InSight, robotski je sletač namijenjen proučavanju unutrašnjosti planeta Marsa. Misija je lansirana 5. svibnja 2018. u 11,05 sati UTC,  a sletio je 26. studenog 2018. na površinu Marsa (odredišno mjesto: Elysium Planitia), gdje je pokrenuo seizmometar i ukopao toplinsku sondu. Također će izvesti eksperiment radio-znanosti za proučavanje unutarnje strukture Marsa.

Lander je proizveo Lockheed Martin Space Systems i izvorno je bio planiran za lansiranje u ožujku 2016. Zbog kvara instrumenta SEIS prije lansiranja, NASA je u prosincu 2015. objavila da je misija odgođena, a u ožujku 2016. lansiranje je prebačeno na 5. svibnja 2018., kada je lansiranje uspješno odrađeno. Naziv je backronym za Istraživanje Interijera pomoću seizmičkih istraživanja, geodezije i transfera topline (Interior Exploration using Seismic Investigations, Geodesy and Heat Transport).

InSight ima za cilj postaviti stacionarni lander opremljen sa seizmometrom i sondom za prijenos topline na površini Marsa kako bi proučio ranu geološku evoluciju planeta. To bi moglo donijeti novo razumijevanje Zemaljskih planeta Sunčevog sustava - Merkur, Venera, Zemlja, Mars - i Zemljinog Mjeseca. Ponovnim korištenje tehnologije s Marsovog Phoenix landera, koji je uspješno sletio na Mars 2008. godine, očekuje se smanjenje troškova i rizika.

Nakon popuštanja vakuuma u glavnom znanstvenom instrumentu, propušten je prozor za lansiranje, a InSight svemirska letjelica vraćena je u objekt Lockheed Martin u Denveru u Coloradu za pohranu. Dužnosnici NASA-e odlučili su u ožujku 2016. potrošiti oko 150 milijuna američkih dolara kako bi odgodili pokretanje InSighta do svibnja 2018. To bi omogućilo vrijeme za popravak seizmometra, iako je povećalo troškove s prethodnih 675 milijuna dolara na ukupno 830 milijuna dolara.

Povijest i pozadina

InSight je u početku bio poznat kao GEMS (Geofizička nadzorna stanica), ali njegovo ime je promijenjeno početkom 2012. godine na zahtjev NASA-e. Od 28 prijedloga iz 2010, bio je jedan od tri finalista programa Discovery, koji su u svibnju 2011. dobili 3 milijuna dolara za izradu detaljne studije koncepta. U kolovozu 2012. InSight je odabran za razvoj i lansiranje.  Razvijan pod NASA-inim laboratorijem Jet Propulsion Labaratories (JPL) uz sudjelovanje znanstvenika iz nekoliko zemalja, misija je ograničena na 425 milijuna američkih dolara, bez financiranja samog lansiranja vozila.

Lockheed Martin započeo je gradnju landera 19. svibnja 2014. a opće ispitivanje i testiranje je započelo 27. svibnja 2015.

Konstantno puštanje vakuuma u CNES-ovom isporučenom seizmometru poznatom kao Seizmički eksperiment za unutarnju strukturu (SEIS) doveo je NASA da odgodi planirano lansiranje u ožujku 2016. do svibnja 2018. NASA-in Jet Propulsion Laboratory preuzeo je razvoj sustava vakuumskog spremnika za SEIS, dok je CNES preuzeo rukovanje instrumentima integracije i testiranja. Poteškoće uzrokovane interplanetarnim putovanjem seizmometra je NASA iskusila kada je seizmometar Viking 1 imao problema nakon što je sletio na Mars 1976.  Seizmometri na Vikingu su bili postavljeni na lander, što je značilo da je također pokupilo vibracije od raznih operacija landera i vjetra. Seizometrijska očitanja korištena su za procjenu Marsove geološke debljine kore između 14 i 18 km (8,7 i 11,2 mi) na mjestu slijetanja Vikinga 2. Viking 2 seizmometar je detektirao pritisak Marsovih vjetrova nadopunjujući rezultate meteorologije. Postoji jedan kandidat za moguće Marsquake, iako nije potvrđen zbog ograničenja dizajna, pogotovo zbog buke iz drugih izvora poput vjetra. Podaci o vjetru pokazali su se korisnima u vlastitom pravu, i unatoč ograničenjima podataka, moglo bi se isključiti široko rasprostranjena i velika seizmička događanja (veliki marsotresi nisu otkriveni).

Seizmometri su također ostali na Mjesecu nakon misija Apollo 12, 14, 15 i 16 i pružili su mnogo uvida u lunarnu seizmologiju, uključujući otkriće mjesečevih potresa. Apollo seizmička mreža, koja je funkcionirala do 1977. godine, otkrila je najmanje 28 potresa na mjesecu do 5,5 na Richterovoj ljestvici.

Radio Doppler mjerenja su snimljena s Vikingom i dvadeset godina kasnije s Mars Pathfinderom, a u svakom je slučaju izračunata i os rotacije Marsa. Kombiniranjem ovih podataka veličina jezgre je ograničena, jer je promjena rotacijske osi tijekom 20 godina omogućila brzinu precesije, a od toga je izračunat moment inercije planeta.

Kada je InSight odgođen, ostatak InSight svemirske letjelice vraćen je u tvornicu Lockheed Martin u Coloradu za skladištenje, a raketa Atlas V koja je namjeravala započeti letjelicu prenesena je u misiju WorldView-4.

Dužnosnici NASA-e najavili su 9. ožujka 2016. kako će InSight biti odgođen do prozora lansiranja 2018. po procijenjenoj cijeni od 150 milijuna dolara. Letjelica je prebačena na lansiranje 5. svibnja 2018. za Marsovo slijetanje 26. studenog; plan leta ostao je nepromijenjen s lansiranjem pomoću rakete Atlas V iz baze Vandenberg Air Force Base u Kaliforniji. NASA-in Jet Propulsion Laboratory dobio je zadatak redizajniranja i izgradnje novog vakuumskog kućišta za SEIS instrument, dok je CNES provodio integraciju instrumenata i testiranje.

Dana 22. studenoga 2017. InSight je završio ispitivanje u termičkom vakuumu, poznatom pod nazivom TVAC testiranje, gdje se svemirska letjelica stavlja u simulirane prostorne uvjete sa smanjenim tlakom i različitim toplinskim opterećenjem.

Dana 23. siječnja 2018. njegove solarne ploče bile su razmještene i testirane, a drugi čip sa silicijem koji je sadržavao 1.6 milijuna imena iz javnosti dodan je u lander.

Dana 28. veljače 2018. InSight je otpremljen iz Lockheed Martin Space Systemsa u Denveru u zrakoplovnu bazu Vandenberg, u Kaliforniji, zrakoplovom C-17 kako bi započeo završne pripreme za lansiranje.

Ciljevi misije
InSight je spustio jedan stacionarni lander na Marsu kako bi proučio duboki interijer i odgovorio na temeljno pitanje znanosti planetarnog i solarnog sustava: razumijevanja procesa koji su oblikovali stjenovite planete unutarnjeg Sunčevog sustava (uključujući Zemlju) prije više od četiri milijarde godina.

Primarni cilj InSighta je proučavanje najranije evolucijske povijesti procesa koji su oblikovali Mars. Proučavanjem veličine, debljine, gustoće i ukupne strukture Marsove jezgre, plašta i kore, kao i brzine kojom se toplina gubi iz unutrašnjosti planeta, InSight će pružiti uvid u evolucijske procese svih stjenovitih planeta u unutarnjem Sunčevom sustavu. Stjenoviti unutarnji planeti dijele zajedničko podrijetlo koje počinje procesom koji se zove akrecija. Kako tijelo raste u veličini, unutrašnjost se zagrijava i razvija kako bi postala zemaljski planet koji sadrži jezgru, plašt i koru.  Unatoč tom zajedničkom podrijetlu, svaki od zemaljskih planeta kasnije se oblikuje i oblikuje kroz slabo razumljivi proces zvane diferencijacija. Cilj InSight misije je unaprijediti razumijevanje tog procesa i, dalje, kopnene evolucije, mjerenjem planetarnih građevnih blokova oblikovanih ovom diferenciranjom: jezgrom, plaštem i korom zemaljske planete.

Misija treba odrediti postoji li bilo kakva seizmička aktivnost, izmjeriti količinu protoka topline iz unutrašnjosti, procijeniti veličinu Marsove jezgre te je li jezgra tekuća ili čvrsta. Ti će podaci biti prvi takve vrste za Mars. Očekuje se također da će česte eksplozije meteora (10-200 događaja koji se mogu otkriti godišnje za InSight) pružiti dodatne seizmičko-zvučne signale za ispitivanje unutrašnjosti Marsa. Sekundarni cilj misije je provesti dubinsku studiju geofizike, tektonske aktivnosti i utjecaj meteornih udaraca na Mars, što bi moglo pružiti znanje o takvim procesima na Zemlji. Mjerenja debljine kore, viskoznosti plašta, radijusa jezgre i gustoće, te seizmičke aktivnosti trebaju rezultirati povećanjem točnosti od 3X do 10X u usporedbi s trenutnim podacima.

U smislu temeljnih procesa koji oblikuju planetarnu formaciju, smatra se da Mars sadrži najdublji i točniji povijesni zapis, jer je dovoljno velik da je doživio najranije procese stvaranja i unutarnjeg zagrijavanja koji su oblikovali zemaljske planete, ali je dovoljno mali da imaju zadržane znakove tih procesa.

Dizajn
Misija nadalje razvija dizajn naslijeđen iz Phoenix Mars Landera 2008. Budući da je InSight pogonjen energijom iz solarnih panela, približit će se blizu ekvatora kako bi se omogućila maksimalna snaga za projicirani životni vijek od 2 godine (1 marsijska godina).  InSight je dizajniran za lansiranje pomoću Atlas V rakete; misija je uključivala dva CubeSata (MarCO A i MarCO B), koji su preletjeli Mars. MarCO B je utihno 25. prosinca 2018., a MarCO A 4. siječnja 2019.

Specifikacije Landera

Masa
   Lander: 360 kg (794 lb) [3] [2]

   Zaštitna ljuska: 189 kg (417 lb) [2]

Dimenzije
   Otprilike 6,1 m (20 ft) s ugrađenim solarnim pločama. Znansvena paluba je duboka oko 2,0 m (6,5 ft) i visoka 1,4 m (4,5 ft). Duljina robotske ruke je 2,4 m (7 ft 10 in)

Energija
   Energija se generira pomoću dvije okrugle solarne ploče, svaka promjera od 2,15 m (7,1 ft) i sastoji se od SolAero ZTJ trostrukih solarnih ćelija izrađenih od InGaP / InGaAs / Ge raspoređenih na Orbital ATK UltraFlex rešetki. Nakon sljetanja na površinu Marsa, paneli se raspoređuju tako da se otvore kao sklopivi ventilator.

Lansiranje
Svemirska letjelica lansirana je 5. svibnja 2018 u 4:05 am PDT (7:05 EDT, 11:05 UTC) na Atlas V 401 lansirnom vozilu (AV-078) iz Vandenberg Air Force Baze kompleksa 3-Istok. Ovo je bila prva američka međuplanetarna misija lansirana iz Kalifornije.

Lansiranje je vodio NASA-in Program za lansiranje. InSight je prvotno zakazan za lansiranje 4. ožujka 2016. na Atlasu V 401 (4 metarska zaštita / nula (0) solidni raketni pojačivač / jedan (1) motor Centaur) iz baze Vandenberg Air Force Base u Kaliforniji, SAD [68] u prosincu 2015., zbog curenja vakuuma na instrumentu SEIS. Lansirni prozor trajao je od 5. svibnja do 8. lipnja 2018. godine.

Putovanje na Mars je trajalo 6,5 mjeseci preko 484 milijuna km (301 milijuna mi). Slijetanje se odvilo 26. studenog 2018. Uspješno je započela dvomjesečna faza implementacije kao dio svoje dvogodišnje misije (oko jedne maršanske godine).

Izvori

NASA
Marsovi sletači

InSight


Zağanos Mehmed Paşa (ö. 1462, Balıkesir), II. Mehmed saltanatında 1453-1456 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır. İstanbul'un Fethi'nden sonra sadrazamlığa getirilen ilk kişidir.

Hayatı
Rum devşirmesi olduğu bildirilmektedir. Bazı kaynaklar, İskender Bey veya Hamza Kastrioti gibi Hristiyan Arnavut soylu kökenli olduğundan bahseder.

