Pianistă, profesoară de pian, cercetător în pedagogia pianului, Felicia Maria Stancovici (născută Fernbach) provine dintr-o familie de origine germană cu o mărturisită aplecare spre arta sunetelor și mai ales studiul muzicii instrumentale. Cele două spații de afirmare profesională prin care va rămâne legată de învățământul muzical timișorean sunt învățământul preuniversitar și cel universitar, reprezentate prin instituțiile sale Liceul de Muzică și Facultatea de Muzică din Timișoara. I-au marcat existența și profilul artistic și pedagogic profesorii de la Timișoara și București între care pot fi amintiți :Ella Phillipp, Florica Musicescu, Cella Delavrancea, Sofia Cosma, Theodor Bălan, Dagobert Bucholz, Miriam Marbé, George Bălan, Dumitru Bughici, Emilia Comișel, Miron Șoarec și Ion Românu.

Activitatea didactică
Profesoară de pian la Liceul de Muzică "Ion Vidu" din Timișoara (1965-1971 și 1977-1990);

Asistent univ. la Institutul Pedagogic al Universității de Vest din Timișoara (1971-1977);

Conferențiar univ. (1990-1995); Profesor univ. (din 1995) la Facultatea de Muzică a Universității de Vest din Timișoara.

Funcții deținute
Șefa catedrei de interpretare instrumentală a Facultății de Muzică din cadrul Universității de Vest din Timișoara (1992-1998); prodecan (1998-2000); decan (2000-2008).

Activitatea concertistică
O latură importantă a activității sale din perioada debutului vieții artistice și didactice o constituie interpretarea instrumentală în calitate de pianist concertist sau membru al unor formații camerale unde s-a făcut remarcată în numeroase concerte de excepție alături de instrumentiști de renume sau sub bagheta unor dirijori de marcă. În acest fel se poate aminti activitatea artistică ca interpretă în concerte susținute atât în țară, cât și în străinătate, în țări precum: Iugoslavia, Elveția, Germania, Italia, apariții scenice în colaborare cu Filarmonica de Stat "Banatul" din Timișoara, recitaluri solo și camerale, alături de muzicieni de elită între care amintim: Umberto și Camillo Bertetti (Italia), Ioan Fernbach, Alexandra Guțu, Iosif Kocsis, Ioana Mogoș, Herbert Habenicht, Maria Weiser, Mircea Tătaru precum și cu dirijorii: Paul Popescu, Remus Georgescu, Eugen Pricope, Peter Oschanitzky, Damian Vulpe, Marius Tănăsescu. Colaborări cu formații camerale de renume precum Cvartetul "Timișoara", Cvartetul "Euphonia", din cadrul Filarmonicii de Stat din Târgu Mureș. Articole în presă: "O pianistă care-și cucerește auditoriul prin calitatea touché-ului, robust și totuși nuanțat, prin unitatea stilistică obținută, infuzată discret cu unde de suflu romantic, racolate însă unui concept unic, prin profunzimea imaginilor sonore recreate". (Felicia Stancovici la Filarmonica "Banatul" din Timișoara, Medalion Haydn) . "Cvintetul cu pian Cezar Frank a fost culminația concertului. Acest adevărat concert pentru pian și cvartet de coarde a reetalat valoarea pianisticii Feliciei Stancovici, capabilă, prin tehnică și orizont muzical, de parcurgerea unor lucrări de anvergură și în același timp de încadrarea într-un context cameral". . "Remarcabilă clasa pianisticii Feliciei Stancovici, la care interiorizarea a tot ceea ce face, are o susținută acoperire logic-muzicală. Frazarea curge într-o cadență ordonată de impecabile respirații, delimitate cu o muzicalitate de cea mai alesă factură". (cronică din Concertul în re minor de W. A. Mozart . "În concertul de Mozart, Felicia Stancovici a venit să ne releve maturitatea artistic susținută de o cultură pianistică solid format, cât și o deosebită sensibilitate și grijă în redarea stilului și coloritului specific acestei capodopere. Cântul ei a dus la împliniri și satisfacții artistice la care se poate ajunge numai după acumulări treptate, clădite pe o muncă făcută cu perseverență și dăruire".

Absolvenți de marcă ai clasei sale de pian
Printre cele mai importante nume din galeria discipolilor clasei sale de pian regăsim printre alții pe: Roxana Ioana Cîrciu, pianistă la Mozarteum Salzburg - Austria; Suzana Bartal, pianist concertist Paris - Franța; Laurian Tudose, pianist Londra - Marea Britanie; Andrada Raluca Mihalca, pianist concertist; Georgiana Teohari Vidican, pianistă și profesoară de pian la Wiesbaden - Germania; Fekete Katalin, pianistă și corepetitor la Gyula - Ungaria; Melia Szavo Garber, pianistă și profesor de pian la Hollins University Roanoke VA – U.S.A; Nicolae Vezure, bursier Erasmus la Weimar; Bujorel Hoinic, dirijor, Turcia; Sorin Petrescu pianist concertist la Filarmonica de Stat "Banatul" din Timișoara; pianist concertist și conf. univ. dr. Sorin Dogariu, Facultatea de Muzică Timișoara; lect. univ. dr. Valentina Farcaș Peetz, Facultatea de Muzică Timișoara; lect. univ. dr. Silviana Cârdu, Facultatea de Muzică Timișoara; lect. univ. dr. Marcela Costea, Facultatea de Muzică Timișoara; lect. univ. dr. Roxana Ardeleanu, Facultatea de Muzică Timișoara; profesoarele și pianistele Anda Carmen Drăgan, Ramona Niculete, Emanuela Feraru, Alida Alsaleh, Paul Sîrbescu, Ada Sîrbescu, Ariana Vulpe de la Colegiul Național de Artă "Ion Vidu" din Timișoara; Noemi Vidu secretar muzical de redacție la Orchestra Națională Radio a Societății Române de Radiodifuziune București; sau pianiștii și profesorii de pian: Raluca Miclăuș - bursier Erasmus, Loredana Mărănescu, Dianna Popa Vasiu, Cristina Potcovaru, Cristian Dumitriu.

Concursuri și jurizări
A făcut parte din peste 100 de jurii (în calitate de membru sau președinte), în concursuri de interpretare instrumentală naționale și internaționale dintre care:

Concursul internațional "Dinu Lipatti" București. Concursul Internațional "Sigismund Toduță" Deva;

Timp de 7 ani președintă a juriului la olimpiadele naționale de muzică instrumentală din învățământul preuniversitar (Timișoara, Iași, Constanța, Baia-Mare, Reșița);

Concursul internațional de interpretare pianistică – "Orpheum", Târgu-Jiu, edițiile  I – VIII;

Concursului internațional de canto  "Sabin Drăgoi" Timișoara, 2001-2002;

Membră în juriul Concursului internațional de pian "Béla Bartók",  Szeged - Ungaria, 2004-2014;

Președintă a juriului Concursului internațional de pian "Alma Cornea Ionescu", Timișoara edițiile 2003-2013;

Concursul internațional de concerte de pian "Ella Philipp" edițiile 2006, 2008, 2011, în colaborare cu Filarmonica de Stat "Banatul" din Timișoara, primul de acest fel de la noi din țară.

Activitatea de cercetare științifică
Între anii 2000–2004 urmează Școala doctorală din cadrul Academiei de Muzică "Gheorghe Dima" din Cluj-Napoca cu teza "Școala pianistică bănățeană și contribuția creației bănățene la edificarea ei", conducător științific, prof. univ. dr. Eduard Terenyi. Prezentă în cadrul mai multor sesiuni de comunicări științifice sau simpozioane se regăsesc în jur de 40 de studii, analize, medalioane, lucrări de metodica pianului între care: Particularități psiho-pedagogice la învățământul pianistic al claselor IX-XII; Creația pianistică a compozitorului Eugen Cuteanu; Încadrarea literaturii pianistice a compozitorilor bănățeni contemporani în repertoriul manifestărilor artistice (1960-1996); Formarea priceperilor și deprinderilor pianistice (lucrare științifică pentru acordarea gradului didactic I); Locul și rolul acompaniamentului, corepetiției și muzicii de cameră în formarea pianiștilor; Curs de metodică pianistică (uz intern); Probleme de tehnică instrumentală legate de interpretarea Clavecinului bine temperat de Johann Sebastian Bach; Creația pianistică bănățeană în a II-a jumătate a secolului XX; Începuturile învățământului pianistic în Timișoara; Studiul unor creații bănățene pentru pian: "Hedonisme" de Vasile Ijac, "Dans diabolic" de Eugen Cuteanu, Preludiu, Interludiu și Tocatta de Remus Georgescu; "100 de ani de învățământ muzical instituționalizat în Timișoara", prezentare și sesiune științifică Jubiliară, noiembrie 2006; Integrarea în viața artistică a tânărului solist (1990); Ornamentele la Johann Sebastian Bach; Instrumente muzicale ale evreilor, menționate în Vechiul Testament (2002); Domenico Scarlatti, contribuție la evoluția tehnicii pianistice, prezentată în cadrul sesiunii științifice Zilele Academice Timișorene (2006); "Alma Cornea Ionescu", publicat în volumul Facultatea de Muzică din Timișoara (2006).

Distincții și diplome
 Titlul de Profesor Evidențiat ca urmare a rezultatelor didactice obținute prin ordin al Ministerului Educației și Învățământului,1986 ;
 Nominalizată de American Biographical Institut în dicționarul Who՚ s Who of Professional and Business Women Hall of Fame, ca femeia anului 2000 în domeniul muzicii, ca urmare a activității artistice și didactice pe plan național și internațional, 1999;
 Diplomă acordată de Inspectoratul Școlar Județean Hunedoara, pentru merite deosebite în pregătirea instrumentală a elevilor olimpici, 2000;
 Diplomă de membru fondator al Societății Filarmonice din Timișoara, 2000;
 Diplomă Jubiliară cu ocazia împlinirii a 10 ani de existență a Facultății de Muzică din cadrul Universității de Vest din Timișoara, 2000;
 Diplomă de Onoare cu prilejul aniversării a 50 de ani de la înființarea Corului Filarmonicii Banatul din Timișoara, 2001;
 Diplomă de excelență acordată de Inspectoratul Școlar Județean Timiș, pentru pregătirea loturilor olimpice la disciplina muzică specializată – pian, 2001;
 Diplomă Projuventute, pentru aportul adus la dezvoltarea învățământului artistic românesc, acordată de Consiliul Județean Timiș, 2002;
 Diplomă pentru susținerea învățământului muzical timișorean, 2003;
 Diplomă de excelență pentru contribuția adusă la dezvoltarea învățământului muzical timișorean la Concursul Internațional de Pian și Vioară, 2004;
 Diplomă de Onoare acordată de Senatul Universității de Arte "George Enescu", Iași, 2005;
 Diplomă acordată de Consiliul Județean Timiș, pentru întreaga activitate desfășurată și merite deosebite în promovarea artei și culturii timișene, 2009;
 Diploma Honoris Causa a Universității de Vest din Timișoara, 2010;
 Diplomă Onorifică acordată de Universitatea de Vest din Timișoara la împlinirea a 20 de ani de învățământ muzical în cadrul Facultății de Muzică și Teatru din Timișoara;
 Medalie a Filarmonicii de Stat "Banatul" din Timișoara, 2015;
 Medalia Procultura Timisiensis;
 Medalia omagială "Béla Bartók" Szeged;.
 Membră a unor fundații și asociații culturale din țară și din străinătate între care: Societatea Filarmonică din Timișoara, Asociația Magyar Millenium, Asociația Béla Bartók, Pro Cultura Timisiensis, Dante Alighieri.

Bibliografie

Băcilă Dan, Cătană Speranța, Cîrnu Marius, "Începuturile   învățământului   muzical   timișorean și contribuții aduse dezvoltării sale",  Editura Mirton, Timișoara, 2005;

Bodo Maria, "Leo Freund – Un muzician desăvârșit" , Revistă de cultură, Știință și Practică Educațională, Tipografia Universității de Stat "Alecu Russo" Bălți, 2010;

Carabenciov Rafaela și Demenescu Veronica, "Timișoara Muzicală Academică", ediția a XIX-a, 2009;

Gévayné Janurik Márta - Kerekné Fekete Éva, "A Zenedétöl a Zenemüvészeti Karig", Editura Litofilm, Szeged, 2013;

Giulvezan Ovidiu, "Ecouri muzicale timișorene", Editura Brumar, Timișoara,1996;

Grup de autori, "100 de ani de învățământ muzical instituționalizat în Timișoara", Editura Aegis, Timișoara, 2006;

Petroman Lucia și Petroman Pavel, "Muzicieni de marcă din Timișoara, la Timișoara și la ei acasă", Editura Eurostampa, Timișoara, 2006;

Stancovici Felicia, "Felicia Maria Stancovici Urme în memoria timpului...Confesiuni", Editura Datagroup, Timișoara, 2015;

Tolcea Marcel, O Școală a Muzicii în "Drapelul Roșu", Timișoara, 1984;

Tomi Ioan, "Ad sexagesima anniversaria, Filarmonica Banatul 60 de ani", Editura Excelsior Art, Timișoara, 2007;

Tomi Ioan, "Lexicon Muzicieni din Banat," vol.II, Editura Eurostampa, Timișoara, 2012;

Vulpe Damian, "Alma Cornea Ionescu, O viață dăruită pianului", Editura Tempus, Timișoara, 1996;

Vulpe Damian, Învățământul muzical timișorean cu școlile lui în "Deceniu muzical universitar", Oradea, 2005;

Note

Instrumentiști români în viață
Pianiste din România
Profesori universitari români

Felicia Maria Stancovici


Acidul ortosilicic este un compus anorganic cu formula chimică .

Obținere

Proprietăți
Dioxidul de siliciu, SiO2, este anhidrida acidului ortosilicic, Si(OH)4, așadar poate fi obținut din acesta în urma unei reacții de deshidratare:

Si(OH)4 → SiO2↓ + 2H2O

Note

Vezi și
 Acid silicic

Compuși ai siliciului

Acid ortosilicic


Goioerê es un municipio localizado en el centro-oeste del estado de Paraná, en el Brasil. Dista unos 530 kilómetros de la capital del estado, Curitiba. Su economía está basada en el comercio y en la agricultura. El municipio es de importancia en el estado en términos de desarrollo urbano, educación superior y calidad de vida.

