Meisterschule ist im Bildungssystem in Österreich ein Sammelbegriff für verschiedene postsekundäre Schulen und Kurse für diverse Berufsqualifikationen. Diese Schulen stellen eine Sonderform der Fachschule dar.

Zu den Meisterschulen gehören:
 Gewerbliche Meisterschulen und Meisterklassen (im engeren Sinn) für Personen mit abgeschlossener Berufsausbildung:
 Gewerbliche Meisterschulen (im engeren Sinn) für Personen mit abgeschlossener Berufsausbildung
 Diese Gruppe umfasst die postsekundaren Schulen der 13. und/oder 14. Schulstufe, je nach Fach mit einer Abschlussprüfung (Berufszeugnis). Es gibt sie für die Branchen Drechsler, Kunst und Gestaltung (Bildhauerei, Keramische Formgebung, Malerei, Metallgestaltung, Kunsthandwerk und Design), Malereigewerbe, Müller, Bäcker und Konditoren, Streich- und Saiteninstrumentenerzeuger, Tischler, Tischlereitechnik und Raumgestaltung,
 Werkmeisterschulen und Bauhandwerkerschulen zur Erweiterung der Fachbildung von Personen mit abgeschlossener Berufsausbildung
 Diese Gruppe umfasst die Prüfungen zum Meister und anderen Qualifikationen, wie dem Polier. Es gibt sie in zahlreichen Sparten technischer Berufe und im Baugewerbe. Sie bilden meist 3- bis 4-monatige Kurse, die auch berufsbegleitend in Abendschule oder in blockweisen Kursen absolviert werden können.
 Gewerbliche Meisterschulen (für Bekleidungsgewerbe) für Personen mit abgeschlossener Berufsausbildung: 1-jähriger Fachlehrgang Haute Couture, u. a.
 Kunstgewerbliche Meisterschulen und Meisterklassen zur fachlichen Weiterbildung (mit Eignungsprüfung, Sonderformen der Fachschulen des Ausbildungsbereiches Kunstgewerbe), 1- bis 2-jährig, in diversen Sparten

Angeboten werden Meisterschulen sowohl an den meisten Technischen und gewerblichen höheren Schulen (wie HTLs), wie auch zahlreichen Institutionen der beruflichen Weiterbildung, wie dem Berufsförderungsinstitut (BFI) oder dem Wirtschaftsförderungsinstitut (WIFI).

Einzelnachweise

Schultyp der Berufsbildung (Österreich)

Meisterschule (Österreich)


13223 Cenaceneri este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13223 Cenaceneri este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 7,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

13223 Cenaceneri


Conradin Kreutzer (Messkirch, Baden, 22 de noviembre de 1780 - Riga, Letonia, 14 de diciembre de 1849) fue un pianista, cantante y compositor romántico alemán. Sus obras más conocidas son Das Nachtlager in Granada y Der Verschwender.

Después de haberse dado a conocer ventajosamente como un pianista y cantante, se consagró al estudio de la composición con el famoso Johann Georg Albrechtsberger, en Viena, estrenando en Stuttgart el año 1812 su primera ópera Conradin von Schwaben.

El gran éxito logrado con esta obra le reportó rápido renombre, siendo nombrado entonces maestro de capilla del rey de Wurtemberg. Volvió a Viena el año 1822, donde continuó de manera brillante su carrera de compositor dramático, llevando a escena hasta 30 óperas, de las que se pueden considerar como dignas de especial mención Das Nachtlager in Granada y Der Verschwender (1834), que figuraron a lo largo de muchos años en el repertorio clásico alemán.

También compuso lieder, música de cámara y sacra y dentro de esta el oratorio Die Sendung Mosis.

Bibliografía
 Tomo 28 (2ª. parte) pág. 3528. de la Enciclopedia Espasa (ISBN 84-239-4582-0)

Enlaces externos

 Música y partituras de dominio público en Musopen

Compositores de ópera de Alemania
Compositores del Romanticismo de Alemania
Nacidos en Baden-Wurtemberg
Fallecidos en Riga

Conradin Kreutzer


"Un vis" (în ) este o povestire scrisă de Franz Kafka și inclusă în volumul Un doctor de țară (în ), publicat în decembrie 1919. Această povestire, legată de romanul Procesul prin protagonistul lor comun, Josef K., prezintă un vis fantezie al propriei morți, putând simboliza înțelegerea apropierii morții, dar și a încetării activității literare.

Prietenul autorului, Max Brod, a încercat să-l convingă pe Martin Buber să publice această proză scurtă ca o mostră de gândire evreiască în revistele evreiești din Praga. Povestirea a apărut pentru prima dată în decembrie 1916 în antologia colectivă Das jüdische Prag ("Praga evreiască", pp. 32-33; avea înscris pe copertă anul 1917), publicată de editorii ziarului săptămânal sionist Selbstwehr din Praga. A mai fost publicată apoi în Almanach der Neuen Jugend auf das Jahr 1917 (Berlin, 1917, pp. 72-74) și în cotidianul Prager Tagblatt (Praga, 6 ianuarie 1917, nr. 42), după care a fost inclusă în volumul Ein Landarzt: Kleine Erzählungen (München/Leipzig, 1919).

Rezumat

Josef K. visează că într-o zi frumoasă ieșise să se plimbe prin oraș și ajunsese fără să-și dea seama într-un cimitir. Merge pe una dintre alei și zărește de departe un mormânt acoperit de curând. Atras în mod straniu, se îndreaptă către el și, ajuns acolo, zărește de cealaltă parte a movilei doi oameni care ridicau o piatră funerară, după care apare un al treilea, pe care-l recunoaște după îmbrăcăminte ca fiind un artist, care scrie cu un creion pe piatra de mormânt o inscripție cu litere aurite: "Aici zace...". Omul se întoarce apoi spre Josef K. și lasă creionul să-i cadă, fiind iritat de atenția acestuia.

Ambii privesc încurcați unul la celălalt, iar clopotul mic al capelei cimitirului începe brusc să bată, deși nu era oră fixă, și este oprit de artist cu un gest în aer, dar după o clipă continuă iarăși să bată și apoi se oprește singur. În mod inexplicabil, Josef K. începe dintr-o dată să plângă cu fața în mâini și după ce se oprește îl vede pe gravor cum reușește să încrusteze cu greu litera "J" pe piatra funerară. Văzându-l pe artist cum lovește furios cu piciorul în pământul de pe mormânt, K. înțelege în cele din urmă că stratul subțire de pământ era doar o iluzie. El alunecă încet în mormântul adânc. "Dar, în vreme ce se prăbușea în adâncul acelui abis de nepătruns, cu gâtul încă întins, își zări acolo sus numele desenându-se ca-ntr-o străfulgerare, cu imense arabescuri încrustate în piatră. Încântat de acest spectacol, se trezi."

Scriere și publicare

Data precisă a scrierii povestirii "Un vis" nu este cunoscută, din moment ce manuscrisul original nu s-a păstrat, și a devenit un subiect de discuții între cercetătorii operei lui Kafka. Cercetătorii care susțin că povestirea urma să facă parte din romanul Procesul (precum Fred Lönker de la Universitatea din Freiburg și Juliane Blanke de la Universitatea din Saarland) datează scrierea ei în ultimele luni ale anului 1914 când Kafka lucra intens la elaborarea romanului; cu toate acestea, secvența visului nu apare în manuscrisul romanului și nici nu se potrivește cu vreunul dintre episoadele romanului.

O diferență între povestire și roman privește perspectiva din care sunt relatate faptele: "Un vis" este scrisă la persoana a III-a, din perspectiva unui narator omniscient, în timp ce Procesul are o narațiune mai subiectivă, cu o perspectivă a naratorului mai apropiată de perspectiva protagonistului. Aceste deosebiri i-au determinat pe editorii Kritische Ausgabe (Ediția critică) a operei lui Kafka să dateze scrierea povestirii în primăvara anului 1916, ținând cont și de faptul că autorul a menționat-o pentru prima dată abia în mai 1916. Perspectiva naratorului omniscient apare în povestirile scrise de Kafka în anii 1916 și 1917, care au fost publicate în volumul Ein Landarzt: Kleine Erzählungen (München/Leipzig, 1919). Prietenul autorului, Max Brod, a încercat să-l convingă pe editorul evreu Martin Buber să publice această proză scurtă ca o mostră de gândire evreiască în revistele evreiești din Praga.

Povestirea a apărut pentru prima dată în decembrie 1916 în antologia colectivă Das jüdische Prag ("Praga evreiască", avea înscrisă pe copertă anul 1917), publicată de editorii ziarului săptămânal sionist Selbstwehr pentru a obține fonduri. Acea antologie mai conținea scrieri ale lui Theodor Herzl, Martin Buber, Nathan Birnbaum, Max Brod, Paul Kornfeld, Ernst Weiß și Oskar Baum. Publicată într-o antologie sionistă, povestirea lui Kafka avea puține urme de gândire iudaică, cu excepția senzației de alienare și a lipsei direcției spirituale a lui Josef K., în schimb eseul "Zum Problem der Gemeinschaft" ("Despre problema comunității") al lui Max Brod prefigura o linie esențială în critica sa ulterioară a operei lui Kafka, fiind precedat de dictonul talmudic "Schließe dich nicht aus der Gemeinschaft aus" ("nu vă autoexcludeți din comunitate"), și anticipa studiul Franz Kafkas Glauben und Lehre (Credința și învățăturile lui Franz Kafka) din 1948.

A mai fost publicată ulterior încă de trei ori pe parcursul vieții lui Kafka: în Almanach der Neuen Jugend auf das Jahr 1917 (Berlin, 1917, pp. 172-174), în cotidianul Prager Tagblatt (Praga, 6 ianuarie 1917) și, în cele din urmă, în volumul Ein Landarzt: Kleine Erzählungen (Kurt Wolff Verlag, München/Leipzig, 1919). Ținând cont de faptul că povestirea a fost publicată de patru ori pe parcursul vieții lui Kafka, criticii au emis ipoteza că autorul ei o considera o compoziție literară de succes.

Analiza textului și interpretări
Există mai multe idei pentru clasificarea acestei povestiri onirice: potrivit lui Peter-André Alt ea a fost scrisă în contextul elaborării romanului Procesul, fiind folosit personajul principal de acolo, Josef K., dar rămânând totuși o narațiune de sine stătătoare. Potrivit editorului Christian Eschweiler, care a alcătuit în 2009 o ediție reorganizată, completată și explicată a romanului, povestirea este un fragment nou care urma să fie inclus în versiunea finală a Procesului. Eschweiler considera că secvența visului lui Josef K. este un punct culminant al romanului. Kafka nu oferise niciun indiciu cu privire la ordinea capitolelor, astfel că prima ediție a romanului alcătuită de Max Brod în 1925 este doar o "încercare de construcție" incompletă, deoarece Max Brod scria în postfața la prima ediție că "Franz Kafka considera că romanul este neterminat".

Ca și în roman, acest vis pare să aibă un sfârșit fatal pentru Josef K. Dar K. nu este afectat negativ nici în vis, nici după ce s-a trezit, de presupusul său sfârșit în mormânt. Această corelație face ca povestirea să apară de fapt ca un element posibil al Procesului: pe de o parte, pedantul și iubitorul de ordine K. îi permite presupusului artist să-și desfășoare activitatea și să-și încheie misiunea; pe de altă parte, destinul său se împlinește, de asemenea, sub ochii lui K., când vede că inscripția cu litere aurite, pure și frumoase, continuă cu numele său scris cu "imense arabescuri încrustate".

Cimitirul localității, care este asociat cu un loc întunecat, are aici o imagine mai puțin înfricoșătoare. Clopotul capelei cimitirului care bate amenințător se oprește brusc la un semn al artistului. Peisajul este descris, în general, prin cuvinte ce au o conotație pozitivă, cum ar fi "zi frumoasă", "mare entuziasm", "încântat". De asemenea, descrierea elementelor ireale ale visului este plină de o dinamică vitală: alunecarea "ca luat de iureșul unui curent năvalnic" către movila ispititoare, aruncarea pietrei funerare la pământ, scrierea cu un "creion obișnuit" a unor litere aurite pe piatra de mormânt, afundarea lui K. în mormânt, "răsturnat pe spate de o pală ușoară de vânt".

Narațiunea poate fi înțeleasă ca un autoportret al lui Kafka, care era un autor marcat de profunzimea senzațiilor nocturne, trăind printre cărți și fiind detașat de viața reală. Scrierile sale evocă un mediu al tristeței, melancoliei și morții, care nu creează nici o prezență umană, ci doar abordează neliniștile ființei. Conform acestei interpretări, scrisul și blocajul scriitoricesc ar fi tema reală a acestei povestiri; pe parcursul activității sale literare Kafka s-ar fi confruntat cu problema majoră a blocajului scriitoricesc. Operele sale literare au fost dezvoltate adesea din vise și din imaginații melancolice nocturne, care i-au afectat voința și capacitățile intelectuale.

Judecând totuși povestirea în contextul romanului Procesul, este clar că Josef K. – la fel ca în situația tuturor celorlalte întâlniri – analizează sensul întâmplărilor prin care trece, găsind semnificații noi, și că dorința de a muri trebuie înțeleasă pe fundalul chestiunii vinovăției ridicate deja odată cu prima frază a romanului: prin moartea sa K. ar fi întrerupt Procesul, găsind o rezolvare extrem de subiectivă la această chestiune. Personajul își împinge dorința la limita extremă, dorind pur și simplu nimicul. El este înghițit de abisul fără margini, lăsând în urma sa un singur semn: numele său, gravat cu litere de aur pe piatra funerară. Nihilismul acestei parabole era prea distructiv, iar Kafka l-a diluat prin prezentarea sa sub forma unui vis. Deci, blocajul scriitoricesc al artistului s-ar fi datorat numai faptului că îi lipseau condițiile adecvate de bază pentru a putea crea și că moartea era un subiect tabu pe care îi venea dificil să-l abordeze.

