlâ .su alan adını kullanmaktadır.

Ayrıca bakınız

 .ru
 .рф

Kaynakça

Rusya'da internet
Sovyetler Birliği'nde iletişim
Sovyet medyası
su

.su


دروزهبا (Дружба) هي مدينة في مقاطعة كاتلون في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 520 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

دروجبا (كاتلون)


Și atunci, ce e libertatea? este un film dramatic românesc din 2020 regizat de Andrei Zincă. Scenariul a fost scris de Zincă, inspirat vag din nuvela "Proiecte de trecut" de Ana Blandiana. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Radu Iacoban, Iulia Lumânare, Cuzin Toma, Olimpia Melinte, Tünde Skovrán, Radu Bânzaru,Nicodim Ungureanu, Cristian Popa și Magda Catone. Filmările au avut loc în anuii 2012 si 2013.

A avut premiera în cadrul Festivalul internațional de film Transilvania, ediția din 2020.

Prezentare
Povestea este inspirată de întâmplări reale din anul 1951, când Partidul Comunist Român a ordonat deportarea a 40.000 de proprietari de pământ din Banat în Câmpia Bărăganului, echivalentul românesc al deportărilor în Siberia.

Distribuție
 Iulia Lumânare - Turica Bazan
 Radu Iacoban - Emil Bazan
 Cuzin Toma - Culai
 Olimpia Melinte - Ana
 Skovrán Tünde - Agnes Ferencz
 Radu Bânzaru - Jonas Friedel
 Nicodim Ungureanu - Preotul Nicodim
 Cristian Popa - Ion
 Magda Catone - Nana Salome
 Șerban Georgevici - Miron
 [Radu Ciobănașu]] - Securistul
 Silviu Oltean - Colonelul Stroe
 Dorina Lazăr - Bunica
 Axel Moustache - Nebunul satului

Premii
A primit Premiul publicului pentru film românesc la Festivalul internațional de film Transilvania 2020.

Note

Legături externe

Trailerul filmului

Filme din 2020
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Și atunci, ce e libertatea?


Hermann Delius (* 25. Dezember 1854 in Münster; † 27. Dezember 1941 in Stolberg im Harz) war ein preußischer Generalleutnant.

Leben
Er war ein Sohn des Regierungspräsidenten Eduard Delius und dessen Ehefrau Mathilde, geborene Gronarz.

Delius trat am 1. Oktober 1872 als Offizieranwärter in das Pionier-Bataillon Nr. 4 der Preußischen Armee in Magdeburg ein und begann damit seine militärische Laufbahn. Dort versah er bis zu seiner Beförderung zum Hauptmann am 13. Dezember 1888 seinen Dienst. Anschließend wurde er Chef der 4. Kompanie des Kurhessischen Pionier-Bataillons Nr. 11. In dieser Verwendung kam er zum ersten Mal mit der Feldtelegrafie in Berührung.
Sehr bald erkannte er die Bedeutung der Nachrichtenübermittlung für die Kriegsführung und setzte sich von da an mit einem hohen persönlichen Engagement für die Aufstellung einer selbstständigen Telegrafentruppe ein. Im Jahr 1891 wurde er als Adjutant der Generalinspektion des Ingenieur- und Pionierkorps und als Bearbeiter der Feld- und Festungstelegraphie in die 2. Ingenieur-Inspektion versetzt. Dort war Delius mit der Ausbildung der Offiziere und Unteroffiziere der Feldtelegraphie betraut.

Dort hatten seine Forderungen nach einer eigenständigen Telegraphentruppe einen ersten Erfolg. In jedem Pionierbataillon wurde ein "Telegraphendetachement" aufgestellt, welches etwa die Größe eines Fernmeldezuges hatte. Am 12. September 1895 wurde Delius zum Major befördert und im März 1896 unter Entbindung von seinem Kommando bei der General-Inspektion in das Badische Pionier-Bataillon Nr. 14 versetzt. Im Jahr darauf wurde Delius zum Direktor der inzwischen gegründeten "Militärtelegraphenschule" in Berlin. Dort erreichte er im Jahr 1899 die Aufstellung der ersten drei Telegraphenbataillone; er selbst wurde im Jahr 1899 zum Kommandeur des Telegraphen-Bataillons Nr. 1 in Berlin-Treptow ernannt. Bis zum Jahr 1905 wurde die Telegraphentruppe auf sieben Bataillone aufgestockt und in zwei Inspektionen zusammengefasst.

Im Jahr 1900 wurde er zum Kommandeur des Eisenbahn-Regiments Nr. 3 in Berlin ernannt. 1902 folgte die Beförderung zum Oberstleutnant und im Jahr 1905 wurde er Oberst. Im Jahr 1907 wurde er Inspekteur der 2. Inspektion der Telegraphentruppe in Karlsruhe. Darauf folgte am 23. März 1908 die Ernennung zum Inspekteur der Inspektion der Feldtelegraphie in Berlin. Auf diesem Posten wurde er am 27. Januar 1909 zum Generalmajor befördert, bis er schließlich am 19. März 1911 in Genehmigung seines Abschiedsgesuches mit Pension zur Disposition gestellt wurde. Im gleichen Jahr wurde ihm noch der Charakter als Generalleutnant verliehen.

Auch im Ruhestand pflegte Delius einen intensiven Kontakt zu seinen Kameraden. Bei der Mobilmachung 1914 anlässlich des Ersten Weltkriegs stellte er sich freiwillig wieder zur Verfügung. Delius erhielt jedoch keine Truppenkommando, sondern wurde als Inspekteur der Kriegsgefangenenlager im Bereich des stellvertretenden IV. Armee-Korps verwendet.

Seinen Lebensabend verbrachte er in Stolberg im Harz und starb dort am 27. Dezember 1941. Dort wurde er unter großer Anteilnahme und mit militärischen Ehren beigesetzt.

In einem Nachruf bescheinigte ihm der General der Nachrichtentruppe Erich Fellgiebel
"… geradezu eine Sehergabe für die Bedürfnisse und die Entwicklung dieser so überaus wichtigen Führungstruppe!"

Der Inspekteur der Nachrichtentruppe, Generalmajor Thon, würdigte ihn als
"… eine straffe, militärische Persönlichkeit, streng und gerecht: ein ganzer Mann, ein hervorragender Soldat, der selbst Außerordentliches leistete und von seinen Untergebenen das Gleiche forderte!"

Ehrungen
Im Jahr 1938 wurde in Potsdam die Kaserne der Nachrichtenabteilung 43 in "Delius-Kaserne" umbenannt. Der General nahm dies "… mit einem Gefühl stolzer Befriedigung und tiefem Dank…" zur Kenntnis.

Zu Ehren des geistigen Schöpfers der heutigen Fernmeldetruppe erhielt am 25. August 1964 die Kaserne der Garnison Mayen den Namen "General-Delius-Kaserne" und trug ihn bis zur Umbenennung in "Oberst-Hauschild-Kaserne" am 17. November 2015.

Einzelnachweise

Generalleutnant (Königreich Preußen)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1854
Gestorben 1941
Mann

Hermann Delius (General)


Sportsdirektør eller directeur sportif er den person der styrer et landevejscykelhold før, under og efter løbene. Under løbene sidder denne oftest i en følgebil, hvorfra denne udsteder taktikker og taler med rytterne. UCI kræver at ethvert hold har en chefsportsdirektør, for at kunne deltage i internationale løb.

Mange sportsdirektører forbindes med ryttere de har "opfostret", herunder Cyrille Guimard med Bernard Hinault og Laurent Fignon; Bjarne Riis med Ivan Basso, og Andy Schleck; Patrick Lefevere med Tom Boonen og Johan Museeuw, samt Johan Bruyneel med Lance Armstrong.

Referencer

Stillingsbetegnelser

Sportsdirektør (cykling)


O Dia Internacional da Lua é celebrado anualmente no dia 20 de julho e foi implementado pela Assembleia Geral das Nações Unidas em 2021. Tem como objectivo promover utilização pacífica do espaço exterior através da cooperação internacional.

História
Este dia foi proclamado pela Assembleia Geral das Nações Unidas no dia 9 de dezembro de 2021, com a assinatura da Resolução 76/76. A data escolhida para a sua celebração é o dia 20 de julho, o aniversário da chegada do homem à Lua em 1969.

Objectivos
Tem como objectivo promover utilização pacífica do espaço exterior através da cooperação internacional, no sentido de serem desenvolvidos esforços para que não haja uma corrida ao armamento no espaço sideral. Procura também alertar para outras situações, nomeadamente a questão do lixo espacial e os problemas que este acarreta.

Referências

Ligações externas
Assembleia Geral das Nações Unidas | Resolução 76/76
The Moon Village Association

Dias internacionais da Organização das Nações Unidas
Organização das Nações Unidas
Lua

Dia Internacional da Lua


Camuzluk, Ortaköy - Aksaray ili Ortaköy ilçesine bağlı köy
 Camuzluk, Andırın - Kahramanmaraş ili Andırın ilçesine bağlı mahalle

Camuzluk


Johannes ya da Jan Vermeer (d. 31 Ekim 1632, Delft - ö. 15 Aralık 1675, Delft). Evlerin içindeki gündelik hayatı betimlediği tablolarıyla tanınan Hollandalı Barok ressam.

Vermeer yaşamı boyunca başarılı, taşralı bir tür ressamı olarak tanındı. Ölümünün ardından eşi ve çocuklarına borç bırakmasından -muhtemelen nispeten az tablo ürettiği için- zengin olmadığı bellidir.
Vermeer, parlak renkler, peygamberçiçeği mavisinden sarıya kadar pahalı boya maddeleri kullandığı resimleri üzerinde son derece dikkatli ve yavaş çalıştı. Tablolarındaki ışık kullanımı ve ustalıklı işleyiş ile ünlendi. Çalışmalarında çoğunlukla açık bir sevgi teması özellikle de aşk hastalığı dikkat çeker. Onun eserlerinde yarattığı dünya yaşadığına göre çok daha kusursuzdu.

