Plütonyum, 1940 yılında Glenn T. Seaborg, Edwin M. McMillan, J. W. Kennedy ve A. C. Wahlby tarafından 152 cm'lik siklotron (atom hızlandırıcısı) içerisindeki uranyumun döteryum ile bombardımanı sonucunda elde edilmiştir.

Bütün izotopları radyoaktif ve toksiktir. Yapay olarak elde edilen plütonyum, Dünya'da bilinen en toksik elementtir. 238U çekirdeğinin nötron yakalaması ile 239U elde edilir. 239U beta bozunması ile nükleer reaktör içerisinde 239Pu (239Np ile birlikte) elde edilir.

Transuranyum serisi elementlerinin ikincisi, sun'i olarak yapılabilen radyoaktif bir element. Sembolü Pu, atom ağırlığı 244 ve atom numarası 94'tür. Plutonyum-238 izotopu; uranyum-235 izotopunun nötron bombardımanı ile, 1940 yılında, Kaliforniya Üniversitesinde Glenn T. Seaborg ve çalışma arkadaşları tarafından elde edildi. Bu tarihten sonra plutonyum, nükleer reaktör ve silahlarda kullanılmaya başlanmıştır

Plutonyum gümüş görünümünde metal olup, 639,85 °C'de erir ve 3230 °C'de kaynar. Özgül ağırlığı 19,8 g/cm 3 tür. Plutonyum aktinitler serisine dahil olup, diğer aktinitler gibi toprakta nadir bulunur. Plutonyum; gümüş, alüminyum, berilyum, kobalt, demir, mangan ve nikelle alaşım meydana getirebilir. Birçok plutonyum bileşikleri yapılmıştır.

İzotopları: Plutonyuma uranyum cevherleri içerisinde eser miktarda rastlanır. Bu bakımdan reaktör ve laboratuvarlarda kullanılabilmesi için sun'i olarak üretilmesi gerekir. Kütle numaraları 232'den 246'ya kadar değişen en az 15 izotopu yapılabilmektedir. Bunların içinde en önemlisi Pu-239 izotopudur. Nükleer reaktörlerde tabii uranyum-238 izotopu nötron bombardımanına tabi tutulursa uranyum-239 elde edilir. Bu izotopun iki defa ß ışıması yapması sonucu plutonyum-239 elde edilir. Pu-239 izotopunun yarılanma süresi 24.360 senedir ve alfa ışını yayarak uranyum 235 izotopu haline dönüşür. Diğer mühim izotoplarından Pu-238 yarılanma süresi 86,4 sene, Pu-244 ise 76 milyon sene olup, Alfa ışıması yaparak yarılanırlar.

Kullanılışı: Pu-239'un fisyon (bölünme) özelliğine sahip olması ve nükleer reaktörlerde yan ürün olarak elde edilebilmesi, bunun atom ve hidrojen bombaları için nükleer patlayıcı olarak kullanılmasına imkân sağlamaktadır. 1945 senesindeNagazaki'de patlatılan atom bombası Pu-239 izotopundan yapılmıştı.

Hafif su soğutmalı nükleer reaktörlerde senede 225 Kg Pu-239 yan ürün olarak elde edilir. Bu yan ürün normal olarak tekrar işleme sokularak plutonyum oksit ve uranyum oksit ihtiva eden yakıt çubukları olarak reaktörlerde kullanılabilir. Pu-239'un sıvı-metal soğutmalı nükleer reaktörlerde kullanılması programlanmaktadır. Pu-238'in alfa ışını yayarken çıkardığı ısı, Apollo uzay araçlarında elektrik üretimi maksadı ile kullanılmıştır. Pu-238 sun'i kalp yapım çalışmalarında da kullanılmaktadır. Pu-242 ve Pu-244'ün tıp ve metalurjide kullanma sahaları vardır.

Yapılışı: Plutonyumu, reaktördeki radyasyon veren diğer maddelerden ayırmak ve saflaştırmak için çeşitli kimyasal işlemlere başvurulur. Uranyum ve plutonyum ihtiva eden reaktörden plutonyumu ayırmak için karışım, nitrat asidi içinde çözülür. Burada plutonyum 6+ oksidasyon basamağına kadar yükseltgenir. Sonra hekzon (metil n-butil keton) ile karışımdan çekilip alınır. Bu işlemi alüminyum nitrat çözeltisiyle muamele takip eder. Alüminyum nitrat çözeltisi plutonyumu (3+) oksidasyon kademesine indirir. Saf plutonyum elde edilmesi için oksitleme işlemi birkaç defa tekrarlanır.

İnsan üzerindeki etkisi: Plutonyum çok zehirlidir. Deri üzerindeki bir yaraya mikrogram miktarı temas ederse kansere sebep olur. Plutonyum zerrecikleri havada kolayca askıda kalabildiği için, teneffüs yolu ile ciğerlere alınabilir. Plutonyum ciğer kanserine sebep olur. Vücut içerisine girer girmez, kemik maddesine hücum ederek kemik kanserine de sebebiyet verebilir.

Çevreye etkisi: Nükleer santral reaktörlerinin artıkları bol miktarda plutonyum ihtiva ettiği için çok iyi muhafaza edilmelidir. Nükleer bomba denemeleriyle çevreye plutonyum artıkları yayılmış durumdadır. Her patlayacak atom bombası insanlığın felaketine ortam hazırlamaktadır.

Kanserojenler

Aktinitler
Elementler
Nükleer malzemeler
Manhattan Projesi

Plütonyum


مستشفى الرميلة هو أقدم مرفق صحي في دولة قطر حيث تم بناؤه عام 1979 وتم افتتاحه عام 1979 كمستشفى عام بسعة 130 سرير وقسم للطوارئ واخر للعيادات الخارجية.

التطوير
عقب افتتاح مستشفى حمد العام سنة 1982 تم تحويل مستشفى الرميلة إلى مركز لاعادة التأهيل الصحي للمرضى المعاقين من كبار السن والاطفال. ونظرا للحاجة الملحة إلى تجديد المستشفى انذاك فقد قررت الإدارة تبني خطة عشرية لاعادة بناء هذا المرفق الصحي على ثلاث مراحل.

وقد تم الانتهاء من عملية تجديد أو إعادة بناء مستشفى الرميلة عام 1997 وكان ذلك بمثابة انجاز عظيم ونقطة تحول في تاريخ مؤسسة حمد الطبية حيث تم تحويل ذلك المستشفى القديم إلى مرفق طبي حديث بسعة 306 سرير يتميز بمساحات واسعة وبيئة نظيفة وهادئه.

علاوة على الخدمات التاهيلية العلاجية أضيفت إلى قائمة خدمات مستشفى الرميلة الجراحة التجميلية، وجراحة الانف والاذن والحنجرة، وطب العيون، والجراحة البسيطة التي تجرى في قسم العيادات الخارجية، واسعاف حالات النوبات القلبيه.

مشاريع قادمه
سيضاف إلى اقسام مستشفى الرميلة سبع غرف للعمليات ومختبر طبي ووحدة للتشخيص الاشعاعي تشمل التصوير بالطنين المغناطيسي والتصوير بالامواج الفوق صوتية وأجهزة فحص كثافة العظام، ويقوم على إدارة مستشفى الرميلة فريق من الإداريين والاطباء من ذوي الخبرة والكفاءة.

وصلات خارجية
 وزارة الخارجية القطرية

مستشفيات قطر

مستشفى الرميلة


Lipovec este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 108 locuitori.

Istoric
Localitatea Lipovec este atestată documentar din 1413.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lipovec, Rimavská Sobota


التسول عبر الإنترنت  أو الاستجداء عبر الإنترنت، هي النسخة الإلكترونية من التسول التقليدي الذي يقوم به البعض في الشوارع والحافلات؛ لكن ميزة التسول عبر الإنترنت هي أن المتسول مجهول الهوية، فلا يمكن معرفة اسمه الحقيقي أو سنه أو مكانته الاجتماعية، وهذا الأمر يجنبه الخزي والعار الذي قد يلحق بالمتسولين التقليديين.

التاريخ
في البدايات الأولى لظهور الإنترنت، كان التسول أمراً واضحاً من خلال الإعلانات الشخصية عن احتياجات هذا الفرد أو ذاك لمساعدة مادية بهدف التطبيب أو فتح مشروع صغير أو الحصول على مسكن؛ كما ظهرت المواقع الشخصية واستخدم بعضها لغرض التسول.

كما بدأت المنظمات غير الربحية بالانتقال من استخدام البريد العادي إلى خدمات الانترنت لجمع الأموال والقيام بمشاريع خيرية.

في أواخر عقد التسعينات، ومع تطوّر شبكة الإنترنت، تمكن الكثير من الناس من الاستفادة من مواقع مجانية سهلة الاستخدام تدعى بالمدونات حيث لا يحتاج المدون لخبرة في لغة ترميز النص الفائق أو غيرها من نظم التأليف، بل يقدم هذا النوع من المواقع بشكل جاهز جعل مهمة المتسولين عبر الإنترنت أسهل مما سبق، خاصة أن الاستضافة تكون مجانية ولا تحتاج من المدون جهداً في تثبيتها.

بعد يونيو 2002 اكتسب التسول عبر الإنترنت سمعة سيئة، حيث ظهر أكبر موقع للتسول على يد كارين بوسناك التي كتبت في موقعها «كل ما أحتاجه هو دولار واحد من عشرين ألف شخص، أو دولاران من عشرة آلاف، أو خمسة دولارات من أربعة آلاف شخص!». قد يبدو أن كارين بحاجة إلى هذا المبلغ لإجراء عملية جراحية لوالدتها المريضة، أو لإصلاح منزلها الآيل للسقوط، لكن الأمر ليس كذلك، فهذا المبلغ هو دين تورطت فيه كارين نتيجة لاندفاعها المحموم للشراء من المحلات بواسطة بطاقة الائتمان، ورفضها إعادة ما اشترته! وهكذا اتجهت كارين إلى تسول هذا المبلغ عبر الإنترنت. تلقت كارين تبرعات قيمتها 13.323 دولارا! بإضافة إلى 4.340 دولارا من موقع ايباي نظير وضع اللوجو الخاص بموقعها على بعض المنتجات، والباقي أكملته بنفسها، وأوفت الدين بالكامل.

