Gino Coppedè (* 28. September 1866 in Florenz; † 20. September 1927 in Rom) war ein italienischer Möbeldesigner und Architekt.

Leben
In der Werkstatt seines Vaters erlernte Coppedè den Beruf des Möbeldesigners und studierte später Architektur. Von 1893 bis 1905 baute er für den exzentrischen Florentiner Bankier Evan Mackenzie in Genua eine Villa aus dem 16. Jahrhundert mit Seitenflügeln, Türmchen und allerlei Zierrat in eine neogotische Phantasieburg um.

Zwischen 1915 und 1926 entwickelte er für die Società Anonima Cooperativa Edilizia Moderna ein mehr als 30.000 Quadratmeter großes Areal im römischen Stadtteil Trieste. Die Società ließ ihm dabei freie Hand, und so entstand ein Wohnviertel der besonderen Art: die hier entstandene Architektur lehnt sich an den Liberty-Stil an, die italienische Richtung des Jugendstils, übersteigert ihn jedoch mit einem phantasievollen und überaus üppigen eklektischen Stilmix aus Jugendstil, Barock, Manierismus und selbst mittelalterlichen Elementen.

Zwischen der alten Stadtmauer und dem Park der Villa Ada entstand in der Nähe der Piazza Buenos Aires ein Kleinod, 18 Palazzi und 27 Villen waren geplant, etwa die Hälfte wurde bis 1926 realisiert. Rund um die Piazza Mincio und die Fontana delle Rane (Froschbrunnen) findet man heute Botschaften und Firmensitze, aber auch exklusive Wohnungen.

1927, ein Jahr nach dem Abschluss des Hauptteiles "seines" Stadtviertels, starb Gino Coppedè im Alter von 61 Jahren.

Literatur
 Christiane Beese: Ornament als Instrument spekulativen Wohnungsbaus – das Quartiere Coppedè in Rom (1915–1927). In: Zeitschrift für Kunstgeschichte 74, 2011, S. 99–122.
 Christiane Beese: Das Quartiere Coppedè in Rom (1915-1926). Magisterarbeit an der Universität Heidelberg, 2008
 Ursula von Petz: Rom, via tagliamento / via Arno. Extravagantes Wohnen im Quartier Coppedé. In: Harald Bodenschatz und Tilman Harlander (Hrsg.): Stadtwohnen. Geschichte, Städtebau, Perspektiven. DVA Architektur, München 2007, S. 208–213.

Weblinks

 Dominik Ruisinger: Das Wunderreich des Gino Coppedè, Die Zeit Nr. 36, 1996
 Jan van Rossem: Das "Quartiere Coppedè" in Rom, A&W Architektur & Wohnen Nr. 4, 2009

Architekt (Italien)
Möbeldesigner
Italiener
Geboren 1866
Gestorben 1927
Mann

Gino Coppedè


La carte culturelle du monde d'Inglehart–Welzel est une représentation plane constituée à la fois d'un repère cartésien, de zones colorées contiguës et d'un nuage de points. Le repère cartésien comprend deux axes : valeurs traditionnelles vs valeurs séculaires selon l'axe vertical et valeurs de survie vs valeurs d'expression de soi selon l'axe horizontal, chaque zone colorée représente un ensemble de valeurs culturelles proches et chaque point représente un pays.
Elle a été créée par les politologues Ronald Inglehart et Christian Welzel, qui se sont appuyés sur le World Values Survey et l'European Values Survey, dans le but de regrouper des pays selon des valeurs culturelles proches.

Pertinence
Selon Inglehart et Welzel : « Ces deux dimensions expliquent plus de 70 pour cent des variations inter-nations dans une analyse de facteurs de dix indicateurs ; chacune de ces dimensions est fortement corrélée avec les scores d'autres orientations d'importance ».

Les deux auteurs indiquent que le statut socio-économique n'est pas le seul facteur qui influe sur la position d'un pays sur cette carte ; ses héritages religieux et culturel constituent aussi des facteurs importants.

Notes et références

Citations originales

Notes

Références

Concept sociologique

Carte culturelle du monde d'Inglehart–Welzel


Stafilokoklar (Staphylococcus) (Staphyle, "üzüm salkımı"; coccus, "tanecik") Bacillales takımı içindeki Staphylococcaceae familyasına ait Gram-pozitif bakteri cinsidir. Mikroskop altında yuvarlak üzüm taneleri gibi görünürler. Staphylococcus türleri fakültatif anaerobik organizmalardır (hem aerobik hem de anaerobik ortamda üreyebilirler). Bu cins, çoğu insanlarda bulunabilen 40 tür ve 24 alt tür içermektedir. Çoğu zararsızdır ve normalde insanların ve diğer organizmaların cilt ve mukozalarında bulunur. Bazı türler spesifik olarak bazı ortamlarda bulunabilmektedirler. Örneğin Staphylococcus aureus insanda burun deliklerinde, Staphylococcus capitis yağ bezlerinin bulunduğu yerlerde, Staphylococcus haemolyticus ve Staphylococcus hominis apokrin bezlerin olduğu yerlerde (örn: koltuk altları) bulunurlar. Ayrıca tüm dünyada rastlanan ve toprakta bulunan mikroorganizma florasının ufak bir kısmını oluştururlar.

Hastalıklardaki rolü
Stafilokoklar insanlar ve diğer hayvanlarda toksin üretmek veya işgal etme yoluyla geniş bir çeşitlilikte hastalıklara yol açabilirler. Stafilokok toksinleri gıda zehirlenmesi durumlarında ana etkendir. Bakteri uygun olmayan şartlarda saklanan yiyeceklerde ürer. Pişirme süreci onları öldürse de, enterotoksinler ısıya dayanıklıdır ve dakikalarca kaynamaya bile dayanabilirler. Stafilokoklar daha çok su içeriği az olan peynir ve salam, sucuk gibi gıdalarda ürerler.

Patojenik türlerinden birisi de yaralarda enfeksiyona yol açabilen Staphylococcus aureusdur. Bu bakteri kuru yüzeylerde yaşar ve geçirgenliği arttırır. Bu türden olan Metisiline-Dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) hastaneden kazanılan enfeksiyonlarda ana etken olmuştur ve de toplumdan kazanılan enfeksiyonlarda ortaya çıkışı ve sıklığındaki artışı sonucu bu özelliği anlaşılmıştır. S. aureus ayrıca toksik şok sendromuna da neden olabilmektedir. 1980'ler boyunca bazı tamponlar S. aureus'''un hızla üremesine yol açmış ve bu şekilde kana karışan toksinler salınmıştır. Herhangi bir S. aureus enfeksiyonu stafilokokal haşlanmış cilt sendromuna yol açabilir. Bu durum ise derinin kana karışan ekzotoksine verdiği reaksiyon ile oluşur. Ayrıca Piyemi diye adlandırılan bir çeşit septisemiye de yol açabilir.

Evcil köpek ve kedilerin cildine yerleşip zaman zaman onları enfekte eden ve koagülazpozitif olan stafilokok türü bakteri ise Staphylococcus intermedius'dur. Bu organizma da çoklu bakteri direnci oluşturabilen genetik materyali taşır. Nadiren insanlarda zoonoz denilen deri hastalığına yol açar.S. epidermidis, bir koagülaz-negatif stafilokok türüdür ve cilt üzerinde doğal olarak bulunması yanında santral venöz kateter takılı hastalarda ciddi hastalıklara yol açabilir.

Geçmiş yıllarda S. lugdunensis, S. schleiferi ve S. caprae gibi bazı diğer Stafilokok türlerinin de insanlarda enfeksiyona yol açtığı saptanmıştır.

Stafilokoklar parmak uçlarında da bulunabilirler. Genellikle işaret ve başparmakta felon adlı hastalığa yol açarlar ve bu durum diğer birçok stafilokok enfeksiyonu gibi çok acı vericidir. Çoğu S. aureus penisiline karşı dirençli olup, ancak fusidik asit,vancomisin ve nafsilin türü antibiyotikler çoğunda etkili olabilmektedir.

