Survivor Series 2000 a fost cea de-a paisprezecea ediție a pay-per-view-ului anual Survivor Series organizat de World Wrestling Federation. A avut loc pe data de 19 noiembrie 2000 în arena Ice Palace din Tampa, Florida.

Evenimentul principal a fost un meci fără decalificare între Stone Cold Steve Austin și Triple H. Meciul a rezultat într-un no contest atunci când acțiunea s-a vărsat în spatele scenei.

Rezultate
 Sunday Night HEAT match: Val Venis l-a învins pe Jeff Hardy (8:00)
 Steve Blackman, Crash Holly și Molly Holly i-au învins pe T & A (Test y Albert) & Trish Stratus într-un Six-person mixed tag team match. (5:00)
 Molly a numărat-o pe Stratus după un Sunset Flip de pe a treia coardă.
 'The Radicalz (Chris Benoit, Dean Malenko, Eddie Guerrero și Perry Saturn) i-au învins pe Billy Gunn, Chyna, K-Kwik și Road Dogg într-un 4-on-4 Survivor Series elimination match (12:43)
 Benoit l-a eliminat pe Gunn cu un Suplex, supraviețuind alături de Saturn.
 Kane l-a învins pe Chris Jericho (12:32)
 Kane l-a numărat pe Jericho după un Chokeslam.
 William Regal l-a învins pe Hardcore Holly prin descalificare, păstrându-și titlul WWF European Championship (5:43)
 Holly a fost descalificat după ce l-a lovit pe Regal cu titlul.
 The Rock l-a învins pe Rikishi (11:19)
 Rock l-a numărat pe Rikishi după un "People's Elbow".
 Ivory a învins-o pe Lita păstrândui titlul WWF Women s (4:53)
 Ivory a numărat-o pe Lita blocând un "Moonsault" cu titlul.
 Kurt Angle l-a învins pe The Undertaker păstrându-și titlul WWF Championship (16:12)
 Angle l-a numărat pe Taker cu un "Roll-Up".
 În timpul meciului, fratele lui Kurt, Eric Angle (care era ascuns sub ring) a intervenit în meci schimbându-se cu Kurt și primind un "Last Ride". Arbitrul Earl Habner, a numărat până la 2 când a observat trișarea. Kurt atunci a profitat de neatenție și la numărat pe Taker cu un "Roll-Up".
 The Dudley Boyz (Bubba Ray Dydley & D-Von Dudley) și The Hardy Boyz (Jeff Hardy & Matt Hardy) i-au învins pe Edge și Christian și Right to Censor (Bull Buchanan & The Goodfather) într-un 4-on-4 Survivor Series elimination match (10:05)
 Jeff l-a eliminat pe Goodfather, câștigând lupta.
 Stone Cold Steve Austin împotriva lui Triple H a încheiat în "no contest" într-un No Disqualification match (25:10)
 Meciul s-a încheiat după ce Triple H a intrat într-o mașină iar Austin a intrat cu o macara ridicând mașina cu HHH înauntru și aruncând-o de la mare înălțime.

Evenimente pay-per-view WWE
Survivor Series

Survivor Series (2000)


|}

Die Bahnstrecke Finspång–Lotorp war eine schmalspurige Eisenbahnstrecke zwischen Finspång in Östergötland und Lotorp in Schweden. Sie hatte eine Spurweite von 891 mm und wurde von dem Unternehmer Carl Edvard Ekman 1854/1855 als Pferdebahn errichtet.

Geschichte
1854 unternahm der Fabrikbesitzer Carl Edvard Ekman eine Initiative, um mit der Norrköping–Fiskeby Järnvägs- och Ångbåts Aktie Bolag einen effizienten Transportweg von Finspång zum Hafen von Norrköping zu schaffen. Dazu ließ er die Fiskeby Järnväg erbauen.

Ekman hatte große Expansionspläne in seiner Eisenhütte in Finspång. In den Hochöfen wurde Erz geschmolzen und das Roheisen zu Geschützen weiterverarbeitet. Er wollte seine Aktivitäten auf den Gebieten Stahl, schmiedbares Eisen und Stahlguss erweitern. Die Wasserkraft des Finspångsån wurde bereits genutzt. Die Wasserfälle in Butbro und Lotorp boten noch viel ungenutzte Wasserkraft. In Butbro wurde ein Sägewerk und ein Hobelwerk gebaut und in Lotorp wurden die alten Hüttenwerke abgerissen und durch eine neue große Eisenhütte ersetzt.

Deshalb ließ Ekman 1854/1855 aus eigenen Mitteln eine 7,5 km langen Bahnstrecke zwischen Finspång und Lotorp bauen. Die Gleise hatte U-Format und eine Spurweite von 891 mm. Die vierrädrigen Güterwagen wurden von Pferden gezogen und wurden je nach Gewicht mit zwei oder vier Pferden bespannt. Diese konnten dann eine Last von drei bis vier Tonnen auf der Schiene befördern.

Die Strecke begann in den Werkstätten in Finspång und führte zu den Verladekais und Lagerhäuser am Skutbosjön. Dort führte sie über eine hölzerne Brücke über den Finspångsån, etwa 50 Meter westlich des Aurora-Pavillons. Der Streckenverlauf ging über Butbro und eine hölzerne Brücke über den Lotorpsån nach Lotorp. Dort führte ein Anschlussgleis zu einem Güterschuppen am Herrgården und ein weiteres zu einer Dampfsäge gegenüber dem Badeplatz. Dann erreichte das Gleis den Verladekai am Fluss, ein weiteres erschloss die alte Schmelzwanne unterhalb der Fischerei.

Die Västra stambanan Stockholm–Göteborg wurde 1862 in Betrieb genommen. Auf Carl Ekmans Initiative wurde die private Bahnstrecke Pålsboda–Finspång gebaut, sie wurde 1874 fertiggestellt. Im gleichen Jahr wurde die 20 Jahre alte Pferdebahn nach Lotorp abgerissen und eine neue Strecke auf demselben Planum mit dem gleichen Standard wie die Strecke Finspång–Pålsboda gebaut. Dies beinhaltete neue, mehr belastbare Brücken über die Flüsse. Die Pferde wurden durch die Dampflokomotive LOTORP (Kristinehamns Mekaniska Verkstad, Nr. 12/1875, Achsfolge C 2 t) ersetzt. Neue Güterwagen mit einer Kapazität von sechs Tonnen wurden beschafft, aber bald durch noch größere Fahrzeuge ersetzt, als die Hütte expandierte.

Nach Lotorp wurden Roheisen, Schrott, Kalk, Quarzstein und Lebensmittel wie Heringsfässer und Zuckersäcke transportiert. In der Gegenrichtung wurden Eisen, Stahlplatten, Stahlgussteile, Schmiedeeisen und Schnittholz befördert. Dabei waren bis zu drei Fahrten am Tag mit etwa zwanzig Güterwagen notwendig.

1861 besuchte König Carl XV. die Gegend um Finspång und unternahm eine Vergnügungsfahrt auf der Lotorpsbanan. Personenverkehr wurde aber sonst nur an den Markttagen in Finspång zweimal im Monat auf eigene Gefahr im offenen Wagen durchgeführt. Sonst sind nur zwei Sonderzüge mit normalen Personenwagen bekannt: bei einem Zug zu einem Wohltätigkeitsfußballspiel rammte der Zug am Spikbruksövergången ein Auto, zwei Menschen starben. Das zweite Mal war am Tag des Kindes (Barnens Dag) im Jahr 1954. Dieser Zug wurde Bumerangen genannt.

Zwischen 1915 und 1919 endete die Eisenverarbeitung in Lotorp und die Beförderung von Eisen- und Stahlprodukten ging zu Ende. Das Sägewerk in Yxviken wurde 1918 erbaut und die Bahnstrecke verlängert. In Lotorp wurden dann große Mengen Holzschnitzel verladen. 1916 gab es auch Pläne, Personenverkehr nach Lotorp durchzuführen. Dafür wurde ein Personenwagen für 30 Personen erworben und ein Umbau der Strecke bei Butbro durchgeführt. Später wurde der Busverkehr ein starker Konkurrent der Bahn. Lastwagen, die einen direkten Transport ermöglichten, machten dem Schienenverkehr zu schaffen. 1962 war das Ende der Bahnstrecke gekommen, die Schienen wurden abgebaut.

Weblinks
 Geschichte der Pålsboda–Finspång Järnväg bei historiskt.nu (schwed.)

 Abkürzungen schwedischer Bahngesellschaften bei Stig Lundin

Einzelnachweise

Pferdebahn
Bahnstrecke in Östergötlands län
Gemeinde Finspång

Bahnstrecke Finspång–Lotorp


ඇස්. මහින්ද හිමි හෝ ටිබෙට් ජාතික ඇස්. මහින්ද හිමි ලෙසින් සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන, සිකිම් මහින්ද හිමි යනු, සිකිම් රාජ්‍යයේ උපත ලබා බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවට සංක්‍රමණය වී මහණවූ බෞද්ධ භික්ෂුවකි. උන්වහන්සේ, කවියෙකු සහ ගත් කතු වරයෙකු වන අතර, සිංහල ජාතික වයාපාරයට සම්බන්ධ වී කටයුතු කර ඇත. උන්වහන්සේ පැමිණ ඇත්තේ සිකිම් වෙතින් වුවද, තමන්  ටිබෙට් ජාතික යැයි එතුමන් විසින් පවසන්නට ඇත්තේ, බොහෝ විට ලංකාවේ ටිබෙටය බෙහෙවින් ජනප්‍රියව පැවති නිසා වන්නට ඇත.

තරුණ වියෙහි ලංකාවට (වර්තමානයෙහි  ශ්‍රී ලංකාව) පැමිණි මහින්ද හිමි බෞද්ධ භික්ෂුවක් ලෙසින් පැවිදි බව ලැබීය. සිංහල භාෂාව ඉගෙනගත් උන්වහන්සේ, කවියෙකු වී, ඔවුන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් සටන් කරන මෙන් ලාංකිකයන් පොළඹවමින්, ස්වදේශාලය ඔවුන් සිත් වල කාවද්දමින් සාහිත්‍ය කෘතීන් කිහිපයක් බිහි කලේය. උන්වහන්සේ වර්තමානයෙහි ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වීරයෙක් ලෙසින් සැලකෙයි.

මුල් දිවිය

මධ්‍යම ආසියාවේ හිමාලය කදු  වැටියේ  සීකිම් (SIKKIM) දේශයට උතුරු සීමාවේ ටිබෙටය නම් බෞද්ධ දේශයේ 1901 ජන්ම ලාභය ලද  මහින්ද හිමියන්ට දෙමාපියන් විසින් එස්. කේ. තෂිනම්ගල් ලෙස නම් තබන ලදී. එතුමාගේ පවුල ජීවත්වූයේ සිකිම් හී අගනුවර වන  ගංටොක් නුවරය . කුඩා  අවධියේම දෙමාපියන් අහිමි වූ තෂිනම්ගසල්ට සොහොයුරන් තිදෙනකු වූ බවට තොරතුරු හමු වේ.  ඒ අතර තුන්වන සොයුරු සීකිම් පුණ්‌නජි හිමි නමින් පැවිදිව සිටි අතර කුඩා තෂිනම්ගසල්  හට රැකවරණ සැපයූයේ උන්වහන්සේය. වැඩිමල් සොහොයුරා කල්කටා විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ටිබෙට්  භාෂාව පිළිබඳව කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස කීර්තිමත් සේවයක් කළ අයෙකි. දෙවැනි සොයුරා  ටිබෙට් රජුගේ අගමැති ලෙස රාජ්‍ය පාලනයට සම්බන්ධ වී තිබේ.

සීකිම් පූණ්‌නජි හිමිගේ මිත්‍රයෙකු වූ ජර්මන් ජාතික ඥනාතිලෝක හිමිගේ අවශ්‍යතාව  මත සීකිම් පූණ්‌නජි හිමියන්ට ද ලංකාවට වැඩම කිරීමට සිදුවිය. එසේ සීකිම් පුණ්‌නජි  හිමියන් හා ජර්මන් ජාතික ඥනාතිලෝක හිමියන් සමගින් කුඩා තෂිනම්ගසල්ට ද ලංකාවට  පැමිණීමට සිදුවිය. ඒ 1912 වර්ෂයේය. කුඩා තෂිනම්ගසල් ලංකාවට පැමිණීම සිදුවූයේ ඒ  අයුරිනි. දොඩම්දූවේ පොල්ගස්‌දූව ආරාමය මෙම තිදෙනාගේම වාසස්‌ථානය විය. පසුව  අධ්‍යාපනය ලැබීමට පුණ්‌නජි හිමියන් සමගින් මරදාන මාලිගාකන්ද විෙද්‍යාදය පිරිවෙනට  ගිය තෂිනම්ගසල් එහිදී සිංහල, පාලි, සංස්‌කෘත ආදි භාෂාද බුදුදහම හා නක්‍ෂත්‍රය වැනි  විෂයන් ද ඉගෙන ගත්තේය. පසුව දොඩංදූව ශෛලබිම්බාරාමයේදී තෂිනම්ගසල් පැවිදි භාවයට  පත්වන්නේ ටිබෙට් එස්. මහින්ද හිමි නමිනි. ශ්‍රී ලංකා අමරපුර මහා නිකායට අයත්  රත්ගම සිරි චූලසුමන හිමියන්ගේ ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස උන්වහන්සේ එදා පැවිදිව දොඩංදූවේ වාසය  කරන අතර තම සද්ධිවිහාරික දොඩංදූවේ ජිනරතන හිමියන්ගේ ඇසුරින් තම සහජ කවිත්වය ඔප්නංවා  ගත්තේය. ටිබෙට් එස්. මහින්ද හිමියන් මහා කවියකු බවට පත්කරන ලද්දේ දොඩංදූවේ ජිනරතන  හිමියන්ගේ ගුරු හරුකම් මගිනි. ජිනරතන හිමියන් අප්‍රකට වුවත් දක්‍ෂ කවියෙකි.

