Sylvie und Bruno (englische Originaltitel: Sylvie and Bruno und Sylvie and Bruno Concluded) ist ein zweibändiger Roman des Autors Lewis Carroll. Die Erstausgaben erschienen 1889 und 1893 bei Macmillan Publishers, illustriert wurden die beiden Bände von Harry Furniss. Die erste vollständige Übersetzung ins Deutsche erfolgte 1986 durch Dieter H. Stündel. Das Werk spielt in zwei Welten: In der realen Welt, dem England des viktorianischen Zeitalters, wird in Form eines Gesellschaftsromans von der Liebe Arthur Foresters zu Lady Muriel erzählt, die sich aber zunächst mit einem anderen Mann verlobt. Zum anderen Teil spielt die Erzählung in einer Traumwelt, in der der Gouverneur von Anderland und seine beiden Elben-Kinder Sylvie und Bruno Opfer einer Verschwörung werden. Der Ich-Erzähler wechselt zwischen diesen beiden Welten hin und her.

Entstehung
Im Vorwort zum zweiten Band gibt der Autor einen Einblick in die Geschichte des Werks: 1867 erschienen in der von Margaret Gatty herausgegebenen Zeitschrift Aunt Judy's Magazine zwei kurze Erzählungen Fairy Sylvie (Sylvie, die Elbe) und Bruno's Revenge (Brunos Rache). Sechs Jahre später kam ihm die Idee, diese beiden Texte zum Kern einer längeren Geschichte zu machen. Dabei verwendete er viele Dialoge oder Szenen, deren zufälliger Beobachter er wurde. Als das Manuskript Anfang 1885 zu weiten Teilen fertiggestellt war, beauftragte er Furniss mit den Illustrationen. Die Anfertigung der Illustrationen zog sich über Jahre hinweg. Auf Grund der zu erwartenden Länge entschied sich Carroll Anfang 1889 schließlich dafür, das Werk auf zwei Bände aufzuteilen. So erschien im Dezember 1889 der erste Band, im Dezember 1893 der zweite.

Inhalt

Band 1
Die Handlung beginnt im Anderland (Outland) im Frühstückssalon des Gouverneurspalasts. Der Erzähler – unsichtbar für die anderen Personen – wird Zeuge, wie eine aufgebrachte Menschenmenge vor dem Fenster demonstriert, offenbar unter Anweisungen des Lordkanzlers (lord chancellor). Bruno betritt kurzzeitig den Raum auf der Suche nach seiner Schwester Sylvie. Nach einer Rede des Kanzlers und dem Erscheinen des Sub-Gouverneurs (sub-warden) verlässt der Erzähler den Salon, um nach Bruno zu suchen. Er findet ihn mit Sylvie bei ihrem Vater, dem Gouverneur (warden). Dieser stellt sie dem Professor vor, der eben erst von einer weiten Reise zurückgekehrt ist.

Abrupt wechselt die Szene, der Erzähler befindet sich in einem Eisenbahnabteil auf der Reise nach Elfenau (Elveston) zu seinem Freund Doktor Arthur Forester, wo er sich gesundheitliche Erholung verspricht. Als er versehentlich die letzte Zeile aus Arthurs Brief laut liest, entwickelt sich ein Gespräch mit der Dame, die ihm gegenübersitzt und das gleiche Ziel hat wie er. Während des Gesprächs schläft er wieder ein und befindet sich wieder im Frühstückssalon, wo sich inzwischen neben dem Professor, Sylvie und Bruno, dem Kanzler und dem Sub-Gouverneur auch dessen Frau Tabikat und ihr Sohn Uggug versammelt haben. Als der Gouverneur den Salon betritt, schlägt der Kanzler ihm vor, das Amt des Sub-Gouverneurs in einen Vize-Gouverneur umzuwandeln und die Menschenmenge so zu besänftigen. Nach einer kurzen Beratung willigt dieser ein und unterschreibt den Vertrag, bevor er das Land für eine längere Reise verlässt. Der Sub-Gouverneur offenbart seiner Frau, dass sie den Gouverneur ausgetrickst haben und er einen Vertrag unterschrieben hat, der den Sub-Gouverneur während seiner Abwesenheit umfangreiche Befugnisse erteilt und es ihm ermöglicht sich vom Volk zum Kaiser (emperor) wählen zu lassen. Ein Bettler taucht auf mit der Bitte etwas Brot zu bekommen, doch Uggug vertreibt ihn mit einem Krug kalten Wassers. Sylvie und Bruno haben Mitleid mit ihm und rennen ihm hinterher.

Der Erzähler erwacht wieder, als er und seine Reisegefährtin, deren Name Lady Muriel Orme er nun auf ihrem Gepäck lesen kann, in Feenwalde (Fayfield) umsteigen müssen. Nachdem sie wieder im Zug sitzen, schläft er erneut ein und folgt Sylvie und Bruno, als der Gärtner sie dem Bettler hinterher gehen lässt. Als sie ihn eingeholt haben, führt er sie zu einem geheimen Raum, wo sich sein Aussehen verändert und sie erkennen, dass es ihr Vater ist. Er erklärt ihnen, dass er zum König von Elfenland (Elfland), einer Provinz von Feenland (Faryland) gewählt wurde und daher dorthin reisen musste. Er zeigt Sylvie zwei Medaillons, ein blaues mit der Aufschrift "Alle werden Sylvie lieben" und ein rotes mit "Sylvie wird alle lieben". Sie wählt das rote, bevor sie mit ihrem Bruder in den Palast zurückkehrt.

Der Erzähler erwacht an seinem Ziel Elfenau, wo er seinem Freund Arthur von seiner neuen Bekannten erzählt. Arthur gesteht ihm seine Liebe zu Lady Muriel. Als er wieder einschläft, sind Sylvie und Bruno zurück im Palast. Dort ist auch ein zweiter Bote aus Elfenland eingetroffen, der Baron Doppelgeist, von dem der neue Herrscher und seine Frau erfahren, dass der alte Gouverneur zum König ernannt wurde. Um den Baron über die wahren Verhältnisse zu täuschen, versuchen der Vize-Gouverneur und seine Frau ihren Sohn Uggug für Bruno auszugeben. Die Beweise für seine Begabung werden aber immer genau dann erbracht, wenn der Baron gerade nicht hinsieht. Als er schließlich feststellt, dass sein Zimmer voller Frösche ist, reist er verärgert ab. Die Sonate Pathétique, die, vom Musiklehrer gespielt, Uggugs angebliche musikalische Begabung zeigen sollte, erklingt auch nach dem Erwachen des Erzählers weiter, nur ist Arthur der Klavierspieler.

Am folgenden Tag besucht der Erzähler zusammen mit Arthur Lady Muriel und ihren Vater, den Earl von Ainslie, wobei sie über die Schwerelosigkeit im freien Fall diskutieren. Als er später allein am Strand erneut einschläft, sind Sylvie und Bruno wieder auf dem Weg zu ihrem Vater, doch auch dieser kann die Situation im Gouverneurspalast nicht ändern. Unterdessen arbeiten der Vize-Gouverneur und seine Frau weiter an der Verschwörung. Während sie sich einen Dolch gekauft hat und ihren Mann nur mit Decknamen anspricht, hat er zwei Verkleidungen besorgt: ein Hofnarr und ein Tanzbär. Uggug sieht die beiden, als sie ihre Verkleidung ausprobieren, doch sie können sie noch rechtzeitig ablegen, bis er mit dem Professor zurückkommt. Sylvie und Bruno kehren zurück und der Professor stellt sie dem Anderen Professor vor, der das lange Gedicht "Peter und Paul" für sie rezitiert. An dieser Stelle nimmt Bruno zum ersten Mal den Erzähler wahr. Er spricht mit ihm, sehr zur Verwirrung des Professors, der niemanden sehen kann. Er fragt jedoch nicht weiter nach, weil plötzlich der Andere Professor verschwunden ist. Als sie ihn auch nach einer Suche nicht finden können, bitten Sylvie und Bruno den Professor mit ihnen hinauszugehen, da der Gärtner sie nicht mehr hinauslassen will.

Auf Bitten des Professors lässt der Gärtner die beiden gehen. Auf ihrem Weg nach Elfenland übernachten sie im Hundeland, wo der Hundekönig, ein riesiger Neufundländer, für die Abwechslung dankbar ist, die die beiden Kinder in seinen Alltag bringen. Sylvie und Bruno gelangen schließlich an das Tor zum Elfenland. Als sie es durchschreiten, verwandeln sie sich von Wichteln (sprite) in richtige Elben (fairy).

Arthur erfährt, dass er ein größeres Vermögen besitzt, als er bisher annahm, was ihn finanziell in die Lage versetzt, Lady Muriel einen Heiratsantrag zu stellen, jedoch traut er sich nicht. Der Erzähler kehrt für einige Zeit nach London zurück. Als er wieder in Elfenau zurück ist, trifft er bei einem Spaziergang zunächst auf Sylvie, die einem Käfer wieder auf die Beine hilft, dann auf Bruno. Dieser ist wütend auf seine Schwester, da sie ihn nicht spielen lassen wollte, bevor er nicht seine Aufgaben erledigt hat. Er will ihren Garten verwüsten, der Erzähler schafft es jedoch ihn umzustimmen. So verschönern die beiden den Garten, sehr zur Freude Sylvies. Einige Tage später begegnet er den beiden Elben erneut. Sie versprechen ihm, ihn bald in Menschengestalt zu besuchen. Mit vielen anderen Bewohnern Elfenaus fährt er zu einem Picknick bei einer Burgruine. Beherrschendes Gesprächsthema ist zunächst das Verhältnis von Kunst zu Natur. Schließlich schläft der Erzähler ein, während Lady Muriel ein Lied singt, stattdessen hört er Bruno singen. Als er wieder erwacht, trifft Muriels Cousin Eric Lindon ein. Arthur ist sofort eifersüchtig auf ihn und beschließt alleine zurückzufahren. Auch der Erzähler kehrt nicht mit den anderen zurück, sondern bleibt noch eine Weile bei der Ruine. Sylvie, Bruno und der Professor erscheinen, sie suchen den Weg nach Anderland. Zunächst fragen sie einen vorbeigehenden Bauern, dann Eric Lindon. Keiner kann ihnen den Weg weisen, Eric hält sie für Verrückte.

Eine Woche später gehen Arthur und der Erzähler nach ihrem Kirchgang bei Lady Muriel vorbei. Es entwickelt sich ein Gespräch über Selbstsucht und die beste Form des Gottesdiensts. Sylvie und Bruno treten in der Gestalt von Kindern auf, der Erzähler stellt sie Lady Muriel und ihrem Vater vor.

In Anderland wurde inzwischen der alte Gouverneur für tot erklärt, nachdem ein vorbeiziehender Hofnarr mit Tanzbär diese Nachricht brachte, und der Vize-Gouverneur zum Kaiser gewählt.

Beim Spazierengehen treffen Arthur und der Erzähler auf Eric, der ein Telegramm erwartet. Auch Sylvie und Bruno tauchen wieder in Kindesgestalt auf. Als Bruno fast von einem einfahrenden Zug überrollt wird, rettet ihn Eric im letzten Moment.

Sylvie und Bruno geben dem Erzähler die Uhr des Professors, die dieser ihm für einige Experimente leihen wollte. Zuerst versucht er, einen Unfall ungeschehen zu machen, indem er die Zeit zurückstellt, doch ohne Erfolg. Anschließend erlebt er eine Stunde rückwärts laufend. Als er den Earl trifft, erfährt er, dass Eric sein Offizierspatent erhalten hat und nun offiziell mit Lady Muriel verlobt ist. Arthur beschließt nach Indien zu gehen.

Als der Erzähler vor seiner Abreise aus Elfenau einen letzten Spaziergang unternimmt, schläft er im Wald ein. Sylvie und Bruno veranstalten ein Fest für die Frösche. Nach einer Suppe führt Bruno sehr kurze Szenen aus drei Shakespeare-Stücken auf: Hamlet, Macbeth und König Lear. Da er aber schon nach einem Satz den weiteren Text nicht mehr weiß, verlässt er jedes Mal die Bühne purzelbaumschlagend. Zum Schluss erzählt er eine verwirrende Geschichte. Am nächsten Tag kommt der Erzähler mit Arthur zu einem letzten Gespräch mit Lady Muriel, sie diskutieren über die Sonntagsruhe und die Freiheit des Willens.

Band 2
Als der Erzähler in London zufällig mit Eric Lindon zusammentrifft, erfährt er von ihm, dass die Verlobung mit Lady Muriel aufgelöst wurde und Arthur noch immer in Elfenau weilt. In den Kensington Gardens trifft er auf Sylvie, die Bruno gerade zu unterrichten versucht. Er beschließt, so bald wie möglich wieder nach Elfenau reisen.

Bereits in Feenwalde trifft er auf Lady Muriel, die sich schuldig fühlt, dass Eric wegen ihrer verschiedenen Ansichten über Gott die Verlobung löste. Der Erzähler kann nach langem Gespräch ihr Gewissen schließlich beruhigen. Bei Arthur diskutiert er mit ihm darüber, ob es gerechtfertigt ist, dass Menschen, die einen großen Reichtum geerbt haben, nicht arbeiten müssen und darüber, was echte Wohltätigkeit ausmacht. Bei einem Strandspaziergang sehen sie Lady Muriel. Der schüchterne Arthur will sofort in die andere Richtung gehen, doch Sylvie, die für ihn unsichtbar auftaucht, schiebt ihn in ihre Richtung, Bruno treibt ihm auf gleiche Weise Lady Muriel entgegen. Anschließend begleiten die beiden Kinder den Erzähler, der bei einem Bauern aus der Umgebung Milch bestellen will. Sie treffen auf den Hundekönig Nero, der einen Apfeldieb fängt, bevor sie den Hof erreichen.

Nachdem der Erzähler bei der Bäuerin seine Milch bestellt hat, kommen sie ins Gespräch. Sie klagt über das neue Wirtshaus, das einen ihrer Nachbarn in die Trunksucht und dessen Familie in den finanziellen Ruin treibt. Sylvie und Bruno greifen wieder ein und halten Willi davon ab, das Wirtshaus zu betreten. Dieser schwört dem Alkohol ab.

Bei einem Besuch bei Lady Muriel stellt diese dem Erzähler einen neuen Bekannten vor, der sich Mein Herr nennt. Es handelt sich um einen Reisenden aus einem fernen Land, der wunderliche Dinge berichtet. Er berichtet ihnen von einem Geldbeutel, der ähnlich einer kleinschen Flasche nur eine Oberfläche besitzt, von einer Methode um Zeit aufzubewahren, von Zügen, die allein durch die Schwerkraft angetrieben werden, und von besonderen Kutschen. Vom Earl erfährt der Erzähler, dass Arthur und Lady Muriel bereits in zwei Wochen heiraten sollen.

Am Abend vor der Hochzeit findet ein großes Fest statt, bei dem auch Sylvie und Bruno wieder als Kinder auftauchen. Mein Herr erzählt erneut wunderliche Geschichten aus einem fernen Land, das er angeblich besucht hat, von dem sich aber im Laufe des Gesprächs herausstellt, dass er selbst von dort stammt. Dessen Bewohner haben viele Prinzipien auf die Spitze getrieben. Die künstliche Selektion führte zu Menschen, die leichter als Wasser sind, zu Wanderstöcken, die von selbst laufen und zu Verpackungsmaterial, das leichter ist als nichts. Die Kartographie wurde bis zu einer Karte im Maßstab 1:1 getrieben, der Wunsch der Universitäten, die besten Studenten zu haben, zu Hetzjagden auf diese. Das Prinzip der Dichotomie wurde von der Politik mit ihrem Gegensatz Regierung–Opposition auf andere Bereiche des täglichen Lebens übertragen, bis schließlich ein Krieg verloren wurde, weil nur die eine Hälfte des Heeres kämpfte, während die andere dies zu verhindern versuchte. Während des Gesprächs scheint Mein Herr immer wieder ein Lied zu singen, es ist jedoch der französische Count, der ein Lied singt, das offenbar Sylvie und Bruno mitgebracht haben. Schließlich schläft der Erzähler mehrmals ein: Zuerst ist er dabei, als Sylvie Bruno eine Geschichte erzählt, dann als der Professor ein Schlaflied für Bruno singt. Ein Bote aus einem Fischerdorf in der Nähe erscheint, er berichtet von einer ansteckenden Krankheit, die dort wütet und nun auch den Arzt getötet hat. Arthur beschließt sofort, dort hinzufahren und zu helfen, selbst wenn es seinen Tod bedeutet. In aller Eile findet am nächsten Morgen die Trauung statt, bevor er abreist.

Aus einem Zeitungsartikel erfährt der Leser vom Tod Arthurs. Zwar wurde sein Körper nicht identifiziert, doch einer der Toten hatte eine Taschenbibel mit Lady Muriels Name an sein Herz gepresst.

Als der Erzähler am Ende des Jahres wieder nach Elfenau reist, trifft er Lady Muriel auf dem Friedhof. Sie lädt ihn zum Tee ein, dabei sprechen sie über Sünde. Als sie ihn auf dem Heimweg begleitet, erzählt er ihr von seinen Erlebnissen mit den Elben. Beide hören Sylvie und Bruno ein Lied über Liebe singen.

Als er in seinem Zimmer einschläft, ist er wieder in Anderland. Zu Uggugs Geburtstag findet dort ein Fest statt: Zunächst hält der Professor eine Vorlesung. Als diese mit einer Explosion endet, wacht er auf. Am nächsten Tag ist er wieder zurück in Anderland, wo nun nach der Vorlesung ein Bankett stattfindet. Der Andere Professor singt ein Lied, die Geschichte vom Schwein. Anschließend hält der Kaiser eine Rede. Zunächst rühmt er sich noch und versichert den anwesenden Gästen, dass er das Land besser regiere als der alte Gouverneur, doch plötzlich räumt er alle seine Verfehlungen ein. In dem Augenblick taucht der Bettler wieder auf. Der Kaiser und die Kaiserin bitten ihn um Vergebung. Der Bettler verwandelt sich in den Gouverneur und vergibt ihnen. Als das Fest weitergehen soll, stellt man fest, dass Uggug fehlt. Man sucht nach ihm und stellt fest, dass er sich in ein Stachelschwein verwandelt hat.

Als der Erzähler aufwacht, wird er von einem Boten zu Lady Muriel gerufen. Dort erfährt er, dass sein totgeglaubter Freund Arthur doch noch am Leben ist. Eric Lindon fand und pflegte ihn. Ein letztes Mal sieht er Sylvie und Bruno mit ihrem Vater. Sylvie erkennt, dass es in Wirklichkeit nur ein Medaillon gab, das je nachdem, wie man es betrachtet rot oder blau mit den verschiedenen Aufschriften ist.

Personen

Beschreibungen
 Erzähler
 Der Ich-Erzähler bleibt namenlos. Er ist ein etwa 70-jähriger Mann aus London. Aus gesundheitlichen Gründen – sein Herz ist angegriffen – fährt er häufig nach Elfenau zu seinem Freund Arthur. Die Handlung wird durch seine Augen beschrieben, durch die Tatsache, dass er anfangs in der Traumwelt unsichtbar ist, wirkt er dort als allwissender Erzähler. Er ist auf keiner der Zeichnungen zu sehen.

 Sylvie
 Sylvie ist eine Wichtelin von etwa zehn Jahren, später eine richtige Elbe. Sie hat rosige Wangen, braungelocktes Haar und braune Augen. Sie wird als süß, lieblich und lebhaft beschrieben. Während der Abwesenheit ihres Vaters kümmert sie sich liebevoll um ihren jüngeren Bruder Bruno, auch wenn dieser ihren Unterricht nicht zu schätzen weiß.

 Bruno
 Bruno ist Sylvies Bruder, etwa fünf Jahre jünger als sie. Ebenso wie sie hat er braune Haare. Er liebt seine Schwester über alles, obwohl er ihren Unterricht überhaupt nicht mag. Seine Äußerungen sind geprägt von einer gebrochenen Grammatik und verquerer Logik.
 Arthur
 Arthur Forester ist Arzt und langjähriger Freund des Erzählers. Er ist etwas älter als 20 Jahre. Die Diskussionen, die einen großen Teil der Handlung bestimmen werden vor allem durch seine Fragen und Ansichten zu Moral und Religion vorangetrieben. Seine moralischen Vorstellungen zeigen sich besonders, als er, ohne zu zögern, sein Leben aufs Spiel setzt, um den Kranken im Fischerdorf ärztliche Hilfe zu leisten.
 Lady Muriel
 Lady Muriel Orme ist etwas älter als 20 Jahre. Sie ist herzlich und offen und kümmert sich um die Armen. Auch sie hat strenge moralische Vorstellungen, die sie in die Diskussionen einbringt. Diese Vorstellungen sind es auch, die sie in einen inneren Konflikt bringen, nachdem Eric ihre Verlobung aufgelöst hat. Erst nach langem Gespräch mit dem Erzähler fühlt sie sich wirklich frei und kann eine Beziehung zu Arthur eingehen.
 Earl von Ainslie
 Der Earl ist Lady Muriels Vater. Er ist ein alter, aber geistig noch sehr reger Mann.
 Eric Lindon
 Hauptmann, später Major Eric Lindon ist Lady Muriels Cousin und Verlobter. Er ist jung, hochgewachsen und gutaussehend. Im Gegensatz zu den anderen Personen glaubt er zunächst nicht an Gott, sondern hält Religion für eine Einrichtung, die sich vor allem an die Armen richtet. Aus diesem Grund löst er auch die Verlobung zu Lady Muriel. Erst als er erkennt, dass er den schon totgeglaubten Arthur gerettet hat, kommt er zum Glauben.
 Mein Herr
 Mein Herr ist ein älterer Reisender aus einem fernen Land, dem Akzent nach Deutscher. Sein richtiger Name bleibt ebenso wie jedes andere persönliche Detail rätselhaft. Brunos Vermutung, er sei der Mann im Mond, streitet er nicht direkt ab. In seiner Heimat arbeitete er als Universitätsprofessor, musste jedoch ins Exil gehen.
 Gouverneur
 Der Gouverneur von Anderland und spätere König von Elfenland ist Vater von Sylvie und Bruno. Er ist ein großer, würdevoller alter Mann, der zugleich als ernst und liebenswürdig beschrieben wird. Er ist ein großzügiger Herrscher, der etwa veranlasste, dass während einer Nahrungsmittelknappheit die regierungseigene Bäckerei Brot zu besonders günstigen Preisen an die Bevölkerung verkaufen sollte.
 Sub-Gouverneur
 Sibimet, der Sub-Gouverneur von Anderland, später Vize-Gouverneur und Kaiser, ist der jüngere Bruder des Gouverneurs. Er wird als ein dürrer, misstrauischer Mann beschrieben mit einem gemeinen, verschlagenen Gesicht gelb-grünen Teints. Mit der Verschwörung versuchte er sich an die Macht zu bringen und diese zu seinem eigenen Vorteil auszunutzen.
 Tabikat
 Tabikat ist die Frau des Sub-Gouverneurs. Sie ist eine riesige Frau mit einer tiefen Stimme. Sie ist äußerst dumm. Die anderen Figuren erlauben sich häufig Scherze auf ihre Kosten, die sie nicht einmal als solche wahrnimmt.
 Uggug
 Uggug ist der Sohn von Sibimet und Tabikat. Er ist im selben Alter wie Sylvie. Er wird als widerlich fett beschrieben. Seine Mutter verhätschelt ihn. Am Ende der Geschichte verwandelt er sich in ein Stachelschwein, weil er zu wenig Liebe erfahren hat.
 Professor
 Der Professor ist Hofarzt im Gouverneurspalast und Lehrer von Uggug. Er leidet an Rheuma. Beschrieben wird er als ein fetter, kleiner, lustiger alter Mann.

Entsprechungen der Personen
Klaus Reichert bemerkte in seiner Dissertation, dass die wichtigen Personen sich alle in Dreiergruppen einteilen lassen. Viele dieser Entsprechungen ergeben sich direkt aus den im Text angelegten Verwandlungen. So verwandelt sich Sylvie gleich am Anfang beim Erwachen des Erzählers in Lady Muriel, als er wieder einschläft, findet eine Verwandlung von Lady Muriel zu Tabikat, der Frau des Sub-Gouverneurs, statt. Andere Entsprechungen begründet Reichert mit einer Funktionsgleichheit, so ist der Gouverneur Sylvies Vater und entspricht damit dem Earl, dem Vater von Lady Muriel. Insgesamt führt Reichert folgende Entsprechungen auf:

Die Personen der ersten Gruppe gehören der Traumwelt an, treten jedoch auch in der realen Welt auf. Die Personen der zweiten Gruppe leben ausschließlich in der realen Welt, während die dritte Gruppe in der Traumwelt beheimatet ist. Die Personen aus der realen Welt werden durch ihre Entsprechungen in der ersten Gruppe idealisiert, durch die dritte Gruppe karikiert.

Nur der Erzähler lässt sich als einzige zentrale Figur nicht in drei Personen aufspalten.

Verhältnis von Autor zu Figuren
Im Nachwort zu seiner Übersetzung zeigt Stündel mehrere Parallelen zwischen dem Autor und seinen Figuren auf: Auffallend ist zunächst die große Anzahl älterer Männer, die auftauchen: der Erzähler, der Earl, Mein Herr in der realen Welt und der Gouverneur und die beiden Professoren im Feenreich. Auch Carroll fühlte sich zu der Zeit, als er an diesem Werk arbeitete, als alter Mann, wie aus seinen Briefen hervorgeht.

Außerdem ist auffällig, dass viele Personen wie Carroll selbst sehr schüchtern sind. Dies trifft vor allem auf Arthur zu, der sich nicht traut, Lady Muriel seine Liebe zu gestehen. Der Erzähler hat in den meisten Gesprächen den geringsten Redeanteil, nur wenn er mit Lady Muriel alleine ist, ist er es, der das Gespräch mit seinen Ansichten dominiert. Selbst der häufig vorlaute Bruno zeigt sich an einigen Stellen sehr scheu.

Eine weitere Übereinstimmung findet sich in den Ansichten, die einzelne Figuren in den Gesprächen vertreten. Zwar distanziert sich Carroll im Vorwort zum zweiten Band ausdrücklich von den Äußerungen seiner Figuren, gibt aber wenige Seiten später zu, dass er Arthurs Ansicht über Gottesdienste zustimmt. Auch andere geäußerte Positionen finden sich in Carrolls Briefen wieder.

Als letzten Punkt nennt Stündel die Beziehung des Erzählers zu Lady Muriel. Wie er Arthur gegenüber zunächst bemerkt, liebt er sie ebenso wie dieser, nur im großen Altersunterschied sieht er einen Hinderungsgrund. Dies trifft gleichermaßen auf die Beziehung von Carroll zu Alice Liddell zu.

Stündel sieht in Bruno, Arthur und dem Erzähler Carroll selbst in verschiedenen Lebensstadien.

Gedichte
Wie auch in Carrolls anderen Werken, nehmen Gedichte eine große Rolle ein. Zwei dieser Gedichte wurden später in der Gedichtsammlung Three Sunsets and Other Poems nachgedruckt, da Carroll sie einer größeren Leserschaft zugänglich machen wollte. Ursprünglich war auch The Hunting of the Snark als Bestandteil von Sylvie und Bruno geplant, doch mit zunehmender Länge entschloss sich Carroll schließlich, diese Nonsensballade als eigenständiges Werk zu veröffentlichen.

Einleitende Gedichte
Den beiden Bänden ist jeweils ein einleitendes Gedicht vorangestellt. Wie Martin Gardner feststellt, ist das Gedicht des ersten Bandes sehr kunstvoll aufgebaut: Es handelt sich um ein Akrostichon, liest man den jeweils ersten Buchstaben eines jeden Verses, so ergibt sich der Name der Schauspielerin Isa Bowman, sie war eine Freundin Carrolls. Derselbe Name ergibt sich auch, wenn man die ersten drei Buchstaben einer jeden Strophe liest. Zugleich knüpft die erste Strophe an die letzte Strophe des abschließenden Gedichts aus Throung the Looking-Glass an, indem sie dessen Reimworte in umgekehrter Reihenfolge wiederholt. Auch das Gedicht im zweiten Band enthält einen Namen: Hier muss man den jeweils dritten Buchstaben lesen, um Enid Stevens zu erhalten.

Lied des Gärtners

Das Lied des Gärtners ist eines der bekanntesten Gedichte Carrolls und wurde häufig parodiert. Die neun Strophen ziehen sich über beide Bände hin, nachdem der Gärtner die letzte Strophe gesungen hat, beginnt er wieder mit der ersten. Die Strophen greifen dabei immer wieder die aktuelle Handlung auf. Carroll stellt dazu im Vorwort des ersten Bandes den Lesern als Rätsel die Aufgabe herauszufinden, in welchen Fällen er die Geschichte an das Gedicht angepasst hat, in welchen Fällen das Gedicht an den Inhalt, und in welchen Fällen sich die Übereinstimmung zufällig ergab. Die Auflösung verrät er im Vorwort des zweiten Bandes. Der Gärtner selbst streitet einen Zusammenhang ab, der Professor betont jedoch mehrfach, dass dem Gärtner dies alles wirklich passiert sei.

Die Strophen sind alle gleich aufgebaut: Sie beginnen mit zwei Zeilen, die beschreiben, was der Gärtner glaubte zu sehen:  Dabei handelt es sich meistens um Tiere bei einer unnatürlichen Handlung, etwa ein Elefant, der Flöte spielt. Es folgen zwei Verse, in denen sich beim zweiten Blick herausstellt, dass es sich um etwas anderes handelt:  Meist findet eine Verwandlung in irgendwelche Gegenstände statt, teils auch in abstrakte Dinge. Die Strophen enden mit zwei Versen, in denen der Gärtner eine Bemerkung dazu macht.

Es wechseln sich jeweils vier- und dreihebige jambische Verse ab, wobei sich die drei kürzeren Verse aufeinander reimen.

Peter und Paul
Mit seinen 26 Strophen zu je 8 Versen nimmt das Gedicht Peter und Paul fast den gesamten Raum des gleichnamigen Kapitels ein. Der Andere Professor rezitiert es um Bruno den Unterschied der beiden Worte bequem (convenient) und unbequem (inconvenient) zu erläutern. Das Gedicht handelt vom armen Peter. Sein Freund Paul verspricht ihm 50 Pfund zu leihen, gibt ihm das Geld jedoch nicht. Trotzdem fordert er es pünktlich zum festgesetzten Zeitpunkt von Peter zurück. Dieser versinkt in Armut, während Paul sich brüstet, wie großzügig er doch ihm gegenüber sei. Schließlich bietet er Peter an, ihm nochmals 50 Pfund zu leihen, was dieser jedoch als unbequem empfindet.

Lied der Liebe
Bei A Song of Love handelt es sich um eines der beiden Gedichte, die in Three Sunsets nachgedruckt wurden, der Titel stammt aus dieser Sammlung. Der Erzähler hört gemeinsam mit Lady Muriel, wie Sylvie und Bruno es singen. In seinen drei Strophen beschreibt es, was die Liebe alles bewirken kann. Die Strophen münden alle in den Refrain . Lewis Carroll bezeichnete dieses Gedicht als sein schönstes.

Geschichte vom Schwein und kleine Vögel
Die Geschichte vom Schwein wird vom Anderen Professor am Bankett vorgetragen, nachdem es bereits im ersten Band angekündigt wurde, in dem er auch schon die erste Strophe sang. Das Gedicht handelt von einem Schwein, das bei einer Pumpe sitzt und traurig ist, weil es nicht springen kann. Ein Kamel, das vorbeikommt, rät ihm jeden Tag eine lange Strecke zu laufen, damit es abnehme. Ein Frosch bietet ihm jedoch Unterricht im Springen an. Das Schwein versucht, es dem Frosch nachzumachen, verletzt sich jedoch schwer.

Eingerahmt werden die zwei Teile des Gedicht von einem weiteren Gedicht über kleine Vögel. Dessen zehn Strophen erzählen keine fortlaufende Handlung, sondern greifen einzelne Motive aus den beiden Bänden auf und variieren diese. Wie im ersten Band stellt Carroll im Vorwort des zweiten Bandes den Lesern als Rätsel die Frage, in welchen Fällen diese Übereinstimmungen Absicht waren und in welchen zufällig erfolgten. Die Auflösung versprach er für das Vorwort eines geplanten Buchs, doch verstarb er vor dessen Fertigstellung.

Illustrationen

Die 94 Illustrationen (einschließlich der beiden Frontispizes) stammen mit zwei Ausnahmen von Harry Furniss. Nur die zwei Zeichnungen der beiden Zaubermedaillons wurden von Alice Havers angefertigt. Die Illustrationen bebildern zum einen den Fortlauf der Handlung, zum anderen den Inhalt der längeren Gedichte. So gibt es vier Zeichnungen zu Peter und Paul (diese waren die ersten angefertigten Zeichnungen), ebenso vier zur Geschichte vom Schwein, dazu drei Randleisten zu den kleinen Vögeln, die Carroll im Vorwort als besonders gelungen hervorhebt. Bis die Zeichnungen allerdings die Figuren so zeigten, wie der Autor sie sich vorstellte, musste Furniss mehrere Versuche unternehmen. So schrieb Carroll in einem Brief vom 1. September 1887 an Furniss:  Andererseits lobt er im selben Brief auch einige Illustrationen als gelungen:

Themen
Neben Nonsens, der vor allem in den Szenen mit Bruno vorhanden ist und der aus früheren Werken Carrolls bekannt ist, behandelt Sylvie und Bruno auch ernste Themen. Carroll schreibt dazu im Vorwort des ersten Bandes:  Carroll behandelt eine Reihe von moralischen, philosophischen und theologischen Fragen, indem er seine Figuren Diskussionen darüber führen lässt. So diskutiert etwa Arthur mit dem Erzähler, was Wohltätigkeit ausmacht.

Auffallend ist auch die große Zahl von Zitaten aus der Literatur, vor allem der Bibel oder Werken von William Shakespeare, Alfred Tennyson und John Milton.

Carroll hat beiden Bänden ein Register angefügt, das dem Leser das leichte Auffinden der behandelten Themen ermöglicht. Auch die Gedichte sind in den Registern aufgeführt.

Rezeption
Sylvie und Bruno konnte nicht an den Erfolg von Alice anknüpfen. Die Leser, die ein weiteres Buch in diesem Stil erwarteten, wurden enttäuscht. Wegen seiner Behandlung der Selbstsucht in der Religion wurde das Werk jedoch in Predigten verwendet.

Die Erstauflage war erst etwa 1940 vollständig verkauft. Anschließend war das Werk nur in den Gesamtausgaben erhältlich. Auch Übersetzungen in andere Sprachen blieben lange Zeit aus. Erst 1972 erschien eine Übersetzung ins Französische, die jedoch die meisten Wortspiele und die Gedichte unübersetzt ließ. Eine deutsche Übersetzung des ersten Bandes erfolgte erst 1980 durch Michael Walter, der zweite Band blieb jedoch zunächst unübersetzt. Erst Dieter H. Stündel legte 1986 eine vollständige Übersetzung beider Bände vor. 2006 schließlich erschien eine überarbeitete Übersetzung von Walter zusammen mit Sabine Hübner, die nun auch den zweiten Band enthielt.

Arno Schmidt bezeichnete in seinem Essay Sylvie & Bruno das Werk als Carrolls "wichtigstes (& ergo scheinbar, d. h. ‹im Anfang›, kompliziertestes) Stück" und sieht in Carroll den "Vater der modernen Literatur". Gleichzeitig kritisiert er aber auch, dass "man merkt, daß er eben nicht die Zeit gehabt hat, sich hauptberuflich mit Literatur zu befassen." Wirklichkeit und Traumwelt sind ihm nicht ausgeglichen genug, die Übergänge zu gezwungen, es fehle eine "gegenseitige Befruchtung". Andererseits lobt er: "Meisterhaft dagegen scheint schon die all-emsige, superfleißige Vermörtelung beider Hemisfären." Zudem machte er den Vorschlag, das Buch in mehrere Spalten zu setzen, um die Wechsel zwischen den verschiedenen Ebenen aufzuzeigen. Diesem Vorschlag folgte später Walter mit seiner Übersetzung.

In Kindlers Neuem Literatur Lexikon bescheinigt Horst Meller dem Werk "eine Reihe amüsanter Bravourpassagen", findet jedoch, dass es "vor allem an der Überbürdung mit ernsthaft gemeinten und bis in langatmigen Sentimentalismus ausufernden Erbaulichkeits-Einschüben [leidet]." Florian Balke dagegen bezeichnet in seiner Rezension in der Frankfurter Allgemeinen Zeitung Sylvie und Bruno als "unbekanntes Meisterwerk" und "modernes Kunstwerk" und kommt zum Schluss, das Buch habe "die Aufmerksamkeit aller Leser verdient, die nichts gegen Verschrobenheit haben und wieder einmal herzlich lachen wollen".

Literatur
 Lewis Carroll: Sylvie and Bruno. Macmillan, London 1889. ()
 Lewis Carroll: Sylvie and Bruno Concluded. Macmillan, London 1893. ()
 Lewis Carroll: Sylvie & Bruno. Ein phantastischer Nonsens-Noman. Übersetzung von Dr. Dieter H. Stündel. Goldmann Verlag, München 1986, ISBN 3-442-08552-7, ISBN 3-442-08553-5.
 Lewis Carroll: Sylvie & Bruno. Die Geschichte einer Liebe. Übersetzung von Dieter H. Stündel. Verlag Jürgen Häusser, Darmstadt 1994, ISBN 3-89552-000-4.
 Lewis Carroll: Sylvie und Bruno. Eine Geschichte. Ins Deutsche übertragen von Michael Walter und Sabine Hübner. Deutscher Taschenbuchverlag, München 2006.

Weblinks

Einzelnachweise

Werk von Lewis Carroll
Literarisches Werk
Roman, Epik
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigtes Königreich)
Literatur (19. Jahrhundert)

Sylvie und Bruno


Harga es una película del año 2010.

Sinopsis
Hichem soñaba con "harga" desde pequeño. Un día se lanzó al mar hacia Europa, intentó hacer el gran viaje prohibido en una barca precaria con otros 27 tunecinos, entre los que estaban algunos amigos suyos. Hichem es el único que ha regresado. Otros tunecinos cuentan por qué quieren dejar su país: la pobreza, el paro, un futuro sin esperanza, por encontrarse en un callejón sin salida. Están dispuestos a cualquier cosa para mejorar, incluso a arriesgar su vida.

Premios
 Quintessence, Ouidah, 2011

Referencias

Películas documentales sobre refugiados

Harga


é um jogo de luta independente feito por fãs, desenvolvido pela Besto Game Studio e publicado pela Besto Games, lançado exclusivamente para Windows em 5 de maio de 2023. O jogo envolve os VTubers da Hololive Production, feito com um estilo gráfico em pixel art.

O projeto ficou em desnvolvimento por cerca de dois anos e inicialmente possui oito personagens jogáveis.

Ligações externas

Jogos eletrônicos de 2023
Jogos eletrônicos de luta
Jogos para Windows
Fangames

Idol Showdown


John W. "Johnny" Austin (nacido el  en Washington D. C.) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, una más en la ABA y el resto de su carrera en la EBA. Con 1,83 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Eagles del Boston College, en las que promedió 27,1 puntos y 4,4 rebotes por partido. Se convirtió en la primera adquisición de Bob Cousy tras su llegada al banquillo de los Eagles como entrenador. Hoy en día todavía conserva los récords de anotación en una temporada, con los 29,2 puntos por partido que consiguió en 1964, el de anotación en una carrera y el de más puntos en un partido, con los 49 que consiguió ante Georgetown. En 1965 fue incluido en el tercer equipo All-American.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo octava posición del Draft de la NBA de 1966 por Boston Celtics, pero fue descartado, fichando poco después como agente libre por los Baltimore Bullets. Pero en los Bullets sólo llegó a disputar 4 partidos, en los que promedió 5,8 puntos y 1,8 rebotes.

Tras ser despedido, jugó el resto de la temporada en la EBA, hasta que en 1967 fue reclamado por los New Jersey Americans de la ABA, donde jugó una temporada en la que promedió 7,7 puntos y 1,6 rebotes por partido. Volvería posteriormente a la EBA, donde acabaría su carrera profesional.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Washington D. C.
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Boston College Eagles
Baloncestistas de los Baltimore Bullets
Baloncestistas de los New Jersey Americans
Baloncestistas de los Scranton Miners
Nacidos en Washington D. C.

John Austin (baloncestista)


Tahir,  Ağrı ili Eleşkirt ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
31 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Tahir'in belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erecekti. Ancak idari birleşme neticesinde yıl sonunda nüfusu 2000'i aşan belde kapanmaktan kurtuldu.

Coğrafya
Ağrı'nın Eleşkirt, Erzurum'un Horasan ve Kars'ın Sarıkamış ilçeleri arasında yer almaktadır.

Kuzeyinde Kelhanbaba, doğusunda Poyraz dağı, güneybatısında Mergemir dağları ile çevrilmiştir. Takribi rakım 2.470 metredir.

Tahir Gediği, Atatürk çeşmesi ile ün kazanmıştır. 1977 yılında İpek Yolu'nun (Transit İran-Erzurum-Trabzon)beldenin 3 km güneyinde Şeryan vadisine kaydırılması ile Atatürk Çeşmesi kaderi ile başbaşa bırakılmıştır.

Nüfus
Beldede, özellikle 80'li yıllarda başlayan yoğun göçler yasamıştır. Özellikle batı illerinde ve Avrupa'da yaşamakta olan belde halkı bulunmaktadır. Özellikle yaz sezonunda beldenin yayla oluşu ve havaların serin geçmesi nedeni ile nüfus artmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tahir İlköğretim Okulu

Eleşkirt belde ve köyleri

Tahir, Eleşkirt


Opus interrasile tehnika je izrade nakita razvijena u rimsko doba. Na hrvatskom bi je mogli nazvati radom na proboj. Popularnost je zadržala i u bizantskom zlatarstvu. Danas se smatra da je u tehničkom smislu postojalo barem 6 mogućih načina rada u ovoj tehnici.

Dodatna literatura
Gagarin, Michael (2010). The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome. Oxford University Press.

Izvori

Vanjske poveznice
http://www.langantiques.com/university/Opus_Interrasile

Umjetnička obrada metala

Opus interrasile


Maria Petrescu (n. 30 iunie 1932, Șugag, județul Alba) este un doctor inginer metalurgist român, profesor și conducător de doctorate în cadrul învățământului superior la Universitatea Politehnica București, Facultatea de Știința și Ingineria Materialelor, catedra Metalurgie fizică.

Activitate
A absolvit cursurile liceale la "Liceul Domnița Ileana" din Sibiu în 1951, apoi a urmat Facultatea de Metalurgie la Institutul Politehnic București, pe care a absolvit-o în 1956. A obținut titlul de doctor inginer la Institutul Politehnic București în 1971. A făcut specializări la Institutul de Fizică Tehnică al Academiei din Ungaria (1960), la Universitățile din Trondheim și Oslo, Centrul de cercetări de la Nordisk Aluminium din Holmestrand, Norvegia (1980), Institut National Polytechnique de Grenoble, Franța (1991) și Ecole des Mines de Nancy, Franța (1991).

Note

Bibliografie

Nașteri în 1932
Nașteri pe 30 iunie
Ingineri români în viață
Metalurgiști
Profesori universitari români
Conducători de doctorate români
Profesori ai Universității Politehnica din București
Cercetători români
Oameni din județul Alba

Maria Petrescu


L'éminence cruciforme est un relief osseux en forme de croix situé sur la face interne de l'écaille de l'os occipital.

Elle divise la concavité de l'écaille en quatre fosses :

 Les deux fosses supérieures ou fosses cérébrales, sont triangulaires et logent les lobes occipitaux du cerveau.
 Les deux inférieures ou fosses cérébelleuses, sont quadrilatérales et accueillent les hémisphères du cervelet.

Les fosses supérieures sont séparées des fosses inférieures par le sillon du sinus transverse.

Au point d'intersection entre les quatre fosses se trouve la protubérance occipitale interne.

Galerie

Notes et références

Crâne

Éminence cruciforme


Ross Jackson er dansk/canadisk økonom, forfatter og filantrop, født i Ottawa, Canada i 1938. Bosiddende i Danmark siden 1964 og dansk statsborger siden 1972. Ross Jackson er uddannet i fysik, business administration og operationsanalyse fra Case Western University, Cleveland, Ohio, USA.

Karriere
Ross Jackson flyttede til Danmark i 1964, hvor han fik en stilling hos IBM Danmark og mødte Hildur som han senere giftede sig med. I de efterfølgende år arbejdede Ross som it- og investeringskonsulent for en række større danske virksomheder og banker. I 1971 grundlagde Ross Jackson SimCorp sammen med sin ven Peter Pruzan. SimCorp er global leverandør af finans software. Ross solgte sin andel i af SimCorp i 1975. Sidenhen fokuserede han sin karriere på international økonomi og har som konsulent udviklet investeringsstrategier for internationale banker og forsikringsvirksomheder.

I 1982 rejste Ross Jackson til Indien for at deltage I en konference om transpersonel psykologi i Bombay. Hovedtaleren på konferencen var Swami Muktananda, hindu, stor åndelig leder og grundlæggeren af Siddha Yoga. Swami Muktananda inviterede Ross på besøg i sin ashram, under dette ophold havde Ross Jackson en spirituel oplevelse, der ændrede hans verdenssyn og fik ham til at beslutte sig for aktivt at kæmpe for at skabe en bæredygtig verden.

"Inspirationen til mange af de ting, jeg har lavet, kom efter at jeg havde en spirituel oplevelse i Indien i 1982. Jeg syntes, at verden var på vej ind i nogle kriser på grund af overforbrug. Jeg besluttede, at jeg ville bruge resten af mit eget liv til at bidrage til en bæredygtig verden og kæmpe for en global økosamfundsbevægelse."

Ross Jackson har beskrevet sin spirituelle rejse i bogen, Kali Yuga Odyssey: A Spiritual Journey (San Francisco, Robert D. Reed, 2000). Oplevelsen i Indien førte til at Ross I 1987 grundlagde Gaia Trust, hvis formål det er, at støtte overgangen til et bæredygtigt samfund gennem økonomiske tilskud og proaktive initiativer. Ross Jackson er i Danmark mest kendt for sin involvering i Urtekram og for at støtte det politiske parti Alternativet. Gaia Trust har også støttet Merkur Andelskasse, Hanegal, Gaia Wind og Gaia Solar.

"As a thinker, entrepreneur, author, activist and chair of a Danish foundation that supports renewable energy and sustainable living, Ross Jackson is trying to steer humanity on a different, more nature-oriented way of life." - The Complete Engineer, The magazine of the Faculty of Engineering and applied science at Queen's University. Winter Edition 2011

Ross har været formand for Gaia Trust siden grundlæggelsen. Det første store projekt var at støtte de mennesker, der allerede levede bæredygtigt i små økosamfund. Derfor tog han initiativet sammen med sin kone Hildur Jackson til at danne et globalt netværk af små økologiske samfund, som de valgte at kalde "økosamfund" ("ecovillages"—et nyt begreb opfundet til lejligheden), som efter fire års arbejde ført til stiftelsen af Global Ecovillage Network (GEN) på et stort møde i Findhorn Park fællesskab, Scotland og blev med tiden til den verdensomfattende økosamfundsbevægelse.. GEN arbejder stadig med at etablere regionale netværk af små økosamfund over hele verden. Det første regionale netværk var danske LØS - Landsforeningen for Økosamfund der blev grundlagt i 1993. GEN er stadig økonomisk støttet af Gaia Trust.

Det næste store NGO-projekt initieret af Gaia Trust var Gaia Education, der blev skabt efter et stort sammenkomst af 50 økosamfundsledere hos Ross og Hildur i Thy, Danmark i 1998. Gaia Education, der formelt blev oprettet i 2005, er en international NGO der blandt andet tilbyder en uddannelse i bæredygtigt design af økolandsbyer og bofællesskaber. Grundlaget for undervisningen blev udviklet i perioden 1998-2005 af ca. 30 medlemmer fra GEN. Uddannelsen er anbefalet af både UNITAR og UNESCO.

En af Ross Jacksons meste succesfulde investeringer har været Urtekram. Virksomheden Urtekram var i økonomiske vanskeligheder og tæt på konkurs da Ross sammen med Gaia Trust overtog 2/3 af selskabet i 1995. Ross Jackson indsatte et professionelt ledelsesteam og lykkedes i løbet af de næste 20 år med at skabe en årlig nettoomsætning på næsten 400 mio. Urtekram blev solgt til Midsona AB, Sverige i 2015 som et konsolideret og rentabelt firma. Ross Jackson siger følgende om salget:

"Urtekram bidrager hver dag gennem produktion af sunde økologiske produkter til et bedre miljø. Jeg er glad for sammen med Gaia Trust, at have bidraget til en solid og sund grøn virksomheds succes i Danmark".

Ross Jacksons bog Occupy World Street: A global roadmap for radical economic and political reform (Vermont, Chelsea Green, 2012) krediteres af Uffe Elbæk, Alternativets grundlægger, som en af hans inspirationskilder til at skabe det politiske parti Alternativet.

"Jeg læste hans bog Occupy World Street og blev meget fascineret af en del af tankerne i den, så jeg mødtes med ham for at høre, hvor de tanker kom fra. Senere blev han en del af en idegruppe bag Alternativet, og i slutspurten op til valget meldte han sig så på banen med en donation, der gjorde det muligt for os at føre kampagne på et helt andet niveau, end det ellers havde været muligt." - Uffe Elbæk, Alternativets formand.

I forbindelse med udgivelsen af bogen udgav Ross Jackson en country western inspireret sang som kan ses på YouTube.

I mange år håbede Ross at byggebranchen ville se et potentiale i at bygge moderne økolandsbyer, så udviklingen af en økolandsby ikke skulle tage 8-10 år at skabe for en lille gruppe amatører. Nu har han besluttet at gøre det selv med projektet Bærebo, der arbejder for at skabe bæredygtige bofællesskaber i Danmark.

En andet projekt Ross Jackson er aktiv i, er Nerve Smart Systems, en teknologivirksomhed med speciale i avanceret batteriteknologi. Firmaets formål er at udvikle langt mere effektive og mere bæredygtige batterier til industrien. Ross er hovedaktionær og bestyrelsesformand.

Ross Jackson bor på Duemosegård nord for København. Gården danner rammen om projekterne Fællesgrønt og Duemosegård Samtalerne. Fællesgrønt - en forening der arbejder med fælles økologisk dyrkning af grøntsager, blev startet på initiativ af Ross og Hildur Jackson i 2012, 1 halv hektar af Duemosegårds jord er stillet til rådighed til foreningen.

Duemosegård Samtalerne blev lanceret i 2016 og er et forum, hvor ildsjæle og støtter kan mødes for at drøfte fælles anliggender i et perspektiv mod en overgang til et bæredygtigt og retfærdigt samfund. Duemosegård Samtalerne er arrangeret af Ross Jackson og Niels Johan Juhl-Nielsen. Talerne der har gæstet Duemosegård tæller blandt andre: Uffe Elbæk, Lars Pehrson, Jens-Peter Bonde, Connie Hedegaard, Ejvind Larsen, Pia Olsen Dyhr, Steen Møller, Thomas Harttung, Bertel Haarder, Preben Maegaard, Knud Vilby, Søren Hermansen og Ida Auken.

Steen Hildebrandt, professor emeritus ved bl.a. CBS om Ross Jackson:
"Han er en ret unik person. Han har udvist en enorm evne til at tjene penge ved at skabe matematiske modeller, men kombineret det med et idealistisk engagement i bæredygtighed, som man ikke ser mange steder. Jeg tror, han er højt respekteret i erhvervslivet for sin evne til at tjene penge, men han er også blevet set som en besynderlig figur for sit engagement i bæredygtighed og anset som en, der ikke forstod kapitalismens væsen."

Gaia Trust
Gaia Trust er en dansk velgørenhedsorganisation der blev grundlagt i 1987 på initiativ af Ross og Hildur Jackson med det formål at støtte overgangen til et bæredygtigt samfund gennem økonomiske tilskud og proaktive initiativer.
I forordet til Ross Jacksons bog And We ARE Doing It: Building an Ecovillage Future (San Francisco, Robert D. Reed, 2000) skriver forfatteren David C. Korten:

"… Ross leads an unusual double life. In the world of global finance he is known as the board chair of GaiaCorp, a leading manager of currency based hedge funds and advisor to international financial institutions on foreign exchange management. In the world of environmental activism, he is known as the board chair of Gaia Trust, a visionary grant making foundation that has expended more than $15 million in GaiaCorp profits to support groups around the world pioneering the development of ecovillages and green enterprises as the foundation of a 21st century civilization. … While it is not uncommon for successful entrepreneurs who create large personal fortunes to eventually turn their attention to philanthropy, Ross is distinctive in that he established GaiaCorp for the primary explicit purpose of generating profits to finance progressive social change."

Gaia Trust har hovedparten af sine midler fra datterselskabet GaiaCorp. GaiaCorp er en virksomhed, Ross Jackson skabte med det ene formål at tjene penge på finansmarkedet for at kunne finansiere bæredygtige og almennyttige projekter. I 2000 blev GaiaCorp solgt til The Appleton Group.

 "Vi oprettede Gaia Trust i 1987 med ideen om, at hvis vi kunne tjene penge på det software, jeg havde udviklet for finansverdenen, så kunne vi måske i løbet af 10 år have tjent penge nok til at starte en uddeling til mere bæredygtige projekter og på den måde skubbe mere i den retning."

Gaia Trusts strategi har altid været todelt - at støtte øko-bevægelsen gennem tilskud, samtidig med at man også investerede i "grønne" start-ups, med fokus på at skabe jobs og fremme mere bæredygtige virksomheder. Gaia Trusts to væsentligste projekter har været oprettelsen af Global Ecovillage Network og Gaia Education. Der er gennem årene blevet givet tilskud til mere end 300 projekter i over 30 lande.
I bestyrelsen for Gaia Trust sidder Ross Jackson (formand), Lars Kjeldsen, Flemming Jensen og Peter Pruzan.

Familie
Ross mødte Hildur Jackson i 1964. De blev gift i 1967 - Sammen har de 3 børn (Rolf, 1968), (Thor Leif, 1969) og Frej (1979) og syv børnebørn. Hildur døde af kræft i 2015. .

Baggrund og uddannelse
Ross blev født i Ontario, Canada i 1938. Hans fulde navn er James Thomas Ross Jackson. Ross boede i Ottawa i det meste af sin barndom og ungdom. Hans far var flyveinstruktør og psykolog, og arbejdede for det Canadiske forsvar. Ross gik på Fisher Park High School, og vandt et 4 årigt legat til at studere på Carleton University, Ottawa. Herefter gik han på Queen's University, Kingston, Ontario. Ross fik et stipendium til at studere på Purdue Universitys Krannert School of Management i Lafayette, Indiana. Herfra har han en Masters degree in Industrial Management. Ross afsluttede sin uddannelse i 1964 med en Ph.d. i Operations Research, hvorefter han rejste til Danmark for at arbejde for IBM på opfordring af sin studiekammerat Peter Pruzan.

Bøger på Engelsk af Ross Jackson
 When No Means Yes: Danish Visions of a Different Europe (Hanne Norup Carlsen, J.T. Ross Jackson, Niels I. Meyer, ed. (London, Adamantine Press, 1993)
 And We ARE Doing It: Building an Ecovillage Future (San Francisco, Robert D. Reed, 2000)
 Kali Yuga Odyssey: A Spiritual Journey(San Francisco, Robert D. Reed, 2000)
 Shaker of the Speare: The Francis Bacon Story(U.K., Book Guild Publishing, 2005)
 The Companion to Shaker of the Speare: The Francis Bacon Story(U.K., Book Guild Publishing, 2005)
 Occupy World Street: A global roadmap for radical economic and political reform (Vermont, Chelsea Green, 2012)

Bøger på Dansk af Ross Jackson
 I fuld gang; erindringer og visioner (Hovedland, 1999)
 Kali Yuga Odysséen: en åndelig rejse (Forlaget Hovedgaden, 2004))
 ''Occupy World Street; vejen til en værdig fremtid, (Hovedland, 2013)

Referencer/Kilder

Økonomer fra Danmark
Økonomer fra Canada
Forfattere fra Canada
Filantroper fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Engelsksprogede forfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 21. århundrede

Ross Jackson


Adriana Victor Lessa () este o actriță, cântăreață, prezentator și radiodifuzor brazilian.

Înainte de a începe să lucreze ca actriță în anul 1986 cu regizorul de teatru Antunes Filho, Adriana a fost atlet și a participat la echipa de volei a Sport Club Corinthians Paulista și a echipei de atleți din orașul Guarulhos.

În TV, a debutat în Araponga, în TV Globo, începând alte câteva lucrări. După ceva timp, Adriana a câștigat un rol în miniseria Chiquinha Gonzaga, dar marele succes a venit cu Naná, în romanul Terra Nostra. În TV Globo au făcut, de asemenea, Aquarela do Brasil, Clona și Stăpâna destinului.

A lansat programul TV Fama împreună cu Nelson Rubens și Íris Stefanelli pe RedeTV! din 2006 până în 2010.

Ea a fost singura braziliană care a participat la muzica Folies Bergère din Las Vegas, la invitația programului Amaury Jr.

În 2010 a semnat un contract cu SBT pentru a acționa în noile Corações Feridos. În 2012, sa întors la Globo, cu programul Na Moral, unde a realizat o docudrama.

Note

Legături externe

Nașteri în 1971
Nașteri pe 1 februarie
Actori brazilieni
Brazilieni în viață
Actrițe din secolul al XXI-lea

Adriana Lessa


Antonio Nusa, né le  à Langhus en Norvège, est un footballeur norvégien évoluant au poste d'ailier au Club Bruges KV.

Biographie

En club
Né à Langhus en Norvège, Antonio Nusa est formé par le Stabæk Fotball, où il commence sa carrière professionnelle. Il joue son premier match en professionnel le 30 mai 2021, contre le Rosenborg BK, en championnat. Il entre en jeu à la place de Kornelius Normann Hansen et son équipe s'incline par quatre buts à deux.

Le  il rejoint la Belgique et s'engage en faveur du Club Bruges KV. Nusa fait sa première apparition en championnat le 13 février 2022 contre le RSC Charleroi. Il entre en jeu à la place de Andreas Skov Olsen et son équipe s'impose par deux buts à zéro.

Il est sacré champion de Belgique en 2021-2022.

Le 13 septembre 2022, Antonio Nusa joue son premier match en Ligue des champions, face au FC Porto. Entré en jeu à la place de Ferran Jutglà, il participe à la victoire de son équipe en marquant également son premier but (0-4 score final). Cette apparition fait de lui le plus jeune joueur norvégien de l'histoire de la compétition.

En sélection
Depuis 2022, Antonio Nusa représente l'équipe de Norvège des moins de 18 ans.

En , Antonio Nusa est convoqué pour la première fois avec l'équipe nationale de Norvège par le sélectionneur Ståle Solbakken. Il honore sa première sélection lors de ce rassemblement, le , lors d'un match amical contre la Jordanie. Titularisé au poste d'ailier gauche, il se fait remarquer en inscrivant son premier but en sélection en ouvrant le score, puis il délivre une passe décisive pour Jørgen Strand Larsen, et contribue ainsi à la victoire de son équipe par six buts à zéro. Ce but fait de lui, à 18 ans et 144 jours, le deuxième plus jeune joueur de l'histoire de la Norvège à marquer un but en sélection, derrière .

Palmarès
 Club Bruges KV
 Championnat de Belgique (1) :
 Champion : 2021-22.
 Supercoupe de Belgique (1)
 Vainqueur : 2022

Références

Liens externes

Footballeur international norvégien
Joueur du Stabæk Fotball
Joueur du Club Bruges KV
Naissance en avril 2005
Naissance en Norvège

Antonio Nusa


Cyclosorus es un género de helechos perteneciente a la familia Thelypteridaceae.<ref>{{cita web|título=Brian Swale, Michael Hassler "Genus Cyclosorus; world species list"|url=http://homepages.caverock.net.nz/~bj/fern/cyclosorus.htm|fechaacceso=17 de noviembre de 2011|urlarchivo=https://web.archive.org/web/20020625005857/http://homepages.caverock.net.nz/~bj/fern/cyclosorus.htm|fechaarchivo=25 de junio de 2002}}</ref>Cyclosorus en PlantList
 Especies seleccionadas Cyclosorus interruptus,
Cyclosorus lenormandii Cyclosorus striatus

Sinonimia

Referencias

Enlaces externos

Thelypteridaceae

Cyclosorus


Calderonegletsjeren (italiensk: Ghiacciaio del Calderone) er den eneste gletsjer i bjergkæden Appenninerne, beliggende i Gran Sasso d'Italia. Den ligger nedenfor Corno Grande, den højeste top i Appenninerne.

Efter at den spanske Corral de la Veleta-gletsjeren (37° N) forsvandt i 1913, - den lå i Sierra Nevada, er "Il Calderone" den sydligst beliggende gletsjer i Europa (42°28′N, 13°33′E). Hvis den nuværende afsmeltning fortsætter, vil Calderone snart dele Corral de la Veleta's skæbne. Opdagelsen af en række små gletsjere i Prokletije i 2009 ser ud til at kunne true Calderone's rekord, men den Italienske gletsjer er stadig den sydligste

Historisk udvikling
I 1794 anslog man Calderone volume til over 4 millioner kubikmeter; I 1916 havde dens volume mindsket til 3,3 million m³, og i 1990, var den svundet til 360.931 m³. I 1998 forudså Italienske glaciologer på et symposium i L'Aquila at Calderone ville forsvinde i løbet af få årtier.

References

Italiens geografi
Abruzzo
Appenninerne
Gletsjere

Calderonegletsjeren


Azići su sarajevsko naselje. U blizini su naselja Doglodi, Briješće Polje, Rajlovac, Stup (jugoistočno), Pejton, Ilidža, Otes i veliki pogon Energoinvesta. Sa zapadne strane, pružajući se od jugozapada ka sjeverozapadu granicu Dogloda čini rijeka Dobrinja. S istočne strane, pružajući se u istom smjeru, granicu Azića čini rječica Miljacka. Između Azića i Stupa prolazi željeznička pruga ka Mostaru. Južno, kod željezničkog mosta preko Dobrinje je željeznička postaja Ilidža. Nekada su Azići bili selo koje je postalo prigradsko naselje. Danas je u sastavu općine Ilidža. Prije velikosrpske agresije i bošnjačke agresije na Hrvate bio na glasu kao dio Sarajeva u kojem je velik broj Hrvata katolika. Ratne nepogode pridonijele su smanjenju broja katolika u Sarajevu i okolici. Jedni su starinske starosjedilačke obitelji, s tradicijom u dalekoj prošlosti. Drugi su novijeg postanja. To su bile obitelji većinom iz Hercegovine, koji su došle u Sarajevo zbog posla. Velika poduzeća kao Famos iz Hrasnice i Energoinvest prije velikosrpske agresije su imala mnogo zaposlenika Hrvata.

Zbog brojne zajednice Hrvata, Azići su stoga bili jednim od djelova Sarajeva odnosno BiH koje je bilo pod nadzorom HVO-a. Hrvati su se ovdje samoorganizirali u obrani Bosne i Hercegovine.
Zbog inertnosti središnjih bosanskohercegovačke vlasti pred imanentnim srpskim osvajačkim pohodom bilo je nužno političko i vojno samoorganiziranje Hrvata grada Sarajeva. Azići su bili dio teritorijalno-administrativne zajednica hrvatskog naroda u BiH, Hrvatske zajednice Vrhbosne, osnovane siječnja 1992. godine. Poznat je bio HVO Sarajevo, a na području Azića djelovao je HVO na čelu s predsjednikom Velimirom Marićem.
Jeseni 1992. Glavni stožer Armije BiH planirao je vojnu operaciju Koverat, kojom bi deblokirali Sarajeva. Međutim, srpske su snage prve napale. Prvo su zauzele Doglode a potom u jakom topničko-tenkovsko-pješačkom napadu koji je trajao od 1. do 4. prosinca 1992. osvojile su Otes.
Bošnjački napad na Hrvate i obračun s nedužnim Hrvatima koji su branili Sarajevo i držali strateški važni položaj pokraj zračne luke nije pružio viziju lijepe budućnosti Hrvatima i katolicima.

Jedna ulica u Azićima zove se po Krešimiru Zeliću, pripadniku ABiH, dobrovoljcu od travnja 1992., koji je poginuo u 25. godini na području Otesa/Azića. Otac mu je bio u HDZ Sarajeva. Druga ulica zove se po poznatom športašu iz Sarajeva slovensko-hrvatskih korijena Janu Doršneru.

Izvori

Sarajevo

Azići


Landsholdsspillere

34 spillere har i tidens løb repræsenteret Vejle Boldklub på det danske A-landshold:

Andre VB-profiler

Noter

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Lister over sportsudøvere

Vejle Boldklub-spillere


تمرد الويسكي (المعروف أيضا باسم عصيان الويسكي) هو احتجاج على الضرائب حدث في الولايات المتحدة ابتداء من عام 1791 خلال رئاسة جورج واشنطن. وكانت «ضريبة الويسكي» أول ضريبة تفرض على المنتج المحلي من قبل الحكومة الاتحادية التي تشكلت حديثا. أصبحت الضريبة قانونا في عام 1791، وكانت تهدف لجمع الإيرادات لدفع ديون الحرب التي تكبدتها خلال حرب الاستقلال. طُبقت الضريبة على جميع المشروبات الروحية المقطرة، ولكن الويسكي الأمريكي كان هو المشروب المقطر الأكثر شعبية في البلاد في القرن الثامن عشر، وبالتالي أصبحت هذه المكوس تعرف باسم «ضريبة الويسكي». اعتاد المزارعون في الحدود الغربية على تقطير الفائض من الجاودار والشعير والقمح والذرة أو مخاليط الحبوب المخمرة لإنتاج الويسكي. وقد قاوم هؤلاء المزارعون تلك الضريبة. وكان الويسكي يستخدم أحيانا في هذه المناطق وسيلة للتبادل. وكان أغلب المقاتلين من قدامى المحاربين رأوا أنهم يقاتلون من أجل مبادئ الثورة الأمريكية، ولا سيما ضد الضرائب دون تمثيل محلي، في حين أكدت الحكومة الاتحادية أن الضرائب هي تعبير قانوني عن سلطة الضرائب في الكونغرس.

استخدم المتظاهرون في جميع أنحاء مقاطعات بنسلفانيا الغربية العنف والترهيب لمنع المسؤولين الاتحاديين من تحصيل الضريبة. وصلت المقاومة إلى ذروتها في يوليو 1794، عندما وصل المارشالات الأميركيون إلى المنطقة لتقديم الأوامر القضائية لمقطري الكحول الذين لم يدفعوا المكوس. وهاجم أكثر من 500 رجل مسلح المنزل المحصن الخاص بالمفتش الضريبي والجنرال جون نيفيل. جاء رد واشنطن بإرسال مفوضي السلام إلى غرب بنسلفانيا للتفاوض مع المتمردين بينما دعا حكتم الولايات في الوقت نفسه إلى إرسال قوات ميليشيا لفرض الضريبة. انطلق واشنطن بنفسه على رأس جيش لقمع التمرد مع 13,000 من رجال الميليشيات الذين قدمهم حكام فيرجينيا وماريلاند ونيوجيرسي وبنسلفانيا. وقد عاد المتمردون إلى منازلهم قبل وصول الجيش، ولم تكن هناك مواجهات. وألقي القبض على نحو 20 رجلا، ولكن تمت تبرئتهم أو العفو عنهم جميعا. وجد أنه من المستحيل فرض الضرائب على معظم المقطرين في كنتاكي القريبة، وأدين أكثر من 175 مقطر من كنتاكي في السنوات الست المقبلة بانتهاك قانون الضرائب. تم تسجيل العديد من الأمثلة على المقاومة في وثائق المحكمة وسجلات الصحف.

وأظهر تمرد الويسكي أن الحكومة الوطنية الجديدة لديها الإرادة والقدرة على قمع المقاومة العنيفة لقوانينها، رغم أن المكوس على الويسكي ظلت صعبة الجمع. ساهمت هذه الأحداث في تشكيل الأحزاب السياسية في الولايات المتحدة، وهي عملية كانت جارية بالفعل. تم إلغاء ضريبة الويسكي في أوائل القرن التاسع عشر خلال إدارة جيفرسون.

ضريبة الويسكي

بدأت حكومة فدرالية أمريكية جديدة بالعمل في عام 1789، بعد إقرار دستور الولايات المتحدة. كانت الحكومة المركزية السابقة غير قادرة على جباية الضرائب بموجب وثائق الكونفدرالية، وكانت قد اقترضت المال لتغطية النفقات وتمويل الحرب الثورية مراكمةً 54 مليون دولار من الديون. وكانت حكومات الولايات المتحدة قد راكمت 25 مليون دولار إضافية من الديون. سعى وزير الخزانة أليكساندر هاميلتون إلى استخدام هذا الدين لإنشاء نظام مالي يعزز الازدهار الأمريكي والوحدة الوطنية. في تقريره حول الائتمان العام، ألح الكونغرس على دمج ديون الدولة والدين الوطني في دين واحد يموَّل من قبل الحكومة الفدرالية. وافق الكونغرس على هذه الإجراءات في يونيو ويوليو من عام 1790.

كان ثمة حاجة إلى مصدر للإيرادات الحكومية لدفع المبلغ المحترم بسبب حَمَلة السندات السابقين الذين كان الدين مستحقًا لهم. بحلول ديسمبر من عام 1790، رأى هاميلتون أن رسوم الاستيراد، التي كانت المصدر الرئيسي للدخل الحكومي، قد رُفعت إلى أعلى مستوى ممكن. ولذلك شَجّع على تمرير ضريبة غير مباشرة على المشروبات الروحية المقطرة المنتَجة محليًا. كانت هذه أول ضريبة تفرضها الحكومة الوطنية على المنتج المحلي. كانت تكاليف النقل لكل غالون أعلى بالنسبة للمزارعين الذين أُبعدوا عن المراكز الحضرية الشرقية، لذلك انخفض ربح الغالون بشكل غير متناسب بسبب ضريبة كل غالون على تقطير الكحول المحلي مثل الويسكي. باتت الضريبة غير المباشرة تُعرف ب«ضريبة الويسكي». كانت الضرائب لا تحظى بشعبية سياسيًا، وكان هاميلتون يرى أن ضريبة الويسكي كانت ضريبة رفاهية وأنها ستكون الضريبة الأقل إثارة للاستهجان التي يمكن أن تفرضها الحكومة. وحصل في هذا على دعم بعض الإصلاحيين الاجتماعيين، الذين كانوا يأملون أن «ضريبة الخطيئة» سترفع من مستوى الوعي العام حول الآثار الضارة للكحول. أصبح مرسوم ضريبة الويسكي، الذي عُرف أحيانًا ب«مرسوم الويسكي»، قانونًا في مارس من عام 1791. حَدد جورج واشنطن مناطق الإيرادات، وعيّن مشرفي ومفتشي الإيرادات وحدد رواتبهم في نوفمبر من عام 1791.

المظالم الغربية
كان التعداد السكاني لبنسلفانيا الغربية يبلغ 17 ألف نسمة في عام 1790. أثارت ضريبة الويسكي الجدال على الفور بين المزارعين في الإقليم، إذ جادل الكثير من الناس على الحدود بأنها استهدفت الغربيين بشكل غير عادل. كان الويسكي مشروبًا شائعًا، وكثيرًا ما ضاعف المزارعون دخولهم عبر تشغيل المقطرات الصغيرة. قطّر المزارعون الذين كانوا يعيشون غرب جبال الآلاباش حبوبهم الزائدة إلى ويسكي كان نقلها عبر الجبال أكثر سهولةً وربحية من الحبوب التي كان نقلها أكثر صعوبةً. وكانت ضريبة الويسكي ستجعل المزارعين الغربيين أقل قدرةً على منافسة منتجي الحبوب الشرقيين. بالإضافة إلى ذلك، كان هناك على الدوام نقص في النقد على الحدود، لذلك كان الويسكي أغلب الأحيان بمثابة وسيلة للتبادل. بالنسبة للناس الأكثر فقرًا الذين دُفع لهم بالويسكي، كانت الضريبة في الأساس ضريبة دخل لم يدفعها الشرقيون الأغنياء.

احتج المزارعون الصغار أيضًا أن ضريبة هاميلتون منحت فعليًا إعفاءاتٍ ضريبية غير عادلة للمقطرات الكبيرة التي كان مقر معظمها يقع في الشرق. كان هناك طريقتين لدفع ضريبة الويسكي: دفع رسم شامل أو دفعه بالجالون. أنتجت المقطرات الكبيرة الويسكي بأحجام كبيرة وبذلك كانت قادرةً على تحمل تكاليف الرسوم الشاملة. وكلما ازدادت كفاءتها، انخفضت الضرائب التي كان أصحابها يدفعونها مقابل الغالون (كانت تصل حتى 6 سنتات فقط، وفقًا لهاميلتون). لم يشغّل المزارعون الغربيون المقطرات التي كانوا يمتلكونها على مدار العام بكامل طاقتها الإنتاجية، فانتهى بهم الأمر بدفع  ضريبة أعلى للغالون (9 سنتات)، ما جعلهم أقل قدرةً على المنافسة.

مراجع

الولايات المتحدة في 1791
الولايات المتحدة في 1792
الولايات المتحدة في 1793
الولايات المتحدة في 1794
الكونغرس الأمريكي الثالث
أشخاص من تمرد الويسكي
ألكسندر هاميلتون
تاريخ الولايات المتحدة
تاريخ بنسيلفانيا
تمردات في القرن 18
تمردات في الولايات المتحدة
جرائم 1791 في الولايات المتحدة
جرائم 1794 في الولايات المتحدة
جرائم عقد 1790 في الولايات المتحدة
رئاسة جورج واشنطن
الولايات المتحدة في عقد 1790
قطران وترييش في الولايات المتحدة
كحول في الولايات المتحدة
مقاومة الضرائب في الولايات المتحدة
نزاعات في 1791
نزاعات في 1792
نزاعات في 1793
نزاعات في 1794
جرائم 1793 في الولايات المتحدة
جرائم 1792 في الولايات المتحدة

تمرد الويسكي


Defileul Duruitoarea este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Rîșcani, Republica Moldova. Este amplasat în partea de est a satului Duruitoarea, pe malul stâng al râului Ciuhur, afluent al Prutului. Are o suprafață de 40 ha sau 6,63 ha conform unor măsurări mai recente. Obiectul este administrat de Primăria orașului Costești.

Amplasare
Reciful Duruitoarea este un fragment al șirului de recife din nord-vestul Republicii Moldova, numite Toltrele Prutului. La capătul estic al recifului se află un defileu (chei) săpat în calcarul de vârstă badeniană-volhiniană (sarmațianul inferior) de apele unui râuleț numit de localnici "Duruita", afluent al Ciuhurului. Defilul a primit denumirea "Duruitoarea Veche".

Grota

În versanții recifului s-au format mai multe grote și nișe, care au adăpostit temporar oameni preistorici și animale din diferite ere geologice. În una din grote, la circa 100 m de la extremitatea de nord a recifului, au fost identificate urmele unei stațiuni paleolitice cu urme de existență ale diferitor culturi umane preistorice: unelte din silex, oseminte fosile de animale, amprente de vetre de foc etc. Grota are trei săli, cu o lungime totală de 49 de metri și o lățime de 5-9 metri.

Stațiunea a fost descoperită în 1958 de către arheologul Nicolae Chetraru. Pe parcursul a aproape două decenii, a fost studiată de echipe de arheologi, geologi și paleontologi. S-a stabilit prezența a trei niveluri autentice de locuire umană paleolitică – IV, III și II –, a numeroaselor reminiscențe scheletice fosile de mamifere și păsări din pleistocen și a diferitelor unelte de lucru și vânat confecționate din silex și os. Piesele arheologice litice și osemintele animalelor din locuințele nivelurilor IV și III sunt atribuite paleoliticului inferior, epoca Acheuleană, cultura arheologică Tayak. Vârsta lor geologică este estimată la 160-100 mii de ani, astfel nivelurile IV și III sunt considerate ca fiind cea mai vechi stațiuni paleolitice din Republica Moldova. Stațiunea umană a vânătorilor din paleoliticul superior, descoperită în nivelul II de locuire, este atribuită culturii Gravetianului mediu local sau Epigravetianului timpuriu, adică aprox. 20-18 mii de ani î.Hr. În depozitele acestui nivel au fost recoltate numeroase unelte de silex, corn și os, dar și cca 10 mii de resturi scheletice, în care s-a stabilit o diversitate de 54 specii de mamifere și 29 specii de păsări. Tot aici a fost găsit un maxilar inferior cu câteva măsele ale unui om paleolitic de tip fizic contemporan.

Majoritatea osemintelor sunt ale mamiferelor vânate pentru alimentație: calul, măgarul sălbatic, bizonul, renul, cerbul-nobil, mamutul, căpriorul, iepurele, marmota-de-stepă ș.a. Alte animale erau vânate pentru blana lor: castorul-de-râu, marmota-de-stepă, bursucul, pisica sălbatică, jderul, vulpea comună, vulpea-polară, râsul ș.a. În sfârșit, erau ucise și animalele care prezentau pericol pentru locuitorii stațiunii: lupul, mistrețul, pantera, rinocerul-lânos, glutonul, hiena-de-peșteră etc. La extremitatea de nord a recifului, au fost excavate osemintele unui mamut de tip hozarian, foarte rar pe teritoriul actualei Republici Moldova.

Stratigrafia depozitelor
Stratigrafia depozitelor din grota Duruitoarea este reprezentată în tabel; ordinea enumerării este de la suprafață în jos.

Statut de protecție

Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Primăria satului Duruitoarea, dar între timp acesta a trecut la balanța Primăriei Costeștiului.

Reciful, grota și defileul Duruitoarea au o valoare științifică și instructivă ridicată. Prezintă interes pentru cercetarea istoriei geologice și a faunei neozoicului târziu al zonei, cât și a istoriei societății umane la nivel național și european.

Conform situației din anul 2016, aria naturală nu are un panou informativ și nu este delimitată. Este recomandată amenajarea stațiunii paleolitice din grotă și includerea ariei protejate în traseele turistice regionale.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Duruitoarea, Defileul
Raionul Rîșcani

Defileul Duruitoarea


Cette page concerne les évènements survenus en 1939 au Vatican  :

Évènement

  : Mort du pape  au Vatican.
 - : Conclave.
  : Élection du pape .
  : Encyclique Summi Pontificatus

Notes et références

Année au Vatican

1939 au Vatican


Giancarlo Aragona né à Messine le  est un diplomate italien.

Biographie
Il est secrétaire général de l'Organisation pour la sécurité et la coopération en Europe (OSCE) de 1996 à 1999.

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1942
Naissance à Messine
Secrétaire général de l'OSCE
Ambassadeur d'Italie en Russie
Ambassadeur d'Italie au Royaume-Uni
Chevalier grand-croix de l'ordre du Mérite de la République italienne

Giancarlo Aragona


An Digitaria fragilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Luces. An Digitaria fragilis in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria fragilis


عبيد الله بن الحبحاب السلولي كان والي أفريقية في عهد الخليفة الأموي هشام بن عبد الملك، من أبرز أعماله بناء أو تجديد بناء جامع الزيتونة.

سيرته
هو عبيد الله بن الحبحاب السلولي القيسي، أمير من الرؤساء النبلاء الخطباء. كان مولى لبني سلول ونشأ كاتبا وولي على مصر سنة 111هـ وفي عام 116هـ نقله الخليفة هشام بن عبد الملك إلى أفريقية فسار إليها وضبط أمورها وسير حملة إلى صقلية بقيادة حبيب بن أبي عبيدة الفهري، ووجه كذلك جيشا بقيادة ابنه إسماعيل ففتح بلاد السودان (السنغال)، كما وجه جيشا بقيادة ابنه عبد الرحمن إلى بلاد السوس فوطد الحكم فيها. اتخذ في (تونس) دار صناعة لإنشاء السفن الحربية وبنى فيها جامع الزيتونة. انتشر في أيامه مذهب الإباضية والصفرية في برابرة المغرب، لأن هذا المذهب يسوي بين المسلمين ولا يفرق بين أمازيغ وعرب. كان بعض عماله قد أساؤوا السيرة واشتدوا في الظلم والجور، ومنهم عامله على طنجة عمر بن عبد الله المرادي، فثار الأمازيغ سنة 122هـ بزعامة ميسرة المدغري ونقضوا الطاعة لعبيد الله بن الحبحاب ووثبوا على طنجة فاستولوا عليها وقتلوا عاملها عمر بن عبد الله المرادي، وكان يسومهم ظلما. أعد ابن الحبحاب في القيروان جيشا مؤلفا من خيار العرب وأشرافهم وفرسانهم لقمع ثورة الأمازيغ والتقى هذا الجيش بجيش الأمازيغ بقيادة ميسرة بالقرب من طنجة وكانت الغلبة للأمازيغ وسميت بغزوة الأشراف. لما علم الخليفة هشام بن عبد الملك بهذه الوقعة وما أصاب العرب فيها قال: «والله لأغضبن لهم غضبة عربية ولأبعثن لهم جيشا أوله عندهم أخره عندي ثم لا تركت حصن بربري إلا جعلت جانبه خيمة قيسي أو يميني»، فاستدعى عبيد الله بن الحبحاب من أفريقية فخرج منها عام 123هـ وخلفه في الإمارة كلثوم بن عياض القشيري ولا يعلم تاريخ وفاة ابن الحبحاب، وتوفي بعد سنة 123هـ

أهم إنجازات القائد العربي عبيد الله بن الحبحاب

أقدم الجوامع الإسلامية بالتأكيد هو جامع عمرو بن العاص الذي بناه عمرو بمدينة الفسطاط عام 642 من الميلاد، ثم جامع القيروان أسسه قائد حملة الفتحات الإسلامية الأولى على إفريقيا عقبة ابن نافع سنة 670 ميلادي ثم الجامع الأموي بدمشق حيث بناه الخليفة الأموي الوليد بن عبد الملك عام 705 من الميلاد، وكان قبله في ذلك المكان معبد وثني ثم كنيسة، وبعده يأتي جامع الزيتونة الذي بناه الوالي عبيد الله بن الحبحاب في تونس عام 732 من الميلاد.

جامع الزيتونة

يرتبط تاريخ كل بلد من البلدان بجملة من المعالم التاريخية البارزة التي تقف شامخة أبدا، عنوانا لتأصله وتميزه عن باقي الأقطار والدول، وفي تونس يقف جامع الزيتونة المعمور منذ أكثر من 1300 سنة شاهدا على تجذر هذا البلد في إسلامه ورمزا لتعلق أهله بدينهم الحنيف، إضافة إلى كونه منارة علم وتعليم أشعت وما زالت تشع على محيطها القريب والبعيد، وذلك من خلال جامعة الزيتونة التي نشأت بين جدران هذا المسجد العظيم وتحولت اليوم إلى مؤسسة جامعية عصرية تجمع، في وفاق تام، بين الأصالة والحداثة.
وجامع الزيتونة هو ثاني الجوامع التي أقيمت بإفريقية بعد جامع عقبة بن نافع بالقيروان. وينسب أمر تشييده عام 116 هـ إلى عبيد الله بن الحبحاب والي هشام بن عبد الملك الأموي على إفريقية،
وتحديد عبيد الله بن الحبحاب وهو من قام ببناء هذا الجامع الذي بات ذكر تونس مقترنا به، ومكن أفريقية من سبق تأسيس أول جامعة علمية إسلامية. فالبكري في كتابه «المسالك والممالك» وابن خلدون في كتابه «العبر» وكذلك السرّاج صاحب «الحلل السندسيّة في تاريخ البلاد التونسيّة» وحسن حسني عبد الوهاب في كتابه «خلاصة تاريخ تونس» يؤكدون أن باني الجامع هو عبيد الله ابن الحبحاب سنة «731 م».

تاريخ بناء الجامع

اختلف المؤرخون أيضا في تحديد سنة بناء الجامع، فمنهم من قال إن ذلك كان سنة (114 هـ) إلا أن البعض وبالرّجوع إلى تاريخ دخول ابن الحبحاب إلى أفريقية واليا عليها (116 ـ 123 هـ/736 ـ 742م) رجّح أن يكون تاريخ بناء جامع الزيتونة هو سنة (116 هـ) وقد رجح ابن أبي الضياف في كتابه «الإتحاف» هذا الرأي الذي تؤكده جلّ المؤلفات المشرقية منها كتاب «الكامل» لابن الأثير. لكن الثابت والأكيد أن أمراء الدولة الأغلبية في القرن الثالث الهجري قد قاموا بتوسيعه وتحسين هندسته وزخرفته ومرافقه.

منارة علم ودين

إن ما تميز به الجامع من طرق تدريس ومناهج متطورة تشمل اللغة والعلوم الدينية والفقه جعل منه بالفعل جامعة بالمعنى العلمي للكلمة، وهو بذلك يكون قد سبق الأزهر بمصر من حيث أهمية اضطلاعه بنشر العلوم الدينية والمحافظة على مكونات الهوية العربية الإسلامية لا سيما في فترات الانحطاط التي مر بها العالم العربي والإسلامي.

لقد أشع جامع الزيتونة المعمور بنور علمه على مختلف أنحاء العالم الإسلامي، فكان عبر الأحقاب التاريخية منارة علم ودين أضاءت على العالم العربي شرقا وعلى المغرب الكبير غربا وعلى إفريقيا جنوبا وعلى الأندلس شمالًا.

مقتله
قُتِل عبيد الله بن الحبحاب على يد أبي جعفر المنصور في مدينة واسط مع يزيد بن عمر بن هبيرة أخر ولاة الدولة الأموية على العراق وذلك في سنة 132 هـ.

مراجع

أشخاص من قبيلة هوازن
أمويون في القرن 8
أندلسيون في القرن 8
المغرب العربي
ثورة البربر
عرب في القرن 8
عسكريون عرب
مسلمون في القرن 8
ولاة أمويون
ولاة إفريقية
ولاة إفريقية الأمويون

عبيد الله بن الحبحاب


Kişiler
 Thomas Edison (d. 11 Şubat 1847), Amerikalı mucit
 Edison Peréz-Nunez (d. 14 Nisan 1936), Perulu emekli futbol hakemi

ABD'de yerleşim yerleri
Edison, Georgia
Edison, Nebraska
Edison, New Jersey
Edison, Ohio
Edison, Washington
Edison Park, Chicago

Diğer

Edison


Haim er et amerikansk indierockband fra Los Angeles i Californien. Bandet består af de tre søstre Danielle Haim (guitar og sang, født 16. februar 1989) og Este Arielle Haim, (el-bas og sang, født 14. mars 1986) og Alana Haim (guitar, keyboards og sang, født 15. december 1991). Bandet har tidligere haft trommeslageren Dash Hutton med.

Gruppen udgav sit debutalbum Days Are Gone den 30. september 2013.

Haim optrådte på Roskilde Festival i 2014 og 2022.

Diskografi
 Days Are Gone (2013)
 Something to Tell You (2017)
   Women in Music pt III   (2020)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra USA
Californien
Har spillet på Roskilde Festival

Haim (band)


El Campeonato Europeo de Fútbol Sala de la UEFA de 1996 tuvo lugar entre el 8 y el 14 de enero en España. Fue la primera edición de este campeonato europeo regulado de los equipos nacionales de fútbol sala.

España consiguió su primera corona continental, tras vencer en la final a Rusia por 5-3.

Equipos participantes

18 equipos miembros de la UEFA se inscribieron para participar en el torneo. De ellos, 6 se clasificaron para participar en la Fase Final. Las clasificatorias para la Eurocopa se realizaron entre el 23 y el 28 de octubre de 1995.

La selección de España como representante del país anfitrión quedó clasificada directamente para la Fase Final.

Los primeros países participantes fueron:

Ronda de Clasificación

En la Ronda de Clasificación los 17 equipos se distribuyeron en 2 grupos de 6 equipos y 1 grupo de 5 equipos y de ellos los vencedores de cada grupo y los dos mejores clasificados pasaron a jugar la Fase Final. La Ronda de Clasificación se disputó entre el 23 y el 28 de octubre de 1995.

Organización

Sede

Resultados

Primera ronda
(8 de enero - 10 de enero)

Grupo A

Resultados

Grupo B

Resultados

Cuadro final

Resultados

Estadísticas

Medallero

Tabla Estadística Eurocopa de Futsal 1996

Goleadores

Tarjetas

Referencias
 Wikipedia 1996 UEFA Futsal Championship

Enlaces externos
 Página de la UEFA
 Wikipedia UEFA Futsal Championship

Eurocopa de fútbol sala de 1996
España en 1996
Deporte en Córdoba (España)
Competiciones deportivas europeas celebradas en España
Historia del fútbol sala en España
Fútbol sala en 1996

Eurocopa de fútbol sala de 1996


Tureň este o comună slovacă, aflată în districtul Senec din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.126 de locuitori.

Istoric
Localitatea Tureň este atestată documentar din 1252.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tureň


O trigliceridă (simbol TG; format de la tri- și gliceridă) este un compus organic de tip ester, derivat de la glicerol, care a fost esterificat cu 3 molecule de acizi grași, care pot fi diferiți sau identici. Trigliceridele sunt principalii constituenți ai grăsimilor din organismul uman și al altor animale, și de asemenea intră și în compoziția multor grăsimi vegetale.

În corpul animalelor, trigliceridele sunt concentrate în țesutul adipos și reprezintă cel mai important depozit de rezerve energetice ale organismului.

Metabolism

Proprietăți

Vezi și
 Lipidă
 Gliceridă
 Monogliceridă
 Digliceridă

Referințe

Trigliceridă


Gebe - Hamile olan kişi.
 Gebe, Ereğli - Zonguldak ili Ereğli ilçesine bağlı köy

Gebe


El hotel boutique es un concepto de hotel que se creó en la década de 1980, caracterizado por una particular ubicación, servicio y diseño.

Historia
Emergieron en los años 1980 en Nueva York, pero su expansión definitiva se produjo a finales de los años 1990. Este tipo de hotel ocupó el hueco dejado por las grandes cadenas de hoteles cuyos establecimientos seguían un determinado estándar. El hotel boutique, en contraposición, busca un estilo y carácter propio.

Características
Características que definen un hotel boutique:
 La localización urbana: suelen estar situados en las grandes urbes y principalmente en sus barrios más dinámicos y de compras, siendo utilizado frecuentemente por quienes realizan turismo urbano.
 La arquitectura y el diseño: tienen una arquitectura propia, un diseño elegante y cuidado y, a menudo, temático. El ambiente y la decoración buscan proporcionar un ambiente íntimo.
 El servicio personalizado: buscan adelantarse al deseo del cliente, a quien se considera un invitado y amigo.

La revista enRoute los describe así: «Todo aquel establecimiento con un ambiente moderno, un servicio personalizado y un diseño sofisticado para los viajeros más exigentes. Son generalmente independientes de las grandes cadenas de hoteles, y suelen tener menos de 120 habitaciones. Ofrecen la experiencia de una estancia relajante en un ambiente íntimo (incluso para los viajes de negocios)».

Referencias
 Anhar, Lucienne; The definition of boutique hotels, HVS international, 13 de diciembre de 2001 (en inglés)
 Binkley, Christina; Travelers bypass boutique hotels - quirky accommodations are passe in era or restraint, Wall Street Journal, 27 de febrero de 2002 (en inglés)

Hoteles boutique

Hotel boutique


يوجد في الأردن 100 بلدية وأمانة واحدة هي أمانة عمان الكبرى، وتُعرف أيضاً في الأردن باسم «أمانة عمان». البلديات في الأردن لا تُعدُّ جزءاً من التقسيم الإداري في البلاد؛ وإنما تُعد تقسيمات ضمن التقسيمات الأدنى وفي أحيان عديدة تتبع لبلدية واحدة مناطق في تقسيمين إداريين منفصلين. وتقوم الحكومة الأردنية بإيكال المهام الصغرى للبلديات من أجل توزيع عادل للخدمات، ويدير تلك البلديات مجلس البلدية الذي يُنتخب كل أربع سنوات. يُذكر أن عمليات دمج البلديات في الأردن بدأت عام 1996 م؛ وذلك من خلال دمج المجالس البلدية والقروية المتجاورة. وقد وصل عدد المجالس البلدية بداية القرن الحادي والعشرين، تحديدا في عام 2001 م، إلى 386 مجلس قروي وبلدي، إضافة لمجالس الخدمات المشتركة. يُذكر أن البلديات تنقسم بدورها إلى مناطق وأحياء لأغراض إدارية وإحصائية.

وتتنوع البلديات في الأردن بشكل كبير، وذلك من ناحية المساحة وعدد السكان وغيرهما من المعايير. وتُقسم البلديات في الأردن إلى ثلاث فئات رئيسة؛ وهي بلديات الفئة الأولى مثل بلدية إربد الكبرى والتي غالبا ما تضم مراكز المدن الرئيسة في التقسيمات الإدارية الأردنية. إضافة لذلك هناك بلديات الفئة الثانية مثل بلدية سهل حوران، كما تأتي بلديات الفئة الثالثة لتمثل أصغر البلديات من ناحية المساحة والسكان. هذا بالإضافة لأمانة عمان الكبرى.

وتقوم على متابعة البلديات ودعمها وزارة الإدارة المحلية والتي كانت تُعرف سابقا باسم وزارة الشؤون البلدية. ويأتي ذلكم الدعم والإشراف بسبب أن التوجه نحو لا مركزية الإدارة لم تكن توجها للحكومات الأردنية وبسبب ضعف موارد البلديات المالية في كثير من الأحيان. وقد تأسست وزارة الإدارة المحلية عام 1965 م بكونها جزءا من وزارة الداخلية التي كانت اسمها آنذاك «وزارة الداخلية والشؤون البلدية»؛ لتنفصل بعد إحدى عشرة سنة باسم «وزارة الشؤون البلدية والقروية».

الحالة البلدية

البلديات

البلديات حسب عددها في المحافظات

البلديات حسب المحافظة

إربد

تتكون محافظة إربد من 18 بلدية، وهي:
 إربد الكبرى
 الرمثا
 غرب إربد
 دير أبي سعيد
 خالد بن الوليد
 الكفارات
 السرو
 سهل حوران
 المزار
 معاذ بن جبل
 طبقة فحل
 شرحبيل بن حسنة
 الطيبة
 برقش
 الوسطية
 رابية الكورة
 اليرموك
 الشعلة

المفرق

تتكون محافظة المفرق من 18 البلدية، وهي:
 المفرق الكبرى
 منشية بني حسن
 رحاب الجديدة
 بلعما الجديدة
 أم الجمال
 صبحا والدفيانة
 أم القطين والمكيفتة
 دير الكهف
 الصالحية ونايفة
 بني هاشم
 الصفاوي
 الرويشد
 الزعتري والمنشية
 حوشا
 الباسلية
 السرحان
 الخالدية
 الأمير حسين

جرش

تتكون محافظة جرش من 5 بلديات، وهي:
 جرش الكبرى
 المعراض
 باب عمان
 النسيم
 برما

عجلون

تتكون محافظة عجلون من 5 بلديات، وهي:
 عجلون الكبرى
 الجنيد
 الشفا
 العيون
 كفرنجة

البلقاء

تتكون محافظة البلقاء من 9 بلديات، وهي:
 السلط الكبرى
 العارضة
 دير علا
 معدي
 الشونة الجنوبية
 سويمة
 عين الباشا
 بلدية الفحيص
 بلدية ماحص

العاصمة

إضافة إلى أمانة عمان الكبرى، فإن محافظة العاصمة تتكون من 8 بلديات، وهي:
 العامرية
 أم الرصاص
 الجيزة
 سحاب
 الموقر
 ناعور
 حسبان
 أم البساتين

الزرقاء

تتكون محافظة الزرقاء من 7 بلديات، وهي:
 الزرقاء الكبرى
 الضليل
 الحلابات
 بيرين
 الأزرق
 الرصيفة
 الهاشمية

مأدبا

تتكون محافظة مأدبا من 4 بلديات، وهي:
 مادبا الكبرى
 ذيبان الجديدة
 لب ومليح
 جبل بني حميدة

الكرك

تتكون محافظة الكرك من 10 بلديات، وهي:
 الكرك الكبرى
 السلطاني
 مؤتة والمزار
 مؤاب
 شيحان
 طلال
 الأغوار الجنوبية
 عي
 عبد الله بن رواحة
 القطرانة

معان

تتكون محافظة معان من 7 بلديات، وهي:
 معان الكبرى
 الجفر
 إيل الجديدة
 الشراة
 الأشعري
 الشوبك
 الحسينية

العقبة

تتكون محافظة العقبة من 5 بلديات، وهي:
 قريقرة وفينان
 وادي عربة
 القويرة
 قرى حوض الديسة
 قطر ورحمة

الطفيلة

تتكون محافظة الطفيلة من 4 بلديات، وهي:
 الطفيلة الكبرى
 بصيرا
 القادسية
 الحسا

البلديات حسب الفئة

بلديات الفئة الأولى
تتكون بلديات الفئة الأولى من 11 بلدية، وهي:
 إربد الكبرى
 جرش الكبرى
 عجلون الكبرى
 المفرق الكبرى
 الكرك الكبرى
 الزرقاء
 السلط الكبرى
 مادبا الكبرى
 الطفيلة
 معان
 الرصيفة

بلديات الفئة الثانية
تتكون بلديات الفئة الثانية من 55 بلدية، وهي:
 غرب إربد
 ديرأبي سعيد
 الرمثا
 خالد بن الوليد
 الكفارات
 السرو
 سهل حوران
 المزار
 معاذ بن جبل
 طبقة فحل
 شرحبيل بن حسنة
 الطيبة
 برقش
 الوسطية
 الرويشد
 الخالدية
 الصالحية ونايفة
 أم الجمال
 صبحا والدفيانة
 بلعما
 رحاب
 الجنيد
 الشفا
 العيون
 كفرنجة
 المعراض
 النسيم
 الهاشمية
 الضليل
 الشونة الوسطى
 عين الباشا
 العارضة
 دير علا
 معدي
بلدية الفحيص
 ذيبان
 مؤتة والمزار
 مؤاب
 شيحان
 الأغوار الجنوبية
 حوشا
 عي
 عبد الله بن رواحة
 القطرانة
 بصيرا
 الحسا
 الحسينية
 الشوبك
 القويرة
 سحاب
 الموقر
 ناعور
 الجيزة
 بيرين
 حسبان

بلديات الفئة الثالثة
تتكون بلديات الفئة الثالثة من 34 بلدية، وهي:
 رابية الكورة
 اليرموك
 الشعلة
 باب عمان
 برما
 أم القطين والمكيفتة
 دير الكهف
 الزعتري والمنشية
 السرحان
 الأمير الحسين
 منشية بني حسن
 الأزرق
 الحلابات
 أم الرصاص
 بلدية ماحص
 لب ومليح
 جبل بني حميدة
 طلال
 القادسية
 الجفر
 إيل
 الشراة
 الأشعري
 وادي عربة
 حوض الديسة
 أم البساتين
 بني هاشم
 الصفاوي
 الباسلية
 العامرية
 سويمة
 السلطاني
 قريقرة وفينان
 قطر ورحمة

بلديات ذات حالة خاصة

انظر أيضاً

 التقسيم الإداري في الأردن
 محافظات الأردن

ملاحظات

مراجع

قوائم بلديات
قوائم متعلقة بالأردن
التقسيم الإداري في الأردن

قائمة بلديات الأردن


කැරිබියන් මුහුදේ  ගිණිකොන දිග ග්‍රෙනඩයින් හි දකුණු කෙළවරෙහි පිහිටි ග්‍රෙනඩා දූපත ප්‍රධාන දුපත හා තවත් කුඩා දූපත් හයකින් ද සැදුනු  ස්වෛරි දූපත් රාජ්‍යයකි. ට්‍රිනිඩෑඩ් සහ ටො‍බාගෝ රාජ්‍යන්ට වයඹ දිගින් ද වෙනිසියුලාවට  ඊසාන දිගින් ද, සාන්ත වින්සන්ට් සහ ග්‍රෙනඩයින්හි නිරිත දිගින් ද ග්‍රෙනඩා රාජ්‍යය පිහිටා තිබේ.

එහි විශාලත්වය වර්‍ග කි.මී. 344 කි. ජනගහනය 110,000 ක් වේ. සාන්ත ජෝර්ජ් යනු එහි අගනුවර වේ. එ‍රටෙහි  ජාතික පක්ෂියා වනුයේ, වඳවී යාමේ තර්ජනයට මුහුණ පා සිටින ග්‍රෙනඩා පරෙවියාය.

ග්‍රෙනඩා


Le brandy de xérès () est une eau-de-vie espagnole produite dans le marc de xérès, obtenue à partir de la distillation de vins jeunes et fruités tout à fait aptes à la consommation, et de son vieillissement ultérieur dans des fûts de xérès (fûts de chêne américain de 500 litres ou fûts ayant déjà contenu une partie des vins de sherry). Ce distillat est commercialisé avec une teneur en alcool comprise entre  et  en vol.

Le brandy de xérès est, avec le cognac et l'armagnac français, l'un des rares spiritueux obtenus à partir de la distillation des vins de la meilleure qualité. Le terme brandy est une adaptation du terme néerlandais original brandewijn ou vin brûlé. Bien que la date exacte de la naissance du brandy de xérès ne soit pas connue, la tradition orale attribue son apparition à un retard dans la livraison d'une eau-de-vie pour la Hollande, qui, en reposant dans des fûts de chêne déjà remplis de vins de Xérès, a vieilli et a commencé à acquérir des qualités de finesse et de saveur.

Région de production
Le brandy de xérès est produit dans le marc de xérès (comprenant les villes de Jerez de la Frontera, El Puerto de Santa María et Sanlúcar de Barrameda). Cette région du sud de l'Espagne possède son propre microclimat où le vent frais et humide poniente (provenant de l'océan Atlantique) rencontre son opposé, le vent sec et chaud levante pour équilibrer les thermomètres à une moyenne annuelle de . D'autre part, l'humidité est supérieure à . Les  et  d'ensoleillement par an et les  de pluie par mètre carré irriguent et nourrissent les vignes.

Notes et références

Vin d'Andalousie
Xérès
Jerez de la Frontera

Brandy de xérès


An Epipremnum carolinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Ludwig August Volkens. An Epipremnum carolinense in nahilalakip ha genus nga Epipremnum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipremnum

Epipremnum carolinense


غسانة إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية بنزرت قرب مدينة جومين.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

غسانة


Margaret Burgess (* 7. Dezember 1949 in der Region Ayrshire) ist eine schottische Politikerin und Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Burgess wuchs in Ayrshire auf und lebt seit über 40 Jahren in der Region des heutigen Wahlkreises Cunninghame South. Vor ihrer Wahl in das Schottische Parlament war sie Leiterin des Bürgerbüros von East Ayrshire.

Politischer Werdegang
Seit ihrer Volljährigkeit ist Burgess SNP-Mitglied. Bei den Parlamentswahlen 2011 trat sie erstmals zu Wahlen auf nationaler Ebene an. Sie gewann das Direktmandat des Wahlkreises Cunninghame South und zog damit erstmals in das Schottische Parlament ein. Dabei errang sie das Mandat vor der Labour-Politikerin Irene Oldfather, die seit 1999 für Cunninghame South in das Parlament entsandt wurde. Zu den schottischen Parlamentswahlen 2016 trat Burgess nicht mehr an und schied in der Folge aus dem Parlament aus. Ihre Nachfolgerin Ruth Maguire hielt das Mandat für die SNP.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der SNP
 Profil der BBC

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1949
Schotte
Brite
Frau
Politiker (North Ayrshire)

Margaret Burgess


An Kobresia sibirica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Porphir Kiril Nicolai Stepanowitsch Turczaninow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Otto Boeckeler. An Kobresia sibirica in nahilalakip ha genus nga Kobresia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kobresia

Kobresia sibirica


George Strickland,  baronnet ( - ), également connu sous le nom de George Cholmley, est un député et avocat anglais. Il prend le nom de Cholmley pour hériter des domaines de Cholmley en 1865.

Biographie

Strickland est le deuxième fils de William Strickland,  baronnet, de Boynton dans le Yorkshire, mais son frère aîné meurt avant lui et il hérite du titre de baronnet à la mort de son père en 1834. Strickland hérite de Boynton Hall et est seigneur du manoir de Wintringham.

Strickland commence sa carrière dans le droit, étant admis au barreau en 1810, et exerce la profession d'avocat sur le circuit nord. Cependant, il s'intéresse à la politique, soutenant les Whigs et étant un ardent partisan de la réforme parlementaire et un des premiers défenseurs du scrutin secret.

En 1830, au plus fort de l'agitation autour du Great Reform Bill, il se présente au Parlement lors de l'élection partielle pour le Yorkshire qui suit la nomination de Brougham au poste de Lord Chancelier, mais est battu par un autre Whig. Cependant, aux élections générales de l'année suivante, les deux hommes sont réélus sans opposition et Strickland aide à voter le Reform Bill. Sa propre circonscription du Yorkshire est divisée en vertu de la Loi de réforme de 1832, et il se présente et est élu pour la circonscription ouest en 1832 qu'il continue à représenter jusqu'en 1841. En 1840, il assiste à la Convention mondiale contre l'esclavage à Londres en tant que membre correspondant de la société.

En 1841, il est élu député de Preston, une circonscription qu'il conserve pendant encore seize ans. Il reste un réformateur tout au long de sa carrière, préconisant également la réforme de l'église et le soulagement des dissidents.

Strickland est un éleveur bien connu de chevaux de course. Il vit principalement à Boynton, bien que son adresse soit enregistrée comme Hildenley à son élection en tant que député du Yorkshire en 1831. En 1844, il semble que ce soit son opposition qui est la principale objection à un projet de chemin de fer reliant Bridlington et York, proposé par George Hudson, qui passerait par Boynton ; le chemin de fer n'a jamais été construit.

En 1865, il hérite de Nathaniel Cholmley de vastes domaines à Whitby, Howsham et North Elmsall. Conformément aux termes du testament de Cholmley, Strickland adopte par licence royale le nom de famille Cholmley et les armes de Cholmley et Wentworth à la place des siens et vit les neuf dernières années de sa vie sous le nom de George Cholmley. À sa mort en 1874, cependant, son fils aîné et héritier Charles revient au nom et aux armes de Strickland.

Mariage et enfants
Strickland épouse Mary Constable, fille du révérend Charles Constable de Wassand en 1818. Ils ont trois fils et au moins une fille.

 Charles, le fils aîné, hérite du titre de baronnet et est l'un des premiers gagnants à Régate royale de Henley ;
 Frederick, le deuxième fils, est ami avec Francis Galton et dont la mort le 19 octobre 1849 - d'hypothermie après être tombé dans un ruisseau et s'être perdu dans sa descente enneigée d'octobre du mont Washington, New Hampshire ;
 Lucy Henrietta Strickland (1822-8 juillet 1871), mariée le 19 décembre 1844 à James Marriott (mort le 10 octobre 1871).
Henry, le plus jeune fils, dont descendent les Strickland-Constables de Wassand qui détiennent désormais le titre de baronnet, dont ils héritent après l'extinction de la ligne directe Strickland en 1938.

Références

Sources

 A Gooder (éd. ) La représentation parlementaire du Yorkshire, 1258-1832 (Yorkshire Archaeological Society, Record Series, 1935)
 J Holladay Philbin, Représentation parlementaire 1832 - Angleterre et Pays de Galles (New Haven : Yale University Press, 1965)
 M Stenton (éd. ), Qui est qui des députés britanniques, Volume I : 1832-1885 (Hassocks : Harvester Press, 1976)

Liens externes

Député du 16e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Député du 12e Parlement du Royaume-Uni
Député du 11e Parlement du Royaume-Uni
Député du 10e Parlement du Royaume-Uni
Représentant de l'Angleterre à la Chambre des communes
Baronnet
Décès en décembre 1874
Naissance en mai 1782
Décès à 92 ans

George Strickland (7e baronnet)


A 102.ª edição da competição ciclista Volta à Catalunha foi uma corrida de ciclismo de estrada por etapas que se celebrou entre 20 e 26 de março de 2023 na Catalunha  com início na cidade de San Felíu de Guixols e final na cidade de Barcelona  sobre um percurso de 1185,3 quilómetros.

A corrida fez parte do UCI WorldTour de 2023, calendário ciclístico de máximo nível mundial, e foi a nona corrida de dito circuito. O vencedor final foi o esloveno Primož Roglič do Jumbo-Visma e esteve acompanhado no pódio pelo belga Remco Evenepoel do Soudal Quick-Step e o português João Almeida do UAE Emirates, segundo e terceiro classificado respectivamente.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 25 equipas: 18 de categoria UCI WorldTeam e 7 de categoria UCI ProTeam. Formaram assim um pelotão de 175 ciclistas dos que acabaram 130. As equipas participantes são:

Percurso

Desenvolvimento da corrida

1.ª etapa

2.ª etapa

3.ª etapa

4.ª etapa

5.ª etapa

6.ª etapa

7.ª etapa

Classificações finais
 ''As classificações finalizaram da seguinte forma:

Classificação geral

Classificação da montanha

Classificação dos sprints (metas volantes)

Classificação dos jovens

Classificação por equipas

Evolução das classificações

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB-N: Abandono na etapa "N"
 FLT-N: Retiro por chegada fora do limite de tempo na etapa "N"
 NTS-N: Não tomou a saída para a etapa "N"
 DES-N: Desclassificado ou expulsado na etapa "N"

UCI World Ranking
A Volta à Catalunha outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Ver também

Referências

Ligações externas

 Página oficial

UCI WorldTour de 2023
2023
Desporto na Espanha em 2023

Volta à Catalunha de 2023