San Gusmè ist ein Ortsteil (Fraktion, italienisch frazione) von Castelnuovo Berardenga in der Provinz Siena, Region Toskana in Italien.

Geografie
Der Ort, früher auch San Gusmè in Campi, San Gusmè nel Chianti oder Castello San Cosmae genannt, liegt 5 km nördlich des Hauptortes Castelnuovo Berardenga und 16 km nordöstlich der Provinzhauptstadt Siena im östlichen Teil des Chianti senese am Berg Monte Luco. Der Ort liegt am Fluss Ombrone bei  und hatte 2001 ca. 250 Einwohner. 2017 waren es 239 Einwohner.

Geschichte

Namensgebend für den Ort ist die alte Kirche Santi Cosma e Damiano, aus der Sancti Cosme und später San Gusmè wurde. Erstmals schriftlich erwähnt wurde der Ort im Februar 867, als Winigi di Raginieri (Ranieri) mit seiner Frau Richilda das Kloster Monastero di San Salvatore della Berardenga stiftete. 1167 übernimmt Cristiano Vescovo di Magonza, Vikar von Friedrich I., den Ort als Lehen. Zwanzig Jahre später gelangt der Ort bzw. die Burg mit Borgo (Unterstadt) an die Familie der Ricasoli, was von Heinrich VI. bestätigt wurde. Am 11. September 1478 wurde San Gusmè von Alfons II. eingenommen. Weitaus größere Schäden am Ort entstanden im Konflikt zwischen Siena und Florenz, als der Ort zuerst am 25. Februar 1554 von den Truppen aus Florenz eingenommen wurde, und am 13. Mai desselben Jahres, als der Ort von den gleichen Militäreinheiten niedergebrannt wurde.

Bis zum 2. Juni 1777 war der Ort selbständig, dann kam er durch die Gebietsreform Riforma Leopoldina von Leopold II. als Ortsteil zu Castelnuovo Berardenga. Die Schutzpatrone des Ortes sind die hl. Cosmas und Damian.

Auf dem Friedhof des Dorfes San Gusmè erinnert ein schlichtes Denkmal daran: Am 4. Juli 1944 wurden von deutschen Soldaten der Division Hermann Göring neun Dorfbewohner, zumeist Frauen und kleine Kinder, erschossen. 2014 wurde das deutsch-italienische Theaterprojekt "Albicocche rosse - Blutige Aprikosen" von Ulrich Waller zusammen mit Matteo Marsan und Dania Hohmann über das Kriegsverbrechen der deutschen Soldaten vor Ort aufgeführt.

Sehenswürdigkeiten

 Pieve dei Santi Cosma e Damiano, Pieve im Ortskern, die seit 867 bekannt ist und zunächst der Pieve von San Felice (San Felice in Pincis) unterstand. Die heutige Fassade stammt aus dem 20. Jahrhundert.
 Chiesa della Santissima Annunziata, auch Chiesa della Compagnia della Santissima Annunziata, Kirche im Ortskern aus dem 14. Jahrhundert.
 Luca Cava, 1888 entstandene ironische Steinstatue von Giovanni Bonechi, die in den 1930er Jahren zerstört und in den 1970er Jahren auf Initiative von Silvio Gigli durch Marcello Neri als Keramikfigur reinstalliert wurde. Der Entwurf stammt von Emilio Giannelli. Die Inschrift lautet re, imperatore, papa, filosofo, poeta, contadino e operaio: l'uomo nelle sue quotidiane funzioni. Non ridete, pensate a voi stessi. (König, Herrscher, Papst, Philosoph, Poet, Bauer und Arbeiter: Der Mensch bei seinen täglichen Verrichtungen. Nicht lachen, denkt [lieber] über euch selber nach).
 Teile der alten Stadtmauern, die ab 1370 entstanden mit zwei Stadttoren. Die beiden Stadttore aus dem 14. Jahrhundert sind die Porticciola, auch Porta Senese genannt (enthält heute noch das Wappen (Balzana) der seneser Republik) und das südwestliche Tor. Das dritte, Porta Nuova, stammt aus dem Jahr 1939.
 Villa Arceno, Villa der Familie Piccolomini Clementini, die ca. 1 km südlich des Ortes liegt und aus dem 17. Jahrhundert stammt. Wurde 1833 von dem seneser Architekten Agostino Fantastici (* 1782 in Siena, † 24. Juli 1845 ebd.) umgestaltet und um den Garten und die Kapelle erweitert.
 San Lorenzo, Kirche in der Località Campi (auch Campi nel Chianti oder Campi della Berardenga). Kirche aus dem späten 18./frühen 19. Jahrhundert. Enthält ein Leinwandgemälde (Martirio di San Lorenzo) aus dem 18. Jahrhundert.
 Sorgenti dell'Ombrone, Quelle des Flusses zwischen Campi (646 m) und San Gusmè etwa 500 Meter nördlich des Ortes.

Söhne und Töchter des Ortes
 Pietro Sorri, Maler, *1556 in San Gusmè

Trivia
 Die deutsche Schauspielerin, Bühnenbildnerin und Regisseurin Elke Lang wurde am 24. Januar 1998 auf dem Friedhof von San Gusmè beigesetzt.

Bilder

Literatur
 Enrico Bosi, Giovanna Magi: I Castelli del Chianti. Bonechi Editrice, Florenz 1979, ISBN 88-7009-000-0, S. 153.
 Emanuele Repetti: GUSMÈ (S.) NEL CHIANTI, o S. GUSMÈ IN CAMPI (Castello S. Cosmae) in Val d'Ombrone senese. In: Dizionario Geografico Fisico Storico della Toscana (1833–1846), Onlineausgabe der Universität Siena (pdf, italienisch)
 Touring Club Italiano: Toscana. Mailand 2003, ISBN 978-88-365-2767-0, S. 619.

Weblinks

 Website des Pro Loco in San Gusmè
 EcoMuseo Chianti zu  San Gusmè
 San Gusmè bei Italia in dettaglio

Einzelnachweise

Fraktion in der Toskana
Castelnuovo Berardenga

San Gusmè


කුරුවිට, රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. කෘෂිකර්ම උපදේශක කාර්යාලය ගොවිජනසේවා මධ්‍යස්ථානයේ ස්ථාපිත කර අැත. කුරුවිට කෘෂිකර්ම උපදේශක කොට්ඨාශයට ග්‍රාම නිලධාරි වසම් 25 ක් අයත් වේ.

සංචාරක ආකර්ෂණ

දෙල්ගමුව රජ මහා විහාරය - වර්ෂ 43ක කාලයක් ශ්‍රී දන්ත ධාතුන් වහන්සේ, සඟවා තැබූ විහාරස්ථානය ලෙස දෙල්ගමුව රජ මහා විහාරය සැළකේ.
බටතොට ලෙන - බෞද්ධ සාහිත්‍යයහි සඳහන් වන දිවා ගුහාව ලෙස විශ්වාස කෙරෙන බටතොට ලෙන, බටතොට පුරාණ ගල්ලෙන් විහාර පරිශ්‍රයෙහි පිහිටා ඇත.
බටදොඹ ලෙන - මෙරට ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානවයා පිළිබඳ සාධක හමුවන ප්‍රධාන පුරාවිද්‍යා ස්ථානයක් වේ. මීට වසර 40,000 කට පෙර විසූ ආදී මානවයින් පිළිබඳ සාධක රාශියක් මෙම ස්ථානයෙන් වාර්තා වී තිබේ.

රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කය

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කුරුවිට


Viața e frumoasă (titlul original: în , în italiană: La vita è bella) este un film dramatic coproducție sovieto-italiană, realizat în 1979 de regizorul Grigori Ciuhrai, protagoniști fiind actorii Giancarlo Giannini, Ornella Muti, Reghimantas Adomaitis.

Conținut

Distribuție

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1979
Filme dramatice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Grigori Ciuhrai

Viața e frumoasă (film din 1979)


În microbiologie, spiril este o denumire generală pentru bacteriile Gram negative, în formă spiralată, lungi și groase, mobile (ciliate); conțin incluzii de volutină sau de sulf și sunt saprofite (ca Spirillum), autotrofe stricte (ca Thiospira, Thiospirillum) sau autotrofe facultative (Rhodospirillum) și trăiesc în apă și în mâl.

Bacteriologie

Spiril


İncesu, Kayseri'nin ilçesidir.

Coğrafya
İncesu, Kayseri'nin yaklaşık 30 kilometre güneybatısında yer almaktadır.

Kayseri kuzeyinde, Melikgazi ve Hacılar doğusunda, Develi güneydoğu tarafında kalır. Kayseri'den Ulukışla'ya giden D-805 ana yolu, şehir ve ilçenin içinden kuzey-güney istikametinde geçmektedir.

İlçe, Hodul Dağı sıradağlarının kuzey ucunda yer almaktadır. Kuzeybatıda Kocasinan sınırı Kızılırmak Nehri'ni izler. Güneyde kurumuş Çöl Gölü, güneydoğuda Sarı Göl ve ilçenin batısında İncesu Barajı vardır. İlçenin içinden akan ve kuzeyde Kızılırmak'a dökülen Kışla Deresi vardır.

Tarihçe
20. yüzyılın başında İncesu'da kısmen hala Rumlar yaşıyordu. Bunların büyük bölümü Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi ile gitmiştir. İncesu'da 1660 yılında Kara Mustafa Paşa tarafından yaptırılan Kara Mustafapaşa Kervansarayı bulunmaktadır.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Kayseri'nin mahalleleri

Kaynakça

Dış bağlantıları
 İncesu Belediyesi
 İncesu Kaymakamlığı

İncesu


Coca-Cola, Amerika Birleşik Devletleri kökenli, karamelize şekerle tatlandırılmış, alkolsüz içecek markası. Dünyada en fazla tüketilen meşrubat olan Coca-Cola uluslararası araştırma ajansı Interbrandin sıralamasında 2005-2016 yılında dünyanın en pahalı markası olarak tanındı. Coca-Cola ve çeşitli alkolsüz içecek markalarının sahibi, merkezi ABD'nin Georgia Eyaleti'nde, Atlanta şehrinde bulunan çok uluslu şirket The Coca-Cola Company'dir. Markanın adı Kola fındığı, kafein kaynağı ve koka yaprakları isimlerinin birleşmesinden oluşmuştur. Coca-Cola'da kullanılan malzeme ve kimyasal ürünlerin yayınlanmış olmasına rağmen Coca-Cola'nın formülü bugüne kadar ticari sır olarak kalmıştır. 1886'da kurulan şirketin hisseleri, New York Borsası'nda KO kısaltması ile işlem görür. Şirket daha sonra dünya çapında 200'den fazla ülkede lisanslı Coca-Cola ürünleri, şişeleme, filtrelenmiş su, tatlandırıcılar ve konsantreleri üretmektedir. The Coca-Cola Company ayrıca büyük restoran ve gıda hizmeti dağıtıcılara konsantre satmaktadır.