Aprecieri critice
Scriitorul și jurnalistul Max Brod, prietenul apropiat al lui Kafka, a încercat să-l convingă pe editorul Martin Buber să publice povestirea "Un vis" ca o mostră de gândire evreiască în revistele evreiești din Praga. Deși povestirea a fost publicată în cele din urmă în săptămânalul sionist Selbstwehr din Praga ea conținea puține urme de gândire iudaică, cu excepția senzației de alienare și a lipsei direcției spirituale a lui Josef K. Această opinie a fost susținută de biograful german Reiner Stach care a scris următoarele: "dacă se ține cont de cuvintele lui Brod, atunci s-ar fi putut ilustra prin visul lui Kafka în cel mai bun caz opusul gândirii evreiești și anume creșterea suprarealistă a narcisismului, care nu poate salva nicio comunitate de la autodistrugerea dorită".

Criticii literari au scos în evidență înstrăinarea socială a autorului, care considera că lumea funcționează într-un mod haotic, arbitrar, iar ființa umană nu mai avea un sentiment de siguranță într-un univers golit de prezența divină. Existența omului i se părea sterilă, lipsită de sens, iar arta devenea doar un mijloc de exprimare a neliniștilor. Autorul își examina mereu viața, simțindu-se nerealizat: "Trebuie să fiu mult singur. Ceea ce am realizat este consecința existenței singuratice. Urăsc tot ce nu se referă la literatură", scria el.

Este cunoscut interesul deosebit lui Kafka pentru teoria psihanalizei din cauza fascinației sale față de vise. Mergând în continuarea acestei idei, profesoara Bettina von Jagow de la Universitatea din Erfurt considera că "visul servește drept cadru pentru o poveste în care paradigma visului, a scrisului și a morții se reflectă asupra condițiilor creației artistice". Visul lui Josef K. este un vis simbolic al morții, o formă drastică de autopedepsire a personajului.

Traducere
Povestirea "Un vis" a fost tradusă în mai multe limbi străine: franceză ("Un rêve", în vol. La Métamorphose, editura Gallimard, Paris, 1938; traducere de Alexandre Vialatte), suedeză ("Sex Prosastycken", în revista Bonniers Litterära Magasin, Stockholm, anul VII (1938), pp. 260-267; traducere de Margit Abenius), engleză ("A Dream", în vol. The Penal Colony: Stories and Short Pieces, Schocken Books, New York, 1948; traducere de Edwin și Willa Muir), coreeană ("Gum", în vol. Dong-Seng/Byonshin/Jip/Shi-Gol-Eui-Sa, Bum-Han-Chulpansa, Seul, 1984, pp. 30-32; traducere de Myung Yeol Chi), poloneză ("Sen", în revista Literatura na Świecie, Varșovia, nr. 2 (187), februarie 1987, pp. 30-32; traducere de Anna Wołkowicz), lituaniană ("Sapnas", traducere de J.K.; o altă traducere a fost realizată de Saulius Keturakis și publicată în 1990 în ziarul Tėviškės žinios din Kaunas), rusă ("Son", în vol. Zamok. Roman, rasskazî, pritci, RIF, Moscova, 1991; traducere de Revekka Galperina; o altă traducere a fost efectuată de Iuri Arhipov și publicată în 2011 în vol. Labirint, tipărit de editura Azbuka din Sankt Peterburg-Moscova) etc.

Prima traducere în limba română a povestirii "Un vis" a fost realizată de Angela Tudorii și publicată în anul 1987 în antologia de proză fantastică Trenul de noapte, tipărită de Editura ASTRA din Brașov. O altă traducere a fost efectuată de Mircea Ivănescu și a fost publicată în anul 1996 în volumul Opere complete 1. Proză scurtă, tipărit de Editura Univers din București.

Note

Bibliografie
  Richard T. Gray, Ruth V. Gross, Rolf J. Goebel, Clayton Koelb, A Franz Kafka encyclopedia, Greenwood Press, Westport, Connecticut, 2005, pp. 268-269.
  Reiner Stach, Kafka: Die Jahre der Erkenntnis, S. Fischer Verlag, Frankfurt, 2008.

Lectură suplimentară
  Peter-André Alt, Franz Kafka. Der ewige Sohn. Eine Biographie, Verlag C.H. Beck, München, 2005.
  Bettina von Jagow și Oliver Jahraus (ed.), Kafka-Handbuch: Leben-Werk-Wirkung, Vandenhoeck& Ruprecht, Göttingen, 2008.
  Franz Kafka, Sämtliche Erzählungen, editat de Paul Raabe, Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt pe Main și Hamburg, 1970.
  Franz Kafka, Drucke zu Lebzeiten, editat de Wolf Kittler, Hans-Gerd Koch și Gerhard Neumann, Fischer Verlag, Frankfurt/Main, 1996, pp. 295-298.
  Franz Kafka, Die Erzählungen, versiune originală, Fischer Verlag, Frankfurt/Main, 1997.
  Joachim Unseld, Franz Kafka – Ein Schriftstellerleben. Die Geschichte seiner Veröffentlichungen, Carl Hanser Verlag, München, 1982.

Legături externe

  Textul integral al povestirii
  Un vis – textul povestirii rostit de Hans-Jörg Große
  Un vis – rostit de Patrick Imhof într-un audiobook gratuit

Povestiri de Franz Kafka

Un vis (povestire)


Victor II may refer to:

 Pope Victor II
 Victor II (bishop of Chur)
 Victor II, Prince of Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
 Victor II, Duke of Ratibor
 Victor-class submarine
 Simonini Victor 2, an Italian aircraft engine

Victor II


فتویه  (بالفارسية: دهستان فتویه ) قرية كبيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزغان في جنوب إيران. وتبعد عن مركز المدينة (بستک) 24 كيلومتراً، وتقع على جانب الغربي من الطريق الرئيسي الذي يربط مدينة بستك بــ مدينة لار.

حدود فتویه

حدود فتویه: من الشمال: طريق مدينة لار، « بستک»، ومن الجنوب « جبل گاه‌بست »، ومن الغرب « برکة آخوند » وقرية انوه، ومن الشرق تنتهي بـقرية شيخ حضور.

السكان

يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (7497) نسمه من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، لهم
مسجد، ولهم مدارس ابتدائية، والاعدادية والثانوية، وعيادة صحية صغيرة، وشبكة المياه الكهرباء والهاتف، وعدة برك لحفظ مياه الأمطار. وكذلك بها شركة تعاونية لبيع المواد الغذائية، في الشمال القرية أسفل الجبل يوبد عين ماء كبريتية يستخدم ميائها لعلاج الروماتيزم وبعض الأمراض، كأمراض الجلدية وغيره.
كذلك بها مزارع النخيل وأراضي شاسعة لزارعة القمح والشعير، وكذلك في أسفل القرية توجد بركة كبيرة مملوء بالماء تسمى (بركة آخوند)، من أشهر الثمار النخيل عندهم تمر يسمى (خواصوئی).

المصادر
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان

البلدة المركزية
مدن إيران
مقاطعة بستك

فتوية


Susurluk Kazası veya Susurluk Skandalı, 3 Kasım 1996'da saat 19.25 sularında Balıkesir-Bursa kara yolunda Susurluk ilçesi Çatalceviz mevkisinde meydana gelen trafik kazası sonucu, devlet-polis-mafya ilişkilerinin ortaya çıkması ile patlak veren skandal. Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en önemli skandallarındandır.

Kazanın ardından kamuoyu, "devlet-siyaset-mafya" üçgeninde yasa dışı ilişkilerin ortaya çıkartılmasını talep etti. "Sürekli Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık" ismi verilen sivil toplum eylemleriyle ve medyanın desteği ile üstü örtülen ilişkilerin ve faaliyetlerin açıklanması talep edildi.
Kaza, İngilizler tarafından film konusu edilmiş ve film, 2018 yılında The Scar adıyla vizyona girmiştir. Filmin Gonca Us'un ağzından anlatılacağı belirtilmiştir.

Kaza
DYP Şanlıurfa milletvekili Sedat Bucak, İstanbul Kemalettin Eröge Polis Okulu Müdürü Hüseyin Kocadağ, Mehmet Özbay sahte kimlikli Abdullah Çatlı ile 1969 doğumlu Gonca Us, 1 Kasım 1996 günü akşam saatlerinde Kuşadası Onura Otel'e gelmişlerdir. Bucak'a ait 06 AC 600 plakalı Mercedes marka siyah renkli otomobille Hüseyin Kocadağ yönetiminde İstanbul'a gitmek üzere yola çıkan grup, 3 Kasım 1996 günü saat 19.25 sularında Susurluk ilçesi Çatalceviz mevkisinde benzin istasyonundan yola çıkan Hasan Gökçe yönetimindeki 20 RC 721 plakalı kamyona çarparak trafik kazası yapmıştır. Bu kaza, basın literatürüne "Susurluk Skandalı" veya "Susurluk Kazası" olarak geçmiştir.

Kazada, Mercedes'i kullanan Hüseyin Kocadağ, üzerinde Mehmet Özbay kimliği bulunan Abdullah Çatlı ve Melahat Özbay sahte kimlikli Gonca Us ölmüş, DYP Şanlıurfa Milletvekili Sedat Bucak yaralı olarak kurtulmuştur. Olay sonrası DGM, Sedat Edip Bucak hakkında soruşturma açmış ve hakkında iki yıl hapis cezası istenmiştir.

Olay hakkında hazırlanan raporlar

I. Susurluk raporu ve eleştirileri

Birinci Susurluk Raporu, MİT tarafından hazırlanmış ve doğruluğu üzerinde pek çok kuşkular bulunan bir rapordur. En çok milliyetçi çizgideki Alparslan Türkeş'in Susurluk beyanatı dâhil, pek çok siyasi kesimden raporun doğruluğunun şüpheli olduğu biçiminde tepkiler almıştır. Manipülasyon olduğu da beyan edilmiştir.

II. Susurluk Raporu

Birinci Susurluk Raporu üzerine Başbakan Mesut Yılmaz, Başbakanlık Müsteşarı Kutlu Savaş'a yeni Susurluk Raporu hazırlattırmıştır.

III. Susurluk Raporu

TBMM Susurluk Komisyonu Raporu: TBMM tarafından görevlendirilen Mehmet Elkatmış başkanlığında, CHP'den de Fikri Sağlar'ın katıldığı Susurluk Komisyonu da bir rapor hazırlamıştır.

Yargı Aşaması ve DGM Savcısı Fezlekesi
 DGM Savcılık Fezlekesi

Susurluk raporları ve etkileri
Kazanın ardından kamuoyu, "devlet-siyaset-mafya" üçgeninde yasa dışı ilişkilerin ortaya çıkartılmasını talep etti. "Sürekli Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık" ismi verilen sivil toplum eylemleriyle ve medyanın desteği ile üstü örtülen ilişkilerin ve faaliyetlerin açıklanmasını talep etti.

Gelişmelerin ardından hazırlanan 1. Susurluk Raporu'nun olayı kapatmaya yönelik olmasının anlaşılması üzerine ülke çapında akşamları ışık kapatma olayları başlamıştır.

1. Susurluk Raporun doğruluğu üzerine kuşkular oluştuğundan Başbakan Mesut Yılmaz tarafından Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanı Kutlu Savaş'a 2. Susurluk Raporu hazırlatılmıştır.

Susurluk raporu kritikleri
Susurluk olayıyla ilgili olarak MİT'e Susurluk Raporu hazırlatılmış ve bu rapor gazetelere yansıtılmıştır. Bu raporda yanlış ve ilgisiz konular sıralanmış, kamuoyu tarafından Susurluk olayının kapatılması için yazıldığı günün gazetelerinde konuşulmuştur. Aydınlık gazetesinde çıkartılan bir haber esas alınarak da hiç ilgisi olmayan kişilerin de rapora dâhil edildiği, olayın kapatılmaya çalışıldığı eleştirisi de yapılmıştır.

 İlk Susurluk Raporu'nun doğruluğu üzerinde kuşkular vardır.
 İlgisiz kimselerde karıştırılarak Susurluk skandalının sulandırıldığı iddia edilmiştir.
 İlk raporun doğruluğu üzerine kuşkular oluştuğundan, Başbakan Mesut Yılmaz tarafından Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanı Kutlu Savaş'a verilen talimatla 2. Susurluk hazırlatılmıştır.

