Bozüyük, Bilecik ilinin bir ilçesidir. İlçe (ekonomik, nüfus) olarak Türkiye'deki bazı illerden büyük olan nadir ilçelerden biridir. Bu ilçe, Bilecik ilinin ekonomik, sosyal, siyasi kalbi konumundadır. İlçe adını 1890 yılında İstanbul – Ankara demir yolunun yapımı sırasında keşfedilen Bozüyük Höyüğünden almaktadır. İstanbul-Ankara demir yolunun tam orta noktasında, 263. kilometresinde yer almaktadır.

Bozüyük'ün yeri ve sınırları
Yurdumuzun kuzeybatısında Bilecik ilinin ilçesidir. Kuzeyinde merkez ilçe, kuzeybatısında Pazaryeri ilçesi, kuzeydoğusunda Söğüt ilçesi, doğusunda Eskişehir'in İnönü ilçesi, güneyinde Kütahya'nın merkez ve Tavşanlı ilçeleri, güneybatısında Domaniç ilçesi ve batısında İnegöl ilçesi ile komşudur.

İlçenin yüzölçümü 928 km2 olup, denizden yüksekliği 740 metredir.

Yeryüzü şekilleri

Dağları
Yükseklikler genellikle ilçenin bat ve güneybatısında yer alır. Batı da Yirce dağında Üçtepeler in yüksekliği 1790 metredir. Güneybatıda Kala dağının yüksekliği ise 1906 metredir. Doğuda Metristepe 1307 metre, batıda Çamyayla tepesi 1322 metre, Güneyde Kandilbayırtepesi 1320 metre ve kuzeyde 900 metre ile Kızıltepe ilçenin yükseltilerini oluştururlar.

Ovaları
Kızıltepe ve Boztepe'nin güney eteklerindeki neojen çanağının yanından uzanarak yaklaşık 60 km²'lik bir alanı kaplayan Bozüyük ovası, kuzeybatıda daralarak Karasu vadisine uzanır. Ova, güneyde genişleyerek, bir yandan İnönü - Kandilli düzlüğüne, diğer yandan Karaağaç ve Akpınar köylerinin kuzeyindeki sırtlara kadar devam eder. Ova 3. zaman neojen kayalarla örtülüdür.

Yaylaları
İlçenin güneybatısında yer alan Kömürsu ve Batan yaylaları ilçenin belli başlı yaylalarıdır.

Bozüyük'ün akarsu ve gölleri

Dikilitaş Deresi
Akpınar köyünün kuzeyindeki Hüsümler ovasındaki Sazpınar kaynaklarından çıkan dere doğu - batı yönünde akışını sürdürerek Bozüyük içinden geçer, Bursa yol kavşağında Karasu ile birleşir.

Karasu
İlçenin Bozalan Köyü yakınından doğan Karasu, Bozüyük'ten Dikilitaş deresini alıp, Ankara İstanbul demiryolunu izleyerek Pazaryeri'nden Sorgun deresini Batıdan Selöz, Hamsu, Bekdemir derelerini, doğudan Kızıldamlar çayını alır, Osmaneli yakınlarındaki Paşalar boğazından 500 metre sonra Sakarya nehri ile birleşir.

Sarısu
İlçenin güneybatısındaki Yeşildağ'dan doğan sarısu, kuzeye doğru akışını sürdürür. Üzerinde Darıdere Barajı kurulmuştur. Kandilli köyü yakınlarından ilçe topraklarını terk ederek Eskişehir topraklarında Sakarya nehrinin bir kolu olan Porsuk çayı ile birleşir.

Darıdere Barajı - Yapay Göl

Sarısu üzerindedir. Taşkınları önlemek ve sulama yapmak amacıyla inşa edilip 1976 yılında işletmeye açılmıştır. Baraj, toprak dolgu tipindedir. Barajın temelden yüksekliği 33,40 metre, depolama hacmi ise 35 milyon m³ olup, göl alanı 245 hektardır.

Bozüyük'ün iklimi ve bitki örtüsü
Bozüyük, Ege Bölgesi sınırlarında kalan Kütahya sınırındaki küçük bir bölge hariç Marmara Bölgesi sınırları içinde kalır. Ancak İç Anadolu Bölgesi'nde görülen karasal iklimin etkisi altındadır. Kışları oldukça soğuk ve yağışlı,yazları sıcak ve kuraktır. Yağışlar genellikle kış aylarında ve kar şeklinde olmaktadır. Don ve kırağı olayının fazla olduğu aylar, Ocak ve Şubat'tır. Don ayları Kasım ayı ortalarında başlar Nisan ortalarına kadar devam eder.

Dağlık alanlar genellikle koruluk durumundaki ormanlarla kaplıdır. Bu ormanlarda 1000 metreyi aşan bölümlerdeki egemen ağaç türleri karaçam, kayındır. Platolar üzerinde yer yer topluluklar oluşturan karaçamlara karşın daha alçak kesimlerde kızılçam ve meşe türlerine rastlanmaktadır. Yirce Dağı'nın 1500 metreyi aşan kesimlerinde köknar türleri ile birlikte ardıç ağaçları da yer almaktadır. Alçak ve düz alanlarda otsu bitkiler ile çalılıklar görülür.

Tarihçe
Asya ile Avrupa arasında doğal bir köprü görevi gören Anadolu'nun hemen her köşesi bu önemle jeopolitik konumu nedeniyle, ilk çağlardan bu yana hareketli ve zengin bir tarihe sahiptir.

İlkçağlardan beri bu bölgede sırasıyla Hititler'in, MÖ 1200 yıllarından sonra balkanlardan gelen Frigyalılar'ın bölgeye egemen olduğu şimdiki İçköy, Yaylacık ve Manişar olarak adlandırılan kesimlerde tarihi Mina şehrinin kurulmuş olduğunu antik kalıntılardan anlaşılmaktadır. Bölgedeki yaklaşık 600 yıllık Frig egemenliğine doğudan Kafkaslardan gelen Kimmerler son vermişlerdir. Kimmerlerin yaklaşık 1 asırlık egemenliğine de batıdan gelen Lidyalılar son vermiştir.

Bundan sonraki asırlarda sırasıyla bölgeye doğudan gelen Persler ile batıdan gelen Büyük İskender komutasındaki Makedonyalılar egemen olmuştur. İskender imparatorluğu parçalanınca bölgede uzun yıllar bu imparatorluğun parçası olan Bitinyalılar yaşamıştır. Sonraları Roma İmparatorluğu egemenliğine giren bölge 395 yılından sonra Doğu Roma yani Bizans egemenliğine katılmıştır. Bu yıllarda Bozüyük'ün adının lamunia olduğunu bilinmektedir.

600-720 yılları arasında bölge, İstanbul'u almak için gelen Arap Emevi kuvvetlerinin geçit yeri olmuştur.

1071 yılında doğudan gelen Selçuklu Türkleri'nin Malazgirt Savaşı sonucu, Bizans İmparatorluğuna yenilgiye uğramasıyla Bozüyük ve çevresi Selçuklu Türkleri'nin egemenliğine geçmiştir.

Bundan sonra da bölge sık sık el değiştirmiştir. Daha ileriki yıllarda (MS 11. asır ve daha sonra) haçlı seferlerinde özellikle Birinci Haçlı Seferinde bölge zaman zaman Hristiyanla Müslümanlar arasında el değiştirmiştir. Bu konudaki en yakın tarihi olay Eskişehir yakınlarındaki 1097 yılında yapılan Haçlı komutanı Godefdoit ile Selçuklu Hükümdarı Kılıçarslan arasındaki Dorylaion savaşıdır.

Selçukluların Anadolu'ya egemen olması ile birlikte Bozüyük Sultanönü uç beyliğinin bir Karye'si (köy) idi. Selçuklu hükümdarı II. Gıyaseddin Mesud'un 1289 tarihinde Osman beye gönderdiği 2. menşurunda Eskişehir'den Yenişehir'e kadar olan bölgeyi bir sancak kabul edip Osman beye vermesiyle Bozüyük'te o tarihten itibaren Osmanlı egemenliğine girmiştir.

1525'ten önce bugünkü Bozüyük'ün yerinde Çayköy, Arıklar, İçköy ve Atkaydı köyleri bulunmaktaydı.

Osmanlı devletinde gerek sınırlarda savaşan orduların, gerekse cepheye giden orduların yol boyunca beslenmesini de halka yüklemiştir. Bu amaçla ordunun hareketinde önce izleyeceği askeri yol, kısa bir süre için dinleneceği noktalar belirlenmekte ve bu yerlerde ordunun yiyecek ve yem olarak kullanacağı zaire miktarı saptanarak kadınlardan bunları sağlaması istenmekteydi. Kanuni Sultan Süleyman'ın Bağdat seferine çıkacak Kasım Paşa komutasındaki ordusunun Bozüyük'te konaklayacağı haberi gelince, ordunun ihtiyacı olan erzak karşılanır. Kasım Paşa bu yardımlardan çok memnun kalır. "Eğer savaşı kazanıp dönersem bu dört köyün ortasına bir cami yaptıracağım." der. Savaştan zaferle dönen komutan sözünü tutup cami ve külliyeyi (han, hamam, yemekhane, sıbyan mektebi gibi eklentileri) 1525 - 1528 yılları arasında yaptırır. Cami ve külliyenin yapılmasıyla birlikte bu dört köy halkı birer ikişer şimdiki Kasımpaşa Mahallesinin bulunduğu yerde toplanarak bugünkü BOZÜYÜK'ü oluştururlar.

Bozüyük uzun yıllar Sultanönü sancağının Kariyesi durumunda kalmıştır. 93 Harbi diye bilinen 1877 - 1878 Osmanlı - Rus savaşlarından sonra Balkanlardan kaçarak Anadolu'ya göç eden Türklerin büyük bir bölümünün Bozüyük'te yerleşmeleri sağlanınca nüfus artmış, daha sonra bucak ve belediye kurumları kurulmuştur.

Bozüyük'ün bucak durumuna getirilmesinin ilginç bir öyküsü vardır. Rivayete göre Bozüyük'ün ileri gelenleri buranın bucak olması için aralarında anlaşarak İnönü bucak müdürünü kaçırmayı planlarlar. Daha önceden müdürün oturacağı resmi dairesi ve evi hazırlanır. Bir gece geç saatlerde atlı arabalarla İnönü'ye giderek bucak müdürünü kaçırıp Bozüyük'e getirirler. Ertesi gün müdürün kaçırıldığını anlayan İnönü'lüler durumu yetkililere bildirirler. yetkililer bu duruma çok şaşırır. Çünkü böyle bir olay o zamana kadar ne duyulmuş ne de görülmüştür. Bir taraftan da Bozüyük'lülerin bu hareketi çok hoşlarına gider. İnönü'lülere yeni bir bucak müdürü sözü vererek kaçırılan müdürün Bozüyük'te kalmasını sağlarlar. Bu olaya kadar Söğüt kazasının İnönü bucağına bağlı köydü.

Böyle bir yöntemle bucak merkezi olan Bozüyük, önce Söğüt'e bağlandı. 1885 te Ertuğrul livası kurulunca Söğüt'ün bucağı olarak bu livaya bağlandı. 1924'te iller teşkilatının kurulması ile Söğüt'e bağlı bucak olarak Bilecik iline bağlandı. 1926'da İnönü bucağını kapsayacak biçimde, Bilecik'in ilçesi olmuştur. 1963'e kadar Bozüyük'ün bucağı olan İnönü, o yıl Eskişehir'in merkez ilçesine bağlanmış, sonunda 1987'de Eskişehir'in ilçesi olmuştur. 1995 yılında Söğüt'e bağlı Düzdağ, 1997 yılında yine Söğüt'e bağlı Metristepe (Doruk) köyleri Bozüyük'e bağlanmıştır.

Kurtuluş savaşında batı cephesinin ilk kuruluş günlerinde (18 Haziran 1920) Bozüyük bir müddet cephe karargahı olmuş ve halkın gösterdiği vatan sevgisi ve fedakarlıkla 1920 Haziranında başlayan ve Bursa'nın düşmesiyle sonuçlanan ilk düşman taarruzunun Eskişehir'e doğru ilerlemesini durdurmakta ordumuz için bir dayanak olmuştur. 1. ve 2. İnönü Savaşlarında, 9 Ocak 1921- 14 Mart 1921, 26 Mart - 1 Nisan 1921 arasında kısa süreli Yunan işgaline uğrayan Bozüyük, 12 Temmuz 1921'de 3. kez Yunan işgaline uğramış, 4 Eylül 1922'de harap bir halde işgalden kurtulmuştur...Tarih Anlamında Bozüyükde Doğan Ünlüler......BilgeSu Erenus.Osman Gazi...

Nüfus
İlçeye bağlı Dodurga beldesi bulunmaktadır. İlçeye bağlı 44 köy, 10 mahalle vardır. Mahalleler: Çarşı Mahalle, Tekke Mahalle, Kasımpaşa Mahallesi, Yeni Mahalle, 4 Eylül Mahallesi, Yediler Mahallesi ve Yeşilkent Mahallesi, Yenidoğan Mahallesi, Akpınar Mahallesi ve İçköy Mahallesi'dir.

Ekonomi
Bozüyük, 2003 yılı ilçelerin sosyo-ekonomik gelişmişlik sıralamasında göre 872 ilçe arasında 51 sırada ve Bilecik Merkez ilçesinin önünde yer almıştır.

İlçe ekonomisi sanayiye dayanır. İlçede iki küçük sanayi sitesi ve bir organize sanayi bölgesi bulunmaktadır. Bozüyük Küçük Sanayi Sitesi 33 iş yeri, Bozüyük Yeni Küçük Sanayi Sitesi ise 200 iş yerinden oluşmaktadır. 5.635.110 m2 alanda kurulu Bozüyük Organize Sanayi Bölgesi ise Bilecik ilindeki en büyük organize sanayi bölgesidir. Bozüyük OSB içindeki 80 sanayi parselinden 42 tanesinin 2015 yılı itibarıyla sanayi firmalarına tahsisi yapılmış olup bunlardan 25 fabrika faal durumdadır ve 2000 kişiyi istihdam etmektedir.

Bozüyük'te 787.181 dekar tarım alanında hububat, sebze ve meyve yetiştiriciliği yapılmaktadır. Sebzelerden balkabağı, meyvelerden ise elma üretimde ilk sıradadır.

2011 verilerine göre Bozüyük'te yaklaşık 6.000 büyükbaş hayvan ve yaklaşık 20.000 küçükbaş hayvan mevcuttur. Çoğunluğu inek sütü olma üzere 2011 yılında 7.500 ton süt üretilmiştir. 421.835 kümes hayvanından ise 13.800.000 yumurta elde edilmiştir. İlçede 24 köyde arıcılık yapılmaktadır ve 2.500'dan kovan mevcut olup yıllık bal üretimi 20 tondan fazladır.

Tarihi Mekanlar

İntikam Tepe Şehitliği
Bozüyük-Kütahya Yolu 10. km'sinde, Karaağaç köyü yolu ayrımı yakınında yer alır. İkinci İnönü Muharebesi sırasında şehit düşen 63 asker burada yatmaktadır. 1959 yılında ziyarete açılmıştır.

Kaynakça

Bozüyük


Fukunaga Takehiko (japanisch 福永 武彦; * 19. März 1918 in der Präfektur Fukuoka; † 13. August 1979) war ein japanischer Romanautor, Lyriker und Übersetzer.

Leben und Werk
Fukunaga studierte französische Literatur und trat als Übersetzer der Werke von Jean-Paul Sartre und Charles Baudelaire (Les fleurs du mal, Le Spleen de Paris) und Verfasser einer Schrift über den Maler Paul Gauguin (Gōgyan no sekai) hervor.

Mit Romanen wie Fūdo ("Heimaterde", 1951), Bōkyaku no kawa ("Der Fluss der verlorenen Erinnerung", 1964), Shi no shima ("Insel des Todes", 1969–71) wurde er einer der bekanntesten japanischen Romanciers der 1950er- und 1960er-Jahre. Zudem veröffentlichte er Detektivromane unter dem Pseudonym Kada Retarō () und Science-Fiction-Romane als Funada Gaku ().