Tarihçe

İlk yıllar

Coca-Cola'nın mucidi 1886 yılında onun ilk formülünü yaratan John S. Pemberton'dur. Amerikan İç Savaşında albay gibi hizmet eden ve yaralanan Pemberton morfin bağımlısı idi ve tehlikeli olmasına rağmen afyon bulmaya çalışıyordu. Columbus'ta kimyager ve eczacı olarak çalışan Pemperton'un aklına kokainli şarap yapmak geldi. Kendi özel geliştirdiği formül ve karışımlarla Pemberton French Wine Coca'yı 1885 yılında icat etti. Kola özütü, şarap ve koka yaprağı karışımından oluşan ürününü bir yıl sonra piyasaya sürdü. Fakat Atlanta yasaları nedeniyle üründe kullanılan kokain yaprağı ve alkol başına dert oldu. Bu yüzden bu işi bırakmak zorunda kalan John 8 Mayıs 1886 yılında Atlanta'da pirinç bir çaydanlıkta serinletici alkolsüz bir şurup yaptı. Karbonatlı su ile karıştırdığı şurubu dostlarına ikram etti. Bu yeni şurup öylesine beğenildi ki, Pemberton eczanesinin bahçesinde bardağı 5 cent'ten satışa sundu. Pembertonun ortağı Frank Robinson ürüne Coca Cola adını verdi Coca-Cola'nın bugüne kadar değişmeden gelen logosunu yarattı.

29 Mayıs 1886 tarihinde ilk Coca-Cola reklamı The Atlanta Journal'da yayınlandı. İlanda kullanılan slogan "Nefis ve Serinletici" idi. 1888 tarihinde piyasada Coca-Cola'nın 3 versiyonu satılıyordu, Pemberton ve 4 iş insanı: J. C. Mayfield, A.O. Murphey, C.O. Mullahy ve E.H. Bloodworth tarafından anlaşmasız bir ortaklık kurulmuştu.

Bundan sonra Coca-Cola'nın yöneticiliği ve telif hakları konusunda sayısız hesapsız tartışmalar ve çatışmalar meydana çıktı. 24 Mart 1888 tarihinde Coca-Cola şirketinin resmi hissedarları John'un oğlu Charley Pemberton ve Woolfolk Walker, kız kardeşi Margaret Dozier ve Fulton County mahkemesinin kararı ile Asa Griggs Candler oldu. Amma Candler ve Walkerle Charley Pembertonla aralarında anlaşılmazlık yaşandı. Bu çatışmaya sebep John Pembertonun imzaladığı tek hakların uygulanmasına ilişkin belgeye attığı imzayı unutması idi. Sonra ise Charley Pemberton'un Coca-Cola'nın en büyük hissesine sahip olması, bu şirket oluşturulurken babasının sahip olduğu paydan kaynaklanmıştır. Bundan sonra rekabet esasen iki taraf arasında Charley Pemberton ve Asa Candlerin oğlu Charles Candler'in arasında daha keskin karakter almıştır. 1888 yılı 16 Ağustos'ta Pemperton öldü ve Asa Griggs Candler 1891 yılında Cahrley Pemberton'a ait hissenin üçte birlik bölümünü, Walker hissenin yüzde 50 hissesini, Coca Cola'nın haklarını ve reçetesini 2300 dolar karşılığında satın aldı. 1892 yılında The Coca-Cola Company adıyla sermayesi 100.000 dolar olarak anonim şirket kuruldu. Bu, Coca-Cola tarihinde dönüm noktası oldu ve bundan sonra Coca-Colanın geniş çaplı üretimine başlandı. Asa Candler'e türlü yolla engel olmaya çalışan Charley Pemberton 23 Haziran 1894 yılında 40 yaşında afyon bağımlılığından Atlanta Grady Hastanesinde öldü.

Şirketin gelişmesi
1892 yılında Asa Candler The Coca-Cola Company şirketini kurdu ve ürünü geliştirmek için çaba sarf etmeye başladı. 12 Mart 1894 tarihinde Coca-Cola ilk kez şişede satılmaya başlandı. Büyük çaplı şişeleme yöntemine ise 5 yıl sonra geçildi. İlk reklam banneri 1894 yılında Georgia eyaletinin Kartersvil kentinde hazırlanarak asıldı. Candler reklam kampanyalarıyla Coca-Cola'yı ABD'nin tümüne yaymaya çalıştı. Şirketi, o dönemde çok sevilen bir yöntem olan parasız kupon dağıtma uygulamasına geçti. Kuponu getiren müşteriye bir bardak Cola parasız veriliyordu. Candler hedefine 1895'te erişti. Coca-Cola ABD'nin bütün federal eyaletlerinde satıştaydı. Meşrubat şişeleme ve satış hakları 1899'da 1 $'a Chattanooga, Tennessee'den olan Benjamin F. Thomas ve Joseph B. Whitehead tarafından Candler'dan alınmıştır.

1905 yılına kadar Coca Cola ürünlerinde kokanın kullanılması ve uyuşturucu bağımlılığına sebep olduğu konusundaki tepkilerin artması sonucunda şirket geri adım attı; içeriği 1905′te hafif değiştirildi ve içeriğinde bulunan kokain elementleri tamamen çıkartıldı.

1917 yılında Asa Griggs Candler işinden çekilerek politikaya atıldı ve Atlanta Belediye başkanlığına seçildi.

Ailesi 1919 yılında Coca Cola Company'i 25 milyon dolara Atlanta'nın bir bankalar konsorsiyumuna sattı. Dört yıl sonra Robert Woodruff yönetici olarak şirketin başına geçti. Robert Woodruff yaptığı yatırımlar, reklam ve geliştirmelerle Coca-Cola'yı uluslararası düzeyde ferahlatıcı tek içecek haline getirmeyi başardı.

1915 yılında tasarımcı Earl R. Dean 6.5 onsluk yeni bir şişe tasarladı. 1916 yılında Fig Cola, Candy Cola, Cold Cola, Cay-Ola ve Koca Nola gibi taklitçi markalara karşı 153 dava açıldı. 1955 yılında "Coca-Cola" 10, 12 ve 26 onsluk şişelerde ürünlerini satmaya başladı.

1980 yılında "Coca-Cola" Moskova'da Olimpiyat Oyunları'nın resmi içeceği oldu. 1982 yılında diyet kola üretimine başladı.

Daha sonra, rekabet baskısı altında, kafein ve şekersiz içecekler dışında, Coca-Cola Company Classic Coke, New Coke, Cherry Coke, Tab, Caffeine-Free New Coke, Caffeine-Free Diet Coke ve Caffeine-Free Tab. üretmeye başladı.

"Coca-Cola" 4 Aralık 2007 yılında 210 gram ağırlığında 0.33 litre kapasiteli yeni bir cam şişe tanıttı.

Ocak 2011'de, Kaliforniya'da karamel rengi bulunan 4-metilimidazolden, gün içinde 16 mg almanın önemli bir risk olmadığını belirten (muhtemel kanserojen) "Güvenli İçme Suyu ve Zehirli İnfaz Yasası" listelendi. (1986) "Coca-Cola" ve "Pepsi"de kullanılan madde insanların ortalama tüketimine göre çok daha azdır. Gıda endüstrisi birçok gıdada ek uyarıların çıkması için ihtiyacı işaret ederek, bu karara karşı çıktı.

2012 yılı Mart ayında, "Coca-Cola" ve "Pepsi" Yeni Kaliforniya standartlarını karşılamak için karamel renklendirici üretiminde değişiklikler hakkında bilgi verildi. Kaliforniya'da satılan içecekler, yeni şartlara uygun oldu. Avrupa'da kullanılan karamel boyaları hazırlamak için bir yöntem yaratılıp, 4-metilimidazol içeriği aynı şekilde muhafaza edilimektedir.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Coca-Cola,Amerikan yaşam tarzının bir simgesi olarak önce Avrupa'da, ardından tüm dünyada yaygın reklam kampanyaları ile büyük pazar payı kazandı. Soğuk Savaş ardından eski Sovyetler Birliği topraklarında ve Doğu Avrupa'da üretim ve satışa başladı, bu bölgelerde de alkolsüz içecek pazarında güçlü duruma geldi. Yönetim Kurulu Başkanı (CEO) 1 Mayıs 2017 itibarıyla İngiliz iş insanı James Quincey'dir.

Coca Cola ve Pepsi'yi üreten şirketler, California yasaları gereği ürünlerine kanser uyarısı konmaması için bu içeceklerin formülünü değiştiriyor. Yeni formüle göre içeceklere karamel rengini veren 4 - metilimidazol maddesinden daha az kullanılacak. 4 - metilimidazol, California eyaletinin kansere yol açtığı düşünülen maddeler listesinde yer alıyor. Coca Cola ve Pepsi'yi üreten şirketler, California'da satılan ürünlerinde zaten yeni formülü kullanmaya başlamıştı.

Ancak yeni formülün artık ABD genelinde de yaygın şekilde kullanılacağı, bunun üretim açısından daha verimli olduğu belirtiliyor. Coca Cola şirketinin temsilcisi Diana Garza-Ciarlante Associated Press haber ajansına yaptığı açıklamada, 'bilimsel açıdan bir temeli olmadığını' savunduğu uygulamadan zarar görmemek için bu kararı aldıklarını, ancak ürünlerinin bir sağlık riski taşımadığını vurguladı.

Söz konusu kimyasal madde, bir araştırmada kullanılan denek farelerde kansere yol açtı. Ancak Amerikan İçecekleri Birliği bunun insanlar için risk taşıdığına dair bir kanıt olmadığını belirtiyor. ABD Gıda ve İlaç Dairesi' de laboratuvar deneylerinde farelere verilen miktarda kimyasalın kana karışması için bir insanın bin kutu Coca Cola ya da Pepsi içmesi gerekeceğini iddia ediyor.

Gıda sektöründeki gelişmeleri takip eden Beverage Digest adlı araştırma şirketine göre Coca Cola ve PepsiCo, gazlı içecek pazarının yaklaşık yüzde 90'ına hakim bulunuyor. Her iki şirket te içeceklerin lezzetinde bir değişiklik fark edilmeyeceğinin altını çiziyor.

Coca Cola'nın formülü

Pemperton her zaman kendi ürettiği içeceğin formülünü gizli tutmaya çalışmıştır. 1887 yılında Candler, Coca Cola'nın gizli formülünü alıp emin bir yerde saklamıştır. 1916 yılında Candler emekli olduğunda gizli formülü oğluna vermiş ve saklaması için görevlendirmiştir. 1919 yılında Coca Cola'nın gizli formülü Atlanta'dan New York'a götürülmüş, banka kredisi teminatı karşılığında Coca-Cola'nın gizli formülünün yazılı olduğu belge bankaya teslim edilmiştir. Bu belge borcun ödendiği 1925 yılına kadar New York'taki Guaranty Bankası'nda bir kasada tutuldu. 1925 yılında tekrar doğduğu yer olan Atlanta'ya New York'tan dönmüş ve 1925 yılından beri Atlanta'nın merkezindeki SunTrust Bankası'nda muhafaza ediliyordu. Bu sırrın iyi saklanması için şirket SunTrust Bankasına yılda 48.3 milyon dolar ödüyordu. 2011 yılında düzenlenen törenle gizli formül "Coca-Cola Dünyası" müzesine getirildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Coca-Cola İçecek
 Coca-Cola Türkiye
 The Coca-Cola Company

Kola markaları
Tescilli markalar
Amerikan markaları
Patent ilaçları
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Alkolsüz içecekler
Gazlı içecekler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli içecek şirketleri
19. yüzyılda Georgia'da kurulan oluşumlar
1886'da Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1886 tanıtımları
1880'lerde tanıtılan ürünler

Coca-Cola


Sparegrisens nordiske filmjournal nr. 5 er en dansk dokumentarfilm fra 1966.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1966

Sparegrisens nordiske filmjournal nr. 5


ගෝවා යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක.
 ගෝවා නමැති එළවළු වර්ගය
 ගෝවා නමැති ඉන්දියානු ප්‍රාන්තය

ගෝවා (වක්‍රෝත්තිහරණය)


"Slavonska nogometna zona - Posavska skupina" je bila jedna od dvije skupine "Slavonske nogometne zone", odnosno liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1973./74.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Premium" iz Bosanskog Broda.

