The LANL Research Library is a research library at Los Alamos National Laboratory. It contains a substantial collection of books, journals, databases, patents along with technical reports. Additionally it offers literature searching, training, and outreach services. The library has a research and development (R&D) component, which works in areas such as open archives, recommendation systems (including visualization), emergency response information systems, and discovery systems. Its stated mission is to deliver effective and responsive knowledge services, thereby connecting people with information, technology, and resources. Its stated purpose (vision) is essential knowledge services for national security sciences.

Collections
The library houses some 150,000 volumes and 1.5 million unclassified reports on a wide variety of technical subjects pertaining to science, mathematics, and engineering.

There is also an associated online collection of physical science journals, and over 30 terabytes of data is stored locally. There is an abstract server with abstracts for papers submitted to peer reviewed journals prior to their acceptance and publication.

The LANL Research library has, in its collections, 10,000 journals with 150,000 bound journal volumes, and an additional 8,500 electronic journals. Its book collection contains 100,000 print titles, 150,000 print volumes, and an additional 30,000 electronic book titles. The library lists 35 subscription abstracting and index databases, along with an additional 100 open-access databases. Its locally loaded database contains more than 93 million records. 1,327 LANL patents are also listed, in PDF format.

Subject coverage of the electronic journals collection encompasses Agriculture, Astronomy & Astrophysics, Bioinformatics, Genetics, Chemistry, Computer Science, Defense/Military, Earth Sciences, Engineering, Environment, Government and Legal, Health and Safety, Humanities, Information and Library Science, International Affairs, Materials Science, Mathematics, Medicine, Nanotechnology, Physics, and Social Sciences.

The National Security Research Center (NSRC) contains additional documents, resources, and services specifically related to the Manhattan Project.

Public access
General public access is available. General access is permitted for the library's book and journal collections, the electronic databases, and the electronic books and journal articles that are available to the Lab. However, other restrictions apply.

References

Notes

External links
Los Alamos National Laboratory Research Library
National Security Research Center
Richard P. Feynman Center

Buildings and structures in Los Alamos County, New Mexico
American digital libraries
Libraries in New Mexico
Los Alamos National Laboratory

LANL Research Library


Svijet

Željeznička infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Događaji

Željeznička tehnologija

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Željeznička infrastruktura

30. travnja – u Carevinskom vijeću u Beču usvojen je zakon o gradnji pruga u Dalmaciji. U njegovom članku 1. stoji: "Ovlašćuje se vlada da izvede željeznički spoj prugom ... iz Splita preko Perkovića i Drniša do Knina ... s odvojcima od Perkovića do Šibenika ...".

Događaji

Željeznička tehnologija

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Željeznički promet u 1872.


Fırat, Güneybatı Asya'nın en uzun ırmağıdır.

Başlangıç noktaları Ağrı Diyadin'den kaynağını alan Murat Nehri ve Erzurum Dumludağ'dan kaynağını alan Karasu Nehri'dir. Bu nehirler Elazığ il sınırlarında birleşerek Fırat Nehri'ni oluşturur. Fırat Nehri sırası ile; Erzincan, Sivas, Tunceli, Elazığ, Malatya, Diyarbakır, Adıyaman, Gaziantep, Şanlıurfa il sınırını belirledikten sonra Suriye, daha sonra Irak topraklarına girer. Irak'ta denize uzak olmayan bir noktada Dicle Nehri ile birleşerek Şatt'ül-Arab'ı oluşturur ve Basra Körfezi'ne dökülür. Nehrin en önemli kolları Murat Nehri, Karasu Nehri, Tohma Çayı, Peri Çayı, Kâhta Çayı, Çaltı ve Munzur Suyu'dur.

Fırat isminin kökeni
Batı dillerinde Fırat Nehri, Euphrates olarak geçer. Euphrates adı Yunanca'dan gelen bir sözcüktür. İsmin asıl kaynağı konusunda çeşitli görüşler bulunmaktadır:

 Eski Farsça'daki Ufratu ve Akad dilindeki Purattu'''dur. Eski Farsça'daki sözcüğün Avesta'da geçen huperethuua (geçmesi kolay) olduğu tahmin edilmektedir.
 Arapça tasasızlık, rahatlık anlamına gelen "ferahat" kelimesinden gelmektedir.
 Fırat; Akadcada Pu-rat-tu, Sümercede Buranun'' olarak geçmektedir. Kelimenin Hint-Avrupa kökenli olmadığı, Akadca ve Sümerceden kaynaklandığı, Eski Farsça ve Farsça aracılığıyla diğer dillere geçtiği görüşü ağırlık kazanmaktadır. Eski Asur dillerinde de fonetik olarak Fırat sözcüğüne yakın olan pratru kelimesi de ilk gelene ait olan anlamında kullanılmıştır.

Fiziki özellikleri
Toplam uzunluğu 2.800 km, Türkiye sınırları içinde kalan bölümün uzunluğu ise 1263 km'dir. 720.000 km² su toplama havzasına sahiptir. Türkiye'nin en geniş havzasına sahip olan Fırat Nehri yılda ortalama 30 milyar m³ su taşımaktadır. Bu suyun %80'i Keban barajının yukarısından kaynaklanır. Kış yağışların kar şeklinde olmasından dolayı debi 200 m³/sn'dir. Yağmurlar ve kar erimeleri sebebiyle ilkbaharda hızla yükselerek 2000 m³/sn'ye ulaşır. Temmuzdan itibaren azalmaya başlayan su Eylül-Ekim aylarında en düşük seviyeye ulaşır.

Fırat Nehri'nin rejimi Türkiye'deki diğer akarsulara göre daha düzenlidir. Mart ile Haziran ayları arasında yavaş yavaş kabarır, Temmuz ile Ocak ayları arasında çekilmiş olmasına rağmen yine de bol su akışı olur.

Barajlar
Nehir üzerine Türkiye'nin en büyük barajları inşa edilmiştir. Bu barajlardan Keban Barajı (Elazığ), Karakaya Barajı (Malatya-Elazığ), Atatürk Barajı (Adıyaman-Şanlıurfa), Birecik Barajı (Birecik) ve Karkamış Barajı (Kargamış) tamamlanmıştır. 60 metre yüksekliği ve 4.5 km uzunluğu ile Suriye'nin en büyük barajı olan Tabka Barajı da Fırat üzerinde yer alır.

Ayrıca Fırat'ın suyu inşa edilen Şanlıurfa Tünelleri ile Harran Ovası'na ulaştırılmıştır. Binlerce yıldır kuru tarım yapılan ovada sulu tarıma geçilmiş, katma değeri yüksek tarım ürünleri yetiştirilmeye başlanmıştır.

Fırat üzerine kurulmuş beş HES ile Türkiye hidroelektrik üretiminin %31'i elde edilir. Nehir, yüksek dağlar arasında dar ve derin vadilerden akması hidroelektrik potansiyelinin yüksek olmasını sağlamıştır.

Fırat Nehri'nin Türkiye'de en hızlı aktığı yer olan Erzincan'da her yıl yüzlerce turist rafting yapmak için buraya akın etmektedir. Rafting özellikle Avrupalılar tarafından çok sevilen bir spordur ve aynı zamanda spor yapmak için Türkiye'ye geldikleri dallardan en önemlisidir.

Rota
Fırat, Batı Asya'nın en uzun nehridir. Karasu Nehri veya Batı Fırat () ile Murat Su veya Doğu Fırat'ın () suları birleşir ve güneydoğu Türkiye'nin Keban ilçesinin  yukarısına doğru akar. Daoudy ve Frenken, Murat Nehri'nin kaynağından Fırat'ın uzunluğunu 'de Dicle ile birleştiği yere koydular ve bunun Türkiye içinde , Suriye'de  ve Irak'ta  olduğunu hesapladılar. Aynı rakamlar Isaev ve Mikhailova tarafından da verilir. Fırat ve Dicle'yi Basra Körfezi ile birleştiren Şattülarap'ın uzunluğu çeşitli kaynaklar tarafından  olarak verilir.

Hem Karasu hem de Murat Su, Van Gölü'nden kuzeybatıya sırasıyla  ve  odsü rakımlarda çıkarlar. Keban Barajı yerinde, şimdi Fırat'ta birleşen iki nehir  odsü rakımına düşer. Keban'dan Suriye-Türkiye sınırına kadar, nehir 'den daha kısa bir mesafeden 'de daha akar. Fırat Nehri Yukarı Mezopotamya ovalarına girdiğinde, derece önemli ölçüde düşer; Suriye'de nehir  düşerken, Hīt ile Şattü'l-Arab arasındaki son kısımda nehir sadece  odsü'inde akar.

Kollar

Suriye'de üç nehir suyunu Fırat'a katar; Sajur, Balikh ve Habur. Bu nehirler Suriye-Türkiye sınırı boyunca Toros Dağları'nın eteklerinde yükselir ve Fırat'a nispeten az su katarlar. Gaziantep yakınlarındaki iki dereden çıkan ve Tişrin Barajı'nın rezervuarı 'na boşalmazdan önce Menbiç çevresindeki ovayı boşaltan Sajur bu kolların en küçüğüdür. Balikh suyunun çoğunu Ayn al-'Arus yakınlarındaki karstik bir kaynaktan alır ve Rakka şehrinde Fırat'a ulaşana kadar güneye doğru akar. Uzunluk, drenaj havzası ve deşarj açısından Habur bu üçünün en büyüğüdür. Başlıca karstik kaynakları, Al-Haseke'yi geçen Habur'un güneydoğudan aktığı, nehrin güneye döndüğü ve Busayrah yakınlarında Fırata aktığı Ra's al-'Ayn civarındadır. Fırat Nehri Irak'a girdikten sonra, Fırat havzasını Dicle havzasına bağlayan kanallar olmasına rağmen Fırat'ın artık doğal kolları yoktur.

Resimler

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Fırat Nehri Üzerindeki Barajlar
 Fırat Üniversitesi

Tur Abdin

Fırat
Asya'daki uluslararası nehirler

Fırat


Japan i farver er en dansk dokumentarfilm fra 1949, der er instrueret af Aage Krarup Nielsen.

Handling
1. del: Japansk pige og Krarup Nielsen ved landkort. Forskellige bybilleder. General McArthur og Kejser Hirohito ses. Forskellige scener med gademarkeder, templer, optog, folk i nationaldragter og kimonoer. Gartner ved bonsaitræer.

2. del: Fiskere, perlefiskere, rishøst, landevejsliv, religiøs procession, rislampemaler og pottemager. Geisha, der arrangerer blomster, håropsætning, bryllup ved tempel. Scener fra Hiroshima, center of impact, afbrændte træer og vansirede kroppe.

3. del: Zoologisk have, mange børn, dukker, gadeliv, amerikanske soldater, der bliver tegnet. Gadeliv og parkliv, sumobrydere. Ud i landet, Fujiyama, geishaselskab.

Referencer

Eksterne henvisninger

Farver
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1949

Japan i farver


كاتب ك هو محرر نصوص خفيف الوزن تم تطويره بواسطة مجتمع البرمجيات الحرة كدي. منذ K Desktop Environment 3، اعتمد Kwrite على محرر نصوص Kate وإطار عمل KParts، مما يسمح له باستخدام العديد من ميزات Kate.

مُمَيِزَات

تصدير المُستندات
يدعم كاتب ك تصدير مُستنداته النصية إلى العديد من الصيغ منها:
بي دي إف - بوست سكريبت - لغة ترميز النص الفائق.

إبراز النصوص البرمجية
يدعم كاتب ك ميزة إبراز النصوص البرمجية والنصوص الخاصة بالشيفرات البرمجية وبشكل عام كافة النصوص المتعلقة بلغات البرمجية بألون مميزة عن الألوان المُستخدَمة في عرض النصوص العادية بهدف مُساعدة المبرمجين.

اختيار نوع الترميز
يدعم كاتب ك ميزة اختيار نوع الترميز المُراد حفظ المُستند به، أو اختيار نوع الترميز المُراد عرض المُستند الحالي به، حيث يدعم أكثر من 40 ترميزاً مُختلفاً ومن ضمنهم الترميز العالمي الموحد .

الإكمال التلقائي
يدعم كاتب ك إمكانية الإكمال التلقائي للكلمات التي سبق قرائتها من قبل، فمثلأً عند كتابتك لكلمة «حلويات» فسيقوم البرنامج تلقائياً باقتراح الكلمة لك عندما تحاول كتابة أول 3 أحرف من نفس الكلمة مرة اُخرى، بهدف تسريع عمل المحررين.

طي أجزاء من المُستند
يدعم كاتب ك إمكانية  من المُستند المفتوح والتركيز على أجزاء اُخرى، بهدف مُساعدة المبرمجين على التعامل مع ملفات الشيفرات البرمجية الضخمة.

اختيار مُحرِفات نهايات الأسطر
يدعم كاتب ك إمكانية اختيار مُحرِفاً معيناً لتمثيل نهايات الأسطر في المُستندات، بهدف حل مشكلة اختلاف مُحرِفات نهايات الأسطر بين أنظمة التشغيل المختلفة فتظهر أحياناً M^ وأحياناً <c r>.

استخدام ملحقات
يدعم كاتب ك بضع ملحقات تأتي معه مبدئياً ولكن في حالة أرادها المُستخدِم فَسَيتوجب تفعيلها يدوياً كالتالي:

إعدادات>> إضبط المحرّر>> التمديدات>> س

(حيث سـ هي اسم الملحق المُراد تفعيله)

تكبير/تصغير خط العرض سريعاً
يدعم كاتب ك إمكانية تكبير/تصغير خط العرض سريعاً، حيث يدعم كاتب ك استخدام مفتاح التحكم "Control" + عجلة الفأرة لتكبير/تصغير مقاس الخط سريعاً ومشاهدة النتائج مباشرتاً، بدلاً من اختيار المقاس المُراد ببطئ من قائمة المقاسات المُنسدِلة.

البحث والاستبدال
يدعم كاتب ك إمكانية البحث عن كلمتاً ما ثم إستبدالها بكلمة اُخرى.