Ölümünün ardında iki yüzyıl boyunca unutulan Vermeer, 1866 yılında sanat eleştirmeni Thoré Bürger tarafından tekrar keşfedildi. Bürger, Vermeer'in 66 eseri hakkında bir makale yayınladı (bugün bu eserlerden 35 tanesinin onun olduğu kabul edilmektedir) O günden itibaren Vermeer'in ünü büyüdü ve Hollanda Altın Çağı'nın en önemli ressamlarından biri kabul edilmeye başlandı.

Yaşamı

Vermeer'in yaşamı hakkında çok az bilgi vardır. Delft kentinde resim yaparak yaşamını kazandığı düşünülmektedir. Ressamla ilgili kaynaklar bazı devlet kayıtları ve diğer ressamların yorumları olduğu için Thoré Bürger onu "Delft'in Sfenksi" olarak andı. John Michael Montias, Vermeer hakkında Vermeer and his milieu: a web of social history isimli bir biyografi yazdı. Bu biyografide de ressamın yaşamından çok o dönemki sosyal hayat anlatıldı.

Gençliği
31 Ekim 1632'de Johannes Reform Kilisesi'nde vaftiz edildi. Babası Reijnier Janszoon orta sınıf bir ipek işçisiydi. Bir süre Amsterdam'da ressamların yaşadığı bir sokakta kaldıktan sonra 1615 yılında Digna Baltus ile evlendi ve çift Delft'e taşındı. 1620'de kızları Gertruy'u vaftiz ettirdiler. 1630'larda Reynier Janz resim ticaretine başladı. 1631'de ise Uçan Tilki isimli bir han aldı. On sene sonra pazar meydanında daha büyük bir han aldı. Vermeer'in babası 1652'de öldü.

Evliliği ve ailesi
Bir Protestan kilisesinde vaftiz edildiği bilgisine rağmen Johannes Reijniersz Vermeer, Katolik bir kız olan Catherina Bolenes ile evlendi.Evliliğin kutlaması küçük bir köy olan Schipluiden'de yapıldı. Damat için bu, kârlı bir evlilikti çünkü kayınvalidesi Maria Thins, Vermeer'e göre çok zengin bir kadındı. Büyük ihtimalle 5 Nisan 1653'teki nikâhtan önce ressamın Katolik olmasını da o istemişti.
Bazı uzmanlar Vermeer'in Katolikliğine şüpheyle yaklaşmaktadır. Fakat ressam Katolik İnancının Alegorisi (1670-1672) isimli tablosunda komünyon inancını anlattı. Bu tablo, gizli bir kiliseye sahip bir Katolik için yapılmıştı.
Vermeer, evlerinin ikinci katındaki odasında hayatının sonuna kadar resimler çizdi. Eşi ressama on dört çocuk doğurdu. Bu çocukların on tanesi yaşayabildi (üç erkek ve yedi kız).

Kariyeri
Vermeer'in bir ressamın yanında çırak olup olmadığı ve eğer olduysa o ressamın kim olduğu belirsizdir. Genellikle kendi kasabasında çalıştığına ve öğretmeninin ya Carel Fabritius ya da Leonaert Bramer olduğuna inanılır. Kendi kendine resim yapmayı öğrenmiş olabileceği gibi, babasının bağlantıları sayesinde bir eğitmen tarafından eğitilmiş de olabilir.

29 Aralık 1653'te, Vermeer ressamlar için ticari bir kuruma üye oldu. Kurumun kayıtlarına göre Vermeer üyelik için gerekli ücreti ödememişti. Bu da onun finansal durumunun kötülüğü hakkında bir ipucu olabilir. 1657'de yerel bir sanat koleksiyoncusu olan Pieter van Ruijven ile tanıştığı ve Ruijven'in Vermeer'e para verdiği düşünülmektedir. 1662'de ise Vermeer kurulun yöneticiliğine seçildi. 1663, 1670 ve 1671'de bu makama tekrar seçilmesi çevresi tarafından takdir edildiğinin bir kanıtı olabilir.

Vermeer her tablosu üzerinde teker teker çalışan ve senede en fazla üç eser üreten bir ressamdı. 1672 yılında XIV. Louis'nin komutasındaki Fransız ordusu güneyden saldırarak Hollanda Cumhuriyeti'ni işgal etti. Bu sırada İngilizler de ülkeye savaş açmıştı ve doğudan da iki Alman piskoposu Hollanda'ya zarar vermeye çalışıyordu. Bütün bu olaylar pek çok Hollandalının paniklemesine, dükkânların ve okulların kapanmasına sebep oldu. Bu şekilde geçen yıllar Vermeer'e hem bir ressam hem de bir sanat tüccarı olarak büyük zarar verdi. Geniş bir aileye bakmak zorunda olan ressam borçlanmaya başladı.

Sanatçı, Aralık 1675'te geçirdiği cinnet sonucu bir buçuk gün içerisinde 43 yaşında öldü. Eşi, yazılı bir dokümanda kocasının ölüm sebebinin finansal baskıların oluşturduğu stres olduğunu açıkladı. On bir çocuğu tek başına büyütmek zorunda kalan Bolnes yüksek mahkemeden borçların silinmesini istedi.

Delft'te saygı duyulan bir ressam olan Vermeer, yaşadığı dönemde kendi kasabası dışında tanınamadı.

Teknik

Vermeer  pointillé olarak adlandırılan tekniği kullanıyordu ve resimlerini boyayı tuval üzerine gevşek ve tanecikli katmanlar hâlinde yayarak çiziyordu. Resimlerinde kusursuz yerleşimi yakalayabilmiş olmasına rağmen, tablolarında ön çalışmalara ait izler bulunmaz. Ayrıca, tablolar haricinde hiçbir çizim, kesin olarak Vermeer'e mal edilmemiştir. David Hockney'nin yanı sıra, Hockney-Falco tezini savunan birçok sanat tarihçisine göre, ressam bu kesin yerleşimi elde edebilmek için camera obscura kullanıyordu. Çıplak göz yerine bu tür bir lensin kullanılmasıyla ortaya çıkacak ışık ve perspektif etkilerinin Vermeer'in tablolarında da görülmesi, bu görüşü desteklemektedir. Ancak ressamın camera obscura'yı ne ölçüde kullandığı konusu, tarihçiler arasında tartışmalıdır.

On yedinci yüzyıl ressamları arasında Vermeer kadar müsrif bir şekilde lacivert taşı ya da doğal lacivert gibi pahalı boya maddeleri kullanan yoktur. Vermeer, sadece bu maddeleri kullanarak doğallığı yakalamamış ayrıca amber ve toprak gibi maddelerle iç mekandaki ışıklandırma ve duvara birden çok renk yansıtma konusunda başarılı olmuştur. Vermeer'in bu çalışma metodunda Leonardo'dan esinlendiği düşünülmektedir.

Ressamın, doğal laciverti en etkili kullandığı eserlerinden biri Şarap Bardaklı Kız'''dır. Kırmızı saten elbisenin gölgelerinde doğal lacivert görülebilir. Kırmızı ve lacivertin birleşmesi ile yer yer oluşan morlarla eserdeki renk kullanımı çok güçlüdür.

Vermeer finansal olarak zora düştüğü 1672 senesinde bile pahalı boya maddeleri kullanmaya devam etti. Bu sebeple Vermeer'in bu maddeleri bir koleksiyoncudan büyük ihtimalle de patronu Pieter Claesz van Ruijven'den tedarik edildiğine inanılmaktadır.

 İşlediği konular

Vermeer çoğunlukla ev yaşamını konu alan iç mekanlar çizdi. İki şehir manzarası dışında çalışmaları tür resimleri ve portrelerin başarılı örnekleridir.

Eserleri ile on yedinci yüzyıl Hollanda sosyal hayatına dair fikirler de verdi. Basit bir kadının süt dökmesinden zenginlerin lüks odalarındaki portrelerine kadar her seviyeden insanı çizdi. Çalışmalarından dini ve bilimsel yan anlamlar da çıkartılabilir.

 Çalışmaları

Vermeer tablolarından sadece üç tanesine tarih attı. Bunlar: 1656 yılında yaptığı Muhabbet Tellalı, şu anda Louvre'da sergilenen 1668 tarihli Astronom ve Coğrafyacı (1669).Muhabbet Tellalı'ndan sonra Vermeer'in tüm tabloları çağdaş konuları ele alan daha küçük boyutlu ve mavi, sarı, gri renklerin ağırlıkta olduğu eserler oldu. Genellikle iç mekanlarda bulunan bir ya da iki kişiyi sol tarafta yer alan bir pencereyle betimledi. Düzenlemelerindeki denge ve uzamsal sıra ressamın karakteristiği kabul edilir. Çoğunlukla ev içi aktiviteleri konu ettiği için tablolarında şiirsel bir zamansızlık vardır. Örneğin Açık Pencere Önünde Mektup Okuyan Kız isimli tablosunda bu özellik fark edilebilir. Vermeer bu dönemde sadece iki tane manzara resmi yaptı: Delft Manzarası ve Delft'te bir Sokak.

Onun tavrını yansıtmayan bazı eserlerinin geç dönem tabloları olduğu kabul edilir. İnancın Alegorisi (yaklaşık 1670) ve Mektup (yaklaşık 1670) bunlara örnektir.

Çok tartışılan, Vermeer'in tablolarında rastlanan duru aydınlatmaları, ressamın camera obscura kullanarak elde ettiğine inanılır. Bu etkiye örnek olarak Londra'daki Kraliyet Koleksiyonu'nda yer alan Beyefendiyle Birlikte Klavsenin Yanında Duran Hanımefendi verilebilir. Aynı çalışmasında kadının üzerinde duran aynanın yarattığı yansımalar ressamın optiğe olan merakının bir kanıtı gibidir.