Denizcilikte gözetleme için zağanos (keskin görüşlü, yırtıcı bir kuş) kullandığı için zağanos lakabıyla anılmıştır. Eğitimini Edirne Sarayı Enderun'da yapmıştır. Eğitiminden sonra ümera sınıfına dahil olmuştur. II. Murad, oğlu ve veliahtı olan Şehzade Mehmed'i Manisa sancakbeyi olarak gönderince önce Nişancı Mehmet Bey onun lalası olarak görevlendirilmiş ve çok geçmeden Zağanos Paşa'ya lalalık görevi verilmiştir ve Aralık 1449'da Saruca Kasım Paşa lalalık görevine atanmasına kadar bu görevi sürdürmüştür.

1443'de Şehzade Mehmed Edirne'ye çağrıldığı zaman Zağanos Paşa'ya vezirlik görevi verilmiştir. 1444'te ikinci zevce olarak II. Murad'in kızı ve Şehzade Mehmed'in ablası Fatma Sultan ile nikahlanmış ve "Damat" olarak anılmaya başlanmıştır. 1446'da vezirlikten azledilip Gelibolu sancakbeyi ve donanma komutanı olmuştur. Bir iddiaya göre, Sultan II. Murat tarafından sürgün edilmiştir, 1444-1452 yılları arasında Balıkesir'de sürgün hayatı yaşamıştır.

1451'de babası olan II. Murat ölünce II. Mehmed'in ikinci defa padişahlığa çıkması üzerine Edirne'ye dönmüş ve ikinci vezir tayin edilmiştir. İstanbul'un fethi sürecinde önemli görevler yüklenmiştir.

İstanbul'un fethi öncesinde Rumeli Hisarı'nı yaptırmış, İstanbul Kuşatması'nın en ateşli savunucularından olmuştur. Rumeli Hisarındaki 3 kulenin biri Halil Paşa, biri Sarıca Paşa, diğer güneydekine ise Zağanos Paşa adı verilerek Rumeli Hisarının yapımı sonrası diğer 2 paşa ile birlikte padişahça onurlandırılmıştır. Dehası ile Osmanlı donanmasının kara yolu ile Kasımpaşa'ya indirilmesini sağlamıştır. Bununla birlikte Ulubatlı Hasan'ın kendi komuta ettiği birlikte bulunduğu ve askerlerinin emri altındaki tünelci ve istihkamcılarının büyük yararlılıklar gösterdiği bilinmektedir.

İstanbul'un fethi'nden sonra azledilerek idam edilen Çandarlı Halil Paşa'nın yerine vezir-i azamlığa getirilmiştir.

Ancak 1456 yılında Fatih Sultan Mehmet ile birlikte sefere çıkan Zağanos Paşa ve Osmanlı ordusu, Belgrad Kuşatması'nda Sırbistan'ın her yanını fethetmesine karşın şehri alamayıp; şehri savunan János Hunyadi komutasındaki Macar ordusu ve Haçlı birliklerine yenilmiş ve ağır kayıplar neticesi kuşatmayı kaldırmak zorunda kalmıştır.

Bu başarısızlığın en büyük sorumlusu olarak Zağanos Paşa gösterilmiş ve Vezir-i Azamlıktan alınmıştır. Kızı sultanın hareminden dışlanmış ve her ikisi de Balıkesir'e sürgün gönderilmiştir. Balıkesir'e yerleşen Zağanos Paşa, vakıflar kurmuş cami, medrese, hamam yaptırmış ve şehrin çehresini değiştirmiştir. Bundan sonraki hayat hikâyesi ise tam net değildir.

Bir anlatıma göre; 1459'da ise Balıkesir'den geri çağrılmıştır. 1463'te gelişmeye başlayan Osmanlı Donanması'nın başına Kaptan-ı Derya olarak getirilmiştir. 1466 yılında ise Teselya ve Makedonya'ya vali olarak atanmıştır.

Hakkındaki bir başka iddiaya göre ise; 1461 yılında Trabzon'un fethine katılmıştır. Trabzon'un fethi esnasında Prenses Anna ile evlenmiştir.

1467-1469 yılları arasında ise Trabzon'da sancak beyliği yapmıştır.

Diğer bir iddia ise 1461'de Trabzon'un fethi sonrası 1462 yılında Balıkesir'de vefat ettiği yönündedir.

İstanbul'un fethinde, gemilerin karadan yürütülmesini sağlayan Türkmen tahta işçilerinin de Balıkesir'e yerleşmesine önayak olmuş ve  Tahtacılar adı verilen Türkmen Kültürü'nün oluşmasında pay sahibi olmuştur. Vakfının faaliyetleri Cumhuriyet Dönemi'ne kadar sürmüş, bu dönemde vakfın mütevellisi olan (torunlarından) Aslıer Ailesi tarafından, sahiplik ve imtiyaz hakları Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ne devredilmiştir.

Zağanos sözcüğünün etimolojisi
Yaygın olarak bilinen kanı; "os" sözcüğünün Rumca"da "bey" anlamına geldiği, Rumeli Beylerbeyi iken yöre halkı tarafından "şahan-zahan (şahin)" kelimeleri ile birleştirilip "Zağanos" olarak okunduğudur (atalarından Evrenos Bey gibi). Halil Ethem Eldem'e göre Zağanos sözcüğü bir çeşit şahin anlamında olup, Farsça zağan sözcüğünden Osmanlıca'ya geçmiştir. Mahmut Goloğlu ise Trabzon Rumcası'nda "martı" anlamına gelen zinos sözcüğüne bağlayıp, kaynak göstermeden sözcüğün eski Türkçe olduğunu iddia etmiştir.

Modern Türkçe sözlükte zağanos "bir cins doğan" olarak geçmekle birlikte, hangi dilden ödünç alındığı belirtilmemektedir. Farsça şahin sözcüğünün Rum ağzında bozulduktan sonra Türkçeye geçmiş formu olmalıdır.

Zağanos sözcüğünün Trabzon'da yengeç anlamında kullanılan zağana sözcüğü ile alakalı olabileceği akla gelebilir ki bu sözcük aynı zamanda yörede aksak yürüyen kişilere takılan bir lakaptır ama Paşa'nın adı Trabzon'un Fethi'nden öncesine dayanıyorsa bu önerme geçersizdir. Ayrıca Hun İmparatorunun büyük oğlunun da adıdır.

Eserleri

Zağanos Mehmet Paşa Balıkesir'de kendi ismini taşıyan Zağanos Paşa Camii'ni yaptırmıştır ve eşi Fatma Sultan ve kendisi bu caminin avlusunda bulunan türbede defnedilmiştir. Bundan başka yine Balıkesir'de camiye ek imaret, medrese yaptırmıştır. Bursa'da camii, mektep ve köprü; Edirne'de mescit ve Tokat'ta kütüphane yaptırmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yalçınkaya, M. Alaaddin "Mehmed Paşa (Zağanos)", Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.174 ISBN 975-08-0072-9
 Öztürk, Özhan. (2003), Karadeniz: Ansiklopedik Sözlük. 2 Cilt .İstanbul:Heyamola Yayıncılık
ISBN 975-6121-00-9.
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.II say.426
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (8. Bas.: 2003) Osmanlı Tarihi I. Cilt: Anadolu Selçukluları ve Anadolu Beylikleri Hakkında bir Mukaddime ile Osmanlı Devleti'nin Kuruluşundan İstanbul'un Fethine Kadar, Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0011-1. s.:430, 439, 441, 461-462, 473, 475, 499, 558,
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (8. Bas.: 1998) Osmanlı Tarihi II. Cilt: İstanbul'un Fethinden Kanunî Sultan Süleyman'ın Ölümüne Kadar Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0012-X s.:146, 153, 155-157, 167.

Doğum tarihi bilinmeyenler
Ölüm tarihi bilinmeyenler
15. yüzyılda Osmanlı sadrazamları
II. Mehmed'in sadrazamları
Osmanlı paşaları
Devşirme Osmanlılar
Bizans-Osmanlı savaşları'nda Osmanlılar
Rum asıllı Osmanlı siyasetçileri
Arnavut asıllı Osmanlı siyasetçileri
İstanbul'un Fethi
Balıkesir'de defnedilenler

Zağanos Paşa


Chlorangiellaceae, porodica zelenih algi u redu Chlamydomonadales. Pripada joj tridesetak vrsta u 12 rodova.

Rodovi
 Cecidochloris Skuja
 Chlamydomonadopsis B.Fott
 Chlorangiella De Toni
 Chlorangiochloris Korshikov
 Chlorangiopsis Korshikov
 Chlorangium Stein
 Chlorophysema Pascher
 Malleochloris Pascher
 Pseudochlorangium Bourrelly
 Stylosphaeridiella M.O.P.Iyengar
 Stylosphaeridium Geitler & Gimesi
 Tetracladus Swirenko

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Chlorangiellaceae


Olaylar

Doğumlar
 18 Ekim – Giambattista Marino, İtalyan şari (ö. 1625)

Ölümler
 15 Ocak - Catherine Carey, VIII. Henry'nin gayrimeşru kızı (d. 1524)

1569


Fehérlófia é um filme de aventura fantástico em animação húngaro de 1981 dirigido por Marcell Jankovics. A personagem principal da história é Fehérlófia (Filho da Égua Branca), que tem poderes sobre-humanos. Baseia-se no conto folclórico de mesmo nome escrito por László Arany e em antigas lendas hunas, avares e húngaras, como uma homenagem aos antigos povos da região.

Elenco
 György Cserhalmi como Fanyűvő, Kőmorzsoló e Vasgyúró
 Vera Pap como Aranyhajú nyár-szépe, Rézhajú ősz-szépe e Ezüsthajú tavasz-szépe
 Mari Szemes como Fehérló e Hókirálynő
 Gyula Szabó como Hétszűnyű Kapanyányi Monyók e Esőkirály
 Ferenc Szalma como Griffmadár
 Szabolcs Tóth como Háromfejű sárkány, Hétfejű sárkány e Tizenkét fejű sárkány
 Ottó Ulmann como Fiatal Fanyüvő

Ligações externas

Filmes da Hungria de 1981
Filmes de animação da Hungria
Filmes de aventura da Hungria
Filmes de fantasia da Hungria

Fehérlófia


The Pearson Medal of Peace is an award given out annually by the United Nations Association in Canada to recognize an individual Canadian's "contribution to international service". Nominations are made by any Canadian for any Canadian, excluding self-nominations. The medal was first announced in 1979 and named in honour of Lester B. Pearson, Nobel Peace Prize winner and Canada's fourteenth Prime Minister. The medal was to be selected by a jury of "eminent Canadians" and awarded by the Governor-General of Canada on United Nations Day, October 24.  After the 2004 medal was awarded to Roméo Dallaire, it was not awarded again until it was revived in 2011 to honour peace activist Ernie Regehr.

Recipients of the Pearson Medal of Peace

 1979 - Paul-Émile Léger
 1980 - J. King Gordon
 1981 - E. L. M. Burns
 1982 - Hugh L. Keenleyside
 1983 - George-Henri Lévesque
 1984 - George Ignatieff
 1985 - Lois Miriam Wilson
 1986 - Meyer Brownstone
 1987 - Nancy Meek Pocock
 1988 - Edward Scott
 1989 - Maurice Strong
 1990 - Murray Thomson
 1991 - Muriel Duckworth
 1992 - Eric Hoskins
 1993 - Escott Reid
 1994 - Martin Connell
 1995 - Gisèle Côté-Harper
 1996 - Gerry Barr
 1997 - Hanna Newcombe
 1998 - Pat Roy Mooney
 1999 - Flora MacDonald
 2000 - No award made
 2001 - Ursula M. Franklin
 2002 - Alex Morrison
 2003 - Stephen Lewis
 2004 - Roméo Dallaire
 2005 - 2009 - No award made
 2010 - Ernie Regehr
 2013 - Donald S. Ethell
 2014 - Nigel Fisher
 2016 - Louise Arbour
 2017 - Lloyd Axworthy
 2018 - Willie Littlechild
 2019 - 2020 - No award made
 2021 - Beverly McLachlin
 2022 - John McGarry

See also
 List of Canadian awards

References

External links
 UNAC Pearson Medal information

Peace awards
Canadian awards
Canada and the United Nations

Pearson Medal of Peace


A Copa das Nações UCI sub-23 de 2022 foi a décima-sexta edição do calendário ciclístico criado pela União Ciclista Internacional para corredores menores de 23 anos.

O calendário esteve composto por quatro corridas limitada a corredores menores de 23 anos (sub-23).