Ljestvica

 Slavonska Požega – tadašnji naziv za Požegu
 "Hajduk" (Sijekovac), "Premium" (Bosanski Brod) i "Željezničar" (Bosanski Brod) – klubovi iz Bosne i Hercegovine

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska nogometna liga 1973./74.
 Slavonska nogometna zona Podravska skupina 1973./74.
 Liga Nogometnog saveza područja Nova Gradiška 1973./74.
 Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega 1973./74.
 Liga Nogometnog saveza područja Slavonski Brod 1973./74.
 Područna nogometna liga NSP Vinkovci 1973./74.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", 1974. godina
 Edvard Bogovič: Sve je počelo prije 85 godina : monografija 85 godina nogometa u Novskoj , Novska, 2005., , str. 48-50
 Željko Batarilović: NK Otok : 1923. – 2003. : monografija , Osijek, 2003.,
 library.foi.hr, "Vinkovački list" / "Novosti"

1973-74
1973-74
Slavonija

Slavonska nogometna zona Posavska skupina 1973./74.


Richard Jenčík (* 1. Januar 1985 in Košice, Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Eishockeyspieler, der seit 2003 beim HC Košice in der slowakischen Extraliga unter Vertrag steht.

Karriere
Richard Jenčík begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC Košice. In der Saison 2002/03 gab er für den HK Trebišov sein Debüt im professionellen Eishockey, als er in zwei Spielen in der 1. Liga, der zweiten slowakischen Spielklasse, ein Tor vorbereitete. Zur Saison 2003/04 kehrte der Flügelspieler zum HC Košice zurück, für den er seither in der Extraliga spielt. Parallel kam er jedoch immer wieder als Leihspieler in der 1. Liga zum Einsatz und spielte dort für den HC 07 Prešov, HK Trebišov, HKm Humenné sowie den HC 46 Bardejov. In der Saison 2007/08 absolvierte er zudem vier Spiele für den Extraliga-Teilnehmer MHK SkiPark Kežmarok. Mit dem HC Košice gewann er 2009, 2010 und 2011 drei Mal in Folge den slowakischen Meistertitel.

International
Für die Slowakei nahm Jenčík an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2005 teil. In sechs Spielen bereitete er dabei zwei Tore vor.

Erfolge und Auszeichnungen
 2009 Slowakischer Meister mit dem HC Košice
 2010 Slowakischer Meister mit dem HC Košice
 2011 Slowakischer Meister mit dem HC Košice
 2014 Slowakischer Meister mit dem HC Košice
 2015 Slowakischer Meister mit dem HC Košice

Extraliga (Slowakei)-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2011/12)

Weblinks

Eishockeyspieler (HC Košice)
Eishockeyspieler (HK Bardejov)
Eishockeyspieler (HC Prešov)
Eishockeyspieler (MHK Kežmarok)
Eishockeyspieler (KS Cracovia)
Slowakischer Meister (Eishockey)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1985
Mann

Richard Jenčík


Nataša Pirc Musar (Ljubljana, 9. svibnja 1968.) slovenska je odvjetnica i političarka. Od 23. prosinca 2022. predsjednica je Republike Slovenije. Bivša je povjerenica za informiranje (2004. – 2014.), novinarka i bivša predsjednica Crvenog križa Slovenije (2015. – 2016.).

Pirc Musar najpoznatija je po svojim presudama i knjigama o slobodi informiranja, pravnom mišljenju i pravnim slučajevima visokog profila u kojima je zastupala Melaniju Trump (suprugu bivšeg predsjednika SAD-a Donalda Trumpa).

Rani život i obrazovanje

Pirc Musar studirala je pravo na Sveučilištu u Ljubljani od 1992. godine. Pravosudni ispit položila je 1997. godine, a onda se zaposlila na državnoj Televiziji Slovenije, gdje je šest godina radila kao novinarka i voditeljica središnje informativne emisije. Zatim je pet godina bila voditeljica središnje informativne emisije 24H na komercijalnoj televiziji POP TV.

Pirc Musar se usavršavala na CNN-u u Atlanti. Zatim je nastavila studij na Sveučilištu Salford u Engleskoj, tijekom kojeg je stažirala na BBC-u, Granada TV-u, Sky Newsu, Reuters TV-u i Border TV-u. Godine 2015. stekla je doktorat na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Beču s disertacijom o pravednoj ravnoteži između prava na privatnost i slobode informacija.

Odvjetnička karijera

U travnju 2003. pridružila se Vrhovnom sudu Slovenije kao ravnateljica Centra za obrazovanje i informiranje. Od 2004. do 2014. bila je povjerenica za pristup informacijama. Od ožujka 2011. bila je potpredsjednica Zajedničkog nadzornog tijela za Europol, a od 2012. do kraja mandata povjerenice za informiranje bila je predsjednica ovog tijela Europske unije. Nakon isteka mandata povjerenice za informiranje osnovala je vlastiti odvjetnički ured. Odvjetnica Rosana Lemut Strle postala joj je partnerica u odvjetničkom uredu 2016. godine, a Odvjetničko društvo sada nosi naziv Pirc Musar & Partners. Između ostalog poznata je i po tome što je zastupala Melaniju Trump. U vrlo publiciranim slučajevima zastupala je razne političare, među ostalima i veleposlanika u Sjedinjenim Državama Stanislava Vidoviča.

Između 2010. i 2021. Nataša Pirc Musar više je puta bila izabrana za jednu od najutjecajnijih odvjetnika u Sloveniji. Suosnivačica je udruge OnaVe za povezivanje stručnjaka i promicanje znanja. Od 2015. do 2016. bila je predsjednica Crvenog križa Slovenije.

Autorica je najmanje šest knjiga o slobodi informiranja i privatnosti na slovenskom, engleskom i hrvatskom jeziku.

Politička karijera

Dana 23. lipnja 2022. najavila je svoju kandidaturu za predsjednicu Slovenije na slovenskim predsjedničkim izborima zakazanim za 23. listopada 2022., kao nezavisna kandidatkinja. Podržali su je bivši predsjednici Slovenije Milan Kučan i Danilo Türk. Pirc Musar nije bila članica političke stranke, niti planira to postati. Dok je branila svoju kandidaturu kao nezavisna kandidatkinja, podržale su je i stranke kao što su Piratska stranka i Stranka mladih – Europski zeleni.

Njezina kandidatura izazvala je brojne medijske spekulacije o vezi s Martom Kos, potpredsjednicom vladajuće stranke Pokret za slobodu, koja je nešto poslije najavila svoju kandidaturu za mjesto predsjednice zemlje. Pirc Musar i Kos tvrdile su da su prijateljice, no prema medijskim izvješćima prestale su međusobno komunicirati. U rujnu 2022. Kos je povukla svoju kandidaturu, što je dovelo do skoka podrške Pirc Musar, koja je već bila vodeća. U prvom krugu predsjedničkih izbora održanom 23. listopada 2022. završila je na drugom mjestu sa osvojenih 26 posto glasova. U drugom krugu predsjedničkih izbora održanom 13. studenoga 2022. pobjedila je svog protukandidata Anžu Logara s osvojenih 54% glasova i tako postala prva žena na funkciji predsjednika u povijesti Slovenije.

Prvi službeni posjet održala je u Hrvatskoj, 1. veljače 2023., kada se sastala sa predsjednikom Zoranom Milanovićem.

Izvori

Slovenski predsjednici
Slovenski političari od 1989.
Životopisi, Ljubljana

Nataša Pirc Musar


An Cymbopogon obtectus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Cymbopogon obtectus in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbopogon

Cymbopogon obtectus


نور عيني، البوم غنائي خليجي عربي منوع للفنان راشد الماجد طرح في نهاية عام 2008.

التسجيل
قام بالأشراف العام على الألبوم حسن طالب اما المتابعة والتنسيق فكانت من نصيب : عبد العزيز الدوسري.

تم التسجيل في مملكة البحرين باستديو الفنان راشد الماجد و استديو صولو، وفي القاهرة استديوهات صوت الحب و art، وفي دبي باستديوهات فنون الأمارات واستديوهات أغاني.

ساهم في انجاز هذا العمل الفنان أحمد الهرمي والفنان وليد الشامي والموزع سيروس وفريق عمل بلاتينيوم ريكوردز.

الآلات الموسيقية
 وتريات : هاني فرحات وتامر غنيم
 إيقاعات : أحمد العنوة وإبراهيم حسن وسمير القطان
 بركشن : إيهاب فاروق
 جيتار : أطلان وبينو
 باص جيتار : أحمد رجب
 ناي : رضا يدير
 قانون : ماجد سرور
 صولو عود : ممدوح الجبالي ( ياحبك للمشاكل )
 بقية صولوهات العود : صادق جعفر
 بزق : وحيد ممدوح
 ربابة : محمد سرور
 مزمار : سيدا مزمار
 كورال : مجموعة البحرين و مجموعة دبي

الأغاني

المراجع

ألبومات 2008
ألبومات راشد الماجد

نور عيني (ألبوم)


202614 Kayleigh este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
202614 Kayleigh este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kambah de D. Herald. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 13,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 202001-203000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

202614 Kayleigh


Mind reading may refer to:

 Telepathy, the transfer of information between individuals by means other than the five senses
 The illusion of telepathy in the performing art of mentalism
 Cold reading, a set of techniques used by mentalists to imply that the reader knows much more about the person than the reader actually does
 Hot reading, a technique used when giving a psychic reading in stage magic performances
 Brain-reading, the use of neuroimaging techniques to read human minds
 A cognitive distortion of the jumping to conclusions type
 "Mind Reading" (short story), a story by Kwak Jaesik
Thought Broadcasting is a psychotic symptom in which the patient has the experience that his or her thoughts are being broadcast aloud so that people around can hear the thoughts. This symptom is most common in bipolar disorder, schizoaffective disorder, and schizophrenia.

See also
 Mindreader (disambiguation)

Mind reading


La Basílica de la Inmaculada Concepción es una basílica menor de culto católico que se encuentra en la ciudad de Ouidah en el sur de Benín.

La basílica fue construida en 1903 por iniciativa de monseñor Luis Dartois, primer vicario apostólico de Dahomey, fue terminada en 1909. Fue la primera catedral del África occidental y la sede del Vicariato Apostólico de Dahomey hasta su traslado de Ouidah a Porto Novo (la capital del país) en 1954, preludio de la creación de la Diócesis de Porto-Novo en 1955.

La basílica que posee una arquitectura gótica puramente europea fue elevada al título de basílica menor por el Papa Juan Pablo II el 9 de noviembre de 1989. En 2009, se celebró el centenario de la consagración del santuario. En noviembre de 2011 la Basílica de la Inmaculada Concepción de Ouidah recibió la visita del Papa Benedicto XVI durante su viaje apostólico a Benín.

Enlaces externos

Visita del Papa Benedicto XVI a la Basílica de la Inmaculada Concepción de Ouidah

Ouidah
Cultura de Benín
Iglesias católicas de Benín
Ouidah

Basílica de la Inmaculada Concepción (Ouidah)


The United States is known to have possessed three types of weapons of mass destruction: nuclear weapons, chemical weapons, and biological weapons. The U.S. is the only country to have used nuclear weapons on another country, when it detonated two atomic bombs over two Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki during World War II. It had secretly developed the earliest form of the atomic weapon during the 1940s under the title "Manhattan Project". The United States pioneered the development of both the nuclear fission and hydrogen bombs (the latter involving nuclear fusion). It was the world's first and only nuclear power for four years, from 1945 until 1949, when the Soviet Union produced its own nuclear weapon. The United States has the second-largest number of nuclear weapons in the world, after the Russian Federation.