Geografía
Posee un área de 564 km² representando 0,283 por ciento del área del estado, 0,1001 por ciento del área de la Región Sur del Brasil y 0,0066 por ciento del área del país. Se localiza en la región Centro-Oeste del estado de Paraná, próximo a las ciudades de Campo Mourão y Umuarama.

La sede se sitúa en una pequeña colina entre el Arroyo Agua Blanca y el Río Agua Bella.

El subsistema hidrográfico del Municipio corre en el sentido predominante Oeste. Los principales ríos del municipio son: el Piquiri, Agua Bella, Agua Blanca, Caracol, Agua del Limoeiro, Agua Taquarí, Agua del Lidio, Agua del Xaxim y Agua de los Macacos. río.

 Clima
Clima subtropical húmedo mesotérmico, con veranos calientes y heladas poco frecuentes, con tendencia de concentración de las lluvias en los meses de verano, sin estación de sequía definida. La media de las temperaturas en los meses más calientes es en torno a los 35 °C y la de los meses más fríos es inferior a 10 °C.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Goioerê


Svjedodžba o zaslugama "Milan Šufflay" (alb. Certifikata e Meritës "Milan Šufflay"), svjedodžba je koju dodjeljuje Veleposlanstvo Republike Albanije u Zagrebu, ljudima, institucijama ili organizacijama koje pružaju izvanredan doprinos jačanju prijateljstva i odnosa između Albanije i Hrvatske i njihovih naroda; za izvanredan doprinos miru, sigurnosti, stabilnosti i održivom razvoju u okružju; ili za poseban doprinos u akademskim, kulturnim, umjetničkim i znanstvenim područjima vezanim za Albance i Hrvate. Općenito, Svjedodžba o zaslugama dodjeljuje se hrvatskom i albanskom državljaninu, jednom godišnje, u sklopu Nacionalnoga dana Albanije. Svjedodžba je nazvana po Milanu Šufflayju, hrvatskome povjesničaru, jednome od utemeljitelja albanologije.

Dobitnici
 2015.: Aleksandar Stipčević (posmrtno) i Zef Mirdita
 2016.: Ermina Lekaj Prljaskaj, Maximiljana Barančić, Mirjam Bisha Deponte i Stjepan Šafran
 2017.: Rahim Ademi, Agim Çeku, Ilir Kerni i Ardian Kozniku

Izvori

Nagrade
Politika Albanije

Svjedodžba o zaslugama "Milan Šufflay"


Pavlos Apostolidis (, * 1942) ist ein griechischer Diplomat. Er war Minister für Verwaltungsreform und E-Government im Kabinett Pikrammenos.

Karriere
Er studierte Rechtswissenschaften an der Nationalen und Kapodistrias-Universität Athen.

Von 1984 bis 1987 fungierte er als Berater für die Griechische Botschaft in Ankara. Von 1987 bis 1990 war er Botschafter Griechenlands in Saudi-Arabien, Jemen und im Oman, von 1990 bis 1993 Botschafter in der Republik Zypern. Von 1993 bis 1995 war er Direktor im Ministerium für bilaterale Beziehungen. Von 1995 bis 1998 war er Ständiger Vertreter der Griechischen Regierung bei der Europäischen Kommission.

Von 1999 bis 2004 war er Direktor des nationalen Nachrichtendienstes EYP. Von 2004 bis 2011 arbeitete er als Berater für die griechische Alpha Bank. Ab dem 17. Mai 2012 war er Minister für Verwaltungsreform und E-Government.

Einzelnachweise

Minister (Griechenland)
Griechischer Botschafter in Zypern
Ständiger Vertreter Griechenlands bei der Europäischen Union
Botschafter in Saudi-Arabien
Botschafter im Jemen
Botschafter in Oman
Grieche
Geboren 1942
Mann

Pavlos Apostolidis


106869 Irinyi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
106869 Irinyi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și László L. Kiss. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,46 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 3,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 106001-107000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

106869 Irinyi


An Elodea in uska genus han Liliopsida. An Elodea in nahilalakip ha familia nga Hydrocharitaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elodea

Elodea


Vasile Berinde (n. 25 iunie 1899, Câmpul lui Neag - d. în sec. al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Berinde s-a năcut în comuna Câmpul lui Neag, plasa Petroșani, județul Hunedoara, la data de 25 iunie 1899. În privința studiilor, a terminat cu brio școala de ofițeri în rezervă din Bruck-Kiralyhida, iar la 20 decembrie 1925 a finalizat studiile la Academia Teologică din Blaj, după care a fost hirotonit preot pentru parohia Câmpul lui Neag, unde a rămas până în 1936, după care a fost mutat în parohia Iscroni.

Activitatea în război
În 1916 a condus ca voluntar armata română pe munții Dulișa-Bilugu-Făgețel. În 1917 a fost închis până în 10 octombrie de maghiari în Cluj, din cauza sprijinului acordat românilor în anul anterior. Până la sfârșitul războiului a desfășurat diverse acțiuni de instigare a românilor din armata austro-ungară la nemulțumiri și revolte. În noiembrie 1918 a înființat Garda Națională din Câmpul lui Neag. În 1919 a condus în calitate de comandant plutonul II, campania a 5-a, regimentul 2 în luptele de pe Tisa, ulterior fiind promovat la gradul de sublocotenent. În timpul războiului a fost și confesor militar al Spitalului de Campanie nr. 261 Cruce roșie.

Activitatea politică

A fost președintele Consiliului Național Român din Câmpul lui Neag și a participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 în calitate de deputat al cercului electoral din Câmpul lui Neag.

Recunoaștere
A fost decorat cu decorația Ferdinand cu spade pentru munca de voluntariat și cea din cadrul Gărzilor Naționale Române din Ardeal între 1918-1919, decorația Victoria inter aliată și Crucea comemorativă bareta Tisa.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Vasile Berinde (matematician)

Nașteri în 1899
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Vasile Berinde


Workrave es una aplicación informática libre destinada a impedir que los usuarios de computadoras desarrollen o agraven enfermedades profesionales, tales como el síndrome del túnel carpiano, las lesiones por esfuerzo repetitivo, o la miopía.

El software bloquea periódicamente la pantalla, mientras que un personaje animado, "Miss Workrave", guía al usuario a través de diversos ejercicios de estiramiento, cambio de foco visual, etc... y le insta a tomar un descanso para tomar café.

El programa es multiplataforma, y depende de la GTK+ y la gráfica Widget Toolkit, y también de otros GNOME en GNU/Linux, siendo 1.10.1 la última versión desarrollada.

Referencias

Enlaces externos
Workrave sitio oficial

Software libre multiplataforma
Enfermedades ocupacionales

Workrave


Morten Vium Troelsen (født 21. oktober 1991 i Skjern) er en dansk håndboldspiller, der spiller for den franske klub  Chartres. Han har tidligere spillet for  Ribe-Esbjerg HH, som han kom til i 2013. Han har tidligere optrådt for Stoholm Håndbold og Skjern Håndbold.

Han har op til flere U-landsholdskampe på CV'et.

Eksterne henvisninger
 Hbold - Morten Vium
 EHF - Morten Vium

Personer fra Skjern
Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Stoholm Håndbold
Håndboldspillere fra Skjern Håndbold
Håndboldspillere fra Ribe-Esbjerg HH

Morten Vium


Parafluoramfetamin, vrsta psihoaktivne droge. Drugi nazivi su (RS)-1-(-4-Fluorophenyl)propan-2-amine, p-fluoroamfetamin, 4-FMP .

Farmakologija
4-FMP je dugo djelujući stimulans SŽS-a i slabi inhibitor monoaminooksidaze koji inhibira reuptake dopamina. Istraživanja koja uspoređuju farmakološka svojstva 4–FMP u odnosu s amfetaminima,  koristeći nekoliko in vivo i in vitro testova (Marona-Lewicka i dr., 1995),  sugeriraju da se dvije supstance poklapaju.

Djelovanje
P-fluoroamfetamin ima djelovanje slično amfetaminu, a jednim dijelom i MDMA. Toksičnost 4-FMP-a testirana je na ženkama bijelih miševa te uspoređena s djelovanjem amfetamina (Suter i dr., 1941). Fluorirani amfetamin bio je malo toksičniji od nesupstituirane smjese (LD50= 25mg/kg).

Zakonske mjere
U Hrvatskoj su prve zapljene bile tijekom siječnja 2009. godine. Slijedom toga je stručna radna skupina procijenila rizik od zlouporabe te tvari u RH te su o pojavi izvještena i nadležna tijela EU (EMCDDA i Europol) koja koordiniraju rad EU Sustava ranog upozoravanja u slučaju pojave novih psihoaktivnih tvari. Stručna radna skupina za procjenu potencijalnog rizika od zlouporabe p-fluoramfetamina je zaključila kako je isti potrebno staviti na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti opojna droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu opojnih droga, a ista droga stavljena je u Hrvatskoj na Popis opojnih droga 22. travnja 2009. godine.

Izvori

Psihoaktivne droge

Parafluoramfetamin


An Encyclia bocourtii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Múj.Benítez ngan Franco Pupulin. An Encyclia bocourtii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia bocourtii


Mali ratnik, povijesni roman hrvatskog književnika Tihomira Horvata o dječaku Danijelu i junačkoj obrani Sigeta.

Radnja
U Črnomercu se igrala nogometna utakmica, a domaćini su se ponašali nešportski. Djevojčica Tina s telekinetičkim moćima pomogla je suparničkoj ekipi da pobijedi, a zatim je upoznala Marija, dječaka s ožiljkom. Istovremeno, Lanini prijatelji Tina i Danijel razgovaraju u pizzeriji. Danijel istražuje podatke o Sigetskoj bitci jer mora napisati školski sastav za 450. godišnjicu njegove junačke pogibije. Lana dolazi i upoznaje Marija s ekipom. Otkriva se da je to skupina posebne djece: Danijel ima fotografsko pamćenje i na pet jezika, a Tina može odrediti svaki glazbeni ton. Mario otkriva da je on odličan u vedskoj matematici, pa biva primljen u ekipu.

U isto vrijeme, Danijelova teta Helga, kostimografkinja u Hrvatskom narodnom kazalištu, priprema kostime za izvedbu Zajčeve opere "Nikola Šubić Zrinski" u sklopu obilježavanja 450. godišnjice. Helga otkriva Danijelu da je njegov predak sudjelovao u Sigetskoj bitci te da je pročitala njegove scenarije za fantastične filmove. Danijel odlazi u knjižnicu kako bi posudio knjige o Zrinskom, ali iste knjige želi posuditi Korejac Kim Myung Dae. Myung pozove Danijela na piće i otkrije mu da već dvadeset godina sa sinom radi VR filmove, te mu da knjige i zamoli ga da mu prepriča radnju jer upravo radi film o Sigetskoj bitci. Oduševljeni Danijel pristane bez razmišljanja.

Danijel i prijatelji odlaze u Myungov studio, a Myung im ponudi korejski čaj te im počne pričati da već godinu dana radi važne bitke. Danijel i prijatelji mu odluče pomoći. Myung dopusti Danijelu da pogleda film, ali Danijel vidi scenu s dvije strijele koje nema u filmu. Danijel cijelu noć provede radeći na Sigetskoj bitci, pa sljedećeg jutra neispavan dolazi na sat glazbenog gdje Tina ispriča znanstveno istraživanje o tonu 369 koji se proteže još od Knjige Brojeva. Na povratku iz škole Tina ode u crkvu i pomoli se Bogu. Po povratku kući vježba glasovir za glazbenu školu i strpljivo trpi majčino maltretiranje.

Mario odlazi kod Branka, skupljača starog oružja, koji mu pokaže oružje iz Sigetske bitke i pokaže mnoge zanimljive stvari. Nakon toga odlazi na plivački bazen gdje upoznaje Martu, a zatim kod prezadovoljnog Myunga koji je Danijelu pokazao svoj novi izum koji ga je vratio u kolovoz 1566., teške dane Sigetske bitke. Danijel upoznaje hrabre hrvatske branitelje i zbližava se s lijepom Cvitom. Upoznaje i vojnika Ivu te prisustvuje slavnom govoru Nikole Šubića Zrinskog, nakon čega se vraća u stvarnost kod Myunga koji mu dodjeljuje nadimak "Mali ratnik".

Započinje travanj, a Lana pomogne dječaku kojem je figurica Čovjeka pauka pala u jamu, odlazi kući i čita knjige o životu poslije smrti. Danijela je pisanje sastava povuklo u drugom smjeru te započne pisati roman. Tina dolazi Danijelu, a Helga ga upozorava da joj se sviđa. Kako bi joj udovoljio, obuče kostim sigetskog seljaka, ali ga nazove Myung i kaže da je drugi dio filma gotov. Danijel izjuri iz stana u kostimu, ostavljajući začuđenu Helgu s knedlama, i dolazi u Myungov studio gdje mu Korejac otkriva da on sam stvara slike unutar scenarija.

Danijel se vrati u Siget i pomaže Cviti preseliti kuhinju u Veliku Varoš, a zatim upozoravaju stanovnike Nove Varoši da su žrtve prevelike te da je Zrinski odlučio spaliti Novu Varoš i povući se u Veliku Varoš. Janjičari napadaju grad zazivajući nepostojećeg boga Alaha, dok branitelji zazivaju sina Božjeg Isusa. Danijel se vraća u studio i otkrije da je tri sata bio u Sigetu. Istovremeno, Lana volontira čitajući priče djeci u bolnici, pa upoznaje Marka iz Osijeka kojem priča indijsku poučnu priču. Marta odlučuje naučiti Marija aikido i vratiti mu samopouzdanje. Tina pak otkrije da je njezinoj majci propala karijera pijanista zbog njezinog oca.

Lana otkrije da je Marko slikar i podijeli s njim prvi poljubac, a Mario se druži s Igorom i njegovim psom Lovrom i otkrije im da trenira aikido. Tri mladića napadnu Marija i Martu, a on ih sve porazi i poljubi Martu. Društvo odlazi na Tinin klavirski koncert, a Myung im na ručku otkrije da je film gotov i poziva ih da u subotu, 30. srpnja, u 15 sati dođu u njegov studio. Između Helge i Myunga razvija se romantičan odnos, zbog čega ju Danijel zafrkava.

