මෝටර් රථ එන්ජිමක් හෝ සයිරන් නලාවක් නිරීක්ෂකයකු දෙසට ළඟා වන විට, නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට යන විට දී ට වඩා එහි ශබ්දයෙහි තාරතාවය උස් වී ශ්‍රවණය වීමට ඩොප්ලර් ආචරණය හේතු වන අන්දම මෙම චලන චිත්‍රය මගින් නිරූපණය කරයි. රෝස පැහැ චාප ධ්වනි තරංග යි. රථය වම් පසට යත් ම, කිසියම් ස්ථානයක දී නිකුත් කරන ලද අනුයාත තරංග දෙකකින් පළමු වැන්න වම් පසට ගමන් කරන දුරට වඩා දුරක් දෙවැන්න වම් පසට ගමන් කරයි. එමනිසා මෝටර් රථයට ඉදිරියෙන් (වම් පසින්) සිටින නිරීක්ෂකයකු දෙසට එන සෑම තරංගයක් ම ඔහු වෙත ඒමට ගන්නා කාලය ඊට පෙර තරංගය ඔහු වෙත ඒමට ගන්නා කාලයට වඩා සුළු වශයෙන් අඩු වේ. මෙලෙස තරංගවල එකට කැටිවීම, අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකක් නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වීමට ගන්නා කාල පරාසයන් ක්‍රමයෙන් අඩුවීමට හේතු වන නිසා එය උස් සංඛ්‍යාතයක් ශ්‍රවණය වීමට හේතු වේ. මෝටර් රථයට පසුපසින් (දකුණු පසින්) සිටින නිරීක්ෂකයකු දෙසට එන සෑම තරංගයක් ම ඔහු වෙත ඒමට ගන්නා කාලය ඊට පෙර තරංගය ඔහු වෙත ඒමට ගන්නා කාලයට වඩා සුළු වශයෙන් වැඩි වේ. මෙලෙස තරංගවල පැතිරීම, අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකක් නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වීමට ගන්නා කාල පරාසයන් ක්‍රමයෙන් වැඩි වීමට හේතු වන නිසා එය සුළු වශයෙන් අඩු සංඛ්‍යාතයක් ශ්‍රවණය වීමට හේතු වේ.

සංඛ්‍යාතයේ සාපේක්ෂ වැඩි වීම පහත පරිදි පැහැදිලි කළ හැක. තරංග ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයා දෙසට චලිත වන විට, කිසියම් ස්ථානයක දී නිකුත් කරන ලද අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකකින් පළමුවැන්න නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වන ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් දෙවැන්න නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වේ. එබැවින් සෑම තරංග පෙරමුණක් ම නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වීමට ඊට පෙර තරංග පෙරමුණ ගත් කාලයට වඩා සුළු වශයෙන් අඩු වූ කාලයක් ගනියි. මේ හේතුවෙන් අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකක් නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වීමට ගන්නා කාල පරාසය ක්‍රමයෙන් අඩු වේ. එය, සංඛ්‍යාතයේ වැඩි වීමට හේතු වේ. තරංග පෙරමුණු චලිත වන අතරතුර අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකක් අතර පරතරය අඩු වන නිසා තරංග එකට "කැටි" වේ. වි
ධ්වනි ප්‍රභවයක්, නිරීක්ෂකයකුට සාපේක්ෂ ව චලිතයක යෙදෙන විට තරංගයේ සංඛ්‍යාතය වෙනස් වීම, 1842 වසරේ දී පැරගුවේ රාජ්‍යයේ දී ඕස්ට්‍රේලියානු භෞතික විද්‍යාඥයකු වූ ක්‍රිස්ටියන් ඩොප්ලර් විසින් පළමු වරට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුව එම සංසිද්ධිය ඩොප්ලර් ආචරණය නමින් හඳුන්වනු ලබයි. වාහනයක් සයිරන් නලාවක් නාද කරමින් නිරීක්ෂකයකු දෙසට එන විට, පසු කරන විට, නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට යන විට යන අවස්ථාවල දී මෙම සංසිද්ධිය පැහැදිලි ව අත්විඳිය හැක. ධ්වනි ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයා දෙසට ළඟා වන විට ග්‍රහණය වන සංඛ්‍යාතය වැඩි වන අතර(ප්‍රභවය විසින් නිකුත් කරනු ලබන සංඛ්‍යාතයට සාපේක්ෂ ව), නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට යන විට ග්‍රහණය වන සංඛ්‍යාතය අඩු වේ. ප්‍රභවය හරියටම නිරීක්ෂකයා පසු කර යන අවස්ථාවේ දී ප්‍රභවය විසින් නිකුත් කරනු ලබන සංඛ්‍යාතය ම නිරීක්ෂකයාට ශ්‍රවණය වේ.

විලෝම වශයෙන්, තරංග ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට චලිත වන විට, කිසියම් ස්ථානයක දී නිකුත් කරන ලද අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකකින් පළමු වැන්න නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වන ප්‍රමාණයට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් දෙවැන්න නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වේ. එමනිසා අනුයාත තරංග පෙරමුණු දෙකක් නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වීමට ත වන කාල පරාසය ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ. එය සංඛ්‍යාතය අඩු වීමට හේතු වේ. අනුයාත තරංග පෙරමුණු අතර පරතරය වැඩි වන නිසා තරංග "පැතිරීමක්" වන බව කිව හැක.

මාධ්‍යයක් තුළින් ප්‍රචාරණය වන ධ්වනි තරංග වැනි තරංග සඳහා නිරීක්ෂකයාගේ සහ ප්‍රභවයේ ප්‍රවේග, තරංග ප්‍රචාරණය වන මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව ගත යුතු ය. එබැවින් ප්‍රභවයේ ප්‍රවේගය, නිරීක්ෂකයාගේ ප්‍රව්ගය මෙන්ම ප්‍රචාරණ මාධ්‍යයේ ප්‍රවේගය ද සම්පූර්ණ ඩොප්ලර් ආචරණය සඳහා බලපායි. මෙම එක් එක් ආචරණය වෙන් වෙන් වශයෙන් විශ්ලේෂණය කෙරේ. ආලෝකය හෝ සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවේ එන ගුරුත්වය වැනි, ප්‍රචාරණය සඳහා මාධ්‍යයක් අවශ්‍ය නොවන තරංග සඳහා ප්‍රභවයේ සහ නිරීක්ෂකයාගේ ප්‍රවේග අතර සාපේක්ෂ වෙනස පමණක් ඩොප්ලර් ආචරණය කෙරෙහි බලපායි.