Resultados

Classificações finais

Ver também

Referências

Ligações externas
 Página oficial UCI

Copa das Nações UCI sub-23
2022 no ciclismo

Copa das Nações UCI sub-23 de 2022


Kurudere, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Muğla iline 92 km, Milas ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Kurudere, Milas


Österreich nahm an den Olympischen Winterspielen 1992 im französischen Albertville mit 65 Athleten, 51 Männer und 14 Frauen, in elf Sportarten teil.

Flaggenträger
Die Alpine Skirennläuferin Anita Wachter trug die Flagge Österreichs während der Eröffnungsfeier im Parc Olympique.

Medaillen
Die Winterspiele von Albertville waren für Österreich außerordentlich erfolgreich, gegenüber Calgary wurde die Anzahl der Medaillen mehr als verdoppelt. Erst bei den Spielen von Turin im Jahr 2006 übertraf die österreichische Mannschaft diese Rekordmarke mit insgesamt 23 Medaillen. Erfolgreichste Sportler waren die zweifache Olympiasiegerin Petra Kronberger sowie Martin Höllwarth, der dreimal Silber gewann.

Das österreichische Team belegte mit 21 Medaillen den vierten Platz im Medaillenspiegel.

Medaillenspiegel

Medaillengewinner

Teilnehmer nach Sportarten

Biathlon

Bob

Eiskunstlauf

Eisschnelllauf

Nordische Kombination

Rodeln

Ski Alpin

Skilanglauf

Skispringen

Weblinks

Osterreich
Winterspiele 1992
Wintersport (Österreich)

Olympische Winterspiele 1992/Teilnehmer (Österreich)


المواكب قصيدة شعرية نظمها جبران خليل جبران، وطبعها في كتاب مستقل كبير الصفحات مزدان بالرسوم الرمزية. القصيدة رمزية طويلة تتكون من 203 بيتا تنقسم إلى وحدات تتناول مختلف المواضيع، وهي من ثلاث مراحل، وتتناول القصيدة مواضيع: الخير، الدين، العدل، العلم، السعادة والحب، وصف الطبيعة المثالية«وصف لبنان».

عن القصيدة
تتألف القصيدة من ستة مقاطع، كل مقطع يتألف من ثلاث مراحل:
 المرحلة الأولى: الموضوع كما هو في الواقع أوكما يتصوه الواقع.
 المرحلة الثانية: الموضوع حسب رأي الكاتب أو الوضع المثالي لهذا الموضوع «صوت الغاب» صوت الناي وهو تأكيد لصوت الغاب.

مراجع

روايات لبنانية
قصائد عربية

المواكب


Vesegonsk (, ) er en by, administrativt center i Vesegonsk rajon i Tver oblast. Vesegonsk er den nordligste by i oblasten, der ligger ved bredden af Mologabugten i Rybinskreservoiret. Vesegonsk har (2016) indbyggere.

Geografi

Vesegonsk ligger 253 km nord for Tver. Afstanden til Moskva er 300 km i luftlinje og 420 km ad vej.

Historie

Vesegonsk blev nævnt i . Oplysninger fra lokalhistoriker og forfatter Boris Fjodorovitj Kuptsov tyder dog på et byen var kendt allerede i 1447.

I 15 og 1600-tallet var Vesegonsk (dengang Jogonskaja) et vigtigt handelscentrum. Ifølge udenlandske kilder fra den tid, handledes der med købmænd fra Tyskland, Italien, Grækenland og Persien. Byen var en skatte- og toldkilde for statskassen. Byen handlede med salt, voks, humle, honning, fisk, klæde og pelsværk. Fra 1776 var Vesegonsk mindre by i Tver vicekongedømme og fra 1796 i Tver guvernement og fra 1803 ujezd-hovedsæde. I 1780 blev byen tildelt våbenskjold: et billede af en sort krabbe på et gult felt.

Vesegonsk er nævnt af Nikolaj Gogol i "Døde sjæle" som et eksempel på den ekstreme udkant.

Betydning af Vesegonsk styrtdykkede med ophøret af den regelmæssig sejlads på Tikhvin-vandvejen i anden halvdel af 1800-tallet. I 1890 havde byen kun 2.813 indbyggere.

Sovjetmagten i Vesegonsk blev etableret den 28. januar (10. februar) 1918.

I begyndelsen af 1920'erne, blev der gjort forsøg på at genåbne Tikhvin-vandvejen. I 1926 blev Vesegonsk trinbræt på jerbanelinjen Tjerepovets-Babajevo; men trinbrættet blev hurtigt nedlagt. I begyndelsen af 1940'erne blev byen næsten helt oversvømmet i forbindelse med påfyldning af Rybinskreservoiret og genopbygget på et nyt sted.

Transport

Vesegonsk er havneby ved Rybinskreservoiret.

Byen er endestationt på en gren af jernbanenlinjen fra Moskva-Savjolovskij, med en enkeltsporet bane fra Ovinisjtje til Vesegonsk. I dag betjenes linjen kun af et pendlertog fra Sonkovo til Vesegonsk, der fra 1. januar 2016 kører to gange om ugen.

Der er busforbindelse til Tver (dagligt), Moskva (dagligt) samt Sankt Petersborg og Ustjuzjny.

Flodtransport udføres af to fragtskibe.

Gennem byen passerer vejen , Vesegonsk til Ustjuzjny. Vejen fra Vesegonsk til oblastgrænsen til Vologda (ca. 30 km) er grusvej. I 2014 indledtes en komplet ombygning af vejstrækningen. Afslutning er planlagt til den anden halvdel af 2015.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Tver oblast

Vesegonsk


Christian Houzel (* 21. Mai 1937) ist ein französischer Mathematikhistoriker.

Houzel studierte 1956 bis 1960 Mathematik an der École normale supérieure (ENS) in Paris mit dem Abschluss (Agrégation) 1959. Danach war er 1961 bis 1963 Agrégé préparateur an der ENS und 1963 bis 1966 Attaché de Recherche beim Centre national de la recherche scientifique (CNRS). 1972 wurde er an der Universität Grenoble promoviert (Doctorat d'état). 1966 bis 1973 war er Dozent (Maître de Conférences) an der Universität Nizza und 1973 bis 1991 Professor an der Universität Paris-Nord. Gleichzeitig war er 1973 bis 1981 Maître de Conférences an der École polytechnique. 1991 bis 1999 war er Professor am Institut universitaire de formation des maîtres (IUFM) in Paris und 1991 bis 1994 dessen stellvertretender Direktor (Directeur adjointe). 1999 bis 2004 war er beim CNRS Leiter der Forschungsgruppe Archives de la création mathématique. Seit 2004 ist er emeritiert.

1982 bis 1983 war er Präsident der Société Mathématique de France (SMF) und 1984 bis 1988 des Comité National Français des Mathématiciens (CNFM). 1983 bis 1986 war er im Leitungsgremium der Cité des sciences et de l'industrie.

1983 war er einer der Gründer und bis 1991 stellvertretender Leiter der Recherches Epistémologiques et Historiques sur les Sciences Exactes et les Institutions Scientifiques (REHSEIS) Gruppe beim CNRS. Er ist Mitherausgeber der Revue d'histoire des mathématiques.

1996 erhielt er den Prix Binoux der Académie des sciences und 2001 die Koyré-Medaille. Er ist korrespondierendes Mitglied der Académie Internationale d'Histoire des Sciences.

1999 war er Mitherausgeber der Neuauflage der Werke von Pierre de Fermat (ursprünglich von Paul Tannery) mit Gilles Christol, Roshdi Rashed (Blanchard, Paris).

Zu seinen Doktoranden zählen Christine Proust und Karine Chemla.

Er ist verheiratet und hat drei Kinder.

Schriften
 mit Jean-Louis Ovaert, Pierre Raymond, Jean-Jacques Sansuc: Philosophie et calcul de l'infini. François Maspéro, Paris 1976, ISBN 2-7071-0864-2.
 Fonctions elliptiques et intégrales abéliennes. In: Jean Dieudonné (Hrsg.): Abrégé d'histoire des mathématiques. 1700–1900. Band 2: Fonctions elliptiques, analyse fonctionelle, topologie, géométrie différentielle, probabilités, logique mathématique. Hermann, Paris 1978, ISBN 2-7056-5871-8, S. 1–113.
 deutsch: Elliptische Funktionen und Abelsche Integrale. In: Jean Dieudonné: Geschichte der Mathematik. 1700–1900. Ein Abriß. Vieweg, Braunschweig u. a. 1985, ISBN 3-528-08443-X, S. 422–540, (online bei archive.org).
 A Short History: Les débuts de la théorie des faisceaux. In: Masaki Kashiwara, Pierre Schapira: Sheaves on Manifolds (= Die Grundlehren der mathematischen Wissenschaften in Einzeldarstellungen. 292). Springer, Berlin u. a. 1990, ISBN 3-540-51861-4, S. 7–22, .
 La préhistoire des conjectures de Weil. In: Jean-Paul Pier (Hrsg.): Development of mathematics 1900–1950. Birkhäuser, Basel u. a. 1994, ISBN 3-7643-2821-5, S. 385–414.
 Histoire de la théorie des faisceaux. In: Michele Audin (Hrsg.): Matériaux pour l'histoire des mathématiques au XXème siècle. Actes du Colloque à la Mémoire de Jean Dieudonné (Nice, 1996) (= Collection SMF. Séminaires et congrès. 3). Société Mathématique de France, Paris 1998, ISBN 2-85629-065-5, S. 101–119, (Digitalisat).
 La géométrie algébrique. Recherches historiques. Albert Blanchard, Paris 2003, ISBN 2-85367-222-0.
 The Work of Niels Henrik Abel. In: Olav Arnfinn Laudal, Ragni Piene (Hrsg.): The legacy of Niels Henrik Abel. The Abel Bicentennial, Oslo, 2002. Springer, Berlin u. a. 2004, ISBN 3-540-43826-2, S. 21–177, .
 mit Roshdi Rashed: Les "Arithmétiques" de Diophante (= Scientia Graeco-Arabica. 11). De Gruyter, Berlin u. a. 2013, ISBN 978-3-11-033593-4, .

Weblinks
  (französisch)
 Curriculum Vitae von Christian Houzel (französisch, PDF)

Mathematikhistoriker
Franzose
Geboren 1937
Mann

Christian Houzel


(español: ¡Escucha lo que dice papá!) es una novela ligera Japonesa escrita por Tomohiro Matsu e ilustrada por Yuka Nakajima. El primer volumen fue publicado por Shūeisha bajo su sello Super Dash Bunko en diciembre del 2009, hasta agosto del 2011, siete volúmenes han sido liberados. Una adaptación al manga ilustrado por Yōhei Takemura comenzó a serializarse en la edición de septiembre del 2011 de la Jump Square. Una adaptación al anime fue emitido en Japón el 10 de enero de 2012.

Argumento

La historia se centra en la vida de un estudiante de primer año que acaba de empezar una nueva vida en la Escuela Universitaria de Literatura de Tama. Mientras que él creció con su hermana, se fue y vivió por su cuenta cuando ella se casó, con un hombre que tenía dos hijas de un matrimonio anterior. Él trató de distanciarse de esa familia y esa fue la razón por la que se trasladó a vivir por su cuenta. Alrededor de 3 años más tarde le dijeron que visitara a su hermana y que cuide a las tres niñas, sin embargo esto cambiaría su situación, cuando el avión donde viajaba su hermana y su esposo sufrió un incidente y ahora están muertos. Ahora tiene que vivir con las tres hijas de su hermana, con lo que dos (de un matrimonio anterior) no están emparentados: una tsundere, Sora (14 años), una pequeña de nombre Miu (10 años) y una niña pequeña, Hina (3 años), en una pequeña habitación.

Personajes

Protagonistas

Voz por: Wataru Hatano
El personaje principal, es un estudiante universitario que acaba de empezar una nueva vida en la Escuela Universitaria de Literatura de Tama. Sus padres murieron cuando era joven. Él fue criado por su hermana Yuri. Él estaba furioso por la boda de su hermana con un hombre que tenía dos hijas de matrimonios anteriores. Cuando Yuri y su marido desaparecieron, sus tres hijas no tenía a nadie a quien recurrir, por lo que Segawa decide convertirse en su tutor. Es increíblemente fiable, e incluso la pequeña Hina se acercó a él rápidamente. Está enamorado de Raika, pero en el tercer Ova se muestra que está comprometido con Sora.

Voz por: Sumire Uesaka
La mayor de las tres hermanas, de 2º grado en la escuela media y de 14 años de edad. Ella tiene una personalidad tsundere. Ella se refiere normalmente a Yuuta como hermano mayor (Onii-chan). Ella es una buena estudiante en la escuela y tiene una voz bastante hermosa, pero no le va muy bien en la cocina. También se puede notar que ella está muy enamorada de Yuuta, pero no puede decírselo debido a su timidez y a su temperamento. Ella está celosa de Raika por su busto y por su relación con Yuuta. En el tercer Ova se puede ver que está comprometida con Yuuta.

Voz por: Eri Kitamura
La segunda de las tres hermanas, de 5º grado en la escuela primaria y de 10 años. Ella es rubia, debido a que su madre tiene herencia rusa. Ella se refiere normalmente a Yuuta como tío (Oji-san). A ella le gustan los chicos que son varoniles y mayores que ella. Ella sabe de los sentimientos de su hermanastra hacia Yuuta, y normalmente la fastidia con eso. Tiene un buen gusto de la moda (Lo que se puede comprobar en el Ova 3, cuando ayuda a Sora a elegir su vestido de boda).

Voz por: Hiromi Igarashi
La más joven de las tres hermanas, todavía está en la guardería. Es la única de las hermanas que está relacionada por sangre con Yuta. Es muy amable y no tiene miedo de los extraños. Ella se refiere normalmente a Yuuta como Oi-tan. Es fan de la serie de anime "Luna Luna Seven".

Personajes Secundarios

Es estudiante de segundo año en la universidad de Literatura de Tama. Es muy buena cocinera y la única chica en el club de Turismo. Cada vez que Sako hace algo indecente lo apalea con un abanico de papel. No suele mostrar sus emociones y no habla mucho, a excepción de Yuuta, a quien admira. Ella ama las cosas lindas y les tiene cariño a las sobrinas de Yuuta, a pesar de que Sora se niega a regresarle el afecto por sus celos.

Es otro de los miembros del club de Turismo y un buen amigo de Yuuta. Es un mujeriego y casi nunca está en su casa. Es una persona amable y se encarga de mantener a Sako lejos de las sobrinas de Yuuta. Se ha visto que ha desarrollado afecto hacia Miu.

Es el Presidente del club de Turismo. Es un lolicon pervertido, razón por la que es golpeado por Raika. Él está interesado en Hina y Miu, pero no en Sora, llamándola "Oba-chan" (anciana).

Medios de Comunicación

Novela Ligera

Papa no Iukoto wo Kikinasai! comenzó a serializarse como novela ligera escrita por Tomohiro Matsu  y con ilustraciones proporcionadas por Yuka Nakajima. El primer volumen fue publicado por Shueisha en Super Dash Bunko en diciembre del 2009. Trece volúmenes han sido publicados hasta marzo del 2013.

Manga

Papa no Iukoto wo Kikinasai! está siendo adaptada al manga, con ilustraciones de Yohei Takemura y la historia con el autor de la novela. El manga comenzó a serializarse en la edición de septiembre de la revista Jump Square de la editorial Shueisha .

Anime
Una adaptación al anime de la novela ligera fue anunciado en agosto de 2011.

Referencias

Enlaces externos
 スーパーダッシュ文庫・作品紹介 (en japonés).
 スーパーダッシュ文庫・「パパのいうことを聞きなさい!」特集 (en japonés).
 ジャンプスクエア内公式サイト (en japonés).
 StarChild:パパのいうことを聞きなさい! (en japonés).

Anime de 2012
Anime y manga basados en novelas ligeras
Anime y manga cómico
Anime y manga dramático
Anime y manga de recuentos de la vida
Anime y manga romántico
Josei
Manga de 2011
Manga publicado en Ultra Jump
Manga publicado en Young Jump
Mangas publicados en Jump Square
Novelas ligeras de Japón
Novelas ligeras cómicas
Novelas ligeras dramáticas
Novelas ligeras de romance
Novelas visuales
OVA
Seinen
Series de anime producidas por Sentai Filmworks
Series de anime realizadas por Feel
Series de manga
Series de manga publicadas por Shūeisha
Series de televisión de Mainichi Broadcasting System
Shōjo
Shōnen
Videojuegos de Bandai Namco
Videojuegos de Banpresto
Videojuegos exclusivos de Japón
Videojuegos exclusivos para PlayStation Portable

Papa no Iukoto o Kikinasai!


Karamanoğulları Beyliği, Anadolu Selçuklu Devleti yıkılmadan önce Nureddin Bey tarafından temelleri atılan ve Kerimüddin Karaman Bey tarafından kurulan Larende merkezli beyliktir. Karamanoğlu Mehmet Bey, Türkçeyi beylik sınırları içerisinde konuşulacak dil ilan etmişti ancak zamanla beylikte Farsça resmî dil olmuştur. 13. yüzyılda Anadolu'daki en güçlü Türk beyliği kabul ediliyordu. Beylerinin Afşar boyuna veya Salur boyunun, Karamanlı oymağının, Begbölük uruğunun, Kallaklar tiresine bağlı olduğu belirtilmiştir. Beyliğin halk kitlesi ise çoğunlukla Salur ve Afşar boyuna bağlıdır.

Tarihçe
Karamanoğulları'nın kökeni ağırlıklı olarak yukarı Hazar havzasından bugünkü Azerbaycan ve Güney Azerbaycan alanına kadar Hazar boylarında yayılmış Dışoğuz ve İçoğuz Boy ve taifelerindendir. Sivas'a göç eden Hoca Saadettin'in oğlu Nûre Sûfi'ye dayanmaktadır. Karamanoğulları Beyliği toplumunda Oğuzların Salur alt grupları çok yaygın ve kalabalık nüfus sahibi olmuştur. Afşar Boyu ve taifeleri sonradan, bugünkü İran ve Suriye bölgesinden Adana üzerinden Karaman topraklarına Yörük olarak  girmişler. Anadolu'da yayılmış olan Babailer tarikatına girerek yöredeki diğer Türkmenler üzerinde etkisini göstermiş ve Hristiyanlara ait yerleri ele geçirerek topraklarını genişletmiştir. Nûre Sûfi'nin oğlu Kerimüddin Karaman Bey 13. yüzyılda Karaman'dan başlamak üzere Kilikya bölgesinin büyük bir kısmında güç sahibi olmuştur. Bunun üzerine Anadolu Selçuklu Devleti sultanı I. Alaeddin Keykubad tarafından eski adı Germanikopolis olan Ermenek merkezli bu beyliği bölgenin beyi olarak atamıştır.

Osmanlı Devleti'nin Balkanlar'da ilerlediği dönemde Karamanoğulları bir Osmanlı kenti olan Beyşehir'i ele geçirmişti, bunun üzerine Osmanlılar, Konya'ya ilerlemişti. Bunun üzerine iki beylik arasında bir antlaşma imzalanmış ve bu antlaşma II. Bayezid yönetimine kadar geçerli olmuştu.

Timur 1403 yılındaki Anadolu seferi sırasında Karamanoğulları'nın kendisine  saldırmaması üzerine beyliğin yönetimini bizzat II. Sultanzâde Nâsıreddin Mehmed Bey'e vermiştir. Bu durum Büyük Timur İmparatorluğu ile savaş halinde olan Osmanlı Devleti ile Karamanoğulları arasındaki güç mücadelesini Karamanoğulları lehine çevirmiş ve beylik Osmanlı himayesindeki toprakları ele geçirmeye başlamışlardı. Bursa'yı kuşatan Karamanoğulları, kenti ele geçirememiş, ancak Osmanlıların başkenti olan bu kenti yağmalamışlardı.

1443-1444 yılları arasında yapılan Varna Muharebesi esnasında Karamanoğlu İbrahim Bey, Ankara ve Kütahya'yı ele geçirmiş, Varna Muharebesi'nden zaferle dönen II. Murat Karamanoğulları'na sefer düzenlemiştir. İbrahim Bey'in ölümünden sonra Karamanoğulları Beyliği, İshak Bey ile Pîr Ahmed arasında paylaşıldı. Buna göre İshak Bey merkezi Silifke olan İçel, Ermenek ve Mut yörelerine, Pîr Ahmed ise ova bölgesine sahip oldu ve Konya'da oturdu. Ancak çok geçmeden İshak Bey, Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan'dan yardım alarak Pîr Ahmed'in üzerine yürüdü. Pîr Ahmed de Fatih Sultan Mehmed'e iltica etmek zorunda kaldı. 1465 yılında Osmanlılar'ın yardımıyla İshak Bey'i yenen Pîr Ahmed Karamanoğulları Beyliği'nin tamamını idaresi altına aldı. Uzun Hasan'ın yanına çekilen İshak Bey ise bir yıl sonra Eylül 1466'da öldü. Karamanoğulları Beyliği'nin varlığına son vermeye kararlı olan Fatih Sultan Mehmed bu maksatla birçok sefer yaptı. Osmanlı kuvvetleri Nisan 1468'de önce Gevale'yi, ardından Konya'yı aldı. Buraya Şehzade Mustafa idareci tayin edildi. Pîr Ahmed mücadeleye devam etti ve Karaman ilinin Toroslar bölgesini idaresi altında tuttu. Ancak Akkoyunlu tehdidinin ortadan kaldırılmasından sonra Karamanoğulları'nın elinde kalan dağlık bölgeler, Niğde ve Develi yöresiyle İçel sahillerine yönelik Osmanlı seferi 1474'te başarıyla sonuçlandı ve Karaman Beyliği tam anlamıyla kontrol altına alındı.

Kasım Bey'in 1483'te ölümünden sonra Karamanoğulları'nın ileri gelenleri İbrahim Bey'in torunu Turgutoğlu Mahmud Bey'i İçel'de bey yaptılarsa da onun 1487'de Osmanlı-Memlûk Savaşında Memlükler tarafını tutmasından dolayı üzerine kuvvet gönderilince Halep'e kaçtı. 1500-1501 yılında Osmanlı il yazıcısı tımarların gelirlerini azalttığı için Karamanlı sipahileri isyan çıkardılar ve İran'da yaşayan Kasım Bey'in yeğeni Mustafa'yı bey yaptılar, ancak Mustafa Bey Osmanlı kuvvetlerine karşı koyamayıp Mısır'a gitti ve 1513 yılında orada öldü. Karamanoğulları'na bağlı Turgutlu, Bayburtlu gibi oymaklar İran'da Safevî Devleti'nin kuruluşunda önemli rol oynamışlardır.

Bayrak
Karamanoğulları Beyliği'nin bayrağında bulunan 6 köşeli yıldız İslâmiyet öncesi Türk kültüründe yer almaktadır. Müslümanlar arasında ise Mühr-ü Süleyman olarak bilinir.

Mimari
Bunlardan en önemlileri;
 Tol Medrese (Ermenek) (1339)
 Hasbey Medresesi (1241)
 Şerafettin Camisi (13. yüzyıl)
 İçeriçumra Karamanoğlu İbrahim Bey Camii (Cami-i Kebir) (1252)
 İnce Minare (Dar-ül Hadis) Medresesi (1258-1279)
 Hatuniye Medresesi
 Zinciriye Medresesi
 Aksaray Karamanoğlu Camisi (Ulu Camii)
 Bor Ulu Camii
 Ak Medrese - Karamanoğlu Alâaddin Ali Bey tarafından 1409'da yaptırılmıştır. Adını kapısındaki beyaz mermerden alır. Selçuklu mimari tarzının çok güzel bir örneğidir. Ali Bey Medresesi de denir. 1936'da restore edildikten sonra arkeoloji müzesi olarak kullanılmaktadır. Giriş kapısı, geometrik motiflerle süslüdür.

Beyler

Karamanoğulları Soy Ağacı

Ayrıca bakınız
 Karamanlılar (Ortodoks)
 Karamanlıca

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

1250
1487

Karamanoğulları Beyliği


Foz do Jordão es un municipio brasileño del estado del Paraná. Su población estimada para 2010 era de 5218 habitantes.

Política
Lista de prefeitos de Foz do Jordão:

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Foz do Jordão


{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoshape",
  "ids": "Q864774",
  "properties":
  {    "fill-opacity": 0.1,"stroke": "#006000"  }
}

Das Biosphärenreservat Schwarzes Meer (ukrainisch /, russisch /) befindet sich an der nördlichen Küste des Schwarzen Meeres, im Westen des Rajon Hola Prystan, ca. 45 km südwestlich von der ukrainischen Stadt Cherson. Es umfasst flache Küstengewässer, die Landschaft des Mündungsdeltas des Dnepr, Marschlandschaften, Feuchtgebiete, Dünengebiete und Steppe-Landschaften. Wegen der intensiven landwirtschaftlichen Nutzung der ukrainischen Steppenlandschaft (nicht zuletzt wegen der sehr fruchtbaren Böden), hat das Biosphärenreservat eine bedeutsame Funktion in Hinblick auf den Schutz der typischen, nicht-kultivierten Landschaft in der Region des nördlichen Schwarzen Meeres.