Ekipa dolazi u studio, a Danijel se vraća u Siget gdje ponovno susreće Cvitu i Ivu. Shvativši da janjičari planiraju pucati iz topova na Varoš, on slaže knezu da ima te slike od djetinjstva i time spasi grad. Branitelji u kratkim jurišima zadaju Turcima velike gubitke, a Danijel postaje hrvatski branitelj te gađa Turke lukom i strijelom s bedema. Danijel poljubi Cvitu i zbliži se s Ivom poput brata. Sulejmanovi plemići ginu i trpe velike gubitke, ali i branitelji, pa Zrinski uz poklik "za dom" odlazi u posljednji juriš gdje hrabri Hrvati izginu zazivajući Isusovo ime. Danijel se vraća u sadašnjost gdje odlazi, prvo na operu, a zatim u Koreju gdje je njihov film dobio prvu nagradu.

Hrvatski romani
Povijesni roman

Mali ratnik


أوسكار ديفيد سوازو فيلازكويز والمعروف بـ (ديفيد سواز), (بالإسبانية:Óscar David Suazo Velázquez) لاعب كرة قدم من الهندوراس، يلعب حاليًا مع نادي إنتر ميلان الإيطالي.

افب

مراجع

وصلات خارجية

 من موقع الفيفا
 من موقع goal.com
 من موقع cnn.com

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سان بيدرو سولا
أعلام غاريفونيون
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل هندوراسي
رياضيون هندوراسيون مغتربون في إيطاليا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري الهندوراسي الدرجة الأولى لكرة القدم
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بنفيكا
لاعبو جنوى
لاعبو كالياري
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس الكونكاكاف الذهبية 2003
لاعبو كرة قدم أولمبيون هندوراسيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم هندوراسيون
لاعبو كرة قدم هندوراسيون مغتربون
لاعبو كوبا أمريكا 2001
لاعبو كوبا سينتروأمريكانا 2003
لاعبو منتخب هندوراس لكرة القدم
لاعبو نادي ديبورتيفو أوليمبيا
لاعبو نادي كاتانيا
مدربو كرة قدم هندوراسيون
مدربو نادي بريشيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1979
مواليد في سان بيدرو سولا
لاعبو كرة قدم من سان بيدرو سولا

ديفيد سوازو


Ahmet Uçar (d. 1965, Ağrı) Türk akademisyen.

Lisans öğrenimini 1987 yılında Fırat Üniversitesi Elektrik Elektronik Mühendisliği bölümünde tamamladıktan sonra aynı bölümde yüksek lisans yaptı. Doktora eğitimini 1998'de Coventry University - University College London-UK'da bitiren UÇAR, 2004 yılında da Doçent unvanını almaya hak kazandı. 2011 yılına kadar Fırat Üniversitesi Elektrik Elektronik Mühendisliği Bölümünde öğretim görevlisi olarak çalışmıştır. 2011 yılında Gaziantep Universitesinde profesör olmuştur.

2002 yılında kontrol sistemi üzerine çalışmaları sonucunda geliştirdiği modele kendi ismi verilmiştir. Uçar Modeli

 olarak bilinen bu model, özellikle askeri haberleşme ve internet bankacılığı gibi başkaları tarafından ele geçirilmesi tehlikeli olabilecek veri alışverişinin gerektiği yerlerde kullanılmaktadır.

Kaynakça

1965 doğumlular
Türk mühendislik akademisyenleri
Yaşayan insanlar
Ağrı doğumlular
Fırat Üniversitesinde öğrenim görenler
Resim aranan kişiler

Ahmet Uçar


Sota Nakazawa (født 26. oktober 1982) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol, FC Tokyo, Gamba Osaka, Kawasaki Frontale og Cerezo Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Sota Nakazawa


Anoplodesmus humberti é uma espécie de milípede da família Paradoxosomatidae. É endêmico do Sri Lanka, que foi documentado pela primeira vez em Peradeniya.

Referências

Animais descritos em 1902
Polydesmida

Anoplodesmus humberti


Carl Still (* 2. August 1868 in Struthütten; † 8. August 1951 in Recklinghausen) war ein deutscher Maschinenbau-Ingenieur und Unternehmer, der in der Entwicklung der Kokereitechnik hervortrat.

Leben
Von 1882 bis 1883 besuchte Still die Maschinenbauschule in Betzdorf und von 1888 bis 1890 die Maschinenbauschule in Holzminden, die er mit Prädikatsexamen abschloss. Nach seinem Studium arbeitete er zunächst bei der Maschinenfabrik Baum in Herne und ging später zu dem in Dahlhausen ansässigen Anlagenbau-Unternehmen Dr. C. Otto & Comp. Nachdem Still mit seiner analytischen Herangehensweise schnell an seine beruflichen Grenzen stieß, machte er sich mit einem eigenen Ingenieurbüro selbstständig. Dies führte am 1. Mai 1898 zur Gründung der Firma Carl Still in Recklinghausen.

Bereits im Gründungsjahr realisierte er mit seiner Firma eine großtechnische Versuchsanlage bei der Zeche König Ludwig in Recklinghausen.

1899 baute Still eine Benzolgewinnungsanlage auf der Zeche Lothringen in Gerthe. So gelang es ihm, sich in sehr kurzer Zeit einen Namen auf dem Gebiete der Kohlenwertstoffgewinnung für Benzolfabriken, Rohgaskondensationen, Ammoniakfabriken und Teer-Destillationen zu machen. Im Jahr 1906 begann die Firma Still dann mit der Errichtung von Koksofenanlagen. Auf diesem Gebiet errang sie Weltruhm durch die Entwicklung neuer Verfahren, die es ermöglichten, anstatt der bislang üblichen zwei Meter hohen Koksöfen nun Öfen mit einer Höhe von bis zu sechs Metern zu errichten. Diese Kokereitechnik wurde bekannt als System Still.

Sein wissenschaftliches Interesse brachte ihn in Kontakt zu Physikern und Mathematikern, so entwickelten sich Freundschaften zu Max Born, Max Planck oder Richard Courant. 1943 bot Still Max Planck und dessen Frau Unterkunft in seinem Gutshaus bei Burg Rogätz, als deren Wohnhaus in Berlin durch Bombenschäden nicht mehr bewohnbar war. Die Arbeit des Mathematikers Heinrich Behnke wurde durch Still finanziell unterstützt.

1918 wurde Still von der Technischen Hochschule Aachen die Ehrendoktorwürde (als Dr.-Ing. E. h.) verliehen. 1929 stiftete er den Carl-Still-Preis, der Schüler des Gymnasiums Petrinum Recklinghausen in ihrer wissenschaftlichen Entwicklung fördern sollte.

Nach seinem Tod im Jahre 1951 führte sein Sohn Karl-Friedrich Still (* 1911) den mittlerweile international operierenden Konzern weiter. Nach einigen Unternehmenszukäufen und Konsolidierungen in der deutschen Stahlindustrie in den 1980er Jahren verkaufte die Familie Still ihr Unternehmen an den Thyssen-Konzern.

Literatur

Weblinks
 Biografie

Einzelnachweise

Maschinenbauingenieur
Unternehmer (Montanindustrie)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Ehrenbürger von Recklinghausen
Ehrendoktor der RWTH Aachen
Deutscher
Geboren 1868
Gestorben 1951
Mann

Carl Still


Abando est une station de la section commune à la ligne 1 et la ligne 2 du métro de Bilbao. Elle est située plaza Biribila à Bilbao, dans la province de Biscaye, communauté autonome du Pays Basque, en Espagne.

Elle est en correspondance avec la gare de Bilbao-Abando-Indalecio-Prieto.

Situation sur le réseau
Établie en souterrain, la station Abando est une station de la section commune à la ligne 1 et la ligne 2. Elle est située entre : la station Moyua , en direction des terminus ouest et nord-ouest Plentzia (L1) et Kabiezes (L2), et la station Casco Viejo, en direction des terminus sud-est Etxebarri (L1) et Basauri (L2).

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Abando est desservie par les rames des lignes 1 et 2 du métro.

Intermodalité
Elle est en correspondance avec : la gare de Bilbao-Abando-Indalecio-Prieto, desservie par des trains : grandes lignes vers Madrid ou Barcelone, InterCity vers Miranda de Ebro, et les lignes C-1, C-2 et C3 des trains de banlieue du réseau Cercanías Bilbao ; la gare de Bilbao-Concordia des Ferrocarriles de vía estrecha (Feve) ; et un arrêt de la ligne A du tramway de Bilbao.

Elle est également à proximité d'une gare routière desservie par des bus : Bizkaibus (lignes :A2314, A2322, A2324, A3115, A3122, A3136, A3137, A3144, A3151, A3152, A3336, A3337, A3514, A3515, A3911, A3912, A3917 et A3925) et  (lignes : 01, 03, 10, 26, 30, 40, 50, 56, 58, 62, 71, 72, 75, 77, 85, A1, A2, A5, G2, G3, G4, G5, G6, G7 et G8).

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Bilbao
 Ligne 1 du métro de Bilbao
 Ligne 2 du métro de Bilbao
 Liste des stations du métro de Bilbao

Liens externes
 .
 .

Ligne 1 du métro de Bilbao
Ligne 2 du métro de Bilbao
Station de métro mise en service en 1995
Station du métro de Bilbao

Abando (métro de Bilbao)


Jonathan McDonald Van Ness (Quincy (Illinois), 28 de março de 1987), comumente referido por suas iniciais, JVN, é um cabeleireiro americano, podcaster, ativista, ator, autor e apresentador de televisão. Ele é mais conhecido por sua participação como especialista em cuidados pessoais na série da Netflix, Queer Eye, por seu trabalho na série de comédia Gay of Thrones e seu podcast Getting Curious with Jonathan Van Ness.

Biografia
Jonathan Van Ness nasceu em 28 de março de 1987 em Quincy, Illinois, Estados Unidos. Ele é filho de Mary Winters, vice-presidente da Quincy Media, e Jon Van Ness, que trabalhava em vendas. Sua mãe é um membro da quinta geração da família Oakley, que controla o conglomerado de transmissão e jornal Quincy Media desde a década de 1890.

Sendo abertamente gay durante toda a sua vida, JVN sofreu muito bullying e até ameaças de morte. O ensino fundamental e médio foi um período em que ele foi violentamente intimidado, por ser um "garoto muito extravagante" e não se encaixar na norma. Ele diz: "crescendo, eu definitivamente coloquei cada esmalte, cada salto, cada lenço – eu definitivamente tinha os lenços Hermès da minha mãe no meu cabelo e na minha cintura – essas eram minhas saias, e eu adorava (...) Mas quando eu era muito jovem, eu sofria muito preconceito (do inglês: femme-shamey, gender-shamey) quando me vestia assim. Quando eu brincava com essas coisas, eu sabia que precisava ser... a portas fechadas." Para lidar com tudo isso, ele utilizou do humor e se apegou a um pequeno grupo de amigos. Anos depois, na década de 2010, Van Ness descobriu-se fora das normas de gênero, sendo não-binário.<ref name=":5">{{Citar web|url=https://www.out.com/lifestyle/2019/6/10/queer-eyes-jonathan-van-ness-im-nonbinary|titulo='Queer Eyes Jonathan Van Ness: "I'm Nonbinary"|data=2019-06-10|acessodata=2022-02-03|website=www.out.com|lingua=en}}</ref>

Quando ele era mais jovem foi abusado sexualmente por um menino mais velho da igreja, o que criou bases para um comportamento autodestrutivo. Em sua adolescência, ele utilizava de salas de conversação online para socializar, algumas vezes com homens mais velhos em busca de sexo. Ele foi o primeiro líder de torcida masculino na Quincy Senior High School e continuou como líder de torcida na Universidade do Arizona, onde se formou em ciência política. Um mês em seu semestre inicial na faculdade, ele gastou sua mesada mensal de duzentos dólares em cocaína e, com vergonha de pedir dinheiro a seus pais, voltou-se para o trabalho sexual. Seus vícios em sexo e drogas aumentaram para incluir também a metanfetamina. Suas notas caíram e ele perdeu sua bolsa de estudos de animador de torcida. Ele desistiu depois de um semestre para se dedicar a carreira de cabeleireiro.

Van Ness matriculou-se num programa de esteticista da Aveda Institute. Após a conclusão do curso, trabalhou no Arizona por 5 anos, até mudar-se para Los Angeles, Califórnia, em 2009.

 Carreira
Em Los Angeles, Van Ness encontrou um emprego como assistente pessoal no Sally Hershberger Salon. Um dia em 2012, aos 25 anos, ele desmaiou no salão enquanto fazia luzes no cabelo de uma cliente. Mais tarde, em uma clínica, ele descobriu que era HIV positivo. Ele usou a revelação para "ficar limpo" do uso de drogas e compartilhou publicamente sua história, dizendo: "Quero que as pessoas percebam que você nunca está quebrado demais para ser consertado". Atualmente, ele trabalha nos salões MoJoHair e Stile, os dois em Los Angeles, que ele co-fundou com Monique Northrop do Arte Salon em Nova York.

 Mídia
Em 2013, enquanto cuidava do cabelo da amiga Erin Gibson – que trabalhava para o sindicato de comédia Funny or Die – Van Ness foi convidado por Gibson para realizar sua recapitulação de um episódio de Game of Thrones para Funny or Die, que se tornou a série da web Gay of Thrones. Van Ness foi indicado ao Prêmio Primetime Emmy de Melhor Série Curta de Variedades em 2018 por Gay of Thrones.

Desde 2015, Van Ness é o host do podcast semanal Getting Curious com Jonathan Van Ness. Seu podcast fez muito sucesso após a exibição do primeiro episódio de Queer Eye.

Van Ness atualmente estrela como o especialista em cuidados pessoais no reboot Queer Eye na Netflix e como apresentador da série "Jonathan Van Ness Quer Saber", também da "Netflix".

 Livros
Em outubro de 2019 foi publicada a autobiografia de Van Ness, Over the Top: A Raw Journey to Self-Love. O livro ocupa a 7ª posição na lista do NYT best-sellers de não-ficção.