Nuclear weapons

Nuclear weapons have been used twice in combat: two nuclear weapons were used by the United States against Japan during World War II in the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki. Altogether, the two bombings killed 105,000 people and injured thousands more while devastating hundreds or thousands of military bases, factories, and cottage industries.

The U.S. conducted an extensive nuclear testing program. 1054 tests were conducted between 1945 and 1992. The exact number of nuclear devices detonated is unclear because some tests involved multiple devices while a few failed to explode or were designed not to create a nuclear explosion. The last nuclear test by the United States was on September 23, 1992; the U.S. has signed but not ratified the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty.

Currently, the United States nuclear arsenal is deployed in three areas:
 Land-based intercontinental ballistic missiles, or ICBMs;
 Sea-based, nuclear submarine-launched ballistic missiles, or SLBMs; and
 Air-based nuclear weapons of the U.S. Air Force's heavy bomber group

The United States is one of the five "Nuclear Weapons States" under the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons, which the U.S. ratified in 1968. On October 13, 1999, the U.S. Senate rejected ratification of the Comprehensive Test Ban Treaty, having previously ratified the Partial Test Ban Treaty in 1963. The U.S. has not, however, tested a nuclear weapon since 1992, though it has tested many non-nuclear components and has developed powerful supercomputers to duplicate the knowledge gained from testing without conducting the actual tests themselves.

In the early 1990s, the U.S. stopped developing new nuclear weapons and now devotes most of its nuclear efforts into stockpile stewardship, maintaining and dismantling its now-aging arsenal. The administration of George W. Bush decided in 2003 to engage in research towards a new generation of small nuclear weapons, especially "earth penetrators". The budget passed by the United States Congress in 2004 eliminated funding for some of this research including the "bunker-busting or earth-penetrating" weapons.

The exact number of nuclear weapons possessed by the United States is difficult to determine. Different treaties and organizations have different criteria for reporting nuclear weapons, especially those held in reserve, and those being dismantled or rebuilt:
 In its Strategic Arms Reduction Treaty (START) declaration for 2003, the U.S. listed 5968 deployed warheads as defined by START rules.
 The exact number as of September 30, 2009, was 5,113 warheads, according to a U.S. fact sheet released May 3, 2010.

In 2002, the United States and Russia agreed in the SORT treaty to reduce their deployed stockpiles to not more than 2,200 warheads each. In 2003, the U.S. rejected Russian proposals to further reduce both nation's nuclear stockpiles to 1,500 each. In 2007, for the first time in 15 years, the United States built new warheads. These replaced some older warheads as part of the Minuteman III upgrade program. 2007 also saw the first Minuteman III missiles removed from service as part of the drawdown. Overall, stockpiles and deployment systems continue to decline in number under the terms of the New START treaty.

In 2014, Bulletin of the Atomic Scientists released a report, stating that there are a total of 2,530 warheads kept in reserve, and 2,120 actively deployed. Of the warheads actively deployed, the number of strategic warheads rests at 1,920 (subtracting 200 tactical B61s as part of Nato nuclear weapon sharing arrangements). The amount of warheads being actively disabled rests at about 2,700 warheads, which brings the total United States inventory to about 7,400 warheads.

The U.S. government decided not to sign the UN treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons, a binding agreement for negotiations for the total elimination of nuclear weapons, supported by more than 120 nations.

As of early 2019, more than 90% of world's 13,865 nuclear weapons were owned by the United States and Russia. Russia has the most nuclear warheads sitting at 5,977, while the United States has 5,428 warheads.

Land-based ICBMs

The U.S. Air Force currently operates 400 Minuteman III ICBMs, located primarily in the northern Rocky Mountain states and the Dakotas. Peacekeeper missiles were phased out of the Air Force inventory in 2005. All USAF Minuteman II missiles were destroyed in accordance with the START treaty and their launch silos imploded and buried then sold to the public under the START II. The U.S. goal under the SORT treaty was to reduce from 1,600 warheads deployed on over 500 missiles in 2003 to 500 warheads on 450 missiles in 2012. The first Minuteman III were removed under this plan in 2007 while, at the same time, the warheads deployed on Minuteman IIIs began to be upgraded from smaller W62s to larger W87s from decommissioned Peacekeeper missiles.

Air-based delivery systems

The U.S. Air Force also operates a strategic nuclear bomber fleet. The bomber force consists of 51 nuclear-armed B-52 Stratofortresses, and 20 B-2 Spirits. All 64 B-1s were retrofitted to operate in a solely conventional mode by 2007 and thus don't count as nuclear platforms.

In addition to this, the U.S. military can also deploy smaller tactical nuclear weapons either through cruise missiles or with conventional fighter-bombers. The U.S. maintains about 400 nuclear gravity bombs capable of use by the F/A-18 Hornet F-15E, F-16, F-22 and F-35. Some 350 of these bombs are deployed at seven airbases in six European NATO countries; of these, 180 tactical B61 nuclear bombs fall under a nuclear sharing arrangement.

Submarine-based ballistic missiles

The U.S. Navy currently has 18 s deployed, of which 14 are ballistic missile submarines. Each submarine is equipped with a maximum complement of 24 Trident II missiles. Approximately 12 U.S. attack submarines were equipped to launch nuclear Tomahawk missiles, but these weapons were removed from service by 2013.

The number of Deployed and Non-Deployed SLBMs on the Ohio-Class SSBNs  is 280, of which 203 SLBMs are deployed.

Biological weapons

The United States offensive biological weapons program was instigated by President Franklin Roosevelt and the U.S. Secretary of War in October 1941. Research occurred at several sites. A production facility was built at Terre Haute, Indiana, but testing with a benign agent demonstrated contamination of the facility so no production occurred during World War II.

The US government and military is known for using civilian populations to test the effects of bioweapons. In 1950, the US Navy conducted a secret experiment on the civilian population of the San Francisco Bay Area during operation Operation Sea-Spray, in which over 800,000 residents were unknowingly sprayed with pathogens. This led to at least one death and claims that the ecology had been changed irreversibly.

In 1951, the US military also released fungal spores at the Norfolk Naval Supply Center on African-American workers to see if they are more susceptible to the pathogen than Caucasians. In 1966, the US government released Bacillus globigii on the New York Subway to research how a civilian population can be used to spread pathogens. It is claimed many of those exposed were later found to exhibit long-term medical conditions of which the military has denied causation.

The US government continued similar experiments on civilian populations in other cities across the country until the early 1970s.

The Dugway Proving Ground facility in Utah, opened in 1942, to this day tests and stores biological weapons. In 1968 facility infamously poisoned 6,000 sheep with the nerve agent VX. The 800,000 acre facility has reportedly weaponized fleas, mosquitoes, as well as conducted experiments on both animal and human subjects.

A more advanced production facility was constructed in Pine Bluff, Arkansas, which began producing biological agents in 1954. Fort Detrick, Maryland, later became a production facility as well as a research site. The U.S. developed anti-personnel and anti-crop biological weapons. Several deployment systems were developed including aerial spray tanks, aerosol spray canisters, grenades, rocket warheads and cluster bombs. (See also U.S. Biological Weapon Testing)

In mid-1969, the UK and the Warsaw Pact, separately, introduced proposals to the UN to ban biological weapons, which would lead to a treaty in 1972. The U.S. cancelled its offensive biological weapons program by executive order in November 1969 (microorganisms) and February 1970 (toxins) and ordered the destruction of all offensive biological weapons, which occurred between May 1971 and February 1973. The U.S. ratified the Geneva Protocol on January 22, 1975. The U.S. ratified the Biological Weapons Convention (BWC) which came into effect in March 1975.

Negotiations for a legally binding verification protocol to the BWC proceeded for years. In 2001, negotiations ended when the Bush administration rejected an effort by other signatories to create a protocol for verification, arguing that it could be abused to interfere with legitimate biological research.

The U.S. Army Medical Research Institute of Infectious Diseases, located in Fort Detrick, produces small quantities of biological agents, for use in biological weapons defense research. According to the U.S. government, this research is performed in full accordance with the BWC.

In September 2001, shortly after the September 11 attacks on the United States, there was a series of anthrax attacks aimed at U.S. media offices and the U.S. Senate which killed five people. The anthrax used in the attacks was the Ames strain, which was first studied at Fort Detrick and then distributed to other labs around the world.

Chemical weapons

In World War I, the U.S. had its own chemical weapons program, which produced its own chemical munitions, including phosgene and mustard gas. The U.S. only created about 4% of the total chemical weapons produced for that war and just over 1% of the era's most effective weapon, mustard gas. (U.S. troops suffered less than 6% of gas casualties.) Although the U.S. had begun a large-scale production of Lewisite, for use in an offensive planned for early 1919, Lewisite was not deployed during World War I. The United States also created a special unit, the 1st Gas Regiment, which used phosgene in attacks after being deployed to France.

Chemical weapons were not used by the Allies or Germany during World War II for military purposes, but such weapons were deployed to Europe from the United States. In 1943, German bombers attacked the port of Bari in Southern Italy, sinking several American ships – among them John Harvey, which was carrying mustard gas. The presence of the gas was highly classified, and, according to the U.S. military account, "Sixty-nine deaths were attributed in whole or in part to the mustard gas, most of them American merchant seamen" out of 628 mustard gas military casualties. The affair was kept secret at the time and for many years. After the war, the U.S. both participated in arms control talks involving chemical weapons and continued to stockpile them, eventually exceeding 30,000 tons of material.

After the war, all of the former Allies pursued further research on the three new nerve agents developed by the Nazis: tabun, sarin, and soman.  Over the following decades, thousands of American military volunteers were exposed to chemical agents during Cold War testing programs, as well as in accidents. (In 1968, one such accident killed approximately 6,400 sheep when an agent drifted out of Dugway Proving Ground during a test.) The U.S. also investigated a wide range of possible nonlethal, psychobehavioral chemical incapacitating agents including psychedelic indoles such as LSD  and marijuana derivatives, as well as several glycolate anticholinergics. One of the anticholinergic compounds, 3-quinuclidinyl benzilate, was assigned the NATO code BZ and was weaponized at the beginning of the 1960s for possible battlefield use. Alleged use of chemical agents by the U.S. in the Korean (1950–53) conflict has never been substantiated.

In late 1969, President Richard Nixon unilaterally renounced the first use of chemical weapons (as well as all methods of biological warfare). He issued a unilateral decree halting production and transport of chemical weapons which remains in effect. From 1967 to 1970 in Operation CHASE, the U.S. disposed of chemical weapons by sinking ships laden with the weapons in the deep Atlantic. The U.S. began to research safer disposal methods for chemical weapons in the 1970s, destroying several thousand tons of mustard gas by incineration and nearly 4,200 tons of nerve agent by chemical neutralization.

The U.S. entered the Geneva Protocol in 1975 (the same time it ratified the Biological Weapons Convention). This was the first operative international treaty on chemical weapons to which the U.S. was party. Stockpile reductions began in the 1980s, with the removal of some outdated munitions and destruction of the entire stock of BZ beginning in 1988. In 1990, destruction of chemical agents stored on Johnston Atoll in the Pacific began, seven years before the Chemical Weapons Convention (CWC) came into effect. In 1986, President Ronald Reagan began removal of the U.S. stockpile of chemical weapons from Germany (see Operation Steel Box).
In 1991, President George H. W. Bush unilaterally committed the U.S. to destroying all chemical weapons and renounced the right to chemical weapon retaliation.

