Hollands U/17-fodboldlandshold er Hollands landshold for fodboldspillere, som er under 17 år og administreres af Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB).

U/17-fodboldlandshold
U/17-fodboldlandshold i Europa

Hollands U/17-fodboldlandshold


Devil-May-Care é um filme musical pré-código americano de 1929 dirigido por Sidney Franklin com uma sequência Technicolor dos Albertina Rasch Dancers. O filme foi lançado pela Metro-Goldwyn-Mayer em 27 de dezembro de 1929 e foi a estreia no cinema falado de Ramon Novarro.

O filme é baseado na peça La Bataille de dames, ou un duel en amour, de Ernest Legouvé e Eugène Scribe, de 1851. É conhecido por uma variedade de outros nomes, incluindo Battle of the Ladies (título provisório do filme), Der Leutnant des Kaisers (Áustria), Der jüngste Leutnant (Alemanha), Il tenente di Napoleone (Itália) e O lohagos tis aftokratorikis frouras (Grécia).

Elenco

Enredo
Napoleão Bonaparte acaba de abdicar do trono da França e da Itália e foi banido para Elba, no processo de restaurar Luís XVIII ao trono. Na batalha entre os bonapartistas e os monarquistas, Louis ordenou a execução dos soldados leais de Napoleão, incluindo Armand de Treville. No entanto, Armand consegue escapar pouco antes de ser executado. Ele finalmente consegue se refugiar no sul da França no castelo de sua amiga, a condessa Louise, que, apesar de ser uma monarquista, é amiga de Armand antes de tudo. Ele deve ser incógnito trabalhando como um de seus servos. Embora Louise esteja apaixonada por Armand, ele, por sua vez, a vê mais como uma irmã. A caminho de Louise, Armand conhece outra monarquista, Leonie de Beaufort, por quem, em seu breve encontro, ele se apaixona. embora ela nem o reconhecesse se o visse novamente, apenas por causa de seu rosto estar escondido na escuridão durante o encontro. Desconhecido para Armand, Leonie e Louise são primas. Então, quando ele descobre o relacionamento entre Leonie e Louise quando Leonie vem visitar Louise, Armand quer tentar fazê-la se apaixonar por ele, enquanto ele se disfarça de servo, e ainda trabalha no objetivo de restaurar Napoleão ao poder. . Enquanto isso, a notícia da fuga perigosa de Armand de Treville está se espalhando pelo país, muitos monarquistas que iriam ou querem atirar para matá-lo à vista, incluindo Leonie. Então, quando ele descobre o relacionamento entre Leonie e Louise quando Leonie vem visitar Louise, Armand quer tentar fazê-la se apaixonar por ele, enquanto ele se disfarça de servo, e ainda trabalha no objetivo de restaurar Napoleão ao poder. . Enquanto isso, a notícia da fuga perigosa de Armand de Treville está se espalhando pelo país, muitos monarquistas que iriam ou querem atirar para matá-lo à vista, incluindo Leonie. Então, quando ele descobre o relacionamento entre Leonie e Louise quando Leonie vem visitar Louise, Armand quer tentar fazê-la se apaixonar por ele, enquanto ele se disfarça de servo, e ainda trabalha no objetivo de restaurar Napoleão ao poder. . Enquanto isso, a notícia da fuga perigosa de Armand de Treville está se espalhando pelo país, muitos monarquistas que iriam ou querem atirar para matá-lo à vista, incluindo Leonie.

Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos de 1929
Filmes em língua inglesa

Devil-May-Care


عقد 1660 هو عقد امتد بين 1 يناير 1660 و31 ديسمبر 1669 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1650 ولحقه عقد 1670.

أحداث

 معركة كوبلكت (1663)
 معاهدة فسفار (1664)
 معركة طنجة (1664)
 معركة القديس كوتهارد (1664)
 معاهدة بريدا (1667)

مواليد

 ماريا آنا فيكتوريا من بافاريا (1660)
 جورج الأول ملك بريطانيا العظمى (1660)
 دانيال ماروت (1661)
 ألماس محمد باشا (1661)

وفيات

 دييغو فيلاثكيث (1660)
 ماري، الأميرة ملكية (1660)
 سرمد كاشاني (1661)
 ويليام أوتريد (1660)
 هنري ستيوارت دوق غلوستر (1660)
 فنسنت باول (1660)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1660 ابتداءً من

عقد 1660


Organizația Coreenilor din Japonia (abreviat: Chongryon, în Coreeană: 총련, Hanja: 總聯, transliterat: Ch'ongryŏn; în japoneză: 朝鮮総連, transliterat: Chōsen Sōren) este o organizație non-guvernamentală a coreenilor din Japonia, ce are legături cu Coreea de Nord aceasta susținând ideologia Juche.

Instituții ale Chongryon-ului
3 grădinițe
 19 școli primare
 34 școli combinate (școală primară și gimnazială)
 5 școli combinate (școală primară, gimnazială și liceală)
 3 școli combinate (școală  gimnazială și liceală)
 4 licee
 O universitate (Universitatea Coreeană din Japonia)
 8 Bănci
 Zainichi Korean Science and Technology Association
 Chugai Travel

Fondări în 1955
Organizații din Japonia
Organizații comuniste

Ch'ongryŏn


Der Übergang der kaiserlichen Armee über den Schwarzwald (Mitte Juli 1678) war eine in die Kunstgeschichte eingegangene Leistung des militärischen Pionierwesens während des Holländischen Krieges.

Vorgeschichte
Nach der Eroberung von Freiburg wendete sich der französische Marschall François de Créquy Anfang Juli mit 30.000 Soldaten gegen Rheinfelden. Ein Überraschungsangriff der Franzosen am 6. Juli über die dortige Brücke konnte unter hohen Verlusten der zuletzt auf der brennenden Brücke eingeschlossenen Verteidiger zurückgeschlagen werden. Créquy ging zur Belagerung über, musste sie jedoch nach Angriffen der kaiserlichen Armee und dem fehlgeschlagenen Versuch, eine Schiffsbrücke zu schlagen, abbrechen.

Die Schwarzwaldpassage der kaiserlichen Armee
Der in Offenburg lagernde Generalissimus der kaiserlichen Armee Karl von Lothringen beschloss zum Entsatz von Rheinfelden die Franzosen in der Flanke von Osten aus anzugreifen. Dieser Angriffsplan erforderte eine Umgehung der französischen Stellungen im Rheintal durch das Kinzigtal und über den Schwarzwald. Truppentransporte über den Schwarzwald waren auch im 17. Jahrhundert üblich. Der Camino de Suizos führte so über Waldshut und Görwihl nach Staufen. Neu war jedoch die Route über den Wallfahrtsort Todtmoos mit dem gesamten Tross, die erhebliche Anforderungen an die Pioniere stellte. Im Juli 1678 erreichte Karl von Lothringen Todtmoos und ließ ein Zeltlager zwischen der Wallfahrtskirche und Vordertodtmoos errichten. Im Lager der Kaiserlichen traf am nächsten Morgen der blasianische Fürstabt Romanus Vogler ein, dem Todtmoos zugehörig war, und hielt in der Wallfahrtskirche ein Tedeum zum Anlass der erfolgreichen Überquerung des Schwarzwaldes. Karl von Lothringen seinerseits gelobte die Stiftung einer Votivgabe für die Wallfahrtskirche. Auf dem Weitermarsch, der in Hänner durch versprengte kaiserliche Einheiten verstärkt wurde, traf die kaiserliche Armee bei Murg auf französische Einheiten. Diese zogen sich nach einem Gefecht zurück. Die Beschießung des französischen Lagers bei Beuggen, der als Kollateralschaden den Verlust der dortigen Kirche bedingte, veranlasste Créquy am 19. Juli 1678 zum Abbruch der Belagerung von Rheinfelden und zum Rückzug. Die militärischen und politischen Folgen des Entsatzes waren letztendlich gering. Karl von Lothringen wurde 1679 bei Kriegsende zum Statthalter von Tirol und der Vorlande ernannt.

Die silberne Votivtafel im Kunsthistorischen Museum
Fürstabt Romanus Vogler, dem Karl von Lothringen bei der Übernachtung in Todtmoos eine silberne Votivtafel gelobt hatte, trieb das Vorhaben voran und unterstützte die Fertigung mit erheblichen Zuwendungen. Auf Geheiß des Fürstabtes fertigte der Maler Friedrich Georg Glückher aus Rottweil vor Ort 1681 "acurate" Zeichnungen an, die Karl von Lothringen vorgelegt wurden. Der ausgewählte Entwurf zeigt Karl von Lothringen beim Aufbruch von Todtmoos; von oben rechts trifft Fürstabt Romanus Vogler ein. Über der Kulisse von Todtmoos schwebt die Gnadenmutter zwischen zwei Spruchbändern mit einem von Karl verfassten Text: "Non nobis Domine, non nobis, sed Nomini tuo da gloriam". Die Fertigung der 101,5 × 190 cm großen, im Flachrelief und teilweise plastisch aus Silber getriebenen Votivtafel wurde von dem Augsburger Silberschmied Elias Jäger zwischen 1681 und 1687 ausgeführt, und gilt als dessen Hauptwerk. Die Votivtafel wurde aufgrund unruhiger Zeiten nur kurz in der Todtmooser Wallfahrtskirche aufgestellt. Sie wurde zumeist in der blasianischen Schatzkammer in Klingnau aufbewahrt. Über das blasianische Exil in St. Paul gelangte die Votivtafel 1810 nach Wien und findet sich heute in der Dauerausstellung des Kunsthistorischen Museums (Inv. Nr. 884). In der Wallfahrtskirche in Todtmoos wird eine spätere zweidimensionale malerische Fassung gezeigt.

Der Kupferstich "Le Passage de la Forêt Noire"
Eine weitere Zeichnung Glückhers diente zur Vorlage eines Stiches von Sébastien Le Clerc und Johanna Sybilla Kraus, der Pionierarbeiten vor der Kulisse von Todtmoos darstellt. Der dieser Arbeit zugrunde liegende gegensinnige Kupferstich Le Clercs war für eine von ihm 1704 projektierte, aber nie erschienene "Histoire de Charles V duc de Lorraine" gefertigt worden.

Literatur
 Franz Xaver Kraus: Die Kunstdenkmäler des Großherzogthums Baden. Band III: Kreis Waldshut. Freiburg i. Br. 1892, S. 105/106 (online auf: digi.ub.uni-heidelberg.de)
 Josef Anton Ruf: Todtmoos. Geschichte und Landschaft, Bernau 1976, S. 32/33

Weblinks
 Votivtafel aus St. Blasien: Herzog Karl V. von Lothringen im Feldlager von Todtmoos. Abbildung auf der Homepage des Kunsthistorischen Museums Wien; abgerufen am 1. Februar 2021

Einzelnachweise

Museumsbestand (Kunsthistorisches Museum)
Goldschmiedearbeit
Kunstwerk des Barock
1678
Pionierwesen (Militär)
Bildende Kunst (Barock)


El término Controlador puede hacer referencia a varios personajes de cómic:
 Controlador, personaje de DC Comics.
 Controlador, personaje de Marvel Comics.

Controlador (historieta)


Prix Versailles este un ansamblu de premii arhitecturale care sunt decernate în fiecare an. Acesta este premiul mondial pentru arhitectură și design, deseori descris de mass-media ca reprezentând cel mai înalt nivel de recunoaștere a unei realizări.

Istoric
Premiul este acordat de la momentul creării sale în 2015 la sediul UNESCO, în Paris, și recompensează diferite forme de arhitectură.

Asocierea dintre cultură și economie
Premiul a vizat la început construcțiile comerciale, cu scopul afișat de a favoriza o mai bună îmbinare între domeniul economic și cel cultural. Irina Bokova, director general al UNESCO, a declarat în mod special la data de 19 iunie 2015: "Prix Versailles este unul dintre modurile de a scoate în evidență confluența dintre creație, artă și economie".

Extindere
După magazine, hoteluri și restaurante, aria premiului s-a extins la galeriile comerciale în 2017, apoi la categoriile campus, gări și stații, sporturi în 2019. În 2020, a fost adăugată categoria aeroporturi.

Din punct de vedere geografic, premiul a fost atribuit realizărilor franceze în 2015 (cu patru premii și mențiuni) și a devenit accesibil pe plan internațional în 2016 (cu nouă premii și mențiuni). Ediția din 2017 a fost marcată de crearea unor ediții continentale care au condus în mod special în 2018 la ceremonii continentale.

Scop și funcționare

Valorile
Prix Versailles vrea să sublinieze "rolul pe care agenții economici îl pot juca, în toate domeniile, pentru înfrumusețarea și îmbunătățirea mediului de viață". Dorește să promoveze "dezvoltarea unor spații de calitate în toate zonele locuite".
Are ambiția ca "arhitecturile cotidiene să fie ca o pârghie în serviciul unei dezvoltări durabile care să integreze toate componentele (domeniul ecologic – economia verde, domeniul social, domeniul cultural – economia mov)".

În 2019, premiul a adoptat deviza "Inspirație, Progres, Integrare".

Premiul stă la baza Apelului internațional din 7 iunie 2020 ("Pentru o renaștere culturală a economiei"), care a apărut simultan în Corriere della Sera, El País și Le Monde.

Desfășurare
Din 2017, categoriile magazine, galerii comerciale, hoteluri și restaurante sunt încoronate de titluri continentale atribuite în fiecare dintre cele șase regiuni mari: Africa și Asia de Vest; America Centrală, de Sud și Caraibe; America de Nord; Asia Centrală și de Nord-Est; Asia de Sud și Pacific; Europa.

Aceste atribuiri de premii se bazează pe o amplă solicitare de candidaturi și o analiză sistematică a mass-media.

În 2019, edițiile continentale au fost completate de selecții mondiale pentru categoriile campus, gări și stații, sporturi.

Pe baza titlurilor continentale sau a selecțiilor mondiale, un juriu independent desemnează titlurile mondiale pentru toate categoriile. Rezultatele mondiale pot fi anunțate la date diferite, în funcție de categorie.

Printre criteriile folosite de arbitri se numără "inovația, creativitatea, ecoul în patrimoniul local, natural și cultural, performanța ecologică, precum și valorile de socializare și de participare care sunt foarte apreciate de Națiunile Unite".

Vezi și

 Arhitectură
 Aeroport
 Comerț cu amănuntul
 Dezvoltare durabilă
 Design interior
 Economie mov
 Economie verde
 Gară
 Peisaj
 Planificare urbană
 Restaurant
 Stadion
 Turism

Referințe

Legături externe
 Prix Versailles

Premiul Versailles
Premiul Versailles

Prix Versailles


Whalsay er den anden mest befolket ø i Shetlandsøerne, med ca. 1.061 indbyggere. Navnet kommer af oldvestnordisk, og betyder "hval-ø". Øen ligger øst for hovedøen Mainland og er på ca. 20 km². Den største by på øen er Symbister, som har ca. 797 indbyggere, og en større fiskerihavn.

På øen ligger Skotlands nordligste golfbane.

Galleri

Eksterne henvisninger

 Shetland-heritage: Whalsay

Øer i Shetlandsøerne

Whalsay


Onthophagus loricatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1855 por Klug.

Referências

Ligações externas

loricatus
Coleópteros descritos em 1855

Onthophagus loricatus


عبد العزيز اليوسف لاعب كرة قدم سعودي ، في مركز مهاجم في نادي الوشم.

مسيرة اللاعب
لعب لأندية الشباب والتعاون ونادي سدوس ونادي المجزل ونادي الرياض ونادي الوشم.

مراجع

أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثانية السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي التعاون (السعودية)
لاعبو نادي الرياض
لاعبو نادي الساحل (السعودية)
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي المجزل
لاعبو نادي الوشم
لاعبو نادي سدوس
مواليد 1409 هـ
مواليد 1988
مواليد في السعودية

عبد العزيز اليوسف (لاعب كرة قدم مواليد 1988)


හේෂාන් මල්ලව ( English: Heshan Mallawa ) කියන නමට වඩා බොහෝ දෙනෙක් මොහුව හදුනන්නේ 'රෙඩ් මයික්' කියන නමින්.  සිරස ටීවී නාලිකාවේ විකාශනය වූ නීල පබළු ටෙලි නාට්‍යයේ 'පසන්'ගේ චරිතය හරහා ඔහු ප්‍රේක්ෂකයන් අතරට එනවා. හේශාන් මුලින්ම කලාවට පිවිසෙන්නේ රංගනය හරහායි. පාසල් කාලයේ සිටම ඔහු රංගනය ශිල්පියෙක් වෙන්න විශාල කැමැත්තකින් ඉදලා තියෙනවා. පාසල් කාලයේදී වේදිකාවේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් වූ මොහුට රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල යෞවන සම්මාන උළෙල මධ්‍යම කෙටි නාට්‍යය සම්මාන සඳහා ජයග්‍රහණයන් හිමි කරගන්නටත් හැකියාව ලැබී තියෙනවා. ඒවගෙම හිරු FM comedy king තරඟයේ අවසන් දස දෙනාට එන්නටත් ඔහුට හැකිවෙනවා. මේ අතරතුර තමයි ඔහුට CSN ක්‍රීඩා නාලිකාවේ නිවේදකයෙක් ලෙස කටයුතු කරන්නට අවස්තාව ලැබිලා තියෙන්නේ. ඒ නිවේදකයන් තුන්දාහක් පමන අතුරින් අවසන හතර දෙනා අතරට පැමිනෙමිනුයි. ඉන්පසුව සිරස නාලිකාවට සම්බන්ධ වන ඔහු මුලින්ම ජන අසුන කියන දේශපාලන කතිකාවතේ නිවේදකයෙක් ලෙස කටයුතු කරනවා. එයිනුත් පසුව තමයි හේෂාන් රෙඩ් මයික් වැඩසටහනට සම්බන්ධ වෙන්නේ. ඉතින් මේ වන විට හේෂාන් රජයේ පාසලක නාට්‍ය හා රංග කලාව පිලිබද ගුරුවරයෙක් ලෙස කටයුතු කරන අතර සෞන්දර්ය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් බාහිරව නාට්‍ය සහ රංග කලාව හදාරනවා.ඒවගේම දැන් ඔහු සිරස රූපවාහිනීයේ වගේම මාතලේ ප්‍රසිද්ධ පාසලක් වන මාතලේ සිංහල බෞද්ධ විද්‍යාලයේ නාට්‍ය හා රංග කලා ගුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කරයි.

හේශාන් මල්ලව


Zoroastro Artiaga (Curralinho, hoje Itaberaí, 29 de maio de 1891 – Goiânia, 26 de fevereiro de 1972) foi um escritor, professor, historiador, geógrafo e jornalista brasileiro e o primeiro diretor do Museu Zoroastro Artiaga em Goiânia, capital de Goiás, que só recebeu esse nome muitos anos depois.

Biografia
Filho de Virgílio Pereira Artiaga e de Jovita Inocência Furtado de Lima Artiaga, iniciou seus estudos em Itaberaí (à época chamada de Curralinho), prosseguindo-os na velha capital do estado, Cidade de Goiás. Formou-se advogado pela Faculdade de Direito de Goiás.

Trabalhou inicialmente de auxiliar de escritório dos Correios e Telégragos e, mais tarde, de telegrafista, transferindo-se para Catalão em 1915, onde fundou o jornal político e combativo O Novo Horizonte que durou por oito anos. Em seguida, foi Escrivão da Delegacia Regional e teve de se mudar de Catalão por perseguição política e o "empastelamento" de seu jornal. Acabou se mudando novamente para a Cidade de Goiás, onde ocupou inúmeros cargos de renome, dentre eles nota-se Diretor da Imprensa Oficial do Estado, Diretor do Departamento Estadual de Cultura, Secretário Regional de Geografia, além de muitos outros.

Casou-se com a escritora Araci Monteiro Artiaga, filha do crítico jornalista Benedito Monteiro Guimarães.

Dentre seus mais importantes feitos, podemos citar que foi um dos fundadores da Associação Goiana de Imprensa (AGI), da Seção Goiás da União Brasileira de Escritores (UBE), foi também Presidente do Instituto Histórico e Geográfico de Goiás (IHGG) e Presidente da Academia Goiana de Letras (AGL). Além disso, foi um dos idealizadores do Museu Estadual de Goiás, que hoje leva seu nome por ter sido o primeiro diretor. Em 1971, então com 80 anos de idade, retornou à direção do museu, mas faleceu meses depois em 1972.

Jornalista nato, fundava um jornal em cada cidade que passava. Colaborou com jornais como A Folha de Goyaz, O Popular e Cinco de Março, de Goiânia.

Referências

Escritores de Goiás
Professores de Goiás
Historiadores de Goiás
Jornalistas de Goiás
Naturais de Itaberaí

Zoroastro Artiaga


Eminönü, İstanbul'un bir semtidir. İstanbul'un Tarihî yarımada olarak bilinen kısımda, Haliç'in batısında yer alır. 7 Mart 2008 tarihine kadar ilçe belediyesi olan Eminönü bu tarihte lağvedilerek kanunla Fatih ilçesine bağlanmıştır.

Bütünüyle İstanbul kentinin tarihi çekirdeği olan sur içinde yer alır ve merkezi alanın en canlı bölgelerinden birini oluşturur. Osmanlı döneminde Deniz Gümrüğü ve Gümrük Eminliğinin burada bulunması sebebiyle Eminönü adını almış, Fatih ilçesiyle birlikte cumhuriyetin ilk yıllarında İstanbul'un merkezi ilçesi olmuştur. İlçe olduğu dönemde yüzölçümü bakımından Adalar'ın ardından İstanbul'un en küçük ilçesiydi.

Nüfusu 1955 yılına kadar artmaya devam eden Eminönü'nün önemli semtleri, zamanla konut alanı olmaktan çıkıp, ticaret bölgesine dönüşünce, nüfus da azalma sürecine girmiştir. 1990 yılında 83.444 olan nüfusu, son nüfus sayımında 55.548 olarak tespit edilmiştir. Yüzölçümü 5 km²'dir.Toplam 33 mahalleden oluşmaktadır.

İstanbul'un Haliç girişinde, kentin kurulduğundan bugüne var olan limanın, Sirkeci'yle birlikte önemli bir bölümünü Eminönü semti oluşturmaktadır. Kent yaşamının önemli bir odağı olduğu kadar, dünyanın en önemli limanlarından birinin merkezi olan bu semt, Unkapanı yolu üzerinde yer alan İstanbul Ticaret Üniversitesi'nin Eminönü Kampüsü'nden başlayıp İstanbul Ticaret Odası'nın binası ile devam eden ve Sirkeci'ye kadar uzanan kıyı şeridi ve onun hemen arkasındaki çarşı bölgesini kapsamaktadır.

Tarih

Bizans Dönemi

Semtin Bizans döneminde "Neorin Kapısı" (Başçe Kapısı) ile "Porta Drungari" (Odun Kapısı) arasındaki kıyı ve liman bölgesi olduğu kaynaklardan anlaşılmaktadır. Byzantion'un ilk kurulduğu yerin bugünkü Topkapı Sarayı çevresi ile Sarayburnu ve Sirkeci bölgesi olduğu sanılmaktadır. Sarayburnu'nun batısından başlayarak Sirkeci - Eminönü sahilinin tümüyle liman olduğu, Sirkeci Garı'nın bulunduğu kesimin sonradan dolduğu bilinmektedir. Bizans devrinde bugünkü Sirkeci ve Cağaloğlu'nun kuzey kesimlerine "Eugeniu" denilmekteydi. Bölge günümüzde Topkapı Sarayı'nı çevreleyen surların bulunduğu yerde olması gereken Byzantion surlarının hemen dışında; Septimus Severus surunun içinde kalıyordu.

Bizans İmparatorluğu Dönemi'nde, Neorion Limanı zamanla dolmuş, 697'de imparator Leontios tarafından temizletilmiş, bu sırada çıkarılan cüruftan kaynaklandığı ileri sürülen bir veba salgını kenti kasıp kavurmuştu. 10. yüzyıldan sonra Cenevizliler ve Pisalılar başta olmak üzere Latin kolonileri, Eminönü - Sirkeci civarında imtiyazlı bölgeler elde edip buralara yerleşmişler ve limanda kendi ticaret iskelelerini kurmuşlardır.

Eminönü ile Sirkeci arasında, Yeni Cami'nin hemen arkasında bulunan Bahçekapı semti, adını İstanbul'un deniz surlarının Haliç ağzına açılan kapılarından biri olan "Bahçe Kapısı"ndan almaktadır. Bizans döneminde bu kapıya "Porta Neorion" denildiği belirtilmektedir. Bu kapının çevresindeki nüfusun çoğunluğunu o dönemde Museviler oluşturduğundan, kapıya "Porta Hebraica" ya da "Porta Judeca" denilmiş, Türkler tarafından ise Çıfıt Kapısı (Şuhut Kapısı) olarak adlandırılmıştır. Bizans Dönemi'nde bu kapının yakınında bir kule olduğu, Haliç'in ağzına gerili zincirin bir ucunun kuleye, diğer ucunun da Galata Kulesi'ne bağlı bulunduğu rivayet edilmektedir. Kapının yerinin bugünkü Yeni Cami arkasında Arpacılar Caddesi üzerinde olduğu sanılmaktadır.

Osmanlı Dönemi milattan sonra

Bizans Dönemi'nde olduğu gibi, Osmanlı Dönemi'nde de kentin ithal ettiği malların boşaltılıp, saklandığı, binlerce denizci ve tüccar ile onlara hizmet verenlerin işlerini gördüğü yoğun bir iş merkezi olmaya devam eden Eminönü, aynı zamanda İstanbul'un büyük bir liman semti idi. Dolayısıyla bu bölgede çok sayıda yer alan dini anıtların yanında, hanlar ve çarşılar da yoğun bir alanı kaplamaktaydı.

Özellikle meydanı, pek çok yabancı seyyahın gravüarlerine konu olan Eminönü'nün deniz tarafından bakıldığında fark edilen eski hali, limanın sıkışık, insan ve etkinlik dolu atmosferi, deniz üzerinde sandallar, ilginç profilleriyle büyük kayıklar, Yeni Camii'nin silüeti, deniz kenarına sıkışmış ahşap dükkânlardan oluşan mimari karakteri oldukça değişikliğe uğramıştır. Bu değişimde İstanbul'u birbirine bağlayan özellikle Galata Köprüsü'nün rolü büyüktür. Böylece eskiden kıyıda oluşan kent mekanı, Galata'ya doğru uzanan bir şekillenmeye yönelmiştir.

Buharlı gemilerin yapılmaya başlanması, Şirket-i Hayriye, Sultan Abdülaziz Dönemi'nde Demiryolunun Sirkeci'ye gelişi, tünelin yapılması, atlı ve daha sonra da elektrikli tramvaylar, 19. yüzyıl sonunda Galata ve Sirkeci'de yapılan yeni rıhtımlar ve depolar, Eminönü'nün ve meydanının görüntüsünü tümüyle değiştirmiştir.

Eminönü ilçesinin önemli semtlerinden biri olan Sirkeci, Osmanlı Dönemi'nde Topkapı Sarayı'na yakın oluşu, sonra da Babıali'nin, yani hükûmet konağı merkezinin iskelesi olması sebebiyle önemini korumuştur. Bu yöre hem ulaşım, hem de ticaret açısından Babıali'nin denize doğru uzantısı durumundaydı. Demiryolları ve Sirkeci Garı'nın yapılması buranın daha da önem kazanmasına yol açtı. Gar, semte canlılık ve farklı bir işlev kazandırdı.

Bu dönemde Bahçekapı'nın, sadrazamlığa terfi edenlerin saraya götürülmek üzere geçirildikleri kapı olduğu bilinmektedir. Kente getirilen zahire ve her türlü ticari metanın da bu kapıdan geçirildiği kaynaklarda belirtilmektedir. Akşamları şehir kapıları kapandıktan sonra geç kalanların şehre girdikleri kapı da burası idi.

1569'da Demirkapı'dan başlayıp Bahçekapı'ya kadar uzanan yangında semtin Yahudi Mahallesi bütünüyle yanmış, kapı ve çevresindeki surlar 1865 yangını ve sonra da yol genişletme çalışmaları sırasında yıktırılmıştır. Eminönü ilçesinin Cağaloğlu semti Evliya Çelebi'nin belirttiğine göre, Osmanlı döneminde Ekabir Saraylarının bulunduğu bir semtti. Bunda semtin saraya yakın oluşunun önemli payı olmalıdır.

16. yüzyılın son çeyreğinde sadrazamlık yapan Çiğalazade Sinan Paşa'nın sarayının ve yaptırdığı hamamın bu bölgede bulunması semtin "Çiğalaoğlu" adını almasına sebep olmuştur. Çiğalaoğlu adı daha sonra halkın ağzında "Cağaloğlu"na dönmüştür. Osmanlı devletinin sadaret makamı ve devletin yönetim merkezi olan Babıali'nin varlığı semte daha 18. yüzyıldan itibaren özellik kazandırmış ve burası Osmanlı bürokrasisinin, sadaret mensuplarının, paşaların yaşadığı bir bölge halini almıştır. 1870'lerden sonra ise Cağaloğlu, Türk basının merkezi haline gelmeye başlamıştır.

Cumhuriyet Dönemi
Osmanlı döneminde Eminönü meydanının mimari karakterinin değişmesinde Sirkeci Garı'nın yapılması, Dördüncü Vakıf Han ve Postane gibi yapılar ile Sultan I. Abdülhamid döneminin ticari yapılarının da tesiri vardır. Ancak Eminönü'nün 19. yüzyıldaki fiziki yapısı, asıl cumhuriyetin ilanından sonra, özellikle vali ve belediye reisi Lütfi Kırdar zamanında (1938-1949) değişmeye başlamıştır. 1928'de Fatih'ten ayrılarak ilçe olmuştur.

Yeni Camii'nin önündeki yapılar, köprü için bilet kesen kulübeler ortadan kaldırılarak meydan açılmıştır. Mısır Çarşısı'nın etrafı açılarak restore edilmiş, 1955-56 yıllarında Unkapanı - Eminönü yolunu açma çalışmaları sırasında balıkçı ve meyhaneleriyle ünlü Balıkpazarı da yok olmuştur.

Eminönü'nün eski silüeti bir ölçüde 1986 yılına kadar ayakta kalabilmişse de 1984-89 yılları arsında, Haliç uygulamaları sırasında Yemiş İskelesi ve çevresi tamamen ortadan kalkmıştır. 1980'li yıllarda ise meydanda yapılan yaya köprüleri semtin eski karakterini bozmuştur. 20. yüzyılın ilk yarısı boyunca Sirkeci, ucuz otellerin, gurbetçilerin nakliyat şirketlerinin merkezi olmuştur. Özellikle garın arkasındaki oteller gurbetçilerin mekanıydı. Ayrıca etrafta küçük lokanta, büfe ve işyerleri de mevcuttu.

Ancak Sirkeci, tarihin her döneminde rıhtım olarak hizmet vermiştir. Diğer yandan Babıali caddesi ve onun devamı olan Ankara Caddesi'nden aşağı, denize ve Galata Köprüsü'ne inen trafiğin bağlantı noktası olma özelliğini yine her dönemde korumuştur.

1957-59'da açılmaya başlanan Sirkeci - Florya sahil yolu Sarayburnu'nu sahilden dolaşarak Sirkeci trafiğinin hafiflemesini sağlamıştır. 1960'lardan sonra Sirkeci'deki ucuz otellerin Laleli-Aksaray semtlerine kaymasıyla, semtte ticaret ve iş merkezi niteliği ağır basmıştır. Semtin sahil kesiminde feribot iskelesi ile Sirkeci Garı'nın karşısına gelen kısımda Harem-Sirkeci araba vapuru iskelesi yer almaktadır.

Eminönü İlçesi'nin Bahçekapı semti 1960'lara kadar konutların da bulunduğu bir bölge iken daha sonra tamamen bir ticaret merkezi haline gelmiştir. Galata köprüsünün ayağının doğusunda, Eminönü meydanından Sirkeci'ye doğru şehrin Rumeli yakasını, Anadolu yakasına ve Boğaziçi'ne bağlayan şehir hatları vapur iskeleleri sıralanmıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra Cağaloğlu semti siyasal nitelik ve ağırlığını kaybetmiştir. Ancak Osmanlı döneminde olduğu gibi bu dönemde de basın merkezi olma özelliği öne çıkmıştır. 5747 Sayılı Kanun ile 7 Mart 2008'de Fatih ilçesine bağlanmıştır.

Politika

Yerel Seçimler

Ulaşım

Otobüs Hatları
 146B Metrokent - Eminönü
 26 Dikilitaş - Eminönü
 26A Fulya Mahallesi - Eminönü
 31E Kuyumcukent - Eminönü
 32 Cevatpaşa - Eminönü
 33 Giyimkent/Turgutreis - Eminönü
 33B Giyimkent/Birlik Mahallesi - Eminönü
 33ES Giyimkent/Tekstilkent - Eminönü
 33TE Esenler Turgutreis - Eminönü
 33Y Giyimkent/Yüzyıl Mahallesi - Eminönü
 336 Arnavutköy - Eminönü
 336E Sultançiftliği - Eminönü
 35 Kocamustafapaşa - Eminönü
 36KE Karadeniz Mahallesi - Eminönü
 38E G.O.Paşa Devlet Hastanesi/Küçükköy - Eminönü
 46Ç Kağıthane/Çağlayan - Eminönü
 47E Binevler - Eminönü
 47N Nur Sitesi - Eminönü
 50E Alibeyköy Metro - Eminönü
 50P Çırçır Metro - Eminönü
 54E Okmeydanı - Eminönü
 54TE Sadabat Evleri/Talatpaşa - Eminönü
 66 Gülbağ - Eminönü
 70FE Feriköy - Eminönü
 70KE Kurtuluş - Eminönü
 74 Hilton Sitesi - Eminönü
 74A Gayrettepe - Eminönü
 77Ç Çıksalın - Eminönü
 78 Metrokent - Eminönü
 78H Fenertepe - Eminönü
 79GE Güvercintepe/Fenertepe - Eminönü
 80 Kazlıçeşme - Eminönü
 82 Kuyumcukent - Eminönü
 90 Draman - Eminönü
 92 Yenimahalle Metro - Eminönü
 92C Haznedar - Eminönü
 93 Zeytinburnu - Eminönü
 97A Basınsitesi - Eminönü
 97GE 15 Temmuz Mahallesi - Eminönü
 BN1 Halkalı İstasyon - Eminönü
 EM1 Eminönü - Kulaksız
 EM2 Eminönü - Kulaksız

Minibüs hatları
 Nişantaşı - Eminönü
 Şişli - Eminönü

Tramvay hatları
  Bağcılar - Kabataş
  Eminönü - Alibeyköy Cep Otogarı

Galeri

Kaynakça

Fatih'in semtleri

Eminönü


An Saccolabiopsis gillespiei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Saccolabiopsis gillespiei in nahilalakip ha genus nga Saccolabiopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saccolabiopsis

Saccolabiopsis gillespiei


بين سنتي 2002 و2008، كان تُنْغِيُنْغ بِينيِين النظام الرسمي في جمهورية الصين، لكتابة ية في حروف لاتينية. منذ سنة 2000 حتى سنة 2002، كان النظام غير رسمي أثناء دراسته وتحضيره. صار استعمال تنغينغ بينيين متروكا منذ 01-01-2009 بعد قبول وزارة-التربية التيوانية لنظام هنيو بينيين رسميا في 16-09-2008.

يشترك هذان البينيينان —أي تنغينغ بينيين وهنيو بينيين— في هجاء كثير من الحروف بنسبة 80.53 بالمئة، يختلفان في 19.47 بالمئة منها. بيد أن الاختلاف يتسع عندما قياس توتر استعمال الهجاءات ومعدله في الأياويم العادية.

مقارنة
هذا الجدول يعرض مقارنة بين ثلاثة أنظمة مع تردد الصوت لكل مقطع. في الجدول أيضا، علامة (+) موضوعة بجانب المقاطع المدرجة في «وَنغ (1998)» وغير المدرجة في «بينيين»:1991—أي هنيو بينيين؛ والعكس بالعكس بالنسبة لعلامة (-).

بوبوموفو
هنيو بينيين
تنغينغ بينيين
تردد
(بالمليون)

ㄅㄚ
ba

ba
2359.58
ㄅㄛ
bo
bo
1429.46
ㄅㄞ

bai
bai
1128.53
ㄅㄟ
bei
bei
4395.94

ㄅㄠ
bao
bao
4966.98
ㄅㄢ
ban
ban

4279.48
ㄅㄣ
ben
ben
3460.86
ㄅㄤ
bang

bang
621.24
ㄅㄥ
beng
beng
42.28
ㄅㄧ

bi
bi
2816.03
ㄅㄧㄝ
bie
bie
1120.76

ㄅㄧㄠ
biao
biao
3395.65
ㄅㄧㄢ
bian
bian

2338.11
ㄅㄧㄣ
bin
bin
257.26
ㄅㄧㄥ
bing

bing
2298.49
ㄅㄨ
bu
bu
7293.31
ㄆㄚ

pa
pa
157.55
ㄆㄛ
po
po
668.69

ㄆㄞ
pai
pai
937.61
ㄆㄟ
pei
pei

797.54
ㄆㄠ
pao
pao
265.71
ㄆㄡ
pou

pou
29.00
ㄆㄢ
pan
pan
523.75
ㄆㄣ

pen
pen
86.21
ㄆㄤ
pang
pang
184.04

ㄆㄥ
peng
peng
571.63
ㄆㄧ
pi
pi

1010.48
ㄆㄧㄝ
pie
pie
4.73
ㄆㄧㄠ
piao

piao
603.04
ㄆㄧㄢ
pian
pian
1283.21
ㄆㄧㄣ

pin
pin
2416.41
ㄆㄧㄥ
ping
ping
1471.73

ㄆㄨ
pu
pu
580.68
ㄇㄚ
ma
ma

1800.07
ㄇㄛ
mo
mo
1670.62
ㄇㄜ
me

me
450.05
ㄇㄞ
mai
mai
906.69
ㄇㄟ

mei
mei
3653.49
ㄇㄠ
mao
mao
721.26

ㄇㄡ
mou
mou
170.07
ㄇㄢ
man
man

706.00
ㄇㄣ
men
men
2436.75
ㄇㄤ
mang

mang
177.28
ㄇㄥ
meng
meng
505.19
ㄇㄧ

mi
mi
1026.21
ㄇㄧㄝ
mie
mie
77.09

ㄇㄧㄠ
miao
miao
504.89
ㄇㄧㄡ
miu
miou

5.78
ㄇㄧㄢ
mian
mian
2150.51
ㄇㄧㄣ
min

min
2704.17
ㄇㄧㄥ
ming
ming
4690.84
ㄇㄨ

mu
mu
2726.79
ㄈㄚ
fa
fa
5527.16

ㄈㄛ
fo
fo
222.21
ㄈㄟ
fei
fei

2354.39
ㄈㄡ
fou
fou
376.75
ㄈㄢ
fan

fan
1901.17
ㄈㄣ
fen
fen
3974.63
ㄈㄤ

fang
fang
3959.34
ㄈㄥ
feng
fong
1580.03

ㄈㄨ
fu
fu
7046.83
ㄉㄚ
da
da

7342.06
ㄉㄜ
de
de
19931.43
ㄉㄞ
dai

dai
2107.21
ㄉㄟ
dei
dei
4.23
ㄉㄠ

dao
dao
5512.63
ㄉㄡ
dou
dou
750.85

ㄉㄢ
dan
dan
3169.23
ㄉㄣ
den
den

0.00
ㄉㄤ
dang
dang
2192.45
ㄉㄥ
deng

deng
2167.90
ㄉㄧ
di
di
7096.16
ㄉㄧㄝ

die
die
506.33
ㄉㄧㄠ
diao
diao
696.67

ㄉㄧㄡ
diu
diou
24.50
ㄉㄧㄢ
dian
dian

6277.49
ㄉㄧㄤ(+)
diang
diang
0.00
ㄉㄧㄥ
ding

ding
2661.91
ㄉㄨ
du
du
3013.75
ㄉㄨㄛ

duo
duo
1685.68
ㄉㄨㄟ
dui
duei
2519.08

ㄉㄨㄢ
duan
duan
1130.52
ㄉㄨㄣ
dun
dun

376.55
ㄉㄨㄥ
dong
dong
4112.81
ㄊㄚ
ta

ta
2797.14
ㄊㄜ
te
te
1169.92
ㄊㄞ

tai
tai
7028.25
ㄊㄠ
tao
tao
1967.71

ㄊㄡ
tou
tou
1769.16
ㄊㄢ
tan
tan

1067.44
ㄊㄤ
tang
tang
499.22
ㄊㄥ
teng

teng
233.24
ㄊㄧ
ti
ti
7103.74
ㄊㄧㄝ

tie
tie
640.97
ㄊㄧㄠ
tiao
tiao
1053.71

ㄊㄧㄢ
tian
tian
2922.65
ㄊㄧㄥ
ting
ting

1278.49
ㄊㄨ
tu
tu
2459.09
ㄊㄨㄛ
tuo

tuo
528.91
ㄊㄨㄟ
tui
tuei
956.46
ㄊㄨㄢ

tuan
tuan
852.74
ㄊㄨㄣ
tun
tun
96.94

ㄊㄨㄥ
tong
tong
6377.97
ㄋㄚ
na
na

1031.01
ㄋㄜ
ne
ne
206.71
ㄋㄞ
nai

nai
289.32
ㄋㄟ
nei
nei
2263.07
ㄋㄠ

nao
nao
1192.70
ㄋㄡ
nou
nou
6.42

ㄋㄢ
nan
nan
2022.66
ㄋㄣ
nen
nen

7.22
ㄋㄤ
nang
nang
31.04
ㄋㄥ
neng

neng
2011.65
ㄋㄧ
ni
ni
2372.81
ㄋㄧㄚ(+)

nia
nia
0.00
ㄋㄧㄝ
nie
nie
86.98

ㄋㄧㄠ
niao
niao
238.99
ㄋㄧㄡ
niu
niou

272.59
ㄋㄧㄢ
nian
nian
4482.49
ㄋㄧㄣ
nin

nin
1256.88
ㄋㄧㄤ
niang
niang
141.18
ㄋㄧㄥ

ning
ning
136.30
ㄋㄨ
nu
nu
141.73

ㄋㄨㄛ
nuo
nuo
134.33
ㄋㄨㄢ
nuan
nuan

40.99
ㄋㄨㄣ(+)
nun
nun
0.00
ㄋㄨㄥ
nong

nong
562.74
ㄋㄩ
nü
nyu
793.60
ㄋㄩㄝ

nue
nyue
20.50
ㄌㄚ
la
la
580.62

ㄌㄛ(+)
lo
lo
0.00
ㄌㄜ
le
le

2362.98
ㄌㄞ
lai
lai
2843.28
ㄌㄟ
lei

lei
1757.70
ㄌㄠ
lao
lao
1016.64
ㄌㄡ

lou
lou
568.25
ㄌㄢ
lan
lan
1470.52

ㄌㄤ
lang
lang
452.23
ㄌㄥ
leng
leng

220.93
ㄌㄧ
li
li
12120.99
ㄌㄧㄚ
lia

lia
8.64
ㄌㄧㄝ
lie
lie
1044.75
ㄌㄧㄠ

liao
liao
3597.37
ㄌㄧㄡ
liu
liou
3551.50

ㄌㄧㄢ
lian
lian
2720.74
ㄌㄧㄣ
lin
lin

1659.12
ㄌㄧㄤ
liang
liang
2137.76
ㄌㄧㄥ
ling

ling
1745.34
ㄌㄨ
lu
lu
5525.32
ㄌㄨㄛ

luo
luo
1209.34
ㄌㄨㄢ
luan
luan
139.83

ㄌㄨㄣ
lun
lun
2080.93
ㄌㄨㄥ
long
long

1653.36
ㄌㄩ
lü
lyu
1622.03
ㄌㄩㄝ
lue

lyue
218.73
ㄌㄩㄢ(+)
lüan
lyuan
6.12
ㄌㄩㄣ(+)

lün
lyuen
0.00
ㄍㄚ
ga
ga
152.86

ㄍㄜ
ge
ge
3715.34
ㄍㄞ
gai
gai

1520.29
ㄍㄟ
gei
gei
629.32
ㄍㄠ
gao

gao
3541.46
ㄍㄡ
gou
gou
1685.21
ㄍㄢ

gan
gan
1257.29
ㄍㄣ
gen
gen
495.59

ㄍㄤ
gang
gang
957.84
ㄍㄥ
geng
geng

832.25
ㄍㄨ
gu
gu
3666.04
ㄍㄨㄚ
gua

gua
311.62
ㄍㄨㄛ
guo
guo
10246.22
ㄍㄨㄞ

guai
guai
181.87
ㄍㄨㄟ
gui
guei
2086.97

ㄍㄨㄢ
guan
guan
6377.28
ㄍㄨㄣ
gun
gun

69.37
ㄍㄨㄤ
guang
guang
1899.77
ㄍㄨㄥ
gong

gong
11237.59
ㄎㄚ
ka
ka
690.72
ㄎㄜ

ke
ke
7515.69
ㄎㄞ
kai
kai
1946.70

ㄎㄟ(-)
kei
kei
N/A
ㄎㄠ
kao
kao

953.87
ㄎㄡ
kou
kou
918.41
ㄎㄢ
kan

kan
1857.01
ㄎㄣ
ken
ken
130.62
ㄎㄤ

kang
kang
605.73
ㄎㄥ
keng
keng
41.03

ㄎㄨ
ku
ku
829.99
ㄎㄨㄚ
kua
kua

110.55
ㄎㄨㄛ
kuo
kuo
393.99
ㄎㄨㄞ
kuai

kuai
1970.60
ㄎㄨㄟ
kui
kuei
197.10
ㄎㄨㄢ

kuan
kuan
442.06
ㄎㄨㄣ
kun
kun
227.28

ㄎㄨㄤ
kuang
kuang
581.38
ㄎㄨㄥ
kong
kong

1198.23
ㄏㄚ
ha
ha
146.59
ㄏㄜ
he

he
4211.02
ㄏㄞ
hai
hai
1919.42
ㄏㄟ

hei
hei
210.42
ㄏㄠ
hao
hao
3041.36

ㄏㄡ
hou
hou
2339.80
ㄏㄢ
han
han

977.45
ㄏㄣ
hen
hen
656.63
ㄏㄤ
hang

hang
1470.42
ㄏㄥ
heng
heng
235.07
ㄏㄨ

hu
hu
3015.18
ㄏㄨㄚ
hua
hua
6820.85

ㄏㄨㄛ
huo
huo
5396.50
ㄏㄨㄞ
huai
huai

266.45
ㄏㄨㄟ
hui
huei
10041.91
ㄏㄨㄢ
huan

huan
2098.06
ㄏㄨㄣ
hun
hun
319.50
ㄏㄨㄤ

huang
huang
750.47
ㄏㄨㄥ
hong
hong
740.60

ㄐㄧ
ji
ji
22840.51
ㄐㄧㄚ
jia
jia

6250.78
ㄐㄧㄝ
jie
jie
7783.01
ㄐㄧㄠ
jiao

jiao
6691.18
ㄐㄧㄡ
jiu
jiou
4910.11
ㄐㄧㄢ

jian
jian
9647.90
ㄐㄧㄣ
jin
jin
5874.93

ㄐㄧㄤ
jiang
jiang
2561.36
ㄐㄧㄥ
jing
jing

5604.26
ㄐㄩ
ju
jyu
3807.36
ㄐㄩㄝ
jue

jue
1334.81
ㄐㄩㄢ
juan
juan
435.92
ㄐㄩㄣ

jun
jun
1047.28
ㄐㄩㄥ
jiong
jyong
29.36

ㄑㄧ
qi
ci
9052.67
ㄑㄧㄚ
qia
cia

111.88
ㄑㄧㄝ
qie
cie
781.45
ㄑㄧㄠ
qiao

ciao
556.52
ㄑㄧㄡ
qiu
ciou
2610.67
ㄑㄧㄢ

qian
cian
3968.92
ㄑㄧㄣ
qin
cin
657.88

ㄑㄧㄤ
qiang
ciang
822.62
ㄑㄧㄥ
qing
cing

5419.93
ㄑㄩ
qu
cyu
3137.85
ㄑㄩㄝ
que

cyue
868.15
ㄑㄩㄢ
quan
cyuan
4122.75
ㄑㄩㄣ

qun
cyun
313.24
ㄑㄩㄥ
qiong
cyong
72.09

ㄒㄧ
xi
si
7551.00
ㄒㄧㄚ
xia
sia

3249.39
ㄒㄧㄝ
xie
sie
3168.93
ㄒㄧㄠ
xiao

siao
6285.61
ㄒㄧㄡ
xiu
siou
1349.90
ㄒㄧㄢ

xian
sian
9178.13
ㄒㄧㄣ
xin
sin
9231.31

ㄒㄧㄤ
xiang
siang
7739.87
ㄒㄧㄥ
xing
sing

8654.10
ㄒㄩ
xu
syu
2832.48
ㄒㄩㄝ
xue

syue
7620.38
ㄒㄩㄢ
xuan
syuan
2136.90
ㄒㄩㄣ

xun
syun
5596.95
ㄒㄩㄥ
xiong
syong
1076.11

ㄓ
zhi
jhih
17309.38
ㄓㄚ
zha
jha

282.60
ㄓㄜ
zhe
jhe
4856.04
ㄓㄞ
zhai

jhai
411.82
ㄓㄟ
zhei
jhei
0.00
ㄓㄠ

zhao
jhao
1772.56
ㄓㄡ
zhou
jhou
1219.69

ㄓㄢ
zhan
jhan
3653.67
ㄓㄣ
zhen
jhen

2513.34
ㄓㄤ
zhang
jhang
4636.13
ㄓㄥ
zheng

jheng
6225.17
ㄓㄨ
zhu
jhu
6151.61
ㄓㄨㄚ

zhua
jhua
47.55
ㄓㄨㄛ
zhuo
jhuo
264.24

ㄓㄨㄞ
zhuai
jhuai
0.46
ㄓㄨㄟ
zhui
jhuei

194.58
ㄓㄨㄢ
zhuan
jhuan
2448.44
ㄓㄨㄣ
zhun

jhun
554.77
ㄓㄨㄤ
zhuang
jhuang
1171.97
ㄓㄨㄥ

zhong
jhong
10480.33
ㄔ
chi
chih
1182.59

ㄔㄚ
cha
cha
1860.84
ㄔㄜ
che
che

822.93
ㄔㄞ
chai
chai
123.99
ㄔㄠ
chao

chao
680.76
ㄔㄡ
chou
chou
289.78
ㄔㄢ

chan
chan
2169.10
ㄔㄣ
chen
chen
1030.23

ㄔㄤ
chang
chang
4175.61
ㄔㄥ
cheng
cheng

6408.07
ㄔㄨ
chu
chu
5551.19
ㄔㄨㄚ
chua

chua
0.00
ㄔㄨㄛ
chuo
chuo
28.75
ㄔㄨㄞ

chuai
chuai
167.74
ㄔㄨㄟ
chui
chuei
110.52

ㄔㄨㄢ
chuan
chuan
1238.04
ㄔㄨㄣ
chun
chun

396.60
ㄔㄨㄤ
chuang
chuang
723.79
ㄔㄨㄥ
chong

chong
788.79
ㄕ
shi
shih
31869.21
ㄕㄚ

sha
sha
435.67
ㄕㄜ
she
she
4658.44

ㄕㄞ
shai
shai
32.98
ㄕㄟ
shei
shei

106.86
ㄕㄠ
shao
shao
1254.61
ㄕㄡ
shou

shou
5053.88
ㄕㄢ
shan
shan
2089.78
ㄕㄣ

shen
shen
2762.59
ㄕㄤ
shang
shang
6808.37

ㄕㄥ
sheng
sheng
5445.43
ㄕㄨ
shu
shu

7393.01
ㄕㄨㄚ
shua
shua
128.83
ㄕㄨㄛ
shuo

shuo
842.13
ㄕㄨㄞ
shuai
shuai
76.54
ㄕㄨㄟ

shui
shuei
1816.21
ㄕㄨㄢ
shuan
shuan
11.59

ㄕㄨㄣ
shun
shun
241.96
ㄕㄨㄤ
shuang
shuang

358.10
ㄕㄨㄥ(+)
shong
shong
0.00
ㄖ
ri

rih
3361.89
ㄖㄜ
re
re
700.18
ㄖㄠ

rao
rao
113.67
ㄖㄡ
rou
rou
220.59

ㄖㄢ
ran
ran
1564.02
ㄖㄣ
ren
ren

7774.91
ㄖㄤ
rang
rang
703.23
ㄖㄥ
reng

reng
264.94
ㄖㄨ
ru
ru
3529.52
ㄖㄨㄛ

ruo
ruo
165.89
ㄖㄨㄟ
rui
ruei
272.47

ㄖㄨㄢ
ruan
ruan
1515.70
ㄖㄨㄣ
run
run

38.96
ㄖㄨㄥ
rong
rong
1909.16
ㄗ
zi

zih
11943.13
ㄗㄚ
za
za
337.07
ㄗㄜ

ze
ze
1840.57
ㄗㄞ
zai
zai
6088.03

ㄗㄟ
zei
zei
5.77
ㄗㄠ
zao
zao

1293.46
ㄗㄡ
zou
zou
460.54
ㄗㄢ
zan

zan
101.42
ㄗㄣ
zen
zen
44.26
ㄗㄤ

zang
zang
175.50
ㄗㄥ
zeng
zeng
906.59

ㄗㄨ
zu
zu
1892.33
ㄗㄨㄛ
zuo
zuo

4121.27
ㄗㄨㄟ
zui
zuei
1755.94
ㄗㄨㄢ
zuan

zuan
59.41
ㄗㄨㄣ
zun
zun
140.61
ㄗㄨㄥ

zong
zong
2276.89
ㄘ
ci
cih
2772.11

ㄘㄚ
ca
ca
27.60
ㄘㄜ
ce
ce

1154.92
ㄘㄞ
cai
cai
2739.80
ㄘㄠ
cao

cao
434.68
ㄘㄡ
cou
cou
8.62
ㄘㄢ

can
can
1277.01
ㄘㄣ
cen
cen
7.45

ㄘㄤ
cang
cang
185.14
ㄘㄥ
ceng
ceng

311.68
ㄘㄨ
cu
cu
236.02
ㄘㄨㄛ
cuo

cuo
351.57
ㄘㄨㄟ
cui
cuei
135.32
ㄘㄨㄢ

cuan
cuan
13.64
ㄘㄨㄣ
cun
cun
799.99

ㄘㄨㄥ
cong
cong
368.96
ㄙ
si
sih

5828.46
ㄙㄚ
sa
sa
125.30
ㄙㄜ
se

se
873.30
ㄙㄞ
sai
sai
303.53
ㄙㄟ(+)

sei
sei
0.00
ㄙㄠ
sao
sao
146.59

ㄙㄡ
sou
sou
382.38
ㄙㄢ
san
san

2234.46
ㄙㄣ
sen
sen
148.64
ㄙㄤ
sang

sang
57.41
ㄙㄥ
seng
seng
24.99
ㄙㄨ

su
su
1587.62
ㄙㄨㄛ
suo
suo
3874.02

ㄙㄨㄟ
sui
suei
910.38
ㄙㄨㄢ
suan
suan

664.40
ㄙㄨㄣ
sun
sun
296.57
ㄙㄨㄥ
song

song
740.32
ㄚ
a
a
482.86
ㄛ

o
o
216.90
ㄜ
e
e
892.68

ㄝ
e
e
0.00
ㄞ
ai
ai

949.28
ㄟ
ei
ei
0.00
ㄠ
ao

ao
342.16
ㄡ
ou
ou
1473.48
ㄢ

an
an
2712.89
ㄣ
en
en
146.71

ㄤ
ang
ang
23.80
ㄥ
eng
eng

33.70
ㄦ
er
er
4966.24
ㄧ
yi

yi
19322.27
ㄧㄚ
ya
ya
1408.81
ㄧㄛ

yo
yo
23.37
ㄧㄝ
ye
ye
9863.82

ㄧㄞ(+)
yai
yai
8.38
ㄧㄠ
yao
yao

3754.93
ㄧㄡ
you
you
11351.44
ㄧㄢ
yan

yan
6534.97
ㄧㄣ
yin
yin
4376.57
ㄧㄤ

yang
yang
3466.52
ㄧㄥ
ying
ying
6135.64

ㄨ
wu
wu
9481.71
ㄨㄚ
wa
wa

200.72
ㄨㄛ
wo
wo
3802.92
ㄨㄞ
wai

wai
1618.26
ㄨㄟ
wei
wei
10174.16
ㄨㄢ

wan
wan
4202.58
ㄨㄣ
wen
wun
7884.69

ㄨㄤ
wang
wang
6413.38
ㄨㄥ
weng
wong

49.99
ㄩ
yu
yu
10639.33
ㄩㄝ
yue

yue
4434.27
ㄩㄢ
yuan
yuan
11428.22
ㄩㄣ

yun
yun
1417.61

ㄩㄥ
yong
yong
4750.43

صور

مراجع

وصلات خارجية
 Halpern, Jack (春遍雀來) The Challenges and Pitfalls of Arabic Romanization and Arabization. The CJK Dictionary Institute, Inc. (日中韓辭典研究所) 34-14, 2-chome, Tohoku, Niiza-shi, Saitama 352-0001, Japan

بينيين
رومنة الصينية

تنغينغ بينيين


Nikolai Jewgenjewitsch Larionow (; * 19. Januar 1957 in Wolchow, RSFSR, UdSSR) ist ein sowjetischer bzw. russischer Fußballspieler und Fußballtrainer.

Larionow spielte ab 1975 für die erste Mannschaft von Zenit Leningrad. 1976 wechselte der rechte Mittelfeldspieler zu Dynamo Leningrad, kehrte aber 1979 wieder zu Zenit zurück. Mit diesem Team gewann er 1984 die sowjetische Meisterschaft. 1990 wechselte Larionow für eine Saison nach Schweden zu Kiruna FF, kehrte aber 1991 erneut zu Zenit zurück. Seine aktive Karriere beendete er in Finnland wo er 1992 und 1993 für unterklassige Vereine spielte.

Larionow spielte im März 1983 erstmals für die sowjetische Nationalmannschaft. Er nahm an der Weltmeisterschaft 1986 in Mexiko teil und kam während dieses Turniers zu zwei Einsätzen. Insgesamt bestritt er 19 Spiele für die Sbornaja.

Seit dem Jahr 2002 ist Larionow als Assistenztrainer bei Zenit St. Petersburg unter Vertrag.

Weblinks
 Biografie bei rusteam (russisch)
 Vorstellung auf der Webseite von Zenit

Fußballnationalspieler (Sowjetunion)
Fußballspieler (FK Dynamo Sankt Petersburg)
Fußballspieler (Schweden)
Fußballspieler (Zenit St. Petersburg)
Sowjetbürger
Sowjetischer Meister (Fußball)
Geboren 1957
Mann
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Sowjetunion)

Nikolai Jewgenjewitsch Larionow


Cette page concerne les évènements survenus en 2000 au Vatican  :

Évènement
 Jubilé de l'an 2000
  : En Chine, l'Église catholique contrôlée par l'État ordonne cinq nouveaux évêques tandis que le pape  élève douze prélats dans la basilique Saint-Pierre.
  : Le pape Jean-Paul II visite le monastère Sainte-Catherine du Sinaï en Égypte, construit au  sur le site réputé où Moïse a rencontré le buisson ardent. Il rencontre l'archevêque grec orthodoxe Damianos et tient un court service de prière dans un jardin d'oliviers à l'extérieur du monastère.
  :  À Rome, le pape Jean-Paul II implore le pardon de Dieu pour les péchés commis ou tolérés par les catholiques romains au cours des  dernières années.
  : Le pape Jean-Paul II arrive en Jordanie pour le début de sa tournée en Terre sainte. Il prie au Mont Nébo où, selon la Bible, Moïse a vu pour la première fois la Terre promise.

Notes et références

Année au Vatican

2000 au Vatican


An Stipa endotricha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Otakar Martinovský. An Stipa endotricha in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa endotricha


Illicit  é um filme pre-Code estadunidense de 1931, do gênero drama romântico, dirigido por Archie Mayo, e estrelado por Barbara Stanwyck, James Rennie, Ricardo Cortez e Natalie Moorhead. Baseado em uma peça teatral de Edith Fitzgerald e Robert Riskin, o filme é sobre um jovem casal que vive junto, mas não trocam votos porque a mulher não acredita em casamento. Quando eles finalmente se casam, ambos se tornam infiéis um ao outro. "Illicit" foi produzido e distribuído pela Warner Bros.

Sinopse
Richard "Dick" Ives II (James Rennie), um advogado bem-sucedido de Nova Iorque, e Anne Vincent (Barbara Stanwyck), uma jovem com ideias originais sobre a vida e o casamento em particular, vivem juntos, abertamente e solteiros, há vários anos. Ambos estão felizes com seu relacionamento até que os pais conservadores de Dick pressionam pela legalização da situação, visando a troca de votos. Dick convence Anne a desistir de sua oposição ao casamento, mas a moça ainda possui grandes preocupações. Em sua opinião, o casamento significa automaticamente o fim do romance e da paixão. Horas antes do casamento, o ex-amante de Anne, Price Baines (Ricardo Cortez), aparece e exige que Anne fuja com ele. Anne o rejeita, enquanto Price promete esperar por ela.

Após um ano de casamento, Dick e Anne estão presos à rotina e à falta de amor. Entediado, Dick começa a ter uma relação extraconjugal com Margie True (Natalie Moorhead) e, ao descobrir, Anne se choca e confronta seu marido. Ele mente descaradamente, e ela então o abandona. Embora o casal agora viva em apartamentos separados, eles não conseguem ficar muito tempo separados e continuam a se ver, dessa vez menos regularmente. Uma noite, Dick encontra Anne e Price juntos, o que enfraquece novamente a relação. Agora, os dois, repletos de dúvidas, lutam contra o orgulho e tentam achar uma nova razão para continuarem juntos.

Elenco
 Barbara Stanwyck como Anne Vincent
 James Rennie como Richard "Dick" Ives II
 Ricardo Cortez como Price Baines
 Natalie Moorhead como Margie True
 Charles Butterworth como Georgie Evans
 Claude Gillingwater como Sr. Ives
 Joan Blondell como Helen "Duckie" Childers
 Lucille Ward como Susan, empregada de Annie
 Barbara Weeks como Garota no Chá de Panela

Produção
Dois anos depois, o estúdio fez uma refilmagem da produção, dessa vez chamada "Ex-Lady", e estrelada por Bette Davis.

Trilha sonora
 "When Love Comes in the Moonlight" – tocada durante os créditos (do musical da Warner Bros. "Oh, Sailor, Behave!").
 "Maybe It's Love" – cantada por James Rennie e Barbara Stanwyck (do musical da Warner Bros. "Maybe It's Love").
 "Looking for the Lovelight in the Dark" – tocada no rádio (do musical da Warner Bros. "Top Speed").
 "Pretty Little You" – tocada no rádio (do filme da Warner Bros. "Son of the Gods").
 "In the Land of Let's Pretend" – utilizado na trilha (do musical da Warner Bros. "On with the Show!").
 "Get Happy" – tocada em boate noturna.

Recepção
Mourdant Hall, do The New York Times, declarou que o filme é "muito inteligente e divertido ...", mas achou a história implausível às vezes. "O diálogo corre bem e a atuação é altamente competente. Não é esmagadoramente sutil, e o final alegre ou satisfatório é um pouco repentino demais". Seu argumento é que, "se um jovem casal está vivendo em um casamento de companheirismo ou em um casamento convencional, eles só são mantidos juntos pelo amor. Embora superficialmente este seja o caso nesta narrativa, parece que os personagens poderiam ter uma desculpa para se separar para sempre, se não estivessem ligados pelos laços do casamento ... A história começa com Richard Ives e Anne Vincent morando juntos ... são expoentes do casamento de companheirismo, e só quando se hospedam juntos em hotéis é que a sociedade começa a observar essa 'violação' da lei social. Isso faz pensar que a maioria dos amigos dos dois amantes anda com os olhos vendados. Então, são oferecidos na tela trechos de um jornal que evidentemente não está preocupado com as leis de difamação. A partir de então, a crônica começa a se tornar divertida, apesar de sua falta de suspense. Anne e Richard são casados ... eles são felizes por um ano, e então a inevitável briga ocorre. Aí vem a desculpa convencional ... a descoberta de que ele está, afinal, interessado em uma loira atraente ... Anne encontra sua antiga paixão, que diz a ela que espera que seu casamento seja um fracasso, e que se ela se separar ou se divorciar de Richard, ele estará esperando por ela. Barbara Stanwyck e James Rennie são completamente humanos em seus papéis. A passagem mais leve é expressa por Charles Butterworth em sua maneira admirável e peculiar. Claude Gillingwater está estrondoso como pai de Richard, que é responsável por fazer Anne consentir com o casamento".

Dennis Schwartz observou: "Este melodrama ousado e atrevido ... envelheceu mal e quando visto hoje parece um arco. Se não fosse pelo bom desempenho de Barbara Stanwyck, de 24 anos, em seu primeiro papel de protagonista, o filme daria um verdadeiro sono. Archie Mayo ... faz um péssimo trabalho em manter esse conto de moralidade vivo, pois é muito falador, os personagens permanecem clichês não desenvolvidos, e não tem cartas na manga para nos manter sintonizados ...  Neste choro trivial e tedioso que carece de muitos socos e ação, depois que os dois separados buscam consolo em outras pessoas, eles conseguem se despertar depois de buscarem suas almas, e então se reúnem para um final feliz. Assim, eles reforçam as tradições do casamento sobre viver uma vida sexualmente livre, e o filme tira o foco de quaisquer argumentos que oferecesse em contrário. Dois anos depois, o estúdio fez uma refilmagem exata chamada Ex-Lady, estrelada por Bette Davis. Pelo menos esse fracasso tinha Stanwyck".

Preservação
O filme sobrevive intacto e é exibido em canais de televisão e TV a cabo. Uma cópia é mantida na coleção da Biblioteca do Congresso dos Estados Unidos.

Filmes da década de 1930
Filmes dos Estados Unidos de 1931
Filmes de drama da década de 1930
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama romântico da década de 1930
Filmes de drama romântico dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Archie Mayo
Filmes produzidos por Darryl F. Zanuck
Filmes da Warner Bros.
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

Illicit


El Vuelo 523 de Caribbean Airlines fue un vuelo desde Nueva York a Georgetown, Guyana con escala intermedia en Puerto España, Trinidad el 30 de julio de 2011. El Boeing 737-800 registrado como 9Y-PBM aterrizó en el Aeropuerto Internacional Cheddi Jagan, pero no se logró detener el avión debido al clima lluvioso, saliéndose de la pista a las 01:32 hora local, e impactó con la valla perimetral. El avión se detuvo cien metros después de la cabecera de pista 06 tras pasar por encima de una carretera y romperla en dos secciones.

No hubo incendio, y solo siete de los 157 pasajeros y seis tripulantes resultaron heridos. No se informó de ningún muerto directo tras el accidente. Dos pasajeros sufrieron fractura en pierna. La mayoría de los heridos fueron tratados en el Diamond Diagnostic Hospitaly posteriormente enviados al Georgetown Public Hospital, donde treinta y cinco pasajeros fueron tratados por heridas en piernas, espalda y cuello. El avión sufrió daños que requirieron de reparación previa a su reingreso en la operación en el accidente.

El Primer Ministro de Trinidad Kamla Persad-Bissessar voló a Guyana para valorar la situación, porque el gobierno de Trinidad y Tobago es poseedor de Caribbean Airlines. El equipo de respuesta en emergencia de apareció dos horas después del incidente.  Funcionarios de la Dirección de Aviación Civil de Trinidad y Tobago (TTCAA) y la Oficina Nacional de Seguridad en el Transporte (NTSB) de los Estados Unidos fueron invitado a Guyana para ayudar en las investigaciones. La Dirección de Aviación Civil de Guyana lideró la investigación técnica, con la asistencia de la NTSB y la TTCAA.

Causas
La GCAA-AIT de Guyana publicó su informe final tres años y 2 meses después del accidente diciendo que como causa probable fue que la aeronave aterrizó aproximadamente a 4700 pies más allá del umbral de la pista, a unos 2700 pies del final de la pista, como resultado de que el Capitán mantuvo un exceso de potencia durante la bengala y al aterrizar, el hecho de no utilizar la capacidad de desaceleración total de la aeronave, provocó que la aeronave sobrepasara la pista restante y se fracturara el fuselaje.

Factores contribuyentes

La indecisión de la tripulación de vuelo en cuanto a la ejecución de una maniobra, la imposibilidad de ejecutar una maniobra después de que la aeronave flotara a cierta distancia por la pista y su conciencia de la situación disminuida contribuyó al accidente

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1953-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil

Referencias

Enlaces externos
 Caribbean Airlines
 "CARE TEAM NOTIFICATION." 1 de agosto de 2011.
 "Artículos de noticias de 2011"

Caribbean Airlines
Caribbean Airlines
Guyana en 2011
Caribbean Airlines
Caribbean Airlines

Vuelo 523 de Caribbean Airlines


باتريك سوخيدو هو كاهن انجليكاني باكستاني المولد. وهو مدير معهد دراسة الإسلام والمسيحية ومدير صندوق برنابا. ولد في غيانا عام 1947 لأبوين مهاجرين من آسيا، هاجر والداه إلى آسيا في بداية فترة الستينات. والده كان هندوسيا تحول إلى الإسلام لكي يتزوج من والدته. في عام 1969 تحول باتريك من الإسلام إلى المسيحية.

يعتبر سوخديو متحدثا بارزا في موضوع الأقليات المسيحية المضطهدة بشتى أنحاء العالم، قام بالظهور مرارا في وسائل الإعلام البريطانية. يعتبر أيضا من المدافعين عن قضية حقوق الإنسان وحرية العقيدة. إن سوخديو معلق تلفزيوني حول الأيديولوجية الجهادية، وقد قام بإلقاء محاضرات لضباط في الناتو والجيش البريطاني حول الإسلام الراديكالي.

مصادر

أشخاص اعتنقوا المسيحية
أشخاص على قيد الحياة
أنجليكانيون إنجليز
بريطانيون أدينوا باعتداء جنسي
بريطانيون مسلمون سابقا
خريجو جامعة لندن
خريجو مدرسة الدراسات الشرقية والإفريقية
غيانيون من أصل هندي
غيانيون مهاجرون إلى إنجلترا
كتاب مسيحيون
مسلمون تحولوا إلى البروتستانتية
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947
نقاد للإسلام
هنود مسلمون سابقا
غيانيون أنجليكيون

باتريك سوخديو


Malik Fathi (d. 29 Ekim 1983, Batı Berlin, Almanya) Türk asıllı Alman eski futbolcu. Sol bek mevkiinde oynamıştır. Ekim 2012 itibarı ile Türk vatandaşlığına geçmiştir.

Kulüp kariyeri

Hertha Berlin

2001-02 sezonunda ilk kez dördüncü lig Oberliga'da Hertha BSC II forması giydi. Sadece bir maçta 2 dakika forma giyse de sezon sonu lig şampiyonluğu yaşadı. Ancak play-off'u kazanıp üst lige çıkamadılar. Sonraki sezon ise ikinci takımın en önemli oyuncularından oldu. 21 Eylül 2003'te kariyerinin ilk golünü Sievershäger SV'ya attı.

Ekim ayında ilk kez Hertha BSC kadrosuna dahil edildi. 1 Kasım 2003'te ise ilk Bundesliga maçına VfL Wolfsburg karşısında son 15 dakikada oyuna dahil olarak çıktı. Fathi, 2008 yılına kadar Berlin ekibinin formasını giydi. 2004-05 sezonunu dördüncü olarak bitirdiler. Böylece sonraki sezon UEFA Kupası'nda mücadele etti. 2006 UEFA Intertoto Kupası'nın kazananlarından biri oldular. O sezon Bundesliga'da ilk golünü FC Bayern München'e attı. Dönem dönem ikinci takımda da mücadele etti. Toplamda 123 lig maçına, 12 kupa maçına, 13 Avrupa Kupası maçına çıktı. Ligde iki, kupada üç gol kaydetti.

Spartak Moskova

Mart 2008'de Rus ekibi Spartak Moscow'ya transfer oldu. Sadece birkaç gün önce Borussia Dortmund karşısında 90 dakiak forma giyse de mevkisine transfer edilen futbolcuların fazlalığı ile oynayabileceği bir takıma transfer olmaya karar verdi. 2008 sezonunda 21 maçta 3 gol kaydetti. UEFA Kupası'nda 6 maçta 1 gol attı. Ancak başarılı olamadı. Sonraki sezon da bir başarı kazanamadı.

1. FSV Mainz 05

2009-10 sezonunun ikinci yarısında Almanya'ya dönerek Mainz 05 forması giydi. Daha ilk maçında Borussia Mönchengladbach karşısında yaptığı asist ile takımının 1-0 kazanmasını sağladı. Sonraki sezon ligde beşinci oldular. Ancak Mainz'ın ilk 11'ine girmekte zorlandı. Dönem dönem Mainz'ın ikinci takımında da forma giydi.

2012-13 sezonunu kiralık geçirdikten sonra, Mainz'a geri dönen futbolcu zaman zaman ilk 18'e alınsa da sadece 2 kez forma giydi ve sezonun büyük bir kısmını ikinci takımda geçirdi. Nisan 2014'te takım arkadaşı Bo Svensson ile Fathi'nin sözleşmelerinin uzatılmayacağı kulüp tarafından açıklandı.

Kiralık yılları

2012-13 sezonu başında Hasan Ali Kaldırım'nin Fenerbahçe'ya transfer olması sonucu, Kayserispor tarafından bir sezonluğuna kiralandı. Sezonun ilk yarısında 16 maça çıkan futbolcu, bütün maçlara ilk 11'de başladı. Ancak futbolcunun Türk vatandaşlığına geçmesi sağlanamadığı için yabancı statüsünde oynatılıyordu. Bunun da etkisiyle devre arasında sözleşmesi karşılıklı feshedildi . Devre arasında 2. Bundesliga ekibi TSV 1860 München'a kiralandı. Burada da sözleşmeyi imzaladıktan sonra oynanan 15 maçın hepsine ilk 11'de başladı.

Atlético Baleares
2014-15 sezonuna kulüpsiz başlayan futbolcu devre arasında İspanya üçüncü seviye ligi Segunda División B ekibi Atlético Baleares'e transfer oldu İlk yarım sezonunda sadece 8 maçta forma giyse de, 2015-16 sezonuyla takımın en önemli oyuncularından biri oldu ve 31 maçta forma şansı buldu. Bir sonraki sezon ise ligi dördüncü bitirip yükselme play-off'larına kalma başarısı gösterirlerken, Fathi de 29 maçta forma giymişti. Futbolcu, oynanan dört play-off maçının hepsinde son düdüğe kadar forma şansı bulup, bir gol attı ancak ikinci turdayken rakiplerine uzatmalarda yenilerek elendiler. Öte yandan takım bu performansı ile Copa del Rey'e kalma başarısı gösterdi ve 2017-18 sezonunda Fathi kariyerinde ilk kez İspanya Kupası'nda forma giyme şansı yakaladı.

Millî takım kariyeri
Fathi, 2000'den itibaren Almanya'nın genç millî takımlarında forma giymeye başladı. Futbolcu, 2004 ve 2006 Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'nda Almanya ümit millî futbol takımına çağrıldı ve toplamda 3 maça çıktı.

16 Ağustos 2006'da Joachim Löw tarafından İsveç'i 3-0 yendikleri hazırlık maçında ilk kez Almanya millî futbol takımında oynatıldı. Devre arasında Marcell Jansen'in yerine dahil olmuştu. İki ay sonra ise Gürcistan karşısında ikinci ve son kez Almanya forması giydi.

Kaynakça

1983 doğumlular
Hertha BSC futbolcuları
FK Spartak Moskva futbolcuları
Kayserispor yabancı futbolcuları
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
Berlin doğumlu futbolcular
Yaşayan insanlar
Bundesliga futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga futbolcuları
Almanya 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
Orta saha futbolcuları
1. FSV Mainz 05 futbolcuları
Süper Lig futbolcuları

Malik Fathi


The  is a two-seat carrier-based dive bomber developed by the Yokosuka Naval Air Technical Arsenal and operated by the Imperial Japanese Navy from 1942 to 1945 during World War II. Development of the aircraft began in 1938. The first D4Y1 was complete in November 1940 and made its maiden flight at Yokosuka the following month.

While the aircraft was originally conceived as a dive bomber, the D4Y was used in other roles including reconnaissance, night fighter and special attack (kamikaze). It made its combat debut as a reconnaissance aircraft when two pre-production D4Y1-Cs embarked aboard the Sōryū to take part in the Battle of Midway in 1942. It was not until March 1943 that it was accepted for use as a dive bomber. The early D4Y1 and D4Y2 featured the liquid-cooled Aichi Atsuta engine, a licensed version of the German Daimler-Benz DB 601, while the later D4Y3 and D4Y4 featured the Mitsubishi MK8P Kinsei radial engine.

Like many other Japanese aircraft of the time, the D4Y lacked armor and self-sealing fuel tanks and it was not until the final variant, the D4Y4, that the aircraft was given bulletproof glass and armor protection for the crew and fuel tanks. Nevertheless, the D4Y was one of the fastest dive bombers of the war, particularly the D4Y4 whom Max Gadney said was the "fastest dive-bomber of World War II" and that it was "faster than the Zero". Only the delays in its development hindered its service while its predecessor, the slower fixed-gear Aichi D3A, remained in service much longer than intended. Famously, a D4Y was used in one of the final kamikaze attacks in 1945, hours after the surrender of Japan, with Vice Admiral Matome Ugaki in the rear cockpit.

Design and development
Development of the aircraft began in 1938 at the Yokosuka Naval Air Technical Arsenal  when the Imperial Japanese Navy Aviation Bureau (Kaigun Kōkū Hombu) issued requirements of a Navy Experimental 13-Shi Carrier Borne specification for a aircraft carrier-based dive bomber to replace the Aichi D3A. Its design was inspired by the Heinkel He 118 which the Japanese Navy had acquired from Germany in early 1938. The aircraft was a single-engine, all-metal low-wing monoplane, with a wide-track retractable undercarriage and wing-mounted dive brakes. It had a crew of two: a pilot and a navigator/radio-operator/gunner, seated under a long, glazed canopy which provided good all-round visibility. The pilot of bomber versions was provided with a telescopic bombsight. The aircraft was powered by an Aichi Atsuta liquid-cooled inverted V12 engine, a licensed copy of the German Daimler-Benz DB 601, rated at 895 kW (1,200 hp). The radiator was behind and below the three-blade propeller, as in the Curtiss P-40 Warhawk.

The aircraft had a slim fuselage that enabled it to reach high speeds in horizontal flight and in dives, while it had excellent maneuverability despite high wing loading, with the Suisei having superior performance to contemporary dive bombers such as the Curtiss SB2C Helldiver. In order to conform with the Japanese Navy's requirement for long range, weight was minimized by not fitting the D4Y with self-sealing fuel tanks or armour. Subsequently, the D4Y was extremely vulnerable and tended to catch fire when hit.

Bombs were fitted under the wings and in an internal fuselage bomb bay. It usually carried one 500 kg (1,100 lb) bomb but there were reports that the D4Y sometimes carried two 250 kg (550 lb) bombs.} The aircraft was armed with two 7.7 mm (.303 in) Type 97 aircraft machine guns in the nose and a 7.92 mm (.312 in) Type 1 machine gun – selected for its high rate of fire – in the rear of the cockpit. The rear gun was replaced by a 13 mm (.51 in) Type 2 machine gun. This armament was typical for Japanese carrier-based dive-bombers, unlike "carrier attack bombers" (torpedo bombers) like the Nakajima B5N and B6N, which were not given forward-firing armament until the late-war Aichi B7A, which was expected to serve as both a dive-bomber and torpedo-bomber and was given a pair of 20mm Type 99-2 cannon. The forward machine guns were retained in the kamikaze version.

The first (of five) prototypes was complete in November 1940 and made its maiden flight in December 1940. After the prototype trials, problems with flutter were encountered, a fatal flaw for an airframe subject to the stresses of dive bombing. Until this could be resolved, early production aircraft were used as reconnaissance aircraft, as the D4Y1-C, which took advantage of its high speed and long range while not over-stressing the airframe. Production of the D4Y1-C continued in small numbers until March 1943, when the increasing losses incurred by the D3A resulted in production switching to the D4Y1 dive-bomber, the aircraft's structural problems finally being solved. Although the D4Y could operate from the large fleet carriers that formed the core of the Combined Fleet at the start of the war, it had problems operating from the smaller and slower carriers such as the Hiyō class, which formed a large proportion of Japan's carrier fleet after the losses of the Battle of Midway. Catapult equipment was fitted, giving rise to the D4Y1 Kai (or improved) model.

Early versions of the D4Y were difficult to keep operational because the Atsuta engines were unreliable in front-line service. From the beginning, some had argued that the D4Y should be powered by an air-cooled radial engine which Japanese engineers and maintenance crew had experience with, and trusted. The aircraft was re-engined with the reliable Mitsubishi MK8P Kinsei 62, a 14-cylinder two-row radial engine as the Yokosuka D4Y3 Model 33.

Although the new engine improved ceiling and rate of climb to over , and climb to  in 4.5 minutes, instead of  and 5 minutes, the higher fuel consumption resulted in reduced range and cruising speed and the engine obstructed the forward and downward view of the pilot, hampering carrier operations. These problems were tolerated because of the increased availability of the new variant.

The last version was the D4Y4 Special Strike Bomber, a single-seat kamikaze aircraft, capable of carrying one  bomb, which was put into production in February 1945. It was equipped with three rocket  boosters for terminal dive acceleration. This aircraft was an almost ideal kamikaze model: it had a combination of speed (560 km/h/350 mph), range (2,500 km/1,550 mi) and payload (800 kg/1,760 lb) probably not matched by any other Japanese aircraft.

The D4Y5 Model 54 was a planned version designed in 1945. It was to be powered by the Nakajima NK9C Homare 12 radial engine rated at 1,361 kW (1,825 hp), a new four-blade metal propeller of the constant-speed type and more armour for the crew and fuel tanks.

Ultimately, 2,038 of all variants were produced, mostly by Aichi.

Operational history

Lacking armor and self-sealing fuel tanks, the Suiseis did not fare well against Allied fighters. They did, however, cause considerable damage to ships, including the carrier  which was nearly sunk by an assumed single D4Y and the light carrier  which was sunk by a single D4Y.

The D4Y was operated from the following Japanese aircraft carriers: , , , , , , , , ,  and .

The D4Y1-C reconnaissance aircraft entered service in mid-1942, when two of these aircraft were deployed aboard Sōryū at the Battle of Midway, one of which was lost when Sōryū was bombed. The other had been launched on a scouting mission and returned to Hiryū; it was then lost when Hiryū was bombed.

Marianas
During the Battle of the Marianas, the D4Ys were engaged by U.S. Navy fighters and shot down in large numbers. It was faster than the Grumman F4F Wildcat, but not the new Grumman F6F Hellcat, which entered combat in September 1943. The Japanese aircraft were adequate for 1943, but the rapid advances in American materiel in 1944 (among them, the introduction in large numbers of the Essex-class aircraft carrier) left the Japanese behind. Another disadvantage suffered by the Japanese was their inexperienced pilots.

The U.S. Task Force 58 struck the Philippine airfields and destroyed the land air forces first before engaging Japanese naval aircraft. The result was what the Americans called "The Great Marianas Turkey Shoot", with 400 Japanese aircraft shot down in a single day. A single Hellcat pilot, Lieutenant Alexander Vraciu, shot down six D4Ys within a few minutes.

One D4Y was said to have damaged the battleship .

Leyte and Philippines

The D4Y was relegated to land operations where both the liquid-cooled engine D4Y2, and the radial engine D4Y3 fought against the U.S. fleet, scoring some successes. An unseen D4Y bombed and sank the Princeton on 24 October 1944. D4Ys hit other carriers as well, by both conventional attacks and kamikaze actions. In the Philippines air battles, the Japanese used kamikazes for the first time, and they scored heavily. D4Ys from 761 Kōkūtai may have hit the escort carrier  on 25 October 1944, and the next day, . Both were badly damaged, especially Suwannee, with heavy casualties and many aircraft destroyed. A month later on 25 November, , ,  and  were hit by kamikazes, almost exclusively A6M Zero fighters and D4Ys, with much more damage. D4Ys also made conventional attacks. All these D4Ys were from 601 and 653 Kōkūtai.

In defense of the homeland
Task Force 58 approached southern Japan in March 1945 to strike military objectives in support of the invasion of Okinawa. The Japanese responded with massive kamikaze attacks, codenamed Kikusui, in which many D4Ys were used.  A dedicated kamikaze version of the D4Y3, the D4Y4, with a non-detachable 800 kg bomb attached in a semi-recessed manner, was developed. The Japanese had begun installing rocket boosters on some Kamikazes, including the D4Y4, in order to increase speed near the target. As the D4Y4 was virtually identical in the air to the D4Y3, it was difficult to determine the sorties of each type.

The carriers  and  were damaged by D4Ys of 701 Wing on 18 March. On 19 March, the carrier  was hit with two bombs from a single D4Y. Franklin was so heavily damaged that she was retired until the end of the war. Another D4Y hit the carrier .

On 12 April 1945, another D4Y, part of Kikusui mission N.2, struck Enterprise, causing some damage.

During Kikusui N.6, on 11 May 1945,  was hit and put out of action by two kamikazes that some sources identify as D4Ys. This was the third Essex-class carrier forced to retire to the United States to repair.

Night fighter
The D4Y was faster than the A6M Zero, and some were employed as D4Y2-S night fighters against Boeing B-29 Superfortress bombers late in the war. The night fighter conversions were made at the 11th Naval Aviation Arsenal at Hiro. Each D4Y2-S had its bombing systems and equipment removed and replaced by a 20 mm Type 99 cannon installed in the rear cockpit, with the barrel slanted up and forwards in a similar manner to the German Schräge Musik armament fitting (pioneered by the IJNAS in May 1943 on the Nakajima J1N). Some examples also carried two or four 10 cm air-to-air rockets under the wings; lack of radar for night interceptions, inadequate climb rate and the B-29's high ceiling limited the D4Y2-S effectiveness as a night fighter. Little is known of their operations.

Last action
At the end of the war, D4Ys were still being used operationally against the U.S. Navy. Among the last of these were 11 aircraft led by Vice Admiral Matome Ugaki on a suicide mission on 15 August 1945, of which all but three were lost.

Operators

 Imperial Japanese Navy Air Service
 Aircraft carrier
 Sōryū, equipped prototype #2 and #3.
 Shōkaku, supplied from 601st Kōkūtai.
 Zuikaku, supplied from 601st Kōkūtai.
 Taihō, supplied from 601st Kōkūtai.
 Jun'yō, supplied from 652nd Kōkūtai.
 Battleship
 Ise, supplied from 634th Kōkūtai.
 Hyūga, supplied from 634th Kōkūtai.
 Naval Air Group
 Himeji Kōkūtai
 Hyakurihara Kōkūtai
 Kaikō Kōkūtai
 Kanoya Kōkūtai
 Kantō Kōkūtai
 Kinki Kōkūtai
 Kyūshū Kōkūtai
 Nagoya Kōkūtai
 Nansei-Shotō Kōkūtai
 Ōryū Kōkūtai
 Tainan Kōkūtai
 Taiwan Kōkūtai
 Tōkai Kōkūtai
 Tsuiki Kōkūtai
 Yokosuka Kōkūtai
 12th Kōkūtai
 121st Kōkūtai
 131st Kōkūtai
 132nd Kōkūtai
 141st Kōkūtai
 151st Kōkūtai
 153rd Kōkūtai
 201st Kōkūtai
 210th Kōkūtai
 252nd Kōkūtai
 302nd Kōkūtai
 352nd Kōkūtai
 501st Kōkūtai
 502nd Kōkūtai
 503rd Kōkūtai
 521st Kōkūtai
 523rd Kōkūtai
 531st Kōkūtai
 541st Kōkūtai
 552nd Kōkūtai
 553rd Kōkūtai
 601st Kōkūtai
 634th Kōkūtai
 652nd Kōkūtai
 653rd Kōkūtai
 701st Kōkūtai
 721st Kōkūtai
 722nd Kōkūtai
 752nd Kōkūtai
 761st Kōkūtai
 762nd Kōkūtai
 763rd Kōkūtai
 765th Kōkūtai
 901st Kōkūtai
 951st Kōkūtai
 1001st Kōkūtai
 1081st Kōkūtai
 Aerial Squadron
 Reconnaissance 3rd Hikōtai
 Reconnaissance 4th Hikōtai
 Reconnaissance 61st Hikōtai
 Reconnaissance 101st Hikōtai
 Reconnaissance 102nd Hikōtai
 Attack 1st Hikōtai
 Attack 3rd Hikōtai
 Attack 5th Hikōtai
 Attack 102nd Hikōtai
 Attack 103rd Hikōtai
 Attack 105th Hikōtai
 Attack 107th Hikōtai
 Attack 161st Hikōtai
 Attack 251st Hikōtai
 Attack 263rd Hikōtai
 Kamikaze
 Chūyū group (picked from Attack 5th Hikōtai)
 Giretsu group (picked from Attack 5th Hikōtai)
 Kasuga group (picked from Attack 5th Hikōtai)
 Chihaya group (picked from 201st Kōkūtai)
 Katori group (picked from Attack 3rd Hikōtai)
 Kongō group No. 6 (picked from 201st Kōkūtai)
 Kongō group No. 9 (picked from 201st Kōkūtai)
 Kongō group No. 11 (picked from 201st Kōkūtai)
 Kongō group No. 23 (picked from 201st Kōkūtai)
 Kyokujitsu group (picked from Attack 102nd Hikōtai)
 Suisei group (picked from Attack 105th Hikōtai)
 Yamato group (picked from Attack 105th Hikōtai)
 Kikusui-Suisei group (picked from Attack 103rd Hikōtai and Attack 105th Hikōtai)
 Kikusui-Suisei group No. 2 (picked from Attack 103rd Hikōtai and Attack 105th Hikōtai)
 Koroku-Suisei group (picked from Attack 103rd Hikōtai)
 Chūsei group (picked from 252nd Kōkūtai and Attack 102nd Hikōtai)
 Mitate group No. 3 (picked from Attack 1st Hikōtai and Attack 3rd Hikōtai)
 Mitate group No. 4 (picked from Attack 1st Hikōtai)
 210th group (picked from 210th Kōkūtai)
 Niitaka group (picked from Attack 102nd Hikōtai)
 Yūbu group (picked from Attack 102nd Hikōtai)

 United States Navy operated captured aircraft for evaluation purposes.

Variants

D4Y1 Experimental Type 13 carrier dive-bomber (十三試艦上爆撃機, 13-Shi Kanjō Bakugekiki)
5 prototypes were produced. #2 and #3 were rebuilt to reconnaissance plane and carried on aircraft carrier Sōryū, and used the Battle of Midway.#4 was rebuilt to reconnaissance plane also, and carried on aircraft carrier Shōkaku, and used the Battle of the Santa Cruz Islands.
D4Y1-C Type 2 reconnaissance aircraft Model 11 (二式艦上偵察機一一型, Nishiki Kanjō Teisatsuki 11-Gata)
Reconnaissance version produced at Aichi's Nagoya factory. Developed on 7 July 1942.
D4Y1 Suisei Model 11 (彗星一一型, Suisei 11-Gata)
First batch of serial produced dive bomber aircraft. Powered by 895 kW (1,200 hp) Aichi AE1A Atsuta 12 engine. Developed in December 1943.
D4Y1 KAI Suisei Model 21 (彗星二一型, Suisei 21-Gata)
D4Y1 with catapult equipment for battleship Ise and Hyūga. Developed on 17 March 1944.
D4Y2 Suisei Model 12 (彗星一二型, Suisei 12-Gata)
1,044 kW (1,400 hp) Aichi AE1P Atsuta 32 engine adopted. Developed in October 1944.
D4Y2a Suisei Model 12A (彗星一二甲型, Suisei 12 Kō-Gata)
D4Y2 with the rear cockpit 13 mm (.51 in) machine gun. Developed in November 1944.
D4Y2-S Suisei Model 12E (彗星一二戊型, Suisei 12 Bo-Gata)
Night fighter version of the D4Y2 with bomb equipment removed and a 20 mm upward-firing cannon installed.
D4Y2 KAI Suisei Model 22 (彗星二二型, Suisei 22-Gata)
D4Y2 with catapult equipment for battleship Ise and Hyūga.
D4Y2a KAI Suisei Model 22A (彗星二二甲型, Suisei 22 Kō-Gata)
D4Y2 KAI with the rear cockpit 13 mm (.51 in) machine gun.
D4Y2-R Type 2 reconnaissance aircraft Model 12 (二式艦上偵察機一二型, Nishiki Kanjō Teisatsuki 12-Gata)
Reconnaissance version of the D4Y2. Developed in October 1944.
D4Y2a-R Type 2 reconnaissance aircraft Model 12A (二式艦上偵察機一二甲型, Nishiki Kanjō Teisatsuki 12 Kō-Gata)
D4Y2-R with the rear cockpit 13 mm (.51 in) machine gun.
D4Y3 Suisei Model 33 (彗星三三型, Suisei 33-Gata)
Land-based bomber variant. 1,163 kW (1,560 hp) Mitsubishi Kinsei 62 radial engine adopted. Removed tailhook also.
D4Y3a Suisei Model 33A (彗星三三甲型, Suisei 33 Kō-Gata)
D4Y3 with the rear cockpit 13 mm (.51 in) machine gun.
D4Y3 Suisei Model 33 night-fighter variant (彗星三三型改造夜戦, Suisei 33-Gata Kaizō yasen)
Temporary rebuilt night-fighter version. Two planes were converted from D4Y3. Equipment a 20 mm upward-firing cannon installed. This was not naval regulation equipment. Development code D4Y3-S (or Suisei Model 33E) was not discovered in the IJN official documents.
D4Y4 Suisei Model 43 (彗星四三型, Suisei 43-Gata)
Final production variant. Bomb load increased to 800 kg (1,760 lb) with the main bomb semi-recessed in the bomb bay. It had 75 mm bullet-proof glass in front of the canopy, plus 5mm and 9mm thick armour plates fore and aft of the cockpit. The fuel tanks were also given added protection, and the movable rear machine gun was removed. The addition of five RATO boosters was considered: three in the lower-bottom part of the fuselage and two on both sides below the engine. Generally, the D4Y4 is often recognized as being purpose-built for special attack operations.
D4Y5 Suisei Model 54 (彗星五四型, Suisei 54-Gata)
Planned version with Nakajima Homare radial engine, four-blade propeller, and more armor protection.

Surviving aircraft

A restored D4Y1 (serial 4316) is located at the Yasukuni Jinja Yūshūkan shrine in Tokyo.

An engineless D4Y3 was recovered from Babo Airfield, Indonesia in 1991. It was acquired and restored to non-flying status by the Planes of Fame Air Museum in Chino, California. It was restored to represent a radial engined D4Y3, using an American Pratt & Whitney R-1830 engine. The engine is in running condition and can be started to demonstrate ground running and taxiing of the aircraft.

Specifications (D4Y2)

See also

References

Notes

Bibliography

 Francillon, René J. Japanese Bombers of World War Two, Volume One. Windsor, Berkshire, UK: Hylton Lacy Publishers Ltd., 1969. .

 Francillon, René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd., 1979 .
 Gunston, Bill. The Illustrated Encyclopedia of Combat Aircraft of World War II. London: Salamander Books Ltd., 1978.

 "Japan Center for Asian Historical Records (JACAR)." National Archives of Japan
"Aircraft, weapons, and bombs list Himeji Naval Air Base" Japan Center for Asian Historical Records (JACAR) Ref.C08011073400, Flying Corps delivery list 5/14 (National Institute for Defense Studies)
 Reference code: C08011083500, Kyushu Flying Corps (1st Kokubu)
 Reference code: C08011088800, Delivery articles list Osaka Naval Guard Station Office Oi Base, Tokai Naval Flying Corps (1)
 Reference code: C08011214400, Yamato air base (2)

 Famous Airplanes Of The World No. 69: Navy Carrier Dive-Bomber "Suisei", Bunrindō (Japan), March 1988. .
 Ishiguro, Ryusuke. Japanese Special Attack Aircraft and Flying Bombs. Tokyo: MMP 2009..
 The Maru Mechanic, Ushio Shobō (Japan)
 No. 15 Nakajima C6N1 Carrier Based Rec. Saiun, March 1979
 No. 27 Naval Aero-Technical Arsenal, Carrier Dive Bomber "Suisei D4Y", March 1981
 Model Art, Model Art Co. Ltd. (Japan)
 No. 406, Special issue Camouflage & Markings of Imperial Japanese Navy Bombers in W.W.II, April 1993.
 No. 595, Special issue Night fighters of the Imperial Japanese Army and Navy, October 2001.
 Richards, M.C. and Donald S. Smith. "Aichi D3A ('Val') & Yokosuka D4Y ('Judy') Carrier Bombers of the IJNAF".  Aircraft in Profile, Volume 13. Windsor, Berkshire, UK: Profile Publications Ltd., 1974, pp. 145–169. .

External links

 Yokosuka D4Y Suisei at World War 2 Warbirds website
 Combined Fleet

D4Y
Carrier-based aircraft
D4Y, Yokosuka
D4Y, Yokosuka
Single-engined tractor aircraft
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1940

Yokosuka D4Y


An Stereochilus brevirachis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Alston Christenson. An Stereochilus brevirachis in nahilalakip ha genus nga Stereochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stereochilus (Orchidaceae)

Stereochilus brevirachis


පකිස්තානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම,  1 ජූනි  2012 සිට  12 ජූලි 2012 දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරයක යෙදීමට නියමිතව තිබෙයි. මෙම සංචාරය සමන්විත වන්නේ  විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) දෙකක්, එක් දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) පහක් සහ ටෙස්ට් පහක් යන්නෙනි.

කණ්ඩායම්

සටහන්

ආශ්‍රිත

පකිස්තාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2012දී ශ්‍රී ලංකාවේ සිදු කල සංචාරය


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Naevius Sutorius Macro, Roma'lı asker ve devlet adamı

als:30er#38

38


Robin Michael Lawrence (born 12 December 1947) is an English former football manager, player and football consultant who is non-executive director at EFL League Two side Hartlepool United.

Lawrence was a semi-professional at Croydon, Carshalton Athletic and Sutton United before becoming caretaker manager of Plymouth Argyle in 1978. He went on to manage Charlton Athletic, Middlesbrough (during their debut season in the Premier League), Bradford City, Luton Town and Grimsby Town. Lawrence ended his managerial career with a three-year stint as boss of Cardiff City. He is one of a select few managers to have managed over 1,000 games.

Since 2005 Lawrence has worked at a number of clubs as either part of the coaching staff or in a Director of Football role. He joined Stevenage in June 2020 as a managerial advisor, to begin at either the restart of the 2019–20 season or the start of the 2020–21 season, following three years as the management consultant to Newport County, Lawrence left this role in early November 2020.

Playing career
Lawrence turned out at non-league level for Croydon, Carshalton Athletic and Sutton United during his semi-professional career.

Managerial career

Plymouth Argyle and Lincoln City
He came to Plymouth as Assistant Manager to Mike Kelly and when Kelly was sacked he got his first managerial appointment at Plymouth Argyle as caretaker and then worked alongside Malcolm Allison as Assistant. He later worked as a coach at Lincoln City, helping them win promotion from Division Four in the 1980–81 season.

Charlton Athletic
Lawrence moved to Charlton Athletic as reserve-team manager, and was later promoted to full-time manager in 1982. appointing Leicester City first team coach Eddie May, as his assistant. During his first few years in charge, the club was in a poor financial situation and came close to going out of business in 1984, and even left its home ground, The Valley, in 1985. Despite this, Lawrence and May, not only kept Charlton in the Second Division but gained promotion to the First Division in 1986, ending Charlton's 29-year absence from the top-flight. With limited resources, he kept Charlton at this level for four years, before being relegated in 1990. He remained in charge for a further season.

Middlesbrough
Before the start of the 1991–92 season, Lawrence moved on to manage Middlesbrough. Under his stewardship, Middlesbrough finished Second Division runners-up in his first season as manager and gained promotion to the new Premier League but they struggled in 1992–93 and were relegated at the end of the season. Lawrence remained in charge until the end of the following season, his departure being confirmed on 2 May 1994. Upon leaving he helped young chairman Steve Gibson contact his replacement Bryan Robson.

Bradford City and move to Luton Town
Lawrence joined Bradford City at the beginning of the 1994–95 season. After a mid-table finish in his first season, Bradford were challenging for promotion in his second season in charge before he left to manage struggling Luton Town in the division above. Lawrence was unable to save Luton from relegation to Division Two at the end of the 1995–96 season, which saw them replaced by former club Bradford. He remained in charge at Kenilworth Road until 2000 when he was sacked  by the new incoming Luton chairman, Mike Watson Challis, and replaced with former Luton fans favourite, Ricky Hill. His time at Luton is not fondly remembered by Luton fans, who didn't agree with Lawrence's assertion that the club should be happy to be playing Division Two (now League One) level football. Luton are currently playing at a higher level than this.

Grimsby Town
He made a quick return to management shortly after the beginning of the 2000–01 season with Division One side Grimsby Town. They avoided relegation and made a reasonable start to the 2001–02 season, and caused an upset in the League Cup third round by knocking out holders Liverpool 2–1 after extra time at Anfield, scoring with a Phil Jevons wonder-goal in the last minute. However, he was sacked later in the season after Grimsby dropped to the bottom of the table.

During the opening weeks of the 2001–02 season, his Grimsby side had briefly led Division One, sparking hopes that he could repeat the promotion success he achieved at Charlton Athletic and Middlesbrough with a much smaller club. However, these hopes were quickly extinguished as Grimsby's form plunged.

Cardiff City
After a short while out of the game he joined Division Two side Cardiff City as a consultant. Owner Sam Hammam had made it clear to manager Alan Cork that he expected back-to-back promotions, which it did not look like Cork was going to deliver. Eventually Cork was sacked, and Lawrence took over the manager's chair. In his first full season in charge, Lawrence took Cardiff to promotion after beating Queens Park Rangers in the 2003 Football League Second Division play-off final. He remained at Ninian Park for a further two years before being replaced in May 2005.

Coaching career
After acting as a consultant at Cardiff for a while, he was appointed Director of Football at Bristol Rovers, working alongside coach Paul Trollope in a two-tier managerial structure. In the pair's first full season in charge, Bristol Rovers won promotion into League One after winning the League Two play-offs. He remained in this position until leaving the club on 12 May 2010, with their League One status still intact.

In August 2010 Lawrence joined non-league Carshalton Athletic in a football consultancy role, assisting manager Mark Butler. Four months later he was appointed technical director at Hereford United in League Two, to assist new manager Jamie Pitman.

On 20 January 2011, he was appointed assistant manager at Crystal Palace, to support new rookie manager, Dougie Freedman. In October 2012 Freedman became manager at Bolton Wanderers, and Lawrence was named as a joint-caretaker manager at Crystal Palace with Curtis Fleming, but within a week Lawrence rejoined Freedman at Bolton.

Lawrence's first game at Bolton was a victory over former club Cardiff at the Reebok Stadium, in which a Martin Petrov penalty and a further goal from David N'Gog gave Wanderers a 2–1 victory. At the end of the season, Bolton missed out on a Play Off place to Leicester City

On 3 October 2014, he left Bolton along with fellow coach Curtis Fleming following the sacking of Dougie Freedman as manager. He later joined Freedman as assistant manager at Nottingham Forest in early 2015.

During the Summer of 2016 Lawrence became assistant manager to Paul Trollope at Cardiff City. However, a poor start to the 2016/2017 season saw Paul Trollope sacked in the October at which time Lawrence also departed from the club.

Consultancy roles

On 21 March 2017, Lawrence joined Newport County as First Team Management Consultant to new manager Mike Flynn with Newport 11 points adrift at the bottom of League Two. A remarkable turnaround in the remaining 12 league games saw Newport complete the Great Escape and avoid relegation with a win against Notts County with a 89th-minute winner on the final day of the 2016–17 season. Lawrence departed County in June 2020 at the end of the 2019–20 EFL League Two season.

Lawrence announced his move to Stevenage in June 2020 and is set to start employment there "either the recommencement of the 2019–20 season or the start of the 2020–21 season", with the club in the relegation spot at the end of the 2019–20 EFL League Two season. He serves as the Managerial Advisor to Alex Revell. In December 2020, Lawrence left the club.

On 10 November 2022, Lawrence was appointed as a Non Executive Director at Hartlepool United.

Managerial statistics

§: Joint caretaker manager with Curtis Fleming

Honours
Individual
Nationwide Division One Manager of the Month: August 2001
Football League Championship Manager of the Month: January 2005

References

External links
Lennie Lawrence managerial statistics at soccerbase.com

1947 births
Living people
Croydon F.C. players
Carshalton Athletic F.C. players
Sutton United F.C. players
English football managers
Premier League managers
Charlton Athletic F.C. managers
Middlesbrough F.C. managers
Bradford City A.F.C. managers
Luton Town F.C. managers
Grimsby Town F.C. managers
Cardiff City F.C. managers
Lincoln City F.C. non-playing staff
Bristol Rovers F.C. non-playing staff
Hereford United F.C. non-playing staff
Crystal Palace F.C. non-playing staff
Bolton Wanderers F.C. non-playing staff
Nottingham Forest F.C. non-playing staff
Newport County A.F.C. non-playing staff
Stevenage F.C. non-playing staff
Hartlepool United F.C. non-playing staff
Men's association football players not categorized by position
English men's footballers
Footballers from Brighton

Lennie Lawrence


برنامج فوياجر هو برنامج علمي أمريكي يستخدم مسبارين آليين، هما فوياجر1 وفوياجر2، اللذين أُطلقا في عام 1977 للاستفادة من المحاذاة المُساعدة لكل من المشتري والمريخ وأورانوس ونبتون. أكمل فوياجر2 طريقه إلى أورانوس ونبتون على الرغم من أنّ مهمته الأساسية هي دراسة النظام الكوكبي لزحل والمشتري فقط إلى جانب فوياجر1. يستكشف كل من مسباري فوياجر حاليًا الحدود الخارجية للغلاف الشمسي في الفضاء بين النجمي. مُددت مهمتيهما ثلاث مرات، واستمرتا بإرسال البيانات العلمية المفيدة. لم يلتقط أي مسبار آخر عدا فوياجر2 صورة قريبة لأورانوس أو نبتون.

أشارت البيانات القادمة من فوياجر1 في 25 أغسطس عام 2012 إلى أنّ هذا المسبار أصبح أوّل جسم من صنع البشر يدخل الفضاء بين النجمي، ويسافر «أبعد من أي شخص، وأي شيء في التاريخ». منذ العام 2013، كان فوياجر1 يتحرك بسرعة 17 كيلومترًا في الثانية (11 ميلًا في الثانية) بالنسبة إلى الشمس.

أشارت البيانات القادمة من فوياجر2 في 5 نوفمبر عام 2018 أنه دخل الفضاء بين النجمي أيضًا. أعلن العلماء في ديسمبر من عام 2018 أنّ مسبار فوياجر2 وصل رسميًا إلى الوسط بين النجمي (آي إس إم) في 5 نوفمبر عام 2018، وهي منطقة من الفضاء الخارجي ما وراء تأثير المجموعة الشمسية، وأنه انضم إلى مسبار فوياجر1 الذي وصل إلى الوسط بين النجمي في وقت سابق من عام 2012.

كشفت البيانات والصور التي جمعتها كاميرات فوياجر ومقاييس المغناطيسية وأدوات أخرى تفاصيل مجهولة تخص كلًا من العمالقة الغازية الأربعة وأقمارهم. جرى رسم خرائط لتشكيلات سُحب المشتري المعقدة، وأنظمة الرياح والعواصف، بالإضافة إلى اكتشاف نشاط بركاني على قمر المشتري آيو، وكل ذلك عن طريق الصور القريبة التي التقطتها المركبة الفضائية فوياجر. عُثر على حلقات لزحل تتميز بضفائر مبهمة، والتواءات، وما يشبه الأسلاك، ومصحوبة أيضًا بالكثير من «الجدائل». اكتشفت فوياجر2 في أورانوس مجالًا مغناطيسيًا قويًا حول الكوكب، وعشرة أقمار أخرى. كشفت تحليقات فوياجر2 بالقرب من نبتون ثلاث حلقات وستة أقمار غير معروفة حتى اليوم، بالإضافة إلى مجال مغناطيسي كوكبي ومعقد، وشفق موزع بشكل واسع. إنّ فوياجر2 هي المركبة الفضائية الوحيدة التي زارت عملاقين جليديين. أكدت ناسا في أغسطس عام 2018، وذلك بناءً على نتائج المركبة الفضائية نيو هورايزنز على وجود «جدار الهيدروجين» عند الحواف الخارجية للنظام الشمسي والذي اكتُشف للمرة الأولى في عام 1992 بواسطة مركبتي فوياجر.

كتب المؤلف ستيفن جاي باين «قامت فوياجر بأشياء لم يتوقعها أحد، واكتشفت مناظر لم يتوقعها أحد، وبشّرت بعيش مخترعيها طويلًا، إنها مثل لوحة عظيمة أو منشأة دائمة، اكتسبت وجودها بنفسها، ومصيرها خرج من أيدي العاملين عليها».

بُنيت مركبة فوياجر في مختبر الدفع النفاث في كاليفورنيا الجنوبية، ومولتها الإدارة الوطنية للملاحة الجوية والفضاء (ناسا)، وقد مُوّلت أيضًا عمليات إطلاقها من كيب كانافيرال في فلوريدا وعمليات تتبّعها، وكل شيء آخر يتعلق بالمسبارين.

بلغت كلفة البرنامج الأصلي 865 مليون دولار، بالإضافة إلى كلفة مهمة فوياجر بين النجوم التي أُضيفت لاحقًا بمقدار 30 مليون دولار إضافية.

في يوليو عام 2019، نُفِّذت خطة جديدة من أجل إدارة مسباري فوياجر الفضائيين بشكل أفضل.

نبذة تاريخية
بُني مسبارا فوياجر الفضائيين في الأصل كجزء من برنامج مارينر، ولذلك سُمّيا في البداية مارينر11 ومارينر12. بعد ذلك جرى نقلهما إلى برنامج فضاء منفصل دُعي «مارينر المشتري-زحل»، وأُعيدت تسمية البرنامج لاحقًا ببرنامج فوياجر لأنه اعتُقد أنّ تصميم المسبارين الفضائيين أصبح متقدمًا بشكل كافٍ لينال اسمًا مستقلًا إذ تجاوز في تقدمه تصميم عائلة مارينر.

كان برنامج فوياجر مشابهًا لبرنامج الجولة الكبرى الذي جرى التخطيط له خلال أواخر ستينيات القرن العشرين وحتى بدايات السبعينيات من القرن ذاته. كان من المفترض أن يستفيد برنامج الجولة الكبرى من تراصف الكواكب الخارجية الذي اكتشفه مهندس الطيران والفضاء الجوي في مختبر الدفع النفاث غاري فلاندرو. حدث هذا التراصف الذي يحدث مرة واحدة كل 157 عام في نهاية السبعينيات من القرن العشرين، ما جعل من الممكن الاستفادة من مساعدة الجاذبية لاستكشاف المشتري، وزحل، وأورانوس، ونبتون، وبلوتو. كان هدف برنامج الجولة الكبرى إرسال أزواج متعددة من المسابر للتحليق بالقرب من الكواكب الخارجية (بما في ذلك بلوتو، الذي ما زال يُعتبر كوكبًا) وذلك عبر مسارات متعددة، تتضمن مسار المشتري-زحل-بلوتو، ومسار المشتري- أورانوس- نبتون. أدّى التمويل المحدود إلى إنهاء برنامج الجولة الكبرى، لكن دُمجت عناصره في برنامج فوياجر، الذي حقق العديد من أهداف التحليق الخاصة ببرنامج الجولة الكبرى ما عدا زيارة بلوتو.

كانت المركبة فوياجر2 الأولى في عملية الإطلاق، صُمم مسارها ليسمح بالتحليق بجانب المشتري، وزحل، وأورانوس، ونبتون. أُطلقت فوياجر1 بعد إطلاق فوياجر2، لكن مسارها كان أقصر وأسرع وصُمم بشكل يسمح بالتحليق المثالي بجانب قمر زحل تيتان، الذي كان معروفًا بضخامته وبامتلاكه لغلاف جوي كثيف. أدى هذه الالتقاء مع تيتان إلى إرسال فوياجر1 خارج مستوي مسار الشمس، منهيًا بذلك مهمة العلوم الكوكبية الخاصة به. كان من الممكن تغيير مسار فوياجر2 لاستكشاف تيتان لو لم يقدر فوياجر1 على التحليق بقربه، وبذلك لم يكن ليقدر على زيارة كل من أورانوس ونبتون. لم تُطلق فوياجر1 في مسار يسمح لها بالمتابعة إلى أورانوس ونبتون، لكن كان بإمكانها المضي من زحل إلى بلوتو من دون أن تستكشف تيتان.

تجاوزت فوياجر1 مسابر الفضاء السحيق البطيئة بيونير10 وبيونير11 خلال تسعينيات القرن العشرين، لتصبح أبعد جسم من صنع الإنسان عن الأرض، وهذا رقم قياسي سيُحتفظ به إلى المستقبل القريب. إنّ مسبار نيوهورايزنز الذي تمتع بسرعة إطلاق أعلى من فوياجر1، يسافر الآن بشكل أبطأ، وذلك بسبب السرعة الإضافية التي اكتسبها فوياجر1 من تحليقه بالقرب من المشتري وزحل. يُعتبر فوياجر1 وبيونير10 أبعد جسمين عن بعضهما كان قد صنعهما الإنسان في أي مكان، وذلك بسبب سفرهما في اتجاهين متعاكسين تقريبًا اعتبارًا من النظام الشمسي.

في ديسمبر عام 2004، عبر فوياجر1 صدمة النهاية حيث تتباطأ سرعة الرياح الشمسية إلى أقل من سرعة الصوت، ودخل في منطقة الغمد الشمسي (المنطقة التي تلي صدمة النهاية) بالإنكليزية heliosheath  وفيها تُضغط الرياح الشمسية وتصبح مضطربة بسبب التفاعلات مع الوسط النجمي. في 10 ديسمبر عام 2007، وصلت فوياجر2 أيضًا إلى موجة الصدمة، وكانت أقرب إلى الشمس بمليار ميل من فوياجر1 عندما عبر موجة الصدمة أولًا، وهذا يشير إلى أنّ النظام الشمسي غير متناظر.

أشار فوياجر1 في عام 2010 إلى أنّ سرعة الرياح الشمسية باتجاه الخارج قد انخفضت إلى الصفر، وتوقع العلماء أنه قد أصبح بالقرب من الفضاء بين النجمي. في عام 2011، أشارت البيانات القادمة من مسباري فوياجر إلى أنّ الغمد الشمسي ليس سلسًا، بل مليئًا بالفقاعات المغناطيسية العملاقة، إذ إنها تتكون نظريًا عندما يصبح المجال المغناطيسي للشمس ملتويًا عند حافة النظام الشمسي.

أعلن علماء ناسا أنّ فوياجر1 قريبة جدًا من الدخول في الفضاء بين النجمي، بدليل الارتفاع الحاد في الجسيمات عالية الطاقة القادمة من خارج النظام الشمسي. أعلنت ناسا في سبتمبر عام 2013 أنّ فوياجر1 عبرت حدود الغلاف الشمسي، وذلك ما يجعلها المركبة الفضائية الأولى التي تدخل الفضاء بين النجمي.

أعلنت ناسا في ديسمبر عام 2018 أنّ فوياجر2 عبرت حدود الغلاف الشمسي في 5 نوفمبر من عام 2018، ما يجعلها المركبة الفضائية الثانية التي تدخل الفضاء بين النجمي.

تابعت كل من فوياجر1 وفوياجر2 اعتبارًا من عام 2017 مراقبة الظروف في الامتدادات الخارجية للنظام الشمسي. من المتوقع أن تقدر مركبة فوياجر على تشغيل الأدوات العلمية خلال عام 2020، إلى أن تتطلب الطاقة المحدودة إلغاء تنشيط الأدوات واحدًا تلو الآخر. وفي وقتٍ ما قريب من 2025، لن تكون هناك طاقة كافية لتشغيل أي أداة علمية.

اقتُرحت خطة جديدة في يوليو عام 2019 من أجل إدارة مسباري فوياجر الفضائيين بشكل أفضل.

مراجع

برامج ناسا
برنامج الولايات المتحدة الفضائي
مهام إلى أورانوس
مهام إلى المشتري
مهام إلى زحل
مهام إلى نبتون

برنامج فوياجر


Ryuzo Shimizu (30. september 1902 - ?) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1923||2||1
|-
!Total||2||1
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Ryuzo Shimizu


Urriza (Urritza en euskera y de forma oficial) es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Imoz.

Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Ultzamaldea, en el valle de Imoz y a 25,5 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población es de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Urriza está situada en la parte central del municipio de Imoz . Su término concejil tiene una superficie de  km² y limita al norte con Arrúiz; al este con Udave; al sur con Latasa y al oeste con Astiz.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Imoz
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Urriza - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos del Valle de Imoz
Localidades del Valle de Imoz

Urriza


Freibach ist ein geographischer Name:

Gewässer:
 Freibach (Ilm), linker Oberlauf der Ilm bis unterhalb von Stützerbach, Stadt Ilmenau, Ilm-Kreis, Thüringen
 Freibach (Minbach), linker Zufluss des Minbachs nach Mindorf, Stadt Hilpoltstein, Landkreis Roth, Bayern
 Freibach (Osterbach), rechter Zufluss des Osterbachs (zur Wolfsteiner Ohe) nach Röhrnbach, Landkreis Freyung-Grafenau, Bayern

Ort:
 Freibach (Gemeinde Gallizien), Ortschaft der Gemeinde Gallizien, Bezirk Völkermarkt, Kärnten

Siehe auch:
 Freienbach
 Freigraben

Freibach


Nikola Mirković (; født 26. juli 1991) er en serbisk fodboldmålmand, der i øjeblikket spiller for SønderjyskE i den danske Superliga.

Karriere

SønderjyskE
Den 28. januar 2019 kom Mirkovic på prøve i SønderjyskE og sluttede sig til holdet, som på daværende tidspunkt var i Tyrkiet. Prøvetræningen gik godt, og klubben meddelte den 6. februar 2019, at de havde underskrevet med målmanden for resten af 2019.

Titler

Klub
SønderjyskE
 Sydbank Pokalen: 2020

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra SønderjyskE
Fodboldspillere fra FK Spartak Subotica
Fodboldspillere fra Serbien
Målmænd (fodbold)

Nikola Mirković


An Pteroceras asperatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Pteroceras asperatum in nahilalakip ha genus nga Pteroceras, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pteroceras

Pteroceras asperatum


Boosted Magazine, eller Boosted.dk, er et dansk online bilmedie, der skriver om bilnyheder, motorsport, modificerede biler, færdselsloven, bilafgifter og trafikforseelser som de primære emner. Boosted Magazine udgives af Think Fast ApS, som er stiftet af Kasper Erling og Martin Poorhamidi i 2013. Boosted Magazine var fra 2013 til 2018 et trykt magasin, men i dag er mediet udelukkende online og samarbejder med Bil Magasinet.

Samme selskab står også bag bilmessen "Auto Show Denmark", der har været afholdt siden 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Auto-show.dk

Tidsskrifter fra Danmark om biler
Etableret i 2013

Boosted Magazine


تومه-سوده  هو نوع من أنواع الكيمونو الأكثر رسمية للنساء المتزوجات، وغالباً ما ترتديه أمهات العريس والعروس في حفل الزفاف، والكوروتومه-سوده (تومه سوده أسود اللون) عادةً ما يحتوي على خمس شارات «كامون» (家紋) وهذه الشارات تكون مطبوعة على الأكمام وعلى صدر وظهر الكيمونو، وتكون أكمامه قصيرة بالمقارنة مع فوريسوده طويل الأكمام التي تلبسه النساء قبل الزواج.

يرجع أصل التومه سوده إلى فترة إدو عندما ظهرت عادة للفتيات غير المتزوجات في تقصير طول كم الفوريسوده بعد الزواج.

أكثر الألوان شهرة لتومه سوده هو اللون الأسود الذي يطلق عليه «كورو تومه سوده» (黑留袖) أي تومه سوده أسود اللون.

اقرأ أيضاً
 كيمونو
 فوريسوده

ملابس يابانية

تومه-سوده


Jutta (født ca. 1246, død 1284) var en dansk prinsesse og priorinde i Sankt Agnetekloster i Roskilde. Hendes søster Sophie var dronning i Sverige, mens den anden søster, Ingeborg, var dronning i Norge.

Hun var datter af kong Erik Plovpenning og dronning Jutta – opkaldt efter sin moder. Efter at have myrdet Erik i 1250 overtog broderen Abel tronen, mens dronning Jutta giftede sig på ny med borggreven af Magdeburg og flyttede til Tyskland. Eriks døtre voksede derfor op ved hoffet for kong Christoffer og Margrethe Sambiria.

Sankt Agnete kloster

Som kongedatter havde Jutta krav på at få krongods i arv, men regeringskredsen omkring det nye kongepar lod Jutta anbringe i Sankt Agnete kloster i Roskilde, hvor hendes lillesøster Agnes allerede var abbedisse.

Jutta blev anset for at være klogere og mere moden end søsteren og overtog derfor stillingen som klosterets forstander. Det kan have været så som så med frivilligheden, hvad de to prinsessers klosterløfte angik. Kort før sin død i 1282 følte i hvert fald enkedronning Margrethe Sambiria grund til at erklære, at hun intet ansvar havde haft for prinsessernes handlinger, og at de frivilligt havde valgt at tage sløret. De to søstre har dog tilsyneladende ikke trivedes med klosterlivets askese og seksuelle afholdenhed, for omkring 1270 brød de ordensløftet og flygtede fra klosteret, hvilket vakte opsigt i samtiden.

Affære med sin svoger

Jutta besøgte derefter søsteren Sophie i Sverige og indledte i følge den svenske rimkrønike et forhold til sin svoger Valdemar Birgersson. Den nye priorinde i klosteret i Roskilde klagede til paven, og de svenske stormænd tvang siden kong Valdemar til at foretage en bodsrejse til Rom. Paven skrev til ærkebiskoppen i Lund, at han skulle lade Jutta bandlyse offentligt på alle søn- og helligdage og i øvrigt skulle man undgå samvær med hende.

Efter disse hændelser kom Jutta igen til Danmark, hvor hun blev indblandet i tvister omkring sit jordegods. Hun stred både med Agneteklosteret – som nægtede hende at tage det tilbage, som hun tidligere havde skænket – samt med kongen, Erik Klipping. Til sidst påbød en danehofsdom fra 1284 kongen at udlevere arven til samtlige af kong Erik Plovpennings døtre. Dermed modtog Jutta en hel del gods, men fik ikke meget glæde af det, da hun døde samme år.

Noter

Abbedisser
Prinsesser fra Danmark

Jutta af Danmark


Centralia er en amerikansk by i staten Pennsylvania, der pga. affolkning er tæt på at være en spøgelsesby. Befolkningstallet er faldet fra over 1.000 i 1980 til 63 i 1990 til kun  indbyggere som følge af en kulminebrand, der har brændt under byen siden 1962.

Noter

Ekstern henvisning

Byer i Pennsylvania

Centralia (Pennsylvania)