Große Teile seines Lebens verbrachte Fukunaga, der u. a. an Tuberkulose litt, in Sanatorien. Er und die Dichterin Harajō Akiko sind die Eltern des Schriftstellers Ikezawa Natsuki, der wiederum der Vater der Synchronsprecherin Ikezawa Haruna ist. Von dem im Westen wenig bekannten Autor erschien 2012 in deutscher Übersetzung der Roman Des Grases Blumen.

Werke (Auswahl)

Fukunaga Takehiko: Des Grases Blumen. Aus dem Japanischen von Otto Putz. Frankfurt: Angkor Verlag 2012. ISBN 978-3-936018-84-4

Quellen

Shūichi Katō: A sheep's song: a writer's reminiscences of Japan and the world, University of California Press, 1999, ISBN 9780520219793, S. 178
La Littérature Japonaise - Fukunaga Takehiko

 S. Noma (Hrsg.): Fukunaga Takehiko. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 427.

Weblinks
 Fukunaga und die französische Literatur (franz.)

Einzelnachweise

Autor
Roman, Epik
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Japanische
Science-Fiction-Literatur
Kriminalliteratur
Lyrik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1918
Gestorben 1979
Mann

Fukunaga Takehiko


عيد البشارة (25 مارس) وهو أول الأعياد من حيث ترتيب أحداث ميلاد يسوع فلولا البشارة وحلول يسوع في بطن العذراء ما كانت بقية الأعياد، لذلك الآباء يسمونه رأس الأعياد والبعض يسمونه نبع الأعياد أو أصل الأعياد.

البشارة في الإنجيل

وترجع قصة هذا العيد إلى إنجيل لوقا (الإصحاح الأول 26-56): (26) وفي الشَّهرِ السّادِسِ أُرْسِلَ جِبرائيلُ المَلاكُ مِنَ اللهِ إلى مدينَةٍ منَ الجَليلِ اسْمُها ناصِرَةُ، (27)إلى عذراءَ مَخْطوبَةٍ لِرَجُلٍ مِنْ بيتِ داوُدَ اسمُهُ يُوسُفُ. واسْمُ العْذراءِ مرْيَمُ. (28)فَدَخَلَ إليها المَلاكُ وقالَ سلامٌ لكِ أيَّتُها المُنْعَمُ علَيْها. الرَّبُّ معَكِ. مُبارَكَةٌ أنْتِ في النِّساءِ. (29)فلَمّا رأَتْهُ اضطَرَبَتْ مِنْ كَلامِهِ وفَكَّرَتْ ما عَسَى أنْ تَكونَ هذِهِ التَّحِيَّةُ.(30)فقالَ لها المَلاكُ لا تَخافي يا مَرْيَمُ لأَنَّكِ قدْ وَجَدْتِ نِعْمَةً عِندَ اللهِ. (31)وها أَنْتِ سَتَحْبَلينَ وتَلِدينَ ابناً وتُسَمّينَهُ يَسوعَ. (32)هذا يكونُ عَظيماً وابْنُ العَلِيِّ يُدْعَى ويُعْطيهِ الرَّبُّ الإِلَهُ كُرْسِيَّ داوُدَ أَبيهِ. (33)ويَمْلِكُ على بَيْتِ يَعقوبَ إلى الأبَدِ ولا يَكونُ لِمُلْكِهِ نِهايَةٌ. (34)فقالَتْ مَريَمُ لِلمَلاكِ كَيْفَ يكونُ هذا وأنا لسْتُ أَعْرِفُ رَجُلاً. (35)فأَجابَ المَلاكُ وقالَ لها، الرُّوحُ القُدُسُ يَحِلُّ عَليكِ وقُوَّةُ العَلِيِّ تُظَلِّلُكِ فلِذلِكَ أيضاً القُدُّوسُ المَوْلودُ مِنْكِ يُدْعَى ابنَ اللهِ. (36)وهُوذا أَليصاباتُ نَسيبَتُكِ هيَ أيضاً حُبْلَى بابنٍ في شَيْخوخَتِها وهذا هوَ الشَّهْرُ السّادِسُ لتِلْكَ المَدْعُوَّةِ عاقِراً. (37)لأنَّهُ ليسَ شَيءٌ غيرَ مُمْكِنٍ لدَى اللهِ. (38)فقالَتْ مريَمُ هُوَذا أنا أَمَةٌ الرَّبِّ. ليَكُنْ لي كَقَولِكَ. فمَضَى مِنْ عندِها المَلاكُ. (39)فقامَتْ مَرْيَمُ في تِلكَ الأيّامِ وذَهبَتْ بسُرعَةٍ إلى الجِّبالِ إلى مَدينَةِ يَهوذا. (40)ودخَلَتْ على أَليصاباتَ. (41)فلَمّا سَمِعَتْ أليصاباتُ سَلامَ مَرْيَمَ ارتَكَضَ الجَّنينُ في بَطنِها. وامتَلأَتْ أليصاباتُ منَ الرُّوحِ القُدُسِ. (42)وصَرَخَتْ بصوتٍ عَظيمٍ وقالَتْ مُبارَكَةٌ أَنْتِ في النِّساءِ ومُبارَكَةٌ هيَ ثَمَرَةُ بَطْنِكِ. (43)فمِنْ أينَ لي هذا أنْ تأتيَ أمُّ رَبّي إِلَيَّ. (44)فهُوَّذا حينَ صارَ صَوْتُ سَلامِكِ في أُذُنَيَّ ارتَكَضَ الجَّنينُ بابْتِهاجٍ في بَطْني. (45)فَطوبَى لِلَّتي آمَنَتْ أنْ يَتِمَّ ما قيلَ لها مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ. (46)فقالَتْ مَرْيَمُ تُعَظِّمُ نَفْسي الرَّبَّ (47)وتَبْتَهِجُ روحِي باللهِ مُخَلِّصي. (48)لأنَّهُ نَظَرَ إلى اتِّضاعِ أَمَتِهِ. فهُوَذا مُنْذُ الآنَ جَميعُ الأجْيالِ تُطَوِّبُني. (49)لأنَّ القَديرَ صنَعَ بي عَظائِمَ واسْمُهُ قُدُّوسٌ. (50)ورحْمَتُهُ إلى جيلِ الأجيالِ للّذينَ يَتَّقونَهُ. (51)صَنَعَ قُوَّةً بِذِراعِهِ. شَتَّتَ المُسْتَكْبِرينَ بِفِكْرِ قُلوبِهم. (52)أنزَلَ الأَعِزّاءَ عن الكَراسِي ورَفَعَ المُتَّضِعينَ. (53)أَشْبَعَ الجِياعَ خيراتٍ وصَرَفَ الأغْنِياءَ فارغينَ. (54)عَضَدَ إِسْرائيلَ فَتاهُ ليَذُكُرَ رَحْمَةً. (55)كما كلَّمَ آباءَنا لإبراهيمَ ونَسْلِهِ إلى الأَبَدِ. (56)فَمَكَثَتْ مريَمُ عِنْدَها نحْوَ ثلاثَةِ أَشْهُرٍ ثمَّ رَجَعَتْ إِلى بيتِها."

في الناصرة عاش المسيح، ومن قبله عاشت امه، في الناصرة ترعرع الطفل يسوع ولعب مع الأطفال ومشى على ترابها المقدس، الذي قدسه الرب يسوع عندما عاش على هذه الأرض المقدسة، الناصرة موطن المسيح الاصلي، مع انه لم يولد بها بل بمدينة بيت لحم.

إحدى تراتيل عيد البشارة:
«اليوم راس خلاصنا، وظهور السر الذي بين الدهور، لان ابن الله يصير ابن البتول، وجبرائيل بالنعمة يُبشر ونحن نصرخ نحو والدة الاله: افرحي يا ممتلئة النعمة... الرب معك»

البشارة في القراّن
جاء في الآية 45 من سورة آل عمران:.

وتوجد سورة كاملة باسم سورة مريم وتذكر فيها حادثة البشارة من جديد حيث جاء: .

البشارة في بلدان العالم

البشارة في لبنان

أقر مجلس الوزراء اللبناني اقتراح رئيس الوزراء اللبناني سعد الدين الحريري، يوم 18 شباط 2010، اعتماد عيد بشارة مريم عيداً رسمياً مسيحياً وإسلامياً  تعطل فيه الادارات الرسمية والعامة والمدارس الرسمية والخاصة في 25 مارس/آذار من كل عام، وتقام في هذه المناسبة احتفالات رسمية وتربوية ودينية في مختلف المناطق اللبنانية.
وكان وفد «اللقاء الإسلامي المسيحي حول سيدتنا مريم» طلب من الرئيس الحريري، حين زاره في السرايا، إدراج هذا العيد على جدول الأعياد الرسمية لما تمثله السيدة مريم من معان لدى الطوائف المسيحية والإسلامية.
وقد أدرج هذا البند على أوّل جدول أعمال مجلس الوزراء بعدما تشاور الرئيس الحريري مع رئيس الجمهورية ميشال سليمان في هذا الموضوع.
25 آذار، يوم البشارة. هو أول الأعياد في المسيحية من حيث الترتيب. رأس الأعياد، كما تسمّيه الكنيسة، أو نبعها. وهو يوم خاص للمسلمين أيضًا، لما للسيدة مريم العذراء من موقع رفيع في الإسلام. هو يوم الديانتين.
يعتبر العيد أيضًا صورة جديدة من صور الوحدة الوطنية في لبنان. فاليوم الذي يحتفل فيه المسيحيون والمسلمون، باعتباره مناسبة دينية، صار كذلك عيداً وطنياً لجميع اللبنانيين.

معرض الصور

مراجع

أعياد الكنيسة القبطية الأرثوذكسية
البشارة في فن مسيحي
المسيحية في القرن 1 ق م
إنجيل لوقا
جبرائيل
عبارات مسيحية
مريم العذراء

البشارة


Nikkal (en ugarítico "nkl", o su nombre completo Nikkal-wa-Ib), era considerada diosa de Ugarit / Canaán y después de los fenicios. Es una diosa de los huertos, cuyo nombre significa "Gran Dama" y "la fructífera" y se deriva del acadio / semita occidental "´Ilat ´Inbi" que significa "Diosa de la fruta". De Moor traduce el ugarítico "ib" como "flor", que ha sobrevivido en hebreo bíblico como אֵב (Concordancia de Strong 3), y cita los Cantares 6:11 como una supervivencia de su uso.

También es considerada diosa lunar, aunque en esto no hay unanimidad pues en las culturas semíticas, la luna es casi siempre considerada como masculina.

Hija del dios cananeo Jirjibi, el rey del verano, se casó con el dios lunar Yarij, que le regaló collares de lapislázuli. Su matrimonio es descrito líricamente en el texto ugarítico "Nikkal y las Kathirat". Probablemente se la festejaba a finales del verano cuando ya se hubiesen cosechado los frutos de los árboles. Su equivalente sumeria es la diosa Ningal, la "gran señora", consorte de Nannar y madre de Inanna y Ereshkigal.

La más antigua obra anotada completa de música antigua es una canción hurrita, un himno escrito en cuneiforme ugarítico silábico dedicado a Nikkal. Fue publicada después de su descubrimiento en Ugarit por Emmanuel Laroche, por primera vez en 1955 y con una versión más completa en 1968, y ha sido el foco de muchos estudios posteriores en paleomusicología por, entre otros, Anne Draffkorn Kilmer, quien le dio el nombre de "Himno a Nikkal".

Referencias

Bibliografía
 Driver, Godfrey Rolles (1956, 2nd ed., 1971). Canaanite Myths and Legends (2nd ed.). Edinburgh: T. & T. Clark.
 Kilmer, Anne Draffkorn. "The Cult Song with Music from Ancient Ugarit: Another Interpretation". Revue d'Assyriologie 68 (1974): 69–82.
 Kilmer, Anne Draffkorn, Richard L. Crocker, and Robert R. Brown. Sounds from Silence: Recent Discoveries in Ancient Near Eastern Music. Berkeley: Bit Enki Publications, 1976. Con grabación musical.

Diosas de la agricultura
Diosas lunares
Diosas semíticas

Nikkal


Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza je u sezoni 1957./58. predstavljalo ligu četvrtog ranga nogometmog prvenstva Jugoslavije.

II. grupa

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

V. grupa

Ljestvica

 "Šator" – klub iz Bosne i Hercegovine

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1957./58.

Vanjske poveznice

Izvori
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1957. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1958. godina
 Davor Gaurina: "N.K. DOŠK : 1919. – 2019. Drniš : 100 godina voljenog kluba", Drniš, 2019., , str. 64-72
 knjiznica-sibenik.hr, "Šibenski list", br. 292, god. VII, izdano 23. travnja 1958., str. 6 , preuzeto 18. koolovoza 2019.

1957-58 grupno
1957-58 Split NP grupno
Split-grupno

Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1957./58.


Idakka, , auch iḍakka, idakke, itekka, edaykka, ist eine zweifellige Sanduhrtrommel, die vor allem im südindischen Bundesstaat Kerala in der religiösen Musik in hinduistischen Tempeln und bei Prozessionen gespielt wird. Sie ist größer als die ebenfalls sanduhrförmige Trommel damaru, wird aber nicht mit an Schnüren hängenden Rasselkugeln, sondern mit einem gebogenen Stab einseitig angeschlagen. Die Membranen liegen unverbunden über den beiden Korpusöffnungen, ihre Spannung und damit die Tonhöhe lässt sich während des Musizierens variieren, sodass Melodien spielbar werden. Die idakka ist das am meisten verehrte Instrument in der Musik Keralas.

Bauform und Spielweise

Der leicht taillierte Korpus wird aus rotem Sandelholz (Pterocarpus santalinus), Betelnusspalme, Gerber-Akazie (Acacia catechu, Malayalam karingali) oder anderen festen Hölzern hergestellt. Seine Länge beträgt 21 bis 26 Zentimeter und der äußere Durchmesser etwa 11 Zentimeter bei einem Zentimeter Wandstärke. Die beiden Membranen (ullori) bestehen aus der Magensackhaut einer Kuh, die getrocknet und auf einem Ring aus Metall oder dem Holz des Jackfruchtbaums (malayalam Varikka plavu) festgeklebt werden, sodass die Haut den Ring vollständig umgibt. Der Holzring (valayangal) ist etwa zwei Zentimeter dick und hat den doppelten Durchmesser der Korpusöffnungen. Durch jeweils sechs gleichmäßig an den Ringen verteilte Löcher wird eine Baumwollschnur gezogen, mit der beide Trommelfelle V-förmig miteinander verspannt werden. Eine mehrfache Schnurwicklung verläuft in der Trommelmitte außen um die Verspannung. An mehreren Stellen sind im mittleren Bereich weitere Schnüre angeknotet, an denen ein Trageband (allgemein bei im Stehen gespielten Musikinstrumenten: thol-kaccha, "Schulter-Stoff") befestigt ist, das sich der Spieler über die linke Schulter hängt. Das Trageband symbolisiert die Schlange (Naga), die Shiva um seinen Hals hängen hat.

Vier lange gedrechselte Holzstäbe (jeevakkolukal) klemmen an variablen Stellen zwischen der V-Schnürung, um die Spannung derselben gleichmäßig zu justieren. An der Innenseite der Resonanzmembran sind mit Kupfernägeln zwei gekreuzte Schnarrsaiten aus Blattfasern der Palmyrapalme angebracht, die einen metallisch scheppernden Klang hinzufügen. In der waagrechten Spielposition hängen unten an der Trommel runde, bunte Quasten (poduppukal) als Zier. Jeweils 16 dieser Wollekugeln an jedem Holzstab, also insgesamt 64 gehören traditionell dazu und haben wie sämtliche Bauteile der idakka eine erklärbare symbolische Bedeutung.