In 1993, the U.S. signed the CWC, which required the destruction of all chemical weapon agents, dispersal systems, chemical weapons production facilities by 2012. Both Russia and U.S. missed the CWC's extended deadline of April 2012 to destroy all of their chemical weapons. The United States destroyed 89.75% of the original stockpile of nearly 31,100 metric tons (30,609 long tons) of nerve and mustard agents under the terms of the treaty. Chemical weapons destruction resumed in 2015. The country's last stockpile was at the Blue Grass Army Depot in Kentucky. The U.S. destroyed its final chemical weapon on July 7th, 2023. The final weapon to be destroyed was a sarin nerve agent-filled M55 rocket. The total cost for the program to destroy chemical weapons was $40 billion.

See also
 Defense Threat Reduction Agency – The U.S. Department of Defense's official Combat Support Agency for countering weapons of mass destruction.
 Dugway sheep incident
 Enduring Stockpile – the name of the United States's remaining arsenal of nuclear weapons following the end of the Cold War.
 List of U.S. biological weapons topics
 Nuclear weapons and the United States
 Operation Paperclip – the codename under which the U.S. intelligence and military services extricated scientists from Germany, during and after the final stages of World War II.
 Russia and weapons of mass destruction
 Nuclear weapons of the United Kingdom
 United States Army Chemical Corps
 United States missile defense

References

   Note: Declassified United States Government Document
  NoteOriginal Source: Office of the Chief of Naval Operations. "History of the Armed Guard Afloat, World War II." (Washington, 1946): 166-169.
  NoteOriginal URL  redirected to the URL shown here; article lacks date or volume reference.

External links
 New START Treaty Aggregate Numbers of Strategic Offensive Arms
 Video archive of the US's Nuclear Testing
 United States Nuclear Forces Guide
 Abolishing Weapons of Mass Destruction: Addressing Cold War and Other Wartime Legacies in the Twenty-First Century By Mikhail S. Gorbachev
 Nuclear Threat Initiative on United States
 U.S. Army Chemical Weapons Agency website
 Nuclear Notebook: U.S. Nuclear Forces, 2006 by Robert S. Norris and Hans M. Kristensen.  Bulletin of the Atomic Scientists, January/February 2006.
 Lessons Lost, by Joseph Cirincione.  Bulletin of the Atomic Scientists, November/December 2005.
 Nuclear Files.org Current information on nuclear stockpiles in the United States
Trends in U.S. Nuclear Policy - analysis by William C. Potter, IFRI Proliferation Papers n°11, 2005
The Woodrow Wilson Center's Nuclear Proliferation International History Project or NPIHP is a global network of individuals and institutions engaged in the study of international nuclear history through archival documents, oral history interviews and other empirical sources.

Nuclear weapons of the United States
Weapons of mass destruction by country

United States and weapons of mass destruction


Le Pauvre Henri (en allemand : Der arme Heinrich) est un poème narratif, rédigé en  moyen haut allemand, du poète médiéval Hartmann von Aue. Il a probablement été écrit dans les années 1190 et est considéré comme l'avant-dernier des quatre ouvrages épiques de Hartmann.

Ce court récit en vers qui a pour sujet un chevalier du sud de l'Allemagne à qui Dieu a infligé la lèpre et qui ne peut être guéri que par le sang d'une vierge qui se sacrifie pour lui, entremêle des schémas narratifs courtois et religieux : à la fin du XIIe siècle, il n'existe presque pas d'autres récits de ce genre.

Contenu
Le récit est précédé d'un court prologue où figurent les principales informations disponibles sur Hartmann von Aue. Heinrich (Henri), un jeune baron d'Ouwe en Souabe, est un homme riche et de haut rang. Il incarne les vertus chevaleresques (êre, stæte, triuwe, milte : honneur, constance, fidélité et humilité) et les manières courtoises (zuht), et est aussi ménestrel (und sanc vil wol von minnen, v. 71).

Henri est déchu de cette vie idéale lorsque Dieu le marque de la lèpre et que ceux qui l'entourent se détournent de lui avec peur et dégoût. Contrairement au Job biblique, Henri ne s'en accommode pas et consulte des médecins à Montpellier, dont aucun ne peut l'aider. À la célèbre école de Salerne dans le sud de l'Italie, il apprend d'un médecin qu'il existe un remède : seul le sang d'une vierge en âge de se marier, qui se sacrifie volontairement pour lui, peut le guérir. Désespéré et sans espoir de guérison, le chevalier lépreux revient, fait don de la plupart de ses biens et se retire dans une grange de son domaine.

Entre en scène la fille du fermier. L'enfant (d'après le manuscrit A elle a huit ans, d'après le manuscrit B douze ans) n'a pas peur d'Henri et de sa maladie incurable et devient son compagnon dévoué. Bientôt, Henri l'appelle par espièglerie sa fiancée (gemahel). Lorsqu'elle découvre après trois ans qu'elle est le seul remède pour lui, elle est déterminée à donner sa vie pour lui. Elle veut se sacrifier pour lui car elle croit que c'est le seul moyen d'échapper à la vie pécheresse et d'accéder à la vie éternelle au côté de Dieu. Elle convainc ses parents et Henri d'accepter son sacrifice comme voulu par Dieu, par un discours dont l'inspiration est attribué au Saint-Esprit.

Henry et la fille se rendent à Salerne. Lorsque le médecin, qui avait auparavant tenté en vain de dissuader la jeune fille de l'opération, veut lui trancher le cœur et qu'Henri voit la jeune fille allongée nue et attachée sur la table d'opération à travers une fente de la porte, il intervient au dernier instant. Comparant sa beauté à son corps défiguré, il se rend compte de la monstruosité de l'entreprise. Par cette soudaine conversion intérieure, il gagne un nouveau courage, niuwen muot, v. 1235, et accepte la lèpre comme la volonté de Dieu. La fille perd alors son sang-froid ; elle se voit privée de la vie éternelle, reproche à Henri de ne pas vouloir la laisser mourir et le traite de couard.

Sur le chemin du retour, Henri guérit miraculeusement et rentre chez lui avec la fille, où ils se marient tous les deux malgré leur différence de statut. Il retrouve sa position sociale, et le père de la fille devient un fermier libre. Henrich et son épouse accèdent tous deux au bonheur éternel.

Réception

Le Pauvre Henri dans l'œuvre de Hartmann

La date de rédaction du Pauvre Henri ne peut être que très approximativement estimée : Erec et Enide, de Chrétien de Troyes, le modèle français du premier roman de Hartmann, Erec, est probablement connu du public littéraire vers 1165. On suppose que Hartmann émerge comme auteur vers 1180. Tous les récits en vers de Hartmann sont connus au plus tard en 1205-10, car Wolfram von Eschenbach fait référence à Iwein dans Parzival, le dernier roman de Hartmann. Le Pauvre Henri peut être classé comme, probablement, son avant-dernière œuvre.

Dans la chronologie des œuvres de Hartmann, Le Pauvre Henri est la troisième de ses quatre œuvres narratives majeures pour des raisons stylistiques. Au début de son œuvre épique se dresse le roman arthurien Erec, suivi de l'histoire légendaire de Gregorius. Le dernier ouvrage est le deuxième roman arthurien de Hartmann, Iwein, qui a peut-être commencé peu de temps après l'Erec et n'a été achevé que plus tard. On ne compte pas ici le Minnesang et les chansons de croisade de Hartmann, le court poème en vers Le Recueil des Complaintes est lui généralement placé avant les quatre récits de Hartmann.

Matière et source
Dans le prologue, Hartmann parle d'histoires trouvées dans des livres et qu'il veut maintenant raconter. Cependant, de telles sources n'ont pas été trouvées dans la littérature allemande, française ou latine du Moyen Âge, il faut donc supposer que cette source est fictive et vise à souligner la dignité de l'histoire. Les récits latins Henricus pauper et Albertus pauper du  et  siècle ne sont probablement pas à l'origine du Pauvre Henri, mais y trouvent au contraire leur source.

Un motif traditionnel sous-tend la narration : dans la Bible, c'est Job qui est éprouvé par la lèpre par la volonté de Dieu. La guérison surnaturelle de la lèpre est présente dans la légende de Saint Sylvestre, dans Ami et Amile ou dans l'Engelhard de Konrad von Würzburg.

Approches interprétatives
Les conditions dans lesquelles l'œuvre est parvenue à l'époque moderne ont conduit à certaines ambiguïtés, qui concernent principalement la paysanne sans nom. Le manuscrit A donne un âge de huit ans lorsque Henri arrive au Meierhof, dans le manuscrit B, elle a douze ans (v. 303). On ne sait pas non plus si la fille qui doit se sacrifier est erbære ("respectable") et manbære ("mariable") (Manuscrit A, v. 225 et 447) ou vrîebære ("mariable") et verbære (? ) ( Manuscrit B). Le fragment E mentionne une maget (fille) qui est pleinement mariable (c.a.d une vierge pouvant se marier, v. 225).

La recherche n'a pas trouvé de réponses claires à certaines questions centrales. En particulier à la raison pour laquelle Dieu frappe Henri de la lèpre : cela peut être considéré comme une punition pour la vie que mène Henri - c'est ainsi qu'Henri le comprend, et la comparaison faite avec Absalom fait pencher pour cette explication. Elle peut aussi être une épreuve imposée par Dieu, comme la comparaison avec Job faite par le narrateur le laisse supposer. Contrairement à Job cependant, Henri n'accepte pas son sort au début, mais cherche la guérison puis se désespère.

Une autre question est le rôle de la fille. Le fait qu'elle reste anonyme la relègue à une position subalterne qui ne correspond pas à l'intrigue. Le monologue central, rhétoriquement et théologiquement argumenté, avec lequel elle persuade Henri et ses parents d'accepter son sacrifice est attribué à l'inspiration du Saint-Esprit. Mais sa motivation reste floue, on ne sait si elle agit par pure charité ou pour acheter son propre salut, comme cela est suggéré à plusieurs reprises.

À la fin du roman, elle se résigne à un rôle de soutien, mais pas avant d'avoir accédé à un statut social plus élevé grâce au mariage (selon les mots de Henri : nû ist sî vrî als ich dâ bin, la voilà maintenant aussi libre que je le suis, v. 1497). Le statut des protagonistes laisse surtout des questions ouvertes : la vie de l'aristocrate Henri parmi les paysans non libres, qui sont finalement affranchis peut être lue comme une utopie sociale ; tout aussi utopique est la promotion d'une paysanne au rang d'épouse légitime d'un baron.

La similitude de nom du baron Henri von Ouwe avec Hartmann von Aue est frappante. Cela a été considéré comme une transfiguration de son histoire familiale, de sa condition servile de ministériel, puisque le mariage d'Henri avec la paysanne aurait entraîné la perte de la noblesse pour sa famille - un point sur lequel il ne dit mot. On pourrait aussi relier l'histoire d'Henri à un éventuel mécène de Hartmann, mais cela est moins plausible en raison de cette même perte de statut après le mariage.

Le genre littéraire
Un problème pour la recherche est l'affiliation générique du Pauvre Henri. Le récit relativement court, 1520 vers, est d'une part proche de la littérature sacrée, des légendes, des exemples ou des miracles, mais il présente d'autre part des traits du roman courtois. La dimension religieuse domine le récit, mais bien qu'Henri soit converti et miraculeusement guéri, il ne devient pas un saint. Les analogies avec la forme du conte merveilleux sont nettes, bien que l'aspect religieux ne figure habituellement pas dans ce type de conte.

On peut ainsi considérer le Pauvre Henri comme une forme particulière de récit miraculeux courtois. En l'absence de classification claire, on le désigne techniquement comme « distique épique mineur », ou  « poésie rimée ».