Araçtan çıkan eşyalar
06 AC 600 plakalı Mercedes'de yapılan incelemede araç içinde bulunanların tam listesi şöyledir:

 1 adet 9 mm çaplı Baretta tabanca (Hüseyin Kocadağ adına ruhsatlı)
 1 adet 9 mm çaplı Baretta tabanca (Mehmet Özbay adına ruhsatlı)
 1 adet 9 mm çaplı Sig Sauer tabanca (Sedat Bucak adına ruhsatlı)
 1 adet 9 mm çaplı Saddam (Tarıg) marka tabanca (ruhsatsız)
 1 adet 22 kalibrelik Baretta tabanca (ruhsatsız)
 2 adet 22 kalibre tabancaya göre susturucu
 2 adet 9 mm çaplı MP5 otomatik tabanca (ruhsatsız)
 13 adet 7,62 mm çapında BKS (biksi) mermisi
 100 adet 5,56 mm çapında M16 mermisi (Emniyet Genel Müdürlüğü-Ankara yazılı, 20'şerlik, 5 sarı kutu içinde)
 1 adet cep telefonu (Baysa Şirketi çalışanlarından Ali Alptekin adına kayıtlı ve Abdullah Çatlı tarafından kullanılan)
 1 adet cep telefonu (Bucak'ın şoförü Osman Tosun adına Kayıtlı ve Bucak tarafından kullanılan)
 1 adet cep telefonu (Hüseyin Kocadağ adına kayıtlı ve kendisi tarafından kullanılan)
 35 adet fotoğraf (1996 yılı Temmuz-Ağustos aylarında Siverek'de Bucak'a ait ikametgâhta çekildiği belirtilen Abdullah Çatlı, Sami Hoşta ve Ercan Ersoy'un samimi pozları)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş nüfus kağıdı (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş sürücü belgesi (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş ticaret odası üyelik kartı (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş çok sayıda kredi kartı (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş silah taşıma ruhsatı (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Mehmet Özbay adına düzenlenmiş ve Mehmet Ağar imzalı Emniyet Uzmanı olduğunu gösteri belge (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Beyaz kağıt içerisinde 0,33 gram ağırlığında beyaz toz (yapılan inceleme sonucu kokain olduğu tespit edildi) (Abdullah Çatlı'nın Üzerinde)
 Kahverengi toz içeren bir paket (yapılan inceleme sonucu toprak olduğu tespit edildi)(Hüseyin Kocadağ'ın üzerinde)

İlgili Kişiler

 Sedat Bucak
 Abdullah Çatlı
 Hüseyin Kocadağ
 Gonca Us
 Ayhan Çarkın
 Mehmet Ağar
 Tansu Çiller
 Korkut Eken
 Mehmet Eymür

İlgili belgeseller
 Duvar Belgeseli Susurluk Bölümü (2009) Hazırlayan: Günel Cantak
 TVNET - Komplo Teorisi Susurluk Kazası
 TGRT Haber - Eski Türkiye Susurluk Kazası

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de derin devlet
 Gladio
 Kontrgerilla
 Ergenekon davası
 Sürekli Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık
 Sedat Peker'in açıklama videoları
 28 Şubat Süreci
 1995 Azerbaycan darbe girişimi

Dış bağlantılar

Kaynakça

Türkiye'deki karayolu kazaları

Susurluk Kazası


En Argentina y en Uruguay, se llama babeta a la terminación de la membrana aislante hidrófuga de los techos, en su encuentro con los muros o cargas perimetrales. Confeccionada principalmente en chapa (chapa galvanizada y realizada por un zinguero o especialista artesano), se coloca en los techos, en la parte de mayor pendiente, embutida por uno de sus extremos en la pared, y protegiendo así la unión de la chapa y la pared, para evitar filtraciones de agua al interior de la vivienda.

En construcciones previas a los años 60, las losas de hormigón armado se armaban con barras de refuerzo de acero de secciones mayores (menos barras de secciones mayores), en comparación con la forma en la que se arman hoy en día (más barras de menores diámetros), aunque se mantuviera la cuantía de hierro. Las losas de hormigón armado dilataban generando fisuras por esfuerzo cortante entre la mampostería y la losa de techo, que eran imposibles de sellar con los materiales disponibles en la época. La babeta actuaba como paraguas que impedía el ingreso de agua por la grieta que se generaba entre la losa de techo y el muro de mampostería.

Construcción
Albañilería
Materiales de construcción

Babeta (construcción)


Lower Penn es una parroquia civil y un pueblo del distrito de South Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Lower Penn tiene una superficie de 7,43 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Lower Penn tenía 974 habitantes (48,67% varones, 51,33% mujeres) y una densidad de población de 131,09 hab/km². El 16,22% eran menores de 16 años, el 74,33% tenían entre 16 y 74, y el 9,45% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,28 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,65% estaban solteros, el 63,48% casados, y el 12,87% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 93,44% de los habitantes eran blancos, el 0,31% mestizos, y el 5,95% asiáticos. La mayor parte (95,89%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,92% de la población, mientras que el 3,18% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 79,2%, el hinduismo por el 2,16%, y el sijismo por el 3,4%. El 10,09% no eran religiosos y el 5,15% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 375 hogares con residentes, 9 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Lower Penn en el sitio web oficial del Ayuntamiento de South Staffordshire (en inglés).

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Lower Penn


Dünya Veteriner Hekimler Günü, ilk olarak 2008 yılında gündeme gelmiş ve Dünya Veteriner Hekimleri Birliği'nin (WVA) 2000 yılında, her nisan ayının son cumartesi gününü "Dünya Veteriner Hekimler Günü" olarak ilan etmesi ile kutlanmaya başlamıştır. Dünya Hayvan Sağlığı Örgütü (OIE) ve Dünya Veteriner Hekimleri Birliği (WVA); her yıl, ulusal veteriner hekimler dernekleri tarafından hazırlanan en başarılı projeyi ödüllendirmek amacı ile Dünya Veteriner Hekimler Günü Ödülü verilmesine karar aldılar.

Türkiye
Türkiye'de Veteriner Hekimler Günü ilk olarak 28 Nisan 2001'de Türk Veteriner Hekimleri Birliği'nin düzenlediği organizasyon ile kutlanmıştır.

Temalar

2019
Aşılamanın önemi.(Dünya Veteriner Hekimleri Birliği)
Sağlıklı Hayvan, Gıda, İnsan İçin Aşılat (Türk Veteriner Hekimleri Birliği)

2020
İnsan ve hayvan sağlığı için çevreyi korumak.

2021
Veteriner hekimlerin COVID-19 krizine yanıtı.

Ayrıca bakınız
Veteriner Hekim
Dünya veteriner hekimler yılı 2011

Kaynakça

Dış bağlantılar
Dünya Veteriner Hekimler Birliği
OIE, Dünya Hayvan Sağlığı Örgütü

Belirli günler
Özel günler
Nisan'da belirli gün ve haftalar

Dünya Veteriner Hekimler Günü


Pavle Jakšić (Blatuša, kod Vrginmosta, 2. prosinca 1913. — Beograd, 4. veljače 2005.) bio je sudionik Drugog svjetskog rata, političar SR Srbije, general-pukovnik JNA, jedan od osnivača Instituta za fiziku i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
Rođen je 2. prosinca 1913. godine u selu Blatuši, kod Vrginmosta, u seljačkoj obitelji. Gimnaziju je pohađao u Glini i Bjelovaru. Na Filozofskom fakultetu u Beogradu diplomirao je 1937. godine, fiziku i primjenjenu matematiku.

Godinu dana proveo je u Školi rezervnih topničkih časnika u Sarajevu, a zatim završio vojni topografski tečaj u Kalinoviku, i postao rezervni topnički potporučnik. Zatim studira na Tehničkom fakultetu u Beogradu. U želji da se posveti znanstvenom radu, odlazi na studij u Pariz. Diplomirao je na École supérieure d'optique i pripremio doktorsku tezu iz kozmičkog zračenja. U vrijeme njemačke agresije na Francusku, 1940. godine, poslije mnogih neprilika, vraća se u Jugoslaviju, u Kraljevačku gimnaziju. U Parizu je surađivao s Komitetom za repatrijaciju jugoslavenskih španjolskih boraca, a u Kraljevo je donio dosta komunističke literature i ilegalni letak KP Francuske protiv okupacije.

Drugi svjetski rat
Kraljevo napušta 24. srpnja 1941. godine, s grupom radnika i đaka, da bi izbjegao uhićenje zbog političkog djelovanja. Dva dana kasnije, formiran je na Goču Kraljevački partizanski odred, za čijeg je zapovjednika izabran Pavle Jakšić, koji tih dana postaje članom Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Već u vrijeme borbi oko Kraljeva u jesen 1941. povjerena mu je dužnost zapovjednika sektora Kraljevačke bojišnice.

Prosinca 1941. godine, Pavle postaje zapovjednikom Kraljevačkog bataljona Prve proleterske udarne brigade, s kojim se bori kod Prozora, Bugojna, Duvna, Livna, Grahova i drugih mjesta. Studenog 1942. godine postavljen je za zapovjednika Sedme banijske udarne divizije, s kojom sudjeluje u bitkama na Neretvi i Sutjesci. U borbama u vrijeme Četvrte neprijateljske ofenzive, u razdoblju od siječnja do ožujka 1943. godine. Na čelu divizije vodio je uspješnu manevarsku obranu od prilaza Sisku, preko Bihaća i Bosanskog Petrovca do Prozora, osiguravajući evakuaciju Centralne bolnice NOVJ-a s Grmeča do doline Rame, da bi, zatim, na bojišnici između Gornjeg Vakufa i Prozora, organizirao i uspješno izvodio višednevnu pozicijsku obranu zbog osiguravanja Centralne bolnice i stvaranja uvjeta za razvoj protunapadne grupe divizija NOVJ-a pod neposrednom zapovjedništvom Vrhovnog štaba. Jakšić je uspješno zapovjedao divizijom i u teškim borbama u Petoj neprijateljskoj  ofenzivi, posebno u njezinoj završnoj fazi, kada je vješto izveo diviziju iz njemačkog obruča na Sutjesci, spasivši time i veliki broj ranjenika i bolesnika.

Krajem 1943. godine, Pavle je zapovjednik Jedanaestog korpusa, a 1944. načelnik Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske. U etapi završnih operacija za oslobođenje Jugoslavije, Jakšić je, kao načelnik Štaba Četvrte jugoslavenske armije, brzo ušao u srž frontalnog ratovanja i planiranja velikih ofenzivnih poduhvata, što je doprinijelo da ova armija uspješno i u rekordnom vremenu savlada znatne njemačke snage, od bojišta u Lici, preko Rijeke i Istre, do Trsta.

Poslijeratni period
Poslije oslobođenja Jugoslavije, Pavle Jakšić je obavljao visoke vojne dužnosti u Jugoslavenskoj narodnoj armiji (JNA). Bio je zapovjednik pozadine JA, na mjestu prvog pomoćnika ministra narodne obrane, maršala Josipa Broza Tita, zapovjednik Topništva JA. Godine 1950. je završio Općevojni fakultet i Tečaj operatike JA; zatim je bio na dužnosti zapovjednika Beogradske vojne oblasti, od 1950. do 1956. i pomoćnika Načelnika Generalštaba JNA, Ljube Vučkovića, od 1956. do 1962. godine. Umirovljen je 1962. godine, na svoj zahtjev, u činu general-pukovnika JNA.

Godine 1962. je sudjelovao u osnivanju Instituta za fiziku i bavio se problematikom lasera. Iduće godine, izabran je za višeg predavača na Elektrotehničkom fakultetu u Beogradu. Pored znanstvenog rada, bio je i aktivni društveno-politički radnik. Bio je član Opunomoćstva CK SKJ za JNA, član Glavnog odbora SUBNOR-a i SSRN Srbije. Biran je za republičkog i saveznog narodnog poslanika, u više saziva.

Od umirovljenja 1962. godine živio je povučeno u Beogradu, baveći se znanstvenim radom i prevođenjem. Autor je više vojnopovijesnih i vojnoteorijskih radova, a objavio je i nekoliko knjiga. Godine 1961. izdao je "Savremeni rat", knjigu u kojoj je kritizirao koncepciju općenarodne obrane i u kojoj se usprotivio civilnom naoružavanju, a 1990. godine objavio je knjigu sjećanja "Nad uspomenama" u dva sveska.

Preminuo je 4. veljače 2005. godine u Beogradu. Sahranjen je po vlastitoj želji u običnoj parceli na Novom groblju u Beogradu, iako mu je pripadalo mjesto u Aleji narodnih heroja i Aleji zaslužnih građana.

Nositelj je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslavenskih odlikovanja, među kojima su — Orden ratne zastave, Orden partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvijezdom, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem, Orden partizanske zvijezde sa srebrnim vijencem i Orden za hrabrost. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. prosinca 1951. godine.

Izvori

Literatura
 Vojna enciklopedija (knjiga četvrta). Beograd 1972. godina

Životopisi, Glina
Srbi u Hrvatskoj
Srbijanski komunisti
Vojni zapovjednici u JNA
Partizanski zapovjednici
Narodni heroji Jugoslavije
Fizičari

Pavle Jakšić


Babâ'îyye ya da Babâîlik, Horasan doğumlu olan Ebû'l-Bekâ Baba İlyâs bin Ali el-Horasânî ve müridi Baba İshâk Kefersudî'nin ayaklanması ile tanınan Vefâî Tarikatı çevrelerine verilen addır. Gerçek Ehl-i Beyt sevgisini ön planda tutan ve Irak'ta yaşayan Seyyid Ebu'l Vefâ'ya nisbetle anılan bu tarikât Anadolu'ya Dede Karkğın ve hâlifeleri ile yayılmış ve "Babâîlik" olarak tanınmıştır. Şiîlik ile doğrudan ilgisi yoktur. Ancak o dönemdeki benzer  tasavvufî çevreler Sünnî ve Şiî yorumları içinde birleştirip meczettiği için daha sonraki yorumların farklılaşmasına zemin hazırlamış ve çoğunlukla hadiselerin çok farklı bir mahiyet arzettiği sanılmıştır. Hareketin temelinde o zamanlarda Anadolu'da fa'al olan Baba İshak gibi Şîʿa-i Bâtın'îyye dâ'îlerinin getirdiği fikirler yatmaktadır.

Nitelikleri
Şamanizm'den izler taşıdığı iddia edilen Bâbâilik tarikâtı Anadolu Türkleri arasında taraftar bulmuştur. Daha sonra da bütün Anadolu'ya ve hatta Rumeli'ye  yayılarak Bektaşiliğe dönüşmüştür. Bazı kaynaklarda Bâbâîler'in, Baba veyahut ta Resûl olarak andıkları Baba İlyas'ın peygamber olduğuna inandıkları yazılsa da bu inancın varlığı tespit edilememiştir. Baba İlyas'ın en önemli halifesi olan ve 13. yüzyılda Anadolu Selçuklu Devleti'ni bir haylî uğraştıran Baba İshak, 1240 yılında asılarak i'dam edilmiştir. Asıl Bâbâilik Hareketi de Baba İshâk İsyânı'ndan sonra ortaya çıkmıştır. Baba İlyas'ın oğlu Muhlis Paşa, onun oğlu da Kırşehir'de türbesi bulunan Aşık Paşa'dır. Aşık Paşa'nın oğlu Elvan Çelebi Menakıbı Kudsiye'sinde bu hadiseleri etraflıca anlatmıştır.