Die gesamte labile Konstruktion ermöglicht es dem Spieler, die Membranspannung so stark zu verändern, dass ein Tonraum von über zwei Oktaven spielbar wird. Hierzu greift er mit der linken Hand zwischen die Verspannung und hält den Korpus fest. Indem nun der Spieler entweder die Trommel an seine Hüfte presst oder mit der linken Hand nach unten drückt, um den Schultergurt zu spannen, erhöht er die Spannung von Verschnürung und Trommelfellen. Mit einem am Ende leicht nach oben gebogenen Stab (idaykka kol) aus Holz oder Knochen in der rechten Hand schlägt er auf das rechte Trommelfell (kottuvattam), das linke Resonanzfell (mootuvattam) wird nicht bespielt. Der Schlägel wird aus dem Holz von Caesalpinia sappan (chappangam, einer mit dem Tamarindenbaum verwandten Art) oder aus einem Tierhorn gefertigt. Er besitzt eine ähnliche Form, ist aber kürzer und dünner als der in Kerala für die Zylindertrommel chenda verwendete. Der Spieler kann den nicht mit den Membranen verbundenen Korpus auch außermittig verrutschen. Das Instrument lässt sich leicht zerlegen und wieder zusammenbauen, sein Spiel ist aber durch den enormen Tonumfang und die Klangeigenschaften, die sich bei jeder feinen Bewegung verändern, schwierig zu erlernen. Bei gewissen Zugeständnissen die exakte Tonhöhe betreffend sind sogar Ragas spielbar.

Die besondere religiöse Verehrung verbietet es, das Instrument auf dem Boden abzustellen; im Tempel oder in Privatwohnungen hängt es meist dekorativ an der Wand.

Herkunft und Verbreitung
Die idakka gehört zu einer Gruppe von Sanduhrtrommeln in Indien, die alle eine mythologische Bedeutung haben und wie die damaru von Bettlern und Gauklern oder in der religiösen Volksmusik gespielt werden. Ein bis zu 25 Zentimeter langer Sanduhrtrommeltyp heißt hurukka, auch huruka, hudukka, udukkai, deru, in Garhwal und Kumaon am Südrand des Himalaya hurka und daunr. Ihr Korpus besteht ebenfalls aus Holz, sie wird mit Stöckchen oder den Fingern geschlagen.

Zur Begleitung von Volkstänzen wird in Karnataka und Kerala zusammen mit dem Blasinstrument cheeni die kleine, einfache Sanduhrtrommel tudi (oder thudi) gespielt. In den Dörfern Keralas gab es den Brauch, einen Dieb mit Hilfe eines tudi-Spielers zu enttarnen. Ein tudi-Spieler versammelte die gesamte Dorfbevölkerung auf dem Platz, schlug seine Trommel und beschimpfte den Dieb dermaßen lautstark, bis dieser sich mit einer Reaktion zu erkennen gab. Die idakka soll sich aus dieser, besonders bei den Adivasis in den Nilgiri-Bergen beliebten Trommel entwickelt haben.

Eine einfachere Kesseltrommel mit variabler Fellspannung ist die burra aus Andhra Pradesh. Bei ihr ist die Membran auf einen großen Eisenring gespannt, dessen Verschnürung bis zum Boden eines Messingtopfes gezogen und dort verknotet wird. Pambai ist die Bezeichnung für ein mit gebogenen Stöcken geschlagenes Paar Zylindertrommeln mit fester, V-förmiger Schnurspannung, das in Andra Pradesh und Tamil Nadu gespielt wird. Diese Trommeln und weitere wie die Kesseltrommel ghumat aus Goa und die gummati aus Karnataka gehören jeweils zu einer eigenen Liedtradition von Berufsmusiker, die einer besonderen Bevölkerungsgruppe angehören. Ein solches charakteristisches Instrument ist auch die Zupftrommel ektara der Bauls in Bengalen. Am weitesten verbreitet in der Volksmusik sind Kesseltrommelpaare vom Typ der nagara. Die im Tanztheater Yakshagana in Karnataka gespielte zweifellige Zylindertrommel chande (unterscheidet sich geringfügig von der keralensischen chenda) besitzt bei fester Tonhöhe eine ähnlich der idakka an weit herausragenden Ringen befestigte Schnurverspannung.

Im Unterschied zu den zahlreichen anderen Trommeltypen in Kerala gilt die idakka als Melodieinstrument. Die idakka hat eine Jahrhunderte alte Tradition und ist in Karnataka auf zahlreichen Tempelskulpturen zu sehen. Ihr Name wird vom onomatopoetischen Sanskritwort dakka abgeleitet, dem nach den Gesetzen der tamilischen Sprache und des Malayalam das Präfix E oder I vorangestellt wurde. Dakka ist wie damaru ein Name für die kleine Sanduhrtrommel Shivas. Nachdem der Schöpfergott 14 Mal dieses Instrument gespielt hatte, soll er die Mahesvara Sutras erschaffen haben, die 14 Verse, aus denen die Urlaute (Phoneme) und die Sprache Sanskrit entstanden sei. Die Wertschätzung für dieses als göttlich geltende Instrument (Devadyam), aus dem im Mythos alle Töne des Kosmos hervorgegangen und mit dem folglich alle Töne spielbar sind, wird so verständlich.

Verwendung
Heute wird die idakka vor allem beim hinduistischen Tempeldienst (Puja) in Kerala bei Prozessionen und vor dem Tempel (kovil) eingesetzt. Eine wesentliche Rolle übernimmt sie im zeremoniellen Trommelorchester Panchavadyam ("Fünf Musikinstrumente"), bei dem neben der idakka die Sanduhrtrommel timila mit Holzkorpus, die größere zweifellige Fasstrommel madhalam (in Karnataka maddale), ebenfalls aus Holz und die kleinen Bronzepaarbecken elathalam mit dem einzigen Blasinstrument, der gebogenen Naturtrompete kombu zusammenspielen. In der Regel verfügen große Panchavadyam-Orchester über ein bis zwei idakka-Spieler, etwas mehr madhalam-Spieler und doppelt soviele von den übrigen Instrumenten als madhalams vorhanden sind. Bei Tempelfesten in Kerala dauert eine am Vormittag beginnende Panchavadyam-Aufführung acht Stunden, weitere Stunden abends und noch einmal nachts. Die timila gilt ebenfalls als heiliges Instrument, sie repräsentiert die kosmische Trommel Shivas (dessen Trommel in der rechten Hand ansonsten damaru heißt).

Ferner kommt die idakka bei der klassischen südindischen Tempelmusik Sopana Sangeetham zum Einsatz. Sopanam steht für den Ort vor dem Tempelheiligtum (Tempelstufen), sangeetham bedeutet "Musik". Den ersten Teil des Ragas bildet ein langsam gesungener alapana, der von einer idakka und den Zimbeln elathalam rhythmisch begleitet wird. Die nachfolgenden schnellen und komplexen Rhythmen mit häufig ungeradzahligen Takten gehören zu den desi talams. Ein großes Sopana Sangeetham-Orchester kann aus über 50 Instrumenten bestehen, zu denen die idakka, verschiedene Varianten der Zylindertrommel chenda, der Bronzegong chengila (klöppellose Glocke), die Zimbeln elathalam und kuzhitalam, die Sanduhrtrommel timila, die kleine, waagrecht gespielte Zylindertrommel maram, die Trompete kombu, das Doppelrohrblattinstrument kuzhal, Vishnus Schneckenhorn shanku und der Musikbogen villadi vadyam (kurz ville) gehören. Sopana Sangeetham wird von Tempelmusikern aufgeführt, die zu den Kasten Maaran (Marar) oder Poduval in Nordkerala gehören.

Der spektakuläre Maskentanz Kathakali aus Kerala wird von mehreren Trommeln begleitet. An die Stelle der großen stehenden Zylindertrommel chenda tritt die idakka, sobald weibliche Figuren agieren.

Beim Krishnanattam, einem anderen Tanzdrama mit Maskentänzern zu Ehren von Krishna, gehören die Trommeln madhalam und idakka sowie Zimbeln und Gongs zum Begleitorchester der Bhakti-Gesänge. Die Tradition wird im Krishnatempel von Guruvayur (etwa 30 Kilometer nördlich Thrissur) am Leben gehalten. Das acht Tage dauernde Tempelfest findet im Februar/März statt.

Bei dem von Frauen getanzten Mohiniyattam, einem der acht klassischen indischen Tanzformen, werden Geschichten erzählt, wie Vishnu als weiblicher Avatara Mohini die Dämonen (Asuras) bekämpft. Die elegant-fließenden Tanzbewegungen werden von einer idakka angemessen akzentuiert.

Im sehr alten, mythologisch bis in buddhistische Zeit zurückreichenden Sanskritteater Kutiyattam von Kerala treten stark geschminkte männliche und weibliche Schauspieler auf. Sie erzählen Göttergeschichten, die oft aus der Zeit der Cholas und Pallavas stammen. Musikalisch begleitet werden die Darsteller von einem Trommelensemble, das unter anderem aus dem großen, mit den Händen geschlagenen Kupferkessel mizhavu, der idakka, Zimbeln und dem Schneckenhorn shanku besteht.

Thayambaka ist ein Tempelfest mit einem großen Trommelorchester, das üblicherweise in der Abenddämmerung zu spielen beginnt. Ein chenda-Trommler, der ausnahmsweise nicht mit zwei, sondern nur mit einem Stöckchen und den Fingern der anderen Hand spielt, steht im Mittelpunkt. Er wird von drei bis vier weiteren chenda-Spielern (Veekku Chenda) und drei bis vier itakka-Spielern begleitet. Die Aufführung dauert 1,5 bis 2 Stunden.

Literatur
 Alastair Dick: Iḍakka. In: Stanley Sadie (Hrsg.): The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Bd. 12. Macmillan Publishers, London 2001, S. 71f
 Norbert Beyer: Indien VIII. Musikinstrumente. In: Ludwig Finscher (Hrsg.): Musik in Geschichte und Gegenwart. Sachteil 4, 1996, Sp. 747

Weblinks

 Idakka, Percussion Instrument. Indianet Zone
 Idakka,Edakka,Sopanasangeetham,Ratheesh Thrikakkara.wmv. Youtube-Video (als Perkussionsinstrument)
 HARIGOVINDAN NJERALATHU. Youtube-Video (als melodische Gesangsbegleitung)

Einzelnachweise

Schlagtrommel
Traditionelles indisches Musikinstrument
Hinduistische Musik

Idakka


Porca Miséria é uma curta-metragem de animação portuguesa de 2007, com realização, argumento e produção de Joaquim Pinto e Nuno Leonel. Contando com a participação de Filipe Figueiredo, o filme retrata a vida de um porco mealheiro de porcelana, que depois de pertencer a mãos abastadas, reencontra a felicidade inesperadamente junto de uma criança brasileira abandonada. A obra estreou comercialmente em Portugal a 29 de novembro de 2007.

Sinopse
Um porquinho mealheiro de porcelana de origem na região de Sèvres (França) é moldado pelas mãos de um ancião e um jovem artista que lhe pinta no corpo flores primaveris. O porco serve famílias de ascendência nobre. Os anos 1950 trazem uma nova moda e os humanos tornam-se mais interessados por porquinhos espaciais com motivos geométricos.

Começa assim a trajetória descendente do porquinho mealheiro de porcelana. Depois do abandono, encontra sossego no Brasil, nas mãos de uma criança sem-abrigo, mas sua amiga.

Produção
Porca Miséria é uma produção da empresa Filmebase e co-produção da Rádio e Televisão de Portugal, tendo contado com a participação financeira do Instituto do Cinema e Audiovisual. A curta-metragem foi gravada em formato 35mm, 1:1.85 e som Dolby Digital.

Continuidade artística
Este filme surge dez anos depois da trilogia de foco brasileiro de Joaquim Pinto e Nuno Leonel (Surfavela, Moleque de rua ou Entrevista com Yvonne Bezerra de Mello e Com cuspe e com jeito se bota no cu do sujeito). Ao evocar o universo brasileiro destes filmes anteriores, Porca Miséria assume-se como uma variação sobre o universo infantil dos mesmos e transmite a ideia de que socialmente nada mudou no país. Em particular para Nuno Leonel, o filme representa um regresso ao seu formato de eleição, o cinema de animação, no qual se havia estreado como realizador a solo, em Santa Maria (1989) e Schizophrenia (1995).

Em entrevista, os realizadores assumiram uma continuidade entre a curta-metragem e Pathos Ethos Logos: "Porca Miséria centra-se numa criança abandonada. Claro que tudo o que vivemos em conjunto, os filmes que nos tocaram, as experiências por que passámos, as pessoas com fé com quem nos cruzámos (fé não necessariamente religiosa, pois quer simplesmente dizer - confiança numa ideia), atravessam também este filme".

Distribuição
A curta-metragem estreou comercialmente em Portugal a 29 de novembro de 2007. A sua distribuição nas salas de cinema decorreu como complemento da longa-metragem O Último Condenado à Morte, de Francisco Manso. Em televisão, Porca Miséria foi exibido na RTP2, integrado no programa dedicado à produção nacional e internacional de curtas-metragens, Onda Curta.

Após a sua distribuição original, a obra voltaria a ser exibida em eventos de retrospetiva do realizador Joaquim Pinto. Em setembro de 2014, a Cinemateca Portuguesa realizou um ciclo que se inaugurou no dia 3, com a exibição das curtas-metragens do realizador ambientadas no Brasil. Dois anos depois, Porca Miséria tornaria a ser exibida a 30 de abril, no evento Encontros Cinematográficos 2016, organizado pelo Município do Fundão e a Associação LUZLINAR, com a colaboração da Universidade da Beira Interior e da Cinemateca Portuguesa.

Ligações externas

Curtas-metragens da década de 2000
Curtas-metragens de 2007
Curtas-metragens de animação
Curtas-metragens de Portugal
Curtas-metragens em língua portuguesa
Filmes ambientados no Brasil
Filmes ambientados no século XXI
Filmes da década de 2000
Filmes de animação da década de 2000
Filmes de animação de Portugal
Filmes de drama da década de 2000
Filmes de drama de Portugal
Filmes de Portugal de 2007
Filmes independentes de Portugal
Filmes em língua portuguesa
Filmes gravados em 35 mm
Filmes independentes da década de 2000
Filmes realizados por Joaquim Pinto

Porca Miséria


La famille des vicomtes de Murat est une famille seigneuriale, qui, du   au , possède la forteresse de Murat et contrôle la vicomté qui en dépend.

Les vicomtes de Murat deviennent au  vassaux des vicomtes de Carlat, c'est-à-dire les comtes catalans puis les comtes de Rodez. Cette vassalité n'est pas toujours reconnue par les vicomtes de Murat pendant les siècles suivants.

Au début de la guerre de Cent Ans, les familles de Cardaillac et de Murat s'opposent d'abord pour la possession de cette vicomté. Renaud II de Murat s'engage au service du duc de Bourgogne Jean sans Peur. La guerre civile entre Armagnacs et Bourguignons amène la fin de la vicomté de Murat, finalement annexée à celle de Carlat en 1415.

Une famille puissante

Origines
Le premier texte qui mentionne un vicomte de Murat, Guillaume, est une charte, la charte de Bredons, qui date de 1059/1066. Il est à ce moment un seigneur puissant. Son origine a donné lieu à des hypothèses. À cause du nom du père de Guillaume, Girbert, déjà décédé en 1059/1066, des érudits ont proposé au  de faire des vicomtes de Murat une branche de la famille de Carlat, où on trouve ce nom de Girbert. Mais cette hypothèse semble peu concluante puisqu'aucun lien entre ces deux territoires n'est attesté avant le milieu du .

Comme Guillaume est appelé de Murato Castello dans la charte de 1059/1066, Jean-Louis Boudartchouk émet l'hypothèse d'un lien avec la famille de Chastel-sur-Murat. Dans la famille de Chastel, dont la seigneurie est ensuite intégrée à la vicomté de Murat, sont attestés les noms de Guillaume, Pierre et Pétronille, comme chez les vicomtes de Murat. Ces derniers ont donc capté leur héritage, peut-être par lien familial.

La charte de Bredons montre que les vicomtes de Murat possèdent alors le château fort de Murat, sur le rocher de Bonnevie et des droits sur le rocher de Bredons.

De turbulents vassaux
En 1150, le vicomte de Murat  entre dans la mouvance directe des Raymond-Bérenger de Barcelone en rendant foi et hommage au comte de Provence Raymond-Bérenger II, également vicomte de Carlat. Les vicomtes de Murat sont alors les vassaux de la dynastie catalane situés les plus au nord.

À partir de 1167, quand la vicomté de Carlat échoit aux comtes de Rodez, on voit les vicomtes de Murat figurer à leurs côtés dans plusieurs actes. Au , ils ont des différends féodaux, mais la relation vassalique ne semble pas radicalement remise en cause.

Le vicomte Guilllaume II, croisé avec le roi Philippe Auguste, aurait rapporté en Auvergne, selon la légende, une statuette fatimide figurant un lion, appelée le lion de Bredons.