Em 2020, Van Ness lançou um livro ilustrado intitulado Peanut goes for the Gold. A obra conta as aventuras de Peanut, um porquinho-da-índia não-binário, como um prodígio de ginástica rítmica. O personagem foi inspirado no animal de estimação de infância de Jonathan.

 Vida pessoal
Van Ness é não-binário. Embora tenha declarado uma preferência pelo uso dos pronomes ele/dele, ele também usou outros pronomes de forma intercambiável.
Van Ness atualmente trabalha em Los Angeles e Nova York. Ele tem psoríase, uma doença crônica da pele, e aconselha os clientes sobre cuidados com a pele. Em 2019, ele descobriu-se HIV positivo.

Em 4 de abril de 2019, Van Ness, Bobby Berk, Tan France e Antoni Porowski visitaram Nanci Pelosi e Ocasio-Cortez para discutirem acerca da Lei da Igualdade (do inglês: Equality Act), um projeto de lei que adicionaria orientação sexual e identidade de gênero à lista de classes protegidas na Lei dos Direitos Civis de 1964. Em 25 de setembro do mesmo ano, ele anunciou seu endosso de Elizabeth Warren para presidente dos Estados Unidos em 2020 com base no fato de a saúde ser um direito humano.

Em 23 de junho de 2020, Van Ness e o colega de Queer Eye Bobby Berk elogiaram as recentes decisões da Suprema Corte dos EUA que determinaram que a discriminação LGBT nos empregos era uma violação da Lei dos Direitos Civis de 1964. Van Ness descreveu a decisão como "um grande passo na direção certa". No entanto, ambos ainda esperam o Congresso dos Estados Unidos aprovar a o projeto de lei da Igualdade (do inglês: Equality Act) proposta.

Em dezembro de 2020, Van Ness revelou que havia se casado com seu parceiro, Mark Peacock, no início daquele ano.

 Filmografia
Televisão e web
{| class="wikitable sortable"
! Ano
! Título
! Papel
! class="unsortable" | Notas
|-
| 2013–2019
| Gay of Thrones| Jonathan
| Elenco principal, 45 episódios
|-
| 2014
| I Love the 2000s| Ele próprio
| Elenco principal, 10 episódios
|-
| 2018–presente
| Queer Eye| Ele próprio
| Elenco principal, 47 episódios
|-
| 2018
| Nailed It!| Ele próprio
| Competidor, Episódio: "Bônus: 3, 2, 1... Ainda não está pronto!"
|-
| 2019
|Big Mouth| Ele próprio (voz)
| Episódio: "Assédio sexual: o musical!"
|-
| 2019
| Big City Greens| Confident Stylist (voice)
| Episódio: "O Estouro do Cricket"
|-
| 2020
| Sarah Cooper: Everything's Fine
| Arianne Zucker
| Especial de TV
|-
| 2021
| M.O.D.O.K.
| Ele próprio (voz)
| Episódio: "This Man... This Makeover!"
|-
| 2021
| I Heart Arlo
| Furlecia
| Voz principal
|-
|2022
|Jonathan Van Ness Quer Saber...
|Jonathan
|Elenco principal, 6 episódios
|}

Filmes

Clipes musicais

Prêmios e homenagens
 2018, 2019: nomeado no Prêmio Primetime Emmy na categoria Melhor Série de Variedades Curtas (do inglês: Outstanding Short Form Variety Series) por seu trabalho em Gay of Thrones
 2019: ganhador do Prêmio Goodreads Choice na categoria Memoir e Autobiografia por seu livro Over the Top: A Raw Journey to Self-Love
 2019: ganhador do Prêmio iHeartRadio Podcast na categoria Melhor Podcast LGBTQ  (por seu podcast Getting Curious with Jonathan Van Ness)
2019: ganhador do Prêmio Critics Choice na categoria Celebridade Masculina do Ano (do ingês: Male Star of the Year)

Referências

Artistas LGBT dos Estados Unidos
Pessoas não binárias
Atores LGBT dos Estados Unidos

Jonathan Van Ness


Clemens Wachter (* 1966 in Nürnberg) ist ein deutscher Archivar.

Leben
Clemens Wachter studierte Geschichte und Germanistik an der Universität Erlangen-Nürnberg und promovierte 1999 in Bayerischer und Fränkischer Landesgeschichte. Seit 1999 ist er Archivar der Universität Erlangen-Nürnberg.

Er ist Wahlmitglied des Zentralinstituts für Regionenforschung der Universität Erlangen-Nürnberg, Wahlmitglied der Gesellschaft für fränkische Geschichte und Mitglied des erweiterten Vorstands des Vereins für Geschichte der Stadt Nürnberg.

Von ihm stammen zahlreiche Beiträge zur Fränkischen Landesgeschichte, insbesondere zur Geschichte der Universität Erlangen.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Die Professoren und Dozenten der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen 1743–1960. Teil 3: Philosophische Fakultät, Naturwissenschaftliche Fakultät. Erlangen 2009 (Digitalisat).

Weblinks

 Lebenslauf und Publikationsliste bei der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg

Archivar (Bayern)
Person (Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg)
Deutscher
Geboren 1966
Mann

Clemens Wachter


Arcade oyunu, genellikle restoranlar, barlar ve atari salonları gibi halka açık işletmelerde kurulu jetonla çalışan bir oyun makinesi ve bu makinelerde oynanan oyunlardır. Arcade oyunlarının çoğu video oyunları, langırt makineleri, elektromekanik oyunlar, itfa oyunları veya satıcılardır.

Arcade oyunlarında oynanış tarzı bakımından eylem ön plandadır. Kaydetme ve tekrar yükleme seçenekleri yoktur.

İlk arcade benzeri makineler, ödeyenin geleceğini tahmin eden veya mekanik müzik çalan jetonla çalışan makinelerdi. Jetonla çalışan ilk langırt makineleri 1930'larda piyasaya çıktı. Elektronik langırt makinelerinin daha yaygın hale geldiği 1970'lerin sonlarına kadar mekanikti. Batı dünyasında video oyunu konsollarının yaygınlaşmasıyla arcade oyunlar gözden düşse de günümüzde halen Uzak Doğu'da güçlü bir arcade endüstrisi bulunmaktadır.

Bu tür oyunlar aynı zamanda internet üzerinde muhtelif web sitelerinde de sunulmaktadır. Flash yazılım teknolojisi ile geliştirilen Arcade oyunlarının bazıları skor tahtalı, bazıları ise sadece online olarak oynanabilirler ve oyuncuların eğlenceli vakit geçirmelerini sağlar. Bu tür oyunlar içinde aynı zamanda geliştirici ve eğitici oyunlar da bulunur. Özellikle gelişim çağındaki çocuklar için düşünülebilecek olan bu tür oyunlar muhtelif sitelerde bulunabilir.

Dış bağlantılar

 The Video Arcade Preservation Society
 System 16 – The Arcade Museum
 Arcade History (Coin-Op Database)

Kaynakça

Video oyunu terimleri
Video oyunu platformları

Arcade


Vascular plants යනු ශාක වර්ගීකරණයේ දී භාවිතාවන පදයකි.

ආශ්‍රිත
Fern allies
Bryophytes
Non-vascular plant
Pteridophyte

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
"Higher plants" or "vascular plants"?

ශාක

Vascular plant


Nicolae Iolu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Biografie
A absolvit Școala de subofițeri naviganți la 1 decembrie 1939, obținând brevetul de pilot de război și fiind avansat la gradul de adjutant stagiar aviator.

Adjutantul stagiar av. Nicolae Iolu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în lupta aeriană dela Rezeni, când a doborît un avion inamic și în lupta aeriană  dela Limanul Hagibei, când a doborît un avion sovietic. Are 70 misiuni pe front cu un deosebit curaj" și clasa Crucea de Aur cu 2 barete (16 februarie 1944) pentru bravura dovedită în "luptele de pe frontul Stalingrad, unde a executat 26 misiuni de vânătoare".

A fost înaintat (în 1944 sau anterior) la gradul de adjutant aviator.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (16 februarie 1944)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Nicolae Iolu


مجموعة دفاع الإنترنت اليهودية (بالإنجليزية:Jewish Internet Defense Force) هي مجموعة عبر الانترنت تسعى لحذف مواد من الإنترنت يعتقد أعضاء تلك المنظمة أنها تروج «لمعاداة السامية» أو «معاداة إسرائيل». أسسها ديفيد أبليتري وهو ناشط يهودي.

تولي المجموعة اهتماما خاصا ببعض المواقع عبر الإنترنت والتي قد تحوي مواد معادية لإسرائيل مثل فيس بوك، يوتيوب، ماي سبيس، جوجل إيرث وويكيبيديا. بدأت المجموعة كمجموعة عبر الفيس بوك "FACEBOOK: Why Do You Aid And Abet Terrorist Organizations?" حيث نجحت في حذف 28 من مجموعات الفيس بوك وذلك بتعبئة أعضاء المجموعة لتبليغ إدارة الفيس بوك بشأن انتهاك تلك المجموعات لشروط الاستخدام في الموقع الشهير.

وحسب مجموعة الدفاع تلك فانه حين توقفت الفيس بوك عن حذف محتويات عبر موقعها فقد قامت المجموعة في يوليو 2008 «باختطاف» والتحكم في منتدى على الفيس بوك بعنوان "Israel is not a country! Delist it from Facebook as a country" معللة الأمر بدعوى تعدد الشكاوى من مجموعة الفيس بوك تلك لكونها وحسب المجموعة (معادية للسامية.. وتنتهك شروك الاستخدام في الموقع...وتشيد بأدولف هتلر.)

انظر أيضا
 لجنة متابعة الدقة في تقارير الشرق الأوسط في أمريكا

مراجع

وصلات خارجية
 The Jewish Internet Defense Force (الموقع الرسمي)
 (مجموعة الفيس بوك)
 The JIDF's Bookmarks

أنشطة مرتكزة على الإنترنت
التلاعب والدعاية على الإنترنت
الصراع العربي الإسرائيلي
مدونات تنتقد الإسلام
منظمات سياسية يهودية
منظمات صهيونية
منظمات غير حكومية منخرطة في الصراع الفلسطيني الإسرائيلي
مواصفات إنترنت انحلت في 2020
مواقع ويب
مواقع ويب سياسية
مواقع ويب يهودية
نشاطية

مجموعة دفاع الإنترنت اليهودية


T Pyxidis (T Pyx) is a recurrent nova
and nova remnant in the constellation Pyxis. It is a binary star system and its distance is estimated at about  from Earth. It contains a Sun-like star and a white dwarf. Because of their close proximity and the larger mass of the white dwarf, the latter draws matter from the larger, less massive star. The influx of matter on the white dwarf's surface causes periodic thermonuclear explosions to occur.

The usual apparent magnitude of this star system is 15.5, but there have been observed eruptions with maximal apparent magnitude of about 7.0 in the years 1890, 1902, 1920, 1944, 1966 and 2011. Evidence seems to indicate that T Pyxidis may have increased in mass despite the nova eruptions, and is now close to the Chandrasekhar limit when it might explode as a supernova. When a white dwarf reaches this limit it will collapse under its own weight and cause a type Ia supernova.

Effect on Earth

Because of its relative proximity, some—in particular, Edward Sion, astronomer & astrophysicist at Villanova University, and his team therefrom—contend that a type 1a supernova could have a significant impact on Earth. The received gamma radiation would equal the total (all spectra) radiation of approximately 1,000 solar flares, but the type Ia supernova would have to be closer than  to cause significant damage to the ozone layer, and perhaps closer than 500 parsecs. The X-radiation that reaches Earth in such an event, however, would be less than the X-radiation of a single average solar flare.

However, Sion's calculations were challenged by Alex Filippenko of the University of California at Berkeley who said that Sion had possibly miscalculated the damage that could be caused by a T Pyxidis supernova. He had used data for a far more deadly gamma-ray burst (GRB) occurring 1 kiloparsec from Earth, not a supernova, and T Pyxidis certainly is not expected to produce a GRB. According to another expert, "[a] supernova would have to be 10 times closer [to Earth] to do the damage described." Mankind survived when the radiation from the Crab Nebula supernova, at a distance of about 6,500 light-years, reached Earth in the year 1054. A type Ia supernova at a distance of 3,300 light-years would have an apparent magnitude of around -9.3, about as bright as the brightest Iridium (satellite) flares.

Recent data indicates his distance estimate is five times too close. Astronomers used NASA's Hubble Space Telescope to observe the light emitted during its latest outburst in April 2011. The team also used the light echo to refine estimates of the nova's distance from Earth. The new distance is 15,600 light-years (4780 pc) from Earth. Previous estimates were between 6,500 and 16,000 light-years (2000 and 4900 pc).

It has been reported that T Pyx would "soon" become a supernova. However, when Scientific American contacted Sion, it became apparent that "soon" was meant in astronomical terms: Sion said that "soon" in the press announcement meant "[a]t the accretion rate we derived, the white dwarf in T Pyxidis will reach the Chandrasekhar Limit in ten million years." By that time it will have moved far enough away from the Solar System to have little effect.

2011 outburst

Mike Linnolt detected T Pyx's first outburst in nearly 45 years on April 14, 2011 at magnitude 13. According to AAVSO observers, it reached magnitude 7.5 in the visual and V bands by April 27, and reached magnitude 6.8 by May 3.

X-ray source

T Pyxidis is a super soft X-ray source.

References

External links
 AAVSO Variable Star Of The Month April, 2002: T Pyxidis PDF / HTML (17 July 2010)
 AAVSO: Quick Look View of AAVSO Observations (get recent magnitude estimates for T Pyx)
 Interview with Brad Schaefer about recurrent novae, and T Pyx (@19:40 into recording : 30 March 2009)
 Variable star T PYXIDIS
 Astronomers await a nova (Space.com 22 December 2006)
 Sion, Edward; A Supernova Could Nuke Us. Big Think.

 Explosive Nearby Star Could Threaten Earth

Pyxis
Recurrent novae
Novae
Nova remnants
Binary stars
Pyxidis, T

T Pyxidis


Der Victor Cup war ein von 1979 bis 1995 ausgetragenes Badmintonturnier. 1985 sollte der Victor Cup im Rahmen des World Badminton Grand Prix ausgetragen werden, wurde dann jedoch abgesagt. Die Turnierserie war nach den German Open das bedeutendste internationale Badmintonturnier Deutschlands. Namensgeber des Turniers war der taiwanische Sportartikelhersteller VICTOR.