On qualifie souvent Le Pauvre Henri de roman court, bien que ce terme ne soit généralement utilisé que pour des histoires plus courtes de la fin du Moyen Âge ou de la Renaissance. C'est presque la seule œuvre de ce genre avant 1200, seul l'anonyme Moriz von Craûn peut être rapproché de ce style épique court. Il faudra attendre le milieu du  siècle, avec Meier Helmbrecht de Wernher der Gartenaere, pour voir une œuvre qui lui est clairement apparentée.

Style et langue
Hartmann von Aue écrit comme les autres auteurs classiques de la période des Staufen, dans la soi-disant « langue poétique du moyen haut allemand », la première forme linguistique élaborée de l'histoire de la langue allemande. Ce n'est qu'au moyen Âge central qu'une forme écrite standardisée de l'allemand  s'élève au-dessus des dialectes : l'allemand courtois, le moyen haut allemand dit « classique ». Cette "langue poétique courtoise" se limite à la poésie de la société courtoise : elle n'est encore guère parlée (bien qu'elle fournisse la base de la langue familière élevée de la chevalerie), ce n'est pas une langue commune mais une langue écrite.

Le caractère rationnel de l'éthique de Hartmann se reflète dans le style et la structure de toutes ses œuvres ; cependant, l'œuvre que nous connaissons de lui ne correspond pas exactement à sa production, car elle a été copiée et modifiée d'innombrables fois.

Production et édition

Publication
La publication du Pauvre Henri a connu un chemin différent de celui des romans courtois plus étoffés, qui remplissaient généralement un livre à eux seuls. Le récit court, en revanche, est transmis dans des recueils de textes à la thématique large. Les trois exemplaires complets ont été découverts dans des collections de manuscrits de courtes épopées (Kleinepik), qui, en plus du Pauvre Henri, contiennent de courts ouvrages en rimes (contes en distiques rimés, récit d'accompagnement, discours rimés, poésie chantée). Ces types de texte se prêtaient à la réécriture, de sorte que le Pauvre Henri a été considérablement raccourci et édité par les compilateurs de manuscrits. Cela explique les différentes versions qui posent des problèmes d'interprétation et rendent difficile la recréation d'un texte proche de l'original.

Outre les trois manuscrits complets (A, Ba, Bb), il existe trois autres exemplaires du texte. Toutes les copies remontent à une période entre la première moitié du  siècle et la seconde moitié du , dans l'aire géographique de l'allemand supérieur. Le manuscrit A du monastère Saint-Jean de Strasbourg a brûlé en 1870 lorsque les troupes allemandes ont bombardé la ville pendant la guerre de 1870, de sorte que des copies antérieures ont dû être utilisées. Comme le montre la comparaison avec les fragments, ce manuscrit raccourcissait également le texte original de Hartmann, mais offrait néanmoins la meilleure source de transmission. Les deux autres manuscrits (Ba et Bb) diffèrent également du texte original. Les deux manuscrits transmettent la même version, puisque Bb a été copié de Ba.

Le fragment E n'a été trouvé qu'en 1964-65 et publié en 1969 . Les onze petites bandes de parchemin ont été utilisées dans le monastère de Benediktbeuern pour sceller les tuyaux d'orgue. Dans le cadre d'un test de plume, six vers ont été copiés dans un manuscrit du  siècle avec des commentaires sur Ovide et Cicéron (manuscrit F).

L'ouvrage a été traduit en latin et inclus dans deux collections latines du  siècle.

Historique des éditions
Les premières éditions du Pauvre Henri sont des copies basées sur le manuscrit A. Christoph Heinrich Myller le publie pour la première fois en 1784. Goethe a lu une traduction de Johann Gustav Gottlieb Büsching (Zurich, 1810) avec une « douleur physique-esthétique » car il trouvait le sujet de la lèpre répugnant, mais reconnaissait néanmoins la valeur du conte. Une édition des frères Grimm suit en 1815, pourvue d'un commentaire qui contribue à la diffusion du texte : il considèrent l'œuvre comme une vieille « saga folklorique » allemande. En conséquence, de nombreuses adaptations et nouvelles éditions sont lancées dans le style des livres folkloriques. Karl Lachmann présente en 1820 une autre édition du manuscrit de Strasbourg.

La critique textuelle qui fit longtemps autorité est celle de Moriz Haupt en 1842, qui fut le premier à répertorier toutes les versions dans un apparat critique. L'édition de 1882 d'Hermann Paul dans l' Altdeutsche Textbibliothek est également basée sur Haupt, et a ensuite été retravaillée par Albert Leitzmann, Ludwig Wolff, Gesa Bonath et enfin Kurt Gärtner.

En 1913, Erich Gierach publie une copie des deux manuscrits les plus importants avec une analyse critique. Une autre édition synoptique des manuscrits A et B et de fragments, et un texte reconstitué à partir de ceux-ci, est présentée en 1974 par Heinz Mettke.

D'autres éditions sont celles de Wilhelm Wackernagel (1855), Friedrich Maurer (1958), Friedrich Neumann (1961, avec le récit des frères Grimm) et Helmut de Boor (1963). Volker Mertens fait paraître la dernière édition en 2004 dans la bibliothèque des classiques allemands (Bibliothek deutscher Klassiker). Des  fac-similés en noir et blanc de tous les manuscrits sont parus dans la série Litterae en 1971 et 1973.

Réception moderne
Alors que le pauvre Henri n'est présent que dans quelques manuscrits médiévaux, il est à l'époque moderne le plus commenté des ouvrages de Hartmann. Les artistes romantiques et fin de siècle en particulier sont fascinés par la combinaison de motifs de sainteté, d'idylle rurale, de lèpre et d'érotisme. Une représentation dramatique de la jeune fille attachée à la table d'opération, le médecin à son côté avec son couteau, et Henri qui regarde par l'entrebâillement de la porte, est présente dans toutes les éditions, à l'exception des adaptations pour la jeunesse de Gustav Schwab.

Le Pauvre Henri est surtout connu par l'adaptation des frères Grimm qui a inspiré, entre autres, une longue ballade d'Adelbert von Chamisso (1839) ou un drame épique de l'Américain Henry Wadsworth Longfellow (La Légende dorée, 1851). L'œuvre est traduite en anglais par le préraphaélite Dante Gabriel Rossetti. Ludwig Uhland, Gustav Schwab, Karl Simrock, Conrad Ferdinand Meyer, Rudolf Borchardt, Will Vesper et bien d'autres l'ont également reprise, tous les genres littéraires étant représentés. Les adaptations les plus importantes sont celles du néoromantisme littéraire par Ricarda Huch avec son récit Der arme Heinrich de 1899 (contenu dans l'anthologie Fra Celeste) et Gerhart Hauptmann, avec « Der arme Heinrich » en 1902.

Le premier opéra de Hans Pfitzner est une mise en scène du Pauvre Henri sur un livret de James Grun (1895). Un cycle du nazaréen Joseph von Führich et des illustrations de Ludwig Richter se distinguent parmi les représentations picturales.

À partir des années 1920, l'intérêt pour le sujet décroît et trouve moins d'attention que la poésie héroïque germanique. Il en va de même dans l'après-guerre ou en 1968, l'ouvrage ne présentant pas de pertinence sociale. Ce n'est que dans les années 1990 que l'intérêt renaît avec Markus Werner (Bis bald, 1995 ; Der ägyptische Heinrich, 1999), Tankred Dorst (Die Legende vom Armen Heinrich, 1997), le poète Rainer Malkowski (1997) et August Kötzke.

Notes et références

Liens externes

Légende allemande
Œuvre littéraire médiévale en allemand
Poème allemand
Poésie du XIIe siècle

Le Pauvre Henri


යුගල නැටුම්
සහභාගී වන සංඛ්යා#ව අනුව නර්තනයෝ තනි නැටුම් යුගල නැටුම් හෝ කණ්ඩායම් නර්තන ලෙස වර්ග කළ හැක. එසේම චාරිතරාD  නුකූල නර්තනය, ශෲංගාරාත්මක නර්තනය, පරුඳ සාංගික නර්තනය හා සමාජ නර්තනය වැනි විවිධ අභිමතාර්ථ අනුව සිදුකෙරෙන නර්තන ඇත .
නර්තනය හා සංගීතය
බොහෝ මුල්කාලීන සංගීත හා නර්තන පර්ත භව සමගාමීව නිර්මාණය වූ හා ඉදිරිපත් කෙරුණු ඒවා විය. මෙම යුගලමය දියුණුව ජිග්, වෝලට්ස්, ටැන්ගෝ, ඩිස්කෝ, සල්සා, ඉලෙක්ට්රොරනික් හා හිප්හොප් ලෙස යුගාන්තරව පැතිරුණි. බැරක් සංගීතය වැනි ඇතැම් සංගීත පර්ට භව බැරක් නර්තනය වැනි සමගාමී නර්තන පරාී භව දරන අතර සම්භාව්ය  බැලේ නර්තනය වැනි ඇතැම් නර්තනයෝ  සම්භාව්ය  සංගීතය වැනි ස්වායක්ත ව දියුණු වූ නර්තන පර්භ භව දරති.
සාමාන්යයයෙන් නර්තනය සංගීතයත් සමග ඉදිරිපත් කළ ද එය ස්වාධීනව හෝ ටැප් ඩාන්ස් වැනි එයින්ම උත්පාදනය වන රිද්මයක් සමගින් ඉදිරිපත් කළ හැක. සංගීතයත් සමග ඉදිරිපත් කරන නර්තනය රිද්මයට අනුගතව හෝ එසේ නොමැතිව ඉදිරිපත් කළ හැකි අතැ එය නර්තන ශෛල්යපය මත රැුඳී පවතී. සංගීතය නොමැතිව පවත්වන නර්තනය තමාගේම රිද්මයේ නර්තනය (ඩාන්ස් ටු ඉට්ස් ඔවුන් රිදම්) ලෙස හැඳින්වේ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dance#Dance_classification_and_genres

නර්තන වර්ගීකරණය හා ප්‍රභේද


بيتر هانسون  هو لاعب كرة قدم سويدي.

مسيرته الكروية
لعب بيتر هانسون خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 31 هدفًا ضمن 397 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز موسم واحد بالدوري.

خاض بيتر هانسون مسيرته مع نادي هالمستاد في موسم 1998 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 86 مباراة سجل خلالها 13 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي هيرنفين في موسم 2002–03 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 162 مباراة سجل خلالها 14 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي ستاد رين في موسم 2007–08 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 102 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل إلى نادي موناكو في موسم 2010–11 ولمدة موسمين، مشاركًا في 47 مباراة ولم يسجل أي هدف.

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب
 معلومات أخرى عن اللاعب

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم رجالية سويديون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سويديون مغتربون في فرنسا
رياضيون سويديون مغتربون في موناكو
رياضيون سويديون مغتربون في هولندا
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو رين
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم رجالية سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نادي هالمستاد
لاعبو هيرينفين
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1976

بيتر هانسون


Articolul se referă la medicul dentist, profesor universitar.  Pentru alte utilizări, vedeți István Bocskai.

István Bocskay ()  un profesor universitar de medicină, specialist în stomatologie, întemeietor al laboratorului de cercetare cariologică în cadrul Facultății de Medicină Dentară, conducător de doctorat al Universitatea de Medicină și Farmacie din Târgu Mureș, deținător al titlului doctor honoris causa al Universității Semmelweis din Budapesta.

Biografie
István Bocskay s-a născut la Sighetu Marmației, în cartierul Olarilor (în ). Studiile primare și gimnaziale a făcut la Liceul Piarist din oraș. După bacalaureatul din 1948 a fost admis la Institutul de Medicină și Farmacie din Târgu Mureș apoi, din cauza desființării specializării, a continuat studiile la Cluj unde, în 1954, a primit diploma de medic stomatolog. În anul 1959, la București, obține diploma de medic specialist, iar în 1971 pe cea de "Doctor în Științe Medicale".