Geschichte
Das Biosphärenreservat wurde am 14. Juli 1927 als Einrichtung der damaligen Sowjetunion als nationaler Naturpark durch den Beschluss Nr. 174 "Über die Einrichtung von Meeres-Reservaten des Schwarzen Meeres und des Asowschen Meeres" des Obersten Rates der UdSSR gegründet. Am 25. November 1983 wandelte die Nationale Akademie der Wissenschaften den Naturpark in ein Biosphärenreservat um, das am 13. Februar 1985 in das internationale Netzwerk von UNESCO Biosphärenreservaten aufgenommen wurde.
Das Biosphärenreservat wurde während des Russischen Überfalls auf die Ukraine im März 2022 durch Brände beschädigt.

Fauna
Im Biosphärenreservat wurden bis heute 457 Wirbeltierarten beobachtet; darunter 80 Fischarten, 5 Amphibienarten, 9 Reptilienarten, 53 Säugetierarten und 306 Vogelarten. Die somit sehr reichhaltige Vielfalt der Vogelpopulation im Biosphärenreservat Schwarzes Meer genießt besonderen Schutz in drei im Biosphärenreservat liegenden Schutzzonen nach der Ramsar-Konvention.

Einflussfaktor Mensch
Im Biosphärenreservat selbst gibt es keine menschlichen Siedlungen, doch leben 12.000 Menschen permanent in direkter Nachbarschaft zu den Grenzen des Reservats. Fischfang ist die einzige wirtschaftliche Aktivität innerhalb des Reservats (in den Pufferzonen), doch wird in der direkten Umgebung Viehzucht, Waldbau, Salzgewinnung und bewässerungsintensiver Feldbau betrieben. Ein Naturkundemuseum im Reservat dient der Förderung des Umweltschutzgedankens bei Schulkindern und auch der breiten Öffentlichkeit. Über die Verwaltung des Biosphärenreservats wird auch eine Umweltorganisation für Kinder koordiniert.

Siehe auch
 Nationalparks in der Ukraine
 Liste der Ramsar-Gebiete in der Ukraine

Weblinks

Einzelnachweise

Schwarzes Meer
Schwarzes Meer
Geographie (Oblast Cherson)

Biosphärenreservat Schwarzes Meer


Proposition 22  was a law enacted by California voters in March 2000 stating that marriage was between one man and one woman. In November 2008, Proposition 8 was also passed by voters, again only allowing marriage between one man and one woman.

The Act was proposed by means of the initiative process. It was authored by state Senator William "Pete" Knight and is known informally as the Knight initiative. Voters adopted the measure on March 7, 2000, with 61% in favor to 39% against. The margin of victory surprised many, since a Field Poll immediately prior to the election estimated support at 53%, with 40% against and 7% undecided.

The Act added Section 308.5 of the Family Code, which read "Only marriage between a man and a woman is valid or recognized in California". Because the Act was an ordinary statute, it could be struck down if it were inconsistent with the state constitution, as happened on May 15, 2008, when the state supreme court, ruling in In re Marriage Cases, declared that same-sex couples had a constitutional right to marry. This 4–3 decision invalidated Proposition 22 and some related California laws.

Proposition 22 provoked debate long after its passage. In November 2008 California voters overturned the In re Marriage Cases decision by approving an amendment of the state constitution called Proposition 8. In June 2010, Proposition 8 was declared unconstitutional by U.S district judge Vaughn Walker based on the Due Process and Equal Protection clauses of the Fourteenth Amendment of the United States Constitution. In June 2013, the United States Supreme Court in Hollingsworth v. Perry ruled that the Intervenor-Defendants had no Article III standing to appeal Walker's ruling, keeping Proposition 8 unenforceable throughout California and enabling same-sex marriage to resume just two days after the decision.

Statutory framework
Prior to 1977, marriage was defined in Section 4100 of the California Civil Code. This stated that marriage is "a personal relation arising out of a civil contract, to which consent of the parties making that contract is necessary". While related sections of the law made references to sex, a State Assembly committee that was debating adding sex-specific terms to this section in 1977 noted: "Under existing law it is not clear whether partners of the same sex can get married". That year, the legislature amended the legal definition of marriage to remove any ambiguity. In 1992 the legal definition of marriage was moved from the Civil Code to Section 300 of the Family Code.

When Proposition 22 came before voters, marriage was defined in the Family Code as "a personal relation arising out of a civil contract between a man and a woman, to which the consent of the parties capable of making that contract is necessary" [italics added].

Even though the definition governing who may marry explicitly precluded contracting a same-sex marriage in California, a separate provision, Section 308, governed recognition of marriages contracted elsewhere. This stated that a "marriage contracted outside this state that would be valid by the laws of the jurisdiction in which the marriage was contracted is valid in this state". Advocates of Proposition 22 described Section 308 as a "loophole", apparently forcing California to recognize a same-sex marriage validly contracted in some other state.

To address this, Proposition 22 did not reword the existing provisions of the Family Code, but added to them the declaration that "only marriage between a man and a woman is valid or recognized in California". The official citation of Proposition 22, the "California Defense of Marriage Act", is almost the same as that of a federal law, the Defense of Marriage Act, which was enacted by Congress in 1996. This federal law had a similar purpose, and was intended to prevent any state from being obligated to recognize a same-sex marriage contracted in another state.

Results of vote

Disputes over its effect
Central to many subsequent disputes over Prop 22's effect is a distinction between statutes enacted by the legislature and initiative statutes enacted directly by the electorate.  The legislature is free to amend or rescind its own enactments, but voters must approve any attempt by the legislature to amend or repeal an initiative statute unless the initiative itself states otherwise.

Controversy over domestic partnerships

In 1999, California enacted the first in a series of domestic partnership provisions. California courts have entertained several challenges to legislative expansions of the domestic partnership scheme enacted after Prop 22. Generally, these challenges alleged that the legislature inappropriately amended Prop 22 by making California's domestic partnership scheme too similar to marriage, or more broadly, that Prop 22 made 'any' subsequent recognition of same-sex partnerships beyond the legislature's inherent power. California Courts of Appeal rejected those claims, noting that domestic partnerships already existed as a legal institution separate from marriage at the time Prop 22 was enacted.

Controversy over marriage licensing within California

In September 2005, the California legislature passed a bill, A.B. 849, eliminating the gender requirements for marriage now found in Family Code section 300. Governor Arnold Schwarzenegger vetoed the bill.  In his veto message, Schwarzenegger argued that passing a law that would implicitly repeal Section 308.5 required the assent of the electorate (and separately made note of pending court challenges).

In ruling on the disputes between Prop 22 and the domestic partnership enactments, California Courts of Appeal have reached differing conclusions as to Prop 22's scope within the marriage statutes.

In Armijo v. Miles, the Second Appellate District distinguished Prop 22 from the case at bar by noting, in part, that the initiative prevented the recognition of same-sex marriages conducted outside California:

The legislative analysis and the ballot arguments readily demonstrate that Proposition 22 was crafted with a prophylactic purpose in mind.  It was designed to prevent same-sex couples who could marry validly in other countries or who in the future could marry validly in other states from coming to California and claiming, in reliance on Family Code section 308, that their marriages must be recognized as valid marriages.  With the passage of Proposition 22, then, only opposite-sex marriages validly contracted outside this state will be recognized as valid in California.

The Armijo court may not have ruled that the historical purpose of Prop 22 limited its scope to out of state marriages. The court appears to have ultimately presumed that Proposition 22 did indeed apply to in-state arrangements deemed to be "marriages," but held that the challenged wrongful death statute did not violate that prohibition:

The question remaining is whether the portion of AB 2580 that amends the wrongful death statute subverts Proposition 22.  Defendants' position that it does is based on the faulty premise that the right to sue for wrongful death is an exclusive benefit of marriage.  It is not.

Less than a week later, on April 4, 2005, the Third Appellate District ruled more explicitly, in Knight v. Superior Court, that Prop 22 also included within the initiative's ambit marriages licensed within the state:

The plain language of Proposition 22 and its initiative statute, section 308.5, reaffirms the definition of marriage in section 300, by stating that only marriage between a man and a woman shall be valid and recognized in California. This limitation ensures that California will not legitimize or recognize same-sex marriages from other jurisdictions, as it otherwise would be required to do pursuant to section 308, and that California will not permit same-sex partners to validly marry within the state.

As with Armijo, the Knight court upheld the challenged statute on the grounds that it did not constitute a "marriage" for purposes of Prop 22 or Section 300.  The cases differed, however, in that Armijo appeared to rely on a narrow observation that a particular benefit was not exclusive to marriage, while Knight upheld a broad domestic partnership statute against challenges it left almost no substantive difference between the two institutions.  Parties in subsequent cases, including the same-sex marriage cases, have noted the apparent split between the appellate courts with respect to its scope.

As the ultimate rulings in these cases arguably did not require a finding that Prop 22 applies to in-state marriages (both were upheld against a challenge that they constituted marriage under Prop 22, the same result that would have obtained if they had ruled Prop 22 did not apply to in-state marriages), some argue that these findings are dicta.  On the flip side, an argument can be made that these holdings are not dicta, as both courts ruled on the merits of whether or not a challenged in-state arrangement constituted a "marriage" for purposes of Prop 22, an allegation that would be moot if either court believed Prop 22 permitted in-state marriages.

In 2008, the California Supreme Court resolved the controversy in ruling on the constitutionality of statutes limiting marriage to a man and a woman: "this provision reasonably must be interpreted to apply both to marriages performed in California and those performed in other jurisdictions."

Invalidation

Separately, numerous challenges to the constitutionality of the opposite-sex requirements found in California's marriage statutes, including Prop 22, came before the courts. A San Francisco trial court threw out all of the gender requirements on state constitutional grounds. On appeal, an intermediate court reversed that decision. In December 2006, the California Supreme Court voted unanimously to review all six cases and held oral argument on March 4, 2008, consolidating the cases as In re Marriage Cases. The Court ruled on May 15, 2008, that Proposition 22 violated the state Constitution and was therefore invalid. Governor Arnold Schwarzenegger immediately issued a statement pledging to uphold the ruling, and repeated his pledge to oppose Proposition 8, a constitutional amendment initiative that would override the Court's ruling and again ban same sex marriages by placing the text of Proposition 22 in the State Constitution.

Proposition 22 has been officially repealed, effective January 1, 2015. Governor Brown signed SB 1306 on July 7, 2014.

See also
Propostion 8
Domestic partnership in California
Same-sex marriage in California
Same-sex marriage in the United States
U.S. state constitutional amendments banning same-sex unions
Defense of Marriage Act (U.S.)
Federal Marriage Amendment
Marriage Protection Act of 2007
LGBT movements in the United States
William "Pete" Knight
David Lane (activist)

References

22
Initiatives in the United States
Same-sex marriage in the United States
Same-sex union legislation in the United States
LGBT rights in California
2000 in LGBT history
Opposition to same-sex marriage

2000 California Proposition 22


Conus textile es una especie de molusco gastrópodo del género Conus, perteneciente la familia Conidae. de una longitud aproximada de 23 centímetros.

Come moluscos, poliquetos y pequeños peces. Su aparato radular, el cual se ha modificado a medida que la especie fue evolucionando, compone un dispositivo de caza en el que algunos dientes constituyen dardos de veneno. Estos dardos tienen forma de arpón, son huecos y se almacenan en un saco para pasarlos de a uno a la trompa. Otro saco dentro del diente sirve para inyectar el veneno, que actúa sobre el sistema nervioso de su víctima. Espera a su presa en los arrecifes coralinos donde habita y, luego la caza lanzándole un arpón venenoso. En instantes esta está paralizada y el caracol extiende su trompa para comerla.

En algunos casos su manipulación causa la muerte a los humanos ya que su veneno es tan letal que con una sola gota de éste es capaz de matar a 20 personas; lamentablemente los síntomas pueden presentarse un par de días más tarde después de suministrado el veneno y no existe antídoto.

Referencias

Enlaces externos

Textile
Taxones descritos por Carlos Linneo
Animales descritos en 1758

Conus textile


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Šalgočka enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Šalgočka im Okres Galanta.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Salgocka


The Railways Act 1993 (c 43) was introduced by John Major's Conservative government and passed on 5 November 1993. It provided for the restructuring of the British Railways Board (BRB), the public corporation that owned and operated the national railway system.  A few residual responsibilities of the BRB remained with BRB (Residuary) Ltd.