Die Sieger

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=B76F4A8A-4449-45C4-BA66-CEE1C2F39527
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=741AB550-735E-468E-8C3B-D077050E65CC

Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 1979

Victor Cup


|}

The Dubai World Cup (Arabic: كأس دبي العالمي) is a Thoroughbred horse race held annually since 1996 and contested at the Meydan Racecourse (Arabic: ميدان) which in Arabic suggests a place where people congregate and compete, a sort of meeting point in the Emirate of Dubai, United Arab Emirates. The race is operated through the Emirates Racing Authority (ERA) whose Chairman is  Sheikh Mansour bin Zayed Al Nahyan, Minister of Presidential Affairs of the United Arab Emirates. It offers nine races, consisting of eight Thoroughbred contests and one Purebred Arabian contest.

The Dubai World Cup, the final race of Dubai World Cup night, was created in 1996 by Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum, Vice President and Prime Minister of the UAE and Ruler of Dubai who owns Darley Stud & Godolphin Racing, one of the world's leading Thoroughbred breeding and racing operations.

Annually held on the last Saturday in March, the Dubai World Cup is part of the Dubai World Cup Night of races. Since its 2019 running, the race has carried a purse of $12 million, regaining its place as the world's richest horse race, a record held by the Pegasus World Cup in 2017 and 2018. It is a Group 1 flat race on dirt for Northern Hemisphere Thoroughbred four-year-olds & up and for Southern Hemisphere Thoroughbred three-year-olds & up run over a distance of 2,000 metres (about 10 furlongs) in late March. It was held at Nad Al Sheba Racecourse before 2009. In 2010, the Dubai World Cup was first held at the new Meydan Racecourse on March 27, on all-weather surface known as Tapeta. However, it was held as dirt race again in 2015 due to the high maintenance cost and  being an unpopular condition among American participants.

The race's first winner was the future United States Hall of Fame Thoroughbred Cigar, owned by Allen E. Paulson. A plaque honoring that horse hangs outside the barn of Bill Mott at Belmont Park.

In 2006 the Dubai World Cup was broadcast live on TVG Network and HRTV and taped later for showing on ABC. It was the first time that the race was shown on national TV in the United States.
The 2020 event was cancelled due to the COVID-19 pandemic.

Records
Speed record:
 2:01.61 (synthetic) - African Story (2014) since the race has been at Meydan Racecourse
 2:01.38 (dirt) - Thunder Snow (2018) since Meydan was converted from synthetic to dirt
 1:59.50 - Dubai Millennium (2000) at Nad Al Sheba Racecourse

Most wins:
 2 - Thunder Snow (2018, 2019)

Most wins by an owner:
 9 - Godolphin Racing (2000, 2002, 2003, 2006, 2012, 2014, 2018, 2019, 2021)

Most wins by a jockey:
 4 - Jerry Bailey (1996, 1997, 2001, 2002)
 4 - Frankie Dettori (2000, 2003, 2006, 2022)

Most wins by a trainer:
 9 - Saeed bin Suroor (1999, 2000, 2002, 2003, 2006, 2014, 2015, 2018, 2019)

Winners

2020 running
The 25th edition of the race was scheduled to take place on 28 March 2020. On 12 March, it was announced that the race would go ahead as planned, but with no spectators in attendance, due to the COVID-19 pandemic. However, on 22 March, a further statement was released, announcing that the race had been cancelled, and that the 25th anniversary celebrations would be postponed until the 2021 running.

Performances
 2012 - Toni Braxton
 2013 - Seal
 2014 - Jennifer Lopez
 2015 - Kylie Minogue
 2016 - Janet Jackson
 2017 - Sia with Maddie Ziegler
 2018 - Flo Rida
 2019 - Christina Aguilera
 2022 - Becky Hill with Rudimental & Sigala DJ Sets

See also
 Dubai World Cup Night
 List of United Arab Emirates horse races

References

External links
Official site
 Dubai World Cup 2013  - Dubai Calendar - Dubai Events Official Listing
The National Topics - Dubai World Cup
Official results from the Emirates Racing Authority:1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009
Racing Post
, , , , , , , , ,
, , , , , , , , ,
, , , , , ,

Open middle distance horse races
Horse races in the United Arab Emirates
Recurring events established in 1996
Nad Al Sheba Racecourse
Meydan Racecourse
The Emirates Group
1996 establishments in the United Arab Emirates
Dubai World Cup
Dubai World Cup

Dubai World Cup


Lawrence Kasdan (født 14. januar 1949 i Miami, Florida) er en amerikansk filminstruktør, filmproducer og manuskriptforfatter.

Kasdan første bidrag til filmbranchen kom i midten af 1970'erne, da han solgte sit manuskript for Bodyguard til Warner Bros (hvilket endeligt blev blev til en film i 1992). 1979 samarbejde Kasdan med George Lucas for at færdiggøre manuskriptet til hans Star Wars-film.

Han har skrevet manuskriptet til storfilmen Star Wars: The Force Awakens (2015) sammen med J.J. Abrams og Michael Arndt og til Solo: A Star Wars Story (2018) sammen med sin søn Jon Kasdan.

Eksterne henvisninger

Noter

Filmproducere fra USA
Manuskriptforfattere fra USA
Filminstruktører fra USA
Personer fra Miami

Lawrence Kasdan


Kuća spaljenih u naselju Lovreć nalazi se s južne strane kružnog toka na prometnici Državne ceste D60 (Brnaze-GP Vinjani Gornji), neposredno ispod župne nove crkve sv. Duha. U njoj su u Drugom svjetskom ratu živi spaljeni stanovnici Lovreća i okolnih mjesta. Na istočnom pročelju prema Državnoj cesti, 1961. god je postavljena spomen-ploča sa natpisom i poimeničnim popisom žrtava koje su 22. srpnja 1943. ubili talijanski i njemački vojnici. Kao memorijalni spomenik stradalim civilnim žrtvama u Drugome svjetskom ratu, "Kuća spaljenih" predstavlja vrijedno spomen-obilježje ovoga dijela Dalmatinske zagore.

Zaštita
Pod oznakom Z-7102 zavedena je kao nepokretno pojedinačno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "memorijalne građevine".

Izvori

Zaštićene memorijalne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Lovreć
Spomenici u Hrvatskoj posvećeni Drugom svjetskom ratu
Spomenici posvećeni žrtvama progona i ratnih zločina u Drugom svjetskom ratu

Kuća spaljenih


"Sul tsin iare" (dansk: Fortsæt) er en sang af Oto Nemsadze, der vil repræsentere Georgien ved Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Referencer

Sange fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Georgien

Sul tsin iare


Mikihito Arai (født 14. juni 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Ryukyu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mikihito Arai


Ptiliogonys es un género de aves paseriformes de la familia Ptiliogonatidae. Se compone de dos
especies nativas de América Central y América del Norte.

Especies
Se distinguen las siguientes especies:
 Ptiliogonys caudatus Cabanis, 1861 -- capulinero colilargo
 Ptiliogonys cinereus Swainson, 1827 -- capulinero gris

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por William John Swainson

Ptiliogonys


Seks-simbol je naziv za poznatu osobu ili izmišljeni lik koji je općenito smatran veoma seksualno privlačnim.

Povijest
Termin "seks-simbol" (engl. "sex symbol") prvi je puta korišten sredinom 1950-ih godina vezano uz popularnost nekih filmskih zvijezda i pin-up modela, kao što su Marilyn Monroe, Brigitte Bardot i Raquel Welch. Ovaj koncept odraz je veće seksualne i ekonomske emancipacije žena nakon Drugog svjetskog rata.

U 20. stoljeću seks-simboli mogli su biti i muškarci i žene: glumci Sessue Hayakawa i Douglas Fairbanks bili su popularni 1910-ih i 1920-ih godina. Smrt talijanskog glumca Rudolpha Valentina 1926. godine izazvala je masovnu histeriju među njegovim obožavateljima. Mnogi su holivudski glumci smatrani seks-simbolima; npr. Errol Flynn, Gary Cooper i Clark Gable. Imidž tzv. "zločestog dečka" utjelovljen je u mnogim poznatim glumcima, kao što su James Dean i Marlon Brando. U svojoj posmrtnici Elvisu Presleyju, Lester Bangs naveo je da je Elvis "čovjek koji je uveo otvorenu, besramnu, vulgarnu seksualnu pomamu u popularnu umjetnost u Americi" kroz svoje sugestivne plesne pokrete.

Fiktivni seks-simboli
Rotten Tomatoes navodi da je Betty Boop, crtani lik iz 1930-ih, "prvi i najpoznatiji seks-simbol na animiranom ekranu". Jessica Rabbit iz filma Tko je smjestio zeki Rogeru i Toot Braunstein iz televizijske serije Drawn Together također su smatrane seks-simbolima.

Likovi koji su smatrani seks-simbolima pojavili su se i u videoigrama (npr. Lara Croft, Rayne i Nina Williams). Rayne, protagonistica videoigara BloodRayne, prvi je lik iz videoigre koji se pojavio u Playboyu.

Izvori

Popularna kultura
Seksualnost

Seks-simbol


Valdo Filho (født 12. januar 1964) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1987||11||4
|-
|1988||6||0
|-
|1989||17||0
|-
|1990||7||0
|-
|1991||0||0
|-
|1992||2||0
|-
|1993||2||0
|-
!Total||45||4
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1990

Valdo Filho


Pars (Panthera pardus), leopar olarak da bilinir, kedigiller (Felidae) familyasından Panthera cinsinin 4 büyük kedi türünden biri. Önceleri parsın, aslan ve panterin melezi olduğu düşünülüyordu. Leopar ismi de Latince Leo (aslan) ile panter manasında kullanılan Pard kelimelerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuştur. İlk doğa bilimciler leopar ve panterleri renkleriyle değil de panterin daha uzun olan kuyruğunu dikkate alarak kuyruk uzunluklarıyla ayırmışlardır.

Özellikleri

Pars; aslan, kaplan ve jaguardan sonra en büyük cüsseye sahip dördüncü büyük kedi türüdür. Erkek parsın boyu yaşadığı bölgeye değişmekle birlikte ortalama 90 santimetre olan kuyruk dahil 2,40 metreye kadar olabilir. Ağırlığı 90 kiloya erişebilir. Erkekler dişilerden %20-%40 kadar daha büyük olabilir. Diğer büyük kedilere göre uzun gövdesine göre daha kısa bacaklara sahiptir. Büyük kedilerin içinde en iyi ağaca tırmanabilen türdür. Geniş pençelerinde sivri ve keskin tırnakları, kısa ve toparlak kulakları, göz alıcı parlaklıkta kısa tüylü postu vardır. Post rengi ve tüy uzunluğu yaşam alanına göre değişmekle beraber, parlak sarımsı kahverengiden koyu sarımsı pas rengine kadar farklılık gösterebilir. Üstünde siyah benekler bulunur.

Birçok kişi parsı jaguar ile karıştırır. Jaguardan farklı olarak beneklerinin içlerinde siyahlık bulunmaz. Çene ve kafa yapıları da jaguara göre daha küçüktür. Boğazlarının altında siyah noktalardan oluşan kolye benzeri çizgi vardır. Alt kısımları beyazdır. Gövdesinin üçte ikisi kadar da kuyrukları vardır. Postlarının üstündeki siyah benekleri, yapraklar arasında daha kolay kamufle olarak sezdirmeden avına yaklaşmasını sağlar. Postunun üstündeki benekler, insanların parmak izi gibi her bireyde farklılık gösterir. Parslarda melanistik siyah renkli olanlara da rastlanır. Siyah renkli olanlarına panter denildiği de olur. Bilim adamları önceleri siyah renkli parsları farklı bir tür olarak tanımlamalarına rağmen, sonradan farklı bir tür olmadığına karar vermişlerdir. Siyah renkli parsların postlarına bakıldığında belirsiz de olsa benekler görülebilir. Kardeş yavrulardan biri normal renkte olurken diğeri siyah olabilir. Çekingen ve ihtiyatlıdır. Duyuları çok kuvvetlidir. Bu özelliklerinin yanında avladıkları avları bazen sırtlan sürülerine kaptırırlar.

Yaşam şekli

Gizlenmekteki mahareti yüzünden parsı bulmak aslan veya çitayı bulmaktan daha zordur. Parslar, bulundukları yere çok iyi uyum sağlar. Gündüz tehlike sezdiğinden gece avlanmayı tercih eder. Gündüz öğle sıcağında sık otların veya bir ağacın dalında uyumayı tercih ederler. Bu nedenle sabahın erken veya akşam saatlerinde aktif olurlar. İnsanlara görünmemeyi tercih eder. Ağaca çıkmada çok ustadırlar. Cüssesine göre çok güçlü olduğu için yakaladığı geyik ve domuz gibi ağır avları bile ağaca çıkarabilir. Sesi güçlü bir homurtuya, gıcırtılı bir kükremeye benzer. Her zaman benzer eşle yaşamadığı gibi bazıları aynı eşle yaşar.

Dağılımı
Afrika'nın sıcak bozkırlarından Hindistan ve Malezya yarım adasının yağmur ormanları ve Çin'in karla kaplı soğuk dağlıklarına kadar olan ormanlarda, çalılıklarda, fundalıklarda, yarı çöl ortamda ya da kayalık dağ yamaçlarında yaşayabilirler. Siyah bireylere Afrika'da rastlanmazken Hindistan ve uzak doğunun orman alanlarında yaşayan popülasyonlarda rastlanabilir.

Türkiye'deki varlığı
Türkiye'deki varlığı ile ilgili son resmî kayıt 17 Ocak 1974 tarihinde Ankara'nın Beypazarı ilçesinin 5 km batısında bulunan Bağözü köyünde Havva Köksal'a saldırması sonrasında vurularak öldürülmesiyle gerçekleşti. 2001 yılında Doğu Akdeniz Bölgesi Dandi mevkiinde ve Doğu Karadeniz Bölgesi Müsikli Deresi'nde, 2004 yılında da Doğu Karadeniz Bölgesi Pokut Yaylası'nda görüldüğü iddia edilmiştir.