Între anii 1954-1960 a fost medic stomatolog la Spitalul Județean din Târgu Mureș. Din 1960 este asistent universitar, din 1967 lector, iar din 1978 a ocupat funcția de profesor universitar. Totodată, a condus Disciplina de Odontologie și Parodontologie din 1973 până la 1999 și a ocupat funcția de decan al Facultății de Medicină Dentară între anii 1972-1973, 1984-1986 și 1989-1990. Bocskay a organizat un laborator de cercetări microbiologice și patologie dentară. Printre cele mai cunoscute lucrări se numără: "Bolile dentiției și îngrijirea dentară", "Prevenția bolilor dentiției și bolilor bucale", "Dicționar stomatologic româno-maghiaro-englez" și "Terapia cariei dentare".

Distincții
 :
 Premiul Pápai Páriz Ferenc (2004)
 Professor emeritus (2008)

 Doctor honoris causa al Universității Semmelweis (2011)

Referințe

Legături externe
 Din cartierul Olarilor până la Budapesta, Duna TV, 2014

Stomatologi români
Români romano-catolici
Târgumureșeni
Cadre didactice universitare ale Universității de Medicină și Farmacie din Târgu Mureș

Nașteri în 1929
Nașteri pe 2 august
Maghiari din Transilvania

István Bocskay


بابليوس هيلفيوس برتيناكس  (1 أغسطس، 126- 28 مارس، 193) كان إمبراطورًا رومانيًا لأول ثلاثة أشهر من العام 193. كان خلفًا لكومودوس ليصبح أول إمبراطور خلال عام الأباطرة الخمسة المضطرب.

ولد برتيناكس ابنًا لعبد معتوق، وأصبح ضابطًا في الجيش. قاتل في الحرب الرومانية الفرثية بين عامي 161-166، حيث قاده نجاحه إلى ترقية لمناصب أعلى في كلا المجالين السياسي والعسكري. حصل على رتبة حاكم ولاية وقائد مدني. كان عضوًا في مجلس الشيوخ الروماني، وعمل في الفترة نفسها التي كان فيها المؤرخ كاسيوس ديو.

أعلن برتيناكس إمبراطورًا بعد وفاة كومودوس. حاول وضع العديد من الإجراءات الإصلاحية، رغم أن فترة حكمه القصيرة كإمبراطور حالت دون نجاح هذه المحاولات. كان أحد هذه الإصلاحات هو استعادة الانضباط بين الحرس البريتوري، مما أدى إلى حدوث نزاع بلغ ذروته في نهاية المطاف باغتيال بيرتينكس على يد الحرس. ألّه الإمبراطور سيبتيموس سيفيروس بيرتيناكس بعد ذلك. كانت سمعته التاريخية إيجابية إلى حد كبير، ومتوافقًا مع تقييم كاسيوس ديو.

بداية حياته
تم توثيق حياته المهنية قبل أن يصبح إمبراطورًا في كتاب هستوريا أوغوستا وهي مثبتة في عدة أماكن من خلال النقوش الموجودة. ولد في ألبا بومبيا في إيطاليا، ابنًا لهيلفيوس سكسيسوس المحرر. تم تكليف بيرتيناكس كضابط في أحد كتائب الجيش بسبب مساعدته في الرعاية.

في الحرب الفرثية التي تلت ذلك، استطاع أن يبرز نفسه، مما أدى إلى منحه سلسلة من الترقيات، وبعد التعيينات في بريطانيا الرومانية (التي كانت تمثل المنبر العسكري للفيلق الرابع فيكتريس)، شغل منصب وكيل في داسيا الرومانية الممتدة على طول نهر الدانوب. تعرض لانتكاسة لأنه كان ضحية لمؤامرات بلاط الملك خلال فترة حكم ماركوس أوريليوس، لكن بعد ذلك بفترة وجيزة، استدعاه كلوديوس بومبيانوس في الحروب الماركومانية. في عام 175، حصل على منصب القنصل الشرفي وحتى عام 185، كان بيرتيناكس حاكمًا لمقاطعات مويسيا العليا والسفلى، وداسيا، وسوريا وفي النهاية حاكمًا لبريطانيا الرومانية.

خلال ثمانينيات القرن الثاني، تولى بيرتيناكس دورًا محوريًا في مجلس الشيوخ الروماني حتى أجبره القائد البرايتوري سيكستوس تيغيديوس بيرينيس على ترك الحياة العامة. تم استدعاؤه بعد ثلاث سنوات إلى بريطانيا الرومانية، حيث كان الجيش الروماني في حالة تمرد. حاول برتيناكس قمع الجنود صعبي المراس هناك، لولا أن فيلقًا هاجم حراسه الشخصيين تاركًا إياه للموت. عندما تم إجباره على التنحي في عام 187، كان السبب في ذلك هو أن الفيالق قد أصبحت أكثر عدائية نحوه بسبب حكمه القاسي.

شغل منصب نائب للقنصل في أفريقيا منذ عام 188 حتى عام 189، وتلا مدة الخدمة تلك واحدة أخرى في ولاية روما الحضرية، وفي القنصلية الثانية كأورديناريوس مع الإمبراطور كومودوس الذي كان زميلًا له.

إمبراطورًا
عندما أصبحت أفعال كومودوس غير منظمة بشكل متزايد في بداية تسعينيات القرن الثاني، أدت مؤامرة إلى اغتياله بتاريخ 31 ديسمبر 192. نفذ المؤامرة القائد البريتوري كوينتوس أيميليوس لايتوس، ومارسيا عشيقة كومودوس وحاجبه إليكتوس. سارع برتيناكس الذي كان يعمل قائدًا مدنيًا بعد تنفيذ الجريمة إلى المعسكر البريتوري وأُعلن إمبراطورًا. كانت فترة ولايته القصيرة التي دامت 87 يومًا مضطربةً. حاول محاكاة الممارسات المضبوطة لماركوس أوريليوس وبذل جهدًا لإصلاح نظام أليمنتا (دعم الغذاء) لكنه واجه عداوة من عدة جهات.

يصف الكتاب القدماء كيف توقع الحرس البريتوري تبرعًا سخيًا منه عند صعوده للعرش، وكيف أنهم تعرضوا لخيبة أمل وهاجوا حتى قدم المال وباع ممتلكات كومودوس، بما في ذلك المحظيات والشباب الذين كان يحتفظ بهم كومودوس من أجل متعته الجنسية. حسّن العملة الرومانية بشكل تدريجي وزاد من نقاء الدينار القديم (الروماني) من 74% إلى 87%- وزاد وزن الفضة الفعلي فيه من 2.22 غرام إلى 2.75 غرام.

حاول برتيناكس فرض نظام عسكري أكثر قساوة على البريتوريين المدللين. استطاع بصعوبة النجاة من مؤامرة نفذتها مجموعة لاستبداله بالقنصل كوينتوس سوسيوس فالكو في أوائل شهر مارس عندما كان في أوسيتا يتفقد ترتيبات شحنات الحبوب. أفشى أحدهم بالمؤامرة؛ تم العفو عن فالكو نفسه لكن تم إعدام العديد من الضباط المسؤولين عن الانقلاب.

كان برتيناكس في قصره، بتاريخ 28 مارس 193، عندما هرعت فرقة مؤلفة من ثلاثمئة جندي من الحرس البريتونيين، وفقًا لكتاب هستوريا اوغوستا، إلى البوابات (كان عددهم مئتين وفقًا لكاسيوس ديو). تقول المصادر القديمة أنهم لم يحصلوا إلا على نصف الأجر الذي وعدهم به. لم يبدي الحراس المناوبون أو حتى مسؤولي القصر أي مقاومة ضدهم. أرسل برتيناكس لايتوس لمجابهتهم، لكنه اختار أن يقف إلى جانب المتمردين بدلًا من ذلك وتخلى عن الإمبراطور.

على الرغم من نصحه بالفرار، غير أنه حاول في حينها التفاهم معهم وكاد أن ينجح قبل أن يضربه أحد الجنود. كان على برتيناكس أن يكون أكثر حذرًا من الخطر الذي واجهه باتخاذه للأرجواني (دليل على درجة الإمبراطورية)، لأنه رفض أن يتقلد ألقابًا إمبراطورية سواءً له أو لزوجته أو ابنه، وبالتالي حمايتهم من آثار اغتياله.

المراجع

وصلات خارجية
 Pertinax at Livius.Org

 PERTINAX, A ROMAN EMPEROR

أباطرة رومان في القرن 2
أباطرة رومان قتلوا من الحرس البريتوري
أباطرة رومان مقتولون
أباطرة رومان مؤلهون
أشخاص من ألبا (إيطاليا)
حكام رومانيون في داقية
حكام رومانيون في سوريا
حكام رومانيون في سوريا القرن 2
سياسيون رومانيون مغتالون
قناصل إمبراطوريون رومان
ملكيون قتلوا في القرن 2
مواليد 126
مواليد القرن 2
مواليد في ألبا (إيطاليا)
وفيات 193
وفيات القرن 2
وفيات في روما

برتيناكس


باتريك ويلسون  (مواليد 3 يوليو 1973 –) ممثل ومغني أمريكي. ولد في نورفولك، فيرجينيا. شارك في العديد من مسرحيات برودواي، ومسلسلات وأفلام منها: الأطفال الصغار؛ والمراقبون؛ وفريق النخبة؛ والشعوذة.

تخرج باتريك من جامعة كارنيغي ميلون (بشهادة بكالوريوس فنون جميلة)، قسم الدراما عام 1995. والدته، ماري كاي ويلسون، مدرسة صوت ومغنية محترفة. عمل والده، جون فرانكلين ويلسون، كمراسل صحفي في دبليو تي في تي التابعة لفوكس في تامبا، فلوريدا، ثم عمل كمذيع للأخبار في تليفزيون دبليو إيه في واي في بورتسموث. عمل شقيقه، مارك، أيضا كمراسل صحفى ثم مذيع في دبليو تي في تي. قام ويلسون بعدة أعمال منها مسرحية كاروسيل التي رُشح من خلالها لعدة جوائز. في 18 يونيو 2005، تزوج ويلسون من البولندية الأمريكية داغمارا دومنزيك، ولديهم ابنان هما: كالين من مواليد 2006، وكاسيان من مواليد 2009.

أعماله

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تامبا (فلوريدا)
أشخاص من سانت بيترسبرغ
أشخاص من نورفولك (فرجينيا)
أمريكيون من أصل إسكتلندي
خريجو جامعة كارنيجي ميلون للفنون الجميلة
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلو مسرحيات موسيقية أمريكيون
ممثلو وممثلات مسرحيات موسيقية
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من نورفولك (فرجينيا)
ممثلون من تامبا (فلوريدا)
ممثلون من فرجينيا
ممثلون من نورفولك (فرجينيا)
ممثلون من ولاية فلوريدا
ممثلون من ولاية فيرجينيا
مواليد 1973
مواليد في نورفولك (فرجينيا)
موسيقيون من سانت بيترسبرغ
موسيقيون من نورفولك (فرجينيا)

باتريك ويلسون


Carl Ludwig Ernst von Platen, né le  à Dantzig et mort le  à Berlin, est un propriétaire terrien, haut fonctionnaire et homme politique prussien, membre du Parlement de Francfort en 1848 et de la Chambre des représentants de Prusse de 1855 à 1861.