Background
While the administration of Margaret Thatcher had not done so, the Major government were determined to privatise British Rail. Railways in the 18th and 19th Centuries had originally been built and run with private capital, but subsidised heavily by Parliament and communities who gave land for building through compulsory purchase. Rail was increasingly regulated, for instance under the Railways Act 1921, but was finally nationalised by the Transport Act 1947. Calls for reform of the nationalised system combined with people who believed only the private sector could run rail to ensure better service for passengers at cheaper cost. This led to the Railways Act 1993.

Contents
The legislation created a new regulatory regime for the railways, with the establishment of the Rail Regulator (dealing with the monopoly and dominant elements of the industry, principally Railtrack (now Network Rail)) and the Director of Passenger Rail Franchising, whose role was to sell passenger rail franchises to the private sector.  The Director of Passenger Rail Franchising was replaced in 2001 by the Strategic Rail Authority. When the SRA was abolished in 2006 franchising were taken over by the Secretary of State for Transport. The statutory position of Rail Regulator was abolished in July 2004 and his functions were taken over by the Office of Rail Regulation.

Consequences
The legislation enabled the Secretary of State for Transport John MacGregor to transfer separated parts of the railway to the private sector. Passenger rail services were franchised to private companies including Virgin Rail Group, Connex and the coach companies Stagecoach and National Express, and the national railway track and signalling company Railtrack was floated on the London Stock Exchange in 1996.  British Rail's track maintenance and renewal operations were sold to private companies, with contracts to provide infrastructure services to Railtrack.  The three rolling stock leasing companies or ROSCOs, owners of the passenger rolling stock, were sold to management buyout teams.

Railtrack
Railtrack collapsed in highly controversial circumstances in October 2001, and in October 2002 the company emerged from railway administration, a special state of insolvency for railway companies created by the Railways Act 1993, as Network Rail.  Some commentators regard the creation of Network Rail and its taking maintenance in-house as the beginning of the reversal of rail privatisation.

Amendments
The legislation has been amended several times, most significantly by the Transport Act 2000, the Railways and Transport Safety Act 2003 and the Railways Act 2005.

See also
 Railways Act 1921
 Transport Act 1947

References

Railway Acts
United Kingdom Acts of Parliament 1993
1993 in rail transport
Transport policy in the United Kingdom
Privatisation of British Rail
November 1993 events in the United Kingdom

Railways Act 1993


زاوية سيدي ابن عروس أو زاوية سيدي أحمد بن عروس هي زاوية من زوايا مدينة تونس، أصبح اليوم جزء منها مكتبة عمومية وجزء آخر مقر لرابطة الجمعيات القرانية. وهي معلم مصنّف منذ 16 نوفمبر1928.

الموقع
تقع الزّاوية بنهج سيدي بن عروس عدد23.

التّسمية
استمدّت تسميتها من اسم الولي الصّالح أحمد بن عروس، وُلد سنة 781 هجري الموافق لسنة 1379 ميلادي بالوطن القبلي وتوفّي سنة 868 هجري الموافق لسنة 1463 ميلادي تنسب إليه الطريقة العروسية الصوفية.

التّاريخ
أمر ببنائها السلطان الحفصي أبو عمرو عثمان سنة 838 هجري الموافق لسنة 1434 ميلادي للشيخ الصالح الولي أحمد بن عروس.

معرض الصّور

أعلام
 أحمد بن عروس

مراجع

زوايا تونسية
مبان ومنشآت في مدينة تونس
معالم أثرية مصنفة في تونس
معالم أثرية مصنفة في ولاية تونس
معالم مدينة تونس

زاوية سيدي أحمد بن عروس


Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF), tasarruf sahiplerinin haklarını yolsuzluk ve usulsüzlüklerden korumak amacıyla kurulmuş devlet kurumudur. Eskiden Merkez Bankası bünyesinde iken, artık Cumhurbaşkanlığı ile ilgili olarak faaliyet göstermektedir.

Tarihçe
Tasarruf mevduatını sigorta etmek üzere 1983 yılında T.C. Merkez Bankası bünyesinde kurulan kurum, 1999 yılında Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumunun (BDDK) kurulması ile de temsil ve idare bakımından BDDK altında yeniden yapılandırılmıştır. 1994 yılında yaşanan ekonomik kriz ile birlikte başlayan 10 yıllık süreçte TMSF'ye toplam 25 banka devredildi.

26 Aralık 2003 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5020 sayılı Kanun ile 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nda değişiklik yapılarak TMSF'nin karar organının Fon Kurulu olduğu ve TMSF'nin genel yönetim ve temsili ile Fon Kurulu tarafından alınan kararların yürütülmesinin Fon Kurulu Başkanına ait olduğu hükme bağlandı ve TMSF özerk bir statüye kavuştu.

Görevleri
TMSF, görevlerini 5411 sayılı Bankacılık Kanunu (111. ve 117. maddeleri) ve ilgili diğer mevzuat ile verilen yetkiler çerçevesinde yerine getirmektedir.
Bunlar:
Tasarruf sahiplerinin hak ve menfaatlerinin korunması amacıyla, mevduatın ve katılım fonlarının sigorta edilmesi,
Fon bankalarının yönetilmesi, mali bünyelerinin güçlendirilmesi, yeniden yapılandırılması, devri, birleştirilmesi, satışı ve tasfiyesi,
TMSF alacaklarının takip ve tahsil işlemlerinin yürütülmesi ve sonuçlandırılması,
TMSF varlık ve kaynaklarının yönetilmesi.

Bünyesindeki medya kuruluşları

Gazete
 2001-2004: TV Guide (Korkmaz Yiğit'ten aldı, Hayyam Gariboğlu'ya sattı.)
 2004-2008: Star (Cem Uzan'dan aldı, Ali Özmen Safa'ya sattı.)
 2004-2006: Show Basın (Erol Aksoy'dan aldı, sonra iade etti.)
 2007: Fotomaç (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2007: Sabah (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2007: Takvim (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2007: Yeni Asır (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2008-2011: Show Basın (Erol Aksoy'dan aldı, Al Jazeera'ya sattı.)
 2013: Akşam (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Ethem Sancak'a sattı.)
 2013: Güneş (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Ethem Sancak'a sattı.)
 2015: Show Basın (Al Jazeera'dan satın aldı.)

TV Platformu
 2013-2015: Digiturk (Çukurova Holding'den aldı. beIN Media Group'a sattı.)
 2013-2015: Digiturk Euro (Çukurova Holding'den aldı. beIN Media Group'a sattı.)

Televizyon
 2002-2006: İzmir TV (EGS Holding'den aldı, Turgay Ciner'e satıp geri aldı.)
 2004-2005: Star TV (Cem Uzan'dan aldı, Aydın Doğan'a sattı.)
 2004-2005: Kral TV (Cem Uzan'dan aldı, Mehmet Emin Karamehmet'e sattı.)
 2004-2006: Dizi TV (Cem Uzan'dan aldı, Aydın Doğan'a sattı.)
 2004-2006: Yeşilçam TV (Cem Uzan'dan aldı, Aydın Doğan'a sattı.)
 2004-2006: Cine5 (Erol Aksoy'dan aldı ve geri verdi.)
 2004-2006: Supersport TV (Erol Aksoy'dan aldı ve geri verdi.)
 2004-2006: Gala TV (Erol Aksoy'dan aldı ve geri verdi.)
 2004-2006: Viva TV (Erol Aksoy'dan aldı ve geri verdi.)
 2005-2008: Kral TV (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Ferit Şahenk'e sattı.)
 2007: atv (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2007: atv Avrupa (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2007: Kanal 1 (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2007: İzmir TV (Turgay Ciner'den aldı, Turkuvaz Medya Grubu'na sattı.)
 2007-2010: Buket TV (Cem Uzan'dan aldı. Daha sonra kapattı.)
 2007-2012: TürkÇ TV (Turgay Ciner'den aldı.)
 2008-2011: Cine5 (Erol Aksoy'dan aldı, Al Jazeera'ya sattı.)
 2008-2009: Supersport TV (Erol Aksoy'dan aldı.)
 2008-2010: Gala TV (Erol Aksoy'dan aldı, Sebil Yayıncılık'a sattı.)
 2008-2010: Viva TV (Erol Aksoy'dan aldı, Artı Televizyon'a sattı.)
 2009-2010: Maxi TV (Erol Aksoy'dan aldı, Sebil Yayıncılık'a sattı.)
 2013: Showmax (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Turgay Ciner'e sattı.)
 2013: Show TV (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Turgay Ciner'e sattı.)
 2013: Show Türk (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Turgay Ciner'e sattı.)
 2013: Skyturk360 (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Nihat Özdemir ve Mehmet Cengiz'e sattı.)
 2013-2014: Turkmax (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı. Kanalın adını değiştirdi.)
 2013-2015: Nickelodeon (Türkiye) (Çukurova Holding'in borçlarından dolayı kanaldaki hisselerine el konuldu. Hisseleri beIN Media Group'a satıldı.) (%50 Viacom International)
 2013-2015: Nickelodeon HD (Türkiye) (Çukurova Holding'in borçlarından dolayı kanaldaki hisselerine el konuldu. Hisseleri beIN Media Group'a satıldı.) (%50 Viacom International)
 2013-2015: Nick Jr. (Türkiye) (Çukurova Holding'in borçlarından dolayı kanaldaki hisselerine el konulmuştur. Hisseleri beIN Media Group'a satıldı.) (%50 Viacom International)
 2013-2015: MTV Türkiye (Çukurova Holding'in borçlarından dolayı kanaldaki hisselerine el konulmuştur. Hisseleri beIN Media Group'a satıldı.) (%50 Viacom International)
 2013-2015: MTV Live HD (Çukurova Holding'in borçlarından dolayı kanaldaki hisselerine el konulmuştur. Hisseleri beIN Media Group'a satıldı.) (%50 Viacom International)
 2014-2015: Turkmax Gurme (Digiturk ile birlikte beIN Media Group'a sattı.)
 2014: Showmax (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2014: Show TV (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2014: Show Türk (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2013-2015: Digiturk'ün kanalları (beIN Media Group'a sattı.)
 2015: Showmax (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2015: Show TV (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2015: Show Türk (Turgay Ciner'den aldı, sonrasında iade etti.)
 2015: Cine5 (Al Jazeera'dan aldı.)
 2018: A9 TV (Adnan Oktar'a düzenlenen operasyonda el koyuldu, daha sonra kapatıldı.)

Radyo
 2003-2005: Joy FM (Cem Uzan'dan aldı. Canwest Grup'a sattı.)
 2003-2005: Joy Türk FM (Cem Uzan'dan aldı. Canwest Grup'a sattı.)
 2003-2005: Süper FM (Cem Uzan'dan aldı. Canwest Grup'a sattı.)
 2003-2005: Metro FM (Cem Uzan'dan aldı. Canwest Grup'a sattı.)
 2004-2005, 2005-2008: Kral FM (Cem Uzan'dan aldı, Mehmet Emin Karamehmet'e satıp geri aldı, Ferit Şahenk'e sattı.)
 2007: Romantik Radyo (Turgay Ciner'den aldı, Ahmet Çalık'a sattı.)
 2004-2012: Show Radyo (Erol Aksoy'dan aldı. Planet Yayıncılık'a sattı.)
 2004-2006, 2008-2010: Radyo Viva (Erol Aksoy'dan aldı. Artı Televizyon'a sattı.)
 2004-2006, 2008-2010-2010: Radyo5 (Erol Aksoy'dan aldı, sonrasında Ferit Şahenk'e sattı.)
 2013: Alem FM (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Ethem Sancak'a sattı.)
 2013: Lig Radyo (Mehmet Emin Karamehmet'ten aldı, Ethem Sancak'a sattı.)

Bünyesindeki bankalar
 Birleşik Fon Bankası
Türk Ticaret Bankası
Müflis Asya Katılım Bankası

Bünyesindeki holdingler
 Erciyes Anadolu Holding
 Koza İpek Holding
 Kaynak Holding
 Naksan Holding
 Akbulut Holding

Faaliyetler

18 Mayıs 2013 tarihinde kanalın sahibi olan Mehmet Emin Karamehmet'in, Cavit Çağlar ile İnterbank ile ilgili kredi ilişkilerinden kaynaklanan $ 455 milyon dolar nedeniyle TMSF tarafından Skytürk 360, Lig TV, Show TV, Digitürk, Alem FM, Lig Radyo, Akşam Gazetesi, Güneş Gazetesi ve BMC şirketlerine el konulmuştur.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki bankalar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

İstanbul merkezli kuruluşlar
1983'te kurulan kamu kurumları
Türk kamu kurumları
Denetleme kurulları

Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu


Vincent-Marie Viénot, Vaublanc Kontu (Doğumu:  2 Mart 1756, Fort Dauphin, Saint-Domingue bugünkü Fort Liberté, Haiti. Ölümü: 21 Ağustos 1845, Paris). Katolik, kralcı eğilimli (Royalism), Fransız yazar ve siyaset adamı.

Siyasal kariyeri Viénot'nun XVI. Louis, Paul Barras, Napoléon Bonaparte, Artois Kontu, X. Charles ve sonunda XVIII. Louis ile omuz omuza olmasını sağladı. Değişen siyasal rejimlerin sonucunda dört defa sürgüne yollanıp, her seferinde bağışlanarak geri çağrıldı.  Uzun ve çalkantılı meslek hayatı boyunca, Devrim ve Directoire yönetimleri altında ardı ardına monarşist milletvekilliği görevini üstlendi. Terör döneminde sürülen, Napoléon'un  gözdesi olan, XVIII. Louis döneminde İçişleri Bakanlığı yapan Viénot, siyasal dönemini ultra kralcı milletvekili olarak bitirdi. Konuşmalarının sert ve ateşli dili ve 1816'da İçişleri Bakanı görevindeyken Académie Française'deki tartışmalı yeniden yapılandırmasıyla hatırlanır.
Öne çıkan karakter özelliği "düzen adamı" olması ile, Liège Devrimi'nin (1789) ılımlı bir değişim yanlısı idi ve siyasal kariyerini Fransız Restorasyonu (1814-1830) döneminin radikal anti-devrimcisi olarak tamamladı.

Eski Rejim Altında Klasik Askeri Eğitim

Bourgogne'un asil bir ailesinden gelmekte olan, Fort-Dauphin'deki Saint-Louis Kalesi komutanı Binbaşı Vivant-François Viénot de Vaublanc'ın büyük oğlu olarak dünyaya geldi. Babasının garnizonu olan Saint-Domingue (Haiti)'de doğdu ve büyüdü. Fransa'ya ilk olarak yedi yaşında ayak bastı.
La Flèche'teki l'Ecole de Cadets ve Paris'teki l'Ecole Militaire'de 1770'ten 1774'e kadar aldığı askeri eğitimin sonrasında, henüz okuldan mezun olmamasına rağmen Provence Kontu ve geleceğin XVIII. Louis'si tarafından Saint-Lazare Nişanı'na layık görüldü.
Amcası Charles'ın yarbayı olduğu ve Liancourt Dükü'nün kontrolünde olan La Sarre Alayı'nda 1776'dan 1782'ye kadar teğmenlik yaptı. Sırasıyla Metz, Rouen ve Lille garnizonlarında görev aldıktan sonra Saint-Domingue'e çağrıldı.
Orada evlendiği bayan De Fontenelle'den bir kız çocuğu dünyaya geldi ve 1782'de Fransa'ya geri döndü. Tribunal des Maréchaux de France olarak bilinen Fransız Mareşal Mahkemesi'nin Melun'deki Dammaire-les-Lys bürosunu ve aynı zamanda bölgeden de bir ev satın aldı. Buradaki görevi bölgedeki aristokratların aralarında çıkan anlaşmazlıkları çözmek olduğundan soylular arasında çok geniş bir çevre elde etti. Bu iş kendisine tarım, edebiyat ve sanatla uğraşabilecek zamanı da tanıdı.

Devrim Sırasında Politikaya Girişi

Genel Konsey'in çağırısıyla ilk yerel görevler
İlk zamanlarda Fransız Devrimi'nin yeni fikirleri tarafından cezbedilerek siyaset mesleğine atıldı ve 1789'da Melun derebeyliğinin (baillage de Melun) üyesi oldu ve Louis-Marthe de Gouy D'arsy başkanlığındaki bu birliğe sekreter seçildi. Birlik, krala cahier de dolérance denilen bir rapor hazırlamak ve Genel Konsey'e (Etats Généraux) bir delege göndermekle mükellefti. Delege olarak, sonrasında Kurucu Meclis üyesi olan, Melun derebeyliğinin üyesi Fréteau de Saint Just'ün adaylığını destekledi ve seçilmesini sağladı.

1790'da, daha sonra başkanlığını yapacağı Seine-et-Marne genel konseyine üye olarak çağrıldı. Bu göreviyle, bu departmanın idari yönetimine başkanlık etme hakkı elde etti.

Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı
Kurucu meclisin feshinden sonra derebeyliklerdeki seçici kurullar yeni delege seçimi için bir araya geldiler. Vaublanc, Seine-et-Marne'daki kurulun başkanı seçildi. 1 Eylül 1791'de yapılan oylamada, on bir kişilik bir listede, 345 oyun 273'ünü alarak 8. sıradan, Yasama Meclisi'ne delege seçildi. Yeminlerine sadık kalarak, hiçbir Kurucu Meclis üyesi yeni mecliste yer almadığından, deneyimsiz delegelerden kurulan meclis içinde, Antil kolonilerinde siyasal tecrübesi olan birkaç kişiden biri oldu.

==== Club des Feuillants'''ın önemli şahsiyeti ====
Meclisin ilk mesai gününden itibaren, XVI. Louis'nin meclis tarafından düşürüleceği zor durumu anlatan konuşmalar yaparak dikkat çekti. Bunun üzerine 92'ye karşı 104 oyla (bu 92 oyu Girondins Liderlerinden Brissot almıştı), çoğunluğu kralcılardan oluşan (royalist) meclise ikinci başkan seçildi (3-15 Kasım 1791). 15-28 Kasım 1791 tarihleri arasında da başkanlık görevini yürüttü.

Vaublanc 29 Kasım'da, krala; tamamen din adamları ve soylular tarafından teşvik edilen yoğun göçün engellenmesini amaçlayan ve Fransız soylularının (Artois Kontu, Condé Prensi, vb.) ordularına sığınak sağladığı için Alman prenslerini misilleme ile tehdit eden, meclisin 9 Kasım tarihli kararnamesine verdiği vetoyu geri almasını isteyen bir mesaj hazırlamakla görevlendirildi. Meclis Vaublanc'nın hazırladığı mesajdan o kadar tatmin oldu ki; seçilmiş 24 kişilik bir delege heyetinin başında kralın huzuruna çıkarak, bu mesajı şahsen okumasını istedi. XVI. Louis, meclisin mesajını titizlikle değerlendireceğini söyledi ve birkaç gün sonra konuyla ilgili kararını Vaublanc'a şahsen iletti.

Bu sayede Vaublanc, (bir ilk olma şartıyla krala boyun eğdirmesiyle), mecliste büyük sükse yaptı. Bu anekdot meşruti erkin değişimini de haber veriyordu: Meclis, yasama gücünü temsil etmiş, yürütmenin nüfuzunu XVI. Louis'nin elinden almıştı; XVI. Louis artık sadece "Fransızlar'ın Kralı"ydı.

745 meclis üyesinden, 263 kişi ile birlikte Vaublanc, anayasal monarşist parti bünyesinde yer alarak, "Club des Feuillants"a üye oldu. Barnave ve Lameth'nin gidişiyle, Jacques Claude Beugnot, Mathieu Dumas ve François Jaucourt ile beraber, liderlik pozisyonuna yükseldi. Devrimci hükümetlere sert muhalefet sergileyerek krala bağlılığı ile dikkatleri üzerine topladı. Sert muhalefeti; inatçı din adamları, göçmenlerin mallarına el koyan kanunlar, Avignon Katliamı'na (Maasacre d'Avignon) kadar varıyordu. Tartışmalar giderek sertleşiyordu. Tartışmalara katılan kalabalık, Charles de Lacretelle gibi meslektaşlarına olduğu gibi Vaublanc'na da sıklıkla " A la lanterne!" diye bağırıyorlardı. Kendisine düşman olan Yasama Meclisi'nden meslektaşı Nicholas de Condorcet Vaublanc için; «Bütün meclislerde böyle gereksiz saçmalıklarla etki yaratan boş kafalı, çığırtkan konuşmacılar oluyor» diyordu. Brissot da ona « Çiftmeclisçilerin şefi » lâkabını takmıştı.

 Monarşinin kaçınılmaz düşüşü
1792'de meclis önünde Rochambeau Kontu'nu savunarak beraatini sağlayanlardan biriydi.
Antiller'de köleliği kaldırmaya çalışan meclis çoğunluğunu izleyerek, kolonilerdeki yaşama dair az bilgisi olan Brissot, Saint Dominigue'de etnik ve sosyal ayrımdan kaynaklanabilecek olası bir iç savaşa karşı, 20 Mart konuşmasıyla uyardı. Diğer yandan bütün « renkli (beyaz ırktan olmayan) ve özgür zencilere » vatandaşlık hakkı tanıyan 4 Naisan 1792 yasasını da savundu. Danimarka ve Büyük Britanya örneklerini izleyerek, 10 Nisan toplantısında kolonilerde giderek artan köle ticaretinin yürürlükten kaldırılması taraftarı olduğunu açıkladı.

3 Mayıs 1792'de Jean-Paul Marat'nın (Fransız gazeteci ve siyaset adamı. 24 Mayıs 1743, 13 Temmuz 1793) ve başrahip Thomas-Marie Royou'nun (1743-1792) ihamı için kanun hükmünde kararnamesini, radikallere hitaben şu cümlelerle desteklemiştir: « Sizler baylar, anayasayı kurtarmak istiyorsunuz; fakat bunu komploları ve komplocuları alt etmeden başaramazsınız; sadece kanun için savaşarak; onunla ve onun için ölerek, ve size beyan ediyorum ki; ben, kanunun infazı için sizinle ölen son kişi olmayacağım; buna inanın baylar... »

18 Haziran'da, Marant önerisinin sonucunda kurulan, Fransa'nın durumunu incelemek ve anayasanın, özgürlüğün ve imparatorluğun kurtuluşu için olanaklar önermekle yükümlü Onikiler Komisyonu''na üye olarak seçildi. 30 Temmuz'da istifasını sundu.

La Fayette savunması

20 Haziran 1792 olaylarını müteakiben La Fayette (6 Eylül 1757 - 20 Mayıs 1834),  kralı Paris'i terkederek kuzeyde toplanan ordularının başına geçmeye ikna etmek için 28 Haziran'da Paris'e geldi. Ulusal muhafızların başı olarak siyasi parti ve kulüpleri kapatmayı denediyse de, bu girişimi mahkemenin kendisine destek vermemesi sebebiyle başarısız oldu. Bu girişime sert bir tepki olarak meclisin sol kanadı La Fayette hakkında vatana ihanet kararnamesi teklifi verme kararı aldı.

Gelişmeler karşısında dehşete kapılan Vaublanc endişe içindeydi. Halk tarafından kabul gören ve mecliste çoğunluk olan radikallerin ateşli muhalefetine rağmen, 8 Ağustos'ta meclis önünde anayasayı çiğnemekle suçlanan general La Fayette'i vargücüyle ve cesaretle savunan bir konuşma yaptı. Kendi deyişiyle; Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy'nin de yardımıyla 200 kararsız delegeyi kendi fikri altına toplamayı başardı. Böylece La Fayette, kullanılan 630 oyun 406'sını toplayarak beraat etti.

Meclis oturumunun çıkışında Vublanc, yaklaşık 30 delegeyle birlikte, duruşmalara katılan halk tarafından tehdit, hakaret ve tartaklamalara maruz kaldılar. Öyle ki; bazı delegeler pencerelerden kaçarak Kraliyet Sarayı'nın korumalarına sığınmak zorunda kaldılar. Hippolyte Taine'in anlatımına göre: « La Fayette'in baş savunucusu olarak Vaublanc üç defa saldırıya uğradı, evine gitmeyerek tedbir almak zorunda kaldı; fakat evini kuşatan kızgın kalabalık seksen kişiyi linç edeceklerini ve Vaublanc'ın ilk sırada olacağını haykırıyordu; on iki kişi evine tırmandılar. Evinde bulamadıkları Vaublanc'ı arkadaşlarının evlerinde aramayı sürdürdüler fakat bulamadılar. Vaublanc'ı "Evine gidersen linç edileceksin" diyerek uyarmıştık. »

Sonuç olarak Vaublanc, 9 Ağustos'ta «federallerin» ve «Marseylilerin» uzaklaştırılmasını talep etti. Fakat talebi mecliste çoğunluk tarafından reddedildi.

10 Ağustos 1792 olayları
Rejimin ve yasama meclisinin Paris komünü tarafından devrildiği 10 Ağustos 1792 olayları sırasında Vaublanc, arabasıyla bugünkü Vendôme Meydanı'ndan geçerken XIV. Louis heykelinin yıkılışına tanık olur. Meclise, devrimci baskıdan kurtulmak için, Paris'i terk ederek kraliyetçi olan Rouen'e gitmek için talepte bulunur. Baskılar, o dereceye gelmiştir ki; gelecekte general olacak istihkam yüzbaşısı Louis Bertrand de Sivray'ın kılıcıyla canına kastından son anda kurtulur.

Daha sonra hatıralarında yazacağı gibi; kraliyet ailesinin Les Tuileries'nin kuşatılmasından sonra yasama meclisine sığınmasının görgü tanıklarından birisi olur.

Konvansiyon ve Terör döneminde Ülkedışına Sürülmesi (1792-1795)

10 Ağustos akşamı, Ulusal Meclis aktivisti Armand-Gaston Camus'nün evine sığınmak zorunda kaldı. Birkaç gün sonra, Neuve Saint Eustache  sokağındaki Strasbourg oteline sığındı. 3 Eylül 1972'de, otelin avlusunda bağrışmalar duydu ve ihbar edildiğini düşündü. Oysa gerçekte, prenses Lamballe'in kafasını bir mızrağın uçuna geçiren kalabalık oradan geçmekteydi!

Konvansiyon'un yeni göreve gelen Kamu Selameti ve Gözetimi Kometeleri, Vaublanc'ın da yurtdışı edileceklerin listesinde yer aldığı ve yasa dışı ilan edildiği bir emir yayınladılar. Bu emirname onu şehri terk etmeye ve önce Normandiya'ya (orada ailesine kavuşacaktı) sonra da Melun yakınlarındaki Bélombres'deki köy evine sığınmaya zorladı. Orada köşesine çekilmiş olarak birçok ay boyunca yaşadı. Orada Gorsas gazetesinin diğer şeyler yanında onu "Kraliçe'den Provence bölgesinde karşı-devrimi organize etmek için 300.000 frank almakla" suçladığını öğrendi.

Şüpheliler yasası 17 Eylül 1793'te oylandı. Vaublanc'ın ismi orada yer aldı. Bir devrimci birlik evini aramaya geldi, bunun üzerine "uzun yollar boyunca" yalınayak olarak kaçmak zorunda kaldı, rastgele gelişigüzel yol aldı. Barınaktan barınağa seğirtti, bir şehre vardığında ihbar edilmemiş olmak için içinden nasıl yalvardığını ve pasaportunu yerel izleme komitesine onaylatmak zorunda olmaktan dolayı duyduğu ızdırabı özellikle betimlemiştir.

14 ve 16 Ekim 1793'teki, Kraliçe Marie Antoinette'in yargılanması sırasında, ismi François Jaucourt'unkiyle birlikte bir suçlama kağıdında yer aldı.

Güney Fransa'ya ve Bordeaux'ye gitmeye yeltendiyse de, Konvansiyon temsilcisi Tallien'in orada acımasız bir baskı uyguladığını öğrendikten sonra, riskleri göz önünde bulundurarak yönünü değiştirdi. Poitiers'den ve orada bir ay geçireceği La Rochelle'den geçti.  Ulusal Muhafız Ordusuna alınma ve orada tanınacağı korkusuyla, kendisini hasta olarak gösterdi ve Gers'teki Castéra-Verduzan'da bulunan bir termal tedaviye kendisini sevk ettirdi. Hastalık numarasıyla ilgili kuşku uyandırmamak için, "tedavi edilemez iskorbüt" hastalığı semptomlarına benzer bir durum yaratmak için düzenli olarak dişetlerini deldi. 9 Thermidor'da (27 Temmuz 1794) Robespierre'in iktidardan düşürüldüğünü yine bu şehirde haber aldı. Yine de Paris'e geri dönmesi için gerekli olan sürgün hükmünün ailesi tarafından kaldırtılması için dört ay daha beklemesi gerekti.

1756 doğumlular
1845 yılında ölenler
18. yüzyıl Fransız siyasetçileri
19. yüzyıl Fransız siyasetçileri
18. yüzyıl Fransız yazarları
19. yüzyıl Fransız yazarları
Académie des Beaux-Arts üyeleri
Gıyabında ölüm cezasına mahkûm edilenler

Vincent-Marie Viénot de Vaublanc


Korsakov Sendromu (Korsakov psikozu)(Wernicke hastalığı) 19. yüzyılın sonlarında tanımlanmış nörolojik bozukluklar.

Organik ve inorganik maddelerle zehirlenme sonucu veya Alkoliklerde ve uzun süreli tam açlık çekenlerde görülen 19. yüzyılın sonlarında tanımlanmış nörolojik bozukluklardır.

Olmamış olayları sanki olmuş gibi hatırlarlar. Yön duyguları karmaşa içindedir, bulundukları yer ve zamanı şaşırabilirler. Hastalığa yakalananların beyinleri incelendiğinde limbik sistemde erimeler görülmüştür. Göz kaslarında yetersizlikler, çift görmeler bu hastalığın oluşturduğu kötü sonuçlardan bazılarıdır.

Bu sendrom adını S.S. Korsakov adlı Rus nörologdan almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bellek bozuklukları
Nörolojik bozukluklar
Sendromlar
Tiyamin

Korsakov sendromu


Prerijski galeb (Leucophaeus pipixcan) je mali galeb (duljine 32–36 cm). Ime roda Leucophaeus potječe od starogrčkog leukos, "bijeli", i phaios, "sumračan". Specifični naziv pipixcan naziv je za ovu vrstu galeba na Nahuatlanskim jezicima.

Opis
Gnijezdi se u središnjim provincijama Kanade i susjednim državama na sjeveru Sjedinjenih Država. To je ptica selica, koja prezimljuje u Argentini, na Karibima, u Čileu i Peruu.

Ljetno perje odrasle ptice je bijelo, a leđa i krila mnogo su tamnije sivi od svih galebova slične veličine, osim većeg aatečkog galeba. Krila imaju crne vrhove s bijelom trakom. Kljun i noge su crvene. Crna kapuljača odrasle ptice u doba parenja uglavnom se gubi zimi.

Mlade ptice slične su odraslim, ali imaju manje razvijene kapuljače i nedostaje im bijeli pojas na krilima. Zrelost postiżu s 3 godine.

Mjere:
 Duljina : 32-36 cm
 Težina : 230-300 g
 Raspon krila : 85-95 cm

Iako ptica nije često viđena na obalama Sjeverne Amerike, javlja se kao rijedak skitnica u sjeverozapadnoj Europi, južnoj i zapadnoj Africi, Australiji i Japanu, s jednim zabilježenim viđenjem u Eilatu u Izraelu 2011. (Smith 2011) i jednim u Larnaki na Cipru, u srpnju 2006. Početkom 2017. primijećena je i u južnoj Rumunjskoj.

Ponašnje

Ove ptice su svežderi poput većine galebova, pa će loviti i tražiti odgovarajući mali plijen. U proljeće će na rijekama kao što je Bow velike grupe plutati sa strujom, jedući kukce koji se izlijegaju. Ponašanje uključuje prolazak kroz određenu dionicu i vraćanje na početak.

Razmnožavanje

Ptice se gnijezde u kolonijama u blizini prerijskih jezera. Gnijezda grade na tlu, rjeđe na plutajućim objektima. Dva ili tri jaja inkubiraju se oko tri tjedna.

Etimologija
Engleski naziv ptice, Franklin's gull, je počast arktičkom istraživaču Sir Johnu Franklinu, koji je vodio ekspediciju 1823. godine u kojoj je dobavljen prvi primjerak Franklinovog galeba.

Izvori

Vanjske poveznice

 Franklin's Gull Species Account – Cornell Lab of Ornithology
 Franklin's Gull - Larus pipixcan – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Poštanske marke (za Maršalove otoke) sa zemljovidom rasprostiranja za Ameriku

 Franklin's Gull article photo 1 of 3 write-up and photos

Ostali projekti

Leucophaeus

Prerijski galeb


تعتبر قرى كوكا مدن حقيقية ليس بوصفها الجغرافي، بل بكنوزها التاريخية والحضارية الغنية والثرة. وكوكا هي أول مركز إداري لحكم شمال السودان في عهود النوبة الزاهرة وأوج مجد حضارتها، وهي الحضارة التي لم يسبر أغوارها الباحثون حتى الآن كما قال الشاعر الحردلو:

أنا نوبيا.. ملك شعار نوبيا.. مهاجر ليك يا نوبيا

مسافر ليك من خمسة آلاف سنين نوبيا.. ولم أصل إلى نوبيا

معنى كلمة كوكا:

لفظة نوبية بمعنى (انزوت)، وهي الأرض المنخفضة المحاطة بأراضي مرتفعة نسبياً.

الموقع الجغرافي:

تقع كوكا على الضفة الغربية لنهر النيل، خاصرة بركة المحس جنوب غرب دلقو. تحدها من الجنوب شياخة كجبار ومن الشمال شياخة الترعة المتاخمة ومن الشرق نهر النيل ومن الغرب الأراضي الزراعية. وتتبع لها كدرمة بالضفة الشرقية، وتمتد الشياخة شرقاً وغرباً على ضفتي نهر النيل بمحاذاة النخيل الباسقة التي تفصل النيل عن المساكن.

التركيبة السكانية:

يتراوح عدد سكان شياخة كوكا بين 7 - 8 آلاف نسمة يعيشون في المنطقة ومدن السودان ودول المهجر المختلفة. وتتشكل التركيبة السكانية لشياخة كوكا من الأسر النوبية الآتية:

أل إسحق محمد : إسحق محمد وأبناءه وأحفاده ويسكنون بحي إبليس وهم العائلة الأكبر بكوكا.

آل كرومة: عبد الحليم الكبير وأبناءه وأحفاده وهم يقطنون بحي شفاركي.

آل داؤود: أبناؤه وأحفاده ويقطنون بحي كتيركي.

آل صادق: واسم الشهرة (شمنتود) وأبناؤه وأحفاده ويقطنون بحي نوركي.

آل بري: الشيخ الكبير الحاج عبد الرحمن بري وأبناءه وأحفاده ويقطنون بحي نوركي.

آل فضل: فضل عبد الله (آل علي) وأبناؤه وأحفاده ويقطنون بحي حسنكي.

آل حاج محمد أحمد: حاج محمد أحمد وأبناؤه وأحفاده ويقطنون بحي مسانكي.

آل محمد إدريس: واسم الشهرة (كرار) فرع إدريس أرو وأبناءه وأحفاده ويقطنون بحي ساندوكي.

آل خيري: واسم الشهرة (أبو شنب) وآل إسماعيل طه فرع شلبي دياب أرو أبناءهم وأحفادهم وهم يقطنون بحي ساندوكي.

آل دياب نصر (الملك): أرو كوكا الكبير وهو جد كل آل دياب وأبناءه وأحفاده وهم يقطنون بحي كوكا وسط.

آل أبو بكر وعباس (إدريس خميسو): أبناءه وأحفاده وهم يقطنون بحي فرنكو (فركو) الساقية (9)، وهم فرع من المحسي.

آل صبر الكبير: وهم فرع من إدريس أرو (حاجن أسي)

آل محمود نصر: أبناءه وأحفاده وهم شركاء الساقية (9) فرنكو.

آل أرباب عباس: (أرو شلبي) فرع من دياب نصر الكبير.

آل محمد علي: ولقبهم (كتير) وهم يقطنون بحي فيانكي.

آل ديشاب: وهم يقطنون بحي هرج.

آل عيد: أبناء وأحفاد علي عيد.

آل أحمد محمد أحمد: أبناء وأحفاد محمد أحمد وهم يقطنون بحي أبو جارة.

آل إسماعيل وصالح: أبناءه وأحفاده (فرع من أرو عبد الله) وهم يقطنون بحي جديد الساقية (15).

آل محمد المحسي: محمد إدريس وأبناؤه وأحفاده وهم يقطنون بحي وفتارِكي الساقية (16).

آل شيخ طويل: أبناء وأحفاد شيخ طويل حامد وهم يقطنون بحي كرام الساقية (17).

آل بدري: أبناءه وأحفاده وهم فرع شيخ طويل حامد وهم يقطنون بحي كرام الساقية (17)..

آل همت خيري: أبناء وأحفاد خيري الكبير ويقطنون بحي فِلّو الساقية (18).

آل حاج محمد عبد الله (أرينتود) تابع للمحسي وهم يسكنون في حي كدرمة بالضفة الشرقية

آل كمبال الكبير: فرع من أرو الكبير يسكنون كوكا وسدلة وأكد وبدين. وعمسيب كمبال يسكنون الملوكية بأردوان.

آل الزبير حمزة: وأبناءه وأحفاده فرع من أرو شلبي ويسكنون في أقتري بدلقو.

المساحة:

تبلغ مساحة شياخة كوكا 30 كيلومتر مربع.

ولاية الشمالية

كوكا المحس