2010 yılında Siirt'te Gabar Dağı yakınlarında öldürülen pars fotoğrafı, 1974 yılından beri Türkiye'de parsla ilgili ele geçen ilk somut kanıt niteliğindedir. Ayrıca parsın cesedinin fotoğrafla belgelenmesi Türkiye'de hala popülasyonunun devam ettiği yönündeki iddiaları yeniden canlandırmıştır. 2013 yılının Kasım ayında Diyarbakır'ın Çınar ilçesinde görülmüş ve nesli tükenmekte olan pars av tüfeğiyle vurularak öldürülmüştür.

18 Temmuz 2015 tarihinde Tunceli'nin Pülümür ilçesine bağlı Boğalı köyü Karagöz Deresi'nde, uzun süre su içerisinde kalmış ölü bir hayvan olduğu ihbarı üzerine Doğa Koruma ve Milli Parklar ekiplerince gen tespiti ve DNA analizleri için TÜBİTAK Marmara Araştırma Merkezi'ne gönderilmesinin ardından yapılan açıklamada yavru hayvanın Anadolu parsı olduğu ispatlanmıştır. Şırnak ilindeki biyoçeşitliliğin araştırıldığı bir çalışmada kullanılan fotokapanlarla 2018 Temmuz ve Aralık aylarında ve son olarak 2019 Kasım ayında olmak üzere aynı bireye ait olduğu düşünülen 3 ayrı fotoğrafı çekilmiştir (Araştırma makalesi 05.05.2021 tarihinde yayımlanmıştır).

Alt türler

 Avrupa parsı (Panthera pardus sickenbergi) (Nesli tükenmiş)
 Afrika parsı (Panthera pardus pardus) (Düşük risk)
 Amur parsı (Panthera pardus orientalis) (Kritik)
 Anadolu parsı (Panthera pardus tulliana) (Kritik)
 Arap parsı (Panthera pardus nimr) (Kritik)
 Berberistan parsı (Panthera pardus panthera) (Kritik ya da nesli tükenmiş)
 Kafkas parsı (Panthera pardus ciscaucasica) (Tehlikede)
 Hint parsı (Panthera pardus fusca) (Düşük risk)
 Çinhindi parsı (Panthera pardus delacouri) (Korunmasız)
 Java parsı (Panthera pardus melas) (Tehlikede)
 Japon parsı (Panthera pardus japonensis) (Korunmasız)
 İran parsı (Panthera pardus saxicolor) (Tehlikede)
 Sina parsı (Panthera pardus jarvisi) (Kritik ya da nesli tükenmiş)
 Sri Lanka parsı Panthera pardus kotiya (Tehlikede)
 Zangibar parsı (Panthera pardus adersi) (Nesli tükenmiş)

Kaynakça

 27/01/2007 tarihli Wikipedia maddesi

Dış bağlantılar
 Habertürk 12.09.2013

Asgari endişe altındaki hayvanlar

Afrika etçilleri
Hindistan'daki memeliler
Asya etçilleri
Orta Afrika faunası
Doğu Afrika faunası
Güney Afrika omurgalıları
Batı Afrika faunası
Afrika megafaunası
Benin'in ulusal sembolleri
Malavi'nin ulusal sembolleri
Somali'nin ulusal sembolleri
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin ulusal sembolleri
1758'de tanımlanan omurgalılar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Pars


ඇනෝනිමස් යනු විමධ්‍යගත ජාත්‍යන්තර ක්‍රියාකාරිකයෙකු සහ හක්ටිවිස්ට් සාමූහිකයක් සහ ව්‍යාපාරයක් මූලික වශයෙන් රජයන්, රාජ්‍ය ආයතන සහ රාජ්‍ය ආයතන, සංස්ථා සහ විද්‍යාවේ පල්ලියට එරෙහිව විවිධ සයිබර් ප්‍රහාර සඳහා ප්‍රසිද්ධය.

මෙහි ආරම්භය 2003 රූප පුවරුව 4chan මත බොහෝ සබැඳි සහ නොබැඳි ප්‍රජා පරිශීලකයින්ගේ සංකල්පය නියෝජනය කරමින් "අරාජික", ඩිජිටල්කරණය වූ "ගෝලීය මොළය" හෝ "hivemind" ලෙස එකවර පවතින බවයි.

ග්‍රැෆික් නවකතාවේ සහ චිත්‍රපටිය "V for Vendetta" හි නිරූපිත ශෛලියේ ගයි ෆෝක්ස් වෙස්මුහුණු පැළඳීමෙන් ඇනෝනිමස් සාමාජිකයින් ('ඇනෝන්' ලෙස හැඳින්වේ) සමහර විට ප්‍රසිද්ධියේ වෙන්කර හඳුනාගත හැකිය. සමහර සාමාජිකයින් හඬ වෙනස් කරන්නන් හෝ පෙළ-කට-කථන වැඩසටහන් හරහා ඔවුන්ගේ කටහඬ වසන් කිරීමට ද තීරණය කරයි.

එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය, ඕස්ට්‍රේලියාව, නෙදර්ලන්තය, ස්පාඤ්ඤය, ඉන්දියාව සහ තුර්කිය ඇතුළු රටවල නිර්නාමික සයිබර් ප්‍රහාරවලට සම්බන්ධ පුද්ගලයින් දුසිම් ගණනක් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. කණ්ඩායමේ ක්‍රියාවන් සහ කාර්යක්ෂමතාවය පිළිබඳ ඇගයීම් පුළුල් ලෙස වෙනස් වේ. ආධාරකරුවන් කණ්ඩායම "නිදහස් සටන්කාමීන්" සහ ඩිජිටල් රොබින් හුඩ් ලෙස හැඳින්වූ අතර විචාරකයින් ඔවුන්ව විස්තර කර ඇත්තේ "සයිබර් ලින්ච් මැර පිරිසක්" හෝ "සයිබර් ත්‍රස්තවාදීන්" ලෙසිනි. 2012 දී, ටයිම් (සඟරාව) ඇනෝනිමස් ලෝකයේ "වඩාත්ම බලගතු පුද්ගලයන් 100 දෙනාගෙන්" කෙනෙකු ලෙස හැඳින්වීය. නිර්නාමිකගේ මාධ්‍ය පැතිකඩ 2018 වන විට අඩු වූ නමුත්, "ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් විරෝධතා" සහ වෙනත් හේතූන් සඳහා සහය දැක්වීම සඳහා කණ්ඩායම 2020 දී නැවත මතු විය.

මූලාශ්‍ර

ඇනොනිමස් (කන්ඩායම )


Cem Sultan ya da Şehzade Cem (22 Aralık 1459, Edirne - 25 Şubat 1495, Napoli), II. Mehmed'in Çiçek Hatun'dan olma en küçük oğlu ve II. Bayezid'in küçük kardeşi. Ağabeyi II. Bayezid ile girdiği taht mücadelesiyle bilinir.

Yaşamı
22 Aralık 1459 tarihinde Edirne Sarayı'nda doğdu.

Annesi Çiçek Hatun'dur. Dört yaşına geldiğinde çeşitli hocalardan dersler almaya başladı. Bu eğitim 10 yaşına kadar sarayda devam etti. Rumca dâhil bazı dilleri öğrendi.

10 yaşındayken Kastamonu Sancak Beyliği görevi ile saraydan ayrıldı. Yanında bulunan iki lalası (Süleyman Çelebi ve Nasuh Çelebi) ve bu şehrin kültürel ve eğitim kaynakları dolayısıyla bu görevde de eğitimine devam etti. Bunun yanında sancak beyliği olarak siyaset ve kamu idaresi konularında pratik bilgiler, tecrübeler ve yetenekler kazandı. Şehzade Cem için 1472'de İstanbul'da sünnet töreni yapıldı.

1473'te Fatih Sultan Mehmed Uzun Hasan'ın üzerine doğu seferine gitti. Büyük şehzadeleri olan Şehzade Mustafa ve Şehzade Bayezid'i yanında götürdü. Cem'i lalaları ile geride Edirne Sarayı'nda kaymakam olarak bıraktı. O zamanlara sarayda iç oğlanı olan ve sonradan vatanı İtalya'ya dönerek hatıratını yazan Vicenza'li Angiolello bu dönem olaylarını hatıralarına geçirmiştir. Bu anılara göre Anadolu'ya geçen Fatih Sultan Mehmed'den Edirne'ye 40 gün kadar hiç haber gelmemişti. Bunu Sultan'ın başına gelen bir felaket olarak yorumlayan Şehzade'nin iki lalası onu sultan olarak ilan ederek saray halkının ona biat etmesini sağladılar. Fakat Fatih Sultan Mehmed bu seferde galip olarak geri dönüp bu olayı öğrenince çok sinirlendi. Şehzade'nin lalalarını (Süleyman ve Nasuh çelebileri) idam ettirdi. Fatih Sultan Mehmed'in bu olayı ciddi olan bir saray komplosu olarak görmesi mümkündü. Fakat belki de kendi gençliğinde babası II. Murad'ın kendine sultanlığı devrinden sonraki bir Melami şeyhine inanarak yaptığı hareketleri hatırlayarak, sonraki kararlarından bir toy, genç şehzadenin kandırılarak da bir yakışıksız hareket olarak gördüğü düşünülmesi çok olasıdır. Çünkü ertesi yıl Konya'da valiyken ölen Şehzade Mustafa'nın yerine Şehzade Cem'i Konya'ya vali olarak atadı.

3 Mayıs 1481'de Fatih Sultan Mehmed'in ölümü üzerine yeni padişahı belirlemek için Amasya'da bulunan en büyük Şehzade Bayezid'e ve Konya'da bulunan en küçük Şehzade Cem'e haberciler gönderildi. Veziriazam Karamanlı Mehmet Paşa, Şehzade Cem taraftarıydı ve bu yüzden sultanın vefatını bir süreliğine gizlemeye çalışmışsa da bunu başaramamıştı. Duruma kızan Yeniçeriler ayaklanıp sadrazam Karamanlı Mehmed Paşa'yı öldürdüler ve Şehzade Bayezid'in, İstanbul'da bulunan oğlu Korkut'u saltanat naibi ilan ederek onu tahta çıkardılar. Ancak Cem Sultan'a gönderilen haberci, yolda Şehzade Bayezid'in kayınbabası ve Anadolu Beylerbeyi olan Sinan Paşa tarafından yakalandı ve öldürülmesi neticesinde Cem Sultan haberi aldığında iş işten geçmiş, en büyük destekçisi sadrazam Karamanlı Mehmed Paşa da yeniçerilerin isyanıyla öldürülmüştü. Cem Sultan, babasının vefatını dört gün sonra öğrenebildi. Şehzade Bayezid, İstanbul'a varır varmaz devlet idaresini eline aldı.

Bursa'da tahta çıkışı
Cem Sultan, babasının meşhur Kanunnâme'sine koydurttuğu "Her kimseye evladımdan saltanat müyesser ola karındaşlarını nizam-ı âlem için katletmek münasiptir. Ekser ulemâ dahi bunu tecviz etmişlerdir..." hükmü gereği öldürüleceğinden emin olduğundan, Konya civarında topladığı bir miktar askerle Bursa'ya doğru ilerledi. Cem Sultan 4000 kadar askeriyle birlikte 27 Mayıs 1481'de İnegöl önlerine geldi. Sultan II. Bayezid, Ayas Paşa idaresindeki bir orduyu Cem Sultan'ın üzerine gönderdi. 28 Mayıs'ta yapılan muharebeyi kazanan Cem Sultan Bursa'da padişahlığını ilan etti. Kendi adına hutbe okutarak para bastırdı ve çeşitli fermanlar yayımladı. Bu saltanatı ancak yirmi gün sürdü. Sultan II. Bayezid'e gönderdiği arabulucularla, özellikle büyük halası Selçuk Sultan ile kendisinin Anadolu'da, Sultan Bayezid'in de Rumeli'de padişah olmasını ve Osmanlı topraklarını eşit olarak paylaşmayı teklif etti, kan dökülmemesini talep etmiş, Bayezid buna "Hükümdarlar arasında akrabalık yoktur." şeklindeki Arap atasözüyle karşılık vermişti.

Bundan sonra taraflar daha üstün ve avantajlı duruma sahip olabilmek için gayret gösterdi ve Sultan II. Bayezid, ordusuyla birlikte Cem Sultan'ın üzerine yürüdü. Yenişehir Ovası'nda 20 Haziran 1481 tarihinde yapılan savaşı kaybeden Cem Sultan, Konya'ya geldi. Ancak Gedik Ahmet Paşa komutasındaki kuvvetlerin takibi sürünce, Cem Sultan yanına ailesini de alarak Osmanlı topraklarını terk ederek Ramazanoğulları toprakları olan Adana'dan, Memlûk Sultanlığı toprakları olan Halep'e geçip Kahire'ye gitti. Memlüklü Sultanı Kayıtbay onu törenle karşıladı. Fakat Kayıtbay Cem Sultan'in aradığı askeri desteği vermedi. Cem Sultan oradan da Hac mevsiminde Hicaz'a gitti. Cem Sultan, hacca giden ilk Osmanoğlu'dur.

Orada yazdığı şiirlerinde saltanat kavgasından tamamen vazgeçtiği, hac farizasını yerine getirmenin verdiği iç huzuru taç ve tahta bile değişmek istemediği görülür. Hicaz'da bulunmakta iken Bayatlı Mahmud adlı bir tarihçiyi erken Osmanlı tarihlerinden en önemlilerinden biri olan "Cam-i Cemayin" adlı tarih eserini hazırlamaya destek sağladı.

Hac'dan sonra tekrar Kahire'ye gelerek çeşitli telkin ve tahriklerle yeniden talihini denemek istedi. 27 Mayıs 1482'de Konya'yı kuşattı. II. Bayezid'in yaklaşması üzerine kuşatmayı kaldırarak Ankara'ya gitti. Oradan da tekrar Mısır'a gidecekti, ancak yollar tutulmuştu. II. Bayezid bu defa Cem Sultan'a bütün masraflarının karşılanması şartıyla Kudüs'te ikamet etmesini teklif etti; ancak bu teklifi reddetti. Başta Karamanoğlu Kasım Bey olmak üzere etrafındaki bazı kimseler saltanat mücadelesine Rumeli'de devam etmesi tavsiyesinde bulundular. Ağabeyi Sultan II. Bayezid'den bir mektup aldı. Bu mektupta, padişahlıktan vazgeçtiği takdirde kendisine bir milyon akçe ödeneceği belirtiliyordu.