Biographie
Fils d'un père militaire et propriétaire terrien, Platen est né le  à Dantzig en Prusse-Occidentale. Après une formation dans le corps des cadets à Berlin, il rejoint comme officier le  de grenadiers de la Garde « empereur François » et entreprend des études de droit en auditeur libre. Promu entretemps capitaine, Platen quitte l'armée en 1835 pour devenir propriétaire des domaines seigneuriaux de  et Tillau et  de l', où il reçoit plus tard le titre de conseiller provincial ().

Membre du parlement provincial de Prusse de 1842 à 1846, il compte parmi les députés provinciaux réunis dans le Parlement uni prussien, où il évolue dans l'opposition libérale, de 1847 à 1848. Il remplace ensuite l'évêque de Kulm Anastasius Sedlag comme député de la  de la province de Prusse, représentant l', au Parlement de Francfort. Il siège du  au  dans les rangs de la fraction Casino (centre-droit). Eduard von Borries lui succède.

Par la suite, Platen est membre de la Chambre des représentants de Prusse, où il fait partie de la fraction , de 1855 à 1861. Il meurt le  à Berlin, à 64 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1804
Naissance à Dantzig
Décès en février 1869
Décès à Berlin
Décès à 64 ans
Fonctionnaire prussien
Militaire prussien du XIXe siècle
Membre du Parlement de Francfort
Député de la Chambre des représentants de Prusse

Ludwig von Platen


Dolné Semerovce este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 552 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dolné Semerovce este atestată documentar din 1268.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dolné Semerovce


Alfredia, biljni rod iz porodice glavočika smješten u podtribus Carduinae, dio tribusa Cardueae. Postoji nekoliko vrsta raširenih po Aziji.

Vrste
 Alfredia acantholepis Kar. & Kir.
 Alfredia aspera C.Shih
 Alfredia cernua (L.) Cass.
 Alfredia fetissowii Iljin
 Alfredia integrifolia (Iljin) Tulyag.
 Alfredia nivea Kar. & Kir.

Izvori

Onopordinae

Alfredia


Antioquita punctigera es una especie de insecto blatodeo de la familia Blaberidae, subfamilia Epilamprinae.

Distribución geográfica
Se pueden encontrar en Colombia.

Referencias

Blaberidae

Antioquita punctigera


Vikaren er en dansk undervisningsfilm fra 1977 instrueret af Werner Hedman.

Handling
Film til anvendelse i trafikundervisning for børn. Introduktion til tidkundskab for 5. klasse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1977

Vikaren (dokumentarfilm)


بابلو دانييل بياتي (مواليد 31 مارس 1989) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليًا مع نادي إسبانيول الإسباني على سبيل الإعارة من نادي فالنسيا. يلعب بياتي أساسًا في مركز الجناح الأيسر، كما يجيد اللعب في مركز المهاجم الثاني والمهاجم.

روابط خارجية

مراجع

أجنحة كرة قدم
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قرطبة (محافظة)
أشخاص من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في كندا
رياضيون من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو إسبانيول
لاعبو إستوديانتيس دي لا بلاتا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم من محافظة كوردوبا، الأرجنتين
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نادي ألميريا
لاعبو نادي إلتشي
لاعبو نادي تورونتو
لاعبو نادي فالنسيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1989

بابلو بياتي


O Edifício na Rua Bernardino Monteiro nº 16, em Santa Leopoldina, é um bem cultural tombado pelo Conselho Estadual de Cultura do Espírito Santo, inscrição no Livro do Tombo Histórico sob o nº 32 a 68, folhas 4v a 7v. A casa está localizada atualmente na mesma rua, no número 171.

Importância
No livro "Arquitetura: Patrimônio Cultural do Espírito Santo", publicado pela Secretaria de Cultura do Espírito Santo em 2009,  o edifício é descrito como deslocado do centro de Santa Leopoldina, estando num lote em frente ao rio Santa Maria da Vitória. Essa posição, diz o livro, dá-lhe destaque na paisagem urbana. Sua antiguidade é confirmada pelos materiais utilizados, especialmente madeira como material de arremate dos vãos de porta e janela. Sua descrição é: "Com exceção da fachada da rua Bernardino Monteiro, a residência, posicionada de forma isolada em lote estreito, profundo e de topografia irregular, desenvolve-se em um pavimento sobre porão habitável disposto na fachada voltada para o rio. Originalmente um volume regular com telhado delineado por dois planos de água cobertos com telha-francesa de barro, ao edifício é acrescida uma larga varanda coberta por telhas de fibrocimento em duas de suas fachadas. Apoiada sobre laje pré-moldada de concreto e lajota cerâmica, a acrescida varanda está fechada por guarda-corpo em ferro, o mesmo que protege a escada de acesso. Essa, em posição central em relação à fachada frontal, liga- se ao portão de entrada, posicionado no vértice do lote. Erguido no início do século XX, o imóvel, um um edifício urbano isolado, possui valor patrimonial enquanto testemunho histórico do desenvolvimento urbano da cidade e elemento referencial na paisagem de Santa Leopoldina".

Tombamento
O edifício foi objeto de um tombamento de patrimônio cultural pelo Conselho Estadual de Cultura, de número 05, em 30 de julho de 1983, Inscr. nº 32 a 68, folhas 4v a 7v. O processo de tombamento inclui quase quarenta imóveis históricos de Santa Leopoldina. No ato de tombamento, é listado como proprietário Eduardo Herzog.

O tombamento desse edifício e outros bens culturais de Santa Leopoldina foi principalmente decorrente da resolução número 01 de 1983, em que foram aprovadas normas sobre o tombamento de bens de domínio privado, pertencentes a pessoas naturais ou jurídicas, inclusive ordens ou instituições religiosas, e de domínio público, pertencentes ao Estado e Municípios, no Espírito Santo. Nessa norma foi estabelecido que, entre outros pontos:

 "O tombamento de bens se inicia por deliberação do CEC "ex-offício", ou por provocação do proprietário ou de qualquer pessoa, natural ou jurídica, e será precedido, obrigatoriamente, de processo", ponto 3;
 "Em se tratando de bem(s) pertencente(s) a particular(es), cujo tombamento tenha caráter compulsório, e aprovado o tombamento, o Presidente do CEC expedirá a notificação de que trata o artigo 5°. I do Decreto n° 636-N, de 28.02.75, ao interessado que terá o prazo de 15(quinze) dias, a contar do seu recebimento, para anuir ou impugnar o tombamento", ponto 12.

As resoluções tiveram como motivador a preservação histórico-cultural de Santa Leopoldina contra a especulação imobiliária, que levou à destruição de bens culturais à época.

Rua Bernardino Monteiro
Patrimônio histórico de Santa Leopoldina

Rua Bernardino Monteiro, 16


Mark Jake Johnson Weinberger (født den 28. maj 1978) er en amerikansk skuespiller, komiker og instruktør, som er bedst kendt for sin rolle som Nick Miller i tv-serien New Girl og for at have lagt stemme til den ældre version af Peter B. Parker/Spider-Man i den engelske version af filmen Spider-Man: Into the Spider-Verse. Han har desuden medvirket i film som Let's Be Cops (2014), og optrådt i Get Him to the Greek (2010), 21 Jump Street (2012), Jurassic World (2015), The Mummy (2017) og Tag (2018).

Johnson har ligeledes spillet rollen som Greyson "Grey" McConnell i drama-serien Stumptown (2019–20).

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-skuespillere fra USA
Filmskuespillere fra USA
Skuespillere fra Illinois

Jake Johnson


Vieta ist ein Einschlagkrater am westlichen Rand der Mondvorderseite, westlich des Mare Humorum, nordwestlich von Fourier und südlich von Henry.
Der stark erodierte Krater weist vor allem im Süden Spuren ausgedehnter Rutschungen auf, im Norden ist der Kraterwall teilweise eingeebnet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Mathematiker François Viète offiziell benannt.

Weblinks

 Vieta auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
François Viète

Vieta (Mondkrater)


Grigori Naumovici Ciuhrai (în , ) a fost un regizor și scenarist de filme sovietic, renumit prin filmele sale antirăzboi.

Biografie

Filmografie selectivă
 1954 Nasar Stodolia (Назар Стодоля/Nazar Stodolia) – co-regie
 1956 Al 41-lea (Сорок первый) - regie
 1959 Balada soldatului (Баллада о солдате/Ballada o soldata) – scenariu și regie
 1961 Cer senin (Чистое небо) - regie
 1964 A fost odată un moș și o babă (Жили-были старик со старухой) - regia
 1970 Memoria  (Память/Pamiat) – documentar, scenariu
 1977 Mlaștina (Трясина/Triasina) – scenariu și regie
 1977 Viața e frumoasă ( / La vita è bella) - scenariu și regie
 1984 (Я научу вас мечтать) – documentar, co-regie, scenariu

Premii și nominalizări
 1957 Premiul special la Festivalul de la Cannes
 Premiul Lenin (1961)
 Artist al Poporului RSFSR (1969)
 Artist al Poporului URSS (1981)
 Premiul Nika la capitolul Onoare și demnitate (1993)

Referințe

Bibliografie

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Nașteri în 1921
Decese în 2001
Regizori sovietici
Regizori ruși
Scenariști sovietici

Grigori Ciuhrai


ද බේකන් කුක්බුක්: මෝර් දෑන් 150 රෙසිපීස් ෆ්‍රොම් අරවුන්ඩ් ද වර්ල්ඩ් ෆො එව්රිවන්ස් ෆේවරිට් ෆුඩ් යනු බේකන් පිළිබඳව ජේම්ස් විලාස් විසින් ලියැවුනු සූපශාස්ත්‍ර පොතකි . වසර 2007දී එය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ විලී සමාගම විසිනි. විලාස් යනු  ටවුන් ඇන්ඩ් කන්ට්‍රි සඟරාවෙහි පූර්ව සංස්කාරකවරයෙන් වන අතර, ද බේකන් කුක්බුක් යනු, ආහාර පිළිබඳ ඔහුගේ 15වන පොතයි. පොතෙහි පිට කවරයෙහි ඔහු සටහන් කරනුයේ "ඔහු කොළුවකුව සිටි කාලයෙහි සිට බේකන් වලින් විමෝහනය වී සිටි බවයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 බේකන්
 එව්රිතිං ටේස්ට්ස් බෙටර් විත් බේකන්

ද බේකන් කුක්බුක්


Vasile Ilea (n. , Gilău, Cluj, România) este un senator român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară
 http://www.ziardecluj.ro/vasile-ilea-pretenarul-lui-horia-nasra-primit-locul-1-la-senat-pentru-cascavalul-donat-campania-din-iunie

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Vasile Ilea


Gavoi (sardinski: Gavòi) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 777 metara i ima 2 664 stanovnika. Prostire se na 38,06 km². Gustoća naseljenosti je 70 st/km².Susjedne općine su: Fonni, Lodine, Mamoiada, Ollolai i Ovodda.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Gavoi


Les Synuraceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Chrysophyceae et de l'ordre des Synurales.

Étymologie
Le nom vient de l'ancien genre type Synura, dérivé du grec , ensemble, et , queue, en référence aux groupes que forme cet organisme qui se présence en .

Description

Taxonomie
Les Synuraceae  sont actuellement (2022) inclus dans les Mallomonadaceae avec ses genres Chrysodidymus, Cladospongia, Jaoniella et Synura.

Liste des genres
Selon  :
 Chrysodidymus Prowse
 Cladospongia M.O.P.Iyengar & K.R.Ramanathan
 Jaoniella Skvortsov

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Chrysophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Synuraceae


An Zygochloa paradoxa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Zygochloa paradoxa in nahilalakip ha genus nga Zygochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zygochloa

Zygochloa paradoxa