 Diğer çalışmalarda Vermeer

 Ressamın Delft Manzarası isimli tablosu Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde isimli romanında önemli bir rol alır.
 İnci Küpeli Kız romanı ve bu romandan uyarlanan aynı isimli film Vermeer'in İnci Küpeli Kız tablosundaki modeliyle olan ilişkisini anlatır.
 Girl in Hyacinth Blue isimli roman Vermeer'in aynı isimli tablosundan esinlenerek yazıldı. Bu roman 2003 yılında televizyon filmi olarak çekildi.
 Jon Jost, All the Vermeers in New York isimli bir film çekti.
 Jonathan Richman'ın 2008 yılında çıkardığı albümü Because Her Beauty Is Raw And Wild'da No One Was Like Vermeer isimli bir şarkı vardı.
 Bob Walkenhorst, solo albümü The Beginner'da ise Jan Vermeer isimli bir şarkıya yer verdi.
 Vermeer isimli bir likör markası bulunmaktadır. Likörün şişesinde ise İnci Küpeli Kız logosu vardır.
 Salvador Dalí, Vermeer'e büyük saygı duyuyordu. Ressamın De kantwerkster isimli eserinden esinlenerek bir tablo yapan Dalí ayrıca 1934 yılında Masa olarak kullanılabilen Delft'li Vermeer Hayaleti isimli bir çalışma da yaptı.
 Alman besteci Louis Andriessen, Writing to Vermeer isimli bir opera yazdı.
 Girl, Interrupted filmi ve romanı ismini Vermeer'in İngilizce'si Girl Interrupted at her Music olan tablosundan aldı.
 Peter Greenaway'in 1985 yapımı filmi A Zed & Two Noughts'ta Van Meegeren isimli bir karakter vardı. Bu karakter Vermeer'in resimlerinin kopyalarını yapabilmek için resimlerle tamamen aynı sahneleri oluşturuyordu.

 Eserleri

 Kaynakça
Genel
 Kreuger, Frederik H. New Vermeer, Life and Work of Han van Meegeren. 2007. ISBN 90-5959-047-2
 Schneider, Nobert. Vermeer. Benedikt Taschen Verlag. Köln, 1993.
 Sheldon, Libby ve Costaros Nicola. Johannes Vermeer's 'Young woman seated at a virginal. The Burlington Magazine. Şubat 2006.
 Wadum, J. Vermeer Studies. Studies in the History of Art. Center for Advanced Study in the Visual Arts. 1998.
 K. Arthur Jr. Jan Vermeer''. 1981. ISBN 0-8109-1737-8

Özel

Dış bağlantılar

 Essential Vermeer  (Vermeer'in hayatı ve çalışmaları hakkında bilgi)
 Profili
 Vermeer Vakfı

1632 doğumlular
1675 yılında ölenler

17. yüzyılda Hollandalılar
Hollanda Altın Çağ ressamları
Barok ressamlar

Johannes Vermeer


Polzela je naselje u slovenskoj Općini Polzela. Polzela se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.

Zemljopis
Polzela je naselje u istoimenoj općini i svojim položajem u Donjoj Savinjskoj dolini važno je u geografskom smislu. Nalazi se na putu iz rimskog doba (u Ločici ob Savinji bio je rimski logor), raskrižje koje povezuje rute od zapadnih dijelova Celjske kotline do Šaleške doline i Gornje Savinjske doline. Kroz Polzelu protječe rijeka Savinja.

Povijest
Polzela i njezina okolica već su rano bili naseljeni, jer je Marko Aurelije u vrijeme bitaka Rimljana i Germana na području današnje Ločice ob Savinji izgradio moćni obrambeni logor II. italske legije. U samoj Polzeli na brežuljku usred mjesta nalazi se Grad Komenda, koji se prvi put spominje 1170. pod imenom Hallenstein. Od 1323. do 1780. dvorac je bio u vlasništvu malteških vitezova, a nakon toga je promijenio nekoliko vlasnika. U njoj je živio jedan od ujaka Franceta Prešerena, koji ga je redovito posjećivao.

Među sakralnim objektima treba spomenuti crkvu sv. Marjete iz 1255. godine. Zgrada je u osnovi romanička s gotičkim zvonikom. U 18. stoljeću crkva je obnovljena, a zvonik je podignut za jedan kat.

Na položenoj padini na sjevernoj strani Polzele nalazi se Grad Šenek, koji se prvi put spominje 1288. godine i izvorno je imao oblik kule. Bio je u posjedu Celjskih grofova. Nakon kratkog rata iz 1437. godine između Celjana i krškog biskupa Janeza Schallermanna, Celjani su ga sami srušili. Današnji Šenek je potkovasog oblika i vjerojatno je obnovljen u drugoj polovici 15. stoljeća.

Oko 3 km sjeverozapadno od Polzele u Založju stoji samostan Novi Klošter. Povijest Novog Kloštra usko je povezana s Celjanima. Friderik II. 1453. sagradio je samostan i crkvu i darovao ga redovnicima.

Poznate osobe
 Ana Drev, poznata skijašica, živi u Polzeli.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 2.367 stanovnika.

Izvori

Galerija

Vanjske poveznice

Naselja u Općini Polzela

Polzela


تيسكو ، هي شركة عمومية محدودة دولية مقرها الرئيس المملكة المتحدة تعمل في مجال التموينات وسلاسل متاجر التجزئة الكبرى. وهي أكبر سلسلة متاجر بريطانية من حيث المبيعات العالمية وحصة السوق بإجمالي أرباح يتعدى 3 مليارات جنيه إسترليني. وهي حاليا في المركز الثالث عالميا من حيث الدخل بعد وول مارت وكارفور، ولكنها الثانية من حيث الأرباح متقدمة على كارفور.

و بعد إن كانت متخصصة في الأطعمة والمشروبات، فقد نوعت أعمالها لتشمل أنشطه جديدة مثل بيع الملابس، الإليكترونيات المنزلية، الخدمات المالية، الاتصالات عن بعد، تأمين المنازل، التأمين الصحي، تأمين المركبات، تأمين علاج الأسنان، بيع وتأجير أقراص الدي في دي
و الأقراص المضغوطه، تنزيل المقطوعات الموسيقية، كمزود خدمة الإنترنت وبيع برمجيات الحاسوب.

لمحة تاريخية

التكوين

الألفية الثانية

نظام الضرائب لدى الشركة

العمليات في المملكة المتحدة

المتاجر
تنقسم متاجر تيسكو في المملكة المتحدة إلى عدة أشكال، مختلفة في الحجم وتنوع البضائع المعروضه.

تيسكو إكسترا

تيسكو إكسبرس

تيسكو هوم بلس

حقائق عن المتاجر
كما في 28 فبراير 2009، في نهاية السنة المالية 2008/09، كانت أرباح بيانات متاجر تيسكو في المملكة المتحدة كالتالي

أعمال أخرى

الاتصالات

العمليات الدولية

الأداء المالي

مراجع

وصلات خارجية
الموقع الرسمي؛
 تيسكو المملكة المتحدة
 موقع الشركة الرسمي

مواقع هامه؛
 Tescopoly.org، حملة تحالف ضد تيسكو

محلات سوبر ماركت في سلوفاكيا
تأسيسات سنة 1919 في إنجلترا
سلسلة متاجر
سوبر ماركت في المملكة المتحدة
شركات بريطانية أسست في 1919
شركات تجارة التجزئة أسست في 1919
شركات تجارة التجزئة في المملكة المتحدة
شركات متعددة الجنسيات مقرها في إنجلترا
شركات مدرجة في بورصة لندن
شركات مقرها لندن
علامات تجارية بريطانية
فضائح في إنجلترا
فضائح محاسبية
محلات سوبر ماركت في التشيك
محلات سوبر ماركت في المجر
محلات سوبر ماركت في الهند
محلات سوبر ماركت في أيرلندا الشمالية
محلات سوبر ماركت في باكستان
محلات سوبر ماركت في بولندا
محلات سوبر ماركت في تايوان
محلات سوبر ماركت في كوريا الجنوبية
محلات سوبر ماركت في ماليزيا

تيسكو


Gemsufífill (fræðiheiti: Doronicum plantagineum) er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá suðaustur Evrópu.

Hann verður 50 til 80 sm á hæð og blómgast í júní-júlí.
Hann hefur lengi verið í ræktun hérlendis og þolir vel skugga og sól.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Gemsufífill


Oscar for bedste assisterende instruktør eller Academy Award for Best Assistant Director var en filmpris, som blev uddelt ved Oscaruddeligen fra 1933 til 1937. For året 1933 havde man flere vindere og nominerede og man modtog ikke en Oscar-statuette for en specifik film. Det var først fra 1935 og frem til 1937 at man havde en vinder for arbejdet for en film.

Vindere og nomineringer
 1933 – vindere:
 Dutch "Tomas" Deckaj (Paramount)
 Scott Beal (Universal)
 Charles Dorian (M-G-M)
 Fred Fox (United Artists)
 Gordon Hollingshead (Warner Bros.)
 Dewey Starkey (RKO Radio)
 William Tummel (Fox)

 1933 – yderligere nominerede:
 Al Alleborn (Warner Bros.)
 Sid Brod (Paramount)
 Orville O. Dull (M-G-M)
 Percy Ikerd (Fox)
 Arthur Jacobson (Paramount)
 Edward Killy (RKO Radio)
 Joseph A. McDonough (Universal)
 William J. Reiter (Universal)
 Frank Shaw (Warner Bros.)
 Ben Silvey (UA)
 John Waters (M-G-M)

 1934: John Waters – Viva Villa
 Scott Beal – Imitation of Life
 Cullen Tate – Cleopatra

 1935: Clem Beauchamp og Paul Wing – The Lives of a Bengal Lancer
 Joseph Newman – David Copperfield
 Eric Stacey – Les Misérables
 Sherry Shourds – A Midsummer Night's Dream

 1936: Jack Sullivan – The Charge of the Light Brigade
 Clem Beauchamp – The Last of the Mohicans
 William Cannon – Anthony Adverse
 Joseph Newman – San Francisco
 Eric G. Stacey – The Garden of Allah

 1937: Robert Webb – In Old Chicago
 C. C. Coleman, Jr. – Lost Horizon
 Russ Saunders – Emile Zola's liv
 Eric Stacey – A Star Is Born
 Hal Walker – Souls at Sea

Assisterende instruktør


«Bomba» es una canción del artista congoleño Jessy Matador incluido en su segundo álbum de estudio «Elektro Soukouss». Fue lanzado como sencillo el 12 de septiembre de 2010.

Su versión más conocida es la realizada por el DJ y productor alemán Klaas.

Listado de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Elektro Soukouss en discogs.com.

Sencillos de 2010
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica
Canciones en francés

Bomba (canción)


Muzej vojne i ratne povijesti nalazi se u Pakracu, na Trgu pape Ivana Pavla II br. 12.

U jedinom muzeju ovakve tematike u Hrvatskoj mogu se vidjeti eksponati vezani za hrvatsku, a dijelom i za svjetsku vojnu i ratnu povijest. Stalni postav od preko 300 m2 podijeljen je na nekoliko cjelina, a u njegovu sklopu je i knjižnica, arhiva, suvenirnica, projekcijska dvorana te vanjski izložbeni prostor.

U prvoj su prostoriji izložene odore povijesnih postrojbi (povijesna odora Varaždinske građanske garde, Turopoljskih banderija, Karlovačke građanske garde, Kumpanjije iz Blata s otoka Korčule te odora Počasno-zaštitne bojne). Slijed nastavlja niz u kojem se upoznaje povijest Pakraca, počevši od rimskih legija, preko srednjeg vijeka, templara, Osmanlija, Zrinskih i Frankopana, do hajduka i pandura baruna Trenka. Najbogatiji dio zbirke vezan je uz Domovinski rat i modernog hrvatskog vojnika. Muzej posjeduje brojne eksponate iz Prvog i Drugog svjetskog rata, zastave iz ureda predsjednika Tuđmana s Brijuna i Kninske tvrđave te zbirku naoružanja iz različitih razdoblja i ratova.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
Marijana Kranjec: Muzej vojne i ratne povijesti u Pakracu obilježava deset godina postojanja magazin.hrt.hr (objavljeno 25. rujna 2022., pristupljeno 19. prosinca 2022.)

Pakrac
Muzeji u Hrvatskoj

Muzej vojne i ratne povijesti


This is a list of agricultural organizations.

International
 4-H
 FAO
 International Institute of Agriculture (defunct)

European
 COPA-COGECA
 Conseil Européen des Jeunes Agriculteurs

Belgium
 Boerenbond
 Fédération wallonne de l'agriculture

Brazil
 Instituto Agronômico de Campinas

Ireland
 Irish Farmers' Association

Switzerland
 Union suisse des paysans (Schweizer Bauernverband / Unione Svizzera dei Contadini)

United Kingdom
 National Farmers' Union of England and Wales
 National Farmers' Union of Scotland
 Ulster Farmers' Union

United States
 American Farm Bureau Federation
 American Poultry Association
 National FFA Organization (Future Farmers of America)
 Institute of Food and Agricultural Sciences
 The National Grange of the Order of Patrons of Husbandry (The Grange)
 National Farmers Union

New Zealand
 Animal Health Board
 Federated Farmers
 Ministry of Agriculture and Forestry

References

Organizations
Agricultural

List of agricultural organizations


En rullekrave (roll-neck i Storbritannien eller turtleneck i USA og Canada og skivvy i Australien og New Zealand) er en sweater med en tætsiddende og høj krave, der kan rulles op og dækker halsen.

Historie

Historie i Europa
Tøj med rullekrave har været brugt i hundreder af år og kan dateres til 1400-tallet.

Fra 1800-tallet har rullekraver været brugt af atleter, sejlere og søofficerer. Siden midten af 1900-tallet har sorte rullekraver været tæt forbundet med akademikere, filosoffer, kunstnere og intellektuelle. Sweatere med rullekrave blev et ikonisk symbol på den franske filosof Michel Foucault. Rullekraver blev mode blandt unge nyrige mænd efter sweatrene blev brugt af Marcello Mastroianni og Yves Montand. Termen polo neck antages at komme poloskjorter.

Greta Garbo bærer ofte rullekravebluser og bukser privat, og senere gjorde Audrey Hepburn det også på officielle billeder.

Vladimir Putin fra Rusland og Andreas Papandreou fra Grækenland er eksempler på europæiske statsmænd, der bærer rullekraver.

Historie i USA
Amerikanernes version af rullekraven i 1920 blev indført af Noël Cowardog blev brugt i middelklassen, og feminister brugte dem som unisex-beklædning. I 1950'erne blev den sorte rullekravebluse et særligt kendetegn for eksistentialister. Den blev populær i bredere kredse i midten af 1900-tallet og blev et symbol for dem, der var mod slips og smart formelt tøj. Senator Ted Kennedy, pianisten og dirigenten Vladimir Ashkenazy, dirigenten Seiji Ozawa, filosoffen Michel Foucault, sangeren Barry Manilow, videnskabsmanden Carl Sagan og Apple Inc.-grundlæggeren Steve Jobs er blandt dem, der ofte går med rullekrave.

Den blev et generelt modefænomen, og blandt kvinder blev rullekraver særligt populær blandt teenagere, gerne i lette tætsiddende modeller, der fremhæver deres figur. Snart begyndte folk fra Hollywood også at benytte dem som en del af sweater girl-looket.

I slutningen af 1950'erne blev tætsiddende rullekravetrøjer en del af preppy-stilen blandt unge studerende, som satte pris på et pænt, nydeligt og velplejet ydre. Det blev en vigtig del af rullekravetrøjens image i USA og til dels også i Europa.

Elegante rullekravetrøjer strikket i silke eller nylon med franske manchetter til formelle lejligheder er også set i amerikansk mode.

Rullekrave som oprør mod slips

Historiske set har rullekravetrøjer fungeret som erstatning for den traditionelle og dominerende skjorte og slips. Nogle af de mere voldsomme konflikter i forbindelse med rullekraver er sket på fine restauranter eller bryllupper, hvor skjorte og slips var dresscode.

John Berendt skrev i Esquire

rullekravetrøjet var den dristigste af alle krænkelserne mode status quo. Det er et billede på den maskuline fremtoning og arrogance, der associeres med atleter, sportsfolk og selv for kommandører på undervandsbåde. Enkeltheden i designet gør slipset overflødigt.

Designeren Halston tilføjede

rullekravetrøjer er den mest komfortable type beklædning du kan have på. De bevæger sig med kroppen, og de smigrer brugeren, da de kan fremhæve ansigtet og forlængere kroppen. De gør livet nemt: du kan gå med rullekrave på arbejde og derefter iføre dig en jakke og du bliver straks smart og elegant. Du kan gå med den overalt.

Se også
 Beatnik
 Lacoste
 Polo Ralph Lauren
 Poloskjorte

Referencer

Eksterne henvisninger

Toppe

Rullekrave


Haftanın günlerinin adlandırılmasında çeşitli dillerde çeşitli kaynaklar kullanılmıştır. Bu kaynaklardan en yaygın kullanılanları ise dini ve nümerik adlandırma kaynaklarıdır.

Haftanın günleri yedi günden oluşup Türkçede aşağıdaki gibi isimlendirilmektedir.
 Pazartesi Pazar ertesi kelimeleri
 Salı Arapça üçüncü gün anlamında, Selase ثلاثة sözcüğünden gelir.
 Çarşamba  Farsça-Süryanice dördüncü gün anlamında چهارشنبه (çıhar-şenbe) kelimesinden gelir.
 Perşembe Farsça-Süryanice beşinci gün anlamındaki پنج‌شنبه (penc-şenbe) kelimesinden gelir.
 Cuma  Arapça, "جمعه CM'A" "toplanmak" kökünden gelir.
 Cumartesi Cuma ertesi kelimelerinin birleşmesinden gelir.
 Pazar Pazar kelimesinden gelir.

Kaynakça

Haftanın günleri


El continente de Oceanía es el menos poblado, y del que menos registros hay pero se estima que entre el año 1000 y 1500 la población pudo ser de 1,5 a 3 millones de personas. Tras la llegada de los europeos esta se redujo drásticamente. Por ejemplo, cuando los británicos llegaron a Nueva Zelanda la población maoríes se ha llegado a estimar hasta en un 100.000 nativos divididos en 1.500 clanes, en 1896 quedaban 42.000 maoríes.

Estimación de la población de Australia y Nueva Zelanda hasta 1820:

Al momento de producirse su colonización, Tahití tenía cerca de 5.000 habitantes según el cálculo de Alexander Turnbull (s. XVIII). Según el capitán James Wilson eran unos 16.000, los misioneros protestantes británicos dieron un máximo de 49.000 y para James Cook hasta 100.000.

Entre mediados del  y fines del siguiente según Crosby la población nativa hawaiana cayó de 800.000 a apenas 48.000.
La población nativa del archipiélago en 1778 se estima entre 100.000 y 500.000 habitantes, reducidos a 84.000 en 1850.
La mayoría de las estimación sobre dicha población varían entre 300.000 y 400.000 aunque algunos la elevan a 700.000, cayó a 264.160 en 1805, 130.131 en 1831, 82.000 en 1850, 71.015 en 1853 (además de 2.119 colonos), 56.897 en 1872 (incluyendo colonos), 80.000 en 1884 (incluidos los colonos), en 1890 solo habían 40.000 nativos.

Durante la colonización de Australia 10.000 a 20.000 nativos murieron en combate y 35.000 a 100.000 niños fueron separados de sus padres y criados en escuelas bajo frecuentes abusos.
Hacia 1850 la población nativa de las zonas colonizadas era cercana al 10% de la original. En el sudeste cerca de 15.000 nativos quedaban tras seis décadas de colonización, de una población original de 250.000 personas. En el poco colonizado Territorio del Norte en 1912 se estimaban en unos 50.000 aborígenes viviendo ahí.

Las tribus principales de Australia eran: los koories, 11.500 personas en 1836 (solo 1.700 en 1857); los ngunnawal, 400 o 500 en 1820; los palawah, 8.000 a 20.000 en 1802, 5.000 en 1803 (solo 300 en 1833); los noogar eran 6.000 a 10.000 en 1800; los eoras 10.000 en 1788 (50 a 90% murió en los primeros años de colonización); los kamilarois, 2.000 en 1820, los gunais eran 2.000 a 3.000 en 1830 quedando solo 222 en 1850; dharug y parramattas (tribus del actual Sídney), en 1788 eran 5.000 a 8.000, cayendo en un 50 a 90%; los kulin eran 12.000 en 1800, 1.225 en 1842 y 181 en 1863; los arrentes eran cerca de 300 a 1000 en 1788.