විකාශනය

1842 දී ඩොප්ලර් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද "Über das farbige Licht der Doppelsterne und einiger anderer Gestirne des Himmels" (ද්වීමය තාරකාවන්හි ඇති වණීවත් ආලෝකය මත සහ ස්වර්ගයේ ඇති තවත් තරු) නිබන්ධනයේ ප්‍රථම වරට මෙම ආචරණය ඉදිරිපත් කරන ලදී. .<ref name="AlecEden">Alec Eden The search for Christian Doppler,Springer-Verlag, Wien 1992. Contains a facsimile edition with an English translation.</ref> මෙම උපකල්පිතය 1845 දී සී. එච්. ඩී. බයිස් බැලට් විසින් ධ්වනි තරංග සඳහා පරීක්ෂා කරන ලදී. ධ්වනි ප්‍රභවය තමා වෙත ළඟා වන විට ධ්වනියේ තාරතාවය වැඩි වූ බව ත්, ප්‍රභවය තමාගෙන් ඉවතට යන විට ධ්වනි සංඛ්‍යාතය අඩු වූ බව ත් ඔහු විසින් තහවුරු කරන ලදී.හිපොලයිට් ෆිසාඋ නම් විද්‍යාඥයා ද 1848 වසරේ දී මෙම සංසිද්ධිය ම විද්‍යුත් චුම්භක තරංග සඳහා ද සිදු වන බව ස්වාධීන ව අනාවරණය කර ගත්තේ ය. (ප්‍රංශයේ, සමහර අවස්ථාවල දී මෙම සංසිද්ධිය හඳුන්වනුයේ "ඩොප්ලර්-ෆිසාඋ ආචරණය" නමිනි. නමුත් සෙසු ලෝකය පිළිගන්නේ ෆිසාඋ විසින් කළ සොයා ගැනීම ඩොප්ලර් ගේ සොයාගැනීමට කළ සංකලනයක් පමණක් බව ත්, ඔහු විසින් එය සොයා ගත්තේ ඩොප්ලර්ගේ සොයා ගැනීමට වසර තුනකට පසුව බවත් ය.).බ්‍රිතාන්‍යයේ, ජෝන් ස්කොට් රසල් 1848 දී ඩොප්ලර් ආචරණය සම්බන්ධ ව පර්යේෂණාත්මක අධ්‍යයනයක් ද සිදු කළේ ය.

ඩොප්ලර් විසින් 1842 දී පල කරන ලද නිබන්ධනයේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයක් ඇලෙක් ඊඩන් ගේ '''The Search for Christian Doppler නම් ග්‍රන්ථයේ අඩංගු වේ.

මූලික සිද්ධාන්ත

ශාස්ත්‍රීය භෞතික විද්‍යාවේ දී, ප්‍රභවයේ හා ග්‍රාහකයේ සංඛ්‍යාත, මාධ්‍යය තුළින් ධ්වනි තරංගවල වේගයට වඩා අඩු වන විට, නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය f සහ විමෝචිත සංඛ්‍යාතය f0 අතර සම්බන්ධය පහත පරිදි ලබා දේ.:

මෙහි,
 යනු මාධ්‍ය තුළින් තරංගයේ ප්‍රවේගය යි.
 යනු මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව ග්‍රාහකයේ ප්‍රවේගය යි.; ග්‍රාහකය, ප්‍රභවය දෙසට චලිත වන්නේ නම් ධන වේ.
 යනු මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව ප්‍රභවයේ වේගය යි. ; ප්‍රභවය, ග්‍රාහකයෙන් ඉවතට චලිත වන්නේ නම් ධන වේ.

මින් එකක් අනෙකින් ඉවතට යන විට සංඛ්‍යාතය අඩු වේ.

ඉතහ සමීකරණය ධ්වනි තරංග සඳහා සත්‍ය වන්නේ මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව ප්‍රභවයේ සහ ග්‍රාහකයේ වේග, ධ්වනි වේගයට වඩා අඩු වන විට දී පමණි. දෝංකාරය ලිපිය ද බලන්න.

ප්‍රභවය හා නිරීක්ෂකයා අතර සාපේක්ෂ චලිතය සරළ රේඛීය ව ඒ දෙක අතර එක එල්ලේ සිදු වන බව ඉහත සමීකරණය මගින් උපකල්පනය කරයි. ප්‍රභවය යම් කිසි කෝණයකින් යුක්තව නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා වන්නේ නම් (ඒකාකාර ප්‍රවේගයෙන්), පළමුව ඇසුණු නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය, විමෝචිත සංඛ්‍යාතයට වඩා වැඩි ය. ඉන් අනතුරු ව, ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයා වෙත සමීප වත් ම නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතයෙහි ඒකාකාර අඩු වීමක් ද, ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයාට ආසන්නත ම අවස්ථාවේ දී සමාන සංඛ්‍යාතයක් ද, ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයාගෙන් ඈත් වන විට ඒකාකාර ලෙස අඩු වන සංඛ්‍යාතයක් ද ශ්‍රවණය වේ. නිරීක්ෂකයා, ප්‍රභවයේ පථයට ඉතාම ආසන්න අවස්ථාවේ දී වැඩි සංඛ්‍යාතයේ සිට අඩු සංඛ්‍යාතයට වෙනස්වීම එක්වරම සිදුවේ. නිරීක්ෂකයා ප්‍රභවයේ පථයට ඈතින් සිටින විට උස් සංඛ්‍යාතයේ සිට පහළ සංඛ්‍යාතයට වෙනස් වීම ක්‍රමික ව සිදු වේ.

තරංගයේ වේගය, නිරීක්ෂකයා සහ ප්‍රභවය අතර සාපේක්ෂ වේගයට වඩා ඉතා වැඩි විට (මෙසේ වන්නේ ආලෝකය වැඩි විද්‍යුත් චුම්භක තරංග සඳහා ය.) නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය f සහ විමෝචිත සංඛ්‍යාතය f0 අතර සම්බන්ධය ලබා දෙන්නේ පහත සමීකරණය මගිනි.

මෙහි,
 යනු ග්‍රාහකයාට සාපේක්ෂ ව ප්‍රභවයේ ප්‍රවේගය යි.: ප්‍රභවය සහ නිරීක්ෂකයා එකිනෙකින් වෙන් වෙන් ව ගමන් කරන විට එය ධන වේ.
 යනු තරංගයේ වේගය යි. (උදා- රික්තයක් තුළ විද්‍යුත් චුම්භක තරංග වේගය 3×108 m/s)
 ප්‍රභවයෙහි සමුද්දේශ රාමුව තුළ දී සම්ප්‍රේශිත තරංගයේ තරංග ආයාමය.

පළමු මාත්‍රයේ ආසන්න කිරීම්වලට පමණක් මෙම සමීකරණ ද්විත්වය නිරවද්‍ය වේ. කෙසේ වෙතත්, අදාල තරංග වේගයට සාපේක්ෂ ව ප්‍රභවයේ සහ ග්‍රාහකයේ වේග අඩු විට දී සහ ප්‍රභවය සහ ග්‍රාහකය අතර දුර තරංගවල තරංග ආයාමයට වඩා විශාල වන විට දී මෙම සමීකරණ සැලකිය යුතු තරම් නිරවද්‍ය වේ.  මෙම අවශ්‍යතා දෙකින් එකක් හෝ ඉක්මවන්නේ නම්, සමීකරණ තවදුරටත් නිරවද්‍ය නොවේ.