في أكتوبر 2009 أجرت صحيفة بوسطن غلوب بحثاً عن التسول عبر شبكة الإنترنت، وتوصلت أن الأمر أصبح ظاهرة عالمية.

مواقع إنترنت في خدمة التسول

أصبح التسول قطاعاً مستقلاً بذاته في الإنترنت، من السهل على بعضهم امتلاك اسم نطاق إنترنت ثم تبدأ عملية التسول بحجة العلاج من السرطان أو دفع أقساط الفواتير الطبية، شراء سيارات جديدة، أو حتى للخضوع لعمليات تكبير الثدي. تختلف أسباب التسول من أمور جادة إلى مجرد التسول من باب الدعابة.

أشكال التسول عبر الإنترنت

التسول في غرف البوكر على الإنترنت
في لعبة البوكر على الإنترنت يستخدم صندوق للدردشة، لكن هذا الصندوق يستغل من المتسولين الذين يعتقدون أن نسبة الحصول على المعونات المالية هي أفضل حينما يتعلق الأمر بلاعبي البوكر الذين قد يدفعون جزءاً من أرباحهم لهؤلاء المتسولين، وما دامت عوائدهم كبيرة فاستهدافهم من متسولي الإنترنت يعتبر أمراً طبيعياً وذكياً. هذا الأمر أصبح يثير امتعاض اللاعبين والمتابعين على حد سواء. تستخدم معظم غرف البوكر الآن مضادات لهذا النوع من الدردشة، بحيث يضطر المتسول إلى مراقبة اللعبة دون التمكن من القيام بعمله، وما أن يبدأ بتسول حصص من أموال اللاعبين حتى يتم حظره.

التسول في غرف الدردشة
هي طريقة تقوم بها فتيات في الغالب، يدخلن إلى غرف الدردشة ويحاولن التسول من الشباب، إما عن طريق إيهامهم بالحب أو بسرد قصة من نسج الخيال عن معاناة وهمية قد تدفع الطرف الأخر بإرسال المال للفتاة، وإذا كانت الفتاة في دولة غير تلك التي يقيم فيها المتبرع فإنه يرسل الأموال بتحويلها تحت خدمة ماستر كارد.

التسول عبر البريد الإلكتروني
من أشهر طرق التسول والتي ينخدع فيها أناس كثيرون، تنتشر هذه الطريقة في الوطن العربي بشكل كبير. وتكون على شكل رسائل مزعجة تصل لبريد الضحية وتوهمه بأن المرسل محتاج للمال أو مصاب بمرض خطير يحتاج إلى مبلغ كبير للعلاج. غالباً ما تلعب هذه الرسائل على وتر الدين بذكر عدد من الآيات القرآنية التي ترقق القلب للتصدق على مرسل الرسالة.

قوانين مكافحة التسول
لا توجد للآن قوانين فعالة ورادعة لهذه الظاهرة التي أخذت أبعاداً خطيرة، وكل ما في الأمر أن هناك تقنين للتسول. ففي المكسيك تفرض الدولة على المتسولين إظهار هوياتهم الحقيقية حتى لا يكون المواطنون ضحايا التضليل والأكاذيب.

مراجع

التسول عبر الإنترنت


النجم السحري ذات n نقطة هي عبارة عن نجم مضلع ذو رمز شليفلي ذات القيمة {n/2} في الأعداد التي وضعت عند كل من قمم n و تقاطعات n, على أن يكون مجموع الأربعة الأرقام الموجودة عند كل خط هو نفس رقم الثابت السحري magic constant. تحتوي النجمة السحرية العادية على الأعداد الصحيحة المتتابعة من 1 إلى 2n. الثابت السحري للنجمة السحرية العادية ذات النقط nهي عبارة عن M = 4n + 2.

لا يوجد هناك نجم مضلع ليها أقل من 5 نقاط، كما أنه من المستحيل رسم نجم سحري عادي بواسطة 5 نقاط. كما أن أصغر نجم سحري عادي تكون مرسومة بواسطة 6 نقاط . بعض الأمثلة موجودة في الأسفل. لاحظ بأن القيم المحددة للمتغير n, النجوم السحرية ذات n نقطة معرفة أيضاً بالنجم السحري هيكساغرام magic hexagram و غيرها على حسب عدد الأضلاع.

انظر أيضاً
 مربع سحري Magic square

مراجع

وصلات خارجية
 نجم هافي هينز السحري
 نجم ماريان ترينكلير السحري
 نجم جياني ساركون السحري

مربعات سحرية

نجم سحري


Helene Valerie Hayman, baronesse Hayman,  GBE, PC (født: Helene Valerie Middleweek) (født 26. marts 1949 i Wolverhampton) er en britisk politiker (Labour, senere uden for partierne), der blev livstidsmedlem af Overhuset i 1996. I 2006 – 2011 var hun Overhusets første valgte formand (Lord Speaker).

Underhusets yngste medlem
I 1974 – 1979 var Helene Hayman medlem af Underhuset, valgt for Welwyn Hatfield i det sydlige Hertfordshire. Frem til 1977 var Helene Hayman Underhusets yngste medlem (Baby of the House).

Efter sin tid i Underhuset blev Helene Hayman en lokal sundhedspolitiker.

Viceminister
I 1996 blev Helene Hayman livstidsmedlem af Overhuset. Dermed vendte hun tilbage til landspolitik.

Efter Labours valgsejr i 1997 blev hun juniorminister, først i Ministeriet for miljø, transport og regioner, derefter i Sundhedsministeriet og fra juli 1999 i Ministeriet for landbrug, fiskeri og  fødevarer.

I begyndelsen af 2001 blev hun medlem af statsrådet. Senere samme år forlod hun Fødevareministeriet for at blive formand for bestyrelser inden for sundhedsvæsenet.

Formand for Overhuset
Fra gammel tid har regeringen udnævnt Overhusets formand (lordkansleren). I forfatningsreformen af 2005 blev det bestemt, at Overhuset i fremtiden selv skulle vælge sin formand (Lord Speaker).

Den siddende lordkansler (Charles Falconer, baron Falconer af Thoroton) indvilgede i at være midlertidig Lord Speaker, mens Overhuset valgte sin formand. I den 8. valgrunde blev Helene Hayman valgt, og hun kunne indtage sædet som Lord Speaker ved Overhusets samling i september 2006.

Helene Hayman genopstillede ikke, da Overhuset igen skulle vælge formand i 2011, og posten blev overtaget af Frances D'Souza, baronesse D'Souza.

Crossbench life peers
Medlemmer af Underhuset
Ministre fra Storbritannien
Britiske politikere fra Labour
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet
Personer_fra_Wolverhampton

Helene Hayman, baronesse Hayman


John Erskine, comte de Mar (vers 1558-)  est un homme politique écossais, le seul fils d'un autre John Erskine et Annabella Murray. Il est considéré à la fois comme le  comte (dans la  création) et le  comte (dans la ) .

Histoire
John Erskine est né en 1558, bien que la date précise soit inconnue. Avec le roi Jacques VI d'Écosse, il est éduqué par George Buchanan. Il accède au comté de Mar à la mort de son père en 1572. Après avoir atteint sa majorité, il est nominalement le tuteur du jeune roi, qui est d'environ sept ans son cadet, et qui vit avec lui à Stirling, mais il est en réalité une sorte de marionnette entre les mains du régent James Douglas (4e comte de Morton) et il perd le pouvoir et la position lorsque Morton est emprisonné.

Il épouse sa première femme, Anne Drummond (1555-1587) en octobre 1580. Anne est la fille de Lord David Drummond (d. 1571) et Lilias Ruthven (d. 1579). Leur mariage est écourté par la mort prématurée d'Anne en 1587, mais ils ont fils et héritier John Erskine.

Il est concerné par la capture de Jacques VI en 1582 (un complot connu sous le nom de raid de Ruthven); mais quand James échappe à ses nouveaux gardiens, le comte s'enfuit dans l'ouest de l'Écosse. Puis, sortant de sa cachette, le comte de Mar s'empare du château de Stirling, sur quoi Jacques marche contre lui, et il se réfugie en Angleterre. La reine Élisabeth  intercède pour lui, mais en vain.

En octobre 1584, Jacques VI fait don des vêtements de Mar à Thomas Stewart, frère d'Alexander Stewart de Garlies. Les vêtements comprennent des capes, des pourpoints, des culottes et d'autres articles en tissu d'argent, en velours figuré, en satin et d'autres tissus riches. Ils ont été saisis sur un navire qui s'est échoué près de Whithorn . Mar conclut un arrangement inhabituel avec son tailleur d'Édimbourg John Murdo et sa femme Mause Balgaskry, leur donnant un revenu en termes de cultures céréalières en échange de la confection de ses vêtements avec un paiement supplémentaire .

Après quelques communications entre les gouvernements d'Angleterre et d'Écosse en 1585, le comte de Mar et ses amis rassemblent une armée, entrent en présence du roi à Stirling et ont bientôt l'autorité suprême. Le comte de Mar retrouve ses terres et ses titres. Désormais, il se tient haut dans la faveur royale, devenant gouverneur du Château d'Édimbourg puis tuteur du fils de James, le prince Henry. Sa grande réussite est la récupération des domaines de Mar, aliénés par la Couronne pendant la longue période où sa famille a été hors de possession, notamment Kildrummy, le siège du comté.

En mai 1592, il rencontre Jacques VI à Fenton Tower à East Lothian, la nouvelle résidence du capitaine de la garde Sir John Carmichael, pour discuter de la garde du château d'Édimbourg après la mort de Sir James Home. Le poste a également été offert au duc de Lennox mais Home demande qu'il aille à Mar .

En décembre 1592, il épouse sa seconde épouse Marie Stewart, fille d'Esmé Stuart (1er duc de Lennox) à Holyroodhouse. Le mariage devait avoir lieu au Dalkeith Palace mais a été retardé par la maladie de Mar, le mariage étant aussi contesté par beaucoup parce que Mary est catholique . Leur fille, Lady Mary Erskine, épouse William Keith, 5e comte Marischal .

Le 21 février 1594, Mar est nommé gardien et gouverneur d'Henri-Frédéric Stuart, qui devait rester au château de Stirling . Mar se produit dans le tournoi lors du baptême du prince Henry habillé en « chevalier chrétien » dans une équipe avec le roi et Sir Thomas Erskine . Sa garde du prince à Stirling conduit à un désaccord avec Anne de Danemark. Jacques VI écrit une note à Mar en juin 1595 lui enjoignant, en cas de décès, de ne pas livrer Henri à Anne de Danemark ou au Parlement d'Écosse avant l'âge de 18 ans . En septembre 1595, la reine refuse de regarder Mar alors qu'il se trouve dans la même pièce qu'elle au palais de Falkland .

Diplomatie avec l'Angleterre
Mar entretient une correspondance avec le comte d'Essex et en décembre 1595, il mentionne à Essex qu'il a entendu une rumeur selon laquelle David Foulis porte un message « à sa disgrâce », nuisant à la réputation de Mar . En 1596, la reine Elizabeth, via le comte d'Essex et son secrétaire Anthony Bacon, envoie son portrait miniature de Nicholas Hilliard au prince Henry, qui est reçu par Mar à Stirling .

En 1601, le comte est envoyé comme ambassadeur à Londres et Elisabeth  l'assure que James devrait être son successeur, et sa mission est menée avec tact et prudence. Après l'ambassade, la somme versée à titre de subvention à Jacques VI est augmentée, par la persuasion de Sir Robert Cecil . Elizabeth lui donne un bassin d'argent et une cuvette avec de la nacre .

Mar est impliqué dans la « correspondance secrète de Jacques VI », une initiative pour aider à mettre Jacques sur le trône d'Angleterre. Mar et d'autres membres d'un groupe restreint maintiennent un dialogue avec des diplomates anglais .

Union des couronnes
En 1603, Élisabeth  meurt et Jacques VI devient roi d'Angleterre, l'événement connu sous le nom d'Union des couronnes que Mar a espéré. James voyage en Angleterre. Mar reste au château de Stirling avec le prince Henri. Alors que Mar est absent de Stirling pour affaires liées à la mort de sa mère, le 7 mai 1603, Anne de Danemark vient emporter le prince Henri. La comtesse, sa femme Marie, refuse de le permettre . Mar fait ses excuses pour les événements du jour d'abord au Conseil privé écossais à Stirling, et ensuite à la reine le 5 juillet au château de Windsor .

Mar rejoint le conseil privé anglais. Il obtient plusieurs manoirs en Angleterre, dont Hundon et Chipley dans le Suffolk, pour lesquels il reçoit 15 000 £ en 1611 lorsqu'ils sont vendus à William, Lord Cavendish . En novembre 1603, l'ambassadeur d'Espagne, le comte de Villamediana, invite le duc de Lennox et le comte de Mar à dîner et, selon Arbella Stuart leur demande « d'amener les dames écossaises, car il désirait voir des beautés naturelles ».

Le comte de Mar est créé Lord Cardross en 1610 ; il est membre de la Court of High Commission et est Lord High Treasurer of Scotland de 1615 à 1630.

En janvier 1608, Henry Howard (1er comte de Northampton), anciennement l'un des "correspondants secrets", écrit à Mar pour lui demander la recette qui lui redonnerait la faveur d'Anne de Danemark . En avril 1608, Mar est cité à comparaître devant le tribunal de Londres. Il fait un testament faisant de Marie comtesse de Mar son exécutrice testamentaire, lui laissant un bijou acheté à William Herrick, et réservant à son fils aîné par sa première épouse des objets importants dont la vasque en argent sertie de nacre qui a été un cadeau de la reine Elizabeth, et un bijou que lui a offert le roi de France .

En septembre 1612, Mar demande au roi Jacques si le laird de Findlater pouvait devenir baron. Le roi écrit qu'il y a déjà trop de nobles écossais, ce qui provoque le mécontentement en Angleterre et est préjudiciable à l'Union .

Mar meurt à Stirling le 14 décembre 1634.

Un portrait de Mar par Adam de Colone de 1626 donne son âge à 64 ans. Le peintre utilise une nappe de lin fine mais ancienne comme support plutôt que de toile .

Mariages et famille
John Erskine et Anne Drummond ont un fils :

  (c. 1585 - 1654), qui lui succède à son comté.

John Erskine et sa seconde épouse, Marie Stewart, ont cinq fils, dont :

  (mort en 1640) ;
 Henry Erskine, maître de Cardross et commendator de Dryburgh (mort en 1628), dont le fils David Erskine devient baron de Cardross ;
 Charles Erskine, ancêtre des comtes de Rosslyn ;
 Alexander Erskine, en 1626, son père écrit à Elizabeth Stuart, reine de Bohême, refusant un projet de mariage .

L'un des fils de Mar est baptisé à Stirling le 20 juillet 1595 avec Jacques VI comme parrain .

En , le vicomte Fenton discute du mariage de la deuxième fille de Mar, Anna Erskine, avec un fils du comte de Rothes, plus tard John Leslie (6e comte de Rothes). Bien que Rothes soit une maison ancienne et noble, Fenton n'aurait pas conseillé au fils aîné de Mar d'épouser une fille de Katherine Drummond, la "dernière dame Rothes" .

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé d'Angleterre
Chevalier de la Jarretière
Comte de la pairie d'Écosse
Décès en décembre 1634
Comte de Mar

John Erskine (2e comte de Mar)


Will Penny is a 1968 American Western film written and directed by Tom Gries and starring Charlton Heston, Joan Hackett and Donald Pleasence. The picture was based upon an episode of the 1960 Sam Peckinpah television series The Westerner starring Brian Keith called "Line Camp," also written and directed by Tom Gries. Heston mentioned that this was his favorite film in which he appeared. The supporting cast features Ben Johnson, Bruce Dern, and Slim Pickens.

Plot
A trail drive is coming to an end, with the resulting payoff of the now out-of-work trail hands. A trio of punchers, Blue, Dutchy, and an aging Will Penny decide to drift south and avoid the oncoming winter. Will trades his position riding on the train with the cattle to a young cowboy who wants to visit his dying father and tells Will there may be work at the Flat Iron ranch.

One morning Blue is about to fire at a bull elk near a river bottom. Mysteriously, the elk is shot by an unseen party. As Blue and Dutchy move in to claim the elk anyway, they encounter the shooter, a "rawhider" and his family. The two groups contest the right to the meat. Gunfire erupts, and Will shows up, shoots and kills one of the rawhider's sons. The rawhider swears a biblical revenge. Dutchy accidentally wounds himself in the exchange, so the trio head out to find a doctor and first come to a nearby trail store, where they encounter Catherine Allen and her son Horace. After getting a few drinks of whiskey they move on to the nearest town and leave Dutchy at the doctor. Blue decides to look for a job in the town, while Will proceeds alone. He comes across a horse without a rider and locates a dead cowboy, thrown from his saddle. Will turns the body over to the Flat Iron ranch that the cowboy rode for and is offered a job.

Will hires on to ride the far-off boundaries of Flat Iron ranch over the winter. As he arrives at the upper range, he finds Catherine and Horace staying in the line-rider's cabin after being abandoned by their guide. He rides away to inspect the fence line, warning them that they must be gone when he returns in one week.

The next morning as Will is sleeping outside near the fence, he is ambushed and savagely beaten up and knifed by the rawhider group. They rob and leave Will for dead, but he drags himself to the cabin, where he is slowly nursed back to health by Catherine.

As the winter passes, Will and Catherine fall in love, and Will develops fatherly affection for Horace.

As Will and Catherine prepare for Christmas, the Quint family bursts into the cabin, force Will into doing the chores, and coerce Catherine to decide on one of the ne'er do well, belligerent, hair-trigger sons. After some days, Catherine distracts the two Quint sons so Will can make an escape. At that same time his two former saddle pals Blue and Dutchy arrive looking for him. Will and Blue return to attack the cabin to free Catherine and Horace, using a bag of sulfur in the chimney to smoke out the rawhiders and then shoot them all.

With the rawhider's dead the Flat Iron trail boss arrives, Will realizes that he is too old and set in his ways to settle down into a domestic life with Catherine, against her protestations. Deeply regretful about what he is leaving behind, he rides away with Dutchy and Blue to collect on a bet with the store owner on Dutchy's survival and continue his life as a trail hand. He donated his wages from the ranch to Catherine.

Cast

 Charlton Heston as Will Penny
 Joan Hackett as Catherine Allen
 Jon Gries as Horace Greeley "Button" Allen
 Donald Pleasence as Preacher Quint
 Lee Majors as Blue
 Bruce Dern as Rafe Quint
 Ben Johnson as Alex (Flat Iron Ranch foreman)
 Slim Pickens as Ike Walterstein
 Clifton James as Catron
 Anthony Zerbe as Dutchy
 Roy Jenson as Boetius Sullivan
 G. D. Spradlin as Anse Howard
 Quentin Dean as Jennie
 William Schallert as Dr. Fraker
 Lydia Clarke as Mrs. Fraker
 Robert Luster as Shem Bodine
 Dal Jenkins as Sambo
 Matt Clark as Romulus
 Luke Askew as Foxy
 Anthony Costello as Bigfoot
 Gene Rutherford as Rufus Quint
 Chanin Hale as Girl
 Stephen Edwards as Town Boy

Production
The film features a David Raksin and Robert Wells song "The Lonely Rider" with vocals by Don Cherry. The exteriors were filmed in Inyo County, California.

Reviews
"The admirable thing about the movie is its devotion to real life. These are the kind of people, we feel, who must really have inhabited the West: common, direct, painfully shy in social situations and very honest." — Roger Ebert, Chicago Sun-Times

"And I got to really like the guy. A lot of people told me that I wouldn't like him, but I liked him. And he tried very hard. I mean, Will Penny is far and away the best thing he's ever done." — Bruce Dern on Charlton Heston

"Intelligent and thoughtful, Will Penny is a good Western and even a better character study. The West is more than deglamorized here; we get a good approximation of what a real cowboy's life might have been like around the turn of the century." — DVD Savant, DVDTalk

"The villains in Will Penny are so unbelievable and so unrealistic that they almost seem like they came out of a Western spoof, rather than the serious, realistic Western which Will Penny aspires to be (and achieves in most other aspects of the story)." — Erik Rupp, Vista Records

"This is one of the classic movies of all time. It will last for all eternity as a classic in writing and in acting." — Ange Kenos, OPA Magazine

"Charlton Heston told me this was the film he is most proud of and was his favorite screen role." — Rick Schmidlin, producer of the re-edited version of "Touch of Evil."

Accolades
The film is recognized by American Film Institute in these lists:
 2008: AFI's 10 Top 10:
 Nominated Western Film

See also
List of American films of 1968

References

External links

 Roger Ebert review
 DVDTalk.com Movie & DVD review
 Vista Records Movie/DVD review & analysis

1968 films
1968 Western (genre) films
1960s American films
1960s English-language films
American Western (genre) films
Films directed by Tom Gries
Films scored by David Raksin
Paramount Pictures films
Revisionist Western (genre) films

Will Penny


وكالة الفضاء الإيطالية (الإيطالية:Agenzia Spaziale Italiana; ASI) أنشئت هذه الوكالة عام 1988 لترقية، وتطوير، والتصرف في الأنشطة الفضائية في إيطاليا. مدارة من وزارة الكليات والأبحاث العلمية والتقنية، تتعاون الوكالة مع عدد كبير من المنظمات الإيطالية والأجنبية، المتخصصة في بحوث الفضاء، وأيضاً مع رئيس الوزراء. عالمياً، تتعاون الوكالة مع وكالة الفضاء الأوروبية لتزويدها بالأجسام الثانوية. ومقر الوكالة يقع في روما، إيطاليا. ولدى الوكالة منظمتان ويقعان في تراباني، ماتيرا (كلاهما في إيطاليا).وصلت ميزانية الوكالة إلى 978 مليون دولار أمريكي.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

العلوم والتقنية في إيطاليا
تأسيسات سنة 1988 في إيطاليا
وكالات حكومية أسست في 1988
وكالات فضاء

وكالة الفضاء الإيطالية


La Fanfare Piston est une fanfare étudiante créée en 1967 à l'École centrale de Lyon.

Histoire

La Fanfare Piston est créée en 1967, lorsque l'École centrale de Lyon s'installe sur le campus d'Écully. Le mot « Piston » vient du surnom des élèves de l'école à l'époque.

Traditions
La Fanfare Piston joue principalement lors de fêtes de village et manifestations diverses, et se produit également dans les rues de Lyon tous les week-ends, le samedi vers Bellecour et le dimanche matin à la Croix-Rousse.

La fanfare organise tous les ans une tournée dans le Beaujolais, la TEB (acronyme de « Tournée En Beaujolais ») un samedi par an au mois d'octobre. Au printemps, elle part traditionnellement en tournée sur la côte d'Azur.

En été, la Fanfare Piston part en tournée à l'étranger. Elle se rend notamment en Irlande en 2011, en Allemagne en 2019, ou encore aux États-Unis et au Benelux. En 2022, la fanfare se rend à nouveau en Irlande.

Notes et références

Folklore étudiant
Association étudiante en France
Musique à Lyon
École centrale de Lyon

Fanfare Piston


Pokémon Go je mobilna aplikacija i igra za ručne mobilne uređaje kao što su pametni telefoni i tablična računala. Igru je razvila američka softverska tvrtka Niantic Labs za operacijske sustave iOS i Android. Igra je vezana uz poziciju u prostoru i uz proširenu stvarnost. Igru određuje globalni pozicijski sustav (GPS) i mobilno lociranje podataka o lokaciji igrača i stavlja ga praktički na zemljovid koji se temelji na Google Maps. Igra se obično igra na otvorenom gdje su dostupni GPS signali i rabi znamenitosti i upadljive objekte u stvarnom, materijalnom svijetu za oblikovanje virtualnog svijeta igre.

Igra je besplatna i financira se kupnjama unutar same aplikacije. Takozvane Pokékovanice su valuta koja se može zamijeniti za premium predmete.

Povijest razvoja
 Dne 2014 Nintendo, The Pokémon Company i Google radili su skupa na projektu za 1. travnja u kojem su pokemoni trebali pojaviti na Google kartama. Na ovom konceptu radili su Satoru Iwata (Nintendo) i Tsunekazu Ishihara (The Pokémon Company), koji su kada su vidjeli reakcije oko prvotravanjske šale u medijima i prihvaćanje od strane javnost dobili poticaja i podršku da nastave sa sličnim projektom.

Igra

Kretanje kroz prostor

Igra tjera igraće da se kreću po stvarnome svijetu i love Pokemone.

Pokéstanice i Pokédvorane

Najčešće se nalaze na važnim mjestima npr. spomenicima, crkvama, spomen - pločama, kipovima itd.

Pokestanice (Pokestops) su mjesta u igri gdje igrači mogu vrtjeti po disku s fotografijom (photo disc) da dobiju razne predmete kao što su Pokelopte, maline (Razz Berry), lijekove (Potion) i druge.

Pokedvorane (Gyms) su mjesta u igri gdje se treneri odlaze boriti kako bi dobili bedž (Gym Badge), te postavili svog Pokemona u dvoranu. Postoji posebna vrsta bitki pod nazivom Raid Battles. To su bitke koje se na dvoranama dešavaju samo u određeno vrijeme, a traju 2 sata. Raid Battleovi funkcioniraju tako da se na dvorani pojavi jedan jako snažan Pokemon, a treneri ga pokušaju pobijediti, a potom uhvatiti. Raid Battles tjeraju trenere da surađuju, bez obzira na tim. Trenutno u igrici postoje tri tima: Mystic (plavi), Valor (crveni) i Instinct (žuti).

Hvatanje Pokémona

Nakon što trener naiđe na Pokemona, potrebno je kliknuti na njega. Nakon toga, na vašem zaslonu pojavit će se Pokemon kojeg je potrebno uhvatiti tako da bacite lopticu na njega. Na raspolaganju su vam tri loptice: Pokeball, Great Ball i Ultra Ball, te također voća koja koriste da se Pokemon lakše uhvati: Razz Berry, Nanab Berry, Pinap Berry i Golden Razz Berry. Također, Pokemon vam može odbiti lopticu (Dodge), pobjeći iz loptice (broke Free), ili vam totalno pobjeći, da ga više nemate šanse uhvatiti (Flee). Postoje i mamci koji privlače Pokemone: Incence i Lure Module. Incence privlači Pokemone na vašu lokaciju, a Lure Module ih privlaći na Pokestanicu.

Podrška i dodatci trećih stranaka

Zanimljivosti

Povezani članci

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Službena stranica Niantica

Videoigre

Pokémon Go


Gud taler ud  er en dansk film fra 2017, der er instrueret af Henrik Ruben Genz og med Søren Malling, Lisa Nilsson, Jesper Asholt og Marcus Gert i hovedrollerne. Manuskriptet er af Bo Hr. Hansen og Henrik Ruben Genz efter Jens Blendstrups selvbiografiske roman af samme navn.

Medvirkende
Søren Malling som Gud/Uffe
Lisa Nilsson som Gerd Lillian, Uffes kone
Marcus Gert som Jens
Jesper Asholt
Jacob Kvols
Maria Erwolter

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2017
Dramafilm fra Danmark
Film baseret på værker af danske forfattere
Film instrueret af Henrik Ruben Genz
Dansksprogede film

Gud taler ud


Groo Barbaren er en fantasi/komedie tegneserie skrevet og tegnet af Sergio Aragonés, omskrives, co- plottet og redigeret af Mark Evanier, Bogstaver skrevet af Stan Sakai og farvet af Tom Luth. Gennem årene er den blevet udgivet af Pacific Comics, Eclipse Comics (et specialt særnummer ), Marvel Comics (imens marvel havde Forlæggermærket Epic comics), Image Comics og Dark Horse Comics .

Groo Barbaren var en af de første succesfulde skaberejede tegneserier, en af de få succesfulde humoristiske tegneserier i USA (bortset fra Archie Comics), og en af de længste samarbejder i tegneseriens historie. I 2011 blev Groo Barbaren kåret som nummer 100 i "Top 100 comic book heroes" af IGN

Karaktererne
Groo (tilnavnet "Barbaren" er sjældent nævnt i historierne) kom først som en parodi på de brutale sværd og trolddoms helte, der var populære på det tidspunkt han blev skabt, nemlig i 1970'erne. Især Conan Barbaren, som var med i Marvel tegneserierne. Groo er en stor-næset bajads af uovertruffen dumhed, der konstant misforstår sine omgivelser.

Han er ekstremt god til at slås med sværd (det eneste han kan, som han bare en en smule god til) han er god i kamp, men ellers en fredsommelig og ærlig fyr, som prøver at finde vej gennem livet, som lejesoldat eller ved at have små underlige jobs. Han er utrolig uheldig, og på trods af generelt gode hensigter, forårsager han ødelæggelse, hvorhen han går. De fleste af hans eventyr slutter med, at han enten er uvidende om det kaos han har skabt eller flygter fra en vred hob. Hans forkærlighed for ødelæggelse er blevet så kendt, at bare nyheden om, at Groo nærmer sig, nogle gange er nok til at forårsage kaos i befolkningen. Groo mødes nogen gange med respekt og tillid, men det holder ikke så længe. Virksomheder, byer, civilisationer og kulturer er alle blevet ufrivilligt ødelagt af Groo. Sådan er Groos inkompetence, at så meget som at træde ind på et skib, kan få det til at synke.Groo har dræbt hele hære med intet andet end hans sværd, der synes at være et par katanas. Groo elsker disse "frays", som han kalder dem, og ofte springer han ind i nærkamp med et skrig af "Nu gør Groo, hvad Groo gør bedst!". Han er vilkårlig i brugen af hans kamp færdigheder. Han springer i kamp uden, at han endelig ved, hvad kampen går ud på eller endda, hvem der er på hvilken side. Selv når Groo slutter kampen for at kæmpe for en bestemt side, er han dum nok til at glemme, hvilken side han er på, eller blive lokket til at bekæmpe hans uheldige allierede. På sine rejser har Groo stødt på tusind af karakterer. Men der også et bredt sortiment af tilbagevendende karakterer.

Tegneserier fra USA
Tegneseriefigurer

Groo Barbaren


Karataş, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 64 km, Eflani ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Karataş, Eflani


Amerikan Bağımsızlık Bildirisi, Amerika Birleşik Devletleri'ni kuran belgedir. Belge, 4 Temmuz 1776'da Philadelphia'daki daha sonra "Independence Hall" adı verilen Pennsylvania Eyalet Evi'ndeki İkinci Kıta Kongresi'nde kabul edildi. Bildiri, dünyaya On Üç Koloni'nin neden artık Britanya sömürgesi değil de bağımsız egemen eyalet olarak görüldüğünü açıklamakta.

Bağımsızlık Bildirisi, İkinci Kıta Kongresi'nin daha sonra Kurucu Babalar olarak bilinen 56 temsilcisi tarafından imzalandı. Bu kişilerin arasında New Hampshire, Massachusetts Körfezi, Rhode Island ve Providence Plantasyonları, Connecticut, New York, New Jersey, Pensilvanya, Maryland, Delaware, Virginia, Kuzey Carolina, Güney Carolina, ve Georgia eyaletlerinin temsilcileri bulunuyordu. Bildiri, erken Amerikan tarihinde en çok yayılan ve basılan belgelerden biri oldu.

Beşli Komite, Kongre bağımsızlığı oyladığında hazır olması için bildirinin taslağını hazırladı. Bağımsızlığın önde gelen savunucularından John Adams, Beşli Komite'yi Thomas Jefferson'ı belgenin orijinal taslağını yazmakla görevlendirmeye ikna etti ve bu taslak daha sonra İkinci Kıta Kongresi tarafından düzenlendi. Bildiri, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın Nisan 1775'te başlamasından bir yıl sonra Kıta Kongresi'nin neden Amerika'nın Büyük Britanya Krallığı'ndan bağımsızlığını ilan etme kararı aldığının resmî bir açıklamasıydı.

Kongre, 4 Temmuz'da metni onayladıktan sonra Bağımsızlık Bildirisi'ni çeşitli şekillerde yayınladı. İlk olarak, geniş çapta dağıtılan ve halka okunan Dunlap broşürü olarak basıldı. Jefferson'ın orijinal taslağı, Adams ve Benjamin Franklin tarafından yapılan değişiklikler ve Jefferson'ın Kongre tarafından yapılan değişikliklere ilişkin notlarıyla birlikte şu anda Washington, DC'deki Kongre Kütüphanesi'nde muhafaza edilmektedir. Bildiri'nin en çok bilinen versiyonu, şu anda Washington'daki Ulusal Arşivlerde sergilenen ve halk arasında resmî belge olarak kabul edilen imzalı kopyadır. Bu kopya Kongre tarafından 19 Temmuz'da emredilmiş ve asıl 2 Ağustos 1776'da imzalanmıştır.

Bildiri, Kral III. George'a karşı 27 koloni şikâyetini sıralayarak ve devrim hakkı da dâhil olmak üzere bazı doğal ve yasal hakları ileri sürerek Birleşik Devletler'in bağımsızlığını meşrulaştırıyordu. Bildiri'nin asıl amacı bağımsızlığı ilan etmekti ve sonraki yıllarda bildiri metnine yapılan atıflar çok az oldu. Abraham Lincoln, 1863 Gettysburg Konuşması'nda olduğu gibi Bildiri'yi politikalarının ve söyleminin merkezi hâline getirdi. O zamandan beri, özellikle ikinci cümlesi olmak üzere, insan hakları konusunda iyi bilinen bir ifade haline geldi: "Biz şu gerçeklerin açık olduğu görüşündeyiz: Bütün insanlar eşit yaratılmıştır, onları yaratan Tanrı kendilerine vazgeçilemez bazı haklar vermiştir, bu haklar arasında Yaşama, Özgürlük ve Mutluluğu arama hakları yer alır."
Bildiri herkes için eşit hakları garanti altına almak amacıyla hazırlanmıştır. Stephen Lucas bildiriyi "İngilizce dilinin en çok bilinen cümlelerinden biri" olarak nitelendirmiş, tarihçi Joseph Ellis ise belgenin "Amerikan tarihinin en güçlü ve en önemli kelimelerini" içerdiğini yazmıştır. Bildirge, Amerika Birleşik Devletleri'nin ulaşmak için çaba göstermesi gereken ahlaki bir standardı temsil eder hâle gelmiştir. Bu görüş özellikle bildirgeyi kendi siyasi felsefesinin temeli olarak gören ve bunun Birleşik Devletler Anayasasının yorumlanması gereken bir ilkeler beyanı olduğunu savunan Lincoln tarafından desteklenmiştir.

Bağımsızlık Bildirisi, ilki Avusturya Hollandası'ndaki Brabant Devrimi sırasında yayınlanan 1789 Belçika Birleşik Devletleri Bildirisi olmak üzere, diğer ülkelerdeki birçok benzer belgeye ilham kaynağı olmuştur. Ayrıca 19. yüzyılın ilk yarısında Avrupa, Latin Amerika, Afrika (Liberya) ve Okyanusya'daki (Yeni Zelanda) çok sayıda bağımsızlık bildirgesi için birincil model olarak hizmet etmiştir.

Oluşum süreci
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi, İngiliz Hükûmeti'ne karşı Amerikan Devrim Savaşı'nın başlamasından sonra oluşturulmuş bir belgedir. Bu sebeple Amerikan Devrim Savaşına kısaca değinmek gerekir. Amerikan halkı İngiliz Hükûmetinin artan ekonomik ve askeri baskısı sebebiyle George Washington önderliğinde İngilizlerle 6 yıl savaşmış ve genel savaşa dahil, birçok cephe savaşını kaybetmiş olsalar bile, azim ve sabır göstererek, Fransızların da yardımıyla savaştan zaferle çıkmasını bilmişlerdir.

İngiliz baskısı
İngiltere, Avrupa'daki savaşlarında özellikle Fransa ile yaptığı Yedi Yıl Savaşları'nda büyük maddi kayıpları uğrayınca bu kayıpları koloni devletleriyle paylaşmak için yeni vergiler ve yasalar çıkardı. Bu yasalar "İngiliz Seyrüsefer Kanunları" () olarak adlandırılır. Bazıları:

 Pekmez Yasası (, 1733): Amerikan denizcileri West Indies (Orta Amerika Adaları) denilen bölgeden şeker ithal edip rom denilen bir içki üretiyorlardı. Bu içki Amerikan dış ticaret çarklarından biriydi. İngiliz Hükûmeti bu yasayla ağır vergilerle Amerika kolonilerinin West Indies bölgesiyle ticaretini yalnız İngilizlere ait adalara ayırmıştı. Amerikan denizcileri bu yasanın açıklarından faydalandığı için çok etkili olmamış fakat Amerikan halkında İngiliz hükûmetine karşı hoşnutsuzluklar başlamıştır.
 Şeker Yasası (, 1764): Şekerli Posa Yasası'nı etkin kılınmasını sağlayacak maddeler içeriyordu. Vergilerin toplanmasında etkinlik, kaçan denizcilerin gemilerine el konulması, gümrük memurlarına daha sıkı davranılması konusunda emir verilmesi, kaçakçıların yakalanması için İngiliz gemilerin Amerika sularında karakollarda bekletilmesi ve subaylara şüpheli gördükleri binalarda arama yapabilme yetkileri verilmişti. Fakat İngilizlerin korkutma, bastırma çalışmaları Amerikan halkındaki hoşnutsuzluğu artırmış ve yaygınlaştırmıştır.
 1763 Bildirisi (): Hızla artan göçmen sayısı ve savaşların yol açtığı ekonomik sıkıntılar sebebiyle, birçok kolonist, dağların ötesinde kendilerine yeni bir yaşam kurmak istiyorlar. İngilizler bu yasayla Apalaş Dağları'nın ötesinde yeni koloniler kurulmasını yasaklıyordu.
 Pul Yasası (): İngiliz Hükûmeti gümrük tarifeleriyle kolonilerden yüksek miktarda altın çekerken bu yasayla da, yeni bir vergiye tabi tutmuştur.

Bu yasalara ek olarak, kolonilerde sınai maddeleri sınırlayan ya da yasaklayan bir dizi yasayı da İngiliz hükûmeti çıkarmıştır.

Neden Amerika
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi gibi çağının ötesinde, demokratik ve cumhuriyetçi bir atılımın Amerika'daki kolonilerde oluşmasının 4 temel sebebi vardır.

Coğrafi etken: Kuzey Amerika kolonileri Avrupa'nın mutlakiyetçi ve dinci siyaset üreten merkezlerinden, uzaklık sebebiyetiyle etkilenmemişlerdir. Ayrıca, Londra da yine uzaklık sebebiyle Kuzey Amerika kolonileri üzerinde etkili olamamış, otoritesini tam olarak kuramamıştır.

Ekonomik durum: İlk yerleşimciler ekonomik olarak birbirlerine yakın durumdaydılar. Nüfus arttıkça sınırların ötesinde yeni topraklar yerleşime açılıyor, böylelikle Avrupa'daki gibi toprak kıtlığından kaynaklanan bir baskı oluşmuyordu. İlk yerleşim bölgelerinde ticaretle uğraşanlar, küçük bir zenginler sınıfı oluşturmuşsa da genel olarak Amerika, eşitlikçi bir çiftçi toplumu görüntüsü veriyordu. Belirgin bir aristokrasi sınıfı oluşmamıştı.

Sosyal durum: İlk yerleşimciler, genel olarak ülkelerindeki dinî,siyasî ve ekonomik baskılardan kurtulmak için göç etmişlerdi. Daha en başta, özgür, bağımsız ve refah içinde yaşama düşüncesi vardı. Bu düşünceler Kuzey Amerika kıtasında rahat bir gelişim ortamı bulmuştur.

Din: Çeşitli kolonilerde birbirinden farklı dinsel gruplar bulunuyordu. Birçoğu, din baskısından kurtulmak için anayurtlarından göç etmiş bu topluluğu kimse tek bir din veya mezhep çatısı altında birleştirmeyi düşünemezdi. Bu sebeple Amerika'da hiçbir din baskısı kurulmamıştı.

Bu sebeplerden dolayı, bu kadar ilerici bir hareket Avrupa veya başka bir kıtada değil, Kuzey Amerika'daki on üç kolonide ortaya çıkmıştır.

Kaynağı
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi yazarları özellikle iki kişiden etkilenmiştir. Bunlardan birincisi John Locke'tu. Locke'un two Treaties of Government kitabı, Amerikan Bağımsızlık Bildirgesinin kaynaklarından biridir. Locke, devletin en yüce görevinin, her insanın hakkı olan yaşam, özgürlük ve mülkiyeti korumak olduğunu söylemiştir.

İkincisi ise Jean-Jacques Rousseau'ydu. Onun toplumsal sözleşme teorisi bildirgenin yazarlarını oldukça etkilemiştir. Nitekim Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi'nin ikinci paragrafı Rousseau'nun tezinin neredeyse kelimesi kelimesine yazılması bunu göstermektedir.

Genel hatları
Ulusların hakkı: Aşağıda gerçekler bizim için gayet açıktır: Tüm insanlar eşit yaratılmışlardır; Yaradan'ları tarafından bağışlanmış, belli bazı vazgeçilemez haklara sahiptirler; yaşam, özgürlük ve mutluluğa erişme hakları da bunların arasındadır. Bu hakları güvence altına almak amacıyla, insanlar kendi aralarında yönetimler kurarlar; bu yönetimler gerçek güçlerini, yönetilenlerin onamasından alırlar; herhangi bir yönetim biçimi, bu hedeflere ulaşmada köstekleyici olmaya başladığında, bu yönetimi değiştirmek ya da düşünmek, yeni bir yönetim kurmak ve bu yeni yönetimin yetkilerini ve dayandığı temelleri, güvenlik ve mutluluklarını sağlayacağına en çok inandıkları bir biçimde düzenlemek ve kurmak, halkın hakkıdır; aslında sağgörü, uzun bir geçmişi olan yönetimlerin sudan ve geçici nedenlerle değiştirilmemesini buyurur; bu yüzden insanların durumlarını düzeltmek amacıyla alışılagelen yönetim biçimlerini değiştirmek yerine, kötülüklere katlanmayı yeğlediklerini deneyimler göstermiştir; ancak sürekli aynı amaca yönelik, uzun bir yolsuzluklar ve zorbalıklar silsilesi, ulusu, mutlak bir despotizme sürüklemek niyetini açığa vurursa, o zaman böyle bir yönetimi yıkmak ve gelecekteki güvenlikleri için yeni koruyucular seçmek, o ulusun hakkı ve görevidir.

İngiltere Kralı'nın yaptıkları:
 Yargıçlık yetkisinin verilmesiyle ilgili yasaları onaylamayarak, kazai içtihadı etkisiz hale getirmiştir.
 Yargıçların görev sürelerini, maaşlarının tutarını ve ödeme biçimini sadece kendi keyfine göre belirlemiştir.
 Halkımıza eziyet olsun ve halkın cevherleri tükensin diye, sayısız yeni makam açmış, buralara büyük memur yığınları yollamıştır.
 Barış zamanında, yasama meclisinin onayı olmaksızın, topraklarımız üzerinde sürekli bir ordu bulundurmuştur.
 Askeriyeyi sivil güçten bağımsız ve üstün kılmaya kalkışmıştır.

Britanya halkı: Britanyalı kardeşlerimize karşı da saygıda kusur etmiş değiliz. Zaman zaman onları, yasa koyucuların üzerimizde haksız bir yönetim kurma girişimleri konusunda uyardık. Buraya hangi koşullar altında göç edip, yerleştiğimizi anımsattık onlara. Doğal adalet ve alicenaplık duygularına seslenerek aramızdaki ırk bağları dolayısıyla, bu zorbalıkları kınamalarını rica ettik. Çünkü bu zorbalıkların, aramızdaki bağlantıları ve ilişkilerimizi bozması kaçınılmaz bir şeydi. Ama onlar da adaletin ve kan bağımızın feryatlarına kulaklarını tıkadılar. Bunun için artık, onlardan ayrılmamız gerektiği sonucuna boyun eğmek ve onları da, insanlığın geri kalan kısmı gibi, savaşta düşman, barışta dost kabul etmek zorundayız.

Sonuç: Bu yüzden, Genel Kongre halinde toplanan biz ABD temsilcileri, görüşlerimizin doğruluğuna, dünyanın en yüce Yargıcı'nı tanık tutarak, bu kolonilerin halkından aldığımız yetkiyle, onların adına, Birleşik kolonilerin özgür ve bağımsız devletler olduklarını ve bunun hukuken böyle korunacağını; Büyük Britanya Krallığı'na karşı her türlü yükümlülükten kurtulmuş olduklarını; bu kolonilerle Büyük Britanya Devleti arasındaki her türlü siyasal ilişkilerin sona erdirildiğini ve bunun böyle kalacağını; özgür ve bağımsız devletler olarak, savaş açmak, barış ilan etmek, antlaşmalar yapmak, ticareti düzenlemek ve diğer tüm bağımsız devletlerin yapabileceği her şeyi yapmak hakkına sahip olduklarını resmen açıklar ve ilan ederiz. Ve bu bildirinin korunması için, Tanrı'nın inayetine tam bir güvenle, yaşamlarımız, servetlerimiz ve en kutsal varlığımız olan onurumuz üzerine and içeriz.

Etkileri
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi'ni yazan beşli komite ve kabul eden delegeler sadece bir ülkenin bağımsızlığını ilan etmemiş aynı zamanda bütün insanların özgür ve eşit olduğunu, insanların doğuştan gelen ve kaybetme ihtimali olmayan, hükûmetler veya devletler tarafından bağışlanmamış ve onların keyfine tabii olmayan haklara sahip olduğunu ilan etmiştir.
O dönemde Amerika'da kadın-erkek eşitsizliği, siyah-beyaz ayrımcılığı vardı ve Amerikan Bağımsızlığı yayınlandıktan uzun süre sonra bile bunlar çözüme kavuşturulamadı. Fakat Jefferson'ın yazdığı gibi "bir toplumun, yaşayışında bir ideali tamamen gerçekleştirememiş olması, bu ideali değerden düşürmez."

Dünya üzerindeki etkileri
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi, tüm Avrupa'da ama özellikle Fransız aydınları üzerinde bir etki yapmıştır. Fransızlar, bu belgeyle kendi aydınlarının söylediklerini tekrar hatırlamışlardır ve bu belge kafalarındaki düşünceleri dirilişe geçirmiştir. Fransızlar bir avuç Amerikalının küçük salonlarda özgürlük ve bağımsızlık üzerine konuşmalar yapıp kararlar almalarına, bu uğurda savaşmalarına imrenerek ve hayranlıkla bakmışlardır. Amerikan halkına yardım için giden Fransızlar, buradaki tecrübeleriyle birlikte Fransa'ya geri dönmüşlerdi Fransız İhtilali'nde önemli görevler almışlardır. Bu bağlamda Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi Magna Carta gibi yerel kalmamıştır, insan haklarının dünyada yayılması için ilk adım sayılabilir.

Kaynakça
 Oral Sander "Siyasi Tarih İlk Çağlardan 1918'e", İmge kitabevi, s:151-160, 2002 ISBN 975-533-043-7
 Hagen Schulze "Avrupa'da Ulus ve Devlet" Çeviri: Timuçin Binder, Literatür yayıncılık, s:85, 2005 ISBN 975-04-0264-2
 Allan Nevins-Henry S. Commager "ABD Tarihi", Çeviri: Halil İnalcık, doğubatı yayınları, s:77-101, 2005 ISBN 975-8717-11-1

Dış bağlantılar
 Bildirge metni
 John Locke

Amerikan Bağımsızlık Bildirisi


Sutok je pojam iz fizičkog zemljopisa. Njime označavamo mjesto gdje se spajaju dvije tekućice. Ovdje se ne radi o pritoku, gdje se manje vodeno tijelo ulijeva u ušću u veće, nego iz spajanja dviju nastaje treća tekućica, novog imena.

Izvori

Fizička geografija
Vodene mase

Sutok


Onthophagus schaefferi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Howden & Cartwright em 1963.

Referências

Ligações externas

schaefferi
Coleópteros descritos em 1963

Onthophagus schaefferi


An Lepanthes truncatipetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod ngan Carlyle August Luer. An Lepanthes truncatipetala in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes truncatipetala


Rio Pequeno est un district situé dans la zone ouest de la municipalité brésilienne de São Paulo.

Le district borde les districts de Jaguaré, Butantã, Raposo Tavares et Vila Sônia, en plus de la Cité universitaire et de la municipalité d'Osasco. Il a des avenues avec plusieurs commerces et des connexions à l'intérieur des quartiers, telles que les avenues suivantes : avenue do Rio Pequeno, avenue Corifeu de Azevedo Marques (partie), avenue Engº Heitor Antonio Eiras Garcia (partie), Av. Escola Politécnica (partie), avenue Nossa Senhora de Assunção, avenue José Joaquim Seabra, avenue Otacílio Tomanik et avenue Darcy Reis.

Histoire
L'origine du quartier est cependant plus modeste. Avec des rues qui remontent au moins aux années 1960, le quartier a été formé par des ouvriers des poteries et des carrières de la région, des ouvriers qui travaillaient dans les quartiers de Jaguaré et de la région, ainsi que des ouvriers de la construction civile, provenant principalement des travaux de la Cité universitaire, dans les années 1960 et 1970. Aujourd'hui, avec un peu plus de 100 000 habitants, selon le dernier recensement, elle dispose de ses propres journaux, de quatre postes de santé, d'un hôpital municipal et de plusieurs écoles municipales, publiques et privées, en plus d'un CEU municipal. La présence de bidonvilles est également constante dans le quartier, les plus connues de la région sont : Camarazal, Rua 8, Vila Dalva, Sapé, São Remo et 1010. Il existe également des projets de verticalisation des bidonvilles en cours et construits, tels que Rua Pujais Sabate et Av. Valdemar Roberto.

Le nom Rio Pequeno est dû à l'existence du ruisseau Jaguaré, qui est situé dans le lit central au milieu de l'avenue Escola Politécnica et se jette dans la rivière Pinheiros, dans la région de Jaguaré. Avec cela, toute la région environnante s'appelait Rio Pequeno, car ce ruisseau était la référence dans la région lorsqu'il a commencé à être lotissé.

La pression foncière a fait du quartier la cible d'invasions de terrains publics et de terrains destinés à la spéculation. Une grande partie de la région du district est un lotissement irrégulière, c'est-à-dire qu'elle a été constituée sans autorisation de la mairie et de manière irrégulière, sans aucun projet et sans enregistrement officiel. L'augmentation du coût de la vie a dégradé les quartiers de classe moyenne inférieure du quartier, traditionnellement construits autour de l'avenue do Rio Pequeno.

Campo do Corinthians do Rio Pequeno est l'un des terrains de football les plus traditionnels de l'ouest de la ville de São Paulo. Il est populairement connu sous le nom de "Corinthinhas" en raison des écoles de football sur place. Elle s'est déjà associée à plusieurs équipes de football professionnel et amateur et à plusieurs écoles de football. Il accueille actuellement les matchs de Botafogo do Rio Pequeno, une équipe qui représente la favela do Sapé. Divers événements sportifs sont également organisés sur le terrain.

Rio Pequeno est l'un des districts de la capitale qui n'a toujours pas de parc public, il y a des projets pour implanter le parc municipal d'Água rotre, dans un terrain municipal situé à l'avenue Eng° Heitor Antonio Eiras Garcia devant CEU Butantã.

Les accès rapides via l'autoroute Raposo Tavares ou l'avenue Escola Politécnica ont transformé le quartier en une zone de développements résidentiels pour la classe moyenne et supérieure, en zone ZER (zone strictement résidentielle) ; des zones telles que Residencial Parque dos Príncipes, Colinas de São Francisco et Villas de São Francisco sont des zones de classe moyenne et supérieure, et Jardim Ester, à proximité de l'autoroute Raposo Tavares.

Districts et municipalités limitrophes
 Jaguaré
 Butantã
 Raposo Tavares
 Vila Sonia
 Osasco

Notes et références

Voir aussi
 Liste des districts de São Paulo
 Population des districts de São Paulo (recensement de 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)
 Télécommunications à São Paulo

District à São Paulo

Rio Pequeno


U.S. Route 79 (US 79) is a United States highway in the Southern United States.  The route is officially considered and labeled as a north–south highway, but its path is actually more of a diagonal northeast–southwest highway. The highway's northern/eastern terminus is in Russellville, Kentucky, at an intersection with U.S. Route 68 and KY 80.  Its southern/western terminus is in Round Rock, Texas, at an interchange with Interstate 35, ten miles (16 km) north of Austin. US 79, US 68, and Interstate 24/US 62 are the primary east–west access points for the Land Between the Lakes recreation area straddling the Kentucky/Tennessee border.

Route description

Texas

US 79 begins at Interstate 35's Exit #253 north of Austin in Round Rock. The route travels eastward through Hutto and Taylor to Rockdale, where it intersects US 77. In Milano, US 79 turns to the northeast and begins a concurrency with US 190 until Hearne, Texas. The route continues through Franklin and Jewett before reaching Buffalo, where it intersects Interstate 45 at its Exit #178. US 79 has a brief duplex with US 84 that begins near Oakwood and continues through Palestine before separating; here US 79 also intersects US 287. The route continues to the northeast through Jacksonville, where it has a junction with US 69, and Henderson, where it crosses US 259. The highway then travels due east to Carthage, where it meets US 59 (Future I-369), before resuming a northeasterly direction and crossing into Louisiana near Panola.  US 79 is also entwined with two tragedies of country music.  Johnny Horton was killed by a drunk driver on the highway near Milano in 1960 and Jim Reeves, killed in a plane crash in 1964, is buried and memorialized on US 79 in his hometown of Carthage.

Louisiana

US 79 joins US 80 near Greenwood, and the two routes are cosigned through Shreveport. US 79/80 cross the Red River over the Texas Street Bridge and continue into Bossier City. The routes parallel Interstate 20 through the old Bossier City Entertainment District until Minden, where the two routes separate: US 80 continues eastward, while US 79 turns to the northeast toward Homer. In Homer, the route resumes a more northerly direction, traveling through Haynesville before crossing the Arkansas border about  south of Emerson, Arkansas.

Arkansas

US 79 continues northward from Louisiana into Emerson and then Magnolia, where it has a brief concurrency with US 82 through the city. From here, the route turns to the northeast, through Camden, where it intersects US 278, and Fordyce, in which it has a brief concurrency with US 167. East of Kingsland, the highway travels in a more northerly direction as it prepares to enter the Pine Bluff metropolitan area. In Pine Bluff, U.S. 79 joins the Interstate 530 freeway, while a business route continues through downtown. After the freeway ends, US 79 and US 63, with which it is cosigned, leave the city toward the north. The two routes stay joined until Stuttgart. US 79 continues to the east and northeast, through Marianna and Hughes, before turning due north to an intersection with Interstate 40 near Jennette. US 79 joins I-40 and the two routes stay cosigned through the concurrency with Interstate 55 in West Memphis, before US 79 joins I-55 to cross the Mississippi River at the Memphis & Arkansas Bridge into Memphis.

Tennessee

U.S. Route 79 enters Memphis with U.S. Route 70, U.S. Route 64 and Tennessee State Route 1, travelling east along E.H. Crump Boulevard, turns north on Third Street and travels through Downtown Memphis along both Second and Third Streets (3rd St is three lanes of northbound traffic and 2nd St is three lanes southbound). It continues east on Union Avenue, north along East Parkway, and east along Summer Avenue. At Stage Road in Bartlett, it continues along Summer Avenue with US 70 while US 64 turns east along Stage Rd.

From here, US 79 continues north from Bartlett, passing through the rest of Shelby County as a 4-lane undivided highway. In Arlington, Tennessee, the road narrows to 2 lanes and passes through Fayette County, Tipton County, and Haywood County until Brownsville, Tennessee. In Brownsville, U.S. 79, along with U.S. 70 and SR 1, goes to the south along a bypass (named Dupree Avenue). On the east side of the city, U.S. 70 and SR 1 turn east while US 79 and 70A continue to the northeast, passing through Crockett and Gibson Counties. Recently, the section from Milan, Tennessee to the Carroll County line was widened to 4 lanes.  U.S. 70A splits off from US 79 near Atwood, Tennessee and US 79 continues to the northeast into Henry County, passing through the city of Paris, Tennessee, and then crosses the Tennessee River. The portion from McKenzie, Tennessee to the Tennessee River is 4-lanes, and plans are in the works to widen the portion in between this section and the Milan section. The section from Brownsville to the Tennessee River is part of the "Austin Peay Memorial Highway" (the other portions being TN 14 from I-240 to TN 54, and the part of TN 54 from TN 14 to US 79).

Once US 79 comes into Stewart County, it passes to the south of the Land Between the Lakes recreation area and crosses the Cumberland River. The portion between the rivers is known as Donelson Parkway. Then it enters Montgomery County and the city of Clarksville, Tennessee. This portion between Dover, Tennessee and Clarksville is known as Dover Road. One through Clarksville, US 79 continues northeast and enters Kentucky.

 is the name given to the portion of U.S. Route 79 in Clarksville, Tennessee between the Interstate 24 (exit 4) in Clarksville to the Red River (Lynnwood-Tarpley) bridge near the Kraft Street intersection. This section of Highway 79 in Clarksville was previously called the Guthrie Highway, for nearby Guthrie, Kentucky, but in 1994, the name was changed to honor Wilma Rudolph, an Olympic runner from Clarksville, who won three gold medals in the 1960 Rome Summer Olympic Games.

Between Clarksville and Dover, Tennessee, the road is known as "Dover Road".

Kentucky

US 79 enters Kentucky from Tennessee in Todd County west of Guthrie and runs northeast into Logan County, now terminating at the junction of US 68 on the east side of Russellville on its bypass around the south side,  from the Tennessee state line, after formerly terminating at a junction with US 431 in Russellville. It currently does not touch KY 79, whose southern terminus is at Russellville. That highway extends northward to the Ohio River, into Indiana. It is unknown if KY 79 was meant to be a northern extension of US 79.

History

Until 1944, US 79's northern terminus was in West Memphis, Arkansas. Until 1991, US 79's southern terminus was in Austin, Texas.

Major intersections
Texas
  in Round Rock
  in Rockdale
  in Milano. The highways travel concurrently to Hearne.
  in Buffalo
  northeast of Oakwood. The highways travel concurrently to Palestine.
  in Palestine
  in Jacksonville
  in Henderson. The highways travel concurrently through Henderson.
  north of Carthage. The highways travel concurrently to Carthage.
Louisiana
  in Greenwood. The highways travel concurrently to Minden.
  in Greenwood
  in Shreveport
  in Shreveport
  in Shreveport
  in Bossier City
  in Dixie Inn
Arkansas
  in Magnolia. The highways travel concurrently through Magnolia.
  in Camden. The highways travel concurrently to west-northwest of East Camden.
  northeast of Thornton. The highways travel concurrently to Fordyce.
  in Pine Bluff. The highways travel concurrently through Pine Bluff.
  in Pine Bluff. The highways travel concurrently to Stuttgart.
  in Pine Bluff
  north of Stuttgart
  northwest of Blackton
  south of Jennette
  south of Jennette. The highways travel concurrently to West Memphis.
  in West Memphis. I-55/US 61/US 79 travels concurrently to Memphis, Tennessee. US 64/US 79 travels concurrently to the Memphis–Bartlett, Tennessee city line.
  in West Memphis. The highways travel concurrently to Brownsville, Tennessee.
Tennessee
  in Memphis. The highways travel concurrently through Memphis.
  in Memphis
  in Memphis. US 72/US 79 travels concurrently through Memphis.
  in Memphis
  in Arlington
  in Bells
  in Humboldt
  in Milan
  in Paris
  in Clarksville
Kentucky
  in Guthrie
  in Russellville
  in Russellville

See also

Special and suffixed routes

U.S. Route 79 Bypass in Homer, Louisiana
U.S. Route 79 Bypass in Humboldt, Tennessee
U.S. Route 79 Business in Pine Bluff, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Stuttgart, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Altheimer, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Fordyce, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Magnolia, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Camden, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Bearden, Arkansas
U.S. Route 79 Business in Camden, Arkansas

References

External links
 Endpoints of U.S. Highway 79

United States Numbered Highway System
51
51
1935 establishments in the United States

U.S. Route 79


An Rhynchospora elliottii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Gottfried Dietrich. An Rhynchospora elliottii in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora elliottii


ويليام كلارك غيبل  ممثل أمريكي (ولد يوم 1 فبراير من العام 1901 توفي يوم 16 نوفمبر من العام 1960) حصل على جائزة أوسكار 1934 كأفضل ممثل عن دوره في فيلم حدث ذات ليلة كما أنه ترشح لنفس الجائزة عن دوره في فيلم تمرد على السفينة باونتي ، وكذلك دوره في ذهب مع الريح .

وُلد غيبل وترعرع في أوهايو، وسافر إلى هوليوود حيث بدأ مهنته في مجال الأفلام بوظيفة ممثل إضافي في أفلام هوليوود الصامتة بين العامين 1924 و1926. تقدَّم إلى مجال الأدوار المساعدة لشركة مترو غولدوين ماير ودوره البطولة في فيلم دانس، فولز، دانس (ارقصوا أيها الحمقى) لعام 1931 بجانب جوان كراوفورد، التي طلبته للدور. جعله دوره الذي تلاه في فيلم الدراما الرومانسية ريد دست (الغبار الأحمر) (1932) مع أيقونة الإثارة المهيمنة جين هارلو أكبر نجوم شركة مترو غولدوين ماير من الذكور. فاز غيبل بجائزة الأوسكار لأفضل ممثل لفيلم فرانك كابّرا إت هابّند ون نايت (حدث ذات ليلة) (1934)، وشاركه في دور البطولة كلوديت كولبيرت. رُشح لنفس الجائزة لدوره في فيلم موتيني أون ذا باونتي (تمرد على السفينة باونتي) (1935)، سان فرانسيسكو (1936)، ساراتوغا (1937)، تست بّايلوت (طيار الاختبار) (1938)، وبوم تاون (1940)، والذين شاركه فيهم سبّنسر تريسي في دور البطولة.

ظهر غيبل إلى جانب بعض أشهر الممثلات في زمنه. كانت جوان كروفورد ممثلته المفضلة للعمل معها، وشاركها في أفلامها الثمانية. وعملت ميرنا لوي معه لسبع مرات، واقترن مع جان هارلو في ستة إنتاجات. وكذلك مثَّل دور البطولة مع لانا تيرنر في أربعة أفلام طويلة وفي ثلاثة أفلام مع كلٍ من نورما شيرر وآفا غاردنر.

قضى غيبل سنتين يعمل مصورًا جويًا ومدفعيّ طائرة قاصفة في أوروبا خلال الحرب العالمية الثانية. بالرغم من أن أفلامه التي تلت رجوعه لم تتلقى مدحًا نقديًا، فقد نجحت في شبابيك التذاكر. لاقى انتعاشًا نقديًا مع فيلم ذا هوكسترز (الباعة المتجولون) (1947)، وهوم كومينغ (العودة إلى الوطن) (1948) وموغامبو (1953)، الذي برزت فيه للمرة الأولى غريس كيلي. مثَّل دور البطولة لاحقًا في أفلام الحرب وأفلام الغرب الأمريكي، مثل رن سايلنت، رن ديبّ (1958) مع برت لانكستر، وفي أفلام كوميدية قرنته بجيل جديد من السيدات البارزات مثل دوريس داي في تيتشرز بّيت (حيوان الأستاذ الأليف) وصوفيا لورين في إت ستارتد إن نيبّلز (بدأت في نابولي) (1960) ومارلين مونرو في ذا ميسفيستس (1961).

كان غيبل واحدًا من أكثر الفنانين ثباتًا في تاريخ شباك التذاكر، وظَهَر في استطلاع النجوم العشرة الأوائل الأكثر كسبًا للنقود 16 مرة لشركة كويغلي ببليشينغ. اختير ليكون سابع أعظم نجم ذكر في السينما الأمريكية قبل معهد الفيلم الأمريكي.

حياته المبكرة
وُلد غيبل في 1 فبراير، 1901، في كاديز، أوهايو، لوالديه ويليام هنري «ويل» غيبل (1870-1948)، والذي كان حفّار آبار نفطية، وزوجته آديلين (اسمها قبل الزواج هرشلمان). كان والده بروتستانتيًا ووالدته كاثوليكية. سُمي غيبل باسم ويليام على اسم والده، ولكنه كان يُنادى دائمًا تقريبًا بسام كلارك أو بيلي. وبسبب خط يد الطبيب غير المقروء، فقد سُجِّل بالخطأ ذكرًا وأنثى في سجل المقاطعة؛ صححها الكاتب لاحقًا لتصبح ذكرًا. كانت لديه أصول من ألمان بنسلفانيا، وبلجيكا، وألمانيا.

كان عمر غيبل ستة أشهر عندما تعمَّد في الكنيسة الكاثوليكية الرومانية في دينيسون، أوهايو. توفيت والدته عندما كان عمره عشرة أشهر. رفض والده تربيته على المعتقد الكاثوليكي، ما تسبب بانتقادات من جهة عائلة هرشلمان. حُل النزاع عندما وافق والده على السماح له بقضاء الوقت مع خاله تشارلز هرشلمان وزوجته في مزرعتهما في فّيرنون تاونشيبّ، بنسلفانيا. في إبريل 1903، تزوج والد غيبل جيني دونلابّ (1874-1919).

من أفلامه
 أصابع الإتهام
 حدث ذات ليلة
 ميلودراما مانهتن
 تمرد على السفينة باونتي
 ذهب مع الريح

مواقع خارجية

مراجع

المحافظة في الولايات المتحدة
أشخاص من إنسينو
أشخاص من كاديز (أوهايو)
أشخاص من مقاطعة بورتج (أوهايو)
أعضاء الفيلق الأمريكي
أفراد عسكريون من أوهايو
أفراد عسكريون من كاليفورنيا
أمريكيون معادون للشيوعية
أمريكيون من أصل أمريكي أصلي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل بلجيكي
جمهوريون من ولاية أوهايو
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
حائزون على صليب الطيران المتميز (الولايات المتحدة)
رومان كاثوليك أمريكيون
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 20
كتاب مذكرات في القرن 20
ماسونيون أمريكيون
متعاقدو مترو غولدوين ماير
مدفونون في متنزه فورست لاون التذكاري
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام صامتة أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون حائزون على جائزة أوسكار لأفضل ممثل
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من ولاية أوهايو
مواليد 1901
مواليد في كاديز (أوهايو)
وفيات 1960
وفيات بسبب خثار تاجي
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في لوس أنجلوس

كلارك غيبل