En cuanto a la población de las Islas de la Sociedad y las Marquesas hacia el  era de 100 000 habitantes para cada archipiélago. En el suroeste de la Polinesia Francesa las pequeñas islas de Mangareva, Pitcairn y Henderson alcanzaron una población de 5.000 ó 6.000 almas en la primera y un centenar y algunas decenas en las dos últimas, respectivamente. Tras el colapso societal provocado por la degradación del medio ambiente y la sobrepoblación la población de Mangareva se redujo a unos 500 (proceso apoyado por la introducción de enfermedades traídas por los europeos desde 1834), en tanto que las poblaciones de Pitcairn y Henderson se extinguieron completamente entre los siglos XVII y XVIII en completo aislamiento.

En Nueva Caledonia el pueblo nativo, los canacos, eran unas 70.000 almas al establecer el primer contacto con el capitán James Cook en 1775, cayendo a 27.000 durante la colonización francesa a finales del . Tras una revuelta contra el régimen colonial francés unos 1.500 de sus guerreros murieron (1878).

Caída de la población hawaiana entre 1778 y 1850:

Las siguientes son cifras al momento de llegar los europeos.
 Australia: 200.000 a 1.250.000 de nativos.
 Nueva Zelanda: los maoríes eran 86.000 en 1769, 70.000 en 1840, 48.000 en 1874 y 42.000 en 1896. A fines del  eran 100.000 pero a fines del siguiente quedaban menos de 40.000. Las cifras más alcistas hablan de 240.000 maoríes antes del contacto.

Evolución de la población de Oceanía entre los años 1000 y 1850:

Notas

Bibliografía
 Bullard, Alice (2000). Exile to paradise: savagery and civilization in Paris and the South Pacific, 1790–1900. Stanford University Press, Stanford. ISBN 978-0-8047-3878-1.

Demografía histórica
Demografía de Oceanía
Población

Demografía de Oceanía en la Antigüedad


La rue Sombre (en néerlandais : Donkerstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre et Woluwe-Saint-Lambert qui va de la place du Sacré-Coeur à la rue François Gay sur une longueur totale de 350 mètres.

Historique et description

L'origine du nom vient d'une voie très ancienne qui a conservé son nom populaire en raison de son faible ensoleillement.

Elle figure déjà sur la carte des biens de l'hôpital Saint-Jean (vers 1715). Située à cheval sur les communes de Woluwe-Saint-Lambert et Woluwe-Saint-Pierre, la rue décrit, sur le territoire de cette dernière, un tracé sinueux.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Entre 1910 et 1930 apparaissent des maisons ouvrières côté impair. Une enfilade de maisons de ce type, les nos 91 à 99, conserve encore son enduit à faux-joints (les nos 97 et 99 sont des maisons jumelles conçues par le géomètre Édouard Van Waeg en 1910). Le no 61 (1928) abritait à l'origine l'habitation et l'atelier du menuisier Guillaume Pélleriaux. Les autres bâtiments de ce côté sont de petits immeubles à appartements bâtis dans la seconde moitié du XXe siècle.

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Lambert

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre
 Commune de Woluwe-Saint-Lambert

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Rue à Woluwe-Saint-Pierre

Rue Sombre


{{speciesbox
|taxon= Agrilus picoloropsis|imagem=

|autoridade = Bellamy & Hespenheide, 2002
|sinónimos=
}}Agrilus picoloropsis é uma espécie de inseto do género Agrilus'', família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bellamy & Hespenheide, 2002.

Referências

bicoloropsis

Agrilus bicoloropsis


(4473) Sears ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 28. Februar 1981 von Schelte John Bus vom Siding-Spring-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid ist nach Derek Sears, einem Professor an der University of Arkansas, der die Thermolumineszenz als Mittel zur Erforschung der geologischen und thermischen Geschichte von Asteroiden einführte, benannt.

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Eos-Familie

(4473) Sears


Pierre Auguste Renoir (25 Şubat 1841; Limoges, Haute-Vienne - 3 Aralık 1919, Cagnes-sur-Mer), İzlenimcilik akımının başta gelenlerinden Fransız ressam.

Pierre – Auguste Renoir, Pierre Renoir (1885 – 1952), film yapımcısı Jean Renoir (1894-1979) ve seramik sanatçısı Claude Renoir'in (1901 – 1969) babasıdır.

Yaşamı

Gençliği

Pierre-Auguste Renoir 1841'de Limoges, Haute-Vienne, Fransa'da doğdu. Babası Léonard Renoir mütevazı bir terziydi, annesi Marguerite Merlet ise bir terzihanede çalışıyordu. Renoir yedi yaşına girdiği zaman 'Freres des Ecoles Chretiennes' adında rahiplerin yönettiği okula girdi. Burada okuma yazma ve aritmetik öğrendi.
1844'te Renoir'ın ailesi daha uygun beklentilerin arayışıyla Limoges'den ayrılarak, Paris'te Bibliotheque'de bir eve taşındı. Evlerinin Paris' in merkezindeki d'Argenteuil caddesindeki konumu Renoir'ı Louvre'a yakınlaştırdı.
Genç Renoir'in çizime doğal eğilimi olmasına rağmen şarkı söylemede daha çok yetenek gösterdi. Yeteneği, o sırada St Roch Kilisesi'nde koro şefi olan öğretmeni Charles Gounod tarafından desteklendi.
Ancak oğullarının tutku ve yeteneğini fark etmesi ve ailesinin mali koşulları nedeni ile 1854 yılında on üç yaşında müzik derslerine ara veren Pierre Auguste Renoir, Fosses du Temple caddesinde bulunan atölyelerinde porselen süslemeciliği ile uğraşan Levy Kardeşler'in yanına çıraklık yapmak için okulu bırakmak zorunda kaldı.

Renoir, çalışmalarında yeteneğini göstermesine rağmen, sık sık konudan bıktı ve Louvre galerilerine sığındı. Fabrikanın sahibi çırağının yeteneğini fark etti ve bunu Renoir'in ailesine iletti. Bunu takiben Renoir, Ecole des Beaux Arts 'a girmeye hazırlanmak için dersler almaya başladı. Porselen fabrikası 1858'de mekanik yeniden üretim süreçlerini benimsediğinde Renoir öğrenimini desteklemek için başka yollar bulmak zorunda kaldı. Sanat okuluna kaydolmadan önce, ayrıca denizaşırı misyonerler için süslemeler ve fanların süslemelerini de resimlendirdi. Renoir, bu usta sanatçıların atölyesinde porselen tabakları resimleyerek işe başlamıştı. Kısa zamanda oldukça başarılı işler yapmaya başlayan Renoir, akşamları resim derslerini izlemek üzere Dekoratif Sanatlar ve Resim Okulu'na gidiyordu. Bu okulda yine kendisi gibi öğrenci olan Emile Laporte ile tanışarak yakın dostluk kurdu.

1858 ilkbaharında Levy Kardeşler'in atölyesi oldukça zor anlar yaşamaya başladı. O sıralarda gelişmekte olan mekanik basım, el işçiliğiyle rekabet halindeydi. Makine artık el işçiliğinin yerini almaktaydı. Bu durumda Renoir da işsiz kaldı. Çok geçmeden, yelpazeleri resimleyen bir atölyede iş buldu. Büyük bir ustalıkla 18. yüzyıla ait taklidi resimler yaptı. Renoir olanca hızıyla çalışıyordu ve oldukça iyi kazanıyordu. Auguste Renoir düşünü gerçekleştirmeye yetecek kadar para biriktirmişti. Onun büyük düşü, resim sanatı ile uğraşmaktı.

Yaşadığı yer tipik bir 18. yüzyıl felsefesinin oluşturduğu kültürel bir ortamı yansıtıyordu. Orta sınıfın yaşamın tadını çıkardığı bir dönem ahlaki yapısı Renoir'in tablolarında da göze çarpıyordu. Özellikle sanatçı gençlik yıllarında bu ruh durumunun sevincini, mutluluğunu ve gevşekliğini yansıttı tablolarına.

Renoir, sanat hayatının daha ilk yıllarında Manet'nin üslubunu beğenmiş; bunu, Courbet'in plastik ifade tarzı ve Delacroix'nın renk dünyası ile birleştirmiştir. Ne var ki hiçbir sanatçıya ve üsluba körü körüne bağlanmamıştır.

Yakın dostu Laporte'un önerisi üzerine Güzel Sanatlar Akademisi'ne girmeye karar veren Renoir, giriş sınavlarını büyük bir başarı ile kazanarak, 1862'de Paris'te Emile Signol ve Akşam adlı tablosuyla tanınan İsviçreli ressam Charles Gleyre 'in atölyesine girmeye hak kazanıp orada sanat eğitimine başladı. Bu atölyede sanatsal gelişimi açısından önemli rol oynayacak olan Alfred Sisley, Frédéric Bazille ve Claude Monet ile tanıştı.

Renoir 1863 yılında Salon'a "Peri ile Kır Tanrısı" adlı eserini sunmuş ancak resim reddedilmiştir. 1864'de ise Victor Hugo'nun "Notre Dame de Paris" adlı eserinden esinlendiği "La Esmeralda" adlı yapıtı sergiye kabul edildi.

Renoir, Gleyre'in atölyesinde geçerli olan sanat düşüncelerinin kendisinin ve arkadaşları Monet, Bazille, Sisley'e ne denli ters düştüğünü anlar. Bu nedenle 1863 ilkbaharında Güzel Sanatlar Akademisi'nden ayrılmak zorunda kalır. Atölyeden ayrılarak Fontainebleau Orman'nda açık hava resimleri "en plain air" yapmak üzere geleceğin empresyonistleri olan arkadaşlarının ardına takıldı. Renoir, burada açık renkler kullanmasını ve resmini daha aydınlık kılmasını öneren Virgile Narcisse Diaz ile tanışır. Renoir'in başka bir gün ise Gustave Courbet ile burada karşılaştığı bilinmektedir. Renoir'in bu dönem başlarında verdiği Atölye ve Cenaze Töreni gibi yapıtlarında Courbet etkisi sezilir.