බෞද්ධ භික්ෂුභාවය සහ ලංකාවේ ජීවිතය
දකුණු ලංකාවේ, පොල්ගස්දූවේ පන්සලක නවාතැන් ගත් සොහොයුරන් දෙදෙන ඥානාලෝක නමැති භික්ෂුවක් යටතේ බුද්ධාගම උගෙන ගත්හ. ඉන්පසු උන්වහන්සේව  මරදානේ, විද්‍යෝදය පිරිවෙන වෙත යැවුණු අතර ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගැනීම සඳහා පාසැලකට  ඇතුළු කරන ලදි. ඉන් අනතුරුව, පොල්ගස්දූවේ පන්සල වෙත යළි පැමිණි උන්වහන්සේ, සිංහල සහ පාලි භාෂා ඉගෙන ගත්හ.  පළමුවන ලෝක යුද්ධය ඇරඹෙත්ම, ජර්මන් ජාතිකයෙක් වූ, උන්වහන්සේගේ උපාධ්‍ය ඥානාලෝක හිමියන්, අත්අඩංගුවට පත් විය. මෙම කාලය වන විට උන්වහන්සේගේ සොහොයුරු සිකිම් පුන්නජි හිමියන් අපවත්ව සිටි බවක් පෙනෙන අතර, රජය විසින් මහින්ද හිමියන් දෙවරක් සිර අඩස්සියේ ලන ලදි.

උන්වහන්සේ පසු කලෙක සිකිම් මහින්ද ලෙසින්  අමරපුර නිකායේ පැවිදි බව ලැබූ මුත් එස්. මහින්ද (ඇස්. මහින්ද)ලෙසින් සිය නම භාවිතා කල සේක. ටිබෙට් එස්. මහින්ද හිමියන් ප්‍රාචීන මධ්‍යම විභාගයන් ද සමත් වී ඇත. 1930 ජුනි  16 දින පෑලියගොඩ විද්‍යාලංකාර පරිවේනාධිපති ලුණුපොකුණේ ශ්‍රී ධම්මානන්ද නාහිමි  වෙතින් සියම් මහා නිකායේ පැවිදි භාවය ලබාගන්නා ලදී. තමන්වහන්සේ ටිබෙට් ජාතිකයෙක් ලෙසින් හඳුන්වාගන්නට ඇත්තේ, එම රට ආසියාවේ ප්‍රමුඛ බෞද්ධ රටක් ලෙස එකල ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධව පැවතීම නිසා විය හැක.  1934 සිට 1936 දක්වා එස්. මහින්ද හිමියෝ කොළඹ, ආනන්ද විද්‍යාලයේ ගුරුවරුයෙකුව සේවය කළහ.

සාහිත්‍යමය කර්තව්‍යයන් සහ ජාතිකවාදය

ඇස්. මහින්ද හිමියන් ඉතා ඉක්මණින් සිංහල භාෂාව පිළිබඳ නිපුණතාවය ලබාගත් අතර කවියෙකු මෙන්ම කතුවරයෙකු ලෙසද සිය ස්ථාවරත්වය ගොඩ නගා ගත්තේය. උන්වහන්සේ පොත් 40කටත් වඩා රචනා කර ඇති අතර ඉන් බොහොමයක්ම දේශානුරාගය වඩවන ඒවා විය. මහින්ද හිමියන්ගේ පළමු පොත  'ඔවා මුතු දම වන අතර අවසන් පොත ලෙස 'ශ්‍රී පාද' විශ්වාස කෙරෙයි.  උන්වහන්සේ බොහෝවිට ශ්‍රී ලංකාවේ අතීත ශ්‍රී විභූතිය සහ වර්තමාන ජනයාගේ දුර්වලකම් වෙත අවධානය යොමු කරමින් ඔවුන් නිදහස උදෙසා වැඩ කිරීමට පෙළඹවීම කෙරෙහි සිය අවධානය යොමු කළේය. මහින්ද හිමියන් ළමා පොත් කිහිපයක්ද රචනා කර ඇත.   ඇස්. මහින්ද  හිමියන්ගේ ප්‍රසිද්ධ කෘති

නිදහසේ දැහැන
නිදහසේ මන්ත්‍රය
ජාතික තොටිල්ල
අද ලක් මවගේ පුත්තු
විදේශිකයකුගෙන් ලක් මවට නමස්කාරයක්
සිංහල ජාතිය
ලංකා මාතා
නිදහස

මහින්ද හිමියන් ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස් ව්‍යාපාරයේ පදනම වූ අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයෙකුද විය. 1948 දී නිදහස ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව එතුමන්ගේ නිදහස් ව්‍යාපාරය උදෙසා වූ සාහිත්‍යමය දායකත්වය සලකා ජාතික වීරයෙක් ලෙස ප්‍රකාශ කරන ලදී. අති පූජ්‍ය ඇස්. මහින්ද හිමියෝ 1951 මැයි 16 වන දා අපවත් වී වදාළහ.

මහින්ද හිමිගේ කවි
තුම් නිදහස් රුකෙහී සෙවනැල්ලෙහි සිංහලයෝ සැතපෙත්වා!

ගම් බිර දම් සහ පෙම් සමගී රස කා අතරත් පැතිරේවා!

හිම් කොට සිව් සයුරත් සුනෙරත් රුදු දෑ කුල බේ දුරුවේවා!

පෙම් බර ලක්මව සව් සැපතින් වැජඹේ! වැ ජඹේ! වැජඹේවා.කරුමෙන් වාසනාවෙන් මහිමයෙන් පිට

.කිසිවක් නොසැලකේ යන මහ මුසා බස.

.පෙර කරුමයේ හැටියට ඔහෙ හිටපල්ලා

.යන දරුමයේ සැබවක් නැත දැන ගල්ලා

.ලොව උරුමයේ අපටත් හිමි දැය ඉල්ලා

.බැරි කරුමයේ කිම සටනට සැර සෙල්ලා.

මෙලොවින් පරලොවින් වියයුතු යහපත  ට
මගපෙන්වීම යන අදහස පෙරටු කො    ට
තෙපලන්නේ නම්පිය තෙපුලක් මියුරුකො ට
මිතුරන් මිසක සතුරෝ නොම වෙති ඔහු ට

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 සාගර පලන්සූරිය
 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වීරයෝ
භික්‍ෂූහූ
1901 උපත්
1951 මරණ
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයීය, පීඨය

එස්. මහින්ද හිමි


29337 Hakurojo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29337 Hakurojo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 6,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

29337 Hakurojo


Olaylar
 1889 - New York World çalışanı Nellie Bly, 40.071 kilometre sürecek olan Dünya seyahatine başladı. Seyahatine esin kaynağı olan Seksen Günde Devr-i Âlem'in yazarı Jules Verne ile de bu seyahati sırasında tanıştı.
 1914 - Fuat Uzkınay, ilk Türk filmi sayılan "Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı"nı çekti.
 1918 - Çekoslovakya'da cumhuriyet ilan edildi.
 1922 - BBC, Birleşik Krallık'ta radyo yayınlarına başladı.
 1922 - Tekirdağ'ın Malkara ilçesinin kurtuluşu.
 1925 - Sivas'ta bazı kişiler şapka inkılabına karşı duvarlara yazılar astı. İmamzade Mehmet Necati, bu nedenle idama mahkûm oldu.
 1940 - Birleşik Krallık'ın Coventry şehri hava saldırısına uğradı; 100 sivil öldü.
 1941 - Türkçe Terimler Cep Kılavuzu yüksek okul öğretmenlerine dağıtıldı.
 1944 - Ahıska Türkleri'nin Ahıska'dan sürülmesi.
 1958 - Hukuk Profesörü Ragıp Sarıca, "Gazetecilerin tevkif edildiği yerde demokrasi yoktur" dedi.
 1960 - Yassıada duruşmalarında, eski Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu'yla ilgili döviz yolsuzluğu davası başladı. Aynı gün, eski Başbakan Adnan Menderes'in yargılandığı "Bebek Davası"nda delil olarak bebeğin kemikleri Ankara'dan getirildi.
 1964 - Amerikalı aktör Kirk Douglas, "iyi niyet elçisi" olarak Türkiye'ye geldi. Başbakan İsmet İnönü, Douglas'ı kabul etti.
 1969 - Muammer Kaddafi, Libya'daki bütün yabancı bankaları kamulaştırdı.
 1969 - NASA, Ay yüzeyindeki ikinci insanlı görev için Apollo 12 uzay aracını fırlattı.
 1971 - Mariner 9, Mars gezegenine ulaştı ve başka bir gezegenin yörüngesinde dönen ilk uzay aracı olma unvanını kazandı.
 1972 - İsmet İnönü, 5 Kasım'da CHP'den, bugün de milletvekilliğinden istifa etti.
 1975 - İspanya, Batı Sahra'daki egemenlik hakkından vazgeçti.
 1976 - Çayırhan Termik Santrali ve Kömür Üretim Tesislerinin temeli atıldı.
 1983 - Barış Derneği davası sonuçlandı. 18 kişi 8 yıl, 5 kişi de 5 yıl hapis cezasına mahkûm oldu.
 1984 - Türkiye millî futbol takımı, kendi sahasında İngiltere'ye 8-0 yenildi.
 1985 - Demokratik Sol Parti (DSP), Bülent Ecevit önderliğinde kuruldu.
 1991 - Anadoluhisarı açıklarında koyun yüklü bir yabancı gemi, başka bir yabancı bandıralı gemiyle çarpıştı; 2 gemici kayboldu, 22 bin koyun boğuldu.
 1993 - Naim Süleymanoğlu, Dünya Halter Şampiyonası'nda üç altın madalya kazandı.
 2002 - 1993'te 2 CIA mensubunu öldürmekten mahkûm olan Pakistanlı Aimal Han Kasi, Virginia'da zehirli iğneyle idam edildi.
 2016 - Yeni Zelanda'nın Christchurch şehrinde 7,8 şiddetinde deprem meydana geldi. 2 kişi öldü.

Doğumlar

 1663 - Friedrich Wilhelm Zachau, Alman müzisyen ve besteci (ö. 1712)
 1719 - Leopold Mozart, Alman besteci ve müzisyen (Wolfgang Amadeus Mozart'ın babası) (ö. 1787)
 1765 - Robert Fulton, Amerikalı mucit (ö. 1815)
 1771 - Xavier Bichat, Fransız anatomi bilgini ve fizyolog (ö. 1802)
 1774 - Gaspare Spontini, İtalyan besteci (ö. 1851)
 1797 - Charles Lyell, İskoç jeolog (ö. 1875)
 1803 - Jacob Abbott, Amerikalı çocuk kitapları yazarı (ö. 1879)
 1812 - Aleardo Aleardi, İtalyan şair (ö. 1878)
 1838 - August Šenoa, Hırvat romancı, eleştirmen, editör, şair ve oyun yazarı (ö. 1881)
 1840 - Claude Monet, Fransız empresyonist ressam (ö. 1926)
 1861 - Frederick Jackson Turner, Amerikalı tarihçi (ö. 1932)
 1863 - Leo Hendrik Baekeland, Belçika asıllı Amerikalı kimyacı (ö. 1944)
 1875 - Jakob Schaffner, İsviçreli romancı (ö. 1944)
 1877 - Norman Brookes, Avustralyalı tenisçi (ö. 1968)
 1878 - Julie Manet, Fransız ressam (ö. 1966)
 1889 - Jawaharlal Nehru, Hindistan'ın ilk Başbakanı (ö. 1964)
 1891 - Frederick Banting, Kanadalı tıp doktoru ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1941)
 1900 - Aaron Copland, Amerikalı besteci ve En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi (ö.1990)
 1906 - Louise Brooks, Amerikalı sinema oyuncusu ve dansçı (ö. 1985)
 1907 - Astrid Lindgren, İsveçli çocuk kitapları yazarı (ö. 2002)
 1907 - Howard W. Hunter, Amerikalı dini lider (ö. 1995)
 1908 - Joseph Raymond McCarthy, Amerikalı senatör (ö. 1957)
 1910 - Eric Malpass, İngiliz romancı (ö. 1996)
 1917 - Park Chung-hee, Güney Koreli asker ve siyasetçi (ö. 1979)
 1919 - Salah Birsel, Türk şair ve deneme yazarı (ö. 1999)
 1922 - Butros Butros-Gali, Mısırlı diplomat ve Birleşmiş Milletler'in 6. Genel Sekreteri (ö. 2016)
 1922 - Veronica Lake, Amerikalı aktris (ö. 1973)
 1924 - Leonid Kogan, Sovyet kemancı (ö. 1982)
 1926 - Marc Aryan, Ermeni asıllı Belçikalı şarkıcı (ö. 1985)
 1927 - Narciso Yepes, İspanyol klasik gitar sanatçısı (ö. 1997)
 1930 - Monique Mercure, Kanadalı oyuncu (ö. 2020)
 1930 - Edward Higgins White, test pilotu ve NASA astronotu (ö. 1967)
 1932 - Gunter Sachs, Alman fotoğrafçı ve yazar (ö. 2011)
 1934 - Dave Mackay, İskoç eski millî futbolcu ve teknik direktör (ö. 2015)
 1934 - Ellis Marsalis Jr., Amerikalı caz piyanisti ve müzik eğitimcisi (ö. 2020)
 1935
 Hüseyin, Ürdün Kralı (ö. 1999)
 Lefteris Papadopulos, Yunan şarkı sözü yazarı, şair ve gazeteci
 1937 - Önder Sav, Türk siyasetçi
 1941 - Güler Ökten, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1942 - Natalia Gutman, Rus çellist
 1943 - Valeri Hlevinski, Sovyet-Rus tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2021)
 1944
 Karen Armstrong, İngiliz yazar ve tarihçi
 Nazlı Ilıcak, Türk gazeteci
 1948 - III. Charles, Birleşik Krallık ve Commonwealth bölgesi üyesi 14 ülkenin kralı
 1951 - Zhang Yimou, Çinli film yönetmeni
 1952 - Maggie Roswell, Amerikalı seslendirme sanatçısı
 1953 - Dominique de Villepin, Fransız siyasetçi
 1954
 Bernard Hinault, eski Fransız yol bisikleti yarışçısı
 Condoleezza Rice, Amerikalı siyasetçi ve Dışişleri Bakanı
 Eliseo Salazar, Şilili otomobil yarışçısı
 Yanni, Yunan besteci
 1955 - Jack Sikma, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu
 1956
 Valerie Jarrett, Amerikalı iş insanı ve eski hükûmet yetkilisi
 Peter R. de Vries, Hollandalı araştırmacı gazeteci, politikacı ve program yapımcısı (ö. 2021)
 1959 - Paul McGann, İngiliz oyuncu
 1962
 Stefano Gabbana, İtalyan modacı
 Laura San Giacomo, Amerikalı oyuncu
 1964 - Patrick Warburton, Amerikalı stand-up komedyeni, aktör, ses sanatçısı ve komedyen
 1969 - Butch Walker, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve yapımcı
 1970 - Brendan Benson, Amerikalı şarkı sözü yazarı ve müzisyen
 1972
 Matt Bloom, Amerikalı profesyonel güreşçi
 Josh Duhamel, Amerikalı sinema ve televizyon oyuncusu
 Edyta Górniak, Polonyalı şarkıcı
 1973 - Adina Howard, Amerikalı R&B şarkıcısı
 1975
 Travis Barker, Amerikalı müzisyen ve yapımcı
 Luizão, Brezilyalı futbolcu
 1975 - Gary Vaynerchuk, Belaruslu–Amerikalı girişimci ve motivasyon konuşmacısı
 1977 - Obie Trice, Amerikalı rapçi
 1978 - Michala Banas, Yeni Zelandalı televizyon oyuncusu ve şarkıcı
 1979
 Olga Kurylenko, Ukraynalı-Fransız oyuncu ve model
 Miguel Sabah, Meksikalı futbolcu
 1981
 Vanessa Bayer, Amerikalı oyuncu ve komedyen
 Russell Tovey, İngiliz oyuncu
 1982
 Marija Şerifoviç, Sırp şarkıcı
 Joy Williams, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1983 - Chelsea Wolfe, Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarı ve müzisyen
 1984 - Marija Šerifović, Sırp şarkıcı
 1985 - Thomas Vermaelen, Belçikalı futbolcu
 1987 - Yorgos Yeoryiadis, Yunan millî futbolcu
 1989
 Vlad Chiricheș, Rumen millî futbolcu
 Jake Livermore, İngiliz millî futbolcu
 1990 - Roman Bürki, İsviçreli millî futbolcu
 1991 - Graham Patrick Martin, Amerikalı oyuncu
 1992 - Burak Tozkoparan, Türk oyuncu ve müzisyen
 1993 - Samuel Umtiti, Kamerun asıllı Fransız millî futbolcu
 1994 - Bubacarr Sanneh, Gambiyalı millî futbolcu
 1997 - Axel Tuanzebe, Demokratik Kongo asıllı İngiliz futbolcudur

Ölümler
 565 - I. Justinianus, Bizans İmparatoru (d. 482-483)
 976 - Taizu, Çin'in Song Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (d. 927)
 1263 - Aleksandr Nevski, Novgorod'un Büyük Prensi ve Rus savaş kahramanı (d. 1220)
 1359 - Gregori Palamas, Selanik Başpiskoposu, teolog ve mistik (d. 1296)
 1533 - Piri Mehmet Paşa, Osmanlı sadrazamı (d. 1458)
 1716 - Gottfried Wilhelm Leibniz, Alman filozof (d. 1646)
 1817 - Policarpa Salavarrieta, Kolombiya'nın bağımsızlığı için mücadele vermiş ajan ve devrimci (d. 1795)
 1831 - Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Alman filozof (d. 1770)
 1844 - Flora Tristan, Fransız yazar, sosyalist ve kadın hakları savunucusu (d. 1803)
 1908 - Guangxu, Qing (Mançu) hanedanının dokuzuncu imparatoru (1875-1908) (d. 1871)
 1909 - Joshua Slocum, Amerikalı denizci, gezgin ve yazar (d. 1844)
 1928 - Şekerci Cemil Bey, klasik Türk müziği bestecisi (d. 1867)
 1946 - Manuel de Falla, İspanyol besteci ve piyanist (d. 1876)
 1950 - Orhan Veli Kanık, Türk şair (d. 1914)
 1962 - Manuel Gálvez, Arjantinli yazar ve şair (d. 1882)
 1966 - Steingrímur Steinþórsson, İzlanda Başbakanı (d. 1893)
 1982 - Osman Canberk, Türk çevirmen ve gülmece yazarı (d. 1908)
 1985 - Wellington Koo, Çin Cumhurbaşkanı (d. 1888)
 1991 - Tony Richardson, İngiliz sinema yönetmeni ve Oscar ödülü sahibi (d. 1928)
 1992 - Ernst Happel, Avusturyalı futbolcu ve teknik direktör (d. 1925)
 1997 - Eddie Arcaro, Amerikalı jokey (d. 1916)
 2001 - Juan Carlos Lorenzo, Arjantinli futbolcu ve teknik direktör (d. 1922)
 2009 - Ensari Bulut, Türk siyasetçi (d. 1956)
 2011 - Esin Afşar, Türk ses sanatçısı, yazar, çevirmen, tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1936)
 2014 - Diem Brown, Amerikalı sunucu ve gazeteci (d. 1982)
 2014 - Murteza Paşayi, İranlı müzisyen, besteci ve pop şarkıcısı (d. 1984)
 2015 - Nick Bockwinkel, Amerikalı eski profesyonel güreşçi ve çalıştırıcı (d. 1934)
 2016 - Vladimir Belov, Soyvet-Rus eski hentbolcu (d. 1958)
 2016 - Gwen Ifill, Amerikalı gazeteci, yazar ve Tv sunucusu (d. 1955)
 2016 - Janet Wright, İngiliz-Kanadalı kadın oyuncu (d. 1945)
 2017 - İsmet Iraz, Türk taekwondocu (d. 1936)
 2017 - Shyama, Pakistan doğumlu Hint oyuncu (d. 1935)
 2018 - Rolf Hoppe, Alman tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1930)
 2018 - Mario Suárez, Venezuelalı halk müziği şarkıcısı ve müzisyeni (d. 1926)
 2019 - María Baxa, İtalyan-Sırp sinema oyuncusu (d. 1943)
 2019 - Branko Lustig, Hırvat film yapımcısı (d. 1932)
 2020 - Armen Cigarhanyan, Ermeni-Sovyet aktör ve tiyatro yönetmeni (d. 1935)
 2020 - Lindy McDaniel, Amerikalı profesyonel beyzbol oyuncusu (d. 1935)
 2020 - Ahmet Kekeç, Türk gazeteci, yazar (d. 1961)
 2020 - Hasan Muratović, Boşnak akademisyen ve siyasetçi (d. 1940)
 2020 - Kay Wiestål, İsveçli futbolcu ve girişimci (d. 1940)
 2021 - Etel Adnan, Lübnan asıllı Amerikalı şair, ressam, yazar ve entelektüel (d. 1925)
 2021 - Heath Freeman, Amerikalı aktör (d. 1980)
 2022 -  Pappu, Hintli görüntü yönetmeni (d. 1978)
 2022 - Aleksandr Sloboda, Belaruslu siyasetçi (d. 1920

Tatiller ve özel günler
 Dünya Diyabet Günü

1114
14

14 Kasım


ميركو غوادالوبي  (مواليد 9 فبراير 1987 في برينديزي - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سيينا الإيطالي منذ 2007 في مركز الجناح الأيسر كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم .

مراجع

رياضيون من برينديزي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من برينديزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كوسينزا
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي مسينا
مواليد 1987
مواليد في برينديزي
لاعبو نادي أنكونا لكرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو اتحاد بافيا لكرة القدم
لاعبو بوتينزا
لاعبو كرة قدم من بوليا

ميركو غوادالوبي


Stéphanie Vanden Borre, née le 14 septembre 1997, est une joueuse de hockey sur gazon belge. Elle évolue au poste de défenseure à La Gantoise HC et avec l'équipe nationale belge.

Elle a participé à la Coupe du monde 2018.

Carrière

Championnat d'Europe
  : 2017
  : 2021
 Top 8 : 2015, 2019

Références

Liens externes

Joueuse belge de hockey sur gazon
Naissance en septembre 1997

Stéphanie Vanden Borre


Dolmabahçe Palace (, ) located in the Beşiktaş district of Istanbul, Turkey, on the European coast of the Bosporus strait, served as the main administrative center of the Ottoman Empire from 1856 to 1887 and from 1909 to 1922 (Yıldız Palace was used in the interim period).

History

Dolmabahçe Palace was ordered by the Empire's 31st Sultan, Abdülmecid I, and built between the years 1843 and 1856. Previously, the Sultan and his family had lived at the Topkapı Palace, but as the medieval Topkapı was lacking in contemporary style, luxury, and comfort, as compared to the palaces of the European monarchs, Abdülmecid decided to build a new modern palace near the site of the former Beşiktaş Sahil Palace, which was demolished. Hacı Said Ağa was responsible for the construction works, while the project was realized by architects Garabet Balyan, his son Nigoğayos Balyan and Evanis Kalfa (members of the Armenian Balyan family of Ottoman court architects).

The construction cost five million Ottoman gold lira, or 35 tonnes of gold, the equivalent of ca. $1.9 billion in today's (2021) gold values. This sum corresponded to approximately a quarter of the yearly tax revenue. Actually, the construction was financed through debasement, by massive issue of paper money, as well as by foreign loans. The huge expenses placed an enormous burden on the state purse and contributed to the deteriorating financial situation of the Ottoman Empire, which eventually defaulted on its public debt in October 1875, with the subsequent establishment in 1881 of financial control over the "sick man of Europe" by the European powers.

The palace was home to six Sultans from 1856, when it was first inhabited, up until the abolition of the Caliphate in 1924: The last royal to live here was Caliph Abdülmecid Efendi. A law that went into effect on March 3, 1924, transferred the ownership of the palace to the national heritage of the new Turkish Republic. Mustafa Kemal Atatürk, the founder and first President of the Republic of Turkey, used the palace as a presidential residence during the summers and enacted some of his most important works here. Atatürk spent the last days of his medical treatment in this palace, where he died on November 10, 1938.

Today, the palace is managed by Milli Saraylar Daire Başkanlığı (Directorate of National Palaces) responsible to the Grand National Assembly of Turkey.

Location
The site of Dolmabahçe was originally a bay on the Bosporus which was used for the anchorage of the Ottoman fleet. The area was reclaimed gradually during the 18th century to become an imperial garden, much appreciated by the Ottoman sultans; it is from this garden that the name Dolmabahçe (Filled-in Garden) comes from the Turkish dolma meaning "filled" and bahçe meaning "garden." Various small summer palaces and wooden pavilions were built here during the 18th and 19th centuries ultimately forming a palace complex named Beşiktaş Waterfront Palace. The area of 110,000 m2 is confined by Bosporus on the east side, while a steep precipice bounds it on the west side, such that after the building of the new 45,000 m2 monoblock Dolmabahçe Palace a relatively limited space has remained for a garden complex which would normally surround such a palace.

Design and layout

Dolmabahçe is the largest palace in Turkey. It has an area of , and contains 285 rooms, 46 halls, 6 baths (hamam) and 68 toilets.

The design contains eclectic elements from the Baroque, Rococo and Neoclassical styles, blended with traditional Ottoman architecture to create a new synthesis. The palace layout and décor reflect the increasing influence of European styles and standards on Ottoman culture and art during the Tanzimat period. The exterior, in particular the view from the Bosporus, shows a classical European two-wing arrangement which is divided by a big avant-corps with two side avant-corps.

Functionally, on the other hand, the palace retains elements of traditional Ottoman palace life, and also features of traditional Turkish homes. It is strictly separated structurally in a southern wing (Mabeyn-i Hümâyûn, or Selamlık, the quarters reserved for the men) which contains the public representation rooms, and a northern wing (Harem-i Hümâyûn, the Harem) serving as the private residential area for the Sultan and his family. The two functional areas are separated by the big Ceremonial Hall (Muayede Salonu) with a floor area of  and a  high dome. Since the harem had to be completely isolated from the outside world, the main entrance for the visitors is located on the narrow southern side. There, the representation rooms are arranged for receptions of visitors and of foreign diplomats. The harem area includes eight interconnected apartments for the wives of the sultan, for his favourites and concubines, and for his mother, each with its own bathroom.

Décor and equipment

Whereas the Topkapı Palace has exquisite examples of Iznik tiles and Ottoman carving, the Dolmabahçe palace is extensively decorated with gold and crystal. Fourteen tonnes of gold were used to gild the ceilings. Over 100 kg of gold was used to decorate the palace, this weight today costs US$6 million.

The world's largest Bohemian crystal chandelier is in the Ceremonial Hall. It has 750 lamps and weighs 4.5 tonnes. The chandelier was originally assumed to have been a gift from Queen Victoria; in 2006, however, a receipt was discovered showing it had been paid for in full by the Sultan.

Dolmabahçe has the largest collection of Bohemian and Baccarat crystal chandeliers in the world. The famous Crystal Staircase has the shape of a double horseshoe and is built of Baccarat crystal, brass and mahogany.

Expensive stones such as Marmara (Proconnesian) marble, Egyptian alabaster (calcite, also known as onyx-marble), and Porphyry from Pergamon were used for the decoration.

The palace includes a large number of Hereke palace carpets made by the Hereke Imperial Factory. The Hereke carpet featured in the main hall happens to be the largest Hereke rug in the world. Also featured are 150-year-old bearskin rugs originally presented to the Sultan as a gift by Tsar Nicholas I.

A collection of 202 oil paintings is on display in the palace. A highlight of the collection are 23 paintings by Ivan Aivazovsky which he created as a court painter during his stays in Istanbul. The collection also includes paintings by Gustave Boulanger, Jean-Léon Gérôme, Eugène Fromentin, Stanisław Chlebowski, Félix Ziem, Karl Joseph Kuwasseg, Fausto Zonaro, Théo van Rysselberghe and Alexander Sandor Svoboda. There are also paintings by Turkish painters such as Osman Hamdi Bey, Halil Pasha and Osman Nuri Pasha in this art museum.

From the very beginning, the palace's equipment implemented the highest technical standards. Gas lighting and water-closets were imported from Great Britain, whereas the palaces in continental Europe were still lacking these features at that time. Later, electricity, a central heating system and an elevator were installed.

Rooms

Medhal (Main Entrance) Hall
A visit to the Dolmabahçe Palace begins at the Medhal Hall. Rooms leading off the Medhal are towards the sea and the land. The rooms facing the sea were used by the leading Ottoman officials, the Grand Vizier and the other state ministers, while the rooms facing the land were used by various administrators of the palace and the state, such as the Palace Marshall, Şeyhülislam, and members of the House of Representatives (Meclis-i Mebusan) and the Senate (Meclis-i Ayan).

Guests would first wait in this hall and then would be led inside at the proper time by a palace protocol officer. On entering the Medhal, one sees Boulle tables on both sides of the room, which bear the monogram of Sultan Abdülmecid on top. The royal monogram of the sultan is also on the fireplace. The English chandelier hanging in the middle of this room has sixty arms. The Hereke fabrics used as upholstery for the furniture and as draperies are in the royal shade of red.

The secretariat's rooms
The second room after the Medhal to the right is the Clerk's Hall, also referred to as the Tiled Room. The largest painting in the palace collection, a depiction of the Surre Procession by Stefano Ussi, hangs on the left wall of this hall. Surre was used to refer to the caravans which travelled from Istanbul to Mecca during the religious month of Recep, bearing the monetary aid used to support the maintenance and the decoration of the Kaaba and to provide financial assistance to the local population of Hejaz.

On the wall to the right is a painting signed by Rudolf Ernst depicting the fire at the Paris Municipal Theater and another painting of a Dutch Village Girl by Delandre. Decorated with French style furniture, this room also contains very valuable porcelain vases.

Atatürk's room
Mustafa Kemal Atatürk spent the last days of his life in the palace as his health deteriorated. He died at 9:05 A.M. on November 10, 1938, in a bedroom located in the former harem area of the palace. All the clocks in the palace were stopped and set to 9:05 after his death. The clocks outside of his room now are set to the actual time in Turkey, but the clock in the room in which he died still points to 9:05.

Harem

The harem was a traditional feature of many Middle Eastern architectural structures throughout history. The point of Abdulmecid's construction of the harem was to ensure there were separate quarters built for the Royal family and their leisure. It was common practice for the Sultan's personal concubines to reside within the harem. Rooms meant to house and educate the children of the Sultan as well as the Sultan's own living quarters are included in what would be considered the harem.

Usually most Sultans beforehand had restricted their wives and concubines from being in the public, however Abdulmecid unprecedentedly allowed them to leave the palace to shops and bazaars under supervision.

Gates

Gate of the Sultan

Gate of the Treasury

Gate to the Bosporus

Adjacent buildings

A number of further residential buildings are located near the palace including the palace of the Crown Prince (Veliaht Dairesi), the quarters of the gentlemen-in-waiting (Musahiban Dairesi), the dormitories of the servants (Agavat Dairesi, Bendegan Dairesi) and of the guards (Baltacılar Dairesi), the quarters of the Chief Eunuch (Kızlarağası Dairesi). Further buildings include imperial kitchens (Matbah-i Amire), stables, an aviary (Kusluk), a plant nursery (Fidelik), a flour mill, a greenhouse (Sera), a Hereke carpet workshop (Hereke dökümhanesi), a glass manufactory, a foundry, a pharmacy etc.

A baroque style mosque designed by Garabet Balyan was built near the palace in 1853–1855. It was commissioned by queen mother Bezm-i Âlem Valide Sultan. Since 1948 the building housed the Naval Museum, but the museum was moved to another location in 1960 after the coup d'état of May, 27th. In 1967, the mosque was returned for worship.

A clock tower (Dolmabahçe Saat Kulesi) was erected in front of the Imperial Gate (Saltanat Kapisi) on a square along the European waterfront of Bosporus next to the mosque. The tower was ordered by Sultan Abdülhamid II and designed by the court architect Sarkis Balyan between 1890 and 1895. Its clock was manufactured by the French clockmaker house of Jean-Paul Garnier, and installed by the court clock master Johann Mayer.

See also
 List of Baroque residences

Literature

 İskender Pala. The Jewel on the Bosphorus; Dolmabahçe Palace. TBMM Milli Saraylar Yayınları, Istanbul, 2006.
 İhsan Yücel, Sema Öner, F. Yaşar Yılmaz, Cengiz Göncü, Hakan Gülsün. Dolmabahçe Palace. TBMM Milli Saraylar Yayınları, Istanbul, 2005.
 İpek Fitöz. European Lights In Dolmabahçe Palace. TBMM Milli Saraylar Yayınları, Istanbul, 2007.

References

External links

 National Palaces in Turkey  official site

Ottoman palaces in Istanbul
Museums in Istanbul
Garabet Amira Balyan buildings
Nigoğayos Balyan buildings
Houses completed in 1856
Bosphorus
Government of the Ottoman Empire
Mustafa Kemal Atatürk
Baroque Revival architecture in Turkey
Landmarks in Turkey
Beşiktaş
Presidential palaces in Turkey
Historic house museums in Turkey

Dolmabahçe Palace


Isla Paqe (en albanés: Ishulli i Paqes que literalmente significa en español: "Isla de la Paz") es una pequeña isla situada en el lago Koman en el norte del país europeo de Albania. Se encuentra en uno de los ríos del lago. Isla de Paqe sólo tiene 160 metros de largo. El lago es pequeño, con muchos árboles en la parte superior de la misma. Hay muchas islas tanto en el lago Fierza, así como en el lago Koman en el norte de Albania, que son mucho más grandes y más pedregosas que Paqe con su suelo arenoso.

Véase también
Isla Oroluk
Isla Outer Brass
Isla Pangon
Isla Papegaaien

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización de la isla

Archipiélagos e islas de Albania
Condado de Shkodër

Isla Paqe


Manman Dlo (dérivé du français « Maman de l'eau » ou « Mère de la rivière »), également connue sous le nom de Mama Dlo et Mama Glo est la protectrice et la guérisseuse de tous les animaux de la rivière, selon le folklore des îles telles que Trinité-et-Tobago et la Dominique. Elle est généralement représentée comme une belle femme aux cheveux longs, assise, le haut du corps et les bras humains, alors que le reste de son corps est un serpent. Sa langue devient fourchue et elle tient dans sa main un peigne doré qu'elle passe dans ses cheveux serpentin.

Dans la culture

Littérature
Elle apparaît dans la trilogie Deadman's Cross, de Sherrilyn Kenyon

Notes et Références

Culture trinidadienne

Mama D'Leau


Hit House var et københavnsk, i dag legendarisk spillested for pigtrådsmusik i 1960'erne, beliggende i Aveny Teatret på Frederiksberg Runddel. Det unge publikum, som stedet uden alkoholbevilling appellerede til, kom både for at danse, og for at opleve de mange dengang, og nogle stadig, kendte orkestre, som spillede der, blandt andre Peter Belli & Les Rivals og Sir Henry & His Butlers. Desuden optrådte adskillige udenlandske bands, for eksempel engelske The Who i 1966. Hit House åbnede i 1964 og fungerede indtil 1968.

Historie
Povl Parris, en dengang succesfuld reklamemand midt i 40'erne, med to teenagerbørn, der var med på tidens toner, fil idéen til Hit House under en rejse til London. Her havde han set at nogle af de store gamle teatre var blevet omdannet til dansesteder. Her gik han hen om aftenen for at "slå tiden ihjel", og tænkte, at når interessen var så stor i England, måtte den også være det hjemme i Danmark. Der fandtes allerede et dansested for den ny pigtrådsmusik, Place Pigalle på Dyrehavsbakken, men indimellem mundede det ud i druk og slagsmål. Musikstedet i hans tanker skulle kunne fungere uden alkohol.

Parris var i forvejen involveret i musikbladet Hit, som blev til i forbindelse med The Beatles gav koncert i K.B.Hallen i 1964, så dermed var det et godt grundlag for at starte i dansested i København, især da nogle af de mindre teatre var krise. Efter forhandlinger med den kendte teaterdirektør Stig Lommer kom en aftale i stand om at leje hans Aveny Teater ved Frederiksberg Runddel. Det var et pænt kvarter og trafikmæssigt centralt for unge københavnere. Der var 600 pladser i teatret og Lommer ville have 1 krone pr. siddeplads, de fleste sæderækker blev dog taget ud for at give plads til dansegulv foran scenen, mens der længere tilbage i salen, og på balkonen, var stole. I foyeren kunne der købes sodavand. Hit House åbnede den 1. september samme år, og hver aften spillede to orkestre. Det kostede tre kroner at komme ind, og der blev solgt flere end 800.000 billetter i løbet af Hit House's 3½-årige levetid. I lyset af successen åbnedes et Hit House 2 i Hillerødgade på Nørrebro, med de samme to orkestre, der derved spillede to steder i løbet af en aften, men det blev ingen succes og lukkede hurtigt, de unge ville på det "rigtige" Hit House.

The Lions komponerede og indspillede en kendingsmelodi til det såkaldte pigtrådstempel: "Hit House Shake" (1965), findes på album "Many Sides Of The Lions" (Universal Music). Der afholdtes også et par Danmarksmesterskaber i pigtrådsmusik for amatørorkestre.

Orkestre der spillede i Hit House
Alfabetisk (Listen er ikke komplet)
 Beefeaters
 Caravans
 Matadorerne
 Peter Belli & Les Rivals
 Sir Henry & His Butlers
 Spacemakers
 The Defenders
 The Hitmakers
 The Lions
 The Lollipops
 The Scarlets med Johnny Reimar

Udenlandske:
 Red Squares
 The Who (7. juni 1966)

Se også
Hit House (dokumentarfilm) fra 1965 instrueret af Henning Kristiansen.

Referencer

Teatre på Frederiksberg
Rock fra Danmark
Etableret i 1964
Spillesteder i København
Spillesteder i Danmark

Hit House


O Primeiro Exército é o exército de campo mais antigo em atuação do Exército dos Estados Unidos. Serviu tanto na Primeira quanto na Segunda Guerra Mundial, e forneceu soldados e equipamentos ao exército dos EUA durante a Guerra da Coréia e a Guerra do Vietnã sob alguns dos oficiais mais famosos e distintos do Exército dos EUA. Hoje, serve como um comando de mobilização, prontidão e treinamento.

História

Criação e Primeira Guerra Mundial
O Primeiro Exército foi estabelecido em 10 de agosto de 1918 como um exército de campo quando suficiente mão de obra militar americana chegou à Frente Ocidental durante os meses finais da Primeira Guerra Mundial. O grande número de tropas designadas para as Forças Expedicionárias Americanas (FEA) exigiu a ativação de comandos subordinados. Para preencher essa necessidade, o Primeiro Exército foi o primeiro dos três exércitos de campo estabelecidos sob a AEF. O primeiro comandante foi o general John J. Pershing, que também serviu como comandante-em-chefe (C-in-C) da FEA. O quartel-general planejou e dirigiu a primeira grande ofensiva americana, a Ofensiva St Mihiel (12 a 16 de setembro de 1918). Mais tarde, lutou na maior e mais mortal batalha da história do Exército dos Estados Unidos, a ofensiva Meuse-Argonne. Servindo em suas fileiras durante a Primeira Guerra Mundial estavam muitas figuras que mais tarde desempenharam papéis importantes na Segunda Guerra Mundial. O Primeiro Exército, agora sob o comando do tenente-general Hunter Liggett, foi inativado em 20 de abril de 1919, cinco meses após o armistício com a Alemanha que encerrou as hostilidades.

Segunda Guerra Mundial
Na Segunda Guerra Mundial, o Primeiro Exército fez parte da recaptura de Paris, fazendo aproximadamente 25 mil prisioneiros.

Referências

Exército dos Estados Unidos
Exércitos da América

Primeiro Exército (Estados Unidos)


Filostahis (bambus, lat. Phyllostachys), rod od šezdesetak vrsta biljaka iz porodice trava autohton u Aziji (južna Kina, sjeverna Indokina, Himalaja), ali introduciran po mnogim zemljama na svim kontinentima.

Neke vrste zlatnog bambusa narastu do 30 metara visine. Uzgajaju se i kao ukrasno bilje.

Vrste

 Phyllostachys acuta C.D.Chu & C.S.Chao
 Phyllostachys acutiligula G.H.Lai
 Phyllostachys albidula N.X.Ma & W.Y.Zhang
 Phyllostachys angusta McClure
 Phyllostachys arcana McClure
 Phyllostachys atrovaginata C.S.Chao & H.Y.Chou
 Phyllostachys aurea (André) Rivière & C.Rivière
 Phyllostachys aureosulcata McClure
 Phyllostachys bissetii McClure
 Phyllostachys carnea G.H.Ye & Z.P.Wang
 Phyllostachys circumpilis C.Y.Yao & S.Y.Chen
 Phyllostachys compar W.Y.Zhang & N.X.Ma
 Phyllostachys corrugata G.H.Lai
 Phyllostachys dulcis McClure
 Phyllostachys edulis (Carrière) J.Houz.
 Phyllostachys elegans McClure
 Phyllostachys fimbriligula T.H.Wen
 Phyllostachys flexuosa Rivière & C.Rivière
 Phyllostachys funhuaensis (X.G.Wang & Z.M.Lu) N.X.Ma & G.H.Lai
 Phyllostachys glabrata S.Y.Chen & C.Y.Yao
 Phyllostachys glauca McClure
 Phyllostachys heteroclada Oliv.
 Phyllostachys hirtivagina G.H.Lai
 Phyllostachys incarnata T.H.Wen
 Phyllostachys iridescens C.Y.Yao & S.Y.Chen
 Phyllostachys kwangsiensis W.Y.Hsiung, Q.H.Dai & J.K.Liu
 Phyllostachys lofushanensis C.P.Wang, C.H.Hu & G.H.Ye
 Phyllostachys longiciliata G.H.Lai
 Phyllostachys makinoi Hayata
 Phyllostachys mannii Gamble
 Phyllostachys meyeri McClure
 Phyllostachys microphylla G.H.Lai
 Phyllostachys nidularia Munro
 Phyllostachys nigella T.H.Wen
 Phyllostachys nigra (Lodd. ex Lindl.) Munro
 Phyllostachys nuda McClure
 Phyllostachys parvifolia C.D.Chu & H.Y.Chou
 Phyllostachys platyglossa C.P.Wang & Z.H.Yu
 Phyllostachys primotina T.H.Wen
 Phyllostachys prominens W.Y.Hsiung
 Phyllostachys propinqua McClure
 Phyllostachys purpureociliata G.H.Lai
 Phyllostachys reticulata (Rupr.) K.Koch
 Phyllostachys rivalis H.R.Zhao & A.T.Liu
 Phyllostachys robustiramea S.Y.Chen & C.Y.Yao
 Phyllostachys rubicunda T.H.Wen
 Phyllostachys rubromarginata McClure
 Phyllostachys rutila T.H.Wen
 Phyllostachys shuchengensis S.C.Li & S.H.Wu
 Phyllostachys stimulosa H.R.Zhao & A.T.Liu
 Phyllostachys sulphurea (Carrière) Rivière & C.Rivière
 Phyllostachys tianmuensis Z.P.Wang & N.X.Ma
 Phyllostachys varioauriculata S.C.Li & S.H.Wu
 Phyllostachys veitchiana Rendle
 Phyllostachys verrucosa G.H.Ye & Z.P.Wang
 Phyllostachys violascens Rivière & C.Rivière
 Phyllostachys virella T.H.Wen
 Phyllostachys viridiglaucescens (Carrière) Rivière & C.Rivière
 Phyllostachys vivax McClure
 Phyllostachys yunhoensis S.Y.Chen & C.Y.Yao
 Phyllostachys zhejiangensis G.H.Lai

Izvori

Arundinarieae

Filostahis


MP3.com este un web site administrat de CNET Networks care oferă intformații despre muzica digitală și artiști, cântece, servicii, communitate, și technologii. Site-ul este mai bine cunoscut pentru varianta sa inițială, ca serviciu legal de partajarea gratuită a muzicii, serviciu folosit de muzicieni independenți pentru promovarea muncii lor. Denumirea îi vine de la formatul popular de fișiere, MP3.  Serviciul a fost închis pe 2 decembrie 2003 de către CNET, care, după cumpărarea numelui domeniului (dar nu a tehnologiei sau a muzicii MP3.com), a stabilit site-ul curent MP3.com.

Versiunea inițială

Istorie
MP3.com a fost fondat în Decembrie 1997 de Michael Robertson și Greg Flores, ca parte a Z Company. Z Company a rulat o varietate de website-uri: filez.com, websitez.com, si sharepaper.com și a fost achiziționat de la Lars Matthiassen.

Idea de a achiziționa domeniul MP3.com a apărut atunci când Flores monitoriza traficul de căutare pe filez.com, un site de căutare FTP a cărui prima încarnare a oferit o interfață grafică ușor de utilizat pentru căutarea diferitelor tipuri de fișiere inclusiv software, grafici, video și audio. Prima versiune a fișierelor a utilizat un motor de căutare gratuit, dezvoltat de studenții absolvenți (condus de Tor Egge, care a fondat ulterior Fast Search and Transfer bazat pe acest motor de căutare) la Universitatea Norvegiană de Știință și Tehnologie. Flores a observat în revizuirea jurnalelor de căutare că oamenii căutau 'mp3'.

Robertson i-a spus lui Flores să caute un site care să lucreze cu informașii legale MP3 și să vadă dacă acea companie ar fi interesată să lucreze cu ei. Robertson i-a trimis un email proprietarului MP3.com, Martin Paul, pentru a cumpăra adresa URL. Planul de afacere era să utilizeze MP3.com pentru a conduce mai multe interogări de căutare la Filez.com, sursa majorității veniturilor la acea vreme. Rezultatele căutării gratuite de la Filez.com au inclus rezultate de plată pentru plasare. MP3.com a primit peste 18,000 de utilizatori unici în primele 24 de ore de difuzare a URL-ului, și Flores a primit primul său anunț de publicitate la nici 18 ore de după lansare. Achiziția și traficul de publicitate rezultat au determinat echipa să redirecționeze focalizarea spre MP3.com.

În 1998, the Academia Națională de Îngregistrare a Artelor și Științelor (NARAS) a refuzat să difuzeze un anunț pe care MP3.com l-a cumpărat pentru fi inclus în Revista Grammy NARAS. Reclama spunea "Ceea ce întreaga lume ascultă...Câștigătorii viitoarei Grammy îi găsiți aici". Motivul NARAS de a retrage reclama a fost "numărul limitat de posturi publicitare disponibile în revistă, coroborat cu natura oarecum controversată a produsului dvs."

Cox Interactive Media a investit 45 de milioane de dolari și a achiziționat 10% din MP3.com în Iunie 1999. Câteva lunii mai târziu, cele două companii au lansat mp3radio.com, un proiect comun destinat să creeze site-uri mini pentru a oferi descărcări MP3, bilete de concert, și, în cele din urmă, vânzările de CD-uri către ascultătorii posturilor de radio terestre Cox's.

MP3.com a devenit public pe data de 21 iulie 1999, și a ridicat peste 370 millione de dolari – la momentul respectiv, cea mai mare ofertă de IPO la nivel mondial până-n prezent. Acțiunea a fost oferită la 28 USD pe acțiune, a crescut la 105 USD pe acțiune pe parcursul zilei, și s-a închis la 63.3125 USD.

În perioada de glorie, MP3.com era casa de internet a mai multor muzicieni independenți, fiecare dintre ei având o prezență individuală la adresa URL www.mp3.com/*name-of-act*. La sfârșitul anului 1999, MP3.com a lansat o promoție care le permitea artiștilor să-și monetizeze conținutul pe site. Numit "Pay for Play" sau P4P, a folosit un algoritm pentru a plăti fiecare artist MP3.com pe baza numărului de fluxuri și descărcări ale melodiilor. Promoția Pay for Play s-a dovedit a fi vulnerabilă la exploatarea de către utlizatori care au determinat numărul de fluxuri și descărcări folosind bots sau echipe organizate de descărcători.

Artiștii au oferit patru zile (96 de ore) de conținut audio pe zi din vara lui 1999 până în vara lui 2003 – aproximativ o melodie pe minut sau 16 ani de audiție de conținut audio pe o perioadă de patru ani. O echipă de muzicieni experți au verificat conținuturile audio și video înainte de publicare pentru a preveni materialele nelicențiate.

Alanis Morissette a fost un investitor timpuriu pe site după ce a sponsorizat unele dintre turneele sale. She owned nearly 400,000 shares in the company which she sold off through a series of U.S. Securities and Exchange Commission (SEC) filings in late 1999 and early 2000. Her holdings and profit from the venture topped $3.4 million at her exit.

La vârf, MP3.com a livrat peste 4 milioane de fișiere audio pe ziMP3 la peste 800,000 utilizatori unici pe o bază de clienți de 25 de milioane de utilizatori înregistrați – aproximativ 4 terabiți de livrare de date pe lună de la trei centre de date. Inginerii de la MP3.com au proiectat și construit infrastructura Pressplay , mai tărziu cumpărată de Roxio pe 19 mai 2003, pe care au folost-o ca bază pentru relansarea companiei Napster. MP3.com a reușuit, de asemenea, să administreze proprietățile muzicii eMusic, Rollingstone.com și Vivendi Universal. Ingineria MP3.com au dezvoltat propria lorrețea de difuzare a conținutului și tehnologii de stocare a datelor care gestionează șapte terabiți de informații despre profilul clienților.

Infrastructură
Infrastructura tehnologică de la MP3.com a constat din peste 1500 de servere simple bazate pe Intel care rulează Red Hat Linux (versiuni 5.2–7.2) în grupuri de încărcare echilibrate în centrele de date gestionate de  AT&T, Worldcom și acum Exodus Communications.  A fost una dintre primele arhitecturi de internet masiv scalabile pentru livrarea media. Software-ul de alegere a fost C, Perl, Apache, Squid, MySQL unele Oracle and Sybase.  Aceasta arhitectură a împins în mod obișnuit 1.2 Gbit/s la nivel global.

My.MP3.com
Pe 12 ianuarie 2000, MP3.com a lansat serviciul "My.MP3.com" care a permis utilizatorului să-și înregistreze în siguranță CD-urile personale și apoi să transmită online copiile digitale de la serviciul "My.MP3.com". Deoarece clienții au putut să asculte doar muzică online, au dovedit că deja deținute, compania a văzut acest lucru ca o mare oportunitate pentru venituri, permițând fanilor să acceseze muzica lor online. Industria de înregistrări nu a văzut-o în acest fel și a dat în judecată MP3.com, susținând că serviciul a constituit o duplicare neautorizată și a promovat încălcarea drepturilor de autor.

Judecătorul Jed S. Rakoff, în cazul UMG v. MP3.com, a hotărând în favoarea etichetelor de discuri împotriva MP3.com și a serviciului privind prevederea dreptului de autor privind "realizarea de copii mecanice pentru uz comercial fără autorizația proprietarului drepturilor de autor". Înainte de acordarea prejudiciului, MP3.com s-a stabilit împreună cu reclamantul, UMG Recordings, pentru 53.4 millioane de dolari, în schimbul permisiuni acesteia din urmă de a le folosi întreaga colecție muzicală. Mai tărziu, firma nu mai avea fonduri suficiente pentru a provoca recesiunea tehnologică. MP3.com a fost ulterior cumpărat,iar noul proprietar nu a continuat același serviciu.

Vănzarea MP3.com
Scădit financiar, MP3.com a fost în cele din urmă achiziționat de Vivendi Universal în Mai 2001 la 5 dolari pe acțiune (23 de dolari sub prețului acțiunii IPO) sau aproximat 372 de  millionane de dolari in cash în numerar și stoc. Jean-Marie Messier]], apoi-CEO al Vivendi Universal, declarat "Achiziționarea MP3.com a fost un pas extrem de important în strategia noastră de a crea atât o formă de distribuție,cât și de a achiziționa o tehnologie de ultimă oră.Un avantaj deosebit pentru Vivendi Universal în atingerea scopului nostru de a deveni principalul furnizor online de muzică și servicii conexe."

Vivendi a întămpinat dificultăți în dezvoltarea serviciului și,în cele din urmă a demonstrat site-ul original, vânzând toate bunurile sale, inclusiv adresa URL și logo-ul la CNET în 2003.

E-mail-urile către artiștii MP3.com și un mesaj de tip place holder la MP3.com au anunțat că CNET va veni cu servicii de înlocuire în viitor, bazându-se pe facilitățile sale curente de download.com.

O unitate de afaceri a site-ului MP3.com, Trusonic, care oferă muzică de fundal și servicii de mesagerie către comercianții cu amănuntul, a obținut lincențe cu 250,000 artiști reprezentând 1.7 millioane de cântece.  Trusonic a colaborat cu GarageBand.com pentru a revigora aceste conturi de artiști. Trusonic a reținut cea mai mare parte a tehnologiei software dezvoltate la MP3.com și există și astăzi ca parte a organizației Mood Media.

Pe 25 martie 2009, MP3.com a anunțat într-o intrare editor de blog-ul pe care l-ar începe să redirecționeze de artiști și categorii pentru Last.FM.

Vezi și
 Ubetoo - A service similar to the old mp3.com (artists receive a share of ad revenue).

Referințe

Legături externe
Official website
A case study of MP3.com by Andrew Burke and Chris Montgomery
RIAA Sues MP3.com - January 2000 article on the music industry's lawsuit against My. MP3.com
old mp3.com pages on the internet archive
Lyrics Freak site with MP3.com story

Fondări în 1999
Companii online
Site-uri web de muzică

Mp3.com


Međunarodni filmski festival u Odesi (ukr. Оде́ський міжнаро́дний кінофестива́ль, eng. Odesa International Film Festival) je godišnji festival koji se od 2010. godine svakog srpnja organizira u ukrajinskom gradu Odesi. Od 2016. godine festival je podijeljen u tri nagradne kategorije; međunarodnu, domaću i europsku dokumentarnu kategoriju. Nacionalna kategorija dodatno je podijeljena na dugometražne i kratkometražne filmove. Od svoga nastanka festival je izrastao u jedan od najznačajnijih filmskih festivala u istočnoj Europi.

Galerija fotografija

Povijest
Prvo izdanje Međunarodnog filmskog festivala u Odesi održano je između 16. i 24. srpnja 2010. U natjecateljskom je dijelu programa sudjelovalo 16 filmova koji su odabrani među njih 50. Kazalište Rodina odabrano je kao glavna dvorana i sjedište festivala. Ceremonija otvaranja festivala organizirana je u Baletnom kazalištu u Odesi, jednoj od najreprezentativnijih zgrada u gradu. Prvo izdanje festivala posjetilo je 40 000 posjetitelja. Natjecateljski dio programa festivala od početaka festivala ocjenjuje međunarodni sturčni žiri.

Pobjednički filmovi
Naslovi pobjedničkih filmova festivala (na engleskom jeziku)

2010 - Grand Prix za najbolji film - "Minors under 16...", (Andrej Kavun ).

2011 - Grand Prix za najbolji film - "Tomboy" (Céline Sciamma, ).

2012 - Grand Prix za najbolji film - "Broken" (Rufus Norris, ).

2013 - Grand Prix za najbolji film - "The Geographer Drank His Globe Away" (Alexander Veledinsky, ).

2014 - Grand Prix za najbolji film - "Zero Motivation" (Talya Lavie, ).

2015 - Grand Prix za najbolji film - "Mustang" (Deniz Gamze Ergüven, , , , ).

2016 - Grand Prix za najbolji film - "Burn Burn Burn" (Chanya Button, ).

2017 - Grand Prix za najbolji film - "King of the Belgians" (Peter Brosens, Jessica Woodworth, , , ).

2018 - Grand Prix za najbolji film - "Crystal Swan" (Darya Zhuk, )

2019 - Grand Prix za najbolji film - "Homeward" (Nariman Aliev, ), "And Then We Danced" (Levan Akin, ) (tie)

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica festivala

Filmski festivali
Odesa
Manifestacije u Ukrajini

Međunarodni filmski festival u Odesi


La Federación Venezolana de Rugby (FVR) es la asociación reguladora del rugby en Venezuela. Se fundó en 1992 y fue reconocida por el Ministerio del Poder Popular para el Deporte en 2005.

La federación es miembro de Sudamérica Rugby y desde 1988 de la World Rugby. En 2011, la FVR tenía afiliados a 54 equipos entre primera, segunda división, juveniles y la categoría femenina.

La selecciones nacionales se apodan Las Orquídeas por la flor nacional de ese país.

Véase también

 Rugby en Venezuela
 Selección de rugby de Venezuela
 Selección juvenil de rugby de Venezuela
 Bravos de Venezuela
 Selección de rugby 7 de Venezuela
 Selección femenina de rugby 7 de Venezuela

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
   Página de CONSUR sobre la FVR

Rugby en Venezuela
Rugby
Organizaciones fundadas en 1992
Venezuela

Federación Venezolana de Rugby


Rüstem Paşa (y. 1500 - 10 Temmuz 1561), Kanuni Sultan Süleyman saltanatı döneminde 28 Kasım 1544 - 6 Ekim 1553 ve 29 Eylül 1555 - 10 Temmuz 1561 tarihleri arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Rüstem Paşa, yaklaşık 1500 yılında Hırvat asıllı Hristiyan bir ailenin çocuğu olarak Saraybosna yakınlarında olan ya Butmir ya da Sarajevsko Polje adlı bir köyde doğmuştur. Ailesinin adının Opuković veya Cığaliç olduğu bildirilmektedir. Babası Mustafa Bey (Paşa) olup Sinan (Kaptân-ı Derya Sinan Paşa, ö. 1554) ve Nefise adlı iki kardeşi olduğu belirtilmektedir.

Genç yaşta İstanbul'a getirilip devşirilen Rüstem Paşa Enderun'da eğitim gördü. Enderundan rikâb ağalığı ile çıktı. 1526 Mohaç Muharebesi'ne silahdar olarak katıldı. Bu seferden döndükten sonra birinci imrahor görevine tayin edildi. Üstün yetenekleri dolayısıyla Sultan Süleyman'ın gözüne girdi. Önce Diyarbakır beylerbeyi oldu. Sonra Anadolu Beylerbeyliği'ne nakledildi. 1539'da üçüncü vezir olarak görevlendirildi. Üçüncü vezir iken 26 Kasım 1539'da Şehzade Cihangir ve Şehzade Bayezid'in sünnet düğününde Kanuni Sultan Süleyman'ın kızı Mihrimah Sultan ile evlendi. Bu nedenle 'damat' sıfatıyla anılır.

Padişaha damat olması söz konusu olunca Rüstem Paşa'yı çekemeyen rakipleri onun cüzzamlı olduğu dedikodusunu yaymışlardı. Bunun üzerine hassa hekimlerinden Mehmet Halife, bu söylentinin gerçek olup olmadığını araştırmak için paşayı muayeneden geçirdi. Muayene sırasında gömleğinde bir bit bulundu. O günlerdeki tıp bilgisine ve halk inanışına göre bir cüzamlının üzerinde bit barınamaz olduğu kabul edilmekteydi. Gömleğindeki bit, cüzzamlı olmadığına delil olarak kabul edilerek evlenmesine izin verildi.

Rüstem Paşa için söylenmiştir. Bahtlı adamın üzerinde bit çıksa işine yarar, anlamındadır ve üzerinden bit çıkması üzerine dile getirilmiştir. Bu yüzden, tarihçilerin kendisine vermiş oldukları bir diğer isim "Kehle-i İkbal" (İkbal Biti) Rüstem Paşa'dır.

1544'te Hadım Süleyman Paşa'nın azledilmesi üzerine yerine getirilmesi beklenen ikinci Vezir Deli Hüsrev Paşa'yı Hürrem Sultan'ın emriyle birbirine düşürdü ve ardından Kanuni Sultan Süleyman hem Hüsrev Paşa'yı hem de Hadım Süleyman Paşa'yı azledip sadrazamlığa Rüstem Paşa'yı getirdi.

Kanuni, Şehzade Mustafa'yı öldürttükten sonra yeniçerilerin ayaklanma çıkarabileceği korkusuyla Rüstem Paşa'yı azletti (1553) ve yerine Kara Ahmet Paşa'yı getirdi.

Ancak Hürrem Sultan ile Mihrimah Sultan, Rüstem Paşa'yı sadrazamlığa tekrar getirebilmek için çalıştılar. 29 Eylül 1555 tarihinde Kanuni Sultan Süleyman basit bir bahaneyle Kara Ahmet Paşa'yı Divan-ı Humayun'un ortasında idam ettirdikten sonra Rüstem Paşa tekrar sadrazam oldu. 10 Temmuz 1561 İstanbul'da ölümüne dek sadrazamlık görevini sürdürdü. Cenazesi Şehzade Camii bahçesindeki türbesinde gömülüdür.

Değerlendirilmesi
Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilmektedir.
Zengin, tedbirli, akıllıydı.

Osmanlı kişileri hakkında önemli bir biyografi eserinde ise şu değerlendirilme yapılmıştır:
Rüstem Paşa arkasında büyük miktarda mücevherat, altın ve gümüşten yapılmış değerli eşya bıraktı. 1.700 köle, 2.900 harp atı, 1.160 deve, 8.000 dülbent, 700 bin sikke-i hasene, 5.000 dikilmiş kaftan, hil'at ve elbise, 1.100 altın üsküf, 600 gümüş eyer, 2.009 yük keçe, 2.000 zırh, 100 gümüş eyer, 500 mürassa altın eyer, 133 çift altın üzengi, 760 mürassa kılıç, 1.500, gümüşlü tolga, 1000 gümüşlü sesper, Anadolu ve Rumeli'de sahip olduğu 1.000 çiftlik zenginliklerinin önemli bir kısmını oluşturmaktaydı.

Yerli ve yabancı kaynaklar..(onu)... abus çehreli ve aksi bir adam olarak tanıtmaktadır. Aynı zamanda onu hüsn-i tedbir sahibi, kabiliyetli, müktesit bir devlet adamı olarak bildirmektedir.Dönemin şairlerinden Taşlıcalı Yahya'da Rüstem Paşa'yı asık suratlı ve komplocu birisi olarak tanımlamıştır. Ayrıca, Rüstem Paşa'nın şairlere düşmanlığı da bilinmektedir.Pargalı İbrahim Paşa döneminde şairlere bağlanan maaşı sakıncalı görerek kaldırmıştır.

Kısa dönemde devlet hazinenin doldurulmasına önem vermiş, bunun uzun dönemde nelere sebep olacağını düşünememiştir. Örneğin önce hass-ı hümayun ve sonra diğer hasları iltizam suretiyle işletmesi hazineye büyük gelir sağlamıştır; ama bu, toprakları işleten mültezimlerin toprakların verimliğini artırmak hatta aynı seviyede tutmak için yatırım yapmamalarına ve böylece zamanla tarım topraklarının verimliğinin kaybolmasına neden olmuştur. İltizam satışlarında bir rüşvet şekli olan komisyon verilmesinin yaygınlaşması; hazineyi doldurmak için bahşiş, peşkeş vb. isimler takılan bir çeşit rüşvet alıp ve verilmesi usul haline getirmiştir. Bu türlü yolsuz kazanç kazanma ile kendi şahsi servetini de büyük miktarlara yükseltmiştir. Bu yolsuz kazancın yaygınlaşıp alışılır görenek haline girmesi, devlet kademesinde rüşvetin yaygınlaştırılması Osmanlı İmparatorluğu'nun içine bozulma tohumlarını atmıştır.

Eserleri

Tekirdağ'da, Rüstem Paşa Külliyesi  adıyla değişik yıllarda Mimar Sinan'a yaptırdığı cami, medrese, kütüphane, çifte hamam, bedesten, kervansaray ve imaretten oluşan bir külliyesi bulunmaktadır. Bu külliyeden günümüzde ancak cami ve bedesten kalmış ve diğer binalar kısmen veya tamamen ortadan kalkmıştır.

Eminönü, İstanbul'da, Rüstem Paşa Külliyesi  adıyla anılan 1555-1561 yılları arasında Mimar Sinan'a Rüstem Paşa Camii, altta yer alan tonozlu depolarla dükkânlar, çeşme ve iki handan oluşan bir külliye yaptırmıştır.

Edirne' de Mimar Sinan'a Rüstem Paşa Kervansarayı'nı yaptırmıştır. .

Ankara'da 1522-1523 tarihlerinde Çengel Han'ı inşa ettirmiştir.

Ayrıca Kütahya'da Anadolu Beylerbeyliği yaptığı sırada bir medrese ve bir hamam yaptırmıştır. Kütahya'daki bu eserlerden hamam günümüze kadar gelmiş; taç kapısının bir bölümü hariç yıkılan medrese ise orijinaline uygun olarak yeniden yapılmıştır.

Ayrıca Sakarya'nın Sapanca ilçesinde Mimar Sinan tarafından yaptırılan "Rüstem Paşa Camisi" mevcut olup ibadete açıktır.

Rüstem Paşa'nın tarihçi olarak Osmanlı kültürüne katkıları da bulunmaktadır. Tevarih-i Ali Osaman veya Tarih-i Rüstem Paşa adı ile yazdığı tarih eseri Osmanlı devletinin kuruluşundan 1561'e kadar dönem tarihini ihtiva etmektedir. Bu eserde kendisinin büyük katkısı olan Kanuni devrini işlemiş ve Osmanlı devletinin gelişmesinin zirvesine tarihsel bir pencere açmıştır. Ancak bu eserin 1923'te ilk Almanca çevrisini (Die Osmanische Chronik des Rüstem Pascha adlı) yapan I. Ferrer ve bazı diğer tarihçiler bu eserin Rüstem Paşa tarafından şahsen yazıldığına şüphe ile bakmaktadırlar.

Popüler kültürdeki yeri
2003 yapımı Hürrem Sultan dizisinde Serhat Nalbantoğlu tarafından canlandırılmıştır. 2011-2014 yılları arasında yayınlanan Muhteşem Yüzyıl adlı dizide ise Rüstem Paşa'yı Ozan Güven canlandırmıştır.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Topaloğlu, Aydın, "Rüstem Paşa", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.3 s.471-472 ISBN 975-08-0072-9
 Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000

Dış bağlantılar

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.1I say.377-378
 Afyoncu, Erhan (2008) "Rüstem Paşa" Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:35  Sayfa:288-290. Ankara:TDIV  Online:

1500 doğumlular
1561 yılında ölenler
I. Süleyman'ın sadrazamları
Osmanlı padişah damatları
Osmanlı tarihçileri
Osmanlı Hırvatları
Kütahya tarihi
İstanbul'da ölenler
Osmanlı Anadolu valileri
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Şehzade Camii Haziresi'ne defnedilenler

Rüstem Paşa


Silahdar Karavezir Seyyid Mehmed Paşa  (d. 1735 - ö. 20 Şubat 1781), I. Abdülhamid saltanatında, 22 Ağustos 1779-20 Şubat 1781 tarihleri arasında bir yıl beş gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Niğde sancağının Nevşehir kazasına bağlı Arabsun köyünde (günümüzde Nevşehir iline bağlı Gülşehir ilçesi) 1735'te doğmuştur. 1747'de on iki yaşında İstanbul'a gelmiştir. "Aşçıbaşı" diye şöhreti olan Sürre emini Süleyman Ağa dayısı olduğundan kendisini sarayda helvahaneye kaydettirmiştir. Bu gencin yetişmesini arzu eden Süleyman Ağa, yeğeninin eğitimi ve tahsilini yakın dostlarından olup yeniçeri ocağının 56. Ortası subaylarından Hacı Odabaşı'ya havale etmiştir. Seyyid Mehmet beş yıl kadar Hacı Odabaşı'nın nezareti altında eğitim almış, bir müddet dayısının hizmetinde bulunmuş ve dayısının ölümü üzerine 1753'te zülüflü baltacılar ocağına kaydedilmiştir.  Seyyid Mehmet, bu ocakta da okumaya ve kitabete önem verip eğitimini ilerletmiş ve bu nedenle  Aralık 1761'de Enderun'ada hazine odasına alınmıştır. Eğitimi nedeniyle de 9 Mart 1762'de hazine odası ikinci yazıcılığı görevi verilmiştir. Bu sırada Seyyid Mehmet Efendi'nin kardeşi Helvacı Mustafa Ağa veliaht Abdülhamid'in kahvecibaşılığında bulunmakta ve veliahdın işlerinin baş idarecisi olduğu için Seyyid Mehmet Efendi de o tarihlerde Abdülhamid'e kapılanmıştır. I. Abdülhamit 21 Ocak 1774'te tahta çıkınca Seyyid Mehmet Efendi 20 Şubat 1774'te hasodaya nakledilerek mabeyinci ve yirmi bir gün sonra hazine kethüdası ve 4 Mart 1775'te de padişahın silahtarı olmuştur.

Seyyid Mehmet Efendi, padişahın teveccühü dolayısıyla devlet idaresine büyük etkilerde bulunmaya başlamıştır. Kendisine rakip olabilecekleri birer birer saraydan uzaklaştırmıştır. Sadrazam azil ve tayinlerinde de etkili olup istediği kişiyi sadrazam yaptırabilecek ve o mevkide bulunan beğenmediği kişiyi azlettirecek kadar nüfuz elde etmiştir.

Küçük Kaynarca Antlaşması'ndan  sonra I. Abdülhamid reform yapmak isteyerek sadarete tayin ettiği vezirlere geniş salahiyet veriyor görünmekteydi. Ama bu yetkiler hatt-ı hümayunlarda kalıyordu. Sadrazamlar mevkilerinde tutunabilmek için Karavezir Seyyid Mehmet Efendi ile iyi geçinmeye mecbur kalmaktaydılar ve kendilerine verilen yetkileri istedikleri gibi kullanamıyorlardı. Bunun yanında, Küçük Kaynarca'dan sonra Sultan'ın sadrazam olarak seçtiği kişiler arasında reform işlerini kavrayıp başaracak yetenekli, cesur, değerli vezirler bulunmamaktaydı. Uzunçarşılı'ya göre
I. Abdülhamid vaziyeti göz önüne alarak askeri bir ıslahatın lüzumunu şiddetle takdir etmişti. Bunun için sadaret makamını işgal edenlere bu hususta tam bir salahiyet vermiş ise de bunlardan  İzzet Mehmed, Derviş Mehmed, Darendeli Mahmud, Kalafat Mehmed Paşalardan hiçbirisi istenilen ıslahatı yapacak kabiliyet ve cesarette olmamışlardı.
I. Abdülhamid'i reformlarını yeterli bulmayan diğer tarihçiler bu durumu değişik yorumlamaktadırlar; örneğin:<ref name="sakaoğlu">Sakaoğlu, Necdet (1999), "Bu Mülkün Sultanları, İstanbul:Oğlak say.176</ref>
I. Abdülhamit bu dönemde yeni önlemler almayıp sadece sudan sebeblerle sık sık değiştirme politikası gütmekte idi. Geleneksel kurumlar oldukça yetersizlikleriyle aynen korundu. Abdülhamit sudan bahanelerle sık sık sadrazam değiştirdi... Seçtiği sadrazamlar ise... dünya görüşü kıt, sorunları kavramaktan uzak kişilerdi. Bu... sadrazamların ilk yedisinin seçimlerinde Peygamber'le adaş olmalardan uğur beklemekteydi... Bunların ortak özellikleri adlarının "Mehmed"  (Muhammed) olmasıydı.

Padişah'ın sık sık sadrâzam değişmesinin Silahdar Seyyid Mehmet Paşa bu işlere karışması nedeniyle  ortaya çıktığı ve bu göreve getirilenlerin de iş görmeden ayrılmasından da onun mesul olduğuna dair söylentiler İstanbul'da yayılmıştı. İstanbul'da yangınların da sık sık çıkması, bunda da  silâhtarın eli bulunduğu hakkında dedikodular yayılıp artmaktaydı. Karavezir Seyyid Mehmed Paşa artık perde arkasından çıkarak şahsen işleri ele almasına lüzum görülmüştü. Bunun için 22 Ağustos 1779 da Sultan I. Abdülhamit Beşiktaş sarayında iken Kalafat Mehmet Paşa'yı sadrazamlıktan azletmiş ve yeni sadrazam olarak Silahdar Karavezir Seyyid Mehmed Paşa'ya mühr-i humayunu vermiştir.

Bir buçuk sene süren (on sekiz ay on bir gün) sadarazamlık döneminde Silahdar Karavezir Seyyid Mehmed Paşa'nın bazı reformcu icraat ve faaliyeti görülmüştür.

Karavezir Seyyid Mehmet'in ilk icraatı her yıl yapılması gelenek haline gelmiş eyalet valilerinin merkezden ve diğer eyaletlerden gelen diğer kişilerle değiştirilmesini o yıl için  durdurmak oldu. Böylece yeni bir valiliğe çok sayıda maiyetle gitmek zorunluğu ve bu yolculuk menzili üzerinde olup yer değiştirmekte olan vali, maiyetine ve hayvanlarına iase sağlamak zorunluğunda olan yerli halkın eziyetini önlemiş oldu. Bundan sonra vali değiştirmeleri her yıl değil ancak gerektiği zaman yapılmaya başlandı.

Merkez idaresinin kalem teşkilatında bozuklukları gidermeye çalışıp bu merkezi kalem teşkilatlarına yetenekli memurlar tayin etmeye gayret etti. Bu arada yetenekli Abdülrezzak Bahir Efendi'ye vezirlik rütbesi vererek divan-ı hümayun bürokrasini iyileştirdi. Halil Hamid Efendi'yi reis-ül küttab tayin etti. Kendi kardeşi olan Vezir Mustafa Paşa'yı nişancılık görevinden alarak yetenekli devlet memurlarından Hacı Mustafa Efendi'yi nişancı tayin etti.

Humbaracı Ahmet Paşa ve Baron de Tott zamanlarında kurulan ve ıslah edilen humbaracı ve süratli topçu askerinin eğitimine önem verdi. Bu birliklerin Kâğıthane'de yaptıkları atış eksersizlerine şahsen katılıp başarılı subay ve askerlere teşvik edici ihsanlar verdi. Bunu öğrenen I. Abdülhamit sadrazama padişahlara mahsus siyah bir tilki kürkü ihsan etti.

Küçük Kaynarca Antlaşması Rus yük gemilerinin Akdeniz ve Karadeniz taraflarında serbest nakil yapılmalarını kabul etmişti. İstanbul'un iaşesi için zahirenin çoğu Karadeniz sahillerinden gelmekte idi. Rus nakliye gemilerinin Karadeniz zahirelerini Ege ve Akdeniz'e götürerek İstanbul iaşenin kısılacağından korkulmaya başlandı. Karavezir Seyyid Mehmet Paşa Fransa elçisini aracılığı ile Rus nakliye gemilerinin serbestçe taşıyacakları zahirelerin sadece Rusya ülkesi üretimi olması üzerinde Rusya ile anlaşmaya vardı.

Küçük Kaynarca Antlaşması ile Rusların lüzum gördükleri her yerde konolosluklar açmasını kabul edilmişti. Ruslar Eflak ve Buğdan'da konsolosluklar kurmak istemekteydi. Osmanlı hükûmeti bu konsoloslukların oralardaki ahaliyi kışkırtmak için tahrik odağı kullanılmasından şüphelenmekteydi ve bunu önlemek istemekteydi. Önce antlaşmada bulunan "amme-i mevazı" tabirinin sırf İngiltere ve Fransa'nın konsolosluklarının bulundukları yerler olduğunun ve bu tabirin Eflak ve Buğdan'a uygulanamıyacağı iddia edildi. Fakat Rus elçisi ve merkezi hükûmeti buna itiraz etti. Sonunda Ocak 1780'de yine Fransa elçiliği aracılığı ile Rusların sadece Silistre eyalet merkezinde tek bir konsolosluk açmaları üzerinde anlaşmaya varıldı.

Fakat, Silahdar Karavezir Seyyid Mehmed Paşa kendisinden daha ziyade başarılar beklendiği sırada hastalandı ve 20 Şubat 1781 de kırk beş yaşında iken öldü. İstanbul'da vefat eden sadrazamların cenaze namazlarının Fatih Camii'nde kılınması gelenek idi. Ama aynı günde padişahın ölen oğlu Şehzade Mehmet için de değişik camiide cenaze namazı kılınması gerekmekteydi. Bu iki cenaze namazı arasında vakit olmaması ve iki caminin arasında mesafenin uzaklığı nedeniyle, şeyhülislama da danışıdıktan sonra,  Silahdar Karavezir Seyyid Mehmed Paşa cenaze namazı Yeni Camii'nde (Valide Sultan Camii'nde) kılındı.

Bahçekapısı'nda Hamidiye türbesi mezarlığına defnedilmiştir.

 Değerlendirme
Esmer olmasından dolayı silâhtarlığında Kara silâhtar ve sadaretinde de Karavezir denilmiştir.

I. Abdülhamit kendisini çok sevmiş ve itimad göstermiş, hizmetinden memnun kalmış ve hastalığı esnasında bizzat ziyaretine gelmiştir.

"Hâdikatül Vüzera zeyli" 'nde
fatin, zeki, teferrüde mail, kısa boylu, esmer, çirkin bir kişi idi. Önceleri latifeyi ve şakayı sever ve Nasreddin Hoca fıkralarıyla musahabeler yaparken hasodaya naklinden sonra huyunu değiştirerek hiddetli ve düşünmeden iş yapmaya başladığı
belirtilmektedir.

 Eserleri
Doğum yeri olan Arapsun (günümüzde Gülşehir)'de adını taşıyan'da cami, imaret, mektep, kütüphane ve hamam yaptırmış, şehkente su getirtmiş, sekiz çeşme ile bütün tesislerine vakıf tahsis etmiştir. Bundan başka, Arapsun'a etraftaki Sarılar Türkmen aşiretini iskân ettirerek Damat İbrahim Paşa'nın Muşkara'yı Nevşehir yaptığı gibi,  o zaman köy olan Arapsun'u bir kasaba haline koyarak Gülşehir ismini verdirmiş ve bu yeni ismi vakfiyesine kaydettirmiştir.

1777'de İstanbul'de "Silahtar Seyit Mehmet Paşa Camii"'ni yaptırmıştır.

İstanbul'da Hızıralez'den önce kuzu kesmek yasağı bunun sadareti zamanında konulmuştur.

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 Sakaoğlu, Necdet (1999), Bu Mülkün Sultanlari, İstanbul:Oğlak, ISBN 9753292996. say 176
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5,
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı'', İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

1735 doğumlular
Nevşehir doğumlular
1781 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Osmanlı sadrazamları

Silahdar Seyyid Mehmed Paşa


Badmads er et kassettebånd fra 1989, og blev senere genudgivet som CD. Den blev lavet i samarbejde med Rådet for større færdselssikkerhed, og blev udgivet for Børnenes Trafikklub for at lære børn at færdes sikkert i trafikken.

Badmads, er indtalt af Rune Grue, Sissel Thomsen, Søren Rislund, Jørgen Faurschou, Christina Krøll, Tine Miehe-Renard, Sanne Gundlev, Jan Irhøj, Thorstein Thomsen og historien samt musikken er skrevet af Jan Irhøj  og Thorstein Thomsen.

Handling
Historien handler om drengen Mads og pigen Tine. En nat drømmer Mads han er Badmads som skal fange skurken Vorten, men imens han drømmer bliver han vækket af sin mor, som vil have at han skal tage til cykelsmeden, efter han været hos cyklesmeden møder han pigen Tine. Senere ser de en nabo der opfører sig mystisk, da han cykler på en børnecykel, så de følger efter ham og leger at han er skurken som de skal bekæmpe.

Når Mads og Tine cykler i trafikken cykler de pænt, men når de cykler igennem en parken eller i skoven, leger de at de bliver til både Badmads og Tusindfryd, som skal bekæmper skurke.

Se også
 Max og Antonette - udgivet af Børnenes Trafikklub i 1988

Referencer

Musik i 1989
Album fra Danmark

Badmads


Julija Managarova (russisk: Юлия Анатольевна Манагарова  ; født 27 september 1988 i Dnipropetrovsk, Ukraine) er en russisk kvindelig håndboldspiller som spiller for Rostov-Don og for det Ruslands kvindehåndboldlandshold. Hun skiftede statsborgerskab fra ukrainsk til russisk i 2014.

Karriere

Klubhold
Hun begyndte sin professionelle håndboldkarriere i 2003, med den ukrainske klub HK Sparta, som hun vandt det ukrainske mesterskab i sæsonerne 2008/09, 2009/10 og 2010/11. 2011 blev også hendes sidste år i Ukraine, får hun skiftede til den rumænske storklub CS Oltchim Râmnicu Vâlcea. Managarova stoppede i Oltchim i 2013, hvor hun havde vundet tre mesterskaber og nåede semifinalerne i EHF Champions League, to gange. Derefter skiftede hun til en anden europæisk storklub, i russiske Rostov-on-Don. Med Rostov-Don har hun indtil videre vundet det russiske mesterskab, fire gange, i 2015, 2017, 2018 og 2019, den russiske pokalturnering i 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 og EHF Cup i 2017. I 2018 kom hun på Champions League All-Star holdet, som bedste højre fløj.

Landshold
Managarova nåede at spille 65 internationale landskampe for det ukrainske håndboldlandshold og scoret 225 mål. Hun har optrådt for Ruslands kvindehåndboldlandshold, siden sommeren 2017. Med , har hun indtil videre vundet sølv ved EM i Frankrig 2018 og bronze ved VM i Japan 2019.

Hun var også med til at vinde OL-sølv i håndbold for  ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalenederlag til  med cifrene 25–30.

Meritter

Internationale meritter

Rostov-Don
 EHF Champions League
 Finalist: 2019

CS Oltchim Râmnicu Vâlcea
 EHF Champions League
 Semifinalist: 2012, 2013

Landshold
 Verdensmesterskabt
 Bronze: 2019
 Europamesterskabet
 Sølv: 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Rusland
Håndboldspillere fra Ukraine
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea
Håndboldspillere fra Rostov-Don
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Julija Managarova


Hors du monde (), film italienréalisé par Giuseppe Piccioni, sorti en 1999 ;
 Hors du monde, titre francophone du film lusitano-brésilien  réalisé par Alain Fresnot, sorti en 2002 ;
 Hors du monde, film français réalisé par Marc Fouchard, sorti en 2020.

Hors du monde


Berchemiella es un género de plantas de la familia Rhamnaceae.

Taxonomía
Berchemiella fue descrito por Nakai y publicado en Botanical Magazine 37: 30, en el año 1923. La especie tipo no designada.

Especies
 Berchemiella berchemiifolia (Makino) Nakai
 Berchemiella crenulata (Hand.-Mazz.) Hu
 Berchemiella koreana Nakai
 Berchemiella wilsonii (C.K.Schneid.) Nakai
 Berchemiella yunnanensis Y.L.Chen & P.K.Chou

Referencias

Rhamneae

Berchemiella


Cyberdreams Interactive Entertainment foi uma publicadora de jogos eletrônicos fundada em 1990 e sediada em Calabasas, Califórnia. A empresa era especializada em jogos de aventura, desenvolvidos em colaboração com nomes famosos dos gêneros de fantasia, terror e ficção científica.

História
Patrick Ketchum, que havia fundado a Datasoft 10 anos antes, fundou a empresa em 1990. Em 1995, ocorreu uma "reformulação interna" na qual os investidores removeram a administração e instalaram uma "equipe de gerenciamento de recuperação" de modo a concretizar a transição para terceirizar as publicações. Ketchum saiu e começou uma carreira como fotógrafo. A empresa foi extinta no início de 1997.

Os títulos de maior sucesso da Cyberdreams foram Dark Seed, incorporando a arte de H. R. Giger, e I Have No Mouth, and I Must Scream, baseado no conto homônimo de Harlan Ellison. Outros títulos publicados incluem CyberRace, um jogo de corrida futurista usando os designs de Syd Mead; Noir: A Shadowy Thriller, um filme interativo em estilo noir e a sequência Dark Seed II.

Títulos publicados

 Dark Seed (1992)
 CyberRace (1993)
 Red Hell (1993)
 Dark Seed II (1995)
 I Have No Mouth, and I Must Scream (1995)
 Noir: A Shadowy Thriller (1996)

Títulos anunciados pela Cyberdreams, mas que nunca foram concluídos, incluem Hunters of Ralk, um RPG projetado pelo criador de Dungeons & Dragons, Gary Gygax, e Wes Craven's Principles of Fear, baseado em um conceito do diretor de cinema Wes Craven. Outros jogos que foram anunciados, mas nunca lançados incluem Evolver, uma adaptação do filme Species; Reverence, e The Incredible Shrinking Character. Apenas dois jogos sobreviveram com a ajuda de outras editoras: Ares Rising e Blue Heat. Reverence também foi vazado como um protótipo jogável.

Ligações externas

 Cyberdreams company history na Game Nostalgia

!Artigos novos
Publicadoras de jogos eletrônicos
Jogos eletrônicos
Jogos eletrónicos cancelados
Empresas de jogos eletrônicos
Empresas de jogos eletrônicos dos Estados Unidos

Cyberdreams


Joldelund (Danca: Hjoldelund, Frizce: Jåålönj), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 19,12 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 723 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 38 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Reiner Hansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-bredstedt-land.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Joldelund


Andrzej Edward Jasionowski (Łódź, 29. studenog 1964.), poljski činovnik državne službe i diplomat, veleposlanik u Srbiji (2008. – 2012.), u Hrvatskoj (2018. 2023.) i u Bosni i Hercegovini (2023.–).

Životopis
Godine 1991. diplomirao i magistrirao na Fakultetu prava Varšavskog sveučilišta području međunarodno pravo. Od 1990. bio je voditelj studentskog kluba.

Od 1992. godine povezan je s Ministarstvom vanjskih poslova; od 1992. do 1994. g. radio je u Veleposlanstvu Poljske u Lagosu. Od 1995. obnašao je dužnost konzula u Veleposlanstvu Poljske u Almati. Od 1997. g. u Generalnim konzulatu Poljske u Stockholmu. Nakon povratka u Poljsku 2000. godine započeo je s radom u Odjelu za poljsku dijasporu Ministarstva vanjskih poslova. Od 2002. g. radio je kao šef Konzularnog odjela u Veleposlanstvo Poljske u Helsinkiju. Nakon povratka u Poljsku 2006. godine postavljen je za voditelja Odjela za konzularna pitanja i poljsku dijasporu. U razdoblju 2009-2014 obnašao je dužnost veleposlanika Poljske u Republici Srbiji. Nakon povratka bio je voditelj Odjela za konzularna pitanja. Od 2016. do kraja 2017. godine bio je glavni tajnik službe vanjskih poslova. Od 1. siječnja 2018. g. obnaša dužnost veleposlanika u Republici Hrvatskoj. Od 2023. veleposlanik u Bosni i Hercegovini.

Odlukom predsjednika Republike Poljske 2017. g. dodijeljeno mu je odlikovanje Križ slobode i solidarnosti.

Govori poljski, engleski, hrvatski, ruski.

Izvori

Veleposlanici Republike Poljske
Životopisi, Łódź

Andrzej Jasionowski


Dirichletov princip ili princip golubinjaka jednostavan je i djelotvoran kombinatorni princip kojeg je prvi formulirao i koristio njemački matematičar Dirichlet otprilike 1834. godine pod nazivom Schubfachprinzip.

Naime, Dirichletov princip navodi da ako se n golubova smjesti u m golubinjaka, pri čemu je n>m, onda postoji najmanje jedan golubinjak u kojem se nalaze barem dva goluba.

Apstraktna definicija gore navedenog je da, ako je potrebno rasporediti više od n objekata u n nepraznih skupova, onda će barem jedan skup sadržavati više od jednog elementa. Alternativno, ni jedna funkcija iz skupa koji ima više od n elemenata u skup koji ima n elemenata ne može biti injektivna.

Dirichletov princip — slaba forma
Neka je  prirodan broj. Ako  predmeta bilo kako rasporedimo u n kutija (pretinaca), tada barem jedna kutija sadrži barem dva predmeta.

Dokažimo tvrdnju kontradikcijom: pretpostavimo da ne postoji kutija koja
sadrži više od jednog predmeta. To znači da svaka od  kutija sadrži ili jedan ili nijedan predmet. Označimo s  broj praznih kutija. Vrijedi . Tada će broj kutija koje sadrže jedan predmet biti . To bi značilo da je ukupan
broj predmeta smještenih u  kutija jednak , a to je u kontradikciji s pretpostavkom da želimo smjestiti  predmet u n kutija, a .

Zato je naša pretpostavka o nepostojanju kutije koja sadrži više od jednog predmeta pogrešna! Valja uočiti da Dirichletov princip daje samo egzistenciju kutije s barem dva predmeta, ne i algoritam njenog pronalaska.

Označimo s  broj elemenata skupa . Dirichletov princip može se iskazati i ovako:

Neka su  i  konačni skupovi, takvi da je , a  neko preslikavanje. Tada  nije injekcija, tj. postoje , , takvi da je .

Vrijedi:

Neka su  konačni skupovi sa  neko preslikavanje. Tada je  injekcija.

Dirichletov princip — jaka forma

Ako je  predmeta razmješteno u  kutija, onda barem jedna kutija
sadrži 	 predmet.

Izvori

Matematika

Dirichletov princip


VLC මීඩියා ප්ලේය' යනු දැනට ලොව පවතින ඉතාමත් ජනප්‍රිය විවෘත කේත මාධ්‍ය ධාවකයකි. දැනට පවතින මාධ්‍ය ආකෘති විශාල සංඛ්‍යාවක් මේ තුළින් හැසිරවිය හැකියි. මේ වන විට මෙයි ප්‍රධාන නිකුතුවක් වන දෙවන වෙළුම නිකුත් කර තිබෙනවා. http://www.videolan.org/  වෙතින් මෙහි නවතම වෙළුම බාගත කළ හැකියි. මෙහි සිංහල භාෂාවද ඇතුළත්ව ඇති බැවින් වඩාත් පහසුවෙන් හැසිරවිය හැකියි.

මාධ්‍ය ධාවක

VLC මීඩියා ප්ලේය'


Jackie Lee Robinson (nacido el  en Los Ángeles, California) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la NBA, además de jugar en la liga italiana, liga ACB, liga israelí y otras ligas menores de su país. Con 1,98 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Rebels de la Universidad de Nevada, Las Vegas, en las que promedió 11,4 puntos y 8,2 rebotes por partido. Es el décimo mayor reboteador de la historia de su universidad. Se perdió una temporada entera debido a una lesión de rodilla en la Final Four de 1977.

Profesional
Fue elegido en la sexagésimo séptima posición del Draft de la NBA de 1978 por Houston Rockets, pero fue despedido antes del comienzo de la competición. Fichó entonces por los Las Vegas Dealers de la liga menor WBA, donde jugó una temporada, siendo elegido en el segundo mejor quinteto de la competición.

En  ficha como agente libre por Seattle SuperSonics, pero solo llegó a disputar 12 partidos, en los que promedió 3,8 puntos y 1,6 rebotes por partido, en una temporada en la que los Sonics ganaron el anillo de campeones de la NBA.

En las dos temporadas siguientes apenas jugó, firmando contratos de diez días con Detroit Pistons y Chicago Bulls, para acabar jugando en la CBA. En 1982 decide continuar su carrera en Europa, fichando por el Pallacanestro Livorno de la Serie A2 italiana. Allí jugó una temporada en la que promedió 22,0 puntos y 5,3 rebotes por partido.

Al año siguiente jugó en el Maccabi Tel Aviv, y en 1984 fichó por el RCD Español de Barcelona de la liga ACB, promediando 21,0 puntos y 6,0 rebotes, en la que sería su última temporada como profesional y convirtiéndose en el primer jugador con un anillo NBA en un equipo español.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de los UNLV Rebels
Baloncestistas de los Seattle Supersonics
Baloncestistas de los Detroit Pistons
Baloncestistas de los Chicago Bulls
Baloncestistas del Maccabi Tel Aviv
Baloncestistas del Real Club Deportivo Espanyol
Baloncestistas de los Maine Lumberjacks

Jackie Robinson (baloncestista)


Eğerlibaşköy, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir. Ankara iline 107 km, Kızılcahamam ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Coğrafya
Yıldırım Beyazıt ile Timur arasındaki o meşhur Ankara Savaşı zamanlarında orta asyadan bölgeye gelen Karakeçeli aşiretine mensup "atları eyerli askerler" Başköy'e ve "atları semerli olanlar" da Semer bölgesine gitmişler. Ancak, isimler bölgedeki "eyercilik" ve "semercilik" zanaatlarıyla da ilgili olabilir.  Eğerlibaşköy 1695 metre rakıma (yüksekliğe) sahiptir, Değirmenciler, Duraşar ve Sarıçam adında üç mahallesi var. Etrafı ormanlarla kaplı, oldukça engebeli arazi yapısına ve çetin bir kış iklimine sahip bir bölgedir.

Eğerlibaşköy Kalesi
Eğerlibaşköy'ün kuzeydoğusunda yer alan ve Rumlardan kaldığı sanılan kalenin kesin tarihi bilinmemektedir.

Beş katlı olan kalenin her katında çeşitli ebatlarda odalar mevcut olup, kale tamamen doğal taş oyularak yapılmış ve kalenin içerisinden bakıldığında Eğerli Vadisi'ne en hakim yere sahip olduğu ve stratejik önem taşıdığı görülür.

Kalenin arkasındaki dağda hâlâ o günkü ordunun karargah olarak kullandığı yerlerin taş çakıllarının yıkıntılarını görmek mümkündür.

Anlatıldığına göre Anadolu Selçuklu Sultanı Alâeddin Keykubad, Rum Kalesi'ni ele geçirmek üzere buraya gelirken Taşlıca'ya uğramış.

Kalenin daha sonraki asırlarda Celali isyanları döneminde ve Osmanlı'nın son yıllarındaki otorite ve istikrar boşluğundan dolayı yaşanan bazı haydutluk olaylarında kullanılmış olması muhtemeldir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 https://www.facebook.com/egerlibaskoy.kizilcahamam
http://www.egerlibaskoy.org/Default.aspx?tabid=246
https://nisanyanmap.com/?y=e%C4%9Ferliba%C5%9Fk%C3%B6y&lv=&t=&cry=&ua=5

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Eğerlibaşköy, Kızılcahamam