Guillaume, fils du vicomte Pierre II et frère du vicomte Pierre III est brièvement évêque du Puy de 1248 à 1250 environ.

Le vicomte Guillaume III ratifie en 1283 les privilèges de la ville de Murat accordés en 1263 par son père Pierre IV. Deux ans plus tard, en 1285, il signe un traité avec son seigneur le comte de Rodez, également vicomte de Carlat.  Guillaume reconnait tenir en fief du vicomte de Carlat le cœur de la vicomté de Murat : les châteaux de Murat, Vigouroux, Albepierre et Labastide, mais les autres seigneuries de la vicomté de Murat sont tenues en hommage du roi, de l'évêque de Clermont et de la châtellenie de Mercœur. De plus, la vicomté de Carlat abandonne à celle de Murat toutes les terres situées entre les rivières Brezons et le Siniq, sous réserve d'hommage. Les vicomtes de Murat, alliés au pouvoir royal, semblent être alors en position de force.

Le vicomte Guillaume III se marie en 1289 avec Éléonore, fille de Bégon IV de Calmont. En 1292, Guillaume accorde une charte de franchises aux habitants d'Albepierre, en reprenant le modèle de la charte précédemment accordée à la ville de Murat. Par testament, Guillaume III institue son fils aîné, Bégon, héritier de la vicomté et donne à son fils cadet, Guillaume, trois seigneuries : Barrès, Montpeyroux et Fonrose (sur le territoire de la commune actuelle de La Chapelle-d'Alagnon). Le testament prévoit une transmission de la vicomté de Murat uniquement en ligne masculine, donc avec une éventuelle dévolution à une lignée cadette faute de mâle dans la branche aînée.

Le vicomte Bégon, fils de Guillaume III, refuse de prêter hommage aux vicomtes de Carlat, arguant d'abord que sa vicomté ne dépend d'aucun seigneur. Puis, il rend hommage à la comtesse d'Auvergne Jeanne en 1331. Cette révolte cause un conflit armé avec les vicomtes de Carlat. Finalement, en 1351, Bégon reconnaît être un vassal des vicomtes de Carlat, mais sa vicomté de Murat se trouve notablement agrandie vers l'est. La vicomté de Murat réunit plus d'une trentaine de fiefs.

Guerre de  Cent Ans et fin de la vicomté de Murat

Conflit entre les familles de Cardaillac et de Murat
En 1359, le vicomte Bégon meurt sans fils. Guillaume de Cardaillac, héritier de la fille de Bégon, Hélix, s'empare alors de la vicomté de Murat au détriment des neveux de Bégon, Renaud et Pierre, qui auraient dû hériter d'après le testament de leur grand-père.

Ce conflit s'inscrit dans le contexte de la guerre de Cent Ans. Dans les années 1360, Guillaume de Cardaillac, qui contrôle la vicomté de Murat, prend le parti des grandes compagnies qui font régner la terreur en Auvergne. Entre 1362 et 1365, des routiers à sa solde ravagent les fiefs des frères Renaud et Pierre de Murat, qui obtiennent sa condamnation par le Parlement en 1368. Mais Guillaume et son fils Pons ensuite conservent la vicomté de Murat, malgré plusieurs arrêts du Parlement leur enjoignant de la rendre en 1394, en 1399 et en 1403. Ils sont soutenus par de puissants princes, Louis Ier d'Anjou puis Bernard VII d'Armagnac. Finalement, l'armée royale prend par la force le château de Murat en 1407, pour faire exécuter les arrêts du Parlement.

La vicomté de Murat entre Armagnacs et Bourguignons
Renaud I de Murat est bailli des Montagnes d'Auvergne, pour le roi, de 1400 à 1405 et son fils Renaud II lui succède dans cette fonction, qu'il occupe jusqu'en 1413. En 1405, le vicomte de Murat Renaud II devient un fidèle du duc de Bourgogne Jean sans Peur. Ce dernier cherche en effet à constituer un réseau d'alliances en dehors de ses fiefs et Renaud II se tourne vers lui puisque ses ennemis, les Cardaillac, sont des fidèles des Armagnacs. En septembre 1405, Renaud II de Murat est écuyer banneret dans l'armée bourguignonne, commandant une compagnie de dix écuyers et deux ans plus tard, le duc de Bourgogne lui verse de l'argent pour financer une expédition militaire. Renaud II de Murat en 1408 puis son frère Jean de Murat en 1412 deviennent chambellans du duc de Bourgogne .

Ils font partie des seigneurs méridionaux recrutés par Jean sans Peur, comme Roger de Comminges vicomte de Bruniquel, Renaud VI de Pons, Archambaud de Foix-Navailles et son frère Mathieu de Foix ou Raymond d'Apcher, dont Renaud de Murat épouse la fille, Blanche, en 1405 .

En 1411, Bernard VII d'Armagnac devient - par héritage de sa femme Bonne de Berry - vicomte de Carlat, c'est-à-dire seigneur du vicomte de Murat, alors qu'ils sont dans des camps opposés. Renaud II ne peut lui prêter hommage et s'expose donc à la confiscation de sa vicomté. Il attaque le Carladès en 1413, mais les Armagnacs prennent Murat, font prisonnier le vicomte à la fin de l'année 1414 et lui confisquent ses fiefs. Pendant sa détention, Jean sans Peur soutient financièrement la famille du vicomte de Murat. Finalement, celui-ci s'évade en 1416 et reçoit du duc de Bourgogne la châtellenie de Lantenay en 1417. Cette même année 1417, Renaud II de Murat participe à convaincre les villes du Languedoc de se rallier à Jean sans Peur.

Après l'assassinat de ce dernier en 1419, Renaud II de Murat change de camp : il se rallie en 1420 au dauphin Charles. Le camp bourguignon le désigne alors comme un traître. Son fils Jean est écuyer d'écurie du roi  en 1425. Renaud II peut alors négocier avec la Maison d'Armagnac pour essayer de récupérer sa vicomté, mais sans succès, et ce n'est qu'en 1444 qu'il obtient une indemnisation, la vicomté de Murat ayant entre-temps été annexée à celle de Carlat.

Généalogie

Héraldique

Ce blason est attesté sur sceau en 1283 et en 1286. Ce sont des armes parlantes qui, selon la tradition, font référence aux fortifications de Murat.

Un autre blason a existé : écartelé, aux 1 et 4 d'azur, à trois fasces muraillées et crénelées d'argent, la première de cinq créneaux, la seconde de quatre, et la dernière de trois ; celle-ci ouverte en porte ronde au milieu, qui est de Murat ; aux 2 et 3 de gueules, au lion léopardé d'or, qui est de Carlat. Il n'est pas sûr que ce blason de gueules au lion d'or soit de Carlat, il pourrait être aussi de Cardaillac ou de Brezons.

Références

 Autres références

Voir aussi

Bibliographie

 .

Articles connexes
Murat
Guillaume de Murat
Renaud II de Murat
Liste historique des vicomtés de France
Vicomté de Carlat
Famille de Cardaillac
Maison d'Armagnac
Armorial des familles d'Auvergne
Liste des familles nobles d'Auvergne

Famille noble française
Famille noble d'Auvergne
Vicomté

Famille des vicomtes de Murat


Le Festival Court Métrange est un festival de cinéma international de courts métrages fantastiques, étranges et insolites, membre de l'European Fantastic Film Festivals Federation. Porté par l'association Unis Vers 7 Arrivé, il se déroule à Rennes.

L'association

Unis Vers Sept Arrivé est une association loi 1901 fondée en 1998. Elle est née du désir de créer de nouvelles formes cinématographiques et faire découvrir de nouveaux talents. Elle s'affaire aujourd'hui à la diffusion et à la promotion du cinéma fantastique, étrange et insolite.

Le Fantastique et le cinéma de « genre » plus généralement, sont en effet une forme d'expression qui recourt à une imagerie, une culture et des techniques propres qui en fait un langage filmique à part entière. Unis Vers Sept Arrivé propose donc de développer des actions, des animations, des programmations, des rencontres et des évènements qui explorent plus profondément cette expression particulière du cinéma.

Unis Vers 7 Arrivé se positionne comme une association ressource spécifique et inédite dans le domaine audiovisuel et cinématographique de par le caractère de son champ d'intervention. A travers le fantastique, l'étrange et l'insolite, l'association diffuse des œuvres, provoque des rencontres et des débats entre les professionnels et le public. Elle promeut donc un certain cinéma et ses qualités réflexives par des actions valorisantes, enrichissantes, innovantes et accessibles à tous. L'association s'adresse à tout le monde : le tout public, les jeunes publics, les professionnels, les professionnels en devenir et les personnes en situation de handicap.

Historique

En 2003, l'association crée Court Métrange, un festival international de courts métrages fantastiques, étranges et insolites.

L'événement offre ainsi un espace d'expression et de diffusion à des auteurs qui ont fait le choix, dès leurs débuts, d'une cinématographie différente qui fascine un public important et (paradoxalement) peu considéré.

Le Festival Court Métrange est donc un lieu de diffusion, un lieu pour faire exister le court métrage de « genre », un lieu ressource pour valoriser et rendre ses lettres de noblesse à ces productions qui se battent pour exister. Il est un outil devenu indispensable pour rétablir une certaine catégorie d'œuvres à leur juste valeur artistique et culturelle, mais également un outil de décloisonnement des genres cinématographiques.

Unique membre spécialisé dans le court métrage de la reconnue European Fantastic Film Festivals Federation de Films Fantastiques et festival de catégorie 1 au CNC, Court Métrange est un lieu de légitimation pour certains auteurs qui seront les grands réalisateurs de demain. De ce fait il est un acteur inédit et prestigieux pour le court métrage à l'échelle européenne.

Le festival a été fondé par Hélène Pravong directrice de 2003 à 2018 et par Steven Pravong président du festival.

Cyrielle Dozières à pris la direction de l'association et du festival depuis 2019.

Articles connexes
 Festival de cinéma
 Festival de cinéma de catégorie 1 en France

Liens externes

Rennes
Court Métrange
Court Métrange
Festival fondé en 2003
Festival de cinéma de catégorie 1 en France
European Fantastic Film Festivals Federation

Court Métrange


In computing, a visual programming language (visual programming system, VPL, or, VPS) or block coding is a programming language that lets users create programs by manipulating program elements graphically rather than by specifying them textually. A VPL allows programming with visual expressions, spatial arrangements of text and graphic symbols, used either as elements of syntax or secondary notation. For example, many VPLs (known as diagrammatic programming) are based on the idea of "boxes and arrows", where boxes or other screen objects are treated as entities, connected by arrows, lines or arcs which represent relations.

Definition
VPLs may be further classified, according to the type and extent of visual expression used, into icon-based languages, form-based languages, and diagram languages. Visual programming environments provide graphical or iconic elements which can be manipulated by users in an interactive way according to some specific spatial grammar for program construction.

The general goal of VPLs is to make programming more accessible to novices and to support programmers at three different levels

 Syntax: VPLs use icons/blocks, forms and diagrams trying to reduce or even eliminate the potential of syntactic errors helping with the arrangement of programming primitives to create well-formed programs.
 Semantics: VPLs may provide some mechanisms to disclose the meaning of programming primitives. This could include help functions providing documentation functions built-in to programming languages.
 Pragmatics: VPLs support the study of what programs mean in particular situations. This level of support allows users to put artifacts created with a VPL into a certain state in order to explore how the program will react to that state. Examples: In AgentSheets or AgentCubes users can set games or simulations into a particular state in order to see how program would react. With the Thymio programming language users can bring a robot into a certain state in order to see how it will react, i.e., which sensors will be activated.

Current developments try to integrate the visual programming approach with dataflow programming languages to either have immediate access to the program state, resulting in online debugging, or automatic program generation and documentation. Dataflow languages also allow automatic parallelization, which is likely to become one of the greatest programming challenges of the future.

The Visual Basic, Visual C#, Visual J# etc. languages of the Microsoft Visual Studio IDE are not visual programming languages: the representation of algorithms etc. is textual even though the IDE embellishes the editing and debugging activities with a rich user interface. A similar consideration applies to most other rapid application development environments which typically support a form designer and sometimes also have graphical tools to illustrate (but not define) control flow and data dependencies.

Parsers for visual programming languages can be implemented using graph grammars.

List of visual languages

The following contains a list of notable visual programming languages.

Educational

 AgentCubes, 3D and 2D game design and simulation design computational thinking tools.
 AgentSheets, game authoring and computational science authoring tool.
 Alice, an object based language used to program 3D environments.
 Analytica, for building and analyzing quantitative models for decision and risk analysis.
 App Inventor for Android, a tool for creating Android applications, based on Blockly and Kawa.
 Blockly, a client-side library for the programming language JavaScript for creating block-based visual programming languages (VPLs) and editors. Blockly is known for its use on Scratch.
 Bubble, for creating production-ready web applications.
 Catrobat, block-based visual programming language for animations, apps and games
 Etoys, developed under the direction of Alan Kay at Disney to support constructionist learning, influenced by Seymour Papert and the Logo programming language
 Flowcode, a visual programming tool for embedded microcontrollers and Windows.
 Flowgorithm, creates executable flowcharts which can be converted to several languages.
 Hopscotch, an iPad app, and visual programming language for creating touchscreen-oriented mobile applications.
 Kodu, a visual programming tool for Logo.
 Kojo, a programming language, IDE, and learning environment.
 mBlock, an extension of Scratch for Arduino hardware interfaces. Developed by Makeblock.
 Open Roberta, online programming environment from Fraunhofer IAIS, designed for children.
 Pencil Code, a visual programming language centered on drawing with a pencil
 Raptor, a product of the USAF, for drawing executable flowcharts.
 Scratch, a product of MIT, designed for children in K-12 and after-school programs.
 ScratchJr, an interpretation of Scratch designed primarily for younger audiences (5-7-year-old children).
 Snap!, a browser-based reimplementation of BYOB, and extension of Scratch, with first class procedures and lists. Used for teaching at UC Berkeley.
 Stagecast Creator, a Java-based teaching system.
 StarLogo, an agent-based simulation language developed by Mitchel Resnick, Eric Klopfer, and others at MIT Media Lab. An extension of the Logo programming language (a dialect of Lisp).
 ToonTalk, programming system for children.
Visual Logic, for creating executable flowcharts.
 VIPLE Visual IoT/Robotics Programming Language Environment

Multimedia
 AudioMulch, an audio signal flow based sound and music creation environment
 Bidule, a modular node and patch cord environment for the creation of interactive computer music and multimedia (Windows, MacOS).
 Blender (software), the open source 3D graphics package, includes node graphs for building shaders, composites and textures, non-destructive geometry.
 Cameleon, graphical functional language
 Clickteam's The games factory/Multimedia fusion series, environments made for visually developing games
 Dynamo, a generative modeling interface for Autodesk Revit
 Filter Forge Node based filter generation for image processing.
 Houdini (software) vfx, modeling and animation software.
 GenerativeComponents, a parametric CAD software developed by Bentley Systems
 Grasshopper 3d, a generative modeling interface for Rhinoceros 3D
 Isadora, a proprietary graphic programming environment for Mac OS X and Microsoft Windows, with emphasis on real-time manipulation of digital video.
 Kyma (sound design language), a visual programming language for sound design used by musicians, researchers, and sound designers.
 Mama (software) – a programming language and IDE for building 3D animations and games
 Max (software), visual programming environment for building interactive, real-time music and multimedia applications
 Max/MSP
 Pure Data
 nato.0+55+3d
 Nodal, a node-based generative programming software application for music composition
 Nuke, an object-based visual programming software for visual effects compositing by The Foundry powered by Tcl, Python and Blink-script.
 OpenMusic, a visual programming language for music composition (based on Common Lisp Object System (CLOS)) applications, and mobile applications
 Pure Data (Pd) is a visual programming language developed for creating interactive computer music and multimedia works.
 Quartz Composer, a language for processing and rendering graphical data ()
 Reaktor, a DSP and MIDI-processing language by Native Instruments
 Scala Multimedia Authoring suite and complete multimedia system for AmigaOS and Windows
 Softimage, with ICE Interactive Creative Environment.
 SynthEdit, a Synthesizer construction tool using a VPL.
 TouchDesigner, visual programming language for real-time multimedia content
 Virtools, a middleware used to create interactive 3D experiences
 vvvv,  a general purpose toolkit with a special focus on real-time video synthesis and programming large media environments with physical interfaces, real-time motion graphics, audio and video.
 WireFusion, visual programming environment for creating interactive 3D web presentations

Video games
 Babylon.js has a node material editor that can be used to build shaders, procedural textures, particle systems and post processing effects.
 Blender Game Engine (Graphical logic editor)
 Buildbox
 Clickteam Fusion, a 2D game creation software with event editor system, developed by Clickteam SARL, originally known as Klik n' Play, The Games Factory and Multimedia Fusion 2
 Construct 2-3 are HTML5-based 2D game editors, developed by Scirra Ltd.
 Construct Classic is the previous, DirectX-based open-sourced version of Construct.
 CryEngine has a node-based visual programming language called FlowGraph.
 Dreams, which runs on PlayStation, has an extensive visual language to allow players to create any kind of game
 Game Builder Garage, a 3D and 2D game creation tool for the Nintendo Switch, developed by Nintendo.
 GameMaker Studio, has a drag and drop game creation system developed by YoYo Games.
 GameSalad is a visual game creation tool developed by GameSalad, Inc.
 GDevelop is a visual game creation tool created by Florian Rival (4ian).
 Godot game engine allows game scripts and graphics shaders to be built using node-graph visual programming languages.
 Human Resource Machine is a visual programming-based puzzle game developed by Tomorrow Corporation.
 Kodu, a software designed to program games with a 3D Interface developed by Microsoft Research.
 MakeCode Arcade, by Microsoft
 Pixel Game Maker MV is an interface-based 2D video game development tool.
 Rec Room includes a game creation system with a node-based visual programming language called Circuits.
 Snowdrop has a visual scripting system.
 Stencyl, a video game creation tool.
 Unity has a visual scripting system as of the ECS release.
 Unreal Engine 4 has a node-based visual programming language called Blueprints, and also shaders.