Rodos Şövalyeleri ile ittifakı
Rumeli'ye geçmek için de Rodos şövalyelerinin gemilerini kullanacaktı. Bu sırada Rodos şövalyelerinden Pierre d'Aubusson onu Rodos'a davet etti. Rodos'a gelindiğinde (30 Temmuz 1482) Saint Jean şövalyelerinin reisi d'Aubusson ile varılan anlaşmaya göre şövalyeler Cem Sultan'a yardım edecekler, karşılığında Rodos'tan alınan adalar geri verilecek, daimi bir sulh olacak ve masraflarına karşılık 150 bin altın alacaklardı. d'Aubusson bu anlaşmayı yaparken Avrupa kralları ve Papa'ya da mektuplar göndererek Cem'in Rodos'ta olduğunu, durumdan istifade ile bir haçlı ordusu meydana getirilmesini ve Türklerin Avrupa'dan çıkarılmasını teklif etmekteydi. Bu kıymetli rehinenin muhafaza edilmesi için de Fransa'nın uygun olduğunu müzakere etmekteydiler. Sultan Bayezid ise şövalyelere her yıl 45 bin düka altını vermek üzere bir anlaşma yaptı. Cem Sultan'ın Fransa'ya gönderilme kararı alınmasına rağmen hâlâ o, Rumeli'ye geçme planları yapmaktaydı. Rodos'tan Sicilya'ya oradan Nice Limanı'na gelindi ve bir süre kalındı.

Cem Sultan'ın Fransa'dan başka bir ülkenin eline geçmesini Osmanlı Devleti açısından sakıncalı gören Sultan II. Bayezid, Fransa'ya bir elçi göndererek Cem Sultan'ın Fransa'da tutulmasını istedi.

Dük ile dostluğu şövalyeleri rahatsız ettiğinden önce Lyon daha sonra da Pouêt adlı kaleye getirildi. Burada Sultan Bayezid'in elçisi Cem Sultan'la görüşmek istedi ise de, bu mümkün olmadı. Yeniden yapılan bir anlaşma ile Cem Sultan'ın Papa VIII. Innocentius'a teslim edilmesine karar verilince şehzade yeniden yollara düştü. Böylelikle Cem Sultan'ın Fransa macerası 6,5 yıl sürmüş oldu. Marsilya yolu ile Toulon'a oradan da 14 Mart 1489 günü Roma'ya gelerek Papa ile görüştü. Cem Sultan'ı kullanmak isteyenlerden birisi de Papa VIII. Innocentius idi. Papa, Cem Sultan'ı bahane ederek Osmanlılara karşı bir haçlı seferi düzenlenmesini istiyordu. Ancak bunda başarılı olamayınca Cem Sultan'a Hristiyan olma teklifinde bulundu ancak Cem Sultan bunu kesinlikle reddetti. Cem Sultan'ın tek arzusu Mısır'da bıraktığı annesi ve çocuklarına kavuşmaktı. Ancak Papa'nın başka planları vardı. Çeşitli tekliflerde bulundular. Cem Sultan bunları "din-i mübin-i İslâma ihanet edemeyeceği ve dinini cihan saltanatına değişmeyeceği" cevabıyla geri çevirdi. 2000'li yılların başlarında ortaya çıkan Josquin Desprez tarafından yazılan bir bestede Türk kıyafetleri içerisinde sarıklı bir gencin resmi olduğu ve bu resimdekinin Cem Sultan olduğu düşünülmektedir. Böyle bir eserin bir müslüman için bestelenmeyeceği sonucunda Cem Sultan'ın Hristiyanlığı kabul ettiği ileri sürülmektedir.

Roma'da 5 yıl 11 aydan fazla kalındı. Başta Macaristan Kralı olmak üzere Memlûklu Sultanı ve diğerlerinin Cem Sultan ile ilgili talepleri Papa'yı çok zor durumda bıraktı. Bu sırada hem Cem Sultan'a hem de Papa'ya suikast teşebbüsleri olmaktaydı. Fransa Kralı VIII. Charles'in ısrarlı talepleri üzerine, Cem ona teslim edilmek üzere Napoli'ye doğru yola çıkıldı ancak yolda fenalaştı. Muhtemelen teslimden önce Papa tarafından zehirlenmişti. Uygulanan bütün tedavi yöntemleri netice vermeyince şehzade, "Ailesinin Mısır'dan İstanbul'a getirilip gözetilmesi, kendisine hizmet edenlerin memnun edilmesi ve ölüsünün mutlaka Osmanlı ülkesine getirilmesi" şeklindeki vasiyetini yazdırdı.

Sultan Cem'in Roma halkının fakirlerine para vermesi, Avrupa'da Cem Sultan'ın bu hareketi taraftar toplama olarak karşılandı.

Cem Sultan vakası Osmanlı tarihinde Yıldırım Bayezid'in Timur'un elinde esir düşüp, demir kafese hapsedilmesinden sonra ikinci büyük hadisedir. Rumeli'den tekrar Osmanlı topraklarına gelmek isteyen Cem Sultan, 14 yıl esir hayatı yaşadı. En son Papa'nın elinden Fransız Kralı tarafından kurtarılmıştır.

Cem Sultan'ın bakım masrafları için Papa, Sultan II. Bayezid'den yılda 40.000 altından fazla para almayı başarmış, Cem Sultan'ı serbest bırakma tehditleriyle de Osmanlı fetihlerini durdurmuştu. Bu olay ileride Şehzade katli için de önemli bir mesnet teşkil etmiştir.

Ölümü
Cem Sultan, 25 Şubat 1495'te öldü. II. Bayezid, 3 günlük yas ilan edip kardeşi Cem Sultan'ın naaşı için para vermeyi reddetti. Bunun üzerine Cem Sultan'ın naaşı uzun süre alıkonmuştur. 1499 senesinde Cem Sultan'ın naaşı için Napoli'ye savaş ilan etti. Bunun üzerine Napoli Cem Sultan'ın naaşını bir gemiye yükleyerek Osmanlı'ya teslim etti.

Şehzade Cem'in naaşı Bursa'da büyükbabası Sultan II. Murad'ın yaptırdığı caminin bahçesine kardeşi Şehzade Mustafa'nın yanına gömüldü.

Annesi ve çocuklarının ne oldukları da acıklıdır. Cem Sultan'ın annesi Çiçek Hatun oğlu Mısır'dayken onunla mektuplaştığı belgelenmiştir. Çiçek Hatun Mısır'da 1495'te vebadan ölmüştür. Cem Sultan'ın oğullarından olan Oğuz daha üç yaşındayken babası Fransa'ya götürüldüğü zaman 1482'de amcası II. Bayezid tarafından boğdurulması emredildiyse de zehirlenerek öldürüldü. Sultan Cem'in diğer oğlu Murad, Rodos'ta kalmış ve bağnaz muhitte vaftiz edilip Hristiyan olmuştur. Murad, kendi oğlu ile birlikte Kanuni Sultan Süleyman'ın Rodos kuşatmasında şövalyelerin yanında bulunmuştu. Rodos Osmanlı kuvvetleri tarafından ele geçirildikten sonra herkesin kaleyi serbestçe terk ettiği halde, Cem'in oğlu Murad ve torunu yakalandı ve fetihten sonra I. Süleyman'ın emriyle boğularak öldürüldü.

Ailesi
Yüzyıllar sonra dahi Avrupa'da kalan bir-iki torununun soyundan gelenleri, bugünün Osmanlı hanedanı Cem Sultan'ın torunlarını kuzen olarak tanıyor, ama aralarına almayı kabul etmiyorlar. Kanuni Rodos'u fethettiği zaman Hristiyan olan torunlarını katletmiştir.

Eşi
 Gülşirin Hatuniye

Çocukları
 Şehzade Oğuz Han (1474-1483)
 Şehzade Murad (1475-1522)
 Şehzade Abdullah (1476-1483)
 Ayşe Sultan
 Gehver Melike Sultan

Şairliği
Sultan şâirler arasında şiirlerinde şahsî duygularını ifade etmede en başarılı sayılanı, Cem Sultan'dır. Şiir ve edebiyatla çok küçük yaşlardan beri meşgul olmuş bir şehzâde olan Cem'in çevresinde, adına "Cem şâirleri" denen bir grup şâir bulunmuştur. Cem Sadisi, Haydar Bey, Sehâî, Kandî, Şâhidî gibi dönemin ünlü şairlerinden oluşan bu gruptan bazı şâirler, Cem'i gurbette de yalnız bırakmamışlardır. Cem Sultan, şiirlerinde yaşadığı sıkıntıları, oldukça duygulu bir anlatımla dile getirir. Cem'in "Fal-i Reyhan" adlı 48 beyitlik manzum bir çiçek falı bulunmaktadır. Cem Sultan'ın biri Farsça diğeri Türkçe olmak üzere iki divanı vardır. Ayrıca ve Hüsrev ü Şirin adlı mesnevisi vardır. Divan'ı baştan sona neredeyse hüzünle doludur.

Popüler kültürdeki yeri
The Borgias dizi filminde Cem Sultan'ı Elyes Gabel canlandırmıştır.
 Malkoçoğlu Cem Sultan filminde Cem Sultan'ı Cihangir Gaffari tarafından canlandırıldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kafadar, Cemal, "Cem Sultan", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.340-343 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.1 say.195
 Ertaylan, Ismail Hikmet (1951), Sultan Cem, Istanbul:Istanbul Üniversitesi Edebiyat Fakultesi Yayinlari, Milli Eğitim Basımevi.
 Altınay, Ahmet Refik (haz. İ. Delioğlu), (2001), Sultan Cem, İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları
 Mutafçiyeva, Vera (çev. Naime Yilamer) (1971), Cem Sultan Olayı Istanbul:May Yayınları
 Mutafçiyeva, Vera (Çev.: S. Mollov, S. Velikov, N. Uğurlu), (2002), Cem Sultan, Istanbul: Örgün Yayınevi.
 Tağızade-Karaca, Nesrin (2006), Batılı Üç Eserde 'Romantik Kurban' Cem Sultan https://web.archive.org/web/20120324080802/http://yayinlar.yesevi.edu.tr/files/article/11.pdf

Osmanlı şehzadeleri
1459 doğumlular
1495 yılında ölenler
II. Bayezid
II. Mehmed
Osmanlı Hanedanı
15. yüzyılda Osmanlılar
Tahta çıkamayan varisler

Cem Sultan


O alfabeto fonético internacional foi criado logo após a fundação da Associação Fonética Internacional no final do século XIX. Ele foi concebido como um sistema internacional de transcrição fonética para línguas orais, originalmente para fins pedagógicos. A Associação foi fundada em Paris em 1886 por professores de língua francesa e britânica liderados por Paul Passy. O protótipo do alfabeto apareceu na Phonetic Teachers' Association (1888b). A Associação baseou seu alfabeto no alfabeto rômico de Henry Sweet, que por sua vez foi baseado no alfabeto fonotípico de Isaac Pitman e o paleótipo de Alexander John Ellis.

O alfabeto passou por várias revisões ao longo de sua história, sendo a mais significativa a apresentada na Convenção de Kiel em 1989. Mudanças no alfabeto são propostas e discutidas no órgão da Associação, Journal of the International Phonetic Association, anteriormente conhecido como Le Maître Phonétique e antes disso como The Phonetic Teacher, e depois colocado em votação pelo Conselho da Associação.

As extensões do AFI para distúrbios da fala foram criadas em 1990, com sua primeira grande revisão aprovada em 2016.

Alfabetos antigos
A Associação Fonética Internacional foi fundada em Paris em 1886 sob o nome de Dhi Fonètik Tîtcerz' Asóciécon (Associação dos Professores Fonéticos), um desenvolvimento da L'Association phonétique des professeurs d'Anglais ("Associação Fonética dos Professores de Inglês"), para promover um alfabeto fonético internacional, projetado principalmente para inglês, francês e alemão, para uso nas escolas para facilitar a aquisição da pronúncia estrangeira.

Originalmente as letras tinham valores fonéticos diferentes de língua para língua. Por exemplo, o inglês  foi transcrito com  e o francês  com .

Alfabeto de 1888
Na edição de agosto-setembro de 1888 de sua revista, a Phonetic Teachers' Association publicou um alfabeto padronizado destinado à transcrição de vários idiomas, refletindo o consenso de seus membros de que apenas um conjunto de alfabeto deveria ser usado para todos os idiomas, junto com com um conjunto de seis princípios:

 Deve haver um sinal separado para cada som distinto; isto é, para cada som que, sendo usado em vez de outro, na mesma língua, pode alterar o significado de uma palavra.
 Quando algum som for encontrado em vários idiomas, o mesmo sinal deve ser usado em todos. Isso também se aplica a tons de som muito semelhantes.
 O alfabeto deve consistir, tanto quanto possível, nas letras comuns do alfabeto romano; o menor número possível de letras novas.
 Ao atribuir valores às letras romanas, o uso internacional deve decidir.
 As novas letras devem ser sugestivas dos sons que representam, por sua semelhança com as antigas.
 Marcas diacríticas devem ser evitadas, sendo difíceis para os olhos e difíceis de escrever.
Os princípios governariam todo o desenvolvimento futuro do alfabeto, com exceção do n.º 5 e, em alguns casos, o n.º 2, até que foram revisados drasticamente em 1989. O n.º 6 também foi afrouxado, pois os diacríticos foram admitidos para fins limitados.

No novo alfabeto, as letras marcadas com um asterisco eram "formas provisórias", que deveriam ser substituídas "quando as circunstâncias permitirem".

Bibliografia

 Reprinted in .

 Reprinted in .
 Reprinted in .

 Reprinted in Journal of the International Phonetic Association 40 (3), December 2010, pp. 299–358, .
 Reprinted in .

 Reprinted in .

 Reprinted in Le Maître Phonétique 3, 6 (23), July–September 1928, . Reprinted in .