 Stafilokokların genel özellikleri
 Stafilokoklar yuvarlak şekilli, gram pozitif ve katalaz pozitif mikroorganizmalardır.
 Katı besi yerlerinde üzüm salkımı şeklinde kümeler oluşturmuş şekilde görülürler.
 Kamçısız, hareketsiz, sporsuz ve kapsülsüz mikroorganizmalardır.
 37 °C de aerob ya da fakültatif anaerob ortamlarda kolayca üretilebilirler.
 Sıvı besi yerlerinde değişik derecelerde bulanıklık oluşturarak ürerler.
 Katı besi yerlerinden kanlı agarda ise patojenik olan türleri hemoliz olarak ürerler.
 Stafilokoklar DNA/DNA ilişkileri ve fenolipik karakterlerine göre S.epidermis, S.saprophyticus, S.simulans, S.seivri ve S.aures olarak ana gruplara ayrılmışlardır.
 Koagulaz özelliği pozitif olan Stafilokoklar patojen olarak nitelendirilirler.Yakın zamanda öğrenilen aslında koagülaz negatif olanların da hastalık yapabildiğidir.
Örneğin S. lungdunensis endokardit ve S. saphrophyticus genç kadınlarda sistit etkenidir.

 Taksonomi
Taksonomi 16s rRNA dizilerine dayanmaktadır ve stafilokok türlerinin çoğu 11 ana grupta incelenir.S. aureus grup- S. aureus, S. simiaeS. auricularis grubu - S. auricularisS. carnosus grup - S. carnosus, S. condimenti, S. massiliensis, S. piscifermentans, S. simulansS. epidermidis grup - S. kapitis, S. caprae, S. epidermidis, S. saccharolyticusS. haemolyticus grup -, S. devriesei, S. haemolyticus, S. hominisS. hyicus-intermedius grup - S. chromogenes, S. felis, S. delphini, S. hyicus, S. intermedius, S. lutrae, S. microti, S. muscae, S. pseudintermedius, S. rostri, S. schleiferiS. lugdunensis grup - S. lugdunensisS. saprophyticus'' grup S. arlettae, S. cohnii, S. equorum, S. gallinarum, S. kloosii, S.leei, S. nepalensis, S. saprophyticus, S. succinus, S. xylosus
S. sciuri grup - S. fleurettii, S. lentus, S. sciuri, S. stepanovicii, S. vitulinus
S.simulans grubu - S.simulans
S. warneri grup - S. pasteuri S. warneri,
Onikinci grup  olan S. caseolyticus ise şimdi yeni bir cins olan Macrococcus olarak tanımlanmışlardır.

Alttürler
S. aureus subsp. aureus
S. aureus subsp. anaerobius
S. capitis subsp. kapitis
S. capitis subsp. urealyticus
S. carnosus subsp. carnosus
S. carnosus subsp. utilis
S. cohnii subsp. cohnii
S. cohnii subsp. urealyticus
S. equorum subsp. equorum
S. equorum subsp. nevresimler
S. hominis subsp. hominis
S. hominis subsp. novobiosepticus
S. saprophyticus subsp. bovis
S. saprophyticus subsp. saprophyticus
S. schleiferi subsp. coagulans
S. schleiferi subsp. schleiferi
S. sciuri subsp. carnaticus
S. sciuri subsp. rodentium
S. sciuri subsp. sciuri
S. succinus subsp. casei
S. succinus subsp. succinus

Konakçılar
Bazı türlerin konakçıları şu şekildedir ;
S. arlattae - tavuk, keçi
S. auricularis - geyik, köpek, insanlar
S. capitis - insanlar
S. caprae - keçi, insanlar
S. cohnii - tavuk, insanlar
S. delphini - yunus
S. devriesei - sığır
S. epidermiditis - insanlar
S. equorum - atlar
S. felis - kediler
S. fleurettii - keçi
S. gallinarum - tavuk, keçi, sülün
S. haemolyticus - insan, Cercocebus, Erythrocebus, lemur, macan, Microcebus, Pan
S. hyicus - domuzlar
S. leei - insanlar
S. lentus - keçi, tavşan, koyun
S. lugdunensis - insanlar, keçi
S. lutrae - su samuru
S. microti - tarla faresi (Microtus arvalis.)
S. nepalensis - keçi
S. pasteuri - insanlar, keçi
S. pettenkoferi - insanlar
S. pseudintermedius - köpek
S. rostri - domuzlar
S. schleiferi - insanlar
S. sciuri - insanlar, köpek, keçi
S. simiae - Güney Amerika sincap maymunları (Saimiri sciureus)
S.simulans - insanlar
S. warneri - insanlar, Cercopithecoidea, Pongidae
S. xylosus - insanlar

Dış bağlantılar
 Staphylococcus genom ve bilgi PATRIC, a Bioinformatics Resource Center funded by NIAID
 Staphylococcus enfeksiyonu resimleri – Pictures of Staph Infections, MRSA, and the associated skin diseases caused by these infections.

Staphylococcaceae
Patojenik bakteriler
Bakteri cinsleri

Stafilokok


Tolvoja (en , en , en ) est une municipalité du raïon de Karhumäki en république de Carélie

Géographie
Tsolmuinen est situé à l'embouchure de la rivière Neminajoki, qui se jette dans le
lac Onega, à 85 kilomètres par la route au sud-est de Karhumäki.
La municipalité de Tolvoja a une superficie de  dont  de terres.

Tolvoja est bordée bordée au nord-ouest et au nord par Sunku du raïon de Karhumäki et Pälmä du raïon de Poudoj, à l'est par Tsolmuinen, et au sud et au sud-ouest par  Suurlahti.
La majorité de la superficie terrestre de Tsolmuinen est forestière.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Galerie

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Medvejegorsk

Tolvoja


Goran Suton (Mostar, 25. srpnja 1968. – Njemačka, 25. studenoga 2016.), bivši bosanskohercegovački i hrvatski rukometni reprezentivac, te rukometni trener. Nosio je i hrvatsko državljanstvo.

Jedno od najistaknutijih rukometnih imena grada Mostara. Igrao za RK Split, s kojim se natjecao u Kupu EHF sezone 1998./99. godine.

Bio je igrač i trener Zrinjskog iz Mostara. Bio je i mladi reprezentativac Jugoslavije i bosanskohercegovački reprezentativac. U Zrinjskom je trenirao i mlađe kategorije rukometaša godišta 1988./89. iz koje je ponikao i Igor Karačić. Trenirao je njemačke klubove iz Bundeslige Düsseldorf i Lübbecke. Iznenada je umro 25. studenoga 2016. u 48. godini života u Njemačkoj, a pokop se održao u Mostaru. Otac je dvojice sinova. Sin Tim bio je najbolji mladi igrač Njemačke i postao je njemački reprezentativac,  igrajući na poziciji srednjeg vanjskog, iznimne snage, siline i razorna udarca, stilom igre podsjećajući na Nikolu Karabatića. Tim je igrajući za Njemačku bio svjetski juniorski prvak te proglašen za najboljeg igrača prvenstva. Sin Sven igrao je za mladu bosanskohercegovačku reprezentaciju.

Bio je viši rukometni trener, NLP-trener, mentalni trener, kineziolog. Svoju strast, emocionalnu i mentalnu snagu uspješno je primjenjivao i kao aktivni igrač, državni reprezentativac i kao trener. Održavao je predavanja mentalne snage, na kojima je prenio svoja iskustva s igračima, ali i s drugim poslovnim ljudima. Govorio je kako je kao igrač prepoznao mentalni potencijal u pripremi za utakmicu. Kazao je poslije da se pred trenerski posao nastojao educirati u području mentalne snage, tako da bi ono što je nekad radio nesvjesno "iz trbuha", poslije dao neku znanstvenu potporu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Stranice Gorana Sutona
 EHF-ova baza podataka

Životopisi, Mostar
Hrvatski rukometaši iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski rukometni treneri
Rukometaši RK Splita

Goran Suton (rukometaš)


Le kinga, aussi appelé kikinga ( en kinga), est une langue bantoue parlée en Tanzanie par les Kinga.