විශ්ලේෂණය

මෙහි දී ප්‍රබවය මඟින් නිකුත් කරනු ලබන ශබ්දයේ සංඛ්‍යාතය සත්‍ය වශයෙන්ම වෙනස් නොවන බව විශේෂයෙන් මතකයේ රඳවා ගත යුතුය. සිදුවන ක්‍රියාවලිය තේරුම් ගැනීම සඳහා පහත ප්‍රතිසමය සලකන්න. අයෙකු තවත් අයෙක් වෙත තත්පරයට එක බැඟින් බෝල විසි කරන විට බෝල ලැබෙන තැනැත්තාට බෝල ලැබෙන සීඝ්‍රතාවය ද තත්පරයට එක බැඟින් වේ. නමුත් බෝල විසිකරන්නා ලබන්නා දෙසට චලිත වේ නම් අනුයාත බෝල අතර පරතරය අඩුවන හෙයින් බෝල ලබන්නාට බෝල ලැබෙන සීඝ්‍රතාව ඉහල යයි. යම් හෙයකින් බෝල විසි කරන්නා ලබන්නාගෙන් ඉවතට චලිත වේ නම් එවිට මෙහි පරස්පරය සත්‍ය වේ. මේ අනුව ඩොප්ලර් ආචරණයේ දී බලපෑම සිදු වන්නේ තරංග ආයාමයට වන අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය ද වෙනස් වේ. මෙය මෙසේ ද ප්‍රකාශ කළ හැක. තරංගයේ ප්‍රවේගය නියතව පවතින අතර තරංග ආයාමය වෙනස් වන හෙයින් එහි සංඛ්‍යාතය ද වෙනස් වේ.

මාධ්‍යයක් තුළින් f0 සංඛ්‍යාතයකින් යුක්තව සම්ප්‍රේශනය වන තරංග නිකුත් කරමින් ප්‍රභවය නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට චලිත වේ නම්, මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව නිසල ව සිටින නිරීක්ෂකයකු ග්‍රහණය කරන තරංගයේ සංඛ්‍යාතය f පහත සමීකරණය මගින් ලබා දේ.

මෙහි, ප්‍රභවය, නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට චලිත වන විට දී vs ධන වන අතර, ප්‍රභවය, නිරීක්ෂකයා දෙසට චලිත වන විට ඍණ වේ.

මෙයට සමාන විශ්ලේෂණයකින් චලිත වන නිරීක්ෂක‍යකු සහ නිසල ප්‍රභවයක් ඇති අවස්ථාවක දී නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය (ග්‍රාහකයාගේ ප්‍රවේගය vr ලෙස දක්වා ඇත.)පහත පරිදි ලැබේ.

මෙහි දී ද පෙර සම්මතය පරිදි ම නිරීක්ෂකයා, ප්‍රභවය වෙත චලනය වන විට vr ධන වන අතර, නිරීක්ෂකයා, ප්‍රභවයෙන් ඉවතට චලිත වන විට ඍණ වේ.

මෙම සමීකරණ දෙක ම එක් කොට ප්‍රභවය සහ නිරීක්ෂකයා යන දෙක ම චලිත වන අවස්ථාවක් සඳහා පොදු සමීකරණයක් ගොඩනැගිය හැක.

<center>

සාපේක්ෂ ව අඩු වේගයකින් චලිත වන ප්‍රභවයක් ඇති අවස්ථාවක vs,r, v ට සාපේක්ෂ ව කුඩා වන අතර සමීකරණය පහත පරිදි සරළ කළ හැක.

මෙහි .

මේ සියල්ල වලංගු වීම සඳහා ඉහත සඳහන් කළ සීමාවන් තුළ සිටීම අනිවාර්ය වේ. කිසිඳු ආසන්න කිරීමක් නොකර වඩාත් සංකීර්ණ වූ නිවැරදි ම සමීකරණය ගොඩනංවන්නේ නම්, (ප්‍රභවය, ග්‍රාහකයා සහ තරංගය හෝ සංඥාව එකිනෙකට සාපේක්ෂ ව රේඛීය ව චලිත වේ යැයි උපකල්පනය කිරීමෙන්) යම් යම් රසවත් සහ එනිසා ම පුදුම එලවන සුළු ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැක. උදාහරණයක් ලෙස, රෙයිලි සාමිවරයා විසින් පල කරන ලද ධ්වනිය පිළිබඳ ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථයෙහි සඳහන් වන පරිදි, නියම ප්‍රවේගවලින් චලනය කරවන විට, තූර්ය වාදනයක් කණපිට පෙරලා ඇසීමට වුවද හැකියාව ඇත. මෙය ඩොප්ලර් ආචරණයේ "කාල ප්‍රතිවර්ථ ආචරණය" ලෙස හැඳින්වේ. තවත් වැදගත් නිගමනයක් වන්නේ, ඩොප්ලර් ආචරණය පොදුවේ කාලය මත ද රඳා පවතින බව යි. (කෙසේදයත්, ප්‍රභවයේ සහ නිරීක්ෂකයාගේ සාපේක්ෂ ප්‍රවේගවලට අමතර ව, සලකන මොහොතේ දී ඒවායේ පිහිටුම් ද දත යුතු වේ.). තවද ඇතැම් තත්ත්ව යටතේ දී ප්‍රභවයෙන් එකවිට සංඥා හෝ තරංග යුගලක් නිරීක්ෂකයා වෙත ළඟා විය හැක. (එමෙන්ම ඇතැම් විට කිසිදු සංඥාවක් ළඟා නොවීම ද සිදු විය හැක) මීට අමතරව නිරීක්ෂකයා සංඥාව දෙසට චලිත වීම සහ ඉන් ඉවතට චලිත වීම හැරුණු විට තවත් භව්‍යතාවයන් ද පවතී.

මෙම සියළු, අමතර සංකීර්ණතා අදාල වන්නේ පෞරාණික, එනම් සාපේක්ෂතාවාදී නොවන ඩොප්ලර් ආචරණයට වේ. නමුත් මෙම සියළු ප්‍රතිඵල සාපේක්ෂතාවාදී ඩොප්ලර් ආචරණය සඳහා ද වලංගු වේ.

පොදු දුර්මත

බොහෝ භෞතික විද්‍යා ග්‍රන්ථ, වස්තුවක් නිරීක්ෂකයෙක් වෙත ළඟා වන විට නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය ඉහල යන බවත් වස්තුව නිරීක්ෂකයා පසුකර යත්ම අඩුවන බවත්, දෝෂ සහිතව දක්වා ඇති බව ක්‍රේග් බෝරෝන් විසින් 1991 දී පෙන්වා දී ඇත.  බොහෝ අවස්ථාවල දී, නිරීක්ෂකයා දෙසට වස්තුව චලිත වන විට සත්‍ය සංඛ්‍යාතයට වඩා ඉහල නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාත අගයකින් ඇරඹී ඒක විධීයව අඩු වී වස්තුව නිරීක්ෂකයාට ආසන්නතම මොහොතේ දී නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය සත්‍ය සංඛ්‍යාතයට සමාන වීම සිදුවේ.  අනතුරුව වස්තුව පුද්ගලයාගෙන් ඉවතට චලිත වන විට ක්‍රමයෙන් සත්‍ය සංඛ්‍යාතයට වඩා නිරීක්ෂිත සංඛ්‍යාතය අඩු වීම සිදු වේ. බොරොන් දක්වන පරිදි මෙම සාවද්‍ය මතය හට ගෙන ඇත්තේ වස්තුවක් අප වෙත ළඟා වත්ම ඉන් නිකුත් වන ධ්වනි තීව්‍රතාව වැඩි වී වස්තුව අප පසු කරයත්ම තීව්‍රතා ක්‍රමයෙන් අඩු වීම ත්, මෙම තීව්‍රතාවයෙහි අඩුවීම සංඛ්‍යාතයේ අඩුවීම ලෙස සාවද්‍ය ව තේරුම් ගැනීම ත් නිසා ය.