1860'larda zaman zaman boya alacak kadar parası yoktu. Renoir, ilk başarısını 1868 Salonunda, o zamanki sevgilisi Lise Tréhot 'yi gösteren ' 'Lise with a Parasol' ' (1867) adlı tablosuyla elde etti.

Renoir 1864'te Paris Salon'da ilk kez resim sergilemeye başlasa da kısmen Fransa-Prusya Savaşının kargaşasının bir sonucu olarak yavaş tanındı.

1870 Savaşı sonuna kadar birçok kez Fontainebleau Ormanı'na gitmiştir. Bu arada arkadaşı Jules de Coueur'ün Marlotte'daki malikanesinde konuk olmuştur. Sanatçı burada birçok eserinde kendisine modellik yapan Lise Trehot ile tanışmıştır. Sanatçı Lise'in parkta, ayakta, çimenler üzerine oturmuş halde ya da dikiş dikerken birçok resmini yapmıştır.
Renoir, Lise'in bazı portrelerinde özellikle resmi sergiye yolladıklarında geleneksel bir etkinin altında kalarak, koyu bir renk düzeniyle cilalı bir görünüş yaratıyordu. Renklerini (siyah, koyu yeşil, soluk mavi), hazırlama zeminin şeffaf bir şekilde bırakan verniklerle geniş alanlara yayıyordu. 1867 yılına kadar aydınlık resimden ayrılmadı. Konusunu doğrudan beyaz tuval üzerine uygulamak için ziftli hazırlamalara karşı çıkıp hematitten yararlandı. İlk portrelerinde zemini, ışığı şekillerin yardımıyla birleştiren mavi renklerle boyuyordu. Pre-Empresyonizm ile klasik akım arasında kendine özgü bir bağıntı kurmuştu.18 Temmuz 1870'te Almanya'nın Fransa'ya savaş açması, Renoir'in yaşamında birtakım değişikliklere neden oldu. Orduya katılan Renoir, önce Tarbes'de daha sonra Libourne'da savaştı.  Libourne'dayken ciddi bir şekilde hastalanması üzerine Bordeaux'ya döndü. Hiç zaman kaybetmeden çalışmaya başladı ve birbirini anımsatan arkadaşı Rapha'nın sevgilinin portresi ve Lise Trehot'un Papağanlı Kadın adlı iki büyük portre yaptı.1871'deki Paris Komünü sırasında Renoir, Seine Nehri kıyılarında resim yaparken, bazı Komünardlar onu bir casus olduğunu zannedip nehre atmak üzereyken "Komün" lideri Raoul Rigault, Renoir'ı daha önceki bir olayda onu koruyan adam olduğunu fark etti.

1872 yılının ilk ayında Renoir, sanatsal ve kültürel yaşamın artık söz konusu olmadığı Paris kentinde Paul Durand-Ruel ile tanıştı. Empresyonistlerin büyük koruyucusu Paul Durand-Ruel sanatçının yapıtlarını satın aldı. Durand-Ruel'le ilişki kurduğu sıralarda "Cezayir Giysileri İçinde Parisli Kadınlar" ya da "Harem" adındaki önemli bir kompozisyonunu bitirmek üzereydi. Bu yapıt 1872 Resmi Sergisi'nde sergilendi ama başarı elde edemedi.

1873'lere gelindiğinde Salon, renkleri kullanma yöntemi yüzünden sanatçının resimlerini yine reddetti. Ertesi yıl, 15 Nisan-15 Mayıs tarihleri arasında Renoir, Monet ve başka sanatçılar bu sergiye almaşık yeni bir sergi düzenlemeye giriştiler. Bir yıl sonra, ilkbaharda Salon'un dışında yeni bir sergi açıldı. İzlenimcilerin ilk sergileri olan bu sergi, onları çok tatmin etmese de karamsarlığa da itmedi. Ancak ertesi yıl sergide izleyiciler bir açık artırma sırasında o denli saldırganlaştılar ki sonunda araya polisin girmesi gerekti. Bu sergi, Paris'te fotoğrafçı Nadar'ın galerisinde düzenlenmişti. Renoir'ın altı tablo ve bir pastel gönderdiği bu sergi büyük bir başarı elde edemedi. Sanatçı bu sergide üç tablo satabildi.

1874'te Jules Le Cœur ve ailesiyle on yıllık dostluğu bitti ve böylece Renoir sadece dernekten kazandığı değerli desteği değil aynı zamanda Fontainebleau ve orman manzaralı mülklerinde kalma olanağını da kaybetti. Bu favori resim yerinin kaybı, konuların belirgin bir şekilde değişmesine neden oldu.

Yetişkinlik dönemi
Renoir, önceki modern ressamlar Camille Pissarro ve Edouard Manet 'in tarzından ve konusundan esinlenmiştir. Salon jürilerinin bir dizi reddinden sonra Monet, Sisley, Pissarro ve diğer birkaç sanatçıyla güçlerini birleştirerek Renoir'in altı resim sergilediği Nisan 1874'teki ilk Empresyonist sergisini düzenledi. Sergiye verilen eleştirel tepki büyük ölçüde olumsuz olsa da, Renoir'in çalışmaları nispeten iyi karşılandı. Aynı yıl iki eseri Londra'da Durand-Ruel ile birlikte gösterildi. [[Dosya:Auguste Renoir - The Swing - Google Art Project.jpg|küçükresim|sol|'Salıncak (La Balançoire), 1876, tuval üzerine yağlıboya, Orsay Müzesi, Paris]]

Portre komisyonlarını çekerek geçim kaynağı sağlamayı uman Renoir, 1876'daki ikinci Empresyonist sergisinde çoğunlukla portreleri sergiledi. Gelecek yıl grubun üçüncü sergisini sunduğunda daha çeşitli resim yelpazesine katkıda bulundu; "Dance at Le Moulin de la Galette" ve "The Swing" de dahil edildi. Renoir, dördüncü veya beşinci Empresyonist sergilere katılmadı ve bunun yerine çalışmalarını Salon'a sunmaya devam etti. 1870'lerin sonunda özellikle 1879 Salonundaki Mme Charpentier ve Çocukları (1878) adlı tablosunun başarısından sonra Renoir artık başarılı ve modaya uygun bir ressamdı.

1881'de Diego Velázquez 'in çalışmalarını görmek için Eugène Delacroix ile ilişkilendirdiği önce Cezayir'e sonra Madrid 'e gitti. Bunu takiben, Titian 'ın Floransa daki başyapıtlarını ve Raphael'in Roma'daki resimlerini görmek için İtalya'ya gitti. 15 Ocak 1882'de Renoir, besteci Richard Wagner ile Sicilya Palermo 'daki evinde tanıştı. Renoir, Wagner'in portresini sadece otuz beş dakikada çizdi. Aynı yıl, solunum sistemine kalıcı olarak zarar veren zatürreye yakalandıktan sonra Renoir, Cezayir'de altı haftada ancak iyileşti.

1883'te Renoir, yazı bir aydan biraz fazla zamanda on beş resim yaptığı çeşitli plajlar, kayalıklar ve koylarla bilinen İngiliz kanalı'nın adalarından birisi Guernsey 'de geçirdi. Bunların çoğu Saint Martin's, Guernsey 'de bir koy olan Moulin Huet özelliğine sahiptir. Bu resimler Guernsey'li Bailiwick tarafından 1983'te basılan bir dizi anma posta pulunun konusuydu.

Renoir Montmartre'da yaşarken ve çalışırken ona (The Large Bathers, 1884–87; Dance at Bougival, 1883)  ve birçok ressam arkadaşına poz veren Suzanne Valadon'u model olarak işe aldı. Bu süre zarfında Suzanne Valadon Renoir'ın tekniklerini inceledi ve sonunda günün önde gelen ressamlarından biri oldu.

1887'de Kraliçe Victoria 'nın Altın Jübile' sini kutladığı ve kraliçenin ortağı Phillip Richbourg'un isteği üzerine Renoir, "Fransız Empresyonist Tabloları" kataloğuna kendisinin sadakat simgesi olarak birkaç resim bağışladı.

1890'da kendisinden yirmi yaş küçük bir terzi Aline Victorine Charigot ile evlendi, kendisi 1881'de sanatçının arkadaşları ile birlikte Le Déjeuner des canotiers için (Tekne Gezisi Partisi Öğle Yemeği adlı resminde solda köpekle oynayan kadındır) modellik yapmıştı ve 1885'te kendisinden Pierre adında bir çocuğu oldu.

Renoir evlendikten sonra çocukları ve hemşireleri, Aline'nin kuzeni Gabrielle Renard dahil olmak üzere karısının ve günlük aile hayatının birçok sahnesini resmetti. Renoir'ın üç oğlu vardı: Pierre Renoir (1885-1952) sahne ve sinema oyuncusu oldu; Jean Renoir (1894-1979) önemli bir film yapımcısıydı ve Claude Renoir (1901-1969) seramik sanatçısıydı.

Sonraki yılları

1892 civarında Renoir romatoid artrit geliştirdi. 1907'de Akdeniz sahiline yakın Provence-Alpes-Côte d'Azur 'un bir köyü Cagnes-sur-Mer' deki bir çiftlik olan "Les Collettes" 'e hareket etti. Renoir, artriti hareket kabiliyetini ciddi şekilde kısıtladıktan sonra bile hayatının son yirmi yılında resim yaptı. Ellerinde ve sağ omzunda aniloz boyama tekniğini değiştirmesini gerektiren progresif bozukluklar oluştu. Artritinin ileri evrelerinde felçli parmaklarına bir fırça bağlayarak resim yaptığı sık sık bildirilmiştir  ancak bu yanlıştır; Renoir, asistanın eline yerleştirmesine ihtiyaç duymasına rağmen fırçayı kavrayabiliyordu. Sanatçının son dönem fotoğraflarında görüldüğü üzere ellerinin bandajlarla sarılması cilt tahrişini önlemek içindi.
1919'da Renoir, eski ustaların resimleriyle asılı resimlerini görmek için Louvre Müzesi 'ni ziyaret etti. Bu dönemde kili işleyen genç bir sanatçı Richard Guino ile işbirliği yaparak heykeller yaptı. Sınırlı ortak hareketliliği nedeniyle Renoir ayrıca büyük eserlerin yapımını kolaylaştırmak için hareketli bir tuval veya resim rulosu kullandı.