النطق
يدعم كاتب ك إمكانية نطق النصوص لذوي الإحتياجات الخاصة، ولكن هذه الميزة تتطلب استخدام البرنامج على بيئة كدي المُتكاملة حيث أن خاصية النطق ماهي سوى جزء مُدمج من برنامج آخر من برامج بيئة كدي.

التراجع/إلغاء التراجع
يدعم كاتب ك المُتقدم خاصيتا التراجع وإلغاء التراجع، بهدف المُساعدة على التراجع عن الأخطاء التي يقوم المُستخدِم بها غافلاً، من خِلال زِر «تراجع» وزِر «إلغ التراجع» الموجودان في شريط الأدوات الرئيسية.

نمط القراءة فقط
يدعم كاتب ك إمكانية عرض المُستندات داخل نمط القراء فقط، بهدف الحماية من أي عبث أو تغيير.

أنماط إدخال Vi
يدعم أنماط إدخال Vi.

المُساهمون
يوجد العديد من المُساهمون في حركة تطوير كاتب ك من حيث المُساهمة بالبرمجة أو الترجمة أو الإبلاغ عن العلل أو اقتراح الأفكار نظراً لكونه برنامج حُر ومفتوح المصدر.

عيوب

يمين إلى يسار
لا يدعم كاتب ك وكاتب ك المُتقدم الكتابة من اليمين إلى اليسار مما يسبب مشاكل لناطقي اللغة العربية أثناء تنسيق المُستندات، ولكن يُمكن تفعيلها يدوياً كالتالي:

الإعدادات>> إضبط المحرّر>> المظهر>> لسان «عام»>> لف حركي للكلمات

بحث عن كلمات عربية
لا يدعم كلاً من كاتب ك وكاتب ك المُتقدم خاصية تجاهل الحركات التشكيلية أثناء البحث، مما يعني وجوب كتابة الكلمة تماماً كما هي عند البحث عنها، فلا يُمكن كتابة «المستخدم» للبحث عن «المُستخدِم».

تثبيت
يُثَبَت كاتب ك من خِلال مراكز البرمجيات الخاصة بالتوزيعات المُتعددة بالبحث عنها تحت اسم Kwrite فهو موجود في الأغلبية العظمى من المستودعات

مَصَادِر

اُنظر أيضًا
 كدي
 كاتب ك المتقدم
 كيت

برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية الصغرى
تطبيقات كدي
حوسبة
محررات نصوص حرة
محررات نصوص لنظام يونكس

كرايت (برمجية)


Avant les Actes d'Union de 1707, les barons du comté de Cromarty élisaient des commissaires pour les représenter au Parlement monocaméral d'Écosse et à la Convention des États.

Après 1708, Cromartyshire et Nairnshire ont alterné pour envoyer un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne et plus tard à la Chambre des communes du Royaume-Uni.

Liste des commissaires du comté

 1600: John Urquhart de Craigfintray
 1617-1633: Sir Thomas Urquhart de Cromarty
1639-41, 1643–44, 1644-47, 1648–51: pas de représentation
Pendant le Commonwealth d'Angleterre, d'Écosse et d'Irlande, les shérifs de Sutherland, Ross and Cromarty étaient représentés conjointement par un Membre du Parlement au Parlement du Protectorat à Westminster. Après la Restauration , le Parlement d'Écosse fut de nouveau convoqué pour se réunir à Édimbourg.
 1665 convention, 1667 convention, 1669–1674, 1678 convention, 1681–82, 1685–1686: George Dallas de St Martins
 1693-1702, 1702-1707: Sir Kenneth Mackenzie de Cromarty and Grandvale
 1693: John Urquhart de Craighouse (expulsé, 1700)
 1700-1701: Roderick Mackenzie de Prestonhall
 1703-1707: Aeneas McLeod de Cadboll

Références

 Margaret D. Young, The Parliaments of Scotland: Burgh and Shire Commissioners, volume 2 (Edinburgh, 1993) p. 791.

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le comté de Ross and Cromarty

Cromartyshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


Cinema
 Main Street (1923), filme dirigido por Harry Beaumont
 Main Street (2010), filme dirigido por John Doyle

Literatura
 Main Street (livro), de Sinclair Lewis

Localidades
 Main Street (Queens), Nova Iorque, Estados Unidos

Música
 Main Street (álbum), de Epicure

Desambiguações de cinema
Desambiguações de literatura
Desambiguações de música
Desambiguações de topônimos

Main Street


Campo de Ledesma es una localidad del municipio de Villaseco, en la comarca de la Tierra de Ledesma, provincia de Salamanca, comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Topónimo

No remite al actual valor predominante zona rural, que sería poco justificable en un contexto donde todo es rural; ha de entenderse más bien en el sentido, plenamente comprobado, de área desarbolada. Son muy abundantes las localidades salmantinas que llevan el nombre de Campo o Campillo. En la mayoría se hace transparente el matiz semántico alusivo a zona rasa y sin árboles. El topónimo se adapta por ello bien a los ruedos pelados que marcan la huella ecológica de las pequeñas ciudades. Campo de Ledesma ocupa una zona notoriamente desarbolada a poniente de la villa. Era famoso el Cazadero del Campo, descampado con mucha liebre, cerca de Campo de Ledesma, mencionado ya por Madoz. El Campo de Salamanca es comarca que en tiempos de Madoz correspondía a los descampados sin árboles situados al sur de la ciudad: «se titula así lo de la izq. del Tormes». También se llamaba El Campo, según Madoz, a un «territorio que comprende varios pueblos en la provincia de Salamanca, partido de Sequeros», quizás en la zona comprendida entre la Sierra Mayor y la Menor. Esta última comarca pervive como topónimo en el nombre de Herguijuela del Campo.

Historia
La fundación de Campo de Ledesma se remonta a la Edad Media, obedeciendo a las repoblaciones efectuadas por los reyes leoneses en la Alta Edad Media.

Con la creación de las actuales provincias en 1833, Campo de Ledesma, aún como municipio independiente, quedó encuadrado en la provincia de Salamanca, dentro de la Región Leonesa.

Finalmente, en septiembre de 1971, mediante el Decreto 2463/1971, el hasta entonces municipio de El Campo de Ledesma quedó integrado en el de Villaseco de los Reyes, al que pertenece actualmente.

Demografía

En 2021 Campo de Ledesma cuenta con una población de 8 habitantes, de los cuales 5 eran hombres y 3 mujeres. (INE 2017). Asimismo, el núcleo urbano de Campo de Ledesma, es decir, sin la población residente en las fincas o dehesas de su antiguo término, cuenta  con 8 habitantes en 2021 (5 hombres y 3 mujeres).

Véase también
 Villaseco de los Reyes

Referencias

El Campo de Ledesma
El Campo de Ledesma

Campo de Ledesma (Villaseco de los Reyes)


CW, cW eller cw har flere betydninger:
 Carrier wave
 Continuous wave - flertydig
 IATA-koden for flyselskabet Air Marshall Islands
 Centiwatt - en SI-enhed for effekt
 The CW - et fjernsynsnet i USA

Se også
 CV

CW


Grand Prix Cycliste de Québec 2017 var den 8. udgave af cykelløbet Grand Prix Cycliste de Québec. Det var det 34. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret 8. september 2017. Løbet blev vundet af slovakiske Peter Sagan fra  for andet år i træk, foran Greg Van Avermaet fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Lars Bak kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Grand Prix Cycliste de Québec 2017


Pest (il).

Eyaletin yüzölçümü 6.394 km², nüfusu 1.077.300'dir. Bölgeye bağlı 40 kasaba vardır.

Kasabaları

(Nüfusa göre sıralı)

Köyleri

Pest (il)


Adavale ist eine kleine Ortschaft im australischen Bundesstaat Queensland, die etwa 100 Kilometer nordöstlich von Quilpie, 186 Kilometer von Charleville und 931 Kilometer von Brisbane entfernt liegt.

Der Ort wurde am 3. Dezember 1872 zur Stadt ernannt und zählte um 1897 fünf Hotels innerhalb seiner Grenzen. Es war ein Zwischenaufenthalt des Transportunternehmens Cobb & Co, das eine Strecke von Charleville über Cheepie nach Windorah bediente. Der Ort wurde unbedeutend, als eine Eisenbahnlinie gebaut wurde und er keinen Anschluss ans Eisenbahnnetz erhielt, sondern Quilpie. Heute hat Adavale nur noch 12 Einwohner. 2006 hatte Adavale und das ihn umgebende Gebiet eine Bevölkerung von 93 Personen. Im Ort gibt es ein kleines Museum in dem historischen Gebäude eines Metzgers, in dem Erinnerungsstücke aus der Vergangenheit von Adavale ausgestellt sind.

Die Temperaturen von Adavale erreichen im Sommer 27 bis 36 °C und im Winter 6 bis 21 °C.

Der Ort ist heute nur auf einer unbefestigten Straße von Quilpie und von Blackall erreichbar. In Adavale gibt es eine Möglichkeit zum Camping.

1872 wurden in der Nähe des Ortes eines der ersten Opalvorkommen Australiens entdeckt.

Einzelnachweise

Ort in Queensland
Hope Vale Shire

Adavale


Tema 13: bătrânețe este un film românesc din 1983 regizat de Cornel Diaconu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Octavian Cotescu, Valeriu Câmpan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983
Filme de comedie românești

Tema 13: bătrânețe


Reinsbüttel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 6,83 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 431 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Natius tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wesselburen-online.de

Reinsbüttel


Burmannia oblonga ist eine blattgrünlose Pflanzenart aus der Familie der Burmanniaceae. Sie ist beheimatet in Asien von Indochina über Thailand und die Malaysische Halbinsel bis nach Sumatra.

Beschreibung
Burmannia oblonga ist eine einjährige, blattgrünlose, durchgehend weißliche, unverzweigte, schlanke wachsende krautige Pflanze, die eine Wuchshöhe von zur Blütezeit 7 bis 20 Zentimeter erreicht. Sie ist vollständig mykotroph. Das Rhizom ist kugelförmig mit einem Durchmesser von 2 bis 5 Millimeter, die Wurzeln sind verdickt und kurz. Die Blätter sind 1,5 bis 3,2 Millimeter lang, sie fehlen am Ansatz und kommen nur vereinzelt am Stängel vor, dort sind sie schuppenartig, dreieckig spitz zulaufend, eng anliegend und gekielt.

Blütezeit ist zwischen Juli und Dezember, selten auch bis Februar und März. Der Blütenstand ist ein aus meist bis zu vier, selten einer Blüte bestehender Doppelwickel. Die annähernd un- bis kurz gestielten Blüten sind 8 bis 14,4 Millimeter lang und von weißer Farbe. Die Blütenröhre ist zylindrisch und 4,5 bis 5,5 Millimeter lang, die 2,8 bis 5,7 Millimeter breiten Flügel sind halbiert länglich-rund bis viereckig und verlaufen vom Ansatz der äußeren Blütenlappen bis zum Ansatzes des Fruchtknotens. Die äußeren Blütenlappen sind breit viereckig und ausgerandet und  rund 2 Millimeter lang und 2 bis 2,5 Millimeter breit, die inneren nicht vorhanden, aber gelegentlich auf eine sackartige Struktur reduziert, die die anliegenden äußeren Lappen verbindet. Die Staubfäden sind ungestielt und setzen im Blütenhüllschlund an, rund 0,5 mm vom Ansatz der Blütenlappen entfernt. Das Konnektiv weist zwei sehr kurze Arme auf, die die Thecae tragen sowie am Ansatz einen kurzen, spitz zulaufenden, nach unten weisenden Sporn. Der Griffel ist fadenförmig, an seinem Ende stehen die drei ungestielten Narben.

Die Fruchtknoten sind kugelförmig bis rautenförmig und rund 4 Millimeter lang. Die  - Kapsel öffnet sich entlang von unregelmäßigen Querschlitzen. Die Samen sind zahlreich, gelb und elliptisch.

Verbreitung
Burmannia oblonga ist beheimatet in Asien von Indochina über Thailand und die Malaysische Halbinsel bis nach Sumatra in Höhenlagen zwischen 800 und 1100 Meter. Sie findet sich in immergrünen Wäldern auf feuchtem Felsgrund, oft vergesellschaftet mit Bambus-Arten. Sie kommt von in Hainan, Sumatra, Malaysia, Kambodscha, Thailand und Vietnam.

Systematik
Die Art wurde 1904 von Henry Nicholas Ridley erstbeschrieben.

Nachweise

Burmanniaceae
Burmanniaceen
Mykoheterotrophe Pflanze

Burmannia oblonga


Marșul Centenarului sau Marșul Centenarului Marii Uniri a fost o manifestație civică coordonată de o serie de organizații neguvernamentale din România și Republica Moldova, cunoscute sub denumirea colectivă de Alianța pentru Centenar. Marșul Centenarului a pornit din Alba Iulia, la 1 iulie 2018, iar destinația finală a fost Chișinăul, la 1 septembrie 2018, și a presupus traversarea Munților Carpați în trei zone diferite din România. Participanții la acest marș, atât cetățeni din România cât și din Republica Moldova, au vizat 300 de orașe și sate din cele două state, cu parcurgerea la pas a locurilor semnificative pentru Marea Unire și Primul Război Mondial. Prin organizarea, amploarea și obiectivele ei, această acțiune este originală în România și Republica Moldova.

Organizarea marșului

Traseul marșului a avut o lungime de 1300 km, fiind segmentat în 11 etape a câte 5 zile:
 Alba Iulia - Căianu Mic (1 - 5 iulie);
 Căianu Mic - Bahnea (7 - 11 iulie);
 Bahnea - Sibiu (13 - 17 iulie);
 Sibiu - Curtea de Argeș (18 - 22 iulie);
 Curtea de Argeș - Târgoviște (24 - 28 iulie);
 Târgoviște - Cerașu (29 iulie - 3 august);
 Cerașu -  Ojdula (5 - 9 august);
 Ojdula - Tecuci (11 - 15 august);
 Tecuci - Vaslui (17 - 20 august);
 Vaslui - Iași (21 - 24 august);
 Iași - Chișinău (26 august - 1 septembrie).

În Marșul Centenarului s-au parcurs, în general, între 20 și 30 de km pe zi de mers pe jos, doar în câteva ocazii excepționale depășindu-se această valoare. Numărul participanților la marș a variat între câțiva zeci și câteva sute, în funcție de regiunea parcursă. Printre localitățile și reperele mai importante în care a ajuns marșul se numără Alba Iulia, Teiuș, Turda, Cluj-Napoca, Reghin, Târgu Mureș, Sighișoara, Mediaș, Copșa Mică, Sibiu, Brezoi, Căciulata, Călimănești, Râmnicu Vâlcea, Curtea de Argeș, Câmpulung, Târgoviște, Ploiești, Cimitirul Eroilor din Tabla Buții, Întorsura Buzăului, Covasna, Parcul Natural Putna - Vrancea, Soveja, Mărăști, Mărășești, Tecuci, Bârlad, Vaslui, Iași, Ungheni, Călărași, Sadova, Lozova, Strășeni și Chișinău. Participanții la marș au fost deseori însoțiți de trei autobuze trimise de Primăria Iași, fiecare având câte o culoare a tricolorului și luând parte la o altă acțiune unionistă denumită Caravana Unirii. Aceste autobuze au fost convertite în muzee mobile pentru expoziții cu imagini din timpul Primului Război Mondial și al Marii Uniri în localități vizate de Marșul Centenarului.

Pe lângă întâlniri cu autoritățile și acces pentru participanți la realitățile românești la fața locului, în organizarea marșului au mai fost cuprinse spectacole, proiecții de film, mișcare fizică și relaxare în mijlocul naturii, seri de chitară, rememorarea cântecelor patriotice, focuri de tabără și lansare de lampioane. Tot în legătură cu aspectele organizatorice, această manifestație a primit o oarecare doză minoră de criticism, însă ținând cont de faptul că marșul este organizat doar de tineri voluntari, fără o finanțare amplă și doar cu donații private, evenimentul poate fi considerat un succes, ceea ce este reflectat și în majoritatea covârșitoare a articolelor din presă și în toate emisiunile de radio și TV. Obiectivul final al marșului a fost realizarea unirii Republicii Moldova cu România.

Traversarea frontierei

Pe 27 august 2018, chiar dacă nu au întâmpinat niciun fel de probleme cu Poliția de Frontieră Română, participanții la Marșul Centenarului au fost refuzați la intrarea în Republica Moldova de către autoritățile moldovenești, sub pretextul deranjării ordinii publice în zona de frontieră. Intrarea în Republica Moldova le-a fost permisă două zile mai târziu, doar după ce România a cerut o explicație pentru această interdicție. Totuși, liderul manifestației, George Simion, a fost întors în România fără o explicație clară din partea autorităților moldovenești.

La final, în ciuda a numeroase piedici din partea autorităților moldovenești, Marșul Centenarului a fost întâmpinat cu entuziasm de mii de oameni, finalizându-se cu o manifestație de amploare în Piața Marii Adunări Naționale din Chișinău.

Referințe

Vezi și
 George Simion
 Unirea Basarabiei cu România
 Unirea Bucovinei cu România

1918 în România
2018 în România

Istoria Basarabiei
Istoria României
Republica Democratică Moldovenească
România în Primul Război Mondial
Unificări naționale

Marșul Centenarului


Amparo Ramos Correa (December 30, 1944 – March 15, 2004) was a popular Colombian dancer famous as a celebrity in the Feria de Cali and as a dancer for several popular Latin musicians. She was nicknamed "Amparo Arrebato" (Arrebato is Spanish for "rapture" or "fury") for her strong and furious way of dancing capable of rousing strong sentiments both in dancers and spectators.

Amparo was born in Cali, Colombia. As a student. she excelled in high-speed athletics and basketball. Later she became the most popular dancer of the annual Santiago de Cali Fair.

Her prominence as dancer began in the 1960s, thanks to recognition of Dámaso Pérez Prado, "The King of Mambo", who invited her to join to his dance group.

Afterwards, the Puerto Rican salsa duo Richie Ray & Bobby Cruz increased her fame when they released their 1970 album Agúzate containing the well-known tune "Amparo Arrebato", composed in honor of the then 23-year-old dancer.

Amparo died of a heart attack at a hospital in Cali at the age of 59.

References

External links
YouTube - Amparo Arrebato, performed by Richie Ray and Bobby Cruz

1944 births
2004 deaths
Colombian female dancers
20th-century Colombian women
People from Cali
Salsa dancers
Tango dancers

Amparo Arrebato


قد يهتم الشيطان  هي رواية من تأليف سبستيان فولكس، وتدور أحداثها في عام 1967 حول الحرب الباردة، وصدرت بمناسبة الاحتفال بمئوية آيان فليمنج مؤسس شخصية جيمس بوند.

وهي أول رواية تكمل لفليمنج بعد موته رغم العديد من المؤلفين والروائيين الذين ألفوا روايات كثيرة لجيمس بوند.

روايات بوليسية

قد يهتم الشيطان (رواية)


Școala Tehnică a Aeronauticii () a fost o instituție de învățământ care pregătea cadre tehnice în diferite specialități din domeniul aviației.

Istoric

Este continuatoarea Școlii de Meseriași Militari ai Aeronauticii de la Pipera-București înființată în 18 octombrie 1920. Prin Decretul nr. 3671/10 noiembrie 1924, școala a primit denumirea de Școala Tehnică a Aeronauticii.

Mutarea de la Pipera-București s-a făcut în toamna anului 1921 într-o fostă cazarmă de husari din Mediaș redenumită ulterior cazarma "Tudor Vladimirescu". La 1 septembrie 1927 s-a mutat în noua cazarmă "Aurel Vlaicu" în apropierea căreia a fost amenajat un aerodrom.

În data de 26 iunie 1931 a fost înscris în această școală principele Mihai. El nu a urmat efectiv cursurile școlii, ci a fost pregătit și instruit la castelul Peleș.

În baza Ordinului Marelui Stat Major nr. 72048/26 iunie 1944, începând cu data de 26 ianuarie 1945 s-au desființat mai multe instituții de învățământ, iar sarcinile acestora au fost preluate de Centrul de Instrucție al Aviației din București alături de care funcționa și Școala Tehnică a Aeronauticii. La 28 aprilie 1945, cele două instituții sunt desființate, în baza condițiilor impuse de Comisia Aliată de Control. Are loc o reorganizare a învățământului militar de aviație și se înființează la Buzău o singură școală, atât pentru naviganți, cât și pentru personalul tehnic.

Prin Ordinul Marelui Stat Major nr. 64067/14.03.1946 se înființează la Mediaș Școala Militară de Ofițeri și Subofițeri de Aviație.

Școala a avut următorii comandanți:
 maior Gheorghe Marinescu (1923-1925);
 locotenent-colonel Constantin Celăreanu (1925-1932);
 comandor Alexandru Păun (1932-1938);
 comandor ing. Constantin Istrate (1938-1945);
 căpitan-comandor Victor Dumitrescu (1945)
 comandor Dumitru Săndulescu (1946).

Note

Bibliografie

Instituții de învățământ militar

Școala Tehnică a Aeronauticii


Benjamin Goodwin Chitwood (1907-1972), un entomologiste et nématologiste américain
 Joie Chitwood (1912-1988), un pilote automobile d'IndyCar et homme d'affaires américain

Chitwood


Mario & Luigi: Paper Jam Bros., kendt i Nordamerika som Mario & Luigi: Paper Jam, er et rollespil udviklet af AlphaDream og udgivet af Nintendo til Nintendo 3DS. Det blev udgivet i Japan og Europa i december 2015, og i Nordamerika i januar 2016. Det er det femte spil i Mario & Luigi-serien, og låner figurer og elementer fra Paper Mario-serien.

Referencer

Computerspil fra 2015
Mario-rollespil
Nintendo 3DS-spil

Mario & Luigi: Paper Jam Bros.


Calvin "Cal" Schenkel (født 27. januar 1947 i Willow Grove, Pennsylvania) er en amerikansk illustrator, grafisk designer, animator og tegneseriekunstner, der har arbejde med albumcover-design som sit speciale.

Han var ansvarlig for det grafiske design af mange af Frank Zappas albumcovers. Schenkels arbejde er ikonisk og i en karakteristisk stil, en forløber for punk-kunst og new wave perioden.

Baggrund og uddannelse
Schenkel voksede op i Oreland, Pennsylvania. Han studerede på Philadelphia College of Art men forlod det efter et semester og gik i gang med at gøre karriere. Som arbejdsløs kunstner i New York City blev Schenkel i 1967 introduceret til Zappa, af hans daværende kæreste, sangeren Sandy Hurvitz (senere kendt som Essra Mohawk).

Schenkels kunst, der i begyndelsen var påvirket af tegneserien Krazy Cat og Mad magazine, havde i 1967 udviklet sin egen "primitive" "flossede" surrealistiske stil. I 1976 afholdt Schenkel, sammen med Don Van Vliet (bedre kendt som Captain Beefheart), en udstilling med sine kunstværker i Greenfields Galleri på Evergreen State College i Olympia, Washington.

Zappa-covers designet af Schenkel
 Lumpy Gravy
 We're Only In It For The Money
 Cruising with Ruben & the Jets
 Uncle Meat
 Hot Rats
 Burnt Weeny Sandwich
 Fillmore East - June 1971
 Just Another Band from L.A.
 The Grand Wazoo
 One Size Fits All
 Tinseltown Rebellion
 Does Humor Belong in Music?
 The Best Band You Never Heard in Your Life (1995 re-issue)
 Playground Psychotics
 Ahead of Their Time
 Cheap Thrills
 Mystery Disc
 Son of Cheep Thrills
 Trout Mask Replica
 Threesome No. 1 and Threesome No. 2 (slipcase art)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Cal Schenkels Webside
 Lambiek Comiclopedia page

Tysk-amerikanere
Animatorer fra USA
Illustratorer fra USA
Personer fra Pennsylvania

Cal Schenkel


Kemnerska gården er en bindingsværksbygning, der ligger i kvarteret Pernilla 12 på Stora Västergatan 6 i Ystad, Sverige. Bygningen strækker sig mellem Stora og Lilla Västergatan.

Den østlig del af gården blev oprindeligt brugt som magasin og blev opført i 1520, mens den anden del, som var beboelse, blev opført omkring 1540. Kemnerska gården er blevet renoveret af flere omgang, senest i 1951-1952 efter bygningen var blevet beskadiget under en brand i 1946.

Efter sigende skulle Karl 12. af Sverige have boet i huset, da han besøgte Ystad i 1699, og det kaldes derfor også for Karl XII-huset. Nyere forskning viser dog, at kongen aldrig har boet på gården. Til gengæld sørgede han for, at den ikke blevet revet ned.

Referencer

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Ystad
Bindingsværksbygninger i Sverige

Kemnerska gården


سليمان يوسف صالح الذويخ (1935 - 15 يونيو 2021) نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الثانية، وفاز بالانتخابات التكميلية ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الأول بـ518 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الثانية، وحصل على 299 صوت وفاز بالمركز الرابع ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الثانية، وحصل على 338 صوت وخسر بعد حلوله في المركز العاشر ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة التاسعة، وحصل على المركز السادس بـ199 صوت.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
مدفونون في مقبرة الصليبخات
مواليد 1356 هـ
وفيات 1442 هـ
وفيات 2021
وفيات في مدينة الكويت

سليمان الذويخ


Tailorbirds are small birds, most belonging to the genus Orthotomus. While they were often placed in the Old World warbler family Sylviidae, recent research suggests they more likely belong in the Cisticolidae and they are treated as such in Del Hoyo et al.
One former species, the mountain tailorbird (and therefore also its sister species rufous-headed tailorbird), is actually closer to an old world warbler genus Cettia.

They occur in the Old World tropics, principally in Asia.

These warblers are usually brightly colored, with green or grey upper parts and yellow white or grey under parts. They often have chestnut on the head.

Tailorbirds have short rounded wings, short tails, strong legs and long curved bills. The tail is typically held upright, like a wren. They are typically found in open woodland, scrub and gardens.

Tailorbirds get their name from the way their nest is constructed. The edges of a large leaf are pierced and sewn together with plant fibre or spider's web to make a cradle in which the actual grass nest is built.

Species
The genus contains 13 species:

Two species moved to the Cettiidae:
 Mountain tailorbird, Phyllergates cucullatus
 Rufous-headed tailorbird, Phyllergates heterolaemus

References

Bibliography
 The New Student's Reference Work/Tailor-Bird
 Baker, Kevin. Warblers of Europe, Asia and North Africa. (2007).
 Ryan, Peter (2006). Family Cisticolidae (Cisticolas and allies). Pp. 378–492 in del Hoyo, J.; Elliott, A.; Christie, D.A. (editors). (2006). Handbook of the Birds of the World. Volume 11. Old World Flycatchers to Old World Warblers''. Lynx Edicions, Barcelona.

External links
Call of the common tailorbird

Cisticolidae

Tailorbird


Adnan Nezirov (3. listopada 1988., Bihać) bosanskohercegovački je pjevač narodne glazbe.

Biografija
Završio je srednju elektrotehničku školu. Pobijedio je na bosanskohercegovačkom glazbenom natjecanju ZMBT u sezoni 2009./2010. Također je sudjelovao i u Zvijezdama Granda gdje je u finalu zauzeo 3. mjesto po izboru publike 2017. godine.

Diskografija
Albumi

 Daleko si, 2011.

Singlovi
 Zavoli me, 2015.
 Neću ja ljubav drugu, 2018.
 Drži me da ne padnem, 2019.
 Braća (duet sa Mirzom Delićem), 2020.

Izvori

Bosanskohercegovački pjevači

Adnan Nezirov


Pierre Emile Kordt Højbjerg (* 5. August 1995 in Kopenhagen) ist ein dänischer Fußballspieler, der seit August 2020 beim englischen Erstligisten Tottenham Hotspur unter Vertrag steht.

Karriere

Vereine

Kindheit und Jugend in Dänemark
Geboren in Kopenhagen, trat Pierre Emile Højberg als Kind dem BK Skjold aus dem Stadtteil Østerbro, wo er auch aufwuchs, bei, bei dem auch Kenneth Zohoré und Yussuf Poulsen das Fußballspielen begannen. Dort spielte er vier Jahre und wechselte dann in das Nachwuchsleistungszentrum des FC Kopenhagen, eines der größten dänischer Vereine, das allerdings erst seit 1992 besteht, nachdem die ersten Mannschaften von Kjøbenhavns Boldklub und B 1903 Kopenhagen zusammengelegt wurden. Hier spielte Højbjerg zwei Jahre lang, wo laut eigener Aussage der Spaß weg war, da er sich nicht wohlgefühlt hatte, weil er im Mittelfeld spielen wollte, der Verein ihn allerdings als Stürmer sah. Ein Jugendtrainer von Brøndby IF, beheimatet in der gleichnamigen Kommune im Kopenhagener Umland und der Erzrivale des FCK, hatte indes seit längerem sein Interesse an Pierre Emile bekundet, jedoch entschied dieser sich zunächst für einen Verbleib beim FC Kopenhagen, ehe er sich später dann doch für einen Wechsel zu Brøndby IF entschied. Beim FCK war Pierre Emile Højbjerg unglücklich gewesen, der Wechsel ins Kopenhagener Umland war für ihn allerdings der Wendepunkt, da er nun auch in seiner Altersklasse zum besten dänischen Spieler des Jahres gekürt wurde. Björn Andersson, der während seiner aktiven Karriere für den FC Bayern München aktiv und später als Scout für die Münchner tätig war, empfahl den Dänen später Michael Tarnat, der seinerzeit sportlicher Leiter der Nachwuchsabteilung des FC Bayern war, und der während eines Spiels von Brøndby IF gegen den FC Kopenhagen, welches der Kopenhagener Vorortverein mit 5:2 gewann, ein Zeuge eines Hattricks von Pierre Emile Højbjerg war. Dieser wurde im Dezember 2011 beim FCB vorstellig und entschied sich kurze Zeit später für einen Wechsel in die bayerische Landeshauptstadt.

FC Bayern München

Mit dem Beginn der Saison 2012/13 wechselte Højbjerg in das Nachwuchsleistungszentrum des FC Bayern München. Obwohl er eigentlich für den U19-Nachwuchs des Vereins vorgesehen war, bestritt er dort am 12. August 2012 (1. Spieltag) lediglich ein einziges Spiel. Drei Tage später debütierte er in der von Mehmet Scholl trainierten zweiten Mannschaft. Am 13. April 2013 (29. Spieltag) kam Pierre Emile Højbjerg gegen den 1. FC Nürnberg als Einwechselspieler zu seinem ersten Bundesligaeinsatz. Der FC Bayern München spielte seinerzeit die beste Saison seiner Vereinsgeschichte und gewann zum ersten Mal das Triple, wobei Højbjerg weder im Champions-League-Finale (2:1 gegen den Ligakonkurrenten Borussia Dortmund) noch im Endspiel um den DFB-Pokal (3:2 gegen den VfB Stuttgart) zum Kader gehörte. Spielpraxis sammelte er hauptsächlich in der zweiten Mannschaft in der viertklassigen Regionalliga Bayern.

Im September 2013 unterschrieb Højbjerg beim FC Bayern München einen Profivertrag mit einer Laufzeit bis Sommer 2016. Auch wegen seiner Verletzungen konnte er sich keinen Stammplatz erkämpfen und kam bis zur Winterpause der Saison 2014/15 zu lediglich 17 Bundesligaeinsätzen.

FC Augsburg und Schalke 04
Am 8. Januar 2015 verlängerte Højbjerg seine Vertragslaufzeit beim FC Bayern bis zum 30. Juni 2018 und wurde bis zum Ende der Saison 2014/15 an den Ligakonkurrenten FC Augsburg ausgeliehen. Bei den bayerischen Schwaben war er gesetzt und schoss zudem am 11. April 2015 bei der 1:2-Auswärtsniederlage gegen den Aufsteiger SC Paderborn 07 sein erstes Bundesligator. Zum Ende der Saison qualifizierte sich der FC Augsburg durch einen 3:1-Erfolg am letzten Spieltag im Auswärtsspiel gegen Borussia Mönchengladbach erstmals für die UEFA Europa League, wobei Højbjerg in jener Partie in der 72. Minute den Treffer zum 1:1-Ausgleich erzielte.

Zur Saison 2015/16 kehrte er zunächst zum FC Bayern München zurück. Ende August 2015 wurde Pierre Emile Højbjerg für den Rest der Saison über ein Leihgeschäft an den FC Schalke 04 abgegeben. Auch im Ruhrgebiet war der gebürtige Kopenhagener Stammspieler und wurde dabei genau wie in Augsburg als zentraler oder offensiver Mittelfeldspieler eingesetzt. Die Schalker schieden im DFB-Pokal in der zweiten Runde gegen Borussia Mönchengladbach aus, in der UEFA Europa League bedeutete Schachtar Donezk in der Zwischenrunde Endstation. In der Liga belegte der FC Schalke 04 mit Højbjerg den fünften Platz.

FC Southampton

Im Juli 2016 wechselte er in die Premier League zum FC Southampton. Pierre Emile Højbjerg unterschrieb dort einen Fünfjahresvertrag. Bei den Saints pendelte er in seiner ersten Saison unter dem französischen Übungsleiter Claude Puel zwischen Ersatzbank und Startelf, daher standen zum Saisonende lediglich 22 Einsätze, wobei er dabei in 14 Partien in der Startformation stand zu Buche. In seiner Premierensaison in Southampton spielte Højbjerg mit dem Verein zudem in der UEFA Europa League, wobei der FC Southampton nach der Gruppenphase ausschied. Zu Beginn der zweiten Saison gehörte er oft nicht zum Kader und absolvierte erst am zehnten Spieltag seine erste Partie im Ligaalltag. In der Folge erkämpfte Pierre Emile Højbjerg sich seinen Stammplatz und in den folgenden Jahren wurde er unter dem österreichischen Trainer Ralph Hasenhüttl, der ab Ende 2018 der neue Manager des FC Southampton war, zum Kapitän und Schlüsselspieler.

Tottenham Hotspur
Im August 2020 wechselte er nach London zu Tottenham Hotspur mit Trainer José Mourinho. Er unterschrieb einen Vertrag bis 2025. Bei den Lilywhites wurde Højbjerg Stammspieler, dabei kam er in allen 38 Saisonspielen in der Premier League zum Einsatz, hauptsächlich als defensiver Mittelfeldspieler. Im Carabao Cup erreichte Tottenham Hotspur mit dem Dänen das Finale, verlor allerdings gegen Manchester City.

Nationalmannschaften

Nachwuchs
Pierre Emile Højbjerg spielte von 2010 bis 2011 für die U16-Nationalmannschaft und lief dabei in sechs Partien auf, darunter dreimal im Mercedes Benz Aegean Cup. Ohne vorher für die U17-Nationalmannschaft gespielt zu haben, wurde er von Trainer Thomas Frank für den Kader für die Europameisterschaft 2011 in Serbien nominiert. Dort erreichte seine Mannschaft das Halbfinale und schied gegen Deutschland aus. Højbjerg kam dabei zu drei Einsätzen und nahm in der Folgezeit in dieser Altersklasse auch an der Weltmeisterschaft 2011 in Mexiko teil. Dort schieden die Dänen nach der Gruppenphase aus, dabei kam Pierre Emile Højbjerg im Spiel gegen Australien zu seinem einzigen Turniereinsatz. Bis 2012 kam er in 18 Partien zum Einsatz und schoss fünf Tore.

Von 2012 bis 2013 spielte Højbjerg sechsmal für die U19-Nationalmannschaft (drei Tore), darunter fünfmal in der Qualifikation für die Europameisterschaft 2013. Am 11. Oktober 2013 lief er beim 2:2 im EM-Qualifikationsspiel in Aalborg gegen Slowenien erstmals für die U21-Nationalmannschaft auf. Mit der Mannschaft qualifizierte sich Pierre Emile Højbjerg für die Europameisterschaft 2015 in Tschechien und erreichte dort das Halbfinale, in dem die Dänen gegen den späteren Titelträger Schweden ausschieden. Dabei kam er zu drei Einsätzen. Insgesamt bestritt Højbjerg acht Spiele, in denen er vier Tore erzielte.

A-Nationalmannschaft
Bereits am 28. Mai 2014 lief Pierre Emile Højbjerg beim 1:0-Sieg im Freundschaftsspiel in Kopenhagen gegen Schweden erstmals für die A-Nationalmannschaft Dänemarks auf. In der Qualifikation für die Europameisterschaft 2016 in Frankreich kam er zu sieben Einsätzen und die Dänen belegten trotz einer guten Ausgangslage – nach einer Niederlage, einem Unentschieden sowie zwei Siegen aus den ersten vier Partien waren die Dänen vor dem Endspurt Zweiter – den dritten Platz und mussten somit in die Play-offs, wo Danish Dynamite gegen den Nachbarn aus Schweden ausschied und somit das Endturnier verpasste. Højbjerg war in diesen Partien zum Einsatz gekommen. In der folgenden Qualifikation für die Weltmeisterschaftsendrunde 2018 in Russland kam er in lediglich drei Partien zum Einsatz und so gehörte er nach der erfolgreichen Qualifikation bei der Endrunde an sich auch nicht zum dänischen Kader. In der Vorausscheidung zur europaweit ausgetragenen Europameisterschaft 2021, die eigentlich für das Jahr 2020 geplant war, allerdings wegen der Corona-Krise verschoben werden musste, kam Pierre Emile Højbjerg in acht Spielen zum Einsatz. Dabei qualifizierten sich die Dänen als Gruppenzweiter für die Endrunde. Anschließend wurde er in den dänischen Kader für das Turnier berufen. Dort erreichte er mit seiner Mannschaft das Halbfinale und wurde in das Team des Turniers gewählt.

Erfolge / Auszeichnungen
 Erfolge
 FIFA-Klub-Weltmeister: 2013
 Champions-League-Sieger: 2013 (ohne Einsatz)
 UEFA-Super-Cup-Sieger: 2013
 Deutscher Meister: 2013, 2014, 2015
 DFB-Pokal-Sieger: 2013 (ohne Einsatz), 2014
 Meister der Regionalliga Bayern: 2014
 Auszeichnungen
 Wahl in das Team des Turniers der Europameisterschaft 2021
 Dänemarks Fußballer des Jahres: 2022

Sonstiges
Højbjerg wurde als Sohn eines Dänen und einer Französin in Kopenhagen geboren. Neben der dänischen besitzt er auch die französische Staatsbürgerschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Dänemark)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Dänemark)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (Dänemark)
Fußballspieler (FC Bayern München)
Fußballspieler (FC Augsburg)
Fußballspieler (FC Schalke 04)
Fußballspieler (FC Southampton)
Fußballspieler (Tottenham Hotspur)
Deutscher Meister (Fußball)
DFB-Pokal-Sieger
FIFA-Klub-Weltmeister
Sportler (Kopenhagen)
Däne
Franzose
Geboren 1995
Mann

Pierre Emile Højbjerg


Maadiar, de son vrai nom Xavier Daban, né le  à Paris, est un auteur de bande dessinée, enseignant français agrégé de géographie et youtubeur français. Il est également le chanteur du groupe Staliar et du Paris Bluegrass Project.

Biographie
Maadiar commence à être actif dans la bande dessinée en ligne lors de ses études à l'IEP de Rennes via le mouvement des blogs BD. Il est actif sur Le blog de Xavier Daban au moins à partir de 2006 puis par la suite sur le blog Maadiar / Маадяр Blog Blog. C'est à partir de 2010 que l'usage du pseudonyme de Maadiar, dont l'origine est mal connue, s'impose pour signer sa production. À partir de 2008, Maadiar anime pour VICE Magazine "La page du lundi" une page de bande-dessinée traitant l'actualité de manière humoristique.

Par la suite il participe à divers ouvrages collectifs (Gaza, AAAAAAAAh, ma copine est une extra-terrestre !réalisé avec son ami Thomas Mathieu) et collabore au magazine culturel Gonzaï. En 2014, les éditions du Pélimatin publient son premier album, Mathurin Soldat : Un crayon dans le canon, inspiré par les lettres de guerre envoyées par le peintre Mathurin Méheut pendant la Première Guerre Mondiale. Le , il est l'invité de l'émission Un autre jour est possible présentée par Tewfik Hakem sur France Culture pour parler de cet ouvrage. En juillet 2015, les planches originales de la bande dessinée sont exposées temporairement au musée Mathurin-Méheut, situé à Lamballe, la ville natale du peintre-soldat. L'ouvrage est rééditée dans une version corrigée et augmentée en 2023 aux éditions Lapin.

Pendant plusieurs années, Maadiar met en image des témoignages et lettres de soldats de la Deuxième Guerre mondiale pour le compte du magazine pour anciens combattants La Charte, le magazine de la Fédération André Maginot.

En septembre 2021, Maadiar fait paraître son premier roman Frédéric Beigbeder : a fanfiction, un roman érotique et critique sur l'écrivain Frédéric Beigbeder.

En 2022, La Boîte à bulles publie son second album, Tassili : Une femme libre au néolithique, qu'il scénarise pour la dessinatrice Fréwé. Ce récit imagine, dans une optique féministe, la vie d'une jeune femme durant la Préhistoire.

Publications
Gaza, La Boîte à bulles, collectif, avec Thomas Mathieu et Maximilien Leroy, collection « Contre-Cœur », 2009 (ISBN 9782849530795)
AAAAAAAAh, ma copine est une extra-terrestre !, collectif, avec Thomas Mathieu et Wouzit, Du Moule A Gauffres Editeurs, 2013 (ISBN : 9782918567141)
 Mathurin Soldat : Un crayon dans le canon, Éditions du Pelimantin, 2014 .
 Tassili : Une femme libre au néolithique (scénario), avec Fréwé (dessin), La Boîte à bulles, 2022 .
 Frédéric Beigbeder : a fanfiction, les Éditions du Bourbier, autoédition, 2021 (ASIN :  B09FGWTNTF)

Notes et références

Liens externes

Auteur français de bande dessinée
Naissance en mars 1985
Naissance à Paris

Maadiar


Lorenzo Lorraine Langstroth ili L. L. Langstroth (Philadelphia, Pennsylvania, 25. prosinca 1810. – Dayton, Ohio, 6. listopada 1895.), američki pčelar, pastor i učitelj a smatra se utemeljiteljem američkog pčelarstva. Stvorio je modernu LR košnice.

Životopis
Langstroth je rođen u Philadelphiji u Pensilvaniji 25. prosinca 1810. Diplomirao je na Sveučilištu Yale 1831., a potom je tamo držao tutorstvo od 1834. do 1835. Nakon toga, bio je pastor raznih kongregacijskih crkava u Massachusettsu, uključujući Južnu crkvu u Andoveru, Massachusetts, u svibnju 1836. Od 1843. Do 1848., služio je kao pastor Druge kongregacijske crkve u Greenfieldu u Massachusettsu. Godine 1848. Langstroth je postao ravnatelj škole mladih dama u Greenfieldu u Massachusettsu.

Doprinosi pčelarenju
Lisna košnica, koju je 1789. izumio François Huber u Švicarskoj, bila je potpuno pomična košnica s okvirima, ali imala je čvrste okvire koji su dodirivali i činili "kutiju". Okviri sa saćem u ovoj košnici ispitivani su poput stranica u knjizi. Langstroth je priznao Huberov doprinos i napomenuo: "Korištenje Huberove košnice zadovoljilo me je da se, uz odgovarajuće mjere predostrožnosti, saća mogu ukloniti bez napada pčela i da su ti insekti sposobni biti ukroćeni do iznenađujuće mjere. Bez znanja o tim činjenicama, trebao bih smatrati košnicu koja dopušta uklanjanje saća preopasnom za praktičnu upotrebu. " ("Langstroth o medonosnoj pčeli", 1860.)

Razvoj pčelinjeg razmaka
Langstroth je bio zaslužan za otkrivanje pčelinjeg razmaka, iako je to otkriće već bilo primijenjeno u europskim košnicama. U Europi su i Jan Dzierżon i August von Berlepsch bili usredotočeni na bočno otvorene košnice. Ako je razmak manji od 6 mm, pčele ga zalijepe propolisom, a ako je veći od 10 mm u tom prostoru grade saće. Ovo Langstrothovo otkriće je bila najveća prekretnica u povijesti uzgoja pčela i bez tog izuma ne bi bilo ni modernog pčelarstva.

Otkriće nove konstrukcije košnica

Dana 5. listopada 1852. Langstroth je primio patent za prvu košnicu s pomičnim okvirom u Americi. LR košnica je najraširenija košnica u svijetu i svi se pčelari slažu da se samo s njom danas može isplativo (ekonomično) pčelariti. Sastoji se iz: podnice, 3 nastavka s po 10 okvira, matične rešetke, hranilice, poklopca, pokrovne daske i krova.

Ranije se ovaj tip košnice upotrebljavao samo s jednim plodištem, ali je praksa pokazala da je to nedovoljno pa se prešlo na upotrebu dva plodišta. Plodišta i medišta su razdvojena matičnom rešetkom, tako da matica ne ulazi u medište, i posjećuju ih samo pčele radilice koje u njegovo saće odlažu nektar koji će biti pretvoren u med. Također je vremenom uočeno da matica radije boravi u gornjem nego u donjem plodištu i da u njemu uglavnom razvija leglo. Međutim, kasnije je uvedeno načelo zamjene položaja gornjeg i donjeg plodišta na svakih 10 do 15 dana, omogućujući tako ravnomjerno razvoj legla u donjem i gornjem plodištu. LR košnica ima leto (otvor) na oba plodišta, ali pošto je ovo košnica s više nastavaka, dobro bi bilo da svaki nastavak (svako plodište i medište) ima otvor za izletanje i uletanje pčela.

Godine 1853. Langstroth se vratio u Greenfield, Massachusetts iz Philadelphije, i objavio knjigu Košnica i medonosna pčela (eng. The Hive and the Honey-Bee), koja je pružala praktične savjete o radu s pčelama, a nakon više od 40 izdanja, i danas je u tisku. Knjiga Langstroth o medenosnoj pčeli (eng. Langstroth on the Honey Bee) objavljena je 1860.

Preseljenje u Oxford, Ohio
Godine 1858. Langstroth se preselio u Oxford, Ohio i svoje vrijeme posvetio pčelarstvu. Zemljište je bilo 10 hektara (40 000 m2) i bilo je idealno mjesto za držanje pčela. Langstroth je posadio niz stabala lipe u ulici i stabla jabuka na cijelom svom imanju. Sijao je sjeme heljde i djeteline, koristeći 4 000 hektara zemlje kao svoj vrt, ispunjen cvijećem koje pčele najviše vole, i nazvao ga svojim medenim vrtom. Dom u kojem je živio od 1858. do 1887. godine, izgrađen je 1856. i sada se zove Langstroth Cottage; proglašen je nacionalnom povijesnom znamenitošću. Doniran je Zapadnom ženskom koledžu, a danas je dom Sveučilišnog centra u Miamiju za poboljšanje učenja i poučavanja.

Langstroth je prve talijanske pčele dobio 1863.; talijanske pčele bile su produktivnije od europskih pčela koje su u to vrijeme bile najčešće u Americi. On i njegov sin prodavali su talijanske matice po 20 američkih dolara, a u jednoj godini prodavali su ih stotinjak, a mnoge su poslane poštom po cijelim Sjedinjenim Američkim Državama.

Izvori

Vanjske poveznice

Pčelarstvo
Američki izumitelji

Lorenzo Lorraine Langstroth


El Ministerio de Defensa de la  República de Croacia ( o MORH) es el Ministerio del Gobierno de Croacia, que está al cargo de los  militares de la nación. El Ministerio fue creado en 1990.

Ministros

Véase también
Fuerzas Armadas de Croacia

Referencias

Croatia
Fuerzas armadas de Croacia

Ministerio de Defensa (Croacia)


الجيش الإمبراطوري الياباني  والترجمة الحرفية لها «جيش الإمبراطورية اليابانية العظمى» كان الجيش البري المعتمد سابقًا في اليابان الإمبراطورية بين عامي 1867 و1945، وكان يتبع لمكتب القيادة العامة للجيش الإمبراطوري ووزير الحرب والذين يتبعان للإمبراطور كآمر أعلى للقوات البرية والبحرية.

الأصول
في منتصف القرن التاسع عشر، لم يكن لليابان جيش وطني موحد، وانقسمت البلاد إلى نطاقات إقطاعية (هان) تحت سيطرة شوغونية توكوغاوا (باكوفو)، التي حكمت اليابان منذ 1603. كان جيش باكوفو الذي شكّل قوة كبيرة مجرّد جيش واحد من ضمن جيوش أخرى، واعتمدت مآرب باكوفو الرامية إلى السيطرة على الأمة اليابانية على تعاون جيوش تابعيه. أدى افتتاح البلاد بعد قرنين من العزلة إلى استعراش مييجي وحرب بوشين في 1868. سيطر نطاقا ساتسوما وتشوشو على التحالف ضد الشوغونية.

حرب بوشين
في 27 يناير 1868، وصلت التوترات بين الجانبين الشوغوني والإمبراطوري إلى ذروتها عندما سار توكوغاوا يوشينوبو إلى كيوتو، مصحوبًا بقوة قوامها 15,000 شخص، تدرب بعضهم على يد مستشارين عسكريين فرنسيين. وكان في مواجهتهم 5000 جندي من نطاقات ساتسوما وتشوشو وتوسا. وعند تقاطع طريقى توبا وفوشيمي جنوب كيوتو مباشرة اشتبكت القوتان. في اليوم الثاني، أعطيت راية إمبراطورية للقوات المدافعة عن حقوق الإمبراطور، وعُين أحد أقارب الإمبراطور، اسمه نيناجينوميا يوشياكي، قائدًا عاما اسميًا، ما جعل القوات الموالية للإمبراطورية جيشًا إمبراطوريًا رسميًا. وفي النهاية، تراجعت قوات بافوكو إلى أوساكا، وأمرت القوات المتبقية بالتراجع إلى إدو. غادر يوشينوبو وأقرب مستشاريه إلى إدو على متن سفينة. شكّل التصادم في توبا فوشيمي بين القوات الإمبراطورية والشوغونية بداية الصراع. ومع وجود البلاط في كيوتو خلف تحالف ساتسوما وتشوشو وتوسا، تقدمت نطاقات متعاطفة مع القضية - مثل توتوري (إينابا) وأكي (هيروشيما) وهيزن (ساغا)- لتأخذ دورًا أكثر نشاطًا في العمليات العسكرية. وسرعان ما أعلنت النطاقات الغربية التي دعمت الشوغونية أو بقيت محايدة دعمها لحركة الاستعراش.

احتاجت ولاية مييجي الناشئة قيادة عسكرية جديدة لعملياتها ضد الشوغونية. في عام 1868، كان «الجيش الإمبراطوري» مجرد مزيج من جيوش النطاقات، وأنشأت الحكومة أربع فرق عسكرية: توكايدو، توساندو، سان إندو، هوكوريكودو، سُميت تبعًا للطرق السريعة الرئيسة. أشرفت على هذه الجيوش الأربعة قيادة عليا جديدة، القيادة العليا للحملة الشرقية، التي رأسها الأمير أريسوغاوا نو ميا، مع اثنين من نبلاء البلاط بصفتهما ضابطي أركان كبيرين. ربط هذا الأمر بين تجمع جيوش النطاقات والبلاط الإمبراطوري، الذي كان المؤسسة الوطنية الوحيدة في دولة قومية على طريق التشكل. أكد الجيش باستمرار على صلته بالبلاط الإمبراطوري: أولًا، بهدف إضفاء الشرعية على قضيته؛ ثانيًا، بغية وصف أعداء الحكومة الإمبراطورية بأنهم أعداء للبلاط وخونة. وأخيرًا، لكسب التأييد الشعبي. ولتوفير إمدادات الغذاء والأسلحة وغيرها من الإمدادات للحملة، أنشأت الحكومة الإمبراطورية محطات ترحيل لوجستية على طول ثلاثة طرق سريعة رئيسة. حَوَت هذه المستودعات الصغيرة مواد مخزونة مقدمة من النطاقات المحلية الموالية للحكومة، أو مُصادرة من البافوكو وغيرهم من معارضي الحكومة الإمبراطورية. وعمل القرويون المحليون بشكل روتيني بصفة حمالين لنقل وتسليم الإمدادات بين المستودعات ووحدات الجبهة الأمامية.

عقبات في طريق تشكيل الجيش الموحد
قاتل الجيش الجديد بدايةً في إطار ترتيبات مؤقتة، بوجود قنوات قيادة وسيطرة غير واضحة وعدم وجود قاعدة تجنيد موثوقة. ورغم القتال من أجل القضية الإمبراطورية، كانت الكثير من الوحدات موالية لنطاقاتها لا للبلاط الإمبراطوري. في مارس 1869، أنشأت الحكومة الإمبراطورية مكاتب إدارية متنوعة، ضمت فرعًا عسكريًا؛ وفي الشهر التالي نظمت حرسًا شخصيًا إمبراطوريًا مكونًا من 400 إلى 500 شخص، من قوات ساتسوما وتشوشو مدعومة بوجود المحاربين القدامي الذين شاركوا في اشتباك في توبا فوشيمي، بالإضافة إلى اليومان والرونين (الساموراي الذي فقد سيده) من مختلف النطاقات. طلب البلاط الإمبراطوري من النطاقات تقييد حجم جيوشها المحلية والمساهمة في تمويل مدرسة تدريب الضباط الوطنية في كيوتو. في غضون بضعة أشهر، حلت الحكومة الفرع العسكري والحرس الإمبراطوري: الأول لم يكن نافعًا وافتقر الأخير إلى الأسلحة والمعدات الحديثة. أنشئت منظمتان جديدتان بديلتان، هما مديرية الشؤون العسكرية التي تألفت من مكتب للجيش وآخر للبحرية. جنّدت المديرية جيشًا من مساهمات القوات من كل نطاق بما يتناسب مع الإنتاج السنوي للأرز في كل نطاق (مقدرًا بالكوكو). ضم هذا الجيش الساموراي والعوام من مختلف النطاقات في صفوفه. ومع استمرار الحرب، توقعت مديرية الشؤون العسكرية أن تجمع قوات من المناطق الأكثر ثراء، وفي يونيو، ثبت هيكل الجيش، وكان مطلوبًا من كل نطاق إرسال عشرة رجال مقابل كل 10,000 كوكو من الأرز المنتج. ولكن هذه السياسة وضعت الحكومة الإمبراطورية في منافسة مباشرة مع النطاقات في موضوع التجنيد العسكري، وهو ما لم يُسوّى حتى أبريل 1868، عندما منعت الحكومة النطاقات من تجنيد القوات. وبذلك فإن نظام الحصص لم يعمل على النحو المنشود وألغي في العام التالي.

واجهت القوات الإمبراطورية الكثير من الصعوبات خلال الحرب، وخاصة خلال الحملة في شرق اليابان. غالبًا ما اقترح المقر في كيوتو البعيدة خططًا تتعارض مع الظروف المحلية، ما أدى إلى توترات مع الضباط في الميدان، الذين تجاهلوا في كثير من الحالات التوجه المركزي لصالح العمل أحادي الجانب. وافتقر الجيش إلى هيئة أركان مركزية قوية قادرة على تنفيذ الأوامر. وبالتالي، كانت الوحدات العسكرية تحت رحمة القادة وتوجيهاتهم. وساء الوضع بغياب عقيدة تكتيكية موحدة، فتركت الوحدات للقتال وفقًا للتكتيكات التي يفضلها قادتها. زاد استياء الكثير من القادة ذوي الرتب الدنيا واحتكر النبلاء مناصب الجيش العليا مع الساموراي من تشوشو وساتسوما. وسبّب استخدام عامة الناس في الجيش الجديد استياء فئة الساموراي. حققت حكومة مييجي الناشئة نجاحًا عسكريًا، إلا أنها خلّفت محاربين ساخطين وعوام مهمشين، ونسيجًا اجتماعيًا ممزقًا.

بعد هزيمة شوغونية توكوغاوا والعمليات في شمال شرق هونشو وهوكايدو لم ينشأ جيش وطني حقيقي. اعترف الكثيرون في ائتلاف الاستعراش بالحاجة إلى سلطة مركزية قوية، ورغم انتصار الجانب الإمبراطوري، ظلت حكومة مييجي المبكرة ضعيفة وكان على القادة الحفاظ على أوضاعهم مع النطاقات التي كانت قواتها العسكرية ضرورية لأي هدف تريد الحكومة تحقيقه. اختلف قادة الاستعراش حول التنظيم المستقبلي للجيش. دعا أومورا ماسوجيرو الذي سعى إلى تشكيل حكومة مركزية قوية على حساب النطاقات إلى إنشاء جيش وطني دائم على طول الخطوط الأوروبية تحت سيطرة الحكومة، وإدخال التجنيد العام وإلغاء فئة الساموراي. وفضل أوكوبو توشيميتشي قوة متطوعة صغيرة تتكون من الساموراي السابقين. أدت آراء أومورا المتعلقة بتحديث الجيش الياباني إلى اغتياله في عام 1869 ونُفذت أفكاره إلى حد كبير على يد ياماغاتا أريتومو بعد وفاته. قاد ياماغاتا وحدات مختلطة من العوام وساموراي تشوشو خلال حرب بوشين وكان مقتنعًا بجدارة الجنود الفلاحين. ورغم أنه من فئة الساموراي، وإن كان من طبقة دُنيا، لم يثق ياماغاتا بفئة المحاربين، واعتبر الكثيرين منهم خطرًا واضحًا على دولة مييجي.

مراجع

انظر أيضا
 حادثة مارس
 حادثة أكتوبر
 حادثة الأكاديمية العسكرية
 مذبحة كالاجونج
 معركة تشانغده

إمبراطورية اليابان
الجيش الياباني
اليابان في الحرب العالمية الثانية
انحلالات سنة 1945 في اليابان
تأسيسات سنة 1868 في اليابان
تاريخ اليابان العسكري

جيوش منحلة
عسكرية إمبراطورية اليابان
وحدات وتشكيلات عسكرية انحلت في 1945
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1868

الجيش الإمبراطوري الياباني


Julia Siart (* 5. Mai 1986) ist eine österreichische Hammerwerferin und Kugelstoßerin.

Bislang wurde sie viermal nationale Meisterin im Hammerwurf (2007, 2009–2011) und einmal im Kugelstoßen (2011).

Persönliche Bestleistungen

 Kugelstoßen: 13,88 m, 7. August 2011, Innsbruck
 Hammerwurf: 57,60 m, 6. August 2011, Innsbruck (österreichischer Rekord)

Weblinks

 Athletenporträt beim ÖLV
 Julia Siart auf www.hammerwerfer.at
 Athletenporträt von Julia Siart bei der IAAF

Hammerwerfer (Österreich)
Kugelstoßer (Österreich)
Teilnehmer an den Europaspielen (Österreich)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Österreicher
Geboren 1986
Frau

Julia Siart


An Dimorphorchis lowii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Dimorphorchis lowii in nahilalakip ha genus nga Dimorphorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dimorphorchis

Dimorphorchis lowii


Omer Kovač (Godijeno, Foča, 1932. – 1949.), bosanskohercegovački muslimanski aktivist. Rođen u Godijenu kod Foče. Pohađao je Gazi Husrev-begovu medresu. Direktor Medrese Sulejman Kemura našao mu je letke i dojavio miliciji, nakon čega je uhićen te procesuiran s ostatkom velike skupine Mladih muslimana 1949. Tijekom istrage stravično mučen. Podlegao od mučenja.

Izvori

Mladi Muslimani

Omer Kovač


Joaquim José da Silva Xavier (; 12 November 1746 – 21 April 1792), known as Tiradentes (), was a leading member of the colonial Brazilian revolutionary movement known as Inconfidência Mineira, whose aim was full independence from Portuguese colonial rule and creation of a republic. When the separatists' plot was uncovered by authorities, Tiradentes was arrested, tried and publicly hanged.

Since the advent of the Brazilian Republic, Tiradentes has been considered a national hero of Brazil and patron of the Military Police.

Early life

Tiradentes was born on the Fazenda do Pombal, near the village of Santa Rita do Rio Abaixo, at the time disputed territory between the towns of São João del-Rei and Tiradentes, in the Captaincy of Minas Gerais.

Joaquim José da Silva Xavier was the fourth of seven children of Portuguese-born Domingos da Silva Santos and of Brazilian-born Antônia da Encarnação Xavier.

According to his mother's 1757 inventory, there were 35 slaves on the family's large fazenda of Pombal, where they also worked as miners. A porch provided external access to an oratory, and there were slave quarters and communal kitchens. A large and valuable quantity of mining equipment was also listed in the inventory.

In 1755 after the death of his mother, he went with his father and brothers to the town of São José. Two years later, when he was 11 years old, his father died. With the premature death of his parents, his family soon lost its property due to debt. Having received no regular education, he entered under the tutelage of his uncle and godfather Sebastião Ferreira Leitão, who was a dentist. He worked as a peddler and a miner, and he became a partner in a pharmacy in Vila Rica. He dedicated himself to pharmaceutical practices and dentistry, which earned him the nickname Tiradentes. "Tiradentes" means "tooth puller", a pejorative denomination adopted during the trial against him. According to Brother Raimundo de Penaforte, Tiradentes "adorned his mouth with new teeth which he made himself that seemed natural". He also occasionally worked as a doctor in light of knowledge about medicinal plants acquired with his cousin, Brother José Mariano da Conceição Veloso, a celebrated botanist of the time.

Political ideas

Tiradentes used knowledge he acquired about minerals while working as a miner to enter the public service as a terrain surveyor.

He later joined the Minas Gerais Dragoon Regiment, where he was given command of a detachment and sent on missions to cities along "Caminho Novo", a road between Vila Rica (then capital of Minas Gerais) and Rio de Janeiro through which gold was sent to the coast, ultimately to be shipped to Portugal.

Over time, witnessing the transit of goods along Caminho Novo, Tiradentes started to perceive the massive exportation of gold and other valuable resources to the metropolis as exploitation to which Brazilians were subjected. He also grew dissatisfied with his relatively low rank: not a member of the local aristocracy, he was systematically overlooked for promotion, never rising above alferes (the lowest officer rank at the time), and was eventually dismissed from his commanding post.

His trips to Rio put him in contact with people who had lived in Europe and brought liberal ideas from there.

In 1788, Tiradentes met , a son of Vila Rica's army's commandant who had just returned from England. Contrasting British industrial progress with Brazilian colonial poverty, the two decided to create a group of freedom aspirants. Led by clerics and other Brazilians with some social presence, like Cláudio Manuel da Costa, Tomás Antônio Gonzaga (both public servants and renowned writers) and Alvarenga Peixoto (eminent businessman), the group propagated their ideas among the people.

At the time, Portugal's demand for gold was high. However, productivity of Brazilian mines was declining. The colony was failing to meet the quinto – the quota of gold demanded by the Crown – and pressure from the metropolis rose. This culminated in the creation of the derrama, a heavily confiscatory tribute that, in turn, further stirred seditious sentiments.

Influenced by the writings of Jean-Jacques Rousseau and the American Revolution, Tiradentes joined a number of like-minded citizens in the Inconfidência Mineira, a revolutionary movement. They envisioned an independent Brazilian republic, with São João del Rei as its capital and the conversion of Vila Rica to a university town. The proposed flag for the new republic had a green triangle over a white background, surrounded by the Latin motto "Libertas Quae Sera Tamen" ("Freedom, Even If It Be Late").

[[Image:Bandeira de Minas Gerais.svg|200px|thumb|The inconfidentes''' flag later became the state flag of Minas Gerais, the only modification being the color of the triangle, changed to red.]]

Discovery, trial and execution

Tiradentes's plan was to take to the streets of Vila Rica and proclaim a Brazilian Republic on the day of the derrama, in February 1789, when tax was due to Portugal and the sentiment of revolt among Brazilians would be stronger. Joaquim Silvério dos Reis, one of the conspirators, exposed the plot in exchange for a tax waiver. The governor of Minas Gerais cancelled the derrama and ordered the imprisonment of the rebels.

A trial was carried, lasting almost three years. Tiradentes was sentenced to death, along with ten other inconfidentes. Queen Maria I of Portugal later commuted the sentences of capital punishment to perpetual banishment for all convicts, except those whose activities involved aggravated circumstances. Such was the case of Tiradentes, who took full responsibility for the movement.

He was imprisoned in Rio, then hanged on 21 April 1792. Afterwards, his body was quartered and the pieces were sent to Vila Rica, to be displayed in places where he used to propagate his liberal ideas. His head landed in Ouro Preto but was subsequently lost.

National hero
Tiradentes began to be considered a national hero by the republicans in the late 19th century. After the institution of the Republic, in 1889, the anniversary of his death became a national holiday.

His moniker, "Tiradentes", became the namesake of a city in the state of Minas Gerais, of city squares in Belo Horizonte, Curitiba, São Paulo, Rio de Janeiro, and Ouro Preto, as well as of a major avenue in Santo Domingo, Dominican Republic.

The 11th Mountain Infantry Battalion, "Tiradentes" Regiment (11º Batalhão de Infantaria de Montanha, Regimento "Tiradentes"''), named after the hero, is currently operational in the Brazilian Army.

See also
 Zica family, descendants of Tiradentes
 Toussaint Louverture
 Simón Bolívar
 George Washington

References

Further reading

External links

 Museu da Inconfidência
 Tiradentes  at about.com
 Tiradentes at e-Biografias

1746 births
1792 deaths
Brazilian people of Portuguese descent
18th-century Brazilian people
People from Minas Gerais
Executed Brazilian people
Executed revolutionaries
Brazilian dentists
People executed by Colonial Brazil
People executed by Brazil by hanging
People executed by Portugal by hanging
Brazilian slave owners
18th-century executions by Portugal

Tiradentes


Traian Grozăvescu (* 21. November 1895 in Lugos (rumänisch Lugoj), Königreich Ungarn, Österreich-Ungarn; † 15. Februar 1927 in Wien, Österreich) war rumänischer Opernsänger (Tenor). Auf der Bühne und auf Schallplattenlabels nannte er sich zumeist Trajan (seltener: Traian) Grosavescu.

Leben
Traian Grozăvescu war der Sohn eines Rumänen und einer Serbin.

In Lugoj besuchte er zunächst die Grundschule und das Lyzeum. Wegen seines früh erkannten Gesangstalents wurde er in den Chor des Komponisten Ion Vidu aufgenommen.

In Budapest studierte er ab 1914 Jus und besuchte gleichzeitig die Musikakademie. Seinen Militärdienst während des Ersten Weltkriegs leistete er als Artillerieoffizier der österreichisch-ungarischen Armee an der italienischen Front. In dieser Zeit soll er während einer Kampfpause das Ave Maria von Bach-Gounod für seine Kameraden gesungen und dafür sogar von den italienischen Soldaten Applaus erhalten haben.

Nach Kriegsende konnte er sein Studium (ob in Budapest oder in Bukarest und Klausenburg ist nicht klar.) abschließen. 1919 begann an der von Tiberiu Brediceanu geleiteten Oper von Klausenburg seine Karriere als Tenor. In Wien setzte er ab 1923 sein Gesangsstudium bei Franz Steiner fort. In dieser Zeit wurde er zunächst Solist an der Wiener Volksoper und ab 1924 der Wiener Staatsoper.

Erfolgreiche Auftritte hatte er auch an den Opern von Budapest, Berlin, Prag, Brünn, Salzburg und Oslo und wurde von Richard Strauss, Arturo Toscanini, Pietro Mascagni oder Franz Schalk geschätzt. In Berlin erhielt er 1926 einen Gastspielvertrag an der Staatsoper Unter den Linden.

Am 15. Februar 1927 wurde er in seiner Wohnung in der Lerchenfelder Straße in Wien-Josefstadt von seiner Frau Nelly erschossen. Die Aussagen von Zeugen und Sachverständigen über das Privatleben der Eheleute wurden von der Presse ebenso breitgetreten wie auch der Umstand, dass er am Abend vor seiner Ermordung in Rigoletto "Ach, wie so trügerisch sind Weiberherzen" gesungen hatte. Nelly Grozăvescu wurde vom Staranwalt Heinrich Steger verteidigt. Grozăvescu, die kurz zuvor eine Fehlgeburt erlitten hatte, wurde deswegen von den Geschworenen Sinnesverwirrung zugestanden und am 25. Juni 1927 freigesprochen.

Traian Grozăvescu wurde nach Lugoj überführt und dort beigesetzt.

Seine Geburtsstadt nannte ihr Opernhaus nach ihn.

Schallplatten
Im März 1924 nahm Grozăvescu in Berlin 13 Titel für das Label Odeon auf. Sie wurden 1979 auf LP wiederveröffentlicht (Preiser Records/Lebendige Vergangenheit LV 62).

Literatur
 Traian Grosavescu †. In: Die Stimmbildung: stimmwissenschaftliche Blätter für Kultur und Kritik des Kunstgesanges, herausgegeben von Otto Iro, 4. Jahrgang, 1927, Nummer 5/8, S. 50 (über die Stimme von Grosavescu)
 M. Demeter-Grosavescu und I. Voledi: Trajan Grosavescu. Bukarest, 1965.
 Gheorghe Luchescu, Mira Demeter-Grosăvescu, Dan Demeter: Traian Grosăvescu. Centrul Judeţean al Creaţiei Populare Timiş, Timişoara 1995. ISBN 973-95539-3-1.
 Grosavescu, Trajan. In: Karl-Josef Kutsch / Leo Riemens / Hansjörg Rost: Großes Sängerlexikon. Vierte, erweiterte und aktualisierte Auflage. K. G. Saur, München 2003. ISBN 3-598-11598-9 (7 Bände). S. 1852
 Dan Traian Demeter: Traian Grosavescu şi lumea sa = Traian Grosavescu und seine Welt. Ed. Nagard, Lugoj 2006, ISBN 978-973-7690-17-3 (Text rumänisch und deutsch).

Weblinks
 Tenor-Karriere mit tödlichem Ende
 Eifersucht, die mordet

 Oesterreichisches Musiklexikon online
 Trajan Grosavescu. Rumänische Spuren
 Tonaufnahme von Traian Grosavescu auf YouTube

Einzelnachweise

Tenor
Opernsänger
Darstellender Künstler (Wien)
Person (Transleithanien)
Rumäne
Geboren 1895
Gestorben 1927
Mann

Traian Grozăvescu


Omer De Bruycker (født 10. februar 1906 i Zelzate, død 3. juni 1989 i Gent) var en cykelrytter fra Belgien. Hans foretrukne disciplin var banecykling.

De Bruycker vandt ni seksdagesløb, hvor sejren ved Københavns seksdagesløb 1939 med makkeren Karel Kaers var den syvende.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Vindere af Københavns seksdagesløb

Omer De Bruycker


El Monumento a Eva Perón en la ciudad de Buenos Aires se encuentra emplazado en la plaza ubicada en Avenida del Libertador entre Agüero y Austria, en el predio de la Biblioteca Nacional, que pasó a llamarse Evita Perón en lugar del nombre anterior de Rubén Darío. Fue inaugurado por el presidente Carlos Menem el 3 de diciembre de 1999 antes de estar terminado, debido a que dejaba el cargo el día 10 de ese mes. Existió un proyecto anterior de monumento, aprobado en 1952, que no llegó a concluirse debido al derrocamiento del gobierno peronista en septiembre de 1955.

Primer proyecto de monumento

Su gestación
En 1951 Eva Perón comenzó a pensar en un monumento que conmemorara el Día de la Lealtad que constara de la estatua de un trabajador elevándose de una tumba que guardaría los restos de un descamisado. Cuando Evita comenzó a tomar conciencia de la gravedad de la  enfermedad, expresó el deseo de descansar en la cripta de ese monumento. El concepto entonces cambió de la tumba de un descamisado desconocido a un "verdadero Taj Mahal argentino", la "obra faraónica más grande de la Argentina".

Evita quería que el Monumento al Descamisado fuera el más alto, el más pesado, el más costoso del mundo, y que se viera desde lejos, como la torre Eiffel. «La obra debe servir para que los peronistas se entusiasmen y desahoguen sus emociones eternamente, aun cuando ninguno de nosotros esté vivo», le dijo a la diputada Celina Rodríguez de Martínez Paiva, que presentaría el proyecto en el congreso.

Encargaron a León Tomassi, un escultor italiano que estaba en esa época trabajando en las figuras que iban a decorar la nueva sede de la Fundación Eva Perón –la actual Facultad de Ingeniería- que preparara la maqueta con la instrucción textual de Evita: "Tiene que ser el más grande del mundo". Cuando a finales de 1951 estuvo lista, ella le requirió que el interior se pareciera más a la tumba de Napoleón que recordaba haber visto en París durante su gira de 1947.

Conforme la maqueta finalmente aprobada, la figura central, un trabajador musculoso de sesenta metros, se alzaría sobre un pedestal de setenta y siete. A su alrededor, una enorme plaza, tres veces más amplia que el Campo de Marte, estaría rodeada por 16 estatuas de mármol del Amor, de la Justicia Social, de los Niños Únicos Privilegiados y de los Derechos de la Ancianidad. En el centro del monumento se construiría un sarcófago como el de Napoleón en Invalides, pero de plata, con una imagen yacente en relieve. El conjunto arquitectónico era más alto que la basílica de San Pedro, medía una vez y media la Estatua de la Libertad (de 91 metros), triplicaba la del Cristo Redentor y su dimensión era similar a la de la pirámide de Keops; pesaría 43.000 toneladas y la estructura incluiría 14 ascensores.

A Evita le entusiasmó tanto el proyecto que dispuso reemplazar la figura del trabajador por la de ella misma. El 26 de junio de 1952 la Cámara de Diputados y el 7 de julio, el Senado aprobaron la ley de erección del monumento a Eva Perón en Buenos Aires con réplicas en el interior del país y la formación de una comisión encargada de ejecutar los planes; el 26 de julio fallecía Evita, quien alude en su testamento a esa ilusión de eternidad: «Así yo me sentiré siempre cerca de mi pueblo y seguiré siendo el puente de amor tendido entre los descamisados y Perón».

El costo de la obra –encarecido por todo lo que debía gastarse en mármol de Carrara- estaba estimado en 150 millones de pesos, pero el ministro de Obras Públicas Dupeyrón calculó que hacer "una construcción de 140 metros de altura, con una estatua de 53 metros y 16 figuras de 5 metros de alto cada una, cuesta más de 400 millones".

La discusión en el Congreso
Insumió cinco sesiones en las que se escucharon ochenta y cuatro panegíricos de Evita; el de la senadora Hilda Nélida Castiñeira comparaba a Evita con  reinas y santas: "Eva Perón resume lo mejor de Catalina de Rusia, Isabel de Inglaterra, Juana de Arco e Isabel la Católica..." en tanto la senadora y cantante de tangos Juana Larrauri expresó: "Eva Perón es el honor de los honores. No acepto que se la compare con ninguna otra mujer, ni con ninguna heroína de ninguna época".

Dice Reynaldo Pastor que, a partir del 17 de julio de 1952 hubo reuniones para tratar lo relativo al monumento en el Ministerio de Trabajo y Previsión de las que quedaron actas y versiones taquigráficas "que permiten conocer aquella discusión palaciega sobre las proyecciones y emplazamiento, sobre la base de lo que deseaba la señora", como por ejemplo, "que se levante en la Plaza de Mayo y que tenga dimensiones colosales"; "la cripta debe ser altísima"; "la entrada será baja, semejante a la tumba de Napoleón, para que los contreras se agachen".
Como el espacio en esa plaza era insuficiente, Cámpora propuso "demoler los edificios de la Intendencia Municipal y del diario La Prensa, no es muy difícil hacerlo" en tanto Subiza, consideraba mejor correr la Pirámide de Mayo, alegando que "la cambiaron tantas veces de lugar que no sería novedoso que se volviese a hacer". Otra sugerencia eran instalarlo en el cruce de las avenidas de Mayo y 9 de Julio, a lo que se oponían Larrauri y Raúl Apold: "Nosotros sabemos que la señora quiere que lo hagamos en la Plaza de Mayo". Las actas indican que las consultas eran directamente con Evita, así, por ejemplo, Apold en la reunión del 21 de julio expresó: "Yo tengo la obligación de hacer presente que la señora quiere que vengan artistas de todo el mundo. Como la señora habla y razona perfectamente, en cualquier momento se le pregunta". Al día siguiente, el ministro de Obras Públicas, Roberto M. Dupeyrón, dejó aclarado: "Este es un anteproyecto que vamos a someter a juicio de la señora. Después haremos lo que la señora establezca". La altura de la cúpula, que iba a ser de ocho pisos, se modificó cuando la senadora Larrauri recordó en una reunión que "la señora quiere que sean catorce".

Después de realizadas cuatro primeras reuniones fallece Evita, pasaron a tener más importancia los deseos de Perón y se produce un giro en las discusiones pues la pleitesía a la fallecida fue rápidamente reemplazada por la  subordinación presidencial y alguien recordó que un año antes se había aprobado otra ley que ordenaba erigirle un monumento a Perón. Surgió entonces la cuestión de si el monumento debía estar coronado por la estatua de él o de ella. Pastor dice que el presidente se opuso a lo primero advirtiendo que "la figura de la homenajeada no se reconocería, pues en tamaño tan grande resultaría ridícula". Circuló entonces la versión de que la Plaza de Mayo se reservaba para la estatua de Perón y que en la rotonda de Avenida de Mayo y 9 de Julio se levantaría un gran mausoleo con sus restos, coronado por el monumento al Descamisado.
Finalmente se eligió ubicarla en Palermo entre la Facultad de Derecho y la por entonces residencia presidencial y actual Biblioteca Nacional, considerando los técnicos de Obras Públicas, lo más apropiado por los jardines que la bordearían y las dimensiones del proyecto.

Al cumplirse el primer aniversario de la muerte de Evita, la prensa anunció la tan esperada exhibición  de la maqueta y resaltó sus dimensiones pero sin hacer comentarios acerca de los cambios que había sufrido el proyecto.
Cuando en septiembre de 1955 los cimientos estaban terminados y la estatua a punto de ser embutida en el encofrado la sublevación militar que derrocó a Perón frustró la obra, y lo ya realizado fue demolido.

El segundo monumento
La Ley 23.376 de 1986 dispuso levantar el monumento a Eva Perón; en febrero de 1997, el presidente Carlos Saúl Menem llamó a concurso para ejecutarlo y en septiembre de ese año, el Concejo Deliberante de la ciudad de Buenos Aires estableció que ocupaba se emplazaría en la plaza ubicada en Avenida del Libertador entre Agüero y Austria, en el predio de la Biblioteca Nacional, que pasó a llamarse Evita Perón en lugar del nombre anterior de Rubén Darío, para lo cual debió trasladarse la estatua del poeta nicaragüense que se encontraba en el lugar. Allí estuvo hasta 1955 la Residencia Presidencial que habitó Eva Duarte junto con su esposo, cuando Perón era presidente de la República.

Es una estructura de piedra de casi 20 metros de alto realizada por el artista Ricardo Gianetti con granito para el pedestal y bronce para la propia escultura, que representa a Eva Perón,en actitud de avance. Sobre la base de la escultura se lee: "Supo dignificar a la mujer, dar protección a la infancia y amparar la ancianidad, renunciando a los honores". "Quiso para siempre ser simplemente Evita, eterna en el alma de nuestro pueblo, por mejorar la condición humana de humildes y trabajadores, luchando por la justicia social". Fue inaugurado por el presidente Carlos Menem el 3 de diciembre de 1999 antes de estar terminado, debido a que dejaba el cargo el día 10 de ese mes.

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Vista del monumento

Peron
Recoleta (Buenos Aires)
Epónimos de Eva Perón

Monumento a Eva Perón (Buenos Aires)


La gare de Frasnes-lez-Gosselies est une gare ferroviaire fermée de la ligne 131, de  à Fleurus et  (Gilly). Elle est située à Frasnes-lez-Gosselies sur le territoire de la commune des Bons Villers, en Région wallonne dans la province de Hainaut en Belgique.

Elle est mise en service en 1877 par les Chemins de fer de l'État belge, ferme aux voyageurs peu après la Seconde Guerre mondiale (1956) et aux marchandises vers 1964.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Frasnes-lez-Gosselies était située au point kilométrique (PK) 19,8 de la ligne 131, de  à Fleurus et  (Gilly), entre la halte de Villers-Perwin et la gare de Rèves (ligne et gare sont hors service).

Histoire
La station de Frasnes-lez-Gosselies est mise en service, le  par l'Administration des chemins de fer de l'État belge (future SNCB) sur la section de Bois-de-Nivelles à Wagnelée-saint-Amand inaugurée six jours auparavant.

Elle possède un bâtiment des recettes ainsi qu'une cour dotée d'une halle à marchandises.

Le trafic des voyageurs est suspendu au début des années 1950. De 1956 à 1964, les sections au nord de Frasnes-les-Gosselies ferment les unes après les autres. La ligne, uniquement parcourue par des trains de marchandises de Fleurus à Frasnes, ferme finalement en 1983. Le dernier raccordé était la station Cargas se faisant livrer du gaz de pétrole liquéfié par wagons citernes.

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment des recettes, type 1873, est reconverti en café-restaurant "Sisters' Jatte" et en logements. Doté d'une aile de trois travées à gauche accueillant les voyageurs, il se singularise par la disposition de son aile de service située à droite du corps de logis : au lieu d'être à toit plat sur toute sa longueur, elle est coiffée d'un toit à deux pentes avec une grande fenêtre au pignon (comme les gares type 1895) et sa hauteur est plus importante que l'aile gauche.

Après sa réaffectation, l'aile gauche a été aménagée en établissement de restauration, ajoutant des portes et fenêtres au mur-pignon aveugle, transformant le porche d'entrée en l'ouvrant sur la rue et remplaçant le fronton par un toit plat. L'ancien corps de logis et l'aile de service ont été réaménagées en habitations avec des fenêtres supplémentaires.

La halle aux marchandises a elle aussi été réaménagée, en bureau et entreprise, une maison moderne a été implantée entre les deux là où se trouvait autrefois une petite annexe.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 131 (Infrabel)
 Histoire des chemins de fer belges

Liens externes

Ligne 131 (Infrabel)
Gare fermée dans la province de Hainaut
Gare mise en service en 1876
Gare

Gare de Frasnes-lez-Gosselies


11016 Borisov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11016 Borisov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

11016 Borisov


Catwoman: Hunted ou Catwoman: chassée au Québec est un film d'animation américain réalisé par Shinsuke Terasawa et sorti directement en vidéo en 2022. Il s'agit du  de la collection .

Synopsis
En tentant de dérober une émeraude inestimable, la voleuse Catwoman s'attire les foudres de Black Mask et de sa nouvelle associée  Barbara Minerva. Interpol saisit l'occasion pour recruter la féline voleuse et Batwoman afin de faire tomber Minerva et son cartel, Leviathan.

Fiche technique

 Titre original et français :
 Titre québécois : Catwoman: chassée
 Réalisation : Shinsuke Terasawa
 Scénario : Greg Weisman
 Musique :
 Direction artistique du doublage original : Jamie Thomason
 Montage : Robert Ehrenreich
 Animation : OLM
 Production : Colin A.B.V. Lewis et Ethan Spaulding
 Production déléguée : Sam Register
 Sociétés de production : Warner Bros. Animation et DC Entertainment
 Société de distribution : Warner Bros. Home Entertainment
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur — 1,78:1 — son Stéréo
 Genre : animation, super-héros
 Durée :
 Dates de sortie :
 États-Unis :
 France :
 Classification : PG-13 (interdit -) aux États-Unis, Tous publics en France

Distribution

  Source : voix originales et françaises sur Latourdesheros.com.

Production
Le film est annoncé le  avec son casting vocal rassemblant Elizabeth Gillies dans le rôle de Catwoman, Stephanie Beatriz en Batwoman et Jonathan Banks en Black Mask. La réalisation est confiée à Shinsuke Terasawa, l'écriture à Greg Weisman tandis qu'Ethan Spaulding, qui a déjà réalisé d'autres films d'animation DC Comics, est producteur avec Colin A.B.V. Lewis. On retrouve Sam Register en tant que producteur délégué, poste qu'il occupe régulièrement dans les films de la collection DC Universe Animated Original Movies.

Le scénario de Greg Weisman est une histoire originale qu'il déclare, lors de la sortie du film en , comme « adjacente » à la série animée La Ligue des justiciers : Nouvelle Génération () sur laquelle il a travaillé. Il est porté par une réalisation 2D classique et d'après Sam Stone de CBR, .

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Film d'animation américain
Film d'action américain
Film de science-fiction américain
Film de super-héros
Film de Warner Bros. Animation
Film d'animation sorti directement en vidéo
Animation réalisée par OLM

Catwoman: Hunted


An Diuris drummondii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Diuris drummondii in nahilalakip ha genus nga Diuris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Diuris

Diuris drummondii


Patrick Daniel Koroma (Jenneh, Serra Leoa, 4 de maio de 1950 - Freetown, 14 de dezembro de 2018) foi um ministro de Serra Leoa e bispo católico romano de Kenema.

Patrick Daniel Koroma recebeu o Sacramento da Ordem em 18 de dezembro de 1977.

Em 26 de abril de 2002, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Kenema. O Arcebispo de Freetown e Bo, Joseph Henry Ganda, consagrou-o em 29 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo de Makeni, George Biguzzi SX, e o Bispo Emérito de Kenema, John O'Riordan CSSp.

Ver também

Bispos católicos de Serra Leoa

Patrick Daniel Koroma


Monterrey is the capital and largest city of the northeastern state of Nuevo León, Mexico.

Monterrey may also refer to:

Places

Colombia
 Monterrey, Casanare, a town and municipality in the Casanare Department, Colombia

Mexico
 Monterrey International Airport, Nuevo León

Spain
 Monterrey, Orense

Peru
 Monterrey, Ancash

Other
 related to the city of Monterrey in Nuevo León, Mexico
 Battle of Monterrey
 Club de Fútbol Monterrey, an association football  team from Monterrey, Nuevo León
 Monterrey Consensus, international agreement from the 2002 UN Monterrey Conference

See also
 Monterey (disambiguation)
 Monterrei
 Monterrei (DO)

Monterrey (disambiguation)


Marquinho es un municipio brasileño del estado del Paraná. Su población estimada en 2010 era de 4.983 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Marquinho (municipio)


Alcaloza reprezintă creșterea alcalinității sângelui peste valorile normale, datorită introducerii sau reținerii în organism a unui exces de baze sau eliminării unei cantități mari de acizi.
Se deosebesc
 alcaloză gazoasă: caracterizată prin pierderea dioxidului de carbon;
 alcaloză negazoasă: caracterizată prin acumularea bicarbonaților.

Alcaloza se observă în cursul respirației forțate (datorită eliminării excesive de dioxid de carbon), în vărsăturile repetate din cursul ulcerului gastric, al stenozei pilorice etc.

Boli de metabolism

Alcaloză


Yoichiro Nambu ili Joičiro Nambu (Tokio, 18. siječnja 1921. – Osaka, 5. srpnja 2015.), američki fizičar japanskoga podrijetla. Doktorirao (1952.) na Tokijskom sveučilištu. Bio je profesor na Sveučilištu u Osaki (od 1949. do 1952.), radio je u Institutu za viša znanstvena istraživanja u Princetonu, New Jersey (od 1952. do 1954.), potom bio profesor na Čikaškom sveučilištu (od 1954. do 1991.). Bavio se kvantnom kromodinamikom i prvi je predložio model u kojem gluoni prenose jaku nuklearnu silu između kvarkova unutar nukleona (proton ili neutron). Jedan je od utemeljitelja teorije struna. Za otkriće mehanizma spontanoga lomljenja simetrije u subatomskoj fizici dobio Nobelovu nagradu za fiziku 2008. (te su godine nagrađeni i M. Kobayashi i T. Maskawa).

CP-simetrija

CP-simetrija je simetrija zakona fizike s obzirom na zajedničku promjenu naboja i parnosti odnosno zahtjev da se jednako odvijaju procesi u našem svijetu i svijetu koji bi se dobio od njega uzastopnom primjenom prostornog zrcaljenja (P-transformacijom) i zamjenom čestica antičesticama (C-transformacijom). Odstupanje od te simetrije (CP-narušenost) jedan je od preduvjeta za stvaranje viška materije prema antimateriji u svemiru, a time i preduvjet našega postojanja. CP-narušenost otkrivena je u slabim raspadima K-mezona (James Cronin i Val Logsdon Fitch, 1964.), a u novije doba mjeri se i u raspadima B-mezona.

Teorija struna

Teorija struna je teorijski fizikalni i kozmološki model kojim se povezuju kvantna fizika i teorija gravitacije. U tom se modelu čestice, predočene različitim načinima titranja struna, nalaze u desetodimenzionalnom prostorno-vremenskom svijetu. Strune, tanke niti duljine 10–31 metara, titranjem na jedan način čine fotone, na drugi način gravitone, a na neki treći način elektrone. Teorija se ne može pokusima provjeriti.

Teorija superstruna proširena je teorija struna. Obuhvaća supersimetrije i još veći broj prostorno-vremenskih dimenzija.

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku
Japanski fizičari
Američki fizičari
Teoretski fizičari

Yoichiro Nambu


Onthophagus wayaua é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Huijbregts & Krikken em 2012.

Referências

Ligações externas

wayaua
Coleópteros descritos em 2012

Onthophagus wayaua


Cattleya tenebrosa é uma espécie de planta do gênero Cattleya e da família Orchidaceae.
Pertence a Cattleya série Cattleyodes. Esta espécie é estreitamente relacionada a Cattleya purpurata, porém ocorre no Espírito Santo, enquanto a distribuição dessa ultima espécie termina no litoral norte de São Paulo. As partes vegetativas são ligeiramente mais esguias que C. purpurata, e as folhas um pouco mais estreitas. Embora a morfologia floral seja similar, as cores são muito diferentes, já que as pétalas e sépalas tem tonalidades variadas entre marrom escuro e claro, às vezes levemente esverdeadas, enquanto em C. purpurata normalmente são brancas, ou em alguns casos rosa. O labelo de C. tenebrosa é de um rosa claro venulado que transiciona para um rosa escura púrpura no centro, e depois para uma zona esbranquiçada com delicadas veias púrpura na base, e esse padrão se repete para os lobos laterais, que são pouco distintos. Floresce no final da primavera e início do verão, geralmente em dezembro, na mesma época que as populações mais tardias de C. purpurata.

Está ameaçada de extinção. <p>

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2006 por Arthur A. Chadwick.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Laelia grandis tenebrosa  Gower
 Cattleya tenebrosa marfield  (Rolfe) K.A.Roberts
 Cattleya tenebrosa pittiana  (O'Brien) K.A.Roberts
 Laelia tenebrosa marfield  Rolfe
 Laelia tenebrosa pittiana  O'Brien
 Brasilaelia tenebrosa  (Gower) Campacci
 Chironiella tenebrosa  (Gower) Braem
 Hadrolaelia tenebrosa  (Gower) Chiron & V.P.Castro
 Laelia tenebrosa  (Gower) Rolfe
 Sophronitis tenebrosa  (Gower) Van den Berg & M.W.Chase
Ao propor a nova combinação em Cattleya, A. Chadwick citou um basiônimo posterior, porém o nome Laelia grandis tenebrosa já havia sido validamente publicado por Gower em The Garden (1891), sendo esse o basiônimo correto. Apesar disso a combinação é válida, sendo tratada apenas com um erro de correção bibliográfica segundo o Art. 41.8 (a) do Código Internacional de Nomenclatura. Para complicar mais os erros, Govaerts no WCSPF, cita o autor desse basiônimo erroneamente como Rolfe, porém está claramente assinada por Gower. Várias outras combinações da literatura também atribuíram erroneamente o mesmo basiônimo (Brasilaelia, Chironiella, Hadrolaelia).

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia e Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de van den Berg, C. Cattleya  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Cattleya tenebrosa no projeto Flora e Funga do Brasil
 Hadrolaelia tenebrosa no CNC Flora

Cattleya
Plantas descritas em 2006
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Cattleya tenebrosa


الشميطية هي بلدة سورية تقع على الضفة اليمنى لنهر الفرات، وتتبع ناحية التبني بمنطقة دير الزور. وتبعد عن دير الزور نحو 20 كيلو متر من جهة الغرب على طريق طريق دير الزور - الرقة - حلب ويقدر عدد سكانها أكثر من 22000 وذلك نهاية 2014 نسمة، القرية تعتبر متطورة نسبياً. افتتح في الشميطية أول مدرسة ابتدائية عام 1936، وأول مدرسة إعدادية هي مدرسة الشهيد حمود خزام. كما افتتح في الشميطية أول ثانوية صناعية.
تعد الجمعية الفلاحية في بلدة الشميطية من أنجح الجمعيات على مستوى سوريا وتمتاز الشميطية بمنتجاتها الزراعية من قمح وقطن وخضروات وتعتبر الشميطية رائدة فيها.
تقدر الأرض الزراعية الصالحة للزراعة بحوالي 35000 دونم وتقدر مساحة الشميطية بحوالي 10 كم× 5 كم
تمتاز الشميطية بالثروة الغنمية والبقرية إذ تقدر عدد الرؤوس بمئات آلاف منها.

مراجع

أماكن مأهولة على نهر الفرات
أماكن مأهولة في ناحية التبني

الشميطية


Pedro Miguel Angulo Arana (Lima, 5 de fevereiro de 1960) é um advogado peruano. Exerceu o cargo de Presidente do Conselho de Ministros do Peru, de 10 de dezembro a 21 de dezembro de 2021 no governo de Dina Boluarte.

Biografia
Obteve o grau de bacharel em ciências da comunicação pela Universidade Nacional Federico Villarreal, obtendo posteriormente o título profissional de direito, bem como o mestrado e o doutorado em direito pela Universidad Nacional Mayor de San Marcos. Ele também é bacharel em História pela referida universidade.

Trajetória
Anteriormente, atuou como decano da Ordem dos Advogados de Lima entre 2016 e 2017 e foi candidato à Congreso de la República del Perú pelo partido Todos pelo Peru em 2020, além de candidato à presidência da república pelo partido político Contigo em 2021.

Fez carreira como advogado de defesa e foi membro do Júri Especial Eleitoral de Lima Centro. Como magistrado do Ministério Público, Angulo Arana exerceu as funções de Procurador-Chefe e de Procurador-Geral Adjunto do Supremo Tribunal de Justiça.

Foi membro da Comissão de Implementação do novo Código de Processo Penal do Ministério Público. Também foi comissário da Comissão de Direito Processual Penal e da Comissão de Direitos Humanos da Ordem dos Advogados de Lima. Presidiu à Comissão Especial de Acompanhamento do Processo Judicial em Matéria de Direitos Humanos da CAL e ao Instituto de Ciência do Processo Penal.

Controversia
En 2006, el Intercambio Internacional por la Libertad de Expresión (IFEX) criticó las acciones de Angulo como fiscal estatal cuando acusó a un periodista de ocultar pruebas, e IFEX afirmó que las acciones del periodista no constituían un delito según la ley peruana y que estaba tratando de transmitir supuestas grabaciones del jefe del Consejo Nacional de Inteligencia, César Almeyda, chantajeando al general Óscar Villanueva.

Segundo a Voz da América, Angulo enfrentou 13 investigações criminais desde sua nomeação em dezembro de 2022, que incluem abuso de autoridade, contra a administração pública, contra a fé pública, chantagem, extorsão e outros.La República escreveu que o primeiro-ministro Angulo enfrenta acusações de assédio sexual de assistentes e apoia as ações de César Hinostroza, que pediu ilegalmente favores à magistrada María Apaza e fugiu do Peru.

Nascidos em 1960
Primeiros-ministros do Peru
Políticos do Peru
Advogados do Peru
Pessoas vivas

Pedro Angulo Arana


المناطق العسكرية في الإمبراطورية الروسية هي 13 منطقة يتوزع فيها الجيش الإمبراطوري الروسي، كل منطقة عسكرية تشترك بوحدات وتشكيلات عسكرية مشتركة إضافة إلى الأكاديميات والمنشئات العسكرية المحلية.

 منطقة بطرسبرغ العسكرية
 منطقة فنلندا العسكرية
 منطقة فيلنو العسكرية
 منطقة ليفوانيا العسكرية
 منطقة وارسو العسكرية
 منطقة كييف العسكرية
 منطقة أوديسا العسكرية
 منطقة موسكو العسكرية
 منطقة قازان العسكرية
 منطقة القوقاز العسكرية
 منطقة تركستان العسكرية
 منطقة أومسك العسكرية
 منطقة إيركوتسك العسكرية
 منطقة أرمر العسكرية

المناطق العسكرية (الإمبراطورية الروسية)
تقسيمات الإمبراطورية الروسية
مناطق جيش الإمبراطورية الروسية

المناطق العسكرية (الإمبراطورية الروسية)