යෙදීම්

සයිරන් නලා

හදිසි අවස්ථාවල දී භාවිතා කරන වාහනවල සයිරන් නලා යමක් පසු කර යන විට දී නිසල ව ඇති විට ඇති තාරතාවයට වඩා ඉහළ තාරතාවයකින් හැඬවීම අරඹයි. නිරීක්ෂකයා ව පසු කර යන විට ක්‍රමයෙන් අඩු වී, නිරීක්ෂකයාගෙන් ඉවතට යන විට එහි ස්ථාවර තාරතාවයට වඩා අඩු තාරතාවයකින් යුතු ව චිරස්ථායී වේ.  තාරකා විද්‍යාඥ ජෝන් ඩොබ්සන් මෙම සංසිද්ධිය විග්‍රහ කරන්නේ මෙසේ ය:

"සයිරන් නාදය සර්පණය වන්නේ එය ඔබ හා නොගැටෙන බැවිනි."

වෙනත් වචනවලින් කියතොත්, සයිරනය නිරීක්ෂකයා වෙත එක එල්ලේ පැමිනෙන්නේ නම්, වාහනය ඔහු හා ගැටෙන තුරු තාරතාවය ස්ථායී ව පවතී. (මක්නිසාදයත්, vs, r යනු අරීය සංරචකය පමණක් වන නිසා ය.) අනතුරු ව වෙනත් පහළ තාරතාවයකට ක්ෂණිකව එළඹේ. සයිරනයේ ප්‍රවේගයේ සහ දෘෂ්ටි රේඛාව අතර කෝණයේ ශ්‍රිතයක් ලෙස අරීය ප්‍රවේගය විචලනය වන නිසා :

මෙහි vs යනු මාධ්‍යයට සාපේක්ෂ ව ප්‍රභවයේ ප්‍රවේගය යි.  යනු නිරීක්ෂකයාගේ සිට ප්‍රභවය වෙත ඇති දෘෂ්ටි රේඛාවත්, ප්‍රභවයේ ඉදිරිපසට ඇති ප්‍රවේගය ත් අතර කෝණය යි.

තාරකා විද්‍යාව

ආලෝකය වැනි විද්‍යුත් චුම්භක තරංගවල ඩොප්ලර් ආචරණය තාරකා විද්‍යාවේ දී බොහෝ ප්‍රයෝජනයවත් වන අතර රක්ත විස්ථාපනය හෝ නීල විස්ථාපනය යන ප්‍රතිඵලවලට
ද හේතු වේ. පාථිවිය දෙසට එන හෝ පෘථිවියෙන් ඉවතට චලිත වන තාරකා සහ මන්දාකිණිවල ප්‍රවේග (එනම් අරීය ප්‍රවේග) ගණනය කිරීමට එය යොදා ගනී. පෙනෙනා ලෙසට හුදෙකලාව ඇති තරුවක් ඇත්තෙන්ම එසෙද යන වග සෙවීමට ත්, තරු සහ මන්දාකිණිවල භ්‍රමක ප්‍රවේගය සෙවීමට ත් මෙම සිද්ධාන්ත භාවිතා කරයි.

තාරකා විද්‍යාවේදී ඩොප්ලර් ආචරණය භාවිතය, තාරකාවල විද්‍යුත් චුම්භක වර්ණාවලි සන්තතික නොවන බවට ඇති අපගේ දැනුම මත රඳා පවතී. නිශ්චිත සංඛ්‍යාතවල දී, විවිධ රසායනික පදාර්ථවල ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් එක් ශක්ති මට්ටමක සිට වෙනත් ශක්ති මට්ටමකට ගෙන යාම සඳහා අවශ්‍ය ශක්තිය හා සහසම්බන්ධිත වූ අවශෝෂණ රේඛා ප්‍රදර්ශනය කරයි. නිසල ආලෝක ප්‍රභවයකින් ලබා ගත් වර්ණාවලියේ සංඛ්‍යාතවලට වඩා අවශෝෂණ රේඛා වල සංඛ්‍යාත වෙනස් වීම තුළින් ඩොප්ලර් ආචරණය විද්‍යාමාන වේ. නිල් ආලෝකයේ සංඛ්‍යාතය, රතු ආලෝකයේ සංඛ්‍යාතයට වඩා වැඩි හෙයින්, ළළඟා වන තාරකා විද්‍යාත්මක ආලෝක ප්‍රභවයක් නීල විස්ථාපනය ප්‍රදර්ශනය කරන අතර ඉවතට චලිත වන තාරකා විද්‍යාත්මක ආලෝක ප්‍රභවයක් රක්ත විස්ථාපනය ප්‍රදර්නය කරයි.

ආසන්නයේ ම පිහිටා ඇති තාරකා ලැයිස්තුවේ, සූර්යයාට සාපේක්ෂ ව විශාලතම අරීය ප්‍රවේගයන් +308 km/s (BD-15°4041, LHS 52 ලෙස ද හැඳින්වේ., ආලෝක වර්ෂ 81.7 දුරින්) සහ -260 km/s (Woolley 9722,Wolf 1106 සහ LHS 64 ලෙස ද හැඳින්වේ. , ආලෝක වර්ෂ 78.2 දුරින්)වේ. අරීය ප්‍රවේගය ධන වීමෙන් තාරකාව සූර්යාගෙන් ඉවතට චලිත වීමත්, ඍණ වීමෙන් සූර්යා දෙසට චලිත වීමත් අර්ථ ගැන්වේ.

උෂ්ණත්ව මැනීම

ඩොප්ලර් ආචරණය බහුල ව භාවිත කරන තවත් යෙදීමක් වන්නේ ප්ලාස්මීය භෞතික විද්‍යාවේ සහ තාරකා විද්‍යාවේ, වර්ණාවලි රේඛාවක් විමෝචනය කරන වායුවක උෂ්ණත්වය(හෝ ප්ලාස්මාවේ අයන උෂ්ණත්වය) නිමානය කිරීම යි. තාපජ චලිතය හේතු කොට ගෙන සෑම අංශුවක් මගින් ම විමෝචනය කරන ආලෝකය සුළු වශයෙන් රක්ත හෝ නීල විස්ථාපනයන්ට බඳුන් වී තිබිමට ඉඩ ඇත. එබැවින් අවසන් ප්‍රතිඵලය වන්නේ වර්ණාවලි රේඛාව පුළුල් වීමයි. මෙම හැඩය ඩොප්ලර් ආකෘතිය ලෙස හඳුන්වන අතර රේඛාවේ පළල, විමෝචිත විශේෂිතයේ උෂ්ණත්වයේ වර්ගමූලයට සමානුපාතික වේ. මෙම වර්ණාවලි රේඛාව  (ඩොප්ලර් පළල්වීමට බඳුන් වූ), උෂ්ණත්වය නිර්ණය කිරීමට යොදා ගත හැක.