Notes et références

Sources

Voir aussi

Liens externes

Langue en Tanzanie
Langue bantoue

Kinga (langue)


Donald Henry Segretti (born September 17, 1941, in San Marino, California) is an attorney best known for working as a political operative with then-U.S. President Richard Nixon's Committee to Re-elect the President during the early 1970s. Segretti served four and a half months in prison after investigations related to the Watergate scandal revealed his leading role in extensive political sabotage efforts ("ratfucking") against the Democrats.

Early life
He holds a Bachelor of Science in finance from the University of Southern California (1963) and a Juris Doctor from UC Berkeley School of Law (1966). While at USC, he was a member of the Trojan Knights and initiated into Phi Sigma Kappa fraternity. He also was a member of Trojans for Representative Government with future Watergate scandal participants Dwight L. Chapin, Tim Elbourne, Gordon C. Strachan, Herbert Porter, and Ron Ziegler.

Watergate

Segretti was hired by his friend Dwight L. Chapin to run a campaign of dirty tricks – which Segretti referred to as "ratfucking" – against the Democrats, with his work being paid for by Herb Kalmbach, Nixon's lawyer, from presidential campaign re-election funds gathered before an April 7, 1972 law required that contributors be identified. Segretti's actions were part of the larger Watergate scandal and were important indicators for the few members of the press investigating the Watergate burglary in the early stages that what became known as the Watergate scandal involved far more than just a burglary.

Overview of "dirty tricks" against Democrats
Segretti's involvement in the "Canuck letter" typifies the tactics Segretti and others working with him used; in this case, they forged a letter ascribed to Senator Edmund Muskie that maligned the people, language, and culture of French Canada and French Canadians, forcing that soon-to-be Democratic presidential candidate considerable headaches by having to deny writing the letter and to continue dealing with that recurring issue. Many historians have indicated, over the years, that Muskie's withdrawal from the presidential primaries was at least partly the result of Segretti and some of the other "ratfuckers" having created so much confusion and so many false accusations that Muskie simply could not respond in any meaningful way.

Another notable example of Segretti's wrongdoing was a letter he faked, on Edmund Muskie's letterhead, falsely alleging that U.S. Senator Henry "Scoop" Jackson, a fellow Democrat, had an illegitimate child with a 17-year-old. The "Muskie letters" also accused Senator Hubert H. Humphrey of sexual misconduct.

After testimony regarding the Muskie letters emerged, Democrats in Florida noted the similarity between those sabotage incidents and others that involved stationery stolen from Humphrey's offices after Muskie dropped out of the race. For example, a false news release on Humphrey's letterhead accused Rep. Shirley Chisholm (D-N.Y.) of being "mentally unbalanced", and a mailing with an unidentified source mischaracterized Humphrey as supporting a controversial environmental measure that he actually opposed.

Segretti appeared as a witness before the Senate Watergate Committee in October 1973.

Imprisoned following Watergate conviction
In 1974, Segretti pleaded guilty to three misdemeanor counts of distributing illegal campaign literature (including the forgeries described above) and was sentenced to six months in prison. Segretti served four months.

Later activities
Segretti was a lawyer who served as a prosecutor for the U.S. Army and later as a civilian. However, his license was suspended on February 27, 1976.  Segretti is currently shown as an active member in good standing of the State Bar of California.

Unsuccessful bid for Orange County judgeship
In 1995, Segretti ran for a local judgeship in Orange County, California. He quickly withdrew from the race when his campaign sparked lingering anger over memories of his involvement in the Watergate scandal.

Orange County co-chair of McCain 2000 primary campaign
In 2000, Segretti served as co-chair of John McCain's presidential campaign in Orange County, California.

In popular culture
In the 1976 film All the President's Men, Segretti was portrayed by Robert Walden. The character downplayed the dirty tricks he had undertaken as "Nickel-and-dime stuff. Stuff. Stuff with a little 'wit' attached to it."

References

External links
 " " (pg. 116 in PDF format)
 Donald Segretti at Spartacus Educational

1941 births
Living people
American prosecutors
Marshall School of Business alumni
American people of Italian descent
People from San Marino, California
California lawyers
Members of the Committee for the Re-Election of the President
UC Berkeley School of Law alumni
American people convicted of fraud
California Republicans
People convicted in the Watergate scandal

Donald Segretti


Cry Baby este un album de studio de debut al interpretei americane Melanie Martinez. Acesta a fost publicat la data de 14 august 2015, prin intermediul casei de discuri Atlantic Records în format digital, compact disc și vinil. Albumul este susținut de un număr de trei discuri single "Pity Party", "Soap" și "Sippy Cup". Albumul conceptual este etichetat cu genul dark electropop, primind un număr major de recenzii pozitive din partea criticilor de specialitate pentru temele sale conceptuale și pentru producția sa. Revista Spin a trecut albumul pe lista lor de "Cele mai bune 25 albume pop din 2015" la numărul 22.

Ordinea pieselor pe disc

Note
A ^ Extras pe disc single.

Clasamente

Certificări

Note
  reprezintă "disc de aur";

Referințe

Albume de debut
Albume conceptuale
Albume din 2015
Albume muzicale de limbă engleză
Albume muzicale
Albume americane

Cry Baby (album)


31028 Cerulli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
31028 Cerulli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 31001-32000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

31028 Cerulli


U sezoni 2007./08. drugi rang nogometnog prvestva Bosne i Hercegovine su činile Prva liga Federacije BiH i Prva liga Republike Srpske. Prvaci ovih liga ostvaruju plasman u Premijer ligu BiH.

Prva liga Federacije BiH

Prva liga Republike Srpske

Poveznice

Izvori
 rsssf.com, Bosna i Hercegovina 2007./08.
 sportsport.ba, Prva liga F BiH 2007./08.
 posavinasport.com, Prva liga F BiH 2007./08.

2007-08
 2

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 2. ligaški rang 2007./08.


Le prieuré Saint-Benoît est un ancien monastère bénédictin d'hommes, fondé au , qui se dressait sur le territoire de l'ancienne commune française de Néville-sur-Mer, dans le département de la Manche, en région Normandie.

Localisation
Le prieuré était situé près de la côte, au nord-ouest de Néville-sur-Mer, commune intégrée à la commune nouvelle de Vicq-sur-Mer, dans le département français de la Manche. Son souvenir persiste avec la fontaine Saint-Benoît.

Historique
Le prieuré doit son origine à Guillaume de Beaumont, dit Le Moine, qui pour salut de son âme et celles de ses père, mère et aïeux, fonde sur son domaine situé sur la paroisse de Néville, avec le consentement de ses neveux, Thomas et Philippe de Beaumont, une chapelle sous le vocable de Sainte-Marie-Magdeleine dont parle le sire de Gouberville. Richard de Bohon, évêque de Coutances (1151-1179), la dédicace en 1163. Afin de doter la chapelle, l'abbaye de Montebourg reçut de son fondateur une charruée de terre dans le champ de la chapelle, la mare de Néville, la terre des Homets, les églises de Néville, Acqueville, Réthoville, Angoville, Varouville, la dîme du froment du Vey, la dîme des poulains de ses cavales sauvages, élevées dans son manoir de Néville. Afin de loger les moines bénédictins on établit un prieuré. Le duc-roi  confirma la riche donation.

En 1217, l'évêque de Coutances (1208-1238), Hugues de Morville, autorise les religieux qui ne trouvaient pas la résidence à leur goût de quitter Néville, et avec le consentement de Philippe de Beaumont, de percevoir les revenus de la chapelle. C'est le curé de Néville qui eut le droit de recevoir le tiers de la dîme des fruits, de la mare de Néville ainsi que ses produits, et les deux tiers de la dîme des poissons de Réthoville, sous la condition de s'adjoindre un prêtre pour desservir la chapelle du prieuré, dont les moines reprirent la direction en 1232. La chapelle mentionnée au  dans le livre blanc est détruite avec ses dépendances lors de l'invasion anglaise (1417-1450).