 Reprinted in .
 Reprinted in .

 Reprinted in Collins, Beverly; Mees, Inger M., eds. (2003), Daniel Jones: Selected Works, Volume V: European Languages II – Russian, London: Routledge, .

Ligações externas
 História da Associação Fonética Internacional
 Gráficos históricos do alfabeto fonético internacional

Alfabeto Fonético Internacional

História do alfabeto fonético internacional


Sir Theodore Wilson Harris (Nova Amesterdão, 24 de março de 1921 — Chelmsford, 8 de março de 2018) foi um escritor guianês. Inicialmente escrevia poesias, mas posteriormente passou a escrever também romances e ensaios. O seu estilo de redação é considerado abstrato e densamente metafórico, cuja temática é ampla. Harris é considerado uma das vozes mais originais e inovadoras da literatura do pós-guerra da anglofonia.

Biografia
Wilson Harris nasceu em Nova Amesterdão, na Guiana Britânica, onde o seu pai trabalhou numa companhia de seguros. Os seus pais eram Theodore Wilson Harris e Millicent Josephine Glasford Harris. Após estudar no Queen's College situado na capital da Guiana, Georgetown, tornou-se agrimensor governamental, antes de seguir carreira como conferencista e escritor. Trabalhou como agrimensor durante vinte anos, tendo conhecido várias savanas e florestas tropicais, que serviram de cenário para muitos dos seus livros, cuja paisagem guianense dominou a sua ficção. A temática da paisagem da Guiana moldou também a sua abordagem fictícia.

Entre 1945 e 1961, Harris contribuiu regularmente com contos, poemas e ensaios na revista literária Kyk-over-Al, e integrou um grupo de intelectuais guianenses com Martin Carter, Sidney Singh, Milton Williams, Jan Carew, e Ivan Van Sertima. Posteriormente, Harris integrou suas poesias à coleção Eternity to Season (1954). Casou-se primeiramente com Cecily Carew em 1945 (irmã do romancista Jan Carew), com quem teve quatro filhos, porém divorciou-se por volta de 1957.

Harris mudou-se para a Inglaterra em 1959, onde casou-se pela segunda vez com a poetisa e dramaturga escocesa Margaret Whitaker.

Harris publicou o seu primeiro romance Palace of the Peacock em 1960 na editora britânica Faber and Faber, com a aprovação do então editor-chefe, T. S. Eliot. Posteriormente foram publicadas outras obras como The Guyana Quartet, incluindo The Far Journey of Oudin (1961), The Whole Armour (1962), e The Secret Ladder (1963). Também escreveu a trilogia Carnival: Carnival (1985), The Infinite Rehearsal (1987), e The Four Banks of the River of Space (1990).

Também publicou obras como Jonestown (1996), que conta acerca do suicídio em massa dos seguidores do religioso Jim Jones, The Dark Jester (2001), um romance semiautobiográfico, The Mask of the Beggar (2003), e The Ghost of Memory (2006).

Harris também escreveu obras de não ficção e ensaios críticos e foi agraciado com o título de doutor honoris causa pela Universidade das Índias Ocidentais (1984) e pela Universidade de Lieja (2001). Venceu duas vezes o Prémio Literário da Guiana.

Harris foi nomeado Cavaleiro Celibatário em junho de 2010, em homenagem ao aniversário da rainha Isabel II do Reino Unido. Em 2014, Harris venceu a categoria de Ouro de Carreira do Prémio Anisfield-Wolf.

Harris morreu de causas naturais a 8 de março de 2018, na cidade inglesa de Chelmsford. O centenário do seu nascimento foi celebrado no Festival Literário Bocas da Companhia Nacional de Gás de Trindade e Tobago.

Obras
Romances
 1960. Palace of the Peacock
 1961. The Far Journey of Oudin
 1962. The Whole Armour
 1963. The Secret Ladder
 1964. Heartland
 1965. The Eye of the Scarecrow
 1966. The Waiting Room
 1967. Tumatumari
 1968. Ascent to Omai
 1969. The Sleepers of Roraima (ilustrado por Kay Usborne)
 1971. The Age of the Rainmakers (ilustrado por Kay Usborne)
 1972. Black Marsden: A Tabula Rasa Comedy
 1975. Companions of the Day and Night
 1977. Da Silva da Silva's Cultivated Wilderness/Genesis of the Clowns
 1978. The Tree of the Sun
 1982. The Angel at the Gate
 1985. Carnival
 1985. The Guyana Quartet (Palace of the Peacock, The Far Journey of Oudin,The Whole Armour, The Secret Ladder)
 1987. The Infinite Rehearsal
 1990. The Four Banks of the River of Space
 1993. Resurrection at Sorrow Hill
 1993. The Carnival Trilogy (Carnival, The Infinite Rehearsal, The Four Banks of the River of Space), 1993
 1996. Jonestown
 2001. The Dark Jester
 2003. The Mask of the Beggar
 2006. The Ghost of Memory

Contos
 Kanaima, 1964
 The Sleepers of Roraima, 1970
 The Age of the Rainmakers, 1971

Poesias
 Fetish, 1951
 The Well and the Land, 1952
 Eternity to Season, 1954

Não ficção
 1967. Tradition, the Writer and Society: Critical Essays. Londres: New Beacon Books.
 1970. History, Fable and Myth in the Caribbean and Guianas. Georgetown: Conselho Nacional de História e Artes.
 1974. Fossil and Psyche. Austin: Universidade do Texas.
 1981. Explorations: A Series of Talks and Articles 1966–1981. Aarhus: Dangaroo Press.
 1983. The Womb of Space: The Cross-Cultural Imagination. Westport: Greenwood Press.
 1992. The Radical Imagination: Lectures and Talks. Lieja: L3.
 1999. The Unfinished Genesis of the Imagination: Selected Essays of Wilson Harris. Londres: Routledge.

Prémios
1987: Prémio Literário da Guiana
1992: Prémio Mondello dei Cinque Continenti
2002: Prémio Literário da Guiana (Prémio Especial)
2008: Prémio Nicolas Guillen de Literatura Filosófica, Associação Filosófica das Caraíbas
2014: Prémio Anisfield-Wolf

Escritores de Guiana
Knights Bachelor
Naturais de Guiana
Poetas do século XX
Poetas do século XXI
Filósofos do Caribe

Wilson Harris


Olaylar

Doğumlar
 II. Boemondo, Antakya Haçlı prensi ve Taranto prensi (ö. 1130)
 Gıyaseddin Mesud, Irak Selçuklu Devleti Sultanı (ö. 1152)
 Andronikos Komnenos, Bizans İmparatoru II. İoannis ile karısı Macaristanlı İrini'nin ikinci oğlu (ö. 1142)

Ölümler
 29 Temmuz - I. Philippe, Franklar Kralı (d. 1052)
 tarihi bilinmeyen
 Cheng Yi, Neokonfüçyüsçü filozof

1108


Vrbica Stefanov, Pallacanestro'da oyun kurucu pozisyonunda oynayan basketbolcudur.

Petar Naumoski'nin yedeği olarak Makedonya millî takımında oynamaya başlayan Stefanov daha sonra Makedon millî takımının oyun kurucu görevini aldı ve birçok otoriteye göre şu anda aktif basketbol yaşantısını sürdüren en iyi oyun kurucu. İçeri drive edip pozisyonu turnikeyle tamamlamasıyla, oyunu sürekli kontrol altında tutması ve yüksek 3 sayılık yüzdesiyle tipik bir yugoslav oyun kurucu olan Stefanov'un Naumoski'den en önemli farkı bireysel oyundan daha çok takımını da oyuna daha fazla katması gelir.

1999 yılında Pınar Karşıyaka'ya transfer olarak ilk Türkiye kariyerine başladı. Daha önceden MZT ve Godel Rabotniçki takımlarında kendini göstermişti. Ancak Karşıyaka'da oynadığı 1999/2000 sezonu kariyeri için çok önemli oldu. Bu sezondaki istatistikleri ile (15.9 sayı ort., 5.4 ast. ort) bir sonraki sezon 700,000$ bedelle Yunanistan'ın önde gelen takımlarında AEK'ya transfer oldu.

Bir sonraki sezon İzmir'deyken antrenörü olan Ergin Ataman tarafından İtalyan takımı Siena'ya transfer edildi. Burada kariyerinin zirvesine ulaştı ve oynadığı dört sezon boyunca bir kez Avrupa Kupası kazandı ve 3 sezon EuroLeague'de önemli başarılar elde etti.

Vrbica Stefanov, Ergin Ataman'ın isteği üzerine 2005/2006 sezonu başında Ülkerspor'a transfer olarak 2. kez Türkiye Ligi'nde oynamaya başladı.

En son 2009 yılında transfer olduğu Pallacanestro'da kariyerine devam etmektedir.

Kariyeri

 1996-1997: MZT Üsküp
 1997-1998: MZT Üsküp
 1998-1999: Godel Rabotnicki Üsküp
 1999-2000: Karşıyaka
TBL 15.9 sayı ort., 3.5 reb. ort., 5.4 ast.ort.

 2000-2001: AEK Atina
Yunanistan Ligi: 10.4 sayı ort., 2.3 reb.ort., 2.5 ast.ort.
Euroleague: 9.9 sayı ort., 2.6 reb.ort., 2.3 ast.ort.

 2001-2002: Monte dei Paschi Siena
İtalyan Ligi: 11.9 sayı ort., 2.3 reb.ort., 3.3 ast.ort., 2.2top c.
Saporta Kupası: 11.9 sayı ort., 2.3 reb.ort., 3.6 ast.ort., 1.9top c.

 2002-2003: Monte dei Paschi Siena
İtalyan Ligi: 10.4 sayı ort., 2.9 reb.ort., 3.0 ast.ort.
Euroleague: 12.0 sayı ort., 2.4 reb.ort., 3.6 ast.ort., 1.5top c.

 2003-2004: Monte dei Paschi Siena
İtalyan Ligi: 12.8 sayı ort., 2.6 reb.ort., 2.6 ast.ort.
Euroleague: 10.6 sayı ort., 1.7 reb.ort., 3.0 ast.ort., 1.4top c.

 2004-2005: Montepaschi Siena
İtalyan Ligi: 10.2 sayı ort., 2.2 reb.ort., 2.5 ast.ort., 1.5 top c.
Euroleague: 10.5 sayı ort., 2.0 reb.ort., 2.5 ast.ort.

 2005-2006: Ülkerspor

Başarılar

 1998 Makedonya Lig Finali
 1999 Makedonya Lig Şampiyonluğu
 2001 Yunanistan All Star Maçı
 2001 ULEB EuroLeague Yarı final
 2001 Yunanistan Kupası Şampiyonluğu
 2001 Yunanistan Ligi Final Four
 2002 İtalyan Kupa Finali
 2002 Saporta Kupası Şampiyonluğu
 2003 Euroleague Final Four (3.)
 2003 İtalya Ligi Yarı final
 2004 İtalyan Ligi Normal Sezon Liderliği
 2004 İtalyan Ligi Şampiyonluğu
 2004 İtalya Süper Kupa Finali
 2005 İtalya All Star Maçı
 1998, 1999, 2000, 2001, 2003 Makedonya'da yılın sporcusu ödülü

1973 doğumlular
Makedon erkek basketbolcular
Yaşayan insanlar
Oyun kurucu basketbolcular
Liga ABA basketbolcuları
Karşıyaka SK basketbolcuları
Liga ACB basketbolcuları
Mersin Büyükşehir Belediyespor basketbolcuları
Olimpiakos (basketbol takımı) basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
AEK basketbolcuları
KK Crvena zvezda basketbolcuları
Menorca Bàsquet basketbolcuları
Montepaschi Siena basketbolcuları

Vrbitsa Stefanov


بدأ شكسبير في كتابة التراجيديات منذ بدايه مشواره. وتعد مسرحية تيتوس أندرونيكوس واحدة من أقدم تراجيدياته الرومانية، والتي تبعها بعد عدة أعوام بروميو وجولييت. غير أن أكثر التراجيديات التي كتبها شعبية، هي تلك التي كتبت في فترة السبع أعوام ما بين 1601 و 1608، ومنها مسرحياته الأربعة الأكثر شهرة: هاملت، وعطيل، والملك لير، وماكبث. ومن مسرحيات تلك الفترة أيضا: أنطونيو وكليوباترا، وكوريولانوس، ومنها مسرحيات أقل شهرة مثل: تيمون الأثيني، وتروليوس وكريسيدا.

البناء الدرامي

ربط العديد من النقاد أعمال شكسبير التراجيدية بنظرية أرسطو للبناء الدرامي للتراجيديا. حيث تنص تلك النظرية على أن شخصية البطل التراجيدي لابد وأن تكون شبه كاملة، حتى أن البعض وصفه بـ(شبه الإله)، إلا أن علة بها تدفعها لارتكاب الخطأ المأساوي الذي يقودها لنهايتها الحتمية. تلك العلة لا تمنع المشاهد من الإعجاب بتلك الشخصية والتعاطف معها. ومن هذا المنظور، نجد أن كل أبطال تراجيديات شكسبير تملك القدرة الكاملة على ارتكاب الخير أو الشر. ويتعمد شكسبير اكساب شخصياته الإرادة الحرة وما لها من سيادة في اتخاذ القرار. ففي حين يستطيع البطل غير التقليدي انقاذ ذاته من السقطة الترجيدية، يتجه بطل أرسطو، حسب رغبة المؤلف، في ثبات، نحو قدره المحتوم.

التراجيديات العاطفية

تعتبر مسرحيات مثل روميو وجولييت، وأنطونيو وكليوباترا، وعطيلو «هناجى» من التراجيديات العاطفية. وتتميز هذه بجعل العالم من حول البطل الرئيسي عنصرا اضافيا في صناعة مأساته، حيث يمنعه مجتمعه، أو عرقه، أو لونه من تحقيق عاطفته، ويصبح عائقا أمامه. وفي هذا النوع من التراجيديات، يأتي الموت خلاصا للبطل، حيث لا يستطيع الحب أن يعيش في المناخ المأساوي.

مصادر

تراجيديا
تراجيديات شكسبير
مسرحيات شكسبير

تراجيديا شكسبيرية