රේඩාර්

අනාවරිත වස්තූන්ගේ වේග මැනීම සඳහා සමහර රේඩාර්වල ඩොප්ලර් ආචරණය යොදා ගනු ලබයි. රේඩාර් ප්‍රභවය වෙත ළඟා වන හෝ එයින් ඉවතට චලිත වන ඉලක්කයක් වෙත රේඩාර් කදම්භයක් විදිනු ලබයි. — උදා. වේග සීමා ඉක්මවූ මෝටර් රථ අනාවරණය කර ගැනීමට පොලිසිය විසින් රේඩාර් යොදා ගන්නා පරිදි- පරාවර්තනය වී නැවත රේඩාර් ප්‍රභවය මගින් අනාවරණය කර ගැනීමට පෙර, වඩා වැඩි දුරක් ගමන් කිරීමට සෑම අනුයාත රේඩාර් තරංගයකටම සිදුවේ. සෑම තරංගයකටම වඩා වැඩි දුරක් ගමන් කිරීමට සිදු වීමෙන් සෑම තරංග දෙකක් අතර ම පරතරය වැඩි වේ. එමගින් තරංග ආයාමය වැඩි වේ. යම් අවස්ථාවල දී, මෝටර් රථය රේඩාර් ප්‍රභවය දෙසට චලිත වන විට රේඩාර් කදම්භය විදිනු ලබයි. එවැනි අවස්ථාවල සෑම අනුයාත තරංගයකට ම අඩු දුරක් ගමන් කිරීමට සිදුවීම තුළින් තරංග ආයාමය අඩු වේ. වෙනත් අවස්ථාවක දී, ඩොප්ලර් ආචරණයේ ගණනයකිරීම් මගින් රථයේ වේගය ඉතාම නිවැරදි ව මැනිය හැක. තවදුරට ත්, දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී නිර්මාණය කරන ලද සම්බන්ධිත විලායකය (proximity fuze - කිසියම් ඉලක්කයකට එල්ල කර යවා පුපුරුවා හැරීමට ගන්නා යුධමය ස්ඵෝටකයක්) ද, නිවැරදි කාලයේ දී , ස්ථානයේ දී, උසේදී පුපුරුවා හැරීමට ඩොප්ලර් ආචරණය යොදා ගෙන ඇත.

වෛද්‍ය මුර්තනය සහ රුධිර ප්‍රවාහ මැනීම

රුධිර ප්‍රවාහයේ දිශාව සහ රුධිරයේ ත්, කන්තුක පටලයේ ත්, අභිමත ලක්ෂ්‍යයක දී ප්‍රවේගය, යම් යම් සීමාවන් තුළ හිඳ, නිවැරදි ව තක්සේරු කිරීමට යොදා ගන්නා කන්තුකරේඛය නම් උපකරණයේ ද ඩොප්ලර් ආචරණ සිද්ධාන්තය යොදා ගනී. අතිධ්වනි කදම්භ හැකිතාක් රුධිර ප්‍රවාහයට සමාන්තර විය යුතුය යන්න එක් අවශ්‍යතාවය කි. කන්තුක කපාට ප්‍රදේශ සහ ඒවායේ ක්‍රියාකාරීත්වය, හෘදයේ වම් හා දකුණු පැති අතර අසාමාන්‍ය ආකාරයේ සන්නිවේදන ඇත්නම් ඒවා, කපාට තුළින් රුධිර කාන්දුවීම්(කපාටීය වැමෑරීම්- valvular regurgitation) ඇත්නම් ඒවා පිළිබඳ නිවැරදි තක්සේරු කිරීමට ත්, කන්තුක ප්‍රතිදානයේ ගණනය කිරීම් සඳහාත් මෙම ප්‍රවේග මිනුම් ප්‍රයෝජනවත් වේ.

"ඩොප්ලර්" යන්න වෛද්‍ය මූර්තනයේ එන "ප්‍රවේග මිනුම්" යන්න සමග තුල්‍යාර්ථිත වුව ද, බොහෝ අවස්ථාවල මනිනු ලබන්නේ ප්‍රතිග්‍රාහක සංඤාවේ සංඛ්‍යාත විචලනය (ඩොප්ලර් විචලනය) නොව කලා විචලනය යි.

රුධිර ප්‍රවාහවල ප්‍රවේග මිනුම් ප්‍රසවීය අතිධ්වනිවිද්‍යාව සහ ස්නායු විද්‍යාව වැනි වෛද්‍ය අතිධ්වනිවිද්‍යාවේ විවිධ කොටස්වල දී ද යොදා ගැනේ. තානවය වැනි සනාල ගැටලු හඳුනාගැනීමේ දී ධමනි හා ශිරා තුළ රුධිර ප්‍රවාහ වේගය මැනීම පාදක වූ ඩොප්ලර් ආචරණය කාර්යක්ෂම උපාංගයක් වේ. .

ප්‍රවාහ මැනීම්

තරල ප්‍රවාහයක ප්‍රවේගය මැනීම සඳහා ලේසර් ඩොප්ලර් ප්‍රවේගමානය (LDV)සහ ධ්වනි ඩොප්ලර් ප්‍රවේගමානය (ADV) වැනි උපකරණ වැඩි දියුණු කර ඇත. LDV මගින් ආලෝක කදම්භයක් ද ADV මගින් අතිධ්වනි නිපාතයක් ද විමෝචනය කරන අතර, ප්‍රවාහය සමග ගමන් කරන අංශ්‍රනෟ මත ඒවා පරාවර්තනය වීමෙන් එන පරාවර්තිත කදම්භවල තරංග ආයාමයන්ගේ ඩොප්ලර් මාරුව මනිනු ලබයි. නියම ප්‍රවාහය ගනිනු ලබන්නේ ජලයේ ප්‍රවේගයේ සහ කලාවේ ශ්‍රිතයක් ලෙසයි.

ප්‍රවේග ආකෘති මැනීම්

මූලිකව ම වෛද්‍යමය යෙදීම්වල දී ප්‍රවේග මැනීම් (රුධිර ප්‍රවාහවල)සඳහා වැඩි දියුණූ කර ඇත. දූලි අංශ්‍ර, වායු බුබුළු, තෙල් වැනි අවලම්භිත අංශ්‍ර අන්තර්ගත ඕනෑම ද්‍රවයක තථ්‍ය කාලීන සම්පූර්ණ ප්‍රවේග ආකෘතිය මැනීමට අතිධ්වනි ඩොප්ලර් ප්‍රවේගමානයට (UDV) පුළුවන.

ජලය තුළ ධ්වනි විද්‍යාව

හමුදා කටයුතුවල දී සක්‍රීය හා අක්‍රීය සෝනාර් පද්ධති යොදා ගැනීම තුළින් ඉලක්කයක ඩොප්ලර් විචලනය ගණනය කිරීමෙන් සබ්මැරීනයක වේගය නිර්ණය කිරීම කරනු ලබයි. සබ්මැරීනය අක්‍රීය ධ්වනිබෝයාවක් පසු කර යන විට, ස්ථාවර සංඛ්‍යාත ඩොප්ලර් ආචරණයට බඳුන් වන අතර, ධ්වනිබෝයාව මගින් වේගය සහ පරාසය ගණනය කළ හැක. සෝනාර් පද්ධතිය චලිත වන නැවකට හෝ වෙනත් සබ්මැරීනයකට සවි කොට ඇත්නම් සාපේක්ෂ ප්‍රවේගය ගණනය කළ හැක.

ශ්‍රව්‍ය

හැමන්ඩ් B-3 ඕගනය සමග සංඝටිත වූ සහ අතිප්‍රම්‍රඛ ව භාවිත වන්නා වූ ලෙස්ලි කථකය සඳහා ඩොප්ලර් ආචරණය භාවිත කරනුයේ, ශබ්ද විකාශකයක ශබ්දය වෘත්තාකාර මාර්ගයක ගමන් කරවීම සඳහා විදුලි මෝටරයක් මගින් ධ්වනි නලාවක් ශබ්ද විකාශකය වටා භ්‍රමණය කරවීම මගිනි. මෙමගින්, ඕගන ස්වරයක සංඛ්‍යාතය ඉතා වේගයෙන් උච්ඡාවචනය වන ලෙස ශ්‍රවණය වේ.