Many modern video games make use of behavior trees, which are in principle a family of simple programming languages designed to model behaviors for non-player characters. The behaviors are modeled as trees, and are often edited in graphical editors.

Systems / simulation
 Analytica, a commercial visual language for decision models based on influence diagrams.
BPEL (Business Process Execution Language), currently a Graphical user based Programming Language used to create orchestration logic for data and web services. It is based on XML, but has a graphical interface for faster coding.
 DRAKON, a graphical algorithmic language
 EICASLAB, a software suite including a graphical language for supporting the design of control architectures
 Flowcode is a graphical programming language to program embedded microprocessors
 Function block diagrams, used in programmable logic controllers
 GNU Radio, a development toolkit which provides signal-processing blocks to implement software-defined-radios and signal-processing systems
 KNIME, the Konstanz Information Miner, is an open source data analytics, reporting and integration platform
 LabVIEW, a graphical language designed for engineers and scientists
 Ladder logic, a language that simulates relay logic commonly used in programmable logic controllers
 MeVisLab, cross-platform application framework for medical image processing and scientific visualization
 Microsoft Visual Programming Language, dataflow language for robotics programming that is a component of Microsoft Robotics Studio
 MindRover, a robot programming game incorporating a dataflow "wiring" language
 Minibloq, visual programming language for robotics and Arduino compatible boards
 MST Workshop, an interactive visual programming language for creating mathematical solutions, rapid prototyping, two-dimensional and three-dimensional graphic applications
 Node-RED: software system rapid development toolkit
 NXT-G, a visual programming language for the Lego Mindstorms NXT robotics kit
 OpenDX scientific data visualization using a visual programming language and data flow model
 OpenWire - adds visual dataflow programming abilities to Delphi via Visual Component Library (VCL) components and a graphical editor (homonymous binary protocol is unrelated)
 Orange - An open-source, visual programming tool for data mining, statistical data analysis, and machine learning
 OutSystems language, a visual modeling language to develop and change all layers of business centric web applications
 Prograph - an object-oriented programming language that uses iconic symbols to represent actions to be taken on data
Ptolemy Project - a project aimed at modeling and designing real-time embedded systems.
 Qucs graphical interface to set up simulation of electronic circuit signal and noise behavior
 Reallusion - iClone, a 3D software with Lua language and visual programming design
 ROBO Pro, a visual programming language for the fischertechnik robotics kit
 Scicos A graphical language associated with the numerical analysis package ScicosLab (originally SciLab)
 Sequential function chart, a Petri-net like programming language for programmable logic controllers
 Simcenter Amesim, graphical programming environment for modeling, simulating and analyzing multidomain dynamical systems
 Simulink, graphical programming environment for modeling, simulating and analyzing multidomain dynamical systems
 Stateflow, a graphical language that includes  executable state transition diagrams, flow charts, state transition tables, and truth tables
 STELLA, a VPL for system dynamics modeling
 Softimage ICE, a node-based system that is used to create and modify 3D models, simulate particles and perform various other tasks
 VEE is a powerful graphical programming environment for automated test, measurement and advanced analysis used in Test Engineering.
 VisSim, modeling and simulation language, allows making mathematical models quickly and executing them in real-time

Automation
 Automator
 CiMPLE, Visual Programming Language by ThinkLABs for teaching robotics
 Flow a graphical integration language used in the webMethods platform
 Pipeline Pilot is a scientific visual and dataflow programming language, and the authoring tool for the Accelrys Enterprise Platform.

Data warehousing / business intelligence
 Ab Initio, a tool for ETL processing by creating graphs
 Alteryx Designer, a tool for data processing and analytics incorporating SQL, R, and Python.
 Apache Nifi, software project to automate the flow of data between software systems.
 IBM Cognos Business Intelligence, is an example for front-end programs in Business Intelligence applications, which are used to generate SQL queries to run against RDBMS databases
 IBM InfoSphere DataStage, an ETL tool
 Informatica Powercenter is an ETL tool to design mappings graphically for data load in Data Warehouse systems
 Microsoft SQL Server Integration Services (SSIS), a platform for data integration and workflow applications
 Pentaho Data Integration (PDI), formerly named Kettle, an open-source ETL tool

Miscellaneous
 Kwikpoint, an isotype visual translator created by Alan Stillman
 Lava, an experimental object oriented RAD language
 Morphic (software), makes it easier to build and edit graphical objects by direct manipulation and from within programs; the whole Self (programming language) programming environment is built using Morphic
Piet, an esoteric language, the program is an image whose pixels are the language's elements
PWCT, Free open source visual programming language for software development
 Shortcuts, a visual scripting language developed by Apple for creating macros on macOS, iOS, iPadOS, and watchOS.
 StreamBase Systems, StreamBase EventFlow is a visual programming language for processing streaming events
 WebML, is a visual language for designing complex data-intensive Web applications that can be automatically generated
 Yahoo! Pipes is a visual data-flow programming system to process web data
 YAWL, graphical workflow language

Legacy
 AppWare, also known as MicroBrew, icon based programming for classic Mac OS and Microsoft Windows
 Macromedia Authorware - flowchart based programming language
 Helix and Double Helix, a pioneering database management system for the Apple Macintosh platform, created in 1983
 Illumination Software Creator, a language and IDE for visually creating desktop and mobile software
 ThingLab

Visual styles
 DRAKON (Dragon), a SDL- and AADL-influenced visual 2D programming language designed for developing the on-board hard real-time software system for automatic flight and landing of the Soviet/Russian Buran (Snowstorm) orbiting spacecraft
 Executable UML, a profile of the Universal Modeling Language specification defining executable semantics for a subset of UML
 Flowchart
 Subtext

See also
Argument map
Cognitive dimensions of notations - Notation assessment for visual and non-visual languages
Concept map
Dataflow programming
Deutsch limit, an aphorism about the information density of language primitives in a visual notation
Domain-specific modeling
Drag and drop
Flow-based programming
Graph drawing
Low-code development platform
No-code development platform
Programming game
Unified Modeling Language
Visual language
Visual thinking

References

 Based on material from the Free On-line Dictionary of Computing, used with permission.

External links

Programming language classification

Visual programming language


Doğanalan, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
1835 yılı nüfus sayımında "Hemişe" adıyla Çemişgezek kazasının Sebteros nahiyesine bağlı köyde, 41 hanede olmak üzere 104 Müslüman erkek nüfus kaydedilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti kayıtlarında "Hemmeşe" ya da "Hammeşe" olarak görülen yerleşim, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 150 km, Çemişgezek ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Doğanalan, Çemişgezek


Fatal Portrait debitanski je studijski album danskog heavy metal sastava King Diamond. Diskografska kuća Roadrunner Records objavila ga je 17. veljače 1986. Producent albuma je Rune Höyer. Gitarist Andy LaRocque pridružio se prije snimanja i nije autor ni jedne od pjesama na albumu. Ovo je jedini album King Diamonda na kojem LaRocque nije bio autor pjesama. Uz albumom The Spider's Lullabye jedini je album King Diamonda koji nije u potpunosti konceptualni album.

Fatal Portrait je bio prodan u više od 100.000 primjeraka u Sjevernoj Americi. Album je dobio ime po noveli Slika Doriana Graya Oscara Wildea. Wilde je sliku opisao kao "fatalni portret".

Povijest
Pet pjesama na albumu, prve četiri i pjesma "Haunted", tvore kratku povijest. Pripovjedač vidi lice u "svakoj svijeći koja gori". Ovo lice mu govori jednu riječ "Jonah". Pronađe staru knjigu, izgovori rimu i oslobodi duh iz svijeće. To je duh djevojčice Molly, koja mu priča svoju povijest koja se dogodila prije sedam godina. Gospođa Jans držala je svoju četverogodišnju kćer Molly na tavanu sve dok ona (Molly) nije umrla. Prije je gospođa Jane naslikala portret Molly i stavila ga iznad kamina, kako bi Molly postala besmrtna; međutim, Molly je natjerala portret da razgovara s majkom, kako bi Jane znala za Mollynu bol. Zatim gospođa Jane govori rime i spaljuje portret. Slobodni Mollyn duh vraća se da je proganja sve dok ne poludi.

Popis pjesama

Osoblje

 King Diamond

 King Diamond – vokal, gitara (na pjesmi "Voices from the Past"), produkcija
 Andy La Rocque – solo-gitara
 Michael Denner – solo-gitara, ritam gitara, asistent producenta
 Timi Hansen – bas-gitara
 Mikkey Dee – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Jörgen Bak – fotografije
 Ole Bang – fotografije
 Torbjörn Jörgensen – grafički dizajn
 Rune Höyer – produkcija
 Roberto Falcao – inženjer zvuka

Izvori

Albumi iz 1986.
Albumi Kinga Diamonda

Fatal Portrait


සලාගම කුලයේ ශින්න නැමති උපකුලය. එය ශින්න සහ චින්න ලෙසන් සංස්කෘත බසින් බිඳී පැමිණි වදනකි.සලාගම කුලයේ උපකුල පහ අතරෙන් පහළම උපකුලය වන්නේ මෙයයි.මෙම කුලයට අයත් පිරිස් බොහොමයක් සලාගම ග්‍රාම අවට විතැන්ව සිටින අතර පානදුර සිට ගාල්ල අතර ප්‍රදේශයේ හින්න ජනගහනයෙන් 90%ක්ම දක්නට ලැබේ. ඉන්දීය  සම්භවයක් සහිත පිරිසක් වන අතර ශරීර ප්‍රාමාණයෙන් කුඩා පිරිසකි.

ආරම්භය

සලාගම කුලයට  අයත් නොවන  කුලයක් ලෙස හින්න උපකුලය වර්තමානය වන විට පිළිගනී.  හින්න උපකුලය සලාගම කුලය ලෙසින්ම උතුරු ඉන්දියාවේ ශාලිග්‍රාම සිට විජයබාහු රජු අභිසෙස් ගැන්වීමට පැමිණි පිරිසෙන් ඇරඹෙන ලද බව ප්‍රකට මතයයි. විජයබාහු රජු අභිසෙස් ගන්වන ලද අවස්ථාවේ රජුගේ පා දෝවනය කරවන ලද්දේ ශින්න නැමති බ්‍රාහ්මණ පිරිස විසින. ඔවුන් තිදෙනා කුඩා දේහදාරීන් විය. කුඩා යන්න සංස්කෘත බාශාවෙන් ශින්න ලෙස භාවිත කර ඇති අතර කුඩා බ්‍රාහ්මණයා ශින්නඑකා (පොඩිඑකා) ලෙසින් හඳුන්වා තිබේ. ශරීර ප්‍රමාණයෙන් කුඩා බැවින් ශින්න බමුණන් වෙත භාර වූවේ රජුගේ වස්ත්‍රයේ පාද සම්බන්ධ කොටසේ කාර්‍යන් සිදු කිරීම සහ පාද දෝවනයයි. මෙම ක්‍රියාවලිය දුටු ස්වදේශීය සිංහලයා විසින් රජුගේ පා සෝදන බමුණන් පහත් පිරිසක්  ලෙසින් වැරදි ආකල්පයක් නිර්මාණය කරගන්නා ලදී.පසුව ශින්න බමුණන් තිදෙනා වෙත විජයබාහු රාජධානියේ ස්වදේශීය  ගොවිකුල කතුන් විවාහ කරවා දීමට කිසිවෙකු ඉදිරිපත් නොවුනේ එබැවිනි.  එබැවින් චින්න බමුණන් විසින් විවාහ  පත් කරවා ගන්නා ලද්දේ ගොවි කුලයේ පට්ටි නැමති උපවර්ගයට අයත් පිරිස් වය.(ඇතැම් විද්වතුන් ගේ මතය හින්නෞපකුලයේ පට්ටි උපවර්ගය මෙසේ බිහිවූ බව මුත් පට්ටි නැමති උපකුලයක් වාද්දුවස්කඩුදෙබද්දේ හැර වෙනත් ප්‍රදේශ වල ව්‍යාප්‍තව පැවත නැත්තේය.) එම චින්න බ්‍රාහ්මණයන් තිදෙනාගෙන් අරඹන ලද්දා වූ පරපුර ශාලිග්‍රාම අනෙක් බ්‍රාහ්මණ පරපුරු ලෙසින්ම ලංකාවේ බොහෝ මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ වල ව්‍යාප්ත විය. චින්න බ්‍රාහ්මණයන් පිරිස් විසින් ඇතිකරගන්නා ලද ප්‍රභල ජනපද විස්සක් පමණ ප්‍රතිගාල් යුගය වන විට බෙන්තරනදිය සහ ගිම්හ නදිය අතර පැවති බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. ඒ අතරෙන් බලවත් ජනපද පහක් විය. ඒ කටුදම්පේ, මාදම්පේ, නෙල්ලිගොඩේ, වේනාගම සහ වේරාගොඩ ලෙසිනි. සලාගම පිරිස් ඉතා ඉක්මනින් කිපෙන බමුණන් විය. සලාගම බමුණු ග්‍රාම තුල එක් සතියක් තුල කපාකොටා සිදුකළ ඝාතන විසිපහක් වාර්ථාවූ බව ක්වෙයිරෝ දේශාඨන වාර්ථාවේ සඳහන් වේ. කුලී හමුදාව හෙවත් ප්‍රතිගාල් ලස්කිරිඥා හමුදාව නිර්මාණය කරවීමට සුදුසුම පිරිස සලාගම බමුණන් බව ප්‍රතිගාලුන් වටහා ගන්නා ලද්දේ එබැවිනි. එසේම කෝට්ටේ රාජධානියට සමකාලීන සමය වන විට සලාගම බමුණන් සමඟ ගොවිකුල කිසිදු අයෙකු විවාහ ගණුදෙනු සිදු නොකළේය. ගොවිකුල පිරිස් බහුල උඩරට ප්‍රදේශ සමඟ විවාහයක් සිදු වූවේ කනකැස්බෑවුන් විය සිදුරෙන් අහස බලන්නාක් මෙන් ඉතා අවම අවස්ථාවකදී පමණි. එබැවින් සලාගම බමුණන් වෙත උඩරට ගොවිකුල පිරිස් වෙතින් පලිගැනීමේ අවස්ථාවක් ප්‍රතිගාලුන් සකසා මෙසේ දී තිබිණ. සලාගම පිරිස් යොදාගෙන ප්‍රතිගාලුන් විසින් ලස්කිරිඥා හමුදාවේ විශේෂ බලඇණි නිර්මාණය සිදුකරන ලදී. මෙසමයේ ශරීර ප්‍රමාණය අඩු බැවින් ශින්න බමුණන් සේනාව සඳහා යොදාගත්තේ නැත. අනෙක් සලාගම පිරිස් කුලීහමුදාවට සම්බන්ධ වීමෙන් ලද වරප්‍රසාද හමුවේ සමාජයේ දනපතියන් ලෙසින් නැගී ආවේය. ක්‍රි.ව. 1590 සමයේදී දකුණේ සලාගම සෑම නිවසකම එක් පුද්ගලයෙකු හෝ කුලී හමුදාවේ සේවය කළේය. හමුදා සේවය නිසාවෙන් සලාගම බමුණන් බලවත් මෙන්ම ඉතා රුද්‍ර ස්වරූපයට පත් විය. සුළුවට අරඹන ලද ගැටළු මිනීමැරුම් දක්වා වර්ධනය කරවා ගත්තේය. දුප්පත් බමුණු පිරිස් පාගා පොහොසතුන් නැගී ආවේය. ශරිර ප්‍රමාණය කුඩා වූ ශින්න බමුණන් ව ආක්‍රමණශීලී ආකාරයෙන් තම කාර්‍යන්ගේ යෙදවීම සිදුකරගන්නා ලද්දේ ඒ අනුවයි.හමුදා සේවය ප්‍රධානම රැකියාව වූ මෙසමයේ රැකියා නැති ශින්න බ්‍රාහ්මණයෝ  සලාගම බමුණන්ගේ වහලුන් බවට පත් වීය. කුඩා වැටුපක් වෙනුවෙන් බොහෝ දුෂ්කරතා වින්දේය.මෙසේ අසරණ වී වහල් තත්වයට පත් ශින්න බමුණන් අත්පත් කරගැනීම සඳහා සලාගම බමුණු පිරිස් තම පවුල්වලම එකඑකා පරයා  ගැටුම් ඇති කරගත්තේය. අතිශය දරුණු ආකාරයේ සලාගම සලාගම ගැටළු ඇතිවිය. මෙම සලාගම සලාගම ගැටුම් නිසා පසුකාලයේ සමාජ  සම්මුතියක් මගින් සලාගම බමුණු එක් පවුලක් සඳහා ශින්න බ්‍රාහ්මණ එක් පවුලක් ලෙසින් පත් කරගන්නා ලද්දේය. සලාගම බ්‍රාහ්මණ කුලයේ ශින්න නැමති උපකුලයේ නිර්මාණ කතාව සිදුවූවේ එලෙසිනි.

වස්කඩුව ජනාවාස වීමේ ජනප්‍රවාදය සමඟ හින්න උපකුලයේ උපවර්ග බිහි වීමේ පුවත අත්වැල් බඳගෙන ඇත්තේය. වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍රයේ සඳහන් වන්නේ ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රභලම කුල කණ්ඩණය වස්කඩුවේ ඇරඹුණ බවය. වස්කඩුව ජනප්‍රවාද වීම ධර්මසේන රජ කුමරුවානන්ගේ පුවත සමඟ බැඳීපවතී. සිතාවක රාජසිංහ රජුගේ ධර්ම නැමති පුතු සහ තම්මිට නම් සොලී කත දාව උපන් ධර්මසේනකුමරු මව සමඟ නිරිත දිග වෙරළ තීරයේ වස්කඩුව ග්‍රාමය වෙත පැමිණ දිවි ගෙවා තිබෙන්නේ ප්‍රතිගාල් සහයෙනි. ප්‍රතිගාල් සහයෙන් ධර්මසේන කුමරු වෙත ප්‍රතිගාල් සහයෙන් කොස්ගොඩ සිට සලාගම ලස්කිරිඥා කුලීහමුදා කණ්ඩයක් ත්‍යාග හමු විය. එම හමුදා බාරව කටයුතු සිදුකළ දොන් විජේසේකර නම් කපිතාන් වරයා කුලී හමුදාවේ සේවය කළත් ප්‍රතිගාල් විරෝධීනට සහය දක්වන්නෙකු විය. ධර්මසේන කුමරුවා ප්‍රතිගාල් විරෝදියෙකු බවට පත් කරවා ගත් ඔහු ධර්ම කුමරුට ජාතියේ නිදහස් අරගලයට මුල පිරීම සඳහා ඇරයුම් කළ අතර හොර රහසේ හමුදා රැස් කළ නමුත් ධර්මසේන කුමාරයා ද අකල් මරණයකට ගොදුරු විය. කොස්ගොඩ සිට කුලී හමුදා නැව් පැමිණියේ වස්කඩුවේ නව ජනපදයේ පදිංචි වීම සඳහාය. මාදම්පේ සිට පැමිණි සලාගම පිරිස් පදිංචි වූවේ වස්කඩුවේ දකුණු කොටසේය. මහ වස්කඩුව ලෙසනම් වූවේ මහ දම්පාව සිහිවීම පිණිසය. සලාගම කුලී හේවා පන්න හතක් සහ ඔවුනගේ පවුල් පරිවර සමඟ පැමිණි නැව් හත සේන්දු වූවේ පොතුපිටියේ තේච්චිතොට නම් වරායට ය. සලාගම පරිවාර සමඟ පැමිණි හින්න උප කුල පිරිස් බොහොමයක් පොතුපිටියේ පදිංචි වූවේය. ඒවන විට පොතුපිටියේ ප්‍රධානම ජනවර්ගයවූවේ ගොවිගම කුලයට අයත් පට්ටි නැමති උපකුලයේ පිරිස් ය.  හින්න බමුණු කුලය සමඟ මෙම පට්ටි උපකුලය විසින් සිදුකළා වූ විවාහ නිසාවෙන් පට්ටි නම් උප වර්ගයක් හින්න උපකුලයට ද පැමිණියේය. වස්කඩුවේ විසූ රුවන්පුර ඇතුළු රදාපිරිස් සමඟ හින්න බමුණන් සිදුකළ විවාහ නිසාවෙන් හින්න උපකුලයේ රදා උපවර්ගය බිහිවූවේය. එසේම ගොවි කුලයේ ගොවි උපකුලය සමඟ සිදු වූ විවාහ නිසාවෙන් සුත්ත නැමති ගොවිගමහින්න යන උපවර්ගය බිහිවිය. සලාගම කුලයේ හින්න උප කුලයේ පහත්ම උප වර්ගය වන්නේ ගැහුත්තර සහ   බෙරවා උප වර්ග බව පිළිගැනේ. පරංගි යුගයේම මෙරටට පැමිණි දෙමළ පිරිසක් ශින්නාවන් සමඟ විවාහ වීම නිසාවෙන් ගැහුත්තර උපවර්ගය නිර්මාණය වී තිබෙන අතර බෙරවාකුලය සමඟ හින්න විවාහ සිදුව බෙරවහින්න උපවර්ගය නිර්මාණය වී තිබේ.  සමාජය විසින් උසස් යැයි පිළිගන්නා කුලයේ සිට පහත් යැයි පිළිගන්නා කුල දක්වාම ශින්නාවන් සමඟ පොතුපිටියේ දී විවාහ සිදුකිරීම හේතු කොටගෙන මෙම නිරිත වෙරළේ පිහිටි පොතුපිටිය ප්‍රදේශයේ  විසූ ශින්නාවෝ සේවාකුලයක් නොවන ලෙසින් වෙන් වීම සිදුවිය.එසේම සමාජ සම්මුතියෙන් බලවත් සමාජයක් ගොඩනගා ගන්නා ලදී.(වස්කඩුවේ ධම්මජෝතී හිමියන්ගේ වස්කඩු වර්ණනාවේ සඳහන් වන්නේ හින්නාවන් පොතුපිටියේ ප්‍රාදේශීය රාජ්‍යක් ගොඩනගාගෙන පැවති බවත් වෙනත් ඕනෑම කුලයක පෙරහර පොතුපිටිය හරහා ගමන් කරන කළ බෙර හොරණෑ තාලම්පොට ශබ්ද වාදනය සිදු නොකරමින් නිශ්ෂබ්දව ගමන් කළ යුතු බවය.). වෙනත් ප්‍රදේශවල සලාගම පිරිස් විසින් හින්න උපකුලයට සිදුකළ කුල පීඩනය පොතුපිටිය තුලදී ඔවුනට අත් විදීමට සිදු වූවේ නැත්තේ එබැවිනි. පොතුපිටිය හින්න ප්‍රාදේශීය රාජ්‍යය විශේෂිත ආකාරයකින් සමාජ සංවර්ධනයක් සිදුවිය. එනම් නව ආකාරයෙන් වර්ධනය වූ හින්න උපකුලයේ ගොවිගම පට්ටි රදා ගැහුත්තර සහ බෙරවා ලෙසින. හින්න කුලයේ ආරක්ෂිත කණ්ඩායම් ලෙසින් පොතුපිටිය හින්නාවෝ වැජඹෙන ලද්දේය. එසේම පසුකාලයේ හින්න උප කුලයේ මුදුන් මල්කඩ බවට පත්ව ඇත්තේද පොතුපිටිය ග්‍රාමයයි. එනමුදු පොතුපිටිය ග්‍රාමයේ නොපැවති කුල පීඩනය වෙනත් ග්‍රාම තුල දක්නට නොලැබිනි. පොතුපිටිය ට ප්‍රධානම ලෙස හින්න උපකුලය පැමිණි අම්බලන්ගොඩ වේනගම හලාගම පිරිස් විසින් ආක්‍රමණය කළේය. එහි විසූ හින්න ප්‍රජාව වෙත අඩම්තේට්ටම් කළේය.ග්‍රාම නාමය වේනාමුල්ල ලෙසින් වෙනස් කළේය. ලංදේසි යුගය වන විට පොතුපිටියෙන් බිහිවූ සුත්ත,පට්ටි,ගැහුත්තර සහ බෙරවා යන උපවර්ග වල ප්‍රජාව පොතුපිටිය හැර වෙනත් ප්‍රදේශවලදී සලාගම කුලයට බැලමෙහෙවර කිරීම සඳහා මෙසේ උපවර්ග වෙන්ව සිටින බවට මතයක් පැමිණියේය. එබැවින් සලාගම පිරිස් විසින් මෙම උපවර්ග තම කාර්‍යන් සඳහා යොදාගැනීම සිදුවිය. එනම් සලාගම කුඹුරු අස්වැද්දීම සඳහා ගොවිගම හින්න හෙවත් සුත්ත ප්‍රජාවද, සලාගම හරක් පාලනය සඳහා පට්ටිහින්න ප්‍රජාවද, සලාගම අපුල්ලන කටයුතු සඳහා රදා හින්න ප්‍රජාව ද සලාගම කුලයේ ජෝතිශ්‍ය කටයුතු සඳහා බෙරවාහින්න ප්‍රජාව ද පැවති පහත්ම කටයුතු එනම් මළමිනී එසවීම මළබෙර වැයීම මිනියට තල්පත් එසවීම මිනීවල් කැපීම, භෂ්මාවශේෂ ජලයේ පාකිරීම සඳහා ගැහුත්තර ප්‍රජාවද යොදාගත්තේය. ලංදේසි සමග විශේෂ ගණුදෙනු සිදුකළ සලාගම ප්‍රජාව කුරුඳු කර්මාන්තය ට යොමුව දශකයක් පමණ ඇතුලත දී සමාජ වෙනසක් සිදුකරමින් ධනපතියන් ලෙසින් නැගී ආවේය. හින්න උපකුලය මත පැවති කුලපීඩනය එමනිසා දෙගුණ තෙගුණ වී වර්ධනය විය. දකුණේ සලාගම පිරිස් වස්කඩුව ග්‍රාමයේ කටයුතු සඳහාද ඇඟිලිගසමින් සිටියේය. ක්‍රිස්තු වර්ශයෙන් 1700ශත වර්ශය ඇරඹී පැවති මෙම යුගයේ සලාගම පිරිස් වේගයෙන් පොතුපිටිය සහ මොල්ලිගොඩ හින්න ජනපද ආක්‍රමණය  සිදුකළේ කුරුඳුකාර ධනවත් බව රුකුලක් කරගනිමිනි. මෙය පොතුපිටියේ ගම්පාලන ගොවිගම හින්නාවන් විසින් දුටුවේ මහා විනාශයක පෙරනිමිති වශයෙනි. වහාම ඒ සඳහා පියවර ගත් ඔවුන් මොල්ලිගොඩ ප්‍රභල කුරුකුල ධනපති පන්තියේ (සුසෙව්හේවගේ)උපකාරයෙන් ලංදේසි ආණ්ඩුව වෙත සම්බන්ධ වී රෙපරමාදු ක්‍රිස්තියානි  දහම වැළඳගත්තේය. ලංදේසින් විසින් නව ක්‍රිස්තියානි බැතිමතුන්ගේ කුලපීඩනය අවම කරවීම අරමුණින් පොතුපිටියේ බොහෝ පිරිස් ගොවිගම සමාජය වෙත ඔසවාතබන ලදී. ගම්බිම් වරප්‍රසාද ගරුනම්බුනාම ලබාදෙන ලද්දේය. මෙසේ රෙපරමාදු ආගමට පළමුව යොමුවූ තැනැත්තා පිළිබඳ වර්ශකණ්ඩරාෂ්ඨයේ සඳහන් වේ. ඔහු මීගමුව හිංගගේ කිලිමන්ටුවා ප්‍රනාන්දු ය. ලංදේසි විසින් නව ගොවිගම සමාජයවෙත ඔහුගේ පරපුර ඇතුලත් කරන ලද්දේ මීගමුව හිංගගේ නාමයේ හිංග කොටස ඉවතලමිනි. එසේම රාජපක්ෂ විජේවර්ධන නම් නම්බුනාම ප්‍රධානය කරමිනි. බොහොමයක් දෙනා හිංග නාම අතැහැරියේය. ඇතමුන් පැවති සලාගම නාමය පමණක් භාවිත කළේය.(අතීතයේ හින්න පවුල් සඳහා පැවතියේ සලාගම සේව්‍ය වාසගම සමග මුසුවූ හිංග හෝ ලෙයිනගේ වැනි නාමයකි. නිදසුන් ලෙස කළු හත් සලාගම පරපුරට අයත් හින්න පරපුර කළුහිංග වශයෙනි.) මෙසේ පැවති සලාගම සේව්‍ය පක්ෂයේ නාමය (උදාහරණ ප්‍රකාරව කළුහත්)භාවිතය ගොවිගම නව පරපුර වෙත තරම් නොවන බව ඒත්තුගැන්වූ රෙපරමාදු පූජකයෝ නාම අලංකාර ලෙසින් ගොඩනැගුවේය. නිදසුනක් වෙත පැවති ජසෙන්තුහිංග පරපුර පසුව ජසෙන්තුහේවගේ , ජසෙන්තු ප්‍රනාන්දු අප්පුහාමිලාගේ, ජසෙන්තු ආරච්චිලාගේ ආදී වශයෙනි. වස්කඩුවේ නව ගොවිගම ප්‍රජාව සහ ඉපැරණි ගොවිගම ප්‍රජාව අතර ක්‍රිස්තු වර්ශයෙන් 1800ශත වර්ශය වන විට මහත් ගැටළුකාරී වාතාවරනයක් ඇති විය.ලංදේසි නව ගොවිගම ලෙසින් නම් කළාට මොකද පැවති ඉපැරණි ගොවිගම ප්‍රජාව නව ප්‍රජාව හැඳින්වූවේ "හින්නගොය්යෝ" ලෙසින. එසේම නව ගොවිගම පිරිස වෙත මල්වතු නිකායේ පැවිද්ද ලබාගත නොහැකි වූවේය. එසේම නව ගොවිගම ප්‍රජාව විසින් අමරපුර සලාගම පැවිද්ද පහතලා සැලකූ බැවින් අමරපුර නිකායේ පැවිද්ද ලබාගැනීමද සිදුකළ හැක්කක් නොවීය. මෙම ගැටළුව මහා විනාශයක් ලෙසින් නැගී පැමිණි අතර සිතාවක රජ පෙළපත සහ තුඩුගල මුඩිත්ත තෙන්නකෝන් පරපුරෙන් පැවතෙන පරිවාර පවා මල්වතු නිකාය මගින් හින්නගොය්යෝ ලෙසින් හැඳින්වීම අරඹන ලදී. මෙම ගැටළුවට පිළියම් කළ පොතුපිටියේ විසුවා වූ තුඩුගල සහ ධර්මසේන රජපවුල් දෙකේහිම උරුමය පැවති යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ  දෝන මාරියා පෙරේරා ධර්මසේන  ළමාතැනී විසින් වස්කඩුවේ සහ පොතුපිටියේ විසූ ධානපතීන්ගේද සහයෙන් වස්කඩුවේ උපසම්පදාව අරඹන ලද්දේය. එය හුදෙක්ම වෙන් කළේ නව ගොවිගම ප්‍රජාව ට ඇතුලත් වූ හින්නවංශිකයන් සඳහාය. මල්වතු නිකායේ පැවිද්ද සහ අමරපුර නිකායේ උපසපුව ලබා අරඹන ලද එම නිකාය මුල්කාලයේදී අමරපුර මල්වතු සද්දර්ම යුක්තික නිකාය ලෙසින් එය හැඳින්වූ අතර පසුකාලීනව බොහෝ පක්ෂවලට බෙදීගියේය. මෙම නිකායේ ඇරඹුම පිළිබඳ බොහෝ දෙනා බොහෝ අදහස් මතුකරයි. වැඩි පිළිගැනීම වන්නේ නිත්‍ය රාජකීය උරුමය සහිත දෝන මාරියා ළමාතැනී විසින් මෙම නව උපසපුව අරඹන ලද්දේ තම පරිවාර අතැතිව පැවති නිත්‍ය මල්වතු උපසපුව ආරක්ෂා කරගැනීම වෙනුවෙන් බවය. නව ගොවිගම පක්ෂයට ඇතුලත් වූ ප්‍රජාව තුලින් නව උපසපුව වෙත යොමුවූ මුල්ම පුද්ගලයා වූවේ කොරොස්දූවේ ගුණරතන සිල්වත් උන්නාන්සේය. මල්වතු නිකාය අතැතිව පැවති පොතුපිටිය වාලුකාරාම විහාරයේ නව ගොවිගම පක්ෂයේ මුල්ම විහාරාධිපති තත්වයට පත් වූවේ මුන් වහන්සේය. මල්වතු නිකාය පහතරට දී ඇරඹුණු මුල්ම ස්ථානයෙන් එසේ අතුගෑවී ගොස් පොතුපිටිය පූජාරාමය වෙත විතැන්විය. පහතරට  මල්වතු නිකාය අත්පත් කරගෙන සිටි දෝන මාරියා ළමාතැනීගේ වියෝවෙන් පසු පූජාරාම විහාරය ද නව ගොවිගම පක්ෂය වෙත අත්පත් විය. හින්නගොවිගම කුලය විසින් ලංකාව බබුලුවන පුන්‍යායතන බවට පොතුපිටිය වාලුකාරාමය සහ පූජාරාමය පත් වූවේ ඉන් පසුවයි.

වාසගම් නිර්මාණය

ශින්න උපකුලයේ වාසගම් නිර්මාණය වීම අනෙක් කිසිඳු කුලයක වාසගම් නිර්මාණය වූ ආකාරයෙන් සිදූවූවක් නොවේ. ශින්න උපකුලයේ ව‍ර්ථමානයේ පවතින වාසගම් නිර්මාණය සිදු වූවේ පරංගියුගයේදීය. ශින්නාවන් බෙදාගන්නා ලද සලාගම බමුණන් තම වාසගම එක් කරමින් තම පවුලට අයත් ශින්න පවුල් ආරක්ෂා කළේය. සලාගම පවුල් ව්‍යාප්ත වීම් සමග ශින්න පවුල් ව්‍යාප්ත වීම දක්නට ලැබිණ. නිදසුන් වශයෙන් සලාගම දියණියක් විවාහ වන විට ශින්න බමුණෙකු ත්‍යාග කරවීම සිදුකළේය. වර්ශකණ්ඩරාෂ්ට්‍රය කෘතියේ එලෙසින් වස්කඩුවේ සිට වෙනත් සලාගම ග්‍රාමයක් වෙත ත්‍යාග කළ පිරිසක් පිළිබඳ පුවතකි. පරංගි යුගයේ සිදුවූ ලංකා ඉතිහාසයේ මුල්ම නම්ගම් පිටපත් කිරීම සිදුකරන අවස්ථාවලදී සලාගම නාම සමඟ ශින්න නාම සටහන් කිරීමේදි සලාගම නාම ලෙසින්ම ශින්න නාම සඳහන් වීම සිදුවිය. එයට හේතුව වූවේ  සේවක සහ සේව්‍ය පක්ෂ දෙකෙහිම එක් නාමයක් පැවතීම නිසාවෙනි. ඇතැම් සලාගම පිරිස්ගේ අසතුටට මෙය සුවිසල් කාරනයක් විය. මෙම හේතුව පදනම් කරගනිමින් සලාගම නිවෙස්වලට අයත් ශින්න නාම සඳහන් කරන අවස්ථාවලදී සලාගම නාමය සමඟ හිංග යන්න සඳහන් කරන ලදී. නිදසුනක් ලෙසින් කරුණාමුණි පරපුරට අයත් ශින්න පරපුර කරුණාමුණිහිංග ලෙසිනි. ඇතැම් විට ශින්න වාසගම සලාගම හිමිකරු විසින් නම් පිටපත වෙත එක් කරන ලද්දේ සලාගම නාමය සමග ශින්න සේවකයන් ලෙස හඳුනාගත හැකි වදනක් සමඟිනි. එනම් අපුල්ලනගේ, හිංග, ලෙයිනගේ,  ආදී වශයෙනි. ශින්න බමුණන් සේවය කරන ලද්දේ සලාගම පිරිස් වෙත පමණි. නමුදු වාද්දුව මොල්ලිගොඩ ප්‍රදේශයේ අතීත පුවත ගොවිගම  කුලයට අයත් වූ හින්න පිරිසක් පිළිබඳ සඳහන් කරයි. ගොවිගම කුලයට අයත් ආඩම්බරහේවගේ හෙවත් (ආඩම්බර යන්න පෘතුගීසි බසින් සුසෙව්) සුසෙව්හේවගේ පරපුරට අයත් වූ සුසෙව් හිංග පරපුර පිළිබඳ පුවත එලෙසිනි .   එම පුවතට සමකාලීන වූ තවත් ගොවිගම කුලයට අයත් වූ හින්න සේවක පරිවාර පිළිබඳ පුවතක් සඳහන් වන්නේ වස්කඩුව ප්‍රදේශයෙනි. ඒ යකුන්දූවේ  හිටිරාළලාගේ පරපුර හෙවත් සීතාවක නෑ පරපුරක පුවතක් තුලයි. යකුන්දූවේහිංග හෙවත් පසුව දූවෙහිංග (පසුකාලයේ පොතුපිටියේ දූවගේ වාසගම) වූ ශින්න වාසගම දරන පිරිස් එකී රදළ පරපුරට සේවය කළ බවය. මෙම ගැටළුව නිරාකරණය කළ වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි සඳහන් කරන්නේ සලාගම කුලය සමඟ වෙනත් ප්‍රාදේශීය ප්‍රභූන් සිදුකළ විවාහ හමුවේ එම සේවක පිරිස් හුවමාරුව සිදුව ඇති බවය. ශින්න උපකුලයට අයත් ඉපැරැණි පවුල් සියල්ලකටම පාහේ හිංගවාසගම යෙදීම සාමාන්‍ය සිරිත විය. ශින්න උපකුලයේ අභිමානවත් වාසගම් අතර පුලහිංග, සුසෙව්හිංග, මිගෙල්හිංග,බස්තියන්හිංග, ජසෙන්තුහිංග, මණික්කුහිංග, රණහිංග, මුණහිංග, වීරහිංග කාහිංග දේහිංග දූවගේ මීගමුවගේ රුවන්පුරගේ හාරඹගේ හුලත්තහිංගගේ නාම කැපී පෙනේ. ලංදේසි සමයේදී ක්‍රිස්තියානි ආගම ව්‍යාප්ත කරවීමේ ප්‍රබල ව්‍යාපාරයක් පැවතිනි. එකී අරමුණ නිසාවෙන් ලංදේසින් විසින් ගොවි කුලයට අයත් නොවූ පිරිස් වෙත වරප්‍රසාද ලබා දුන්නේ ක්‍රිස්තියානි දහම වැළඳගන්නා විට කුලයෙන් උසස් කරවමිනි. මෙය හිංග උපකුලය විසින් තම ඉපැරැණි වරප්‍රසාද නැවත ලබා ගැනීමේ මාර්ගය ලෙස දුටුවේය. එය හින්න කුලවාසීන් රොතුබුරුතු ලෙස කතෝලික දහම වළඳගැනීම ට හේතුව විය. හින්න බොහෝ පිරිසක් ගොවිගම කුලයට උසස් කළේය. නම්බු නාම වරප්‍රසාද ලබා දුන්නේය. හිංගනාම හේවා නාම ලෙස වෙනස් කළේය. අපුල්ලනගේ ලෙයිනගේ නාම වාසගමෙන් හලාදැම්මේය. නම අග පැවති ප්‍රනාන්දු නාමය වෙනුවට ද සිල්වා නාම පටබැඳුනේය.රාජපක්ෂ , විජේවර්ධන , ජයසේකර ආදී ගරි නම්බු ලැබුනේය.

දහනවවන සියවස සහ පසු කාලය

දහනවවන සියවස වන විට නව ගොවිගම ප්‍රජාව ලෙස නැගී සිටියාවූ ප්‍රජාව අතරෙන් ධානපතියන් බිහිවූ යුගයක් විය. පොතුපිටියේ විසූ ජාකෝලිස් ප්‍රනාන්දු නම් කංකානම් විසින් පොල් කර්මාන්තය මගින් ඉතා දියුණුවක් ලැබුවේය. හින්න වංශයට අයත් වූවෙකු ලැබුවා වූ සුවිශාලම දියුණුවට පත් වූ ඔහු තම දියණිය වෙත විවාහ ගණුදෙනු සිදුකරවන ලද්දේ ඉන්දියාවේ කොරමැණ්ඩල් මහරාජා කෙනෙක් සමඟිනි. කළුතර පානදුර ප්‍රදේශයේ සුවිශාලම කෝටිපතියා වූ ඔහු තම මුණුබුරු පිනෙස් ප්‍රනාන්දු වෙත තම සම්පූර්ණ ධනය උරුම කරවා දුන්නේය. (පිනෙස්ගේ පියා කුරුමැණ්ඩල් මහරාජා කෙනෙක් වූ බැවින් ඔහු හින්නවංශයට අයත් නොවේ.) පිනෙස් විසින් තම මුත්තණුවන් උපයන ලද්දා වූ ධනය පරිහරණය කරවන ලද්දේ පුණ්‍ය කටයුතු සඳහා පමණකි. පොතුපිටිය මහාවිද්‍යාලය එහි මූලික පුන්‍ය කර්මයයි. එසේම පිනෙස් විසින් පානදුර රංකොත් වෙහෙර පොතුපිටියේ වාලුකාරාමය වස්කඩුවේ අභිනවාරාමය මොල්ලිගොඩ පිරිවෙන් විහාරය ඇතුලු බොහෝ විහාරස්ථාන කරවීමට උපකාර කළේය. ගොවිගම කුලයට උසස් වූ හින්න වංශිකයන් වෙසෙන්නා වූ පොතුපිටියේ පිරිස් ඉතා ආඩම්බරකාර පිරිසක් වූ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. පොතුපිටිය ප්‍රදේශයේ හින්න සංස්කෘතිය දහනවවන සියවස අවසන් වීමට පෙරම අවසන්ව පැවති අතර හින්න කුලයෙන් විවාහ වීම් ඉතා අවම වූ අතර ගොවිගම කරාව විවාහ ඉතාජනප්‍රිය තත්වයට පත් විය. විසිවන සියවසේ ලංකාවේ ජනාධිපති ධූරයට පත් වූ අයෙකු  වෙත පවා පොතුපිටියෙන් විවාහයක් සිදුකරවා ගැනීමට නොහැකි වූවේ පොතුපිටියේ ප්‍රජාවගේ ආඩම්බරකාර බව නිසා බව මතයයි . නව ගොවිගම පක්ෂය වෙත ඇතුලත් වූ ප්‍රජාව ලංකාවේ මුළු හින්න ජනයා අතරෙන් සියයට තිහක් පමණ ප්‍රජාවකි. විසිවන සියවස වන විට නව ගොවිගම කුලයට අයත් නොවූ හින්න වංශිකයන් ද ඉතිහාසයේ සංධිස්ථාන ඇතිකරමින් නැගී ආවේය. ඒ අතර ශ්‍රීමත් ඒ.ඊ. ගුණසිංහ මහතා කැපී පෙනේ. කම්කරු අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටියා වූ ඔහු ලංකාවේ ඔටුණු නොපලන් රජු ලෙසින් වරක දී විද්වතුන් ප්‍රකාශ කරයි. දහනවවන සියවස මැදි භාගයකදී රචනා වූ වස්කඩු බද්ද විවරනය ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වන්නේ වාද්දුවේ සිට කළුතර අතර පැවති වාද්දුවස්කඩු දෙබද්දේ පමණක් හින්න වංශිකයන් නව ගොවිගම ප්‍රජාව හැර සලාගම පිරිස් මෙන් දෙගුණයක් වන බවය. හින්න වංශයට අයත් වලව් ලෙසින් විද්වතුන් විසින් හඳුන්වන පොතුපිටිය මොල්ලිගොඩ සහ වස්කඩුවේ පිහිටි වලව් විසි එක නිසැකවම හින්න වංශයට අයත් බව පිළිගත නොහැකි බව පසු කාලීන විද්වත් මතයයි. මේ වලව් විසි එක අතරෙන් එකොලහක්ම පිහිටියේ පොතුපිටියේ ය.  හින්නවංශිකයන් අතරෙන් නව ගොවිගම පිරිස නිර්මාණය වූ පසුව බිහිවූ මෙම වලව් හින්න වංශික වලව් ලෙස පිළිගත නොහැක්කේ එබැවිනි. ලංකාවේ ජන ප්‍රමාණයෙන් වර්ථමානය වන විට සලාගම කුලයෙන් වෙන්ව ස්වාධීනව හින්න ලෙස දිවිගෙවන වංශිකයන් ජනගහනයෙන් සියයට දෙකකටත් වඩා කුඩාප්‍රමාණයක් වේ.