Renoir'in Avusturyalı aktris Tilla Durieux (1914) portresi, aktrisin klasik duruşunu dengeleyen ve Renoir'in ölümünden sadece beş yıl önce becerisini vurgulayan, şalının üzerinde şakacı canlı renk lekeleri içerir.

Renoir, 3 Aralık 1919'da Cagnes-sur-Mer'de öldü.

Aile mirası
Pierre-Auguste Renoir'in torunu Alexandre Renoir da profesyonel bir sanatçı oldu. 2018'de, Tennessee, Hendersonville'deki Monthaven Sanat ve Kültür Merkezi, Alexandre'ın "Güzellik Kalıntıları" başlıklı çalışmalarının yer aldığı bir sergiye ev sahipliği yaptı. Serginin adı Pierre-Auguste'nin ileri yıllarında neden ağrılı artritiyle resim yapmaya devam ettiği sorulduğunda "Acı geçer ama güzellik kalır" diyen ünlü bir sözünden gelir.

Sanat Çalışmaları

Renoir'in resimleri çoğu zaman samimi kompozisyonlardaki insanlara odaklanan canlı ışığı ve doygun renkleriyle dikkat çeker. Çıplak kadın onun birincil konularından biriydi. Ancak 1876'da Le Figaro 'daki bir eleştirmen, "Mösyö Renoir'e bir kadının gövdesinin bir cesette tam bir çürüme durumunu gösteren morumsu yeşil lekelerle çürüyen bir et kütlesi olmadığını açıklamaya çalışın." diye yazdı. Yine de karakteristik empresyonist tarzda Renoir, figürlerinin birbirleriyle ve çevreleriyle yumuşak bir şekilde kaynaşması için serbestçe fırçalanmış renk dokunuşlarıyla bir sahnenin ayrıntılarını önerdi.

İlk resimleri Eugène Delacroix 'in renkciliğinin ve Camille Corot' un parlaklığının etkisini gösterir. Ayrıca Gustave Courbet ve Édouard Manet 'in gerçekçiliğine hayran kaldı ve ilk çalışmaları siyahı bir renk olarak kullanmasıyla onlarınkine benzer. Renoir Edgar Degas 'hareket duygusuna hayran kaldı. Renoir'in büyük hayranlık duyduğu diğer ressamlar 18. yüzyıl ustaları François Boucher ve Jean-Honoré Fragonard idi.

Renoir'in erken dönem çalışmalarının güzel bir örneği ve Courbet'in gerçekçiliğinin etkisinin kanıtı, 1867 tarihli Diana 'dır. Görünüşte mitolojik bir konu olan resim, natüralist bir stüdyo çalışmasıdır; figür dikkatle incelendi, sağlam bir şekilde modellendi ve yapmacık bir manzara üzerine yerleştirildi. Çalışma bir "öğrenci" parçasıysa, Renoir'ın kadın duygusallığına karşı artan kişisel tepkisi mevcuttur. Model, sanatçının o zamanki metresi olan ve bir dizi tablo için ilham kaynağı olan Lise Tréhot'dı.

1860'ların sonlarında açık havada en plein air ışık ve su resimleri yapmasıyla o ve arkadaşı Claude Monet gölgelerin renginin kahverengi veya siyah olmadığını keşfettiler. Ancak onları çevreleyen nesnelerin yansıyan rengi bugün dağınık yansıma olarak bilinen bir etkidir. Renoir ve Monet'nin aynı sahneleri gösteren yan yana çalıştıkları (La Grenouillère,1869) gibi birkaç resim vardır.

En iyi bilinen empresyonist eserlerden biri Renoir'in 1876 tarihli "Dance at Le Moulin de la Galette (Bal du moulin de la Galette)" dir. Bu resim yaşadığı yere yakın Butte Montmartre'deki popüler bir dans bahçesinde insanlarla dolu bir açık hava sahnesini gösterir.

Renoir, 1880'lerde özellikle kadın portrelerine ve figür resimlerini daha az disiplin ve teknik uygulamalardan yoksun bir şekilde yürütmeye başlamıştı. 1881'de İtalya'ya yaptığı gezide Raphael, Leonardo da Vinci, Titian ve diğer Rönesans ustalarının uyarılarıyla beraber yanlış bir yolda olduğunun farkına vardı. Bu noktada "Empresyonalizm ile gidebildiğim kadar ileri gitmiştim ve ne resim yapabildiğimi ne de çizebildiğimi fark ettim." demiştir.

Erken olgunluğunun eserleri genelde gerçek hayatın, ışıltılı renk ve ışıkla dolu Empresyonist anlık görüntüleriydi. Ancak 1880'lerin ortalarında özellikle kadınların portrelerine ve figür resimlerine daha disiplinli bir biçimsel teknik uygulama hareketinden koptu. 1881'de Raphael ve diğer Rönesans ustalarının eserlerini gördüğü ve onu yanlış yolda olduğuna ikna eden İtalya'ya yaptığı bir yolculuktu ve sonraki birkaç yılda klasisizme dönme girişiminde daha şiddetli tarzda resim yaptı.

Resmine yoğunlaşarak ve figürlerin ana hatlarını vurgulayarak bazen "Ingres dönemi" olarak adlandırılan dönemde Blonde Bather (1881 ve 1882) ve Filedelfia Sanat Müzesi) 'ndeki 1884–87 arası The Large Bathers 'adlı tablolarını yaptı.

1890'dan sonra tekrar yön değiştirdi. Daha önceki çalışmalarında olduğu gibi ana hatları çözmek için ince fırçalanmış renge döndü. Bu dönemden itibaren anıtsal çıplaklar ve ev sahneleri üzerinde yoğunlaştı, bunların güzel örnekleri Piyanodaki Kızlar, 1892 ve Grandes Baigneuses, 1887. İkinci resim, Renoir'in son dönemlerinde bolca etlenmiş çıplaklarının en tipik ve başarılı olanıdır.

Üretken bir sanatçı olarak binlerce resim yaptı. Renoir'in tarzının sıcak duygusallığı, resimlerini sanat tarihinin en tanınmış ve sıklıkla yeniden üretilen eserlerinden biri haline getirdi.
Yapıtlarından oluşan 181 tabloluk en büyük tek koleksiyon Filadelfiya 'da Barnes Vakfı' ndadır.

Empresyonist dönemi
Empresyonist döneminde (1872 – 1882) Renoir; Monet, Berthe Morisot, Sisley gibi bir bahçe içerisine yerleştirdiği gerek nü'ler gerekse portreler ve gruplarda ışık etkilerinin şiirsellikle canlandırılması üzerinde çalıştı. Tuval üzerinde renkleri karıştırmaya ve vernikle çalışmaya (özellikle "Loca" ya da "Balerin" gibi başyapıtlarında) devam etmekle birlikte; 1876'dan itibaren görsel karışıklığı da kullanmaktaydı. Renoir bu görsel karışıklığı; tuvalde titreşim gücünü ayrı tutmakla beraber, izleyicinin birbirinden ayırt edemediği renkli virgülleri anımsatan aydınlık küçük fırça vuruşlarıyla yaratıyordu. Bu yöntemi sayesinde, büyük boyutlu tablolarında da ağaç yaprakları arasından sızarak modellerin giysilerinde ve yüzlerinde yaldızlı ya da beyaz lekeler oluşturan güneş ışığının etkilerini canlandırmayı başardı.

1875 yılında Renoir, "Oltası ile Balıkçı" adlı tablosunu satın alan editör Georges Charpentier ile tanıştı. Editörün evine davet edilen Renoir, çok geçmeden Madam Charpentier'nin salonunun sık rastlanan kişisi haline geldi. Bir süre sonra Bay ve Bayan Charpentier sanatçıya birkaç portre ısmarladılar. Japon salonunda çocukları ve köpeğiyle Madam Charpentier'nin portresini yaptı. Bu oldukça önemli ve büyük bir tabloydu. Charpentier'nin nüfuzu ve birçok sosyal ilişki sayesinde Renoir'ın bu tablosu 1879 Resmi Sergisi'nde en iyi durumda, yerden 120 cm yüksekliğe asılı olarak sergilendi. Halkın tüm beğeni ve hayranlığını bu yapıt çekmişti. Yorumcular Renoir'dan övgüyle bahsediyorlardı. Sanatçı hareket ve incelik dolu büyük bir fırça, güncel olayı tamamlayan tüm nesneleri yakalamıştır. Odadaki tüm eşya, fırçanın hızlı darbeleri altında  canlı bir halde sıralanmıştır.
1878'de yeniden Salon'a başvurduktan sonra kendini İzlenimcilerden uzaklaştırmaya başladı.
Paris'te yorgun düşen ve görüşünü yenilemek isteyen Renoir, 1881 Şubatında arkadaşı ressam Cordey ile birlikte Cezayir'e gitmeye karar verdi. Sanatçı bir ay süren bu ve ertesi yıl yaptığı yolculuğunda pek çok yerli kadın portresi ve birçok peyzaj yaptı. Bu dönemde verdiği en başarılı peyzajlar arasında "Muz Bahçesi", "Yerli Kadınlar" ve özellikle "Casbah'daki Arap" türü çalışmaları gösterilebilir. Paris'e dönen Renoir, 1881 Ekim'inin sonunda İtalya'ya gitti. Venedik'te San Marco Bazilikası'nı ve Büyük Kanal'da gondolcuları çizdi.  Renoir esinlendirici bulduğu İtalya seyahatinden sonra yeni arayışlar içine girdi. Özellikle Sienalı Cennino Cennini'nin 1437 yılında yazdığı ve 1858 yılında Fransca'ya çevrilen, ilk İtalyan resim tekniği kitabı olan "Ustanın Elkitabı", onun için şiirsel ve stilistik anlamda belirleyici bir esin kaynağı oldu.