කම්පන මැනීම්
ලේසර් ඩොප්ලර් කම්පනමානය (LDV) යනු කම්පන මැනීම සඳහා වූ අස්පර්ශීය ක්‍රමයකි. LDV මගින් නිකුත් කරන ලේසර් කදම්භය අවශ්‍ය පෘෂ්ඨයට යොමු කිරීමෙන් , පෘෂ්ඨයේ චලිතය නිසා ලේසර් කදම්භයේ සංඛ්‍යාතයේ වන ඩොප්ලර් ව්චලනය සැලකීමෙන් කම්පන විස්තාරය සහ සංඛ්‍යාතය සොයා ගත හැක.

බලන්න

 සාපේක්ෂතාවාදී ඩොප්ලර් ආචරණය
 Dopplergraph
 Fizeau experiment
 Fading
 Inverse Doppler effect
 Photoacoustic Doppler effect
 Differential Doppler effect
 Rayleigh fading

පරිශීලන

වැඩිදුර කියවීමට

 "Doppler and the Doppler effect", E. N. da C. Andrade, Endeavour Vol. XVIII No. 69, January 1959 (published by ICI London). Historical account of Doppler's original paper and subsequent developments.

බාහිර සබැඳි

 Doppler Effect, ScienceWorld
 Java simulation of Doppler effect
 Doppler Shift for Sound and Light at MathPages
 The Doppler Effect and Sonic Booms (D.A. Russell, Kettering University)
 Video Mashup with Doppler Effect videos
 Wave Propagation from John de Pillis. An animation showing that the speed of a moving wave source does not affect the speed of the wave.
 EM Wave Animation from John de Pillis. How an electromagnetic wave propagates through a vacuum
 Doppler Shift Demo - Interactive flash simulation for demonstrating Doppler shift.
 Interactive applets at Physics 2000

Doppler effects
Radio frequency propagation
Wave mechanics
Radar signal processing
භෞතික විද්‍යාව

ඩොප්ලර් ආචරණය


Wycombe Wanderers er enskt knattspyrnulið frá High Wycombe, Buckinghamshire, Englandi. Félagið hefur verið í neðri deildum gegnum tíðina en komst í ensku meistaradeildina árið 2020. Liðið féll í League One eftir tímabilið 2020-2021.

Ensk knattspyrnufélög
Stofnað 1887

Wycombe Wanderers


La gare de Boufarik est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Boufarik, dans la wilaya de Blida.

Situation ferroviaire
La gare est située sur la ligne d'Alger à Oran, entre les gares de Birtouta et de Beni Mered.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare de Boufarik est desservie par les trains :
 de la liaison régionale Alger - Chlef ;
 du réseau ferré de la banlieue d'Alger assurant la liaison Alger - El Affroun.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Oran
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya de Blida
Gare-Boufarik
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger

Gare de Boufarik


بيتي العربي هو مسلسل أطفال عربي متعدد الوسائط الإنتاجية، إذ يضمّ التصوير الحقيقي والكرتون ثنائي وثلاثي الأبعاد والدمى والعديد من المؤثرات.

«بيتي العربي» هو مسلسل تربوي ترفيهي، يختزل العالم العربي في محطة تلفزيونية تسمّى بيتي العربي ويرافق مشاهدي محطة «بيتي العربي» ستة مذيعين من الدمى هم: «ضاحك»، و«سريعة»، و«تفاؤل»، و«مرهفة»، و«عبس»، و«جميل».

بيتي العربي برنامج للطفل العربي تتم مناقشته في مواضيع جاذبة للطفل والذي كانت تكلفة إنتاجه 3 ملايين ريالا قطريا، يذيعه مجموعة من الدمى ويبث على قناة الجزيرة للأطفال، ومتابعوه من كل أنحاء الوطن العربي.

قصة
هنا بيتي العربي.. المحطة التلفزيونية الافتراضية الشاملة لشتى أنواع البرامج التلفزيونية (أخبار، أفلام، مسلسلات وإعلانات..). تهدُف إلى تسليط الضوء على قضايا الطفل في جميع الأقطار العربية.. مُراسلو هذه المحطة ومذيعوها وممثلوها وقراء أخبارها، دمى طريفة... وأما المَشاهد التي تعرضها فتتراوح بين الأفلام الحية والتحريك الثنائي والثلاثي الأبعاد.. «بيتي العربي» محطة من دون مقرّ أو عنوان لأنها مفتوحة لجميع العرب.. يطلبونها فتأتيهم وتضحكهم وتثقفهم وتسليهم...شعارها «معا نبني بيتنا العربي»

بيتي العربي مسلسل تربوي ترفيهي في اثنتين وخمسين حلقة، مدة كل حلقة ست وعشرون دقيقة يصور العالم العربي في محطة تلفزيونية تسمي بيتي العربي، ويعتمد في مضمونه علي التصوير داخل الأستديو وعلى الرسوم المتحركة ثنائية وثلاثية الأبعاد والدمي والأفلام الحية.. ويرافق مشاهدي محطة بيتي العربي ستة مذيعين من الدمي هم: ضاحك، وسريعة وتفاؤل، ومرهفة وعبس وجميل.

الإنتاج
30 أكتوبر 2007 أعلنت قناة الجزيرة للأطفال عن بداية بث البرنامج المتنوّع الأول من نوعه للأطفال «بيتي العربي»، والذي يبدأ عرضه مع الدورة البرامجية الجديدة للقناة مطلع هذا الشهر.

و «بيتي العربي» هو مسلسل تربوي ترفيهي في اثنتين وخمسين حلقة، مدة كل حلقة ست وعشرين دقيقة، يختزل العالم العربي في محطة تلفزيونية تسمّى بيتي العربي، ويعتمد على التصوير داخل الأستوديو وعلى الرسوم المتحركة ثنائية وثلاثية الأبعاد والدمى والأفلام الحيّة... ويرافق مشاهدي محطة «بيتي العربي» ستة مذيعين من الدمى هم: "ضاحك"، و "سريعة، و"تفاؤل"، و"مرهفة"، و "عبس"، و"جميل".

وقد استغرق إنتاج هذا العمل المتميّز حوالي ثلاث سنوات، وهو أضخم عمل تلفزيوني عربي للأطفال، إذ فاقت تكاليفه الثلاثة ملايين ونصف المليون دولار، وتمّ إنتاجه في سوريا لدى شركة تايغر برودكشن، التي سبق وأنتجت المسلسل الكرتوني «كليلة ودمنة».

و يقول السيد خالد أدنون، رئيس إدارة البرامج والإنتاج: «إن الهدف من إنتاج هذا العمل الضخم، هو إحياء وترسيخ العلاقات والروابط الثقافية والحضارية الوثيقة بين مختلف الأطفال العرب الذين يشكلون مستقبل هذه الأمّة وثروتها الحقيقية. وقد راعت القناة في إنتاجه ضرورة أن يكون مضمونه مقدماً بأسلوب فنيّ محبب ومشوّق وقادر على منافسة ما تقدّمه القنوات العالمية».