සුදුමාල් දේවතා බණ්ඩාර

සුදුමල් දේව වන්දනාව දහනවවන සියවසේ අරඹන ලද වන්දනාවකි.සීනිගම් දේවාලයේ දෙවොල් දේව ආභාශය ඇතිව පොතුපිටියේ මලකටුවේ හින්න බ්‍රාහ්මණ පිරිස් විසින් මෙම වන්දනාව අරඹා තිබේ. සුදුමල් දෙවිඳු යන්න ඉන්දියාවේ සිට දෙවොල් දෙවියන් ලෙසින් ම පැමිණියා වූ රෞද්‍ර ගති ඇති තරුණයෙකි. ජනප්‍රවාදයට අනුව ඔහු සාමකාමී මිනිසුන් වෙසෙන ප්‍රදේශයක් සොයා දික්වැල්ලේ සිට තේච්චිතොට දක්වා පැමිණ තිබේ. වරෙක වේරගොඩ දී ගිමන් හැරි ඔහු එහි වෙසෙන පිරිස් පිළිබඳ පැහැදී එහි පැළපදියම් වීමට තැත්කළද විශ්ණු දෙවියන් මැදිහත් වීමෙන් ප්‍රදේශයේ රෞද්‍ර බව වටහා දී පිටත් කර යවා තිබේ. වරෙක වැලිතොට දී පත්තිනි දෙවිඳු විසින් හරවා යවා තිබේ. වරෙක කළුවම්මෝදර දී නැවත වරක් විශ්ණු දෙවියන් පළවා හැර තිබිණ.පොතුපිටියේ තේච්චිතොට දී ප්‍රාදේශීය දේවත්වයට පත් සීලරතන දෙවිඳු විසින් පිළිගෙන එය වැඩවාසය කරවීමට උචිත භූමිය බව පසක් කරදී තිබේ. පසුකාලීනව සුදුමල් දෙවිඳු ලෙසින් ගල්කැටියාගොඩ අල්ලිදෙවොලේදී පූජෝපහාරයට පත්ව ඇත්තේ උන් වහන්සේය. අල්ලිය නම් දේවාලයේ අතීතය දහාටවන සියවස දක්වා ඈතට දිවයයි. සලාගම කුලයට අයත් දරුණු කාන්තාවන් විසූ ප්‍රදේශයක් වූවේ කවුඩුදූව නම් ප්‍රදේශයයි. එහි විසූ එම කතුන් යක්ෂ ආත්ම පුදමින් මිනිස් බිලි පූජා සිදුකරවා තිබේ. ජනප්‍රවාදයට අනුව සුදුමල් දෙවිඳු මෙම යක්ෂ කතුන් අල්ලා ගැටගසා එම ශරීරවලින් මුදවා තිබේ. සුදුමල් දෙවිඳු ඔහුගේ සහචරයන්ට  ලිය නැතහොත් කාන්තාව අල්ලාගන්න යැයි විදාන කරවා ඇත්තේ අල්ලපන් ලිය යනුවෙනි.අල්+ලිය පසුව අල්ලිය ලෙස ව්‍යවහාර කරවා තිබේ. අලගියවන්න මුකවෙට්ටාචාරීන් පවසන්නේ පොතුපිටියේ විසූ ආදීවාසී ජනකොට්ටාසයකි . ඔවුන් ගස්ගල් සතුන් වන්දනාමාන කරමින් ගිනිදෙවියන් පුදනු ලැබුවෝය. ඔවුන් වතාවත් කළේ අල්ලි ගුබ්බෑයම් තුලයි යනුවෙනි. වස්කඩු බද්ද රචනා කරන ලද දහ නවවන සියවස වන විට මෙහි ආඬිගුරු නොහොත් කපු පදවිය දරා තිබෙන්නේ ජසෙන්තුහිංග පරපුර විසින. වර්ථනාමයේ අල්ලිය නැමති දෙවොලක් පොතුපිටියේ පැවතියත් පැවති ඉපැරණි ග්‍රාමය වූ ගල්කැටියාගොඩ නම් දක්නට නොවේ. දහනවවන සියවසේ දී අරඹන ලද්දා වූ නව ස්ථානයක මෙම දේවාලය පවතින බැව් අනුමාන කළ හැක.වාර්ෂිකව පෙරහර පූජා පවත්වන මෙම දේවාලය හින්න උපකුලයේ සංස්කෘතිකාංග එළි දක්වන මනා මණ්ඩපයක් වී ඇත්තේය.

මූලාශ්‍ර
වස්කඩු බද්ද විවරණය / තුඩුගල බණ්ඩාර වලිය/පොතුපිටිය බණ්ඩාරවලිය /නාරි සංදේශය  / 1977 වස්කඩු පොතුපිටි ගැටළු සමත පත්‍රිකාව/ දෝන මාරියා ළමාතැනී කළ පිංකම් හෑල්ල/ වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර 1863 (වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි)/මහදම්පාගම ටිප්පණිය/වස්කඩුවේ ධම්මජෝති ස්වාමී පුරාණය/පොතුපිටිය රජමහ වෙහෙර (1998) බද්දේගම සුමන හිමි

හින්න උපකුලය


Kim Andersen (født 10. august 1957) er en dansk tidligere sejlsportsmand og nuværende -leder, der i november 2016 blev valgt til præsident for World Sailing, det internationale sejlsportsforbund. I sit civile liv er Andersen vicepræsident i MT Højgaard.

Sportslig karriere
Kim Andersen begyndte at sejle som 12-årig og deltog i en række internationale mesterskabskonkurrencer. Han blev europamester i drage i 2011 og vandt bronze i samme disciplin ved EM i 2013. På sidelinjen var han holdleder for den danske sejldelegation ved sommer-OL 2000 i Sydney.

På det organisatoriske plan blev Andersen i 2000 valgt ind i ISAFs (tidligere navn for World Sailing) council, hvor han har siddet siden, indtil han i 2015 blev valgt til præsident. 2012-2016 var han formand for organisationens udstyrskomité.

Referencer

Sejlsportsfolk fra Danmark

Kim Andersen (sejlsportsmand)


Arijanet Anan Muric (în ; născut la 7 noiembrie 1998) este un fotbalist kosovar care joacă pe postul de portar pentru clubul englez Manchester City și echipa națională a Republicii Kosovo, jucând anterior pentru echipa națională de fotbal a Muntenegrului sub 21 ani.

Tinerețe
Muric s-a născut în Schlieren, Elveția din părinții albanezi din Rožaje, Muntenegru. El deține pașapoartele Kosovoului, Muntenegrului și Elveției.

Cariera pe echipe

Primii ani
Muric este un produs al mai multor echipe elvețiene de tineret, cum ar fi YF Juventus, Zürich și Grasshoppers. În 2015, a ajuns la echipa de tineret a lui Manchester City.

Manchester City

La 27 iulie 2017, Muric a semnat un contract pe trei ani cu Manchester City.

Împrumutul la NAC Breda
La 31 iulie 2018, Muric a ajuns la echipa NAC Breda din Eredivisie, sub formă de împrumut pe un sezon. La 18 august 2018, el și-a făcut debutul în fotbalul profesionist într-o victorie de 3-0 împotriva lui De Graafschap, fiind integralist.

Întoarcerea la Manchester City
La 22 august 2018, cu Muric jucând un singur meci, cel cu NAC Breda, Manchester City l-a rechemat din împrumut pentru a-l înlocui pe Claudio Bravo, care se accidentase, luându-i locul ca a doua opțiune de portar a echipei. Trei zile mai târziu, a fost inclus în lotul lui Manchester City fiind pentru prima dată rezervă într-un meci din Premier League împotriva lui Wolverhampton Wanderers. Debutul său cu Manchester City a venit pe 25 septembrie în runda a treia a Cupei EFL 2018-19 împotriva lui Oxford United, în care a fost integralist.

Cariera la națională

Muntenegru

Sub-21
La 22 august 2017. Muric a fost convocat la naționala sub 21 de ani a Muntenegrului pentru meciul de calificare la Campionatul European de tineret sub 20 de ani al UEFA din 2019 împotriva Kazahstanului U21 și pentru meciul amical cu Bosnia și Herțegovina U21. La 5 septembrie 2017, a debutat pentru Muntenegru U21 într-un meci amical cu Bosnia și Herțegovina U21, fiind integralist. A jucat pentru Muntenegru U21 în ambele partide, și a fost eliminat în fiecare, prima dată după ce a mânuit mingea în afara careului împotriva Bosniei și Herțegovinei U21, iar celălalt pentru că i-a dat un cap în figură unui adversar în meciul cu Slovenia U21. În ciuda faptului că și-a declarat dorința de a juca pentru Muntenegru, după ce nu a fost chemat la naționala mare, el a optat să joace pentru reprezentativa Kosovoului.

Kosovo
La 26 august 2018, Federația de Fotbal a Kosovo a anunțat printr-un comunicat că, după câteva luni de discuții, Muric a decis să joace pentru echipa națională a Kosovoului. La 9 noiembrie 2018, a primit o telegramă de convocare din partea Kosovo pentru meciurile din Liga Națiunilor UEFA 2018-2019 împotriva Maltei și Azerbaidjanului. La 20 noiembrie 2018, el și-a făcut debutul pentru Kosovo într-un meci din Ligii Națiunilor UEFA 2018-2019 împotriva Azerbaidjanului, după ce a fost numit în echipa de start.

Statistici privind cariera

Club

 De la meci jucat 23 ianuarie 2019

Meciuri la națională

 Începând cu data de 20 noiembrie 2018

Titluri
Manchester City

 Cupa FA: 2018-2019
 Cupa EFL: 2018-2019

Referințe

Legături externe

 Arijanet Muric de la Asociația de Fotbal din Muntenegru

Fotbaliști ai Manchester City FC
Portari
Elvețieni de origine albaneză
Fotbaliști elvețieni
Fotbaliști muntenegreni
Nașteri în 1998
Oameni în viață

Arijanet Muric


باسارغاد أو باسارجاد (بالفارسية: پاسارگاد) هي مدينة في فارس القديمة كانت أول عاصمة للأخمينيين في أيّام كورش الكبير (سايروس)، وتقع هذا اليوم في ناحية سعادة شهر.

من آثارها قصور وقبر كورش الكبير. اليوم هي موقع أثري هام واحد مواقع منظمة اليونسكو للتراث العالمي. تقع على بعد 87 كم شمال شرق برسيبوليس ،في محافظة فارس في إيران. بناها كوروش الكبير كعاصمة له في حوالي 546 قبل الميلاد وظلت عاصمة لفارس حتى بنى داريوس الكبير العاصمة برسيبوليس.

الموقع على الخريطة
الموقع على الخريطة

أعلام
 بارديا
 أتوسا
 قمبيز الأول
 قمبيز الثاني

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 6 ق م
أماكن مأهولة سابقا في إيران
حدائق فارسية في إيران
علم الآثار في أخمينيون
عمارة إيرانية
كورش الكبير
مبان ومنشآت اكتملت في القرن 6 ق م
مبان ومنشآت في محافظة فارس
مدن أخمينية
معالم وطنية في إيران
مواقع أثرية في إيران
مواقع التراث العالمي في إيران
مواقع جذب سياحي في محافظة فارس

باسارغاد


Nichita Duma (născut Vasile Duma; n. 26 aprilie 1864, Săcalu de Pădure, comitatul Mureș-Turda, Regatul Ungariei – d. 16 aprilie 1936, Curtea de Argeș, Regatul României) a fost un protopop român, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
Urmează studiile liceale la Năsăud între 1875-1883 și Institutul Teologic din Sibiu între 1883-1886. În perioada 1886-1890 îndeplinește funcția de învățător la școala primară confesională din Hodac, Mureș, pentru ca în perioada 1890-1906 să îndeplinească funcțiile de preot-paroh în Jubenița, Mureș și catihet al elevilor ortodocși de la Gimnaziul din Reghin. În 1906 devine protopop al Cetății de Piatră, cu sediul la Târgu Lăpuș, iar din 1912 până în 1923 îndeplinește funcția de protopop al Reghinului. În perioada 1914-1923, Duma a condus Despărțământul Reghin al ASTREI. Rămas văduv, este călugărit sub numele de Nichita și ales, la 5 iunie 1923, episcop al Argeșului, fiind hirotonit la 20 iulie și instalat la 18 noiembrie, păstorind aici până la moarte

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Protopopiatului ortodox Reghin. A fost vicepreședinte al Consiliului Național Român județean Mureș-Turda, senato P.N.R. în primul parlament al României Mari, apoi senator P.N.L. în 1922.

Recunoașteri
A primit ordinul "Steaua României" în grad de ofițer, ordinul "Coroana României" în grad de Mare Cruce.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 http://biserica.org/WhosWho/DTR/D/NichitaDuma.html

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://biserica.org/WhosWho/DTR/D/NichitaDuma.html

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1864
Decese în 1936
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români
Protopopi români
Călugări români
Oameni din județul Mureș
Români din Imperiul Austriac
Români din Austro-Ungaria
Senatori români
Episcopi ortodocși români
Membri ai Partidului Național Liberal
Decorați cu Ordinul Coroana României

Nichita Duma


A Revolta Paulista em 1683 foi organizada na Capitania de São Vicente pela sociedade paulista que defendia os direitos escravocratas, ocorreu precisamente em São Paulo dos Campos de Piratininga. Quando os paulistas não desejavam que viessem a essa vila nem ouvidores gerais nem corregedores da comarca após ameaças da retirada dos direitos que os paulistas tinham sobre a escravidão de indígenas, iniciaram um levante armado em 10 de janeiro de 1683.

Antecedentes
Algumas decisões sobre a escravização indígena com a lei de 1 de abril de 1680 durante o reinado de Afonso VI provocaram violentos protestos em São Paulo dos Campos de Piratininga. No Extremo Norte faziam os inacianos frente aos colonos com maior pertinácia do que no Sul, sobretudo em São Paulo, onde se sentiam muito mais inseguros.

Em 28 de março de 1682 houve tentativa de invasão ao recinto da Câmara de São Paulo, a exigindo o não cumprimento à decisão regia.

Em 3 de julho de 1682, tendo chegado ao conhecimento dos paulistas que o Papa Inocêncio XI havia enviado um breve ao governo do Brasil sobre a escravidão de indígenas, a população dirigiu-se até a Câmara, a promover desordem e levando o escrivão Jerônimo Pedroso de Oliveira a redigir um requerimento em que protestava violentamente contra a proposta de retirada dos escravos, o que para os paulistas seria um absurdo, visto em consideração que a escravidão era praticada em todo o mundo, principalmente tratando-se de sociedades indígenas, que costumavam escravizar seus inimigos prisioneiros de guerra.

A revolta
Em 10 de janeiro de 1683, a revolta estourou, os paulistas portando espadas, espingardas e outras armas, em busca de senadores, invadiram a Casa do Conselho e tocaram o sino a rebate, gritando "Viva o Povo! Morra o mau governo!", a cada momento tiros se disparavam prometendo os revoltosos exterminar a todos que fossem contra sua opinião, havendo os seus descendentes por filhos dos inimigos da pátria.

Um dos homens mais violentos de seu tempo foi eleito líder, o bandeirante Bartolomeu Fernandes de Faria, a quem ficou incumbido o trancamento do Caminho do Mar. Intimou a assembleia popular aos vereadores que convocassem todos os capitães da milícia da vila com todos os seus homens a fim de assistirem nela para assim se verem livres dos traidores da pátria. Presenciando a revolta, os jesuítas pensaram em fechar o seu Colégio retirar-se de São Paulo, mas a câmara instantaneamente pediu para que eles ficassem, apontando como mediador o bispo José de Barros Alarcão.

Depois de uma série de atos desatinados por parte dos amotinados, conseguiu o juiz ordinário, capitão Miguel de Camargo que se reduzissem a termo as pretensões dos tão enfurecidos reclamantes. Miguel de Camargo e os vereadores Jorge Rodrigues Velho e Antônio Garcia Carrasco levaram os senadores para o pátio do Conselho da vila, onde lhes requereram que fizessem vereação, que tinham que requerer nela; ao que foi dito pelo juiz que não podia fazer vereação por falta do procurador do Conselho; ao que foi respondido pelo povo que a fizessem com o capitão Roque Furtado Simões, que foi o único procurador em 1681. E pelo capitão Roque Furtado, foi dito e requerido que ele não podia fazer tal vereação. Os paulistas responderam que assistisse nela ou morreria. O que sendo ouvido por Roque Furtado, vendo o fracasso de sua resolução, entrou para o Conselho para não ser morto.

Desfecho
Os camaristas declararam aceitar a representação popular, desde que os líderes do povo a assinassem, o que logo se fez enchendo-se o papel de uma série de nomes os mais ilustres dentre os paulistanos. No entanto, continuava a situação muito tensa. O governador fluminense Duarte Teixeira proibia terminantemente aos seus jurisdicionados, e sob graves penas, comprarem gentio da terra aos moradores de São Paulo. O príncipe Pedro (futuro Pedro II de Portugal) recomendava-lhe que reprimisse, com a máxima severidade, as incursões dos preadores do Sul entre os índios fluminenses.

Em 8 de março de 1685 esteve iminente novo pronunciamento antijesuítico. Na Câmara se contou que o povo queria repetir as cenas de 1640 e assim recorreu o poder municipal ao provincial Alexandre de Gusmão. O final do termo de vereança desta data revela tão extraordinário quanto imprevisto desfecho.

Recebendo as últimas cartas regias resolveu a Câmara de São Paulo apresentar um rol de dúvidas a esclarecer para a eixata observância das prescrições da Coroa. Daí nasceu o papel das dúvidas dos moradores de São Paulo, datado de 27 de janeiro de 1694, documento de maior valor para o estudo do escravismo no Brasil. Assinaram-no cinco dos seis oficiais da Câmara paulistana e o Padre Provincial.

História do estado de São Paulo
Revoltas no Brasil
1683 no Brasil

Revolta Paulista em 1683


Hiroki Okui (født 27. juni 1999) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Okui