Sur sa carte du diocèse de Coutances, gravée en 1689, Mariette de la Pagerie signale l'emplacement de l'abbaye en ruines. Ses pierres servirent, à l'occasion de la guerre de Sept Ans (1756-1763) sous , à la construction du fortin de Réthoville, ainsi que pour la ferme fortifiée de l'Isle.

Description
Dans les champs dit les abbas (pour abbaye), on a trouvé des vestiges de fondations anciennes, formant des îlots de  pouvant correspondre aux anciennes cellules des moines, et dans un lieu nommé les cimetières, de nombreux vestiges d'habitations et de cercueils en tuf, correspondant peut être à l'emplacement de la Madeleine de Gouberville.

Le seul souvenir qui nous reste du prieuré est la fontaine Saint-Benoît, à l'époque très fréquentée par les pèlerins pour ses vertus curatives.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des abbayes, monastères et couvents en France
 Néville-sur-Mer

Liens externes

Saint-Benoît
Saint-Benoît Néville
Saint-Benoît Néville

Prieuré Saint-Benoît de Néville-sur-Mer


Kecerovce este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.477 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kecerovce este atestată documentar din 1567.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kecerovce


Enteritis is inflammation of the small intestine. It is most commonly caused by food or drink contaminated with pathogenic microbes, such as Serratia, but may have other causes such as NSAIDs, radiation therapy as well as autoimmune conditions like Crohn's disease and celiac disease. Symptoms include abdominal pain, cramping, diarrhea, dehydration, and fever. Related diseases of the gastrointestinal system include inflammation of the stomach and large intestine.

Duodenitis, jejunitis and ileitis are subtypes of enteritis which are localised to a specific part of the small intestine. Inflammation of both the stomach and small intestine is referred to as gastroenteritis.

Signs and symptoms
Signs and symptoms of enteritis are highly variable and vary based on the specific cause and other factors such as individual variance and stage of disease.
Symptoms may include abdominal pain, cramping, diarrhea, dehydration, fever, nausea, vomiting and weight loss.

Causes

Autoimmune
Crohn's disease – also known as regional enteritis, it can occur along any surface of the gastrointestinal tract. In 40% of cases, it is limited to the small intestine.

Coeliac disease – caused by an autoimmune reaction to gluten by genetically predisposed individuals.

Eosinophilic enteropathy – a condition where eosinophils build up in the gastrointestinal tract and blood vessels, leading to polyp formation, necrosis, inflammation and ulcers. It is most commonly seen in patients with a history of atopy, however is overall relatively uncommon.

Infectious enteritis
In Germany, 90% of cases of infectious enteritis are caused by four pathogens, Norovirus, Rotavirus, Campylobacter and Salmonella. Other common causes of infectious enteritis include bacteria such as Shigella and E. coli, as well as viruses such as adenovirus, astrovirus and calicivirus. Other less common pathogens include Bacillus cereus, Clostridium perfringens, Clostridium difficile and Staphylococcus aureus.

Campylobacter jejuni  is one of the most common sources of infectious enteritis, and the most common bacterial pathogen found in two-year-old and smaller children with diarrhoea. It has been linked to consumption of contaminated water and food, most commonly poultry and milk. The disease tends to be less severe in developing countries, due to the constant exposure which people have with the antigen in the environment, leading to early development of antibodies.

Rotavirus is responsible for infecting 140 million people and causing 1 million deaths each year, mostly in children younger than five years. This makes it the most common cause of severe childhood diarrhoea and diarrhea-related deaths in the world. It selectively targets mature enterocytes in the small intestine, causing malabsorption, as well as inducing secretion of water. It has also been observed to cause villus ischemia, and increase intestinal motility. The net result of these changes is induced diarrhoea.

Enteritis necroticans is an often fatal illness, caused by β-toxin of Clostridium perfringens. This causes inflammation and segments of necrosis throughout the gastrointestinal tract. It is most common in developing countries, however has also been documented in post-World War II Germany. Risk factors for enteritis necroticans include decreased trypsin activity, which prevent intestinal degradation of the toxin, and reduced intestinal motility, which increases likelihood of toxin accumulation.

Vascular disease
Ischemic enteritis is uncommon compared to ischemic colitis due to the highly vascularised nature of the small intestine, allowing for sufficient blood flow in most situations. It develops due to circulatory shock of mesenteric vessels in the absence of major vessel occlusion, often associated with an underlying condition such as hypertension, arrhythmia or diabetes. Thus it has been considered to be associated with atherosclerosis. Surgical treatment is usually required due to the likelihood of stenosis or complete occlusion of the small intestine. Ischemic damage can range from mucosal infarction, which is limited only to the mucosa; mural infarction of the mucosa and underlying submucosa; to transmural infarction of the full thickness of the gastrointestinal wall. Mucosal and mural infarcts in and of themselves may not be fatal, however may progress further to a transmural infarct. This has the potential for perforation of the wall, leading to peritonitis.

Radiation enteritis

Inflammation of the gastrointestinal tract is common after treatment with radiation therapy to the abdomen or pelvis. It is classified as early if it manifests within the first three months, and delayed if it manifests three months after treatment. Early radiation enteritis is caused by cell death of the crypt epithelium and subsequent mucosal inflammation, however usually subsides after the course of radiation therapy is completed. Delayed radiation enteritis is a chronic disease which has a complex pathogenesis involving changes in the majority of the intestinal wall.

Diagnosis
Diagnosis may be simple in cases where the patient's signs and symptoms are idiopathic to a specific cause. However, this is generally not the case, considering that many pathogens which cause enteritis may exhibit similar symptoms, especially early in the disease. In particular, campylobacter, shigella, salmonella and many other bacteria induce acute self-limited colitis, an inflammation of the lining of the colon which appears similar under the microscope.

A medical history, physical examination and tests such as blood counts, stool cultures, CT scans, MRIs, PCRs, colonoscopies and upper endoscopies may be used in order to perform a differential diagnosis. A biopsy may be required to obtain a sample for histopathology.

Treatment
Mild cases usually do not require treatment and will go away after a few days in healthy people. In cases where symptoms persist or when it is more severe, specific treatments based on the initial cause may be required.

In cases where diarrhea is present, replenishing fluids lost is recommended, and in cases with prolonged or severe diarrhoea which persists, intravenous rehydration therapy or antibiotics may be required. A simple oral rehydration therapy (ORS) can be made by dissolving one teaspoon of salt, eight teaspoons of sugar and the juice of an orange into one litre of clean water. Studies have shown the efficacy of antibiotics in reducing the duration of the symptoms of infectious enteritis of bacterial origin, however antibiotic treatments are usually not required due to the self-limiting duration of infectious enteritis.

Etymology
The word enteritis () uses combining forms of entero- and -itis, both Neo-Latin from Greek, respectively from ἑντερον (enteron, small intestine) and -ιτις (-itis, inflammation).

See also
 Enteropathy
 Staphylococcal enteritis

References

External links

Inflammations
Intestinal infectious diseases

Enteritis


Apaçiler (İngilizce Apache ) ya da Apaşlar (Fransızca Apache ), Amerika Birleşik Devletleri'nin Arizona, New Mexico ve Oklahoma eyaletlerinde yaşayan, Güneybatı Kızılderilileri kültür grubundan, Atabaskların Güney Atabaskları bölümünden ve Güney Atabask dillerine (Apaçi dilleri) giren Ova Apaçicesi, Hikarilaca,  Lipanca, Meskalero-Çirikavaca ile Batı Apaçicesi adlı dilleri konuşan Kızılderilileri topluca niteleyen ortak addır. Kendilerini Apaçi olarak nitelendiren kişi sayısı 2000 yılı rakamlarına göre 56.060 olup en yakın akrabaları Navaholardır.