Tarihçe
Anadolu Selçuklu Devleti'nin çöküşünün başlangıcı olan Gıyas'ed-Dîn-i Key-Hüsrev-i Sâni'nin Kösedağ yenilgisi ( H. 640 / M. 1243 ) üzerine Anadolu'nun tamamı Moğollar'ın denetim alanı içerisine girdi. Anadolu'nun tamamı Aksaray'da ikâmet eden ve barışı tesis etmek ile görevlendirilmiş bir Moğol valisi tarafından yönetilmekteydi. İşte bu fetret devrinde, Celâl'ed-Dîn Harzem Şâh Menkûberti'nin ordularıyla Orta Asya'dan Anadolu'ya gelen Bâtınîye dervişleri de devletin takibatından kurtulmuş olarak fa'aliyetlerini serbestçe sürdürmekteydiler. Anadolu'nun her tarafında Şiî ve Bâtınî-Alevî babalar tarafından art arda zâviyeler açılmaktaydı. Sultan Mes'ud Evvel'in Amasya'daki tekkesine Ebû'l-Bekâ Baba İlyâs Horasanî gibi Şîʿa-i Bâtın'îyye Mezhebi'nin en meşhur bir dâîsi post-nîşin olmuştu. Vaktiyle, İlhanlı saraylarında mâkam ve mevki sahibi olan Şiî âlimler Anadolu Selçukluları'nın Moğollar'ın himayesi altına girmeleri fırsatından istifadeyle Anadolu'ya yayıldılar.

Mes'udiye tekkesine karargâh kuran Alevîler

Bu devirde Anadolu'da Bâtınîliğin en önemli propaganda merkezini Sultan Mes'ud evvel tarafından yaptırılmış olan Mes'udiye tekkesi temsil ediyordu. Anadolu Selçukluları'nın nüfuz ve hâkimiyet sahaları tamamen Moğollar'ın denetim ve müsaadesine tâbi bulunuyordu. Birçok şehirlerde İlhanlılar'ın himâyesi altında Şiîliği neşreden "Bâtın'ûl-Mezhep Babalar" tarafından açılan zâviyelerin sayıları da gün geçtikçe artmaktaydı. Moğollar'ın nüfuzuyla Mes'udiye Medresesi müderrisi Sünnî âlimlerden "Şeyh Mecd'ed-Dîn İsâ" azledilerek yerine Şîʿa-i Bâtın'îyye'nin en değerli dâîlerinden "Şems'ed-Dîn Ahmed Baba" atandı.

Şücâ'ed-Dîn Ebû'l Bekâ Baba İlyas Horasanî
Melik Dânişmendiye devrinde bütün Anadolu'da meşhur olan Horasanlı Baba İlyas, "İbrahim Bey'in oğlu Yağ Basan Bey" zamanında Kayseri'ye kadı tâyin edilmişti. Birinci Âlâ'ed-Dîn Key-Kûbâd tahta geçtiğinde, Amas'ya Kadılığı'na Taky'ed-Dîn'i, Mes'udiye Müderrisliği'ne Tâc'ed-Dîn Yûsuf Tebrizî'yi, Hankah Mes'udiye Şeyhliği'ne de Tâc'ed-Dîn Ebû'l Vefâ Harezmî'yi atadı. Ebu'l Vefâ'nın ölümü üzerine de yerine onun hâlifelerinden Kayseri Kadısı ve Şîʿa-i Bâtın'îyye'nin en meşhurlarından olan Babâîler pirî Şücâ'ed-Dîn Ebû'l Bekâ Baba İlyâs Horasanî'yi tâyin etti.

Baba İshâk Kefersudî'nin Anadolu'daki fa'aliyetleri
Birinci Âlâ'ed-Dîn Key-Kûbâd iktidara geldiğinde "Mûhy'id-Dîn Muhammed bin Ali bin Ahmed Tahimî" adında İran'dan göç etmiş bir Şiî'yi Sivas'a kadı olarak atadı. Vaktiyle Şiraz'da önemli bir mevkî sahibi, felsefe ve bâtınî îlimlerde bir hâyli meşhur, belâgatlı söz söyleme üstâdı ve yüksek iktidar sahibi olan bu âlim adamdan Baba İshâk Kefersudî nâmında "Binaz/Komninos" hanedanına mensûp bir Rum asıllı dersler görmekteydi. Baba İshâk Şirâz'da Mûhy'id-Dîn'in derslerine devam ederken, Şîʿa-i Bâtın'îyye'nin Elemût'taki Dâ'î Â'zamı "Hükümet-i Melâhide-i Bâtın'îyye Reisi Nûr'ed-Dîn Muhammed Sâni" tarafından Anadolu Dâîliği'ne atandı. Bu sırada Hocası Mûhy'id-Dîn Tahimî'nin Sivas Kadılığı'na tâyin edilmesi fırsatını çok iyi değerlendiren Baba İshâk, hocasının himâyesi altında Anadolu Selçuklu Hükümeti'nin de güven ve teveccühünü arkasına alarak Şimşat yakınlarında Kefersud nahiyesinde Elemût merkezli Şiîlik propagandasını ve "Melâhide-i Bâtıniyye" i'tikadını neşriyâta başladı. H. 621 / M. 1225 yılında Mûhy'id-Dîn-i Ahmed Tahimî'nin vefâtından sonra hükûmet aleyhinde yaptığı tahrikâtın duyulması üzerine Baba İshâk bir süre gizlenmek zorunda kaldı. Şücâ'ed-Dîn Ebû'l Bekâ Baba İlyas Horasanî'nin Amas'ya Mes'udiye tekkesine şeyh olduğunu öğrenince hemen oraya giderek kendisine mürid oldu. Baba İlyas Tekkesi'nde "Amas'ya Valisi Toğrak Bey" ile olan pîrdâşlığı sayesinde halkın gözünde itibarını gün geçtikçe artırmaktaydı.

Baba İshâk Kefersudî'nin çıkardığı Bâbâî İsyanı

Vefâ'îyye tâkipçilerinden Ebu'l Bekâ Baba İlyas bin Ali el-Horasânî ve müridi Baba İshâk Kefersudî'nin çıkardığı Bâbâ'î ayaklanması, bugünkü Alevî-Bâtınî yerleşim yerlerini belirleyen isyândır. Anadolu'da Alevî nüfusun yoğun olduğu bölgelerde etkili olmuştur.

Selçuklu Sarayında bir Baba İshâk müridi: Sâd'ed-Dîn Köpek

Sâd'ed-Dîn Köpek Baba İshâk Kefersudî'nin Selçuklu sarayına memur olarak gönderdiği bir müridiydi. Birinci Âlâ'ed-Dîn Key-Kûbâd ile şehzadesi İkinci Gıyas'ed-Dîn Key-Hüsrev devirlerinde Konya sarayına hulûl etmeyi ve "Şîʿa-i Bâtın'îyye" nüfuzunu oraya sokmayı başaran bu bâtınî dervişi kendisine sarayda bazı taraftarlar edinmeyi de başarmıştı. Bu devirde Moğol istilâları nedeniyle Orta Asya ve Maverâünnehir'den ayrılan ve Suriye yolundan geçen Şiîlerin en tercih ettikleri vatan Selçuklular'ın hükümran oldukları ülkelerdi. Sahib olduğu sahte vatanperverlik duygularıyle çevresinin etkisi altında kalan Şehzâde Gıyas'ed-Dîn Moğollarla itaatinden dolayı babası  Âlâ'ed-Dîn Key-Kûbâd'ı H. 634 / M. 1237 yılında zehirleyerek tahta çıktı. Böylece Köpek te Emîr Sâd'ed-Dîn unvanıyla vezîr-i â'zamlığa atandı. Müridi Sâd'ed-Dîn Köpek'in elde ettiği bu başarılar sayesinde itibârını artıran Baba İshâk Kefersudî idare etmekte olduğu Anadolu'daki Bâtınîlik Teşkilâtı'nı daha da büyütme fırsatını yakaladı. Tokat, Canik, Çorum, Sivas, Karahisar vilâyetlerinde Ebu'l Bekâ Baba İlyâs Horasânî adına yaptığı dâvetlerine daha da önem verdi. Onun bu fa'aliyetleri neticesinde binlerce insan Selçuklu düşmanı olarak "Bâtınî" oluyorlardı.

Baba İshâk Hâlifeliği'nin ilânı

Müridi Sâd'ed-Dîn Köpek'in Anadolu Selçuklu vezîr-i â'zamlığına yükseltilmesi ve kazandığı başarılardan son derece memnuniyet duyan Baba İshâk Kefersudî, o zamana kadar Baba İlyas Horasânî nâmına yaptığı dâvetlerden vazgeçerek kendisini ön plâna çıkarmağa başladı.  Yirmi bin ihtilâlciden oluşan bir kuvvet ile H. 632 / M. 1235 yılında huruç hareketi başlattı. "Emîr'ûl-Mü'minîn Sadr'ûd-Dünya ve'd-Dîn Resûl'ûl-Lâh Baba İshâk" ünvânıyla hâlifeliğini ilân etti. El-Mukannaʿ benzeri bir şekilde Muhammed'in ruhunun Ali'ye, Ali'den de kendisine hulûl ettiğini iddia ediyordu.
Şimşat, Urfa, Kefersud, Maraş, Ayintâb'dan gelen ve Suriye kıt'asındaki Halep Bâtınî merkezinden takviye edilen binlerce fedainin katılmasıyla birdenbire elli bin kişilik büyük bir ordu haline dönüşen "Şîʿa-i Bâtın'îyye Fırkaları" Amasya, Tokat, Sivas, Çorum'dan batıya doğru ilerlemeye ve civar şehirlere saldırmağa başlamışlardı. Bâtınî – Babâî Ordu'su önlerine gelen bütün engelleri yıkıp hızla Konya'ya doğru ilerliyorlardı. Babâîler'in bu huruç hareketi karşısında tecavüze uğrayan memleketlerin seçkinleri, ulemâ ve eşrafı Mısır'a, Pâyitaht Konya'ya ve Anadolu'nun diğer hücra köşelerine doğru kaçışmaktaydılar. Sonunda durumun vahameti ve ihtilâlin ne kadar geniş bir alana yayıldığı hükümdara anlatıldı. İhtilâlin müsebbipleri arasında olduğu anlaşılan Baba İshâk Kefersudî'nin müridi Vezîr Sâd'ed-Dîn Köpek derhal i'dam edildi.

Babâîler İsyânı'nın bastırılması ve Bâtınî Babaların Anadolu'ya yayılması
Birçok cephede Babâîler ile çarpışan Selçuklular, nihâyetinde  Baba İshâk Kefersudî ve tâbi'lerini H. 637 / M. 1240 yılında Amasya Kalesi'nde ele geçirerek i'dam ettiler. Anadolu'da çıkan bu kanlı ihtilâlden son derece memnuniyet duyan "Şîʿa-i Bâtın'îyye Dâîleri" Olcaytu'nun sarayından Anadolu'nun dört bir yanına yayılmağa başladılar. Cereyan eden bu elîm hâdiselerden yeise kapılan ve İlhanlılar'ın baskılarından usanan Sünnî âlimler de Uç Beyleri'ne sığnmak zorunda kaldılar. Sabık Mes'udîye müderrisi "Şeyh Mecd'ed-Dîn İsâ" Ertuğrul Gazi'ye, "Cemâl'ed-Dîn Aksarayî de Mısır'a iltica etmişlerdi. Şiîliğin uğradığı bu büyük faciayı istismar eden bazı Acem fırsatçıları Şîʿa-i Bâtın'îyye dâ'îsi sıfatıyla Batı Anadolu'ya kadar nüfuz etmekteydiler. Bu Bâtınî – Babalar Anadolu'da Türkmen aşîretleri arasında tam teşekküllü bir "Alevîlik Cereyânı" oluşturmağa muvaffak oldular.

Bâtınî Babalar'ın halk üzerindeki etkileri ve devrin meşhur mutasavvıfları

O yüzyıllarda, Selçuklular zamanında fa'aliyet gösteren en etkin Tasavvufî-Bâtınî-Tarikât mensupları Melâmetî, Kalenderî ve Haydarîler'den oluşmaktaydı. Bu Bâtınî-Tarikât temsilcileri daha ziyâde göçebeler arasında barınan ve halka hitap etmekle görevli olan "Babalar" idi. Eğitimli çevrelerden uzakta yaşayan bu "Bâtınî-Babalar" yüzyıllar boyunca beri kulaktan kulağa yayılan hurafelerle yıpranmış olan nakilleri bir veli tipi kanalıyla tasvir etmek suretiyle ve bu efsaneleri bir takım hârikalar ve kerâmetler ile süsleyerek bedevî ruhunun hoşlanacağı koşmalar, rubâîler, destanlar şeklinde halka anlatıyorlardı. "Bâtınî-Türkmen Babaları" Oğuz boylarının anlayacakları bir dilde, efsane ve masalları ilâhî bir hava ile içerisine İslâmî bir boyutu da ilâve etmek suretiyle halka sunmak hususunda çok başarılı oluyorlardı.
On ikinci yüzyılda Bağdat'ta Abdülkâdir Geylânî ve Şihab'ed-Dîn Ömer Sühreverdî, Konya'da ise Mevlâna Celâleddîn Rûmî, Endülüslü Muhy'id-Dîn-î Ârabî, Lem'at yazarı Fahreddin Irakî ve Sadr'ed-Dîn Kunevî gibi farklı geleneklere mensup tarikât pîrlerinin yayınlarla meşgul oldukları görülmektedir. İslâmî çevreler içinde tasavvufun pek revaçta olduğunu anlamamıza yardımcı olan bunca meşhur şahsiyetlerin arasında özellikle de Save'deki Kutb'ûd-Dîn Haydar tekkesi bu yüzyıldaki en tanınmış zâviyelerin başında gelmekteydi.