 Maddi düzelmeler
1881'de bir tacirin resimlerini düzenli olarak satın almaya başlamasıyla parasal kaygılardan büyük ölçüde kurtuldu. Ertesi yıl açık olarak onu korkuttuğunu söylediği devrimci görünüşten uzaklaşmak istediğini söyledi. Bu yıllara geldiğinde Renoir artık kendini 'İzlenimciliğin götürebileceği denli uzağa gelmiş' görüyor ve artık bu akımın yalnızca 'görsel' olan yanının doyurucu bulmuyor ve onun "bir çıkmaz-sokak" olduğunu düşünüyordu. Onun İzlenimcilerden uzaklaşmasının en büyük sebebi İtalya yolculuğuydu. Bu yolculuk sırasında büyük İtalyan yağlı boya tablo ustalarını keşfetti. Bu da İzlenimcilik konusundaki eleştirilerini güçlendirdi. Döndüğünde resimlerinde daha büyük bir birliğe ulaşmak için çaba göstermeye karar verdi. O sıralar beğendiği ressamlar arasında Courbert, Watteau ve Fragonard vardı, ve onu izlenimcilerden ayıran en büyük tavır da "hala müzedeki büyük ustaların resimlerini incelemenin çok yararlı olacağı düşüncesi"ydi. Zira İzlenimciler geçmişi ve klasik olanı reddetme eğilimindeydiler. İzlenimciler klasik 18. yüzyıl ahlakını yansıtıyorlar iyiye doğru bir gidiş olduğunu savunuyorlardı. Ama Renoir kötülüğün de resme girebileceğini ve yaşananın darlık içinde gerçekleştiğine inanıyordu. Yani karamsar bir tutum içine girmişti. Zamanla "Klasiğin dışında hiçbir şey yoktur" vargısına ulaşan sanatçı ne denli usta olursa olsun bir sanatçının her zaman öğrenebileceği yeni pek çok şey olduğuna inanıyordu. Bu değişikliği gösteren eser de "Şemsiyeler" adlı tablosudur. "Şemsiyeler" sanatçının değişimi gösterir. Bu esesre Yolculukta başladı ve bitirdiğinde eskiden çok farklı bir tarza ulaştığını fark etti. İzlenimciliğe şu sözle karşı çıktı: Bu dönemde zamanının temalarından daha kalıcı temalara yöneldi ve çıplak resimlerine ağırlık verdi.
1880'lerde Renoir'in İzlenimciliğin hafif renklerinden git gide uzaklaştığı görülür. Aynı zamanda bu döneminde yoğun olarak belli belirsiz ortamlarda genç kızların tablolarını yapmaya girişti. Biçemi ustalaşıp yalınlaştıkça mitolojik temalara yöneldi ve yeğlediği kadın tipi daha olgunlaşıp büyüdü.
1882 yılından itibaren Renoir, bazıları deniz kıyısına oturmuş, diğerleri suyun içinde ayakta oturan yıkanan kadınların oyunlarını temsil eden büyük boyutlu bir kompozisyon yaratmayı düşledi. İtalya'dan döndükten sonra bu büyük eserine başladı. Uzun çalışmalardan sonra 1887 ilkbaharında tamamladığı bu tablo aynı yıl Resmi Sergi'de yer aldı.

Bu yapıtında Renoir'in Versailles Parkı'ndaki Marmousets Bulvarı'nda bulunan havuzu süsleyen Su Perilerinin Yıkanması adlı Giraradon'a ait kurşun kabartmadan esinlendiği bilinmektedir.
Renoir, "Yıkanan Kadınlar" 'ın aslına başlamadan önce yağlı boya iki eskiz yapmakla yetinmeyip toplu halde ve detay resimler de çizdi. Sanatçı bu büyük tuvaline başlamadan önce birçok eskiz yaptı. Konunun ruhu bu eskizlerde canlanıyordu. Gerek tek bir figürün canlandırıldığı gerekse toplu bir görünüşün sağlandığı tüm tablolarda büyük yapıtına yaklaşmaya çalışıyordu. Araştırmaları süresince Renoir; bir sayfanın ufak boyutlarına uyan bir şeklin, tuval ya da kartonun daha büyük ölçülerine uygun olmadığını fark etmişti. Bu nedenle gerçekten alınmış küçük eskizlerin büyütülmesi yöntemini bırakarak bunun yerine daha sonra tuvale uygulayabileceği büyük resimler yapmayı yeğledi. Bu yapıtlarında bir göğsün hacmini, bir vücut kıvrımının hafif akışını, bir kolun kıvrılışını, bir vücudun canlılığını hissettirmek için çoğu kez tek bir çizgi sanatçıya yetiyordu. Renoir üstün sanatı sayesinde, saflık ve beğeniyi birleştirmeyi başarıyordu.
1885 ve 1886 tarihlerini taşıyan "Annelik" adlı yapıtının çeşitli şekillerde anlatımları Renoir'in sanatındaki yeni yönelişi oldukça belirgin bir şekilde gösterir.

Son yılları ve hastalığı
Bu yapıtlarda sanatçı Esseyes'de bir bankın üzerinde oğlu Pierre'i emziren genç karısını taklit edilmesi olanaksız bir albeni ve doğallıkla canlandırmıştı. Karısının üzerinde mavi renkte bol bir etek ve başında hasırdan bir şapka bulunuyordu. Her şey yumuşatılmıştı: Anne ve çocuk, yaz güneşi altında olgunlaşmış meyveleri ya da dolu tohumları anımsatıyordu. Renoir bu tür boyama, pastel ve resimlerde tebeşir kullanmayı alışkanlık haline getirmişti. Aline'in ilk anneliği, bu dönemde sanatçının esinlendiği önemli konuydu.

Renoir, mesleğinin doruk noktasına ve sanatının en olgun dönemine ulaştığı sıralarda, 1900 yıllarına doğru amansız bir hastalığa yakalandı. Bu sanatçının hareket etmesine engelleyen ağır bir romatizmaydı. Ne var ki bu ağır hastalık, onun sanat çalışmalarını engelleyemedi. Tedavi olmak amacıyla Fransa'nın güneyine gitmeye kara verdi. Bir süre Fransa'da yaşadıktan sonra 1903 yılında Cagnes'ye kesin olarak yerleşti.
1915 yılında eşinin ölümü Renoir'de büyük üzüntü yaratmıştı.
1919 yılında Paris'e gitti. Burada Louvre Müzesi'nde bulunan La Caza Salonu'nda sergilenen Georges Charpetier'nin Portresi'ni görme sevincini tattı.
Cagnes'ye dönen Renoir, yeniden çalışmaya başladı. Fakat bir gün Les Collettes Parkı'nda tablosunu boyarken soğuk aldı. Sağlık durumu iyice kötüleşen Renoir 3 Aralık 1919'da hayata gözlerini kapadı.

Katalog raisonné
Renoir'in çalışmalarından oluşan beş ciltlik bir "katalog raisonné" 1983 ile 2014 yılları arasında Bernheim-Jeune tarafından yayınlandı. Bernheim-Jeune hayatta kalan tek büyük sanat satıcısıdır. Renoir tarafından kullanılmıştır. Wildenstein Enstitüsü, Renoir'in çalışmalarının eleştirel bir kataloğunu hazırlıyor ancak henüz yayınlamadı. Picton Kalesi 'ndeki imzasız bir çalışmaya ilişkin bu iki kuruluş arasındaki bir anlaşmazlık Fake or Fortune televizyon dizisinin dördüncü sezonundan ikinci bölümün merkezindeydi.

Ölüm sonrası baskılar
1919'da ünlü bir sanat tüccarı olan Ambroise Vollard, 1000 nüsha halinde Renoir'in yaşamı ve eserleri üzerine "La Vie et l'Œuvre de Pierre-Auguste Renoir" adlı bir kitap yayınladı. 1986'da, Vollard'ın mirasçıları bakır plakaları, genellikle elle sulu boya aşındırma ile yeniden basmaya başladı. Bu baskılar plakada Renoir tarafından imzalanır ve alt kenar boşluğuna "Vollard" kabartılır. Numaralandırılmamış, tarih atılmamış veya kalemle imzalanmamışlardır.

Ölümünden sonra yapılan satışlar
"Bal du moulin de la Galette" 'in küçük bir versiyonu 17 Mayıs 1990 Sotheby's New York'ta 78.1 milyon dolara satıldı.

2012'de Renoir'in "Paysage Bords de Seine" 'i müzayedede satışa sunuldu ancak resmin 1951'de Baltimore Sanat Müzesi' nden çalındığı keşfedildi. Satış iptal edildi.

Resim galerisi

Resimler

Otoportreler

Nü'ler

 Kaynakça

 Konuyla ilgili yayınlar

 Dış bağlantılar
 Distel, Anne. "Renoir, Auguste." Grove Art Online. Oxford Art Online''. Oxford University Press. Web. .
 www.kimkimdir.gen.tr
 www.esanat.net
 www.biyografi.info
 Pierre-Auguste Renoir. Resimleri  ve Biyografisi

1841 doğumlular
1919 yılında ölenler
Pierre-Auguste
19. yüzyıl Fransız ressamları
20. yüzyıl Fransız ressamları
École des Beaux-Arts'ta öğrenim görenler
Fransız izlenimci ressamlar
20. yüzyıl erkek sanatçıları
Légion d'honneur komutanları
Fransız erkek ressamlar
Fransız portre ressamları
Légion d'honneur şövalyeleri
Légion d'honneur sahibi subaylar
Montmartre doğumlular

Pierre Auguste Renoir


Chilapa may refer to:

Chilapa de Álvarez, a city in the Mexican state of Guerrero
Chilapa, Nayarit, a city in the Mexican state of Nayarit
Santa María Chilapa de Diaz, a town in the Mexican state of Oaxaca
Chilapa River, a river in Mexico
Chilapa, a minor character in the television show Xena: Warrior Princess

Chilapa