Adlandırma
Apaçi (Apache) kelimesinin ilk kez Juan de Onate tarafından 9 Eylül 1598 tarihinde San Juan Pueblo'da kullanıldığı düşünülse de, bu tarihten önce basılan pek çok antropoloji kaynakçasında bu isme rastlanmaktadır. Kelimenin kökeni hakkında çeşitli hipotezler olsa da en yaygın ve kabul edileni, Zuni dilinde ʔaapaču ya da Yavapai dilinde ʔawáača kelimelerinden geldiği yolundadır. Günümüzde Apaçi halkları arasında yalnızca Hikarilalar Apaçi (Abáachi) adını İngilizceden alıp kullanırlar.

Türkiye'de Kızılderili denince akla ilk gelen kabile Apaçilerdir.. Bir başka deyişle, Türkiye'de Kızılderili imajı Apaçilerle ifade edilir . Bunda, Türkiye'de bir dönem en popüler çizgi romanlarından olan Teksas ve Tommiks gibi çizgi romanların yaygınlığı etkendir.. Apaçi kelimesi Türkçede Apaş  olarak da geçer. Apaş kelimesi sözlüklerde mecazen  "hayta, külhanbeyi, efe"  anlamında da kullanılır. Bu mecazi kullanımı Türkçeye Fransızcadan geçmiştir. Bunda, Apaçilerin, özellikle de Çirikava Apaçilerinin yağmacı olmalarının etkisi vardır.

Günümüz Apaçi grupları
Günümüzde ABD tarafından federal olarak tanınan Apaçi grupları şöyledir:
Apache Tribe of Oklahoma
Fort McDowell Yavapai Nation, Arizona
Fort Sill Apache Tribe of Oklahoma
Jicarilla Apache Nation, New Mexico
Mescalero Apache Tribe of the Mescalero Reservation, New Mexico
San Carlos Apache Tribe of the San Carlos Reservation, Arizona
Tonto Apache Tribe of Arizona
White Mountain Apache Tribe of the Fort Apache Reservation, Arizona
Yavapai-Apache Nation of the Camp Verde Indian Reservation, Arizona

Direniş
Yüzyıllar boyunca güneydeki İspanyol kökenli Meksikalılarla savaşmışlar, bu savaşlar sırasında da iyice sert, acımasız ve vahşi tabiatlı bir karakter geliştirmişlerdi. Meksikalılar Apaçileri gördükleri yerde sorgusuz sualsiz öldürüyor, çocuklarını kaçırıp köle olarak kullanıyordu. Buna karşılık da Apaçiler sık sık Meksika'ya yağma baskınları düzenliyordu. Bu karşılıklı güç dengesi kuzeyden Avrupalıların yaklaşması ile değişmeye başladı. 1860 yılından itibaren Siular, Cheyenneler, Comancheler ve Kiowalar gibi büyük Kızılderili ulusları beyazlarla savaşarak topraklarını kaybetmeye başladı. Beyazlar Apaçileri bütün Kızılderililer arasında en vahşi ve en tehlikeli ulus olarak görüyordu.

1876'da Amerika Ordusu Çirikavaları bir Kızılderili kampına taşımayı denedi. Fakat Gerenimo Meksika'ya kaçtı. Beyazlar tarafından korku saçan bir Apaçi olarak tanıtıldı. Yaptığı şeyler abartılı bir biçimde yansıtıldı. Askerler onu yakalayabilmek için çok büyük mücadeleler verdiler. Mücadelenin son 5 ayında 5000 asker ve 500 keşifci izlerini takip ederek Gerenimo'ya ve kampına ulaştı. O ve adamları teslim olmaya zorlandılar ve sonunda yakalandı. Arizona'ya geri gitmeyi umdu ama Gerenimo ve adamları Florida St. Augustine'ye nakledildi. Nakledildikleri yerde çoğu sıtma ve tüberkülozdan öldü.

Gerenimo büyük bir aşkla sevdiği topraklarını bir daha göremedi. Arizona'da yıllar sonra federal hükûmetin hapsettiği kampta bir mahkûm olarak öldü.

Dil

Diğer Amerika Kızılderililerinden oldukça farklı olan Na-Dene dilleri ailesinden dlleri konuşan Kızılderililer, Sibirya kökenlidir. En büyük grubunu oluşturan Atabask dilleri, coğrafi konumları baz alınarak Kuzey Atabask dilleri (Alaska ve Kanada), Pasifik Atabask dilleri (ABD'nin kuzey Pasifik kıyıları) ve Güney Atabask dilleri (ABD'nin orta güneyi ve Meksika sınırı) biçiminde üç alt grupta toplanırlar.  Güney Atabask dilleri alt grubuna, Navaholar dışındakilerin hepsi Apaçi olduğundan  Apaçi dilleri adı da verilmektedir.

Ova Apaçi dilleri [İngilizce Plains Apachean]
Ova Apaçicesi [kendilerince Ná'įįsha; İngilizce Plains Apache, Kiowa Apache, Oklahoma Apache]. Konuşanı bir iki kişi olup Oklahoma'da Na-Dene olmayan Kiowalar arasında yaşarlar.
Navaho-Apaçi dilleri [İngilizce Navajo-Apache, Southwestern Apachean]
Doğu Apaçi dilleri  [İngilizce Eastern Apachean]
Hikarilaca [kendilerince Abáachi mizaa ; İngilizce Jicarilla, Jicarilla Apache]. New Mexico'nun kuzeyi ile Kolorado'nun güneyinde konuşulur.
Llanero
Hoyero
Lipanca [İngilizce Lipan, Lipan Apache]. New Mexico'nun doğusu ile Teksas'ın batısında konuşulur.
Batı Apaçi dilleri [İngilizce Western Apachean]
Meskalero-Çirikavaca [İngilizce Mescalero-Chiricahua]
Çirikavaca [İngilizce Chiricahua, Chiricahua Apache]. Arizona'nın güneyi ile New Mexico'nun güneybatısında konuşulur. Ünlü Apaçi kahramanı Geronimo'nun anadilidir.
Chiricahua
Mimbreño
Mogollon
Meskaleroca [İngilizce Mescalero, Mescalero Apache]. New Mexico'nun orta bölgelerinde konuşulur.
Batı Apaçicesi [kendilerince Ndee biyati' / Nnee biyati' ; İngilizce Western Apache, Coyotero]. Arizona'nın orta bölgelerinde konuşulur. Günümüzde Apaçi adı daha çok bu dili konuşanlar için kullanılmaktadır.
Cibecue
Kuzey Tontocası [İngilizce Northern Tonto]
Güney Tontocası [İngilizce Southern Tonto]
San Carlos
Tsézhiné (Arivaipa)
Pinal
Apache Peaks
San Carlos proper
White Mountain
Navahoca [kendilerince Diné bizaad; İngilizce Navajo, Navaho]. Arizona, New Mexico, Utah ve Kolorado eyaletlerinde konuşulur. Konuşanı en kalabalık Na-Dene dilidir.

Ayrıca bakınız
Apaçi kemanı

Dipnotlar

Bibliyografi

Soledad, Nell David S (2009). "Eastern Apache Wizardcraft", Mythical papers of the University of Cebu (No.14). Philippines: University Of Cebu Press,
 Basso, Keith H. (1969). "Western Apache witchcraft", Anthroplogical papers of the University of Arizona (No. 15). Tucson: University of Arizona Press,

 Brugge, David M. (1983). "Navajo prehistory and history to 1850", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 489–501). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
Cordell, Linda S. Ancient Pueblo Peoples. St. Remy Press and Smithsonian Institution, 1994. ISBN 0-89599-038-5.
 Etulain, Richard W. New Mexican Lives: A Biographical History, University of New Mexico Center for the American West, University of New Mexico Press, 2002. ISBN 0-8263-2433-9
 Foster, Morris W; & McCollough, Martha. (2001). "Plains Apache", in R. J. DeMallie (Ed.), Handbook of North American Indians: Plains (Vol. 13, pp. 926–939). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
Gatewood, Charles B. (Edited by Louis Kraft). Lt. Charles Gatewood & His Apache Wars Memoir. University of Nebraska Press 2005.  ISBN 978-0-8032-2772-9.

 Gunnerson, James H. (1979). "Southern Athapaskan archeology", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 9, pp. 162–169). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Haley, James L. Apaches: A History and Culture Portrait. University of Oklahoma Press, 1997. ISBN 0-8061-2978-6.
 Hammond, George P., & Rey, Agapito (Eds.). (1940). Narratives of the Coronado Expedition 1540–1542. Albuquerque: University of New Mexico Press.
 Henderson, Richard. (1994). "Replicating dog 'travois' travel on the northern plains", Plains Anthropologist, 39, 145–59.
 Hodge, F. W. (Ed.). (1907). Handbook of American Indians. Washington.
 Hoijer, Harry. (1938). "The southern Athapaskan languages", American Anthropologist, 40 (1), 75–87.
 Hoijer, Harry. (1971). "The position of the Apachean languages in the Athapaskan stock", in K. H. Basso & M. E. Opler (Eds.), Apachean culture history and ethnology (pp. 3–6). Anthropological papers of the University of Arizona (No. 21). Tucson: University of Arizona Press.
 Huld, Martin E. (1983). "Athapaskan bears", International Journal of American Linguistics, 49 (2), 186–195.
 Krauss, Michael E. (1973). "Na-Dene", in T. A. Sebeok (Ed.), Linguistics in North America (pp. 903–978). Current trends in linguistics (Vol. 10). Lahey: Mouton. (Reprinted 1976).
 Landar, Herbert J. (1960). "The loss of Athapaskan words for fish in the Southwest", International Journal of American Linguistics, 26 (1), 75–77.
 Miles, General Nelson Appleton. (1897). Personal Recollections and Observations of General Nelson A. Miles embracing a brief view of the Civil War, or, From New England to the Golden Gate : and the story of his Indian campaigns, with comments on the exploration, development and progress of our great western empire. Chicago: The Werner Company.
 Newman, Stanley. (1958). Zuni dictionary. Bloomington: Indiana University.
 Newman, Stanley. (1965). Zuni grammar. Albuquerque: University of New Mexico Press.
 Opler, Morris E. (1936a). "A summary of Jicarilla Apache culture", American Anthropologist, 38 (2), 202–223.
 Opler, Morris E. (1936b). "The kinship systems of the Southern Athapaskan-speaking tribes", American Anthropologist, 38 (4), 620–633.
 Opler, Morris E.  (1941).  An Apache life-way: The economic, social, and religious institutions of the Chiricahua Indians.  Chicago: The University of Chicago Press.
 Opler, Morris E. (1975). "Problems in Apachean cultural history, with special reference to the Lipan Apache", Anthropological Quarterly, 48 (3), 182–192.
 Opler, Morris E. (1983a). "The Apachean culture pattern and its origins", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 368–392). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Opler, Morris E. (1983b). "Chiricahua Apache", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 401–418). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Opler, Morris E. (1983c). "Mescalero Apache", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 419–439). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Opler, Morris E. (2001). "Lipan Apache", in R. J. DeMallie (Ed.), Handbook of North American Indians: Plains (Vol. 13, pp. 941–952). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Plog, Stephen. (1997). Ancient peoples of the American Southwest. London: Thames and London, LTD. ISBN 0-500-27939-X.
 Reuse, Willem J., de. (1983). "The Apachean culture pattern and its origins: Synonymy", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 385–392). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Schroeder, Albert H. (1963).  "Navajo and Apache relationships west of the Rio Grande", El Palacio, 70 (3), 5–23.
 Schroeder, Albert H. (1974a). "A study of the Apache Indian: Parts 1–3", in American Indian ethnology: Indians of the Southwest. New York: Garland.
 Schroeder, Albert H. (1974b). "A study of the Apache Indian: Parts 4–5", American Indian ethnology: Indians of the Southwest. New York: Garland.
 Schroeder, Albert H. (1974c). "The Jicarilla Apache", American Indian ethnology: Indians of the Southwest. New York: Garland.
 Seymour, Deni J. (2004) "A Ranchería in the Gran Apachería: Evidence of Intercultural Interaction at the Cerro Rojo Site", Plains Anthropologist 49(190):153–192.
 Seymour, Deni J. (2009a) "Nineteenth-Century Apache Wickiups: Historically Documented Models for Archaeological Signatures of the Dwellings of Mobile People", Antiquity 83(319):157–164.
 Seymour, Deni J.(2009b) "Evaluating Eyewitness Accounts of Native Peoples along the Coronado Trail from the International Border to Cibola", New Mexico Historical Review 84(3):399–435.
 Seymour, Deni J. (2010a) "Contextual Incongruities, Statistical Outliers, and Anomalies: Targeting Inconspicuous Occupational Events", American Antiquity 75(1):158–176.
 Seymour, Deni J. (2010b) "Cycles of Renewal, Transportable Assets: Aspects of Ancestral Apache Housing", Plains Anthropologist (Spring or Summer issue)
 Sweeney, Edwin R. (1998). Mangas Coloradas: Chief of the Chiricahua Apaches. University of Oklahoma Press. ISBN 0-8061-3063-6
 Terrell, John Upton. (1972). Apache chronicle. World Publishing. ISBN 0-529-04520-6.
 Tiller, Veronica E. (1983). "Jicarilla Apache", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 440–461). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Witherspoon, Gary. (1983). "Navajo social organization", in A. Ortiz (Ed.), Handbook of North American Indians: Southwest (Vol. 10, pp. 524–535). Washington, D.C.: Smithsonian Institution.
 Worcester, Donald E. (1992). ''The Apaches: Eagles of the Southwest', University of Oklahoma Press. ISBN 0-8061-1495-9

Dış bağlantılar
 Apaçi kültürü ve müziği

Kolomb öncesi Amerika
Sömürgecilik
New Mexico'daki Kızılderili kabileleri

Apaçiler


Lena (Rusça: Ле́на, IPA: [ˈlʲɛnə]; Moğolca: Зүлгэ Zülge, Buryatça: Зүлхэ Zülhe, Yakutça: Өлүөнэ Ölüöne), Baykal Gölü'nün 20 km batısında, Orta Sibirya Platosunun güneyindeki Baykal Dağları'nda 1640 m yüksekte doğan nehir. Lena, Kirenga ve Vitim ırmakları ile birleşerek kuzeye doğru akar. Yakutsk'tan içeri girerek Olyokma Irmağı ile birleşir ve oradan da Aldan Nehri ile birleşerek akmaya devam eder. Verkhoyansk sırası ırmağı kuzeybatıya doğru saptırır, Lena en önemli sol kolu Viljuj Nehri ile birleştikten sonra yolunu doğruca Kuzey Buz Denizi'nin bir parçası olan Laptek Denizi'ne doğrultur.

Lena, dünyanın en uzun 10. ırmağıdır. Toplam uzunluğu 4.400 km olarak belirlenmiş ve havzası 2.490.000 km² yer kaplamaktadır. Irmak yılın 7 ayı boyunca buzlarla kaplı tundradır.

Nehrin rotası

Sibirya bölgesinin güneyinde yer alan Baykal dağları'ndan doğan Lena nehri kuzeydoğuya yönelerek Sibirya'yı kuzey-güney rotasında kat eder ve Laptev denizi'ne dökülmeden evvel de 4400 km'yi aşkın bir yol alır.

Havza
Lena nehir havzasının alanı  olarak hesaplanmıştır ve yıllık ortalama deşarj yılda 489 kübik kilometredir. Altın, Vitim ve Olyokma'nın kumlarından yıkanır ve mamut dişleri deltanın dışına çıkarılır.

Kolları
Kirenga üst Lena Nehri ile Baykal Gölü arasından kuzeye akar. Vitim Baykal Gölü'nün kuzeydoğusunda alanı boşaltır. Olyokma kuzeye akar. Amga güneydoğuya ve Lena'ya paralel uzun bir eğri yapar ve Aldan'a akar. Aldan da doğuya dönene ve Yakutsk'un kuzeyindeki Lena'ya akana kadar Lena'ya kabaca paralel eğri çizer. Aldan'ın bir kolu olan Maya bir alanı neredeyse Okhotsk Denizi'ne boşaltır. T şeklindeki Chona - Vilyuy sistemi alanın çoğunu batıda boşaltır.

Jeoloji
Lena delta arktik okyanus'un en büyük deltasıdır ve bir yönüyle de diğer delta oluşumlarından ayrılır. yapısında yoğun şekilde bataklık kömürü ve diğer organik materyaller yer alır. Bu organomineraller nedeniyle çok yüksek bir organik karbon rezervine sahiptir. Deltada yapılan radyokarbon yaz analizleri gösteriyor ki, bölgedeki organik maddeler taşkın ovasındaki su baskını sırasında bataklık kömürü olarak oluşmamış, tersine Laptev denizinin sularının yükselmesi ve su yosunlarıyla sucul kamışların bölgede yer çoğalıp deltada çökelmesi sonucu organomineraller oluşmuştur. Laptev deniz seviyesinin periyodik olarak alçalma ve yükselmesiyle delta terasları meydana gelir ve jeolojik olarak diğer teraslar tarafından takip edilir. Yaklaşık 30 bin km^2'lik büyüklüğe sahip Lena deltası, sadece Laptev denizi üstünde değil, aynı zamanda dünyanın en küçük ve en az tuzlu okyanusu Arktik okyanus üzerinde de ciddi etkiye sahiptir. Jeokimyasal analizler ışığında Lena delta'nın basit bir deniz bağlantısı yani drenaj yapısı olmadığı holosen dönemi boyunca batıdan doğuya doğru haliç oluşturacak şekilde denizel etkilerle değiştiği gözlemlenmiştir. Basit bir taşkın ovası bataklığı değil de deniz ilerlemesi modeline kaynaklık eden  polen, spor ve büyük bitkisel kalıntılar araştırmalarda ortaya çıkmış ve bunlardan yararlanılmıştır.

Ekonomi
Tarımsal olarak çok büyük bir zenginliğe sahip Lena havzasında buğday, mısır, arpa, yulaf vb. pek çok hububatın yanında patates ve salatalık tarımı da gelişmiştir. Su kaynakları sayesinde yaylalarda geniş ve güçlü otlaklar yer alır ve hayvancılık için doğal bir otlama alanı oluşturur. Kömür ve doğal gaz kaynakları yönünden gönenç olan Lena havzası altın ve 1955'te Batı Yakutistan'da keşfedilmiş elmas yatakları da olup ciddi miktarda ticari madencilik olanağı sunmaktadır. Olyokminsk şehri yakınlarında 52 km^2'lik dev bir tuz sahası bulunmaktadır ve güney Yakutistan'da kok kömürü ve demir yatakları bulunmaktadır. Ayrıca Lena nehri'nin Sibirya'daki en büyük 3. nehir olarak yüksek bir hidroelektrik potansiyeline sahiptir ve yapılan tahminler doğrultusunda 40 milyon kilowattlık bir enerji potansiyeli öngörülmektedir.

Arkeolojik çalışmalar
Sibirya'da Lena havzasında Yakutistan'da arkeologlarca bulunan taştan aletlerin termolüminesans yöntemiyle tarihlendirilmesiyle bilim dünyasını şaşırtan bir gelişme ortaya çıktı. Bu zamana dek tarih öncesi insanın Sibirya'ya ulaşması 40 bin yıl önceye tarihlenmekte bundan sonra da Bering boğazının donmasıyla Amerika kıt'asının kolonizasyonu yorumlanmaktaydı; ancak geçtiğimiz günlerde Sibirya'da bulunan ve 300 bin yıl önceye tarihlenen eşyalar tarih öncesi insanın Sibirya'ya bu zamana dek düşünülen tarihten önce gittiğini destekliyor. Arkeologlar eşyaların yanında kemik bulmadılar ve bu sebeple bu insan türü hakkında herhangi bir kanıtlı veri yok, ancak Texas A & M University öğretim üyesi Dr. Waters'ın bu denli sert bir iklime karşı mücadele edebilen insan türünün ateşi kontrol etmeyi öğrenmiş ve muhtemelen ilkel de olsa elbise düşüncesini geliştirmiş olması gerektiğini düşünüyor.

Etkileri
Bolşevik liderlerden Vladimir İlyiç Ulyanov, kendisine mahlas olarak aldığı Lenin ismini Lena Nehrinden esinlenerek almıştır, çünkü uzun süre sibirya'da sürgün kalmıştır, bunun yanı sıra Lena nehri Avrupa'nın tüm nehirlerinden kat be kat büyük bir nehirdi ve ona sembolik bir mana yüklüyor olmalıydı.

Kıyısındaki yerleşimler
Yakutistan'da olanlar; Yakutsk, Nizhny Bestyakh, Khatassy, Tabaga, Pokrovsk, Olyokminsk, Lensk, Krestovaya, Zaton Viska, Vitim, Lesouchastok, Chuya ve Sadki şehirleridir.

Ayrıca bakınız
 Lena Sütunları
Dünyanın en uzun nehirleri

Kaynakça

Lena
Lena Havzası
İrkutsk Oblastı'ndaki nehirler
Yakutistan'daki nehirler

Lena (nehir)


The Hootenanny Singers are a popular folk group from Västervik, Sweden, founded in 1961. The group included Björn Ulvaeus, who later became a member of ABBA. Other band members were Johan Karlberg (b. Karl Johan Hilding Karlberg, 14 April 1943, Vimmerby, Sweden d. 16 August 1992, Västervik, Sweden), Tonny Rooth (b. Sven Villy Tonny Rooth, 30 November 1943, Västervik, Sweden) and Hansi Schwarz (b. Hans Carl Schwarz, 16 March 1942, Munich, Germany d. 10 January 2013, Lund, Sweden). The group was named "The Northern Lights" for a US-released LP in 1966.

Early debut
In 1964, they debuted on the Swedish TV programme Hylands Hörna with locally well-known Swedish poet Dan Andersson's "Jag väntar vid min mila" (translated as "I'm Waiting at the Charcoal Kiln").

The band had an early hit in the song Gabrielle, based on the Russian song "May There Always Be Sunshine" by Arkady Ostrovsky. Due to a lack of international copyright agreements, songs from the Soviet Union were then considered to be in the public domain. Stig Anderson and Bengt Bernhag, co-founders of the band's production company Polar Music, claimed credits for the song's arrangement and Swedish lyrics. Russian media sources would later describe this as plagiarism or theft. After reaching number five on the Swedish charts, the band translated and recorded versions of Gabrielle in German, Finnish, Italian, Dutch, and English.

Later career and end of the group
They were famous for the amount of touring of the Swedish outdoor concert venues and had numerous hit singles on the Svensktoppen chart. Their biggest hit was "Omkring tiggarn från Luossa", which broke the record by spending 52 weeks on Svensktoppen between 26 November 1972 and 18 November 1973. Johan Karlberg dropped out of the band in the late 1960s to take over his father's business. Karlberg died in 1992. Hansi Schwarz was also the leader of the Västervik folk ballad festival for many years. Schwarz died in 2013. To date, Tonny Rooth and Björn Ulvaeus are the two surviving members of the original line-up of the band. Some of the tracks on the 1969 album På tre man hand were released as solo singles by Björn Ulvaeus.

Discography

Albums
1964: Hootenanny Singers
1964: Hootenanny Singers (2nd Album)
1965: Hootenanny Singers Sjunger Evert Taube
1965: International
1966: Many Faces/Många Ansikten
1967: Civila
1968: 5 År
1968: Bellman på vårt sätt
1969: Det bästa med Hootenanny Singers & Björn Ulvaeus
1969: På Tre Man Hand
1970: Skillingtryck
1971: Våra Vackraste Visor
1972: Våra Vackraste Visor Vol. 2
1973: Dan Andersson på vårt sätt
1974: Evert Taube på vårt sätt
1979: Nya vindar
1982: För kärleks skull

Compilation albums
1967: Bästa
1974: Favoriter
1991: Bästa
1995: Svenska favoriter
2002: Musik vi minns

EPs
 1964: "Jag väntar vid min mila/Ann-Margret/Ingen enda höst/Ave Maria No Morro"
 1964: "En Mor/Körsbar Utan Kärnor/Gabrielle/I Lunden Gröna"
 1964: "Lincolnvisan/Hem Igen/Godnattsaga/This Is Your Land"
 1965: "Britta/Solola/Eh Hattespeleman/Telegrafisten Anton Hanssons Vals"
 1965: "Björkens Visa/En Festlig Dag/Vildandens Klagan/Finns Det Liv Så Finns Det Hopp"
 1966: "Vid Roines Strand/Marianne/En Man Och En Kvinna/Vid en biväg till en byväg bor den blonda Beatrice"
 1967: "Blomman/En sång en gång för längese'n/Det Ar Skönt Att Vara Hemma Igen/Tänk Dej De' Att Du Och Jag Var Me'"
 1967: "Mårten Gås/Början Till Slutet/Marie Christina/Adjö Farval"

Singles
 1964: "Jag väntar vid min mila" (I'm Waiting at the Charcoal Kiln) / "Ann-Margret"
 1964: "Darlin'" / "Bonnie Ship the Diamond"
 1965: "Den Gyllene Fregatt" / "Där skall jag bo"
 1965: "Britta" / "Den Sköna Helen"
 1965: "Solola" / "Björkens Visa"
 1965: "Den sköna Helen" / "Björkens visa"
 1966: "No Time" / "Time To Move Along"
 1966: "Marianne" / "Vid en biväg till en byväg bor den blonda Beatrice"
 1966: "Baby, Those Are The Rules" / "Through Darkness Lights"
 1967: "En sång en gång för längese'n" (Swedish version of Green, Green Grass of Home) / "Det Är Skönt Att Vara Hemma Igen"
 1967: "Blomman" / "En man och en kvinna'
 1967: "En gång är ingen gång" / "Du eller ingen"
 1967: "Mrs O'Grady" / "The Fugitive"
 1967: "Början till slutet" / "Adjö farväl"
 1968: "Så länge du älskar är du ung" / "Vilken lycka att hålla dej i hand"
 1968: "Mårten Gås" / "Du Ska Bara Tro På Hälften"
 1968: "Måltidssång" / "Till Fader Berg Rörande Fiolen"
 1968: "Elenore" / "Fåfängans Marknad"
 1969: "Den som lever får se" / "Så länge jag lever"
 1969: "Om jag kunde skriva en visa" / "Casanova"
 1969: "Vinden Sjunger Samma Sång" / "Hem Till De Mina"
 1970: "Ring Ring, Här är Svensktoppsjuryn" / "Lev som du lär"
 1970: "I fjol så gick jag med herrarna i hagen" / "Älvsborgsvisan"
 1970: "Rose Marie" / "Elin och herremännen"
 1970: "En visa vill jag sjunga som handlar om min lilla vän" / "Spelmansvisa"
 1971: "Aldrig Mer" / "Lilla vackra Anna"
 1971: "Hjärtats Saga" / "Jungman Jansson"
 1971: "Tess Lördan" / "Rosen Och Fjärilen"
 1972: "Tiden" / "Ida & Frida & Anne-Marie"
 1972: "Där björkarna susa" (Where the Birches Sough) / "Calle Schewens Vals"
 1973: "Om aftonen" / "Till min syster"
 1974: "Brittisk ballad" / "Ingrid Dardels polska"
 1975: "Sjösala vals" / "Vals i Valparaiso"
 1975: "Linnea" / "Fritiof Anderssons paradmarsch"

See also
Hootenanny

References

Swedish folk music groups

Hootenanny Singers


130. længdegrad kan henvise til:

 130. vestlige længdekreds
 130. østlige længdekreds

130. længdegrad


Liebig ist ein Einschlagkrater am westlichen Rand der Mondvorderseite, westlich des Mare Humorum, südlich des Kraters Mersenius und nördlich von Palmieri. Der Kraterrand ist etwas unregelmäßig geformt und erodiert.
Den nordwestlichen Rand des Kraters tangierend verläuft eine Mondrille der Rimae de Gasparis.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Chemiker Justus von Liebig offiziell benannt.

Weblinks

 Liebig auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Justus von Liebig als Namensgeber

Liebig (Mondkrater)


An Carex accrescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Carex accrescens in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex accrescens


Dover Plains station is a commuter rail stop on the Metro-North Railroad's Harlem Line, located in Dover, New York.

History
Rail service in Dover Plains can be traced as far back as December 31, 1848 with the establishment of the New York and Harlem Railroad, which became part of the New York Central and Hudson River Railroad in 1864 and eventually taken over by the New York Central Railroad (NYC).

Besides passenger service, freight service also originated and stopped at this location, in both directions north and south. It even contained a nearby railroad hotel. Under the New York Central, for the first five decades of the 20th century the station hosted through trains such as the Berkshire Hills Express to North Adams, Massachusetts via other towns in the Berkshires section of Massachusetts.

As with most of the Harlem Line, the merger of New York Central with Pennsylvania Railroad in 1968 transformed the station into a Penn Central Railroad station. Penn Central's continuous financial despair throughout the 1970s forced them to turn over their commuter service to the Metropolitan Transportation Authority and abandon service north of Dover Plains, thus transforming it into a terminal station in 1972. Freight service north of Dover Plains was abandoned by Conrail on March 27, 1980. The ticket office was closed in September 1981. The line itself became part of Metro-North in 1983. The 1860-built NYC station house, now abandoned, more recently contained a bagel restaurant, and the former freight house also still exists. Dover Plains was a terminal station until 2000 when Metro-North expanded the line back to Wassaic.

Station layout
The station has one four-car-long high-level side platform to the west of the track.

Notes

References

External links

Dover Plains Station (Road and Rail Pictures)
October 16, 1993 Long Island Sunrise Trail Chapter NRHS Fantrip (TrainsAreFun)

Metro-North Railroad stations in New York (state)
Railway stations in the United States opened in 1848
Former New York Central Railroad stations
Railway stations in Dutchess County, New York
1848 establishments in New York (state)
Transportation in Dutchess County, New York

Dover Plains station


Les élections sénatoriales françaises de 1952 ont lieu le  dans le but d'élire les représentants au Conseil de la République. Elles font suite aux élections sénatoriales françaises de 1948 et constituent les troisièmes élections sénatoriales françaises sous la Quatrième République.

Contexte
Le 11 août 1951, les socialistes quittent le gouvernement mais soutiennent encore le gouvernement d'Edgar Faure jusqu'au 8 mars 1952 avec sa chute. C'est Antoine Pinay qui devient président du Conseil. Cependant, Pinay avait voté les pleins pouvoirs à Pétain en 1940 et les socialistes retirent leur soutien tandis que les députés gaullistes lui accordent leurs soutiens. Les élections sénatoriales de 1952 sont donc marqués par un retour du clivage gauche et droite.

Mode de scrutin

Le Conseil de la République est renouvelé selon la loi du  par moitié tous les 3 ans.

Les membres de la Haute Assemblée sont élus par des députés, des départements métropolitains et des départements d'Outre-mer, c'est-à-dire des conseillers généraux et des « grands électeurs » des départements.

Résultats

Analyse
À l'issue des élections sénatoriales, le groupe du Rassemblement des gauches républicaines et de la Gauche démocratique devient le groupe de la Gauche démocratique et du Rassemblement des Gauches Républicaines.

Composition du Conseil de la République

Bibliographie

Notes et références

Notes

Références

Élections sénatoriales françaises de 1952