الموقع الإلكتروني
أطلقت قناة الجزيرة للأطفال الموقع الإلكتروني الخاص ببرنامج بيتي العربي وهو أول منوعة تلفزيونية تربوية ترفيهية عربية للأطفال بدأ بثها مع إطلاق الدورة البرامجية الجديدة للقناة في بداية نوفمبر الجاري.

وعلي غرار التنوع الذي يتميز به مضمون بيتي العربي فإن الموقع الإلكتروني للبرنامج يضم هو أيضاً العديد من البرامج ويتيح للزوار من الأطفال وأوليائهم التواصل والتعرف علي محطة بيتي العربي وشخصياتها المتعددة من خلال بيئة مرحة وسهلة التصفح.

وقد تم تصميم هذا الموقع من قبل فريق شاب متخصص في الإعلام وتكنولوجيا المعلومات يعمل في قناة الجزيرة للأطفال.

ويتيح هذا الموقع للزوار الأطفال تنمية قدراتهم من خلال الألعاب الذهنية والترفيهية التي ستضاف تدريجياً إلي الموقع لتجديد مضمونه، بالإضافة إلي صفحات المراسلة والتعليق Blogs حيث يمكنهم طرح آرائهم ومناقشتها فيما بينهم أو مع شخصيات برنامج بيتي العربي والتفاعل معها.

وتقول السيدة مليكة علوان، رئيسة إدارة التسويق والاتصال في قناة الجزيرة للأطفال: إن أطفالنا في عالمنا العربي يفتقرون إلي الفضاء التخاطب

أغنية الشارة

نعطيه الحب ويعطينا

نبنيه بجد يبنينا

نكبر فيه ويكبر فينا

بيتي العربي يسكن فينا

بيتي العربي

أجمل بيت في الدنيا

بيتي العربي

نسكن فيه ويسكن فينا

يحكي للناس يغنيهم

ألحانا صيغت من ذهب

تتألف فيه نغمات من بلدان الوطن

العربــــــــــــــي

بيتي العربي يحيا فينا

يدعونا الآن ينادينا

لنشاهد صورتنا فيه ويشاهد صورته

فينا

بيتي العربي

أجمل بيت في الدنيا

بيتي العربي

نسكن فيه ويسكن فينا

مصادر
.

برامج تلفزيونية عربية
برامج تلفزيونية للأطفال
مسلسلات تلفزيونية تتضمن عرائس

بيتي العربي


Emiliano Gonzalez Toro, né en 1976 à Genève, est un chanteur d'opéra suisse d'origine chilienne de tessiture ténor, spécialisé dans la musique baroque.

Il dirige avec Mathilde Étienne la formation musicale qu'ils ont fondée, I Gemelli, et travaille de manière approfondie l'art lyrique du Seicento italien () autour des œuvres de Monteverdi, et des compositeurs de cette époque.

Biographie

Origines et famille
Emiliano Gonzalez Toro naît en 1976 à Genève de parents chiliens, qui se réfugient en Roumanie après le coup d'État de 1973 au Chili, puis viennent en Suisse, d'abord comme clandestins, grâce à une association œcuménique. Son père y devient magasinier ; sa mère, infirmière. Il a une sœur. Il est apatride jusqu'à sa naturalisation suisse à l'âge de 18 ans.

Il est marié depuis 2014 à Mathilde Etienne.

Parcours artistique
Ses parents l'inscrivent à l'âge de 8 ans à une chorale d'enfants, Les Pueri, régulièrement invitée à chanter au Grand Théâtre de Genève, quand des chœurs d'enfants étaient requis. Il étudie également le hautbois aux conservatoires de Genève et de Lausanne et obtient une virtuosité à Lausanne, diplôme qui n'existe plus mais représentait le sommet de l'étude d'un instrument. À la fin du cursus, il décide de se consacrer entièrement au chant lyrique.

Ce sont ses débuts avec l'Ensemble Vocal de Lausanne sous la direction de Michel Corboz qui seront déterminants pour sa carrière. Il a notamment chanté sous sa direction, les grandes œuvres du répertoire baroque (les Passions, le Messie, les Vêpres de Monteverdi entre autres) et il s'en souvient en ces termes : .

C'est à Lausanne, où il chante son premier opéra, qu'il auditionne pour deux chefs d'orchestre importants, spécialisés dans le baroque, Marc Minkowski et Christophe Rousset, alors en résidence à l'Opéra de Lausanne.

Il est invité à participer à des festivals de musique classique : à La Chaise-Dieu, Noirlac, Beaune, Utrecht, Ambrone, Grenade, la Folle Journée à Nantes, Lisbonne, et collabore avec des chefs tels que Michel Corboz, William Christie, Marc Minkowski, René Jacobs, Philippe Herreweghe, Christophe Rousset, Raphaël Pichon et bien d'autres.

Le baroque
Il se spécialise dans le baroque et singulièrement dans la période des débuts de l'art lyrique, le Seicento Italien, qui voit de multiples compositeurs développer leur art à commencer par Monteverdi et la composition de l'un des premiers opéras, l'Orféo. Il fonde alors l'ensemble I Gemelli en 2019 avec Mathilde Etienne.

Après avoir exploré de nombreux rôles parmi lesquels le rôle de Platée de Jean-Philippe Rameau à l'Opéra du Rhin en 2014 sous la baguette de Christophe Rousset avec sa formation les Talens lyriques, Cominges dans le Pré aux clercs de Louis-Joseph-Ferdinand Herold en 2015 à l'Opéra Comique, dont il sortira un DVD du label Palazetto Bru Zane , Lenia dans Eliogabalo de  Francesco Cavalli à l'Opéra de Paris en 2016, Artémidore dans Armide en 2016 à Bordeaux ou Eurimaco dans  Il ritorno d'Ulisse in patria de Monteverdi au Théâtre des Champs-Elysées en 2018, il aborde les rôles principaux des œuvres baroques du 17ème siècle dans des représentations qu'il dirige en même temps.

Il organise sa première "tournée" autour des représentations de l'Orféo de Monteverdi en 2019 dans cinq théâtres différents (Théâtre des champs élysées, théâtre du Capitole de Toulouse, théâtre arsenal de Metz, Victoria Hall de Londres et Théâtre royal du château de Versailles)

L'enregistrement studio d'un CD en 2018, parait le 2 octobre 2020 chez Naive, retardé par la pandémie

Il est également chef d'orchestre pour sa propre formation baroque I Gemelli et donne un concert intitulé  "Dolce Tormento" au Théâtre Graslin de Nantes en 2020 avec le contre-ténor Philippe Jaroussky, la soprano Emöke Baràth et la contralto Anthea Pichanick. Au programme des airs de Cavalli, Monteverdi, Ferrari, Frescobaldi, et d'autres références du répertoire lyrique italien du XVIIe siècle. Ce concert a été filmé et retransmis par Medici TV.

Il poursuit l'exploration des opéra de Monteverdi avec Il ritorno d'Ulysse in patria, qu'il dirige également tout en chantant le rôle-titre en 2021 au Théâtre des champs élysées, à Victoria Hall et à Genève. La réalisation est saluée comme du véritable "théâtre vocal" Enfin pour compléter la trilogie Monteverdi, il prépare le troisième volet "L'incoronazione di Poppea" pour la prochaine saison 2022-23.