Babâ'îyye Tarikâtı
Vefâ'îyye'nin içerisinden bir yan kol olarak ortaya çıkan Bâbâ'îyye'nin, Vefâ'îyye ile birlikte Kalender'îyye/Haydâr'îyye ve Yesevilik/Bektaşîlik te dahil olmak üzere dört heterodoks tarikatın daha mensublarını teşkilâtlandırarak yönettiği, büyük çoğunluğuyla da Türkmen zümrelerini içine alan, senkretik bir dini ideoloji kullanmasına rağmen, dinî değil ama sosyal-siyasî bir hareket olduğunu kabullenmek daha doğru görünüyor. Bâbâ'îyye taraftarlarının daha sonraları Kızılbaşlar tarafından da kullanılan "kırmızı başlıklar" giydikleri bilinmektedir.

Bâbâ'îyye inancı, karışık ve farklı kaynaklardan gelen inançların İslâmî bir cilâ altında gerçekleştirilen Syncrétism (farklı dinî inançların kendi bünyesinde toplanmak suretiyle birleştirilmesi) ile eski Türkmen yapısının biribirlerini tamamladığı bir bütünü teşkil etmektedir. Bu bütünün içerisinde İran ve Suriye'deki Hükümet-i Melâhide-i Bâtın'îyye'nin propagandasını yürüttüğü İsmâ'îl'îyye'nin etkileri gözlemlenilmekle birlikte, gene de Bâbâîlik özünde  Şiî bir akım değildir. Gözlemlenebilen ilk Şiî tesirleri 15. yüzyıl sonlarından itibaren Safev'îyye propagandasıyla başlamış, Kızılbaş ve Bektâşî inançları arasına On İki İmâmlar inancı sokulmuştur. Anadolu-Türk din tarihinde Bâbâîliğin asıl önemi ise "gayri-Sünni" hareket ve toplulukların temelini oluşturması olmuştur.

Bektaşîliğin Dedebabacı (Babagan) kolunun bu tarikattan türediği söylenebilir. Abdallar, Çepniler, Kalenderîlik, Haydârîlik, Kızılbaşlar ya da Tahtacılar olarak da tanımlanan ve Alevîlik üzerinde etkin tesirleri görülen Babâîler sonunda Bektâşîlik içinde erimiştir.

Bâbâ'îyye i'tikadının Kızılbaşlık ve Bektâşîlik üzerindeki tesirleri şemâsı

Kaynakça

Bibliografya
 Claude Cahen, "Bābā'ī," Encyclopaedia of Islam, edited by P. Bearman, et al. (Brill, 2007).
 Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams (New York: Taplinger, 1968), 136-7.
 Speros Vryonis, The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor and the Process of Islamization from the Eleventh through the Fifteenth Century (University of California Press, 1971), 134.

Babailik
Babailik

Babailik


Semnan province (, Ôstâň-e Śemnân) is one of the 31 provinces of Iran. It is in the north of the country, with its center and capital in the city of Semnan. The province of Semnan covers an area of 96,816 square kilometers and stretches along the Alborz mountain range, bordering on Dasht-e Kavir desert in its southern parts.

At the National Census of 2006, the population of the province was 570,835 in 159,791 households. The following census in 2011 counted 631,218 people in 186,114 households. The province was made part of Region 1 following the division of the provinces into 5 regions, solely for coordination and development purposes, on June 22, 2014. By the time of the most recent census of 2016, the population had risen to 702,360 in 215,571 households.

Various ethnic groups with different Kurdish, Turkish, Lor, Arab, Baloch and Gilak origins are settled in this province and it is also known as the Island of the Tribes due to the variety of ethnic groups living in the province.

Semnan province is located on the southern slopes of the Alborz mountain range. The height of the province decreases from north to south until it reaches the desert. The area of this province is 96000 square kilometers and it is 5.6% of the area of Iran.

History

Semnan can be divided into sixteen sectors from the old days of Avesta. In the Median and Achaemenid times, it accounted for being one of the largest provinces of the empires, and today it roughly corresponds to the borders of the ancient region of Parthia.

During the Islamic era, Semnan was part of the historical region of Gomess or Komesh, and the Silk Road paved its way from the midst of this region. Needless to say, the province was witness to numerous wars.

The Cultural Historical Heritage Organization of Iran lists 470 sites of historical and cultural heritage such as palaces, forts, castles, caravansarais, ab anbars, and badgirs in Semnan. In addition to these, there are various religious and sacred places as well.

Geography

The province is divided into two parts: a mountainous region and the plains at the foot of the mountains. The former offers scope for recreational activities as well as being a source for minerals, while the latter encompasses some ancient cities of Iran, including one of the capitals of the ancient Parthian Empire.

The province neighbors Golestan and Mazandaran provinces to the north, North Khorasan province to the northeast, Tehran and Qom provinces to the west, Isfahan province to the south, South Khorasan province to the southeast, and Razavi Khorasan province to the east.

Abr forest

This forest lies in Semnan province near its border with Golestan province. It is one of the oldest forests in Iran and a remnant of the third geological age. The Iranian Roads Ministry's decision to build a road through the forest sparked widespread protests last year.

The environmentalists, backed by the country's media, began a wide campaign against the ministry's decision, which finally led the Prosecutor General to order a halt in the construction of the road. However, all these efforts came to naught when it was announced in April 2008 that the government granted permission to the Roads Ministry to construct the road.

Administrative divisions

Cities
According to the 2016 census, 560,502 people (nearly 80% of the population of Semnan province) live in the following cities: Amiriyeh 3,561, Aradan 6,257, Bastam 8,609, Beyarjomand 2,528, Damghan 59,106, Darjazin 5,997, Dibaj 5,647, Eyvanki 13,518, Garmsar 48,672, Kalateh 4,611, Kalateh Khij 5,651, Kohanabad 1,192, Mehdishahr 24,485, Meyami 4,566, Mojen 5,932, Rudian 3,770, Semnan 185,129, Shahmirzad 11,191, Shahrud 150,129, and Sorkheh 9,951.

Languages

The Semnani languages (known also as Komisenian languages) spoken in the province are a group of Northwestern Iranian languages, (only 68,700 native speakers in 2019) of Iran.  These languages are accorded only "dialect" status in some sources. Most of the Semnani languages are descendants of the extinct Parthian while Semnani proper has been placed among the Caspian languages descended from the extinct Median.

There are six Semnani languages named in the literature, these being Semnani, Biyabunaki, Sangsari, Sorkhei, Aftari and Lasgerdi - of which some may only be dialects, although there has been little published concerning the relationships between them.

Semnani proper (Semnani: سمنی زفون), like other Caspian languages, bears some resemblance to the Old Iranian Median language but was influenced by Parthian in a later process.

See also
Bayazid Bastami
Ashraf Jahangir Semnani
Darius III
Dasht-e Kavir
Fath Ali Shah Qajar
Hassan Rouhani
Hecatompylos or Shahr-e Qumis
Khar Turan National Park
Mahmud Ahmadinejad
Manuchehri Damghani
Parthia
Rig-e Jenn
Sangsar (Mahdishahr)
Seleucids
Semnani language
Yadollah Royaee

References

External links

History of Semnan province
Information on Semnan National geoscience database of Iran
Semnan Cultural Heritage Organization
 SemnanLine NEWSPORTAL

Provinces of Iran

Semnan province


Uttar Raypur (en bengalí: উত্তর রায়পুর ) es una ciudad de la India, en el distrito de 24 Parganas sur, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 9  a 32 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación en 2010 contaba con una población de 22 757 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Uttar Raypur


John Donato Torrio (born Donato Torrio, ; January 20, 1882 – April 16, 1957) was an Italian born-American mobster who helped build the Chicago Outfit in the 1920s later inherited by his protégé Al Capone. Torrio proposed a National Crime Syndicate in the 1930s and later became an adviser to Lucky Luciano and his Luciano crime family.

Torrio had several nicknames, primarily "The Fox" for his cunning and finesse. The US Treasury official Elmer Irey considered him "the biggest gangster in America" and wrote, "He was the smartest and, I dare say, the best of all the hoodlums. 'Best' referring to talent, not morals". Virgil W. Peterson of the Chicago Crime Commission stated that his "talents as an organizational genius were widely respected by the major gang bosses in the New York City area". Crime journalist Herbert Asbury affirmed: "As an organizer and administrator of underworld affairs, Johnny Torrio is unsurpassed in the annals of American crime; he was probably the nearest thing to a real mastermind that this country has yet produced".

Early life
Torrio was born in Irsina (then known as Montepeloso), Basilicata, in Southern Italy, to Tommaso Torrio and Maria Carluccio originally from Altamura, Apulia. When he was two his father, a railway employee, died in a work accident; shortly after, Torrio immigrated to James Street on the Lower East Side of New York City with his widowed mother in December 1884. She later remarried.

His first jobs were as a porter and bouncer in Manhattan. While he was a teenager, he joined a street gang together with another James Street resident Robert Vanella and became its leader; he eventually managed to save enough money and opened a billiards parlor for the group, and from there grew illegal activities such as gambling and loan sharking. Torrio's business sense caught the eye of Paul Kelly, the leader of the Five Points Gang. Torrio's gang ran legitimate businesses, but its primary concern was the numbers game, supplemented by incomes from bookmaking, loan sharking, hijacking, prostitution, and opium trafficking. Al Capone, who worked at Kelly's club, admired Torrio's quick mind and looked to him as his mentor.

Capone had belonged to the Junior Forty Thieves, the Bowery Boys and the Brooklyn Rippers; they soon moved up to the Five Points Gang. Torrio eventually hired Capone to bartend at the Harvard Inn, a bar in the Coney Island section of Brooklyn owned by Torrio's business associate, Frankie Yale.

Move to Chicago

Torrio was the nephew of Victoria Moresco, the wife and business partner of "Big Jim" Colosimo, who had become the owner of more than 100 brothels in Chicago. According to Laurence Bergreen, "Torrio is [also] described as Colosimo's nephew, but in the absence of any evidence to confirm the relationship, it is more likely their kinship was spiritual rather than familial".

In 1909, Colosimo invited Torrio to Chicago to deal with extortion demands from the Black Hand. Torrio eliminated the extortionists and stayed on; he ran Colosimo's operations and organized the criminal muscle needed to deal with threats to them.

In 1919, Al Capone arrived in Chicago and started working as a bouncer and bartender at one of the Colosimo gang establishments, the Four Deuces at 2222 S. Wabash Street.

Colosimo murder
When Prohibition went into effect in 1920, Torrio pushed for the gang to enter into bootlegging, but Colosimo stubbornly refused. In March 1920, Colosimo secured an uncontested divorce from Moresco. A month later, he and Dale Winter eloped to West Baden Springs, Indiana. Upon their return, he bought a home on the South Side. On May 11, 1920, Torrio called and told Colosimo that a shipment was about to arrive at his restaurant. Colosimo drove there to await it, but instead, he was shot in an ambush and killed. Frankie Yale had allegedly traveled from New York to Chicago and personally killed longtime gang boss Colosimo at the behest of Chicago Outfit friends Torrio and Capone. Although suspected by Chicago police, Yale was never officially charged. Colosimo was allegedly murdered because he stood in the way of his gang making bootlegging profits, having "gone soft" as a result of his marriage to Winter. Al Capone has also been suggested as the gunman. Colosimo's ex-wife, unhappy with the financial arrangements of the divorce, is also theorized to have arranged the murder.

Rivalry with North Side Gang
Torrio headed an essentially Italian organized crime group that was the biggest in the city, with Capone as his right-hand man. He was wary of being drawn into gang wars and tried to negotiate agreements over territory between rival crime groups. In 1920, Torrio built an agreement between most of Chicago's bootlegging gangs into a city-wide cartel. The smaller North Side Gang led by Dean O'Banion was of mixed ethnicity and was a member of the bootlegging cartel. In 1924, the North Side Gang discovered that the Genna brothers, close to Torrio's gang, were selling their booze in North Side Gang territory. O'Banion went to Torrio, who was unhelpful with the encroachment of the Gennas into the North Side despite his pretensions to be a settler of disputes. As a result, the North Side Gang responded by hijacking Genna beer shipments.

In May 1924, O'Banion learned that the police planned to raid the Sieben brewery on a particular night. Before the raid, O'Banion approached Torrio and told him he wanted to sell his share in the brewery, claiming that he wanted to leave the rackets and retire to Colorado. Torrio agreed to buy O'Banion's share and gave him half a million dollars. On the morning of the deal, the police (including the police chief) raided and shut down the brewery. Torrio, O'Banion, and several others were arrested. Torrio was indicted on bootlegging charges, a repeat offense for him with mandatory jail time. Torrio realized he had been betrayed and conned out of $500,000 by O'Banion.

Torrio would have immediately attempted to retaliate against O'Banion and the North Side Gang had it not been for Mike Merlo, head of the Unione Siciliana labor organization. Merlo had a vested interest in keeping the peace between Chicago's gangs, and he convinced Torrio to forestall any violence against the North Side Gang.

Mike Merlo died of cancer on November 8, 1924. On November 10, three men entered O'Banion's Schofield's Flowers shop under the pretense of buying flowers for Merlo's funeral and shot O'Banion dead. The killers are reputed to have been Frankie Yale, John Scalise, and Albert Anselmi, acting on Torrio's behalf.

O'Banion's death placed Hymie Weiss at the head of the North Side Gang, backed by Vincent Drucci and Bugs Moran. Weiss had been a close friend of O'Banion, and the North Siders made it a priority to get revenge on his killers.

Assassination attempt and handover to Capone
In January 1925, Capone was ambushed, leaving him shaken but unhurt. Twelve days later, on January 24, Torrio and his wife Anna were ambushed outside their home by Weiss, Drucci, and Moran. Torrio was shot several times and nearly killed. After recovering, he effectively resigned, handed control of the gang to Capone, and fled to New York.

In late 1925, Torrio moved to Italy with his wife and mother, where he no longer dealt directly with the mob business. He gave total control of the Outfit to Capone and said, "It's all yours, Al. Me? I'm quitting. It's Europe for me". Torrio left a criminal empire which grossed about $70,000,000 a year ($1,169,184,000 in 2022 dollars) from bootleg liquor, gambling and prostitution.

Later years and death

In 1928, Torrio returned to the United States, as Benito Mussolini began putting pressure on the Mafia in Italy. He is credited with helping to organize a loose cartel of East Coast bootleggers, the Big Seven, in which many prominent gangsters, including Lucky Luciano, Longy Zwillman, Joe Adonis, Frank Costello, and Meyer Lansky played a part. Torrio also supported the creation of a national body that would prevent all-out turf wars between gangs that had broken out in Chicago and New York. His idea was well received, and a conference was hosted in Atlantic City by Torrio, Lansky, Luciano and Costello in May 1929; the National Crime Syndicate was created.

Torrio was charged with income tax evasion in 1936 and, after several failed appeals, was sent to prison in 1939, serving two years. In 1940, a property that Torrio co-owned with Vanella, Jack Cusick, and Capone was sold at auction to satisfy Capone's tax delinquencies. After his release, he lived quietly until his death.

On April 16, 1957, Torrio had a heart attack in the Brooklyn borough of New York City, New York while he was sitting in a barber's chair waiting for a haircut; he died several hours later in a nearby hospital.

In popular culture
Torrio has been portrayed several times in television and motion pictures:

 by Osgood Perkins in the 1932 film, Scarface (as Johnny Lovo).
 by Nehemiah Persoff in the 1959 film, Al Capone.
 by Charles McGraw in the 1959 television series of The Untouchables.
 by Harry Guardino in the 1975 film, Capone.
 by Guy Barile in the 1992 film, The Babe.
 by Frank Vincent in the 1993 The Young Indiana Jones Chronicles episode "Young Indiana Jones and the Mystery of the Blues".
 by Byrne Piven in the pilot episode of the 1993 television series, The Untouchables.
 by Kieron Jecchinis in a 1994 episode of the television series, In Suspicious Circumstances entitled "No Witness, No Case".
 by Greg Antonacci in the HBO series, Boardwalk Empire.
 by Paolo Rotondo in the 2016 television miniseries The Making of the Mob: Chicago.
 by Al Sapienza in the 2017 film Gangster Land.

References

Further reading

External links

1882 births
1957 deaths
American gangsters of Italian descent
Al Capone associates
American crime bosses
American shooting survivors
Burials at Green-Wood Cemetery
Chicago Outfit bosses
Chicago Outfit mobsters
Five Points Gang
Italian emigrants to the United States
Italian crime bosses
Italian gangsters
Gangsters from Chicago
People from Irsina
Prohibition-era gangsters

Johnny Torrio


Vila Plevna je secesijska vila u Splitu, na adresi Livanjska 20. Projektirao ju je njemačko-hrvatski arhitekt August Thara.

Opis
Sagrađena je  godine. Najvjerojatnije je, prema Jošku Belamariću, dobila ime prema bitci kod Plevne 1877.-1878. godine. Mario Kezić sugerira da je investitor Jakov Pandža. Podignuta je 1907. godine, poslije Tharine smrti, u razdoblju kad se je po sjevernoj strani Splita gradilo objekte ladanjskog karaktera, u vidu ljetnikovaca i manjih zgrada u zelenilu, a u stilu historicizma i secesije. Vila je podignuta na istaknutom položaju sjecišta pruge i Livanjske ulice, ondašnje glavne prometnice prema Solinu. Ladanjski duh se sačuvao do današnjeg dana, jer je svojim je vrtom ostala izolirana na rubu gradskog parkirališta, pa joj je to sačuvalo slobodne vizure. Ugođaju pridonosi palača nasuprot, zgrada Zadružnog saveza (1912. – 1918.).
Nalazi se nekoliko desetaka metara udaljena od vile koju je sagradio za se i vile Gaje Bulata.
Jednokatna vila-ljetnikovac izgrađena je 1907. na parceli između Livanjske ulice i usjeka željezničke pruge, za splitskog trgovca Jakova Pandžu. Projektanti su splitski građevinski poduzetnici, braća Eduard i Dane Žagar. Bila je okružena raskošnim vrtom, danas sačuvanim tek u naznakama. Tlocrt vile je razvedeni kvadrat s rizalitnim istacima na sjeveroistočnom i jugozapadnom pročelju, na sjeverozapadnom uglu je kula sa stubištem koja završava šiljastim krovištem. Pred ulazom je karakteristični drveni trijem. Vila je istaknuti primjer secesijske arhitekture s izraženim sjevernjačkim utjecajem.

Zaštita
Pod oznakom Z-4540 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Vanjske poveznice

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Secesijske građevine u Hrvatskoj

Vila Plevna u Splitu


ويتشول  (وهو محرف من اسمهم الأصلي فيشاليكا أو فيراريكا وتعنى الأطباء أو المعالجين) قبيلة هندية في أمريكا الشمالية تعيش في المكسيك وهي تقطن المناطق الجبلية شرق نهر تشابالاغانا في خاليسكو، والتقاليد تعزو أصلهم إلى الجنوب، أما اسمهم وهو المعالجون فاكتسبوه بأن كان ربعهم من الشامان (المعالجون عن طريق السحر والظواهر الخفية). وحالتهم الاجتماعية هي نفسها منذ زمن الأزتك، وكان قد غزهم الإسبان عام 1722.

موقعهم الجغرافي
يقول شعب الويتشول أنهم نشأوا في ولاية سان لويس بوتوسي. مرة كل سنة، يقوم بعض الويتشول برحلة إلى سان لويس، موطن أجدادهم، لأداء احتفالات «ميتوتي بيوتي» (هيكوري، بحسب لغة ويكساريكا). تسكن هذه القبيلة القديمة أعماق جبال وسط المكسيك، وقد عاشت هناك لمدة 15 ألف عام على الأقل بحسب التأريخ الكربوني للرماد المستخرج من مواقدهم المقدسة.

تنتمي مجتمعات الويتشول الرئيسية الثلاثة إلى بلدية ميزكويتيك وجاليسكو وتسمى سان سيباستيان تيبونواسلان وسانتا ماريا كويسكسكوماتيلان وسان اندريس كوامياتا. تشمل مجتمعات ويسكساريكا الأخرى غوادالوبي أوكوتان وسانتا كاترينا وتوكسبان دي بولانوس في هاليسكو. لكن يعيش حوالي 7000 فقط من الويكساتريتاري في وطنهم، مقابل حوالي 13 ألف هاجروا إلى أماكن أخرى داخل ناياريت، وما يزال آخرون يعيشون في لا سييرا دي لي ييسكا.

الديانة والميثولوجيا
يتألف دين الويتشول من أربعة آلهة رئيسية: ثالوث الذرة والغزال الأزرق وصبار وليمز بالإضافة إلى النسر، ويندرون جميعًا من إله الشمس، «تاو جريكو». يحتفظ معظم شعب الويتشول بالمعتقدات التقليدية ويقاومون كافة أشكال التغيير.

مشاكلهم المعاصرة

حرية المعتقد
يُعرف الويكساريتاري بين علماء الأنثروبولوجيا لتقليدهم الطويل في رفض التأثيرات الكاثوليكية وسشاستمرار ممارساتهم الشامانية التقليدية. في الواقع، حارب هؤلاء، جنبًا إلى جنب  مع اللكاندونيين والأقليات العرقية الأخرى في البلاد، في سبيل حريتهم الدينية والثقافية منذ وصول المستعمرين الإسبان. غالبًا ما صُوّرت هذه الأقليات العرقية على أنها غير موجودة أو هامشية للغاية بسبب الصورة النمطية المكونة عن السكان الأصليين في المكسيك والتي تعتبرهم من الروم الكاثوليك. كما تعرض سكان ويكساريكا للتمييز ولانتهاكات ضد حقوق السكان الأصليين، حتى أنهم جردوا من أراضيهم على أساس عدم مشاركتهم نفس العقيدة الدينية للمستعمرين. منذ عقدين من الزمن، شهدت ثقافة الويكساريكا تأثيرًا متزايدًا للبروتستانت الإنجيليين في الولايات المتحدة الذين، من خلال بناء الكنائس ومساعدة المجتمع ماليًا، شقوا طريقهم إلى تقاليد الويكساريكا.

التعدين واستخراج المواد الأولية
تشتري حاليًا شركة التعدين الكندية فيرست ماجستيك سيلفر أحد جبالهم المقدسة، ويريكوتا، المهم في الهجرة الاحتفالية وقطاف صبار وليمز ورقصات الغزلان. في 27 أكتوبر 2000، أعلنت منظمة الأمم المتحدة للتربية والعلوم والثقافة (اليونسكو) أن هذا الموقع منطقة محمية لأهميته كطريق ثقافي ولاحتوائه أنواع نباتية وحيوانية مستوطنة. قبل تجمع اعتراضي شارك فيه 60.000 شخص في ويريكوتا فست يوم 26 مايو 2012، أعلنت فيرست ماجستيك سيلفر أنها أعادت بعض امتيازات التعدين الخاصة بها إلى احتياطي التعدين الوطني لحماية ويريكوتا، لكن المجلس الإقليمي فضح الخطوة معترًا إياها مهزلة. في وقت لاحق، أي في 9 يونيو عام 2001، أعلن الجبل موقعًا وطنيًا مقدسًا بموجب قانون الحماية الطبيعية لولاية سان لويس بوتوسي. قررت شركة فيرست ماجستيك الكندية شراء حقوق التعدين في 13 نوفمبر عام 2009 مع امتلاكها 80% من الأراضي في المحمية.

مراجع

أمريكيون أصليون
شعوب أصلية في المكسيك
مجموعات عرقية في المكسيك
مقالات تحوي تخمينات للمستقبل

ويتشول


Hemolytic anemia or haemolytic anaemia is a form of anemia due to hemolysis, the abnormal breakdown of red blood cells (RBCs), either in the blood vessels (intravascular hemolysis) or elsewhere in the human body (extravascular). This most commonly occurs within the spleen, but also can occur in the reticuloendothelial system or mechanically (prosthetic valve damage). Hemolytic anemia accounts for 5% of all existing anemias. It has numerous possible consequences, ranging from general symptoms to life-threatening systemic effects. The general classification of hemolytic anemia is either intrinsic or extrinsic. Treatment depends on the type and cause of the hemolytic anemia.

Symptoms of hemolytic anemia are similar to other forms of anemia (fatigue and shortness of breath), but in addition, the breakdown of red cells leads to jaundice and increases the risk of particular long-term complications, such as gallstones and pulmonary hypertension.

Signs and symptoms
Symptoms of hemolytic anemia are similar to the general signs of anemia. General signs and symptoms include: fatigue, pallor, shortness of breath, and tachycardia. In small children, failure to thrive may occur in any form of anemia. In addition, symptoms related to hemolysis may be present such as chills, jaundice, dark urine, and an enlarged spleen. Certain aspects of the medical history can suggest a cause for hemolysis, such as drugs, medication side effects, autoimmune disorders, blood transfusion reactions, the presence of prosthetic heart valve, or other medical illness.

Chronic hemolysis leads to an increased excretion of bilirubin into the biliary tract, which in turn may lead to gallstones. The continuous release of free hemoglobin has been linked with the development of pulmonary hypertension (increased pressure over the pulmonary artery); this, in turn, leads to episodes of syncope (fainting), chest pain, and progressive breathlessness. Pulmonary hypertension eventually causes right ventricular heart failure, the symptoms of which are peripheral edema (fluid accumulation in the skin of the legs) and ascites (fluid accumulation in the abdominal cavity).

Causes

They may be classified according to the means of hemolysis, being either intrinsic in cases where the cause is related to the red blood cell (RBC) itself, or extrinsic in cases where factors external to the RBC dominate. Intrinsic effects may include problems with RBC proteins or oxidative stress handling, whereas external factors include immune attack and microvascular angiopathies (RBCs are mechanically damaged in circulation).

Intrinsic causes
Hereditary (inherited) hemolytic anemia can be due to :
 Defects of red blood cell membrane production (as in hereditary spherocytosis and hereditary elliptocytosis).
 Defects in hemoglobin production (as in thalassemia, sickle-cell disease and congenital dyserythropoietic anemia).
 Defective red cell metabolism (as in glucose-6-phosphate dehydrogenase deficiency and pyruvate kinase deficiency).
 Wilson's disease may infrequently present with hemolytic anemia without due to excessive inorganic copper in blood circulation, which destroys red blood cells (though the mechanism of hemolysis is still unclear).

Extrinsic causes
Acquired hemolytic anemia may be caused by immune-mediated causes, drugs, and other miscellaneous causes.
 Immune-mediated causes could include transient factors as in Mycoplasma pneumoniae infection (cold agglutinin disease) or permanent factors as in autoimmune diseases like autoimmune hemolytic anemia (itself more common in diseases such as systemic lupus erythematosus, rheumatoid arthritis, Hodgkin's lymphoma, and chronic lymphocytic leukemia).
 Spur cell hemolytic anemia
 Any of the causes of hypersplenism (increased activity of the spleen), such as portal hypertension.
 Acquired hemolytic anemia is also encountered in burns and as a result of certain infections (e.g. malaria).
 Paroxysmal nocturnal hemoglobinuria (PNH), sometimes referred to as Marchiafava-Micheli syndrome, is a rare, acquired, potentially life-threatening disease of the blood characterized by complement-induced intravascular hemolytic anemia.
 Lead poisoning resulting from the environment causes non-immune hemolytic anemia.
 Similarly, poisoning by arsine or stibine also causes hemolytic anemia.
 Runners can develop hemolytic anemia due to "footstrike hemolysis", owing to the destruction of red blood cells in feet at foot impact.
 Low-grade hemolytic anemia occurs in 70% of prosthetic heart valve recipients, and severe hemolytic anemia occurs in 3%.

Mechanism
In hemolytic anemia, there are two principal mechanisms of hemolysis; intravascular and extravascular.

Intravascular hemolysis
Intravascular hemolysis describes hemolysis that happens mainly inside the vasculature. As a result, the contents of the red blood cell are released into the general circulation, leading to hemoglobinemia and increasing the risk of ensuing hyperbilirubinemia.

Intravascular hemolysis may occur when red blood cells are targeted by autoantibodies, leading to complement fixation, or by damage by parasites such as Babesia.

Extravascular hemolysis
Extravascular hemolysis refers to hemolysis taking place in the liver, spleen, bone marrow, and lymph nodes. In this case little hemoglobin escapes into blood plasma. The macrophages of the reticuloendothelial system in these organs engulf and destroy structurally-defective red blood cells, or those with antibodies attached, and release unconjugated bilirubin into the blood plasma circulation. Typically, the spleen destroys mildly abnormal red blood cells or those coated with IgG-type antibodies, while severely abnormal red blood cells or those coated with IgM-type antibodies are destroyed in the circulation or in the liver.

If extravascular hemolysis is extensive, hemosiderin can be deposited in the spleen, bone marrow, kidney, liver, and other organs, resulting in hemosiderosis.

In a healthy person, a red blood cell survives 90 to 120 days in the circulation, so about 1% of human red blood cells break down each day. The spleen (part of the reticulo-endothelial system) is the main organ that removes old and damaged RBCs from the circulation. In healthy individuals, the breakdown and removal of RBCs from the circulation is matched by the production of new RBCs in the bone marrow.

In conditions where the rate of RBC breakdown is increased, the body initially compensates by producing more RBCs; however, breakdown of RBCs can exceed the rate that the body can make RBCs, and so anemia can develop. Bilirubin, a breakdown product of hemoglobin, can accumulate in the blood, causing jaundice.

In general, hemolytic anemia occurs as a modification of the RBC life cycle. That is, instead of being collected at the end of its useful life and disposed of normally, the RBC disintegrates in a manner allowing free iron-containing molecules to reach the blood. With their complete lack of mitochondria, RBCs rely on pentose phosphate pathway (PPP) for the materials needed to reduce oxidative damage. Any limitations of PPP can result in more susceptibility to oxidative damage and a short or abnormal lifecycle. If the cell is unable to signal to the reticuloendothelial phagocytes by externalizing phosphatidylserine, it is likely to lyse through uncontrolled means.

The distinguishing feature of intravascular hemolysis is the release of RBC contents into the blood stream. The metabolism and elimination of these products, largely iron-containing compounds capable of doing damage through Fenton reactions,  is an important part of the condition. Several reference texts exist on the elimination pathways, for example.
Free hemoglobin can bind to haptoglobin, and the complex is cleared from the circulation; thus, a decrease in haptoglobin can support a diagnosis of hemolytic anemia. Alternatively, hemoglobin may oxidize and release the heme group that is able to bind to either albumin or hemopexin. The heme is ultimately converted to bilirubin and removed in stool and urine. Hemoglobin may be cleared directly by the kidneys resulting in fast clearance of free hemoglobin but causing the continued loss of hemosiderin loaded renal tubular cells for many days.

Additional effects of free hemoglobin seem to be due to specific reactions with NO.

Diagnosis
The diagnosis of hemolytic anemia can be suspected on the basis of a constellation of symptoms and is largely based on the presence of anemia, an increased proportion of immature red cells (reticulocytes) and a decrease in the level of haptoglobin, a protein that binds free hemoglobin. Examination of a peripheral blood smear and some other laboratory studies can contribute to the diagnosis. Symptoms of hemolytic anemia include those that can occur in all anemias as well as the specific consequences of hemolysis. All anemias can cause fatigue, shortness of breath, decreased ability to exercise when severe. Symptoms specifically related to hemolysis include jaundice and dark colored urine due to the presence of hemoglobin (hemoglobinuria). When restricted to the morning hemoglobinuria may suggest paroxysmal nocturnal haemoglobinuria. Direct examination of blood under a microscope in a peripheral blood smear may demonstrate red blood cell fragments called schistocytes, red blood cells that look like spheres (spherocytes), and/or red blood cells missing small pieces (bite cells). An increased number of newly made red blood cells (reticulocytes) may also be a sign of bone marrow compensation for anemia. Laboratory studies commonly used to investigate hemolytic anemia include blood tests for breakdown products of red blood cells, bilirubin and lactate dehydrogenase, a test for the free hemoglobin binding protein haptoglobin, and the direct Coombs test (also called direct antiglobulin test or DAT) to evaluate complement factors and/or antibodies binding to red blood cells:

Treatment

Definitive therapy depends on the cause:
 Symptomatic treatment can be given by blood transfusion, if there is marked anemia. A positive Coombs test is a relative contraindication to transfuse the patient. In cold hemolytic anemia there is advantage in transfusing warmed blood.
 In severe immune-related hemolytic anemia, steroid therapy is sometimes necessary.
 In steroid resistant cases, consideration can be given to rituximab or addition of an immunosuppressant (azathioprine, cyclophosphamide).
 Association of methylprednisolone and intravenous immunoglobulin  can control hemolysis in acute severe cases.
 Sometimes splenectomy can be helpful where extravascular hemolysis, or hereditary spherocytosis, is predominant (i.e., most of the red blood cells are being removed by the spleen).

Mitapivat was approved for medical use in the United States in February 2022.

Other animals
Hemolytic anemia affects nonhuman species as well as humans.  It has been found, in a number of animal species, to result from specific triggers.

Some notable cases include hemolytic anemia found in black rhinos kept in captivity, with the disease, in one instance, affecting 20% of captive rhinos at a specific facility. The disease is also found in wild rhinos.

Dogs and cats differ slightly from humans in some details of their RBC composition and have altered susceptibility to damage, notably, increased susceptibility to oxidative damage from consumption of onion.  Garlic is less toxic to dogs than onion.

References

External links

Haemolytic anaemias
Hematopathology

Hemolytic anemia


Cometa 4P/Faye (também conhecido como Cometa de Faye ou Cometa Faye) é um cometa periódico da família Júpiter descoberto em novembro de 1843 por Hervé Faye no Observatório Real de Paris. Seu periélio mais recente (aproximações mais próximas ao Sol) foi em 15 de novembro de 2006; 29 de maio de 2014;  e 8 de setembro de 2021.

O cometa foi observado pela primeira vez por Faye em 23 de novembro, mas o mau tempo impediu sua confirmação até o dia 25. Era tão fraco que já havia passado pelo periélio cerca de um mês antes de sua descoberta, e apenas uma passagem próxima pela Terra a tornou brilhante o suficiente para ser descoberta. Otto Wilhelm von Struve informou que o cometa era visível a olho nu no final de novembro. Permaneceu visível para telescópios menores até 10 de janeiro de 1844 e finalmente foi perdido para telescópios maiores em 10 de abril de 1844.

Em 1844, Friedrich Wilhelm Argelander e Thomas James Henderson calcularam independentemente que o cometa era um cometa de período curto; até maio, seu período havia sido calculado em 7,43 anos. Urbain Le Verrier calculou as posições para a aparição de 1851, prevendo o periélio em abril de 1851. O cometa foi encontrado perto de sua posição prevista em 29 de novembro de 1850 por James Challis.

O cometa foi perdido durante suas aparições em 1903 e 1918 devido a circunstâncias de observação desfavoráveis.  Atingiu um brilho de cerca de 9ª magnitude em 2006.

4P/Faye se aproxima de Júpiter a cada 59,3 anos, o que reduz gradualmente seu periélio e aumenta sua excentricidade orbital. Na mais recente aproximação de Júpiter (março de 2018), o periélio de Faye mudou de cerca de 1,7 UA para cerca de 1,5 UA.

O cometa é estimado em cerca de 3,5 quilômetros de diâmetro.

Objetos astronômicos descobertos em 1843
Cometas periódicos

4P/Faye


Smithville est un village situé dans le comté de Burlington au New Jersey.

La localité a été fondée initialement sous le nom de Shreveville en 1831, puis rachetée par l'inventeur et homme politique Hezekiah Bradley Smith qui l'a renommé Smithville en 1865.

En 1892, Arthur Hotchkiss dépose un brevet pour une voie ferrée pour bicyclette, construite entre Smithville et Mount Holly.

Le bureau de poste a fermé en 1962. En 1975, le comté de Burlington a racheté le terrain et y a créé le premier parc du comté, figurant sur la liste des lieux historiques nationaux en tant que district d'intérêt historique.

Notes et références

Liens externes

Comté de Burlington

Smithville (New Jersey)


أماه في اللغة الصينية فتاة أو امراة توظفها عائلة لتربية أطفالها ولتنظيف المنزل أي خادمة۔

مراجع

كلمات وعبارات صينية
مهن جنسانية
مهن رعاية الأطفال

أماه


An Dinochloa acutiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Munro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Soenarko. An Dinochloa acutiflora in nahilalakip ha genus nga Dinochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dinochloa

Dinochloa acutiflora


Erik Jensen (født 2. marts 1932, død 7. februar 1992) var en dansk fodboldspiller, der spillede i angrebet på AGF's guldalderhold i 1950'erne og var med til at vinde det danske mesterskab flere gange (bl.a. i 1955, 1956, 1957 og 1960) og tilsvarende DBU's landspokalturnering ligeledes tre gange (bl.a. 1957 og 1960).
Han er storebror til John Jensen, der også spillede i angrebet for AGF.

Erik Jensen opnåede fire A-landskampe. Han debuterede som 20-årig i en kamp i Idrætsparken mod  16. juni 1955 og spillede sin sidste landskamp to år senere mod ; han nåede ikke at score for landsholdet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Aarhus
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra AGF

Erik Jensen (fodboldspiller)


Francesco Somaini, né le  à Lomazzo et mort le  à Côme, est un sculpteur italien.

En 2021, sous le patronage de la Région Lombardie, le musée dédié au sculpteur Francesco Somaini a été inauguré au Corso di Porta Vigentina 31 dans le centre historique de Milan, sous le nom de Museo Somaini.

Biographie
Francesco Somaini est né à Lomazzo (Côme) le 6 août 1926. Il suit les cours de Giacomo Manzù à l'Académie des Beaux-Arts de Brera et débute en 1948 à l'Exposition nationale des Arts figuratifs, promue par la Quadriennale de Rome. Il est diplômé en droit de l'université de Pavie en 1949. Et en 1950, il participe pour la première fois à la Biennale de Venise. Après une période de réflexion sur les expériences de la sculpture contemporaine internationale, il s'intéresse à l'abstractionnisme et, au milieu des années 1950, atteint une autonomie de langage avec des sculptures réalisées en « conglomérat ferrique » (Canto Aperto, Forza del nascere), art œuvre qui marque son entrée dans le Mouvement de l'art concret (MAC) et prélude à la grande période informelle.

Production artistique
 droite | vignette | Fr. Somaini, sans titre (1966),  à Rotterdam (Pays-Bas).
L'activité de Somaini ne se limite pas au domaine de la sculpture : elle se caractérise par une importante production de dessins et de peintures, souvent finalisée à l'étude projectuelle d'œuvres sculpturales. L'artiste expérimente également de nouveaux moyens d'expression tels que la photographie (avec la réalisation de photomontages liés pour la plupart à sa réflexion sur les métropoles modernes, 1974-1980) et la performance live (action à Brême, 1986). Il convient également de mentionner l'activité du sculpteur depuis les années 1950 dans le domaine architectural en collaboration, entre autres, avec Luigi Caccia Dominioni, Ico Parisi et Ignazio Gardella.

Certaines des œuvres les plus importantes de Somaini se trouvent dans les principaux musées des États-Unis, d'Allemagne, des Pays-Bas, d'Autriche, d'Italie, de la Cité du Vatican, de Belgique, de Finlande, du Brésil et de Serbie. D'autres sont situées dans des espaces publics aux États-Unis, en Italie, au Royaume-Uni, au Japon, en Nouvelle-Zélande, aux Pays-Bas et en Suisse.

Récompenses et distinctions

Bibliographie
 L. Degand, M. Radice, Francesco Somaini, Nani, Côme, 1956
 U. Apollonio, M. Tapié, Francesco Somaini, Editions du Griffon, Neuchâtel, 1960
 R. Barilli, 20 Disegni di Francesco Somaini, Edizioni del Milione, Milan, 1964
 E. Crispolti, Francesco Somaini: Urban Urgencies, Edizioni Mazzotta, Milan, 1973 (trad. di H. Martin)
 E. Crispolti, Francesco Somaini, "Terzoocchio", n. 5, Edizioni Bora, Bologne, 1979
 F. Gualdoni, Francesco Somaini. Erosione accellerata, Ingersoll-Rand, Milan, 1985
 Francesco Somaini, présentation par Renato Barilli, Francesco Somaini, collection « Maestri Contemporanei » , Vanessa Edizioni d'Arte, Milan, 1987  E. Ratti, R. Bossaglia, L. Caramel, A. Longatti, Francesco Somaini : La porta d'Europa. Un'opera per tutti noi, Côme 1994
 E. Crispolti, L. Somaini, Somaini : Le grandi opere. Realizzazioni, Progetti, Utopie'', Electa, Milan, 1997

Notes et références

Liens externes

 Archivio Francesco Somaini Scultore
 Fondazione Ordine degli Architetti
 Magic Etna (1999) – Collection Peggy Guggenheim, Venise
 Large Bleeding Martyrdom (1960), Petite histoire sur la mer (1961) – Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington
 Sculpture for a planetarium (1962-1970) – Rochester Museum and Science Center, Rochester, NY
 Vertical I (1959) – Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, NY
 Great Wounded (1960) – Palais de Congrès, Bienne
 The Navigator (1960) à l'Université de Cantorbéry
 Travaux

Naissance en août 1926
Décès en novembre 2005
Décès à Côme
Décès à 79 ans
Sculpteur italien du XXe siècle
Artiste contemporain italien
Sculpteur italien du XXIe siècle
Naissance à Lomazzo

Francesco Somaini (sculpteur italien)


චන්ද්‍රබානු නම් ජාවා ආක්‍රමණිකයෙකි. 2 වන පරාක්‍රමබාහු රජුගේ කාලයේ ලංකාව ආක්‍රමනය කර ඇත.
වර්තමාන තායිලන්තය, මැලේසියාව සහ සුමාත්‍රා සහ උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනය රාජධානියේ තම්බ්‍රලිංග රාජධානියේ රජු වූයේ චන්ද්‍රභනු (මිය ගියේ 1263) හෝ චන්ද්‍රභනු ශ්‍රීධමරාජා ය. ජාවා ජාතිකයෙකු වන ඔහු 1230 සිට 1263 දක්වා කාලය තුළ පාලනය කළ බව දන්නා කරුණකි. දකුණු තායිලන්තයේ සුප්‍රසිද්ධ බෞද්ධ ස්ථූපයක් තැනීම සම්බන්ධයෙන් ද ඔහු ප්‍රසිද්ධ විය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාව යටත් කර ගැනීමේ උත්සාහයේ වසර 30 කට වැඩි කාලයක් ගත කළේය.

චන්ද්‍රභානු


An Lepanthes hondurensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Lepanthes hondurensis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes hondurensis


Géza Kiss () a fost un jurist, istoric al dreptului, profesor universitar și traducător maghiar din România.

Biografie
A fost fiul juristului maghiar Mór Kiss (1857-1945). A urmat studii la Liceul Romano-Catolic (Gimnaziul Piarist) din Cluj. A obținut în 1903 titlul de doctor în drept auspiciis al Universității din Cluj. Și-a început cariera în cadrul Comisiei de elaborare a legilor a Ministerului Justiției din Budapesta, apoi a devenit profesor de drept roman la Universitatea Franz Joseph din Cluj (1907). A fost numit apoi profesor la Academia de Drept din Oradea, iar din 1913 a fost decan al Academiei de Drept.

În 1914 Academia de Drept din Oradea s-a mutat la Debrețin. Géza Kiss a fost profesor la Universitatea din Debrețin (26 august 1914 - 24 iunie 1920), fiind primul profesor de drept roman al universității.  A devenit decanul facultății (în anul universitar 1915/1916) și apoi rectorul universității (în anul universitar 1918/1919). În mai 1919, în numele universității, i-a urat bun venit la Carei regelui Ferdinand I al României și a purtat discuții secrete cu reprezentanții autorităților române din Transilvania. Universitatea din Debrețin, după o procedură relativ lungă, l-a suspendat din funcții în iunie 1920, iar numele său a fost eliminat din toate publicațiile universitare. Înainte ca decizia Universității din Debrețin să fie publicată, el a venit ca emigrant în România și a încercat fără succes să-i convingă pe profesorii maghiari de la Cluj să depună jurământul de credință statului român. Comunitatea maghiară din Cluj l-a renegat.

A devenit membru al Partidului Național Liberal, nefiind un reprezentant politic al minorității maghiare. În anul 1922 a fost ales deputat, iar în perioadele 1927-1928 și 1931-1932 a fost senator în Parlamentul României. A lucrat apoi ca avocat la Cluj (1933-1940) și la București (1940-1944). Între cele două războaie mondiale (și în timpul celui de-al Doilea Război Mondial) a trăit în mare parte la București. În toamna anului 1944 a fost secretar de stat în Ministerul naționalităților minoritare și, în această calitate, a fost unul dintre cei care au elaborat Statutul cetățeniei române. A predat apoi ca profesor de drept civil și drept roman la Universitatea Bolyai din Cluj (1945-1951) și la Academia de Drept și Economie (1951-1953). Este autorul a numeroase studii juridice și a tradus poezii din limba latină. A fost înmormântat în secțiunea luterană a Cimitirului Hajongard.

Activitatea publicistică
Primele sale studii juridice au fost publicate în revistele de specialitate din Debrețin. După ce a emigrat în România a publicat articole și studii în revistele Pandectele Române, Pandectele Săptămînale, Ardealul Juridic, Arhiva pentru Știința și Reforma Socială (1921-1944). A tradus în limba maghiară, a prefațat și a adnotat lucrarea Principiile dreptului civil român a lui Ion Rosetti-Bălănescu, precum și cărțile din seria Népbírák Könyvtára.

A elaborat împreună cu Ioan Demeter și Hillel Kohn notele explicative în limba maghiară ale Constituției României (1949). Împreună cu Sándor Turnowsky a publicat textele juridice ale profesorului Károly Szász din Aiud, cu studiu introductiv și note explicative (1955). Cunoștea excelent limba latină. În traducerea lui au apărut fragmente din scrierile lui Lucretius (1951), Spinoza și Descartes (1953), o parte a lucrării Apologia bibliorum a lui Miklós Tótfalusi Kis (1954) și poemul filozofic hexametric De Rerum Natura al lui Titus Lucretius Carus (1957).

După ce s-a pensionat a continuat să publice articole științifice în revista Korunk. A analizat în mod regulat lucrările apărute în colecția Jogi Kis Könyvtár și alte publicații ale Facultății de Drept. În Korunk au apărut, de asemenea, studii despre Szocialista törvényünk és a válás (1962/7-8) și A szocialista büntetőjog emberiessége (1962/11).

Lucrări
 Interpretatio és szokásjog a római magánjogban (Budapesta, 1909)
 A jogalkalmazás módszeréről. Dogmatörténeti és kritikai tanulmány a magánjog köréből (Budapesta, 1909)

Studii literare
 Szabó György: T. Lucretius Carus: A dolgok természetéről. Utunk, 1958/3.

Note

Bibliografie
 Kiss Géza – In: Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés III. (Kh–M). Főszerkesztő. Dávid Gyula. – Kriterion Kiadó, Bukarest, 1994. – ISBN 973-26-0369-0 – Accesat la 3 decembrie 2012.
 Kiss Géza – In: Vincze Gábor: A romániai magyar kisebbség történeti kronológiája 1944–1989 – Accesat la 3 decembrie 2012.
 Madai Sándor: Kiss Géza – Az elfeledett római jogász – In: A Debreceni Tudományegyetem jogász rektorai (1915–1947) – Szerkesztette: Szabó Béla és Madai Sándor – Debreceni Egyetem Jog- és Államtudományi Intézet – Liceum Art, Debrecen, 2002. 53–73. o. (Historia Iuridicae Facultatis).
 Hollósi Gábor: A debreceni Jog- és Államtudományi Kar története (1914–1949) – Szerzői kiadás, Debrecen, 2007, 298 o. – ISBN 978-963-06-3232-4 – Accesat la 3 decembrie 2012.

Nașteri în 1882
Decese în 1970
Juriști maghiari
Traducători maghiari
Maghiari din România
Sibieni
Membri ai Partidului Național Liberal
Juriști români

Géza Kiss (jurist)


Die Unione Sportiva Marosticense ist ein italienischer Fußballverein aus der Kleinstadt Marostica. Die erste Mannschaft spielt aktuell in der 6. Liga Italiens, der Campionato di Eccellenza.

Geschichte
Die Gründung von U.S. Marosticense erfolgte 1900 von Mitarbeitern eines Unternehmens in Marostica, welches Strohhüte herstellte. Für die bevorstehende Reise nach Genua, von wo aus die Strohhüte in alle Welt verschifft wurden, wurde von Carl Serafini und Francisco Blows eine Fußballmannschaft organisiert, um sich bei dieser Gelegenheit mit einem genuesischen Team zu messen. Auch nach diesem Spiel wurden von den aktiven Mitgliedern verschiedene Veranstaltungen durchgeführt. 1909 wurde von einer Gruppe junger Männer um Gianno Cecchin, welcher für seine Verdienste während des Ersten Weltkriegs mit einer Ehrenmedaille ausgezeichnet werden sollte, der Verein reorganisiert und neu aufgestellt.

Im Januar 1919 wurde Lorenzo Padovan der neue Präsident des Vereins. Mit ihm wurden im Verein U.S. Marosticense neben Fußball auch weitere Sportarten mitaufgenommen und aktiv betrieben. Dank einer Spende von Cavaliere Joseph Rubbi konnte 1927 ein eigener Fußballplatz mit Umkleideräumen und Erdhügeln als Zuschauertribünen an der Via Campo Sportivo erstellt werden. Jahre später wurde aufgrund des aufkommenden Faschismus und dem Zweiten Weltkrieg der Spielbetrieb eingestellt. Nach Kriegsende wurden am 15. Mai 1945 die Aktivitäten des Vereins wieder aufgenommen. Die damals neu erstellten Vereinsstatuten sind bis heute nahezu unverändert geblieben.

In der Saison 1945/1946 gewann die U.S. Marosticense die Meisterschaft in der 1. Division, was den Aufstieg in die Serie C bedeutete. Aus wirtschaftlichen Gründen wurde jedoch auf die Promotion verzichtet. 1952/53 gewann man die Meisterschaft in der Campionato di 1ª Categoria. Als einer der ersten Amateur-Vereine in Italien begann die U.S. Marosticense ab 1967 eigene Fußballmannschaften für den Nachwuchs (damals NAGS genannt) zu unterhalten. In den folgenden Jahrzehnten pendelte die erste Mannschaft zwischen den Ligen Campionato di 2ª Categoria (9. Liga), Campionato di 1ª Categoria (8.), Campionato di Promozione (7.) und Campionato di Eccellenza (6.).

In der Saison 2010/2011 spielte die U.S. Marosticense in der Campionato di Eccellenza und erreichte den 14. Rang. In den folgenden Relegationsspielen unterlag man Romano D'Ezzelino mit 0:1 im Heimspiel und erreichte auswärts ein 1:1, wodurch der Abstieg in die Campionato di Promozione Tatsache wurde. In der Saison 2011/2012 wurde bereits am 25. von insgesamt 30 Spieltagen mit einem Unentschieden auswärts gegen Vedelago-ElleEsse der Wiederaufstieg in die Campionato di Eccellenza sichergestellt.

In der folgenden Saison etablierte sich die U.S. Marosticense erfolgreich in der Campionato di Eccellenza und erreichte mit 44 Punkten aus 30 Spielen einen überraschend guten 6. Rang. 2013/14 konnte die gute Leistung jedoch nicht bestätigt werden, erst im Play-out sicherte sich Marosticense den Klassenerhalt nach einem Sieg gegen M.M. Sarego.

Stadion
 Die U.S. Marosticense trägt ihre Heimspiele im Stadio comunale Virgilio Maroso aus. Das Stadion verfügt über 300 Sitzplätze und ca. 3'000 Stehplätze auf den begrünten Erdhügeln. Benannt ist das Stadion nach dem 7-fachen italienischen Nationalspieler Virgilio Maroso, welcher 1925 in Marostica geboren wurde und mit dem FC Turin 4-mal die italienische Meisterschaft gewann. Er kam am 4. Mai 1949 beim Flugzeugabsturz von Superga ums Leben.

Literatur
 U.S. Marosticense cento anni di calcio cento anni di storia,  Comitato del Centenario, 2001

Weblinks
 Offizielle Website U.S. Marosticense

Marosticense
Marostica

US Marosticense


Le  est un journal quotidien publié toute la semaine et les samedis à Brantford en Ontario au Canada.

Histoire
Le Brantford Expositor est la première source d'information et de publicité dans la ville de Brantford et le comté de Brant depuis plus de 150 ans.

Aujourd'hui

Références

Titre de presse créé en 1852
Presse quotidienne au Canada
Presse quotidienne en anglais
Presse d'information générale au Canada
Entreprise ayant son siège en Ontario

Brantford Expositor


The Star Dreamer er en portrætfilm fra 2002 instrueret af Sonja Vesterholt, Mads Baastrup efter manuskript af Sonja Vesterholt.

Handling

I ly af halvtredsernes og tressernes rumkapløb mellem USA og Sovjetunionen arbejdede den sovjetiske instruktør Pavel Klushantsev (1910-1999) med nyskabende og særdeles virkelighedstro science fiction-film, hvis indflydelse på genren skulle komme til at række årtier frem. Klushantsev begyndte sin karriere i 1920'erne med at lave propagandafilm for hæren og overlevede kun ved et mirakel Stalin-tidens terror og siden tyskernes besættelse af Leningrad under anden verdenskrig. Gennem arkivmateriale, klip fra Klushantsevs værker og vidneudsagn tegner »The Star Dreamer« et portræt af en visionær drømmesjæl, der - tilskyndet af de historiske omstændigheder og inspireret af den teknologiske udvikling - kom til at se rumrejsen som menneskehedens håb.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

The Star Dreamer