En parallèle, Emiliano Gonzalez Toro, Mathilde Etienne et le groupe I Gemelli, travaillent sur les madrigaux et autres pièces de l'époque de Monteverdi, et réalisent plusieurs enregistrements de référence. L'Orfeo déjà cité est le deuxième CD sorti chez Naive, le premier étant  "Vespro" de Chiara Margarita Cozzolani, qui a fait l'objet d'un diapason d'or 2019. Suivra le CD "Soleil noir" consacré au ténor, compositeur, joueur de luth, Francesco Rasi qui regroupe de très nombreuses pièces musicales rares du ténor lui-même et de Giacomo Peri, Sigismondo d'India, Claudio Monteverdi et bien d'autres. Un article du Devoir le décrit ainsi .

Et c'est en associant à un autre ténor, Zachary Wilder, qu'il enregistre un nouveau CD, sorti en mars 2022, "A Room of Mirrors" sous le label Gemelli Factory, que la rédaction de France Musique présente ainsi "Un duo de ténors ébouriffants et idéalement assortis, dans un dialogue virtuose autour de la vocalité italienne : Emiliano Gonzalez Toro et Zachary Wilder enflamment de leurs timbres racés et voluptueux les plus belles pièces du premier baroque". Une tournée accompagne la sortie de ce nouvel opus qui vient de se voir attribuer un diapason d'or.

Il aborde ensuite la réalisation d'un album souvenir, Violeta Y el  jazz, en mémoire de Violeta Parra, chanteuse chilienne, dont il dit . En septembre 2023, le label I Gemelli publie l'avant-dernier opéra de Monteverdi, Il Ritorno d'Ulisse in Patria, qui obtient aussitôt un diapason d'or.

Emiliano Gonzalez Toro est nommé directeur du festival international de musique baroque de Froville le 23 février 2023.

Discographie
 Vespro (Chiara Margarita Colozani) - CD Naive - Emiliano Gonzalez Toro et I Gemelli - 2018
 L'Orfeo (Claudio Monteverdi)- CD Naive - Emiliano Gonzalez Toro et I Gemelli - 2019
 Soleil noir (Francesco Rasi) -  CD Naive - Emiliano Gonzalez Toro et I Gemelli - 2021
 A room of mirrors - CD Gemelli factory - Emiliano Gonzalez Toro, Zachary Wilder et I Gemelli - 2022
 Violeta Y El Jazz - CD Gemelli factory - Emiliano Gonzalez Toro, Thomas Enhco, Leo Rondón, Jérémy Bruyère - Mai 2022.
 Il ritorno d'Ulisse in Patria - CD Gemelli factory - Emiliano Gonzalez Toro, Rihab Chaieb, Emöke Baráth, Zachary Wilder, Philippe Jaroussky - Septembre 2023.

Notes et références

Liens externes

Ténor suisse
Chanteur suisse d'opéra
Naissance à Genève
Naissance en mai 1976

Emiliano Gonzalez Toro


Jean-Luc Garnier (* 1957 in Roanne) ist ein französischer Koch.

Werdegang
1985 eröffnete Garnier mit seiner Lebensgefährtin Traudel Mayr das Restaurant Bründlhof in Wartenberg. 1998 wurde das Restaurant mit einem Michelinstern ausgezeichnet, das es bis 2008 mit Unterbrechung von 2006 bis 2007 hielt. Ende 2008 erhielt es erneut einen Michelinstern.

Ende 2008 gingen die Garniers in seine Heimat bei Roanne und eröffneten dort das Restaurant Relais d'Urfé in Saint-Marcel-d'Urfé.

Das Ehepaar befindet sich seit 2022 im Ruhestand, das Restaurant samt Gästehaus wurde verkauft.

Privates
Seit 2003 ist er mit Traudel verheiratet. Sie haben zwei Kinder (* 1986 und * 1988).

Auszeichnungen
 1998–2005 und 2008: Ein Michelinstern

Weblinks
 Deutsche Webpräsenz des Restaurants Relais d'Urfé (Webarchiv 2021)

Einzelnachweise

Franzose
Koch (Frankreich)
Geboren 1957
Mann
Koch (Deutschland)

Jean-Luc Garnier


Spider monkeys are New World monkeys belonging to the genus Ateles, part of the subfamily Atelinae, family Atelidae. Like other atelines, they are found in tropical forests of Central and South America, from southern Mexico to Brazil. The genus consists of seven species, all of which are under threat; the brown spider monkey is critically endangered. They are also notable for their ability to be easily bred in captivity.

Disproportionately long limbs and long prehensile tails make them one of the largest New World monkeys and give rise to their common name. Spider monkeys live in the upper layers of the rainforest, and forage in the high canopy, from . They primarily eat fruits, but will also occasionally consume leaves, flowers, and insects. Due to their large size, spider monkeys require large tracts of moist evergreen forests, and prefer undisturbed primary rainforest. They are social animals and live in bands of up to 35 individuals, but will split up to forage during the day.

Recent meta-analyses on primate cognition studies indicated spider monkeys are the most intelligent New World monkeys. They can produce a wide range of sounds and will "bark" when threatened; other vocalisations include a whinny similar to a horse and prolonged screams.

They are an important food source due to their large size, so are widely hunted by local human populations; they are also threatened by habitat destruction due to logging and land clearing. Spider monkeys are susceptible to malaria and are used in laboratory studies of the disease. The population trend for spider monkeys is decreasing; the IUCN Red List lists one species as vulnerable, five species as endangered and one species as critically endangered.

Evolutionary history
Theories abound about the evolution of the atelines; one theory is they are most closely related to the woolly spider monkeys (Brachyteles), and most likely split from woolly monkeys (Lagothrix) in the South American lowland forest, to evolve their unique locomotory system. This theory is not supported by fossil evidence. Other theories include Brachyteles, Lagothrix and Ateles in an unresolved trichotomy, and two clades, one composed of Ateles and Lagothrix and the other of Alouatta and Brachyteles. More recent molecular evidence suggests the Atelinae split in the middle to late Miocene (13 Ma), separating spider monkeys from the woolly spider monkeys and the woolly monkeys.

Taxonomic classification
The genus name Ateles derives from the ancient greek word  (), meaning "incomplete, imperfect", in reference to the reduced or non-existent thumbs of spider monkeys.

The genus contains seven species, and seven subspecies.

Family Atelidae
Subfamily Alouattinae: howler monkeys
Subfamily Atelinae
Genus Ateles: spider monkeys
Red-faced spider monkey, Ateles paniscus
White-fronted spider monkey, Ateles belzebuth
Peruvian spider monkey, Ateles chamek
Brown spider monkey, Ateles hybridus
White-cheeked spider monkey, Ateles marginatus
Black-headed spider monkey, Ateles fusciceps
Brown-headed spider monkey, Ateles fusciceps fusciceps
Colombian spider monkey, Ateles fusciceps rufiventris
Geoffroy's spider monkey, Ateles geoffroyi
Hooded spider monkey Ateles geoffroyi grisescens
Yucatan spider monkey, Ateles geoffroyi yucatanensis
Mexican spider monkey, Ateles geoffroyi vellerosus
Nicaraguan spider monkey, Ateles geoffroyi geoffroyi
Ornate spider monkey, Ateles geoffroyi ornatus
Genus Brachyteles: muriquis (woolly spider monkeys)
Genus Lagothrix: woolly monkeys

Anatomy and physiology

Spider monkeys are among the largest New World monkeys; black-headed spider monkeys, the largest spider monkey, have an average weight of  for males and  for females. Disproportionately long, spindly limbs inspired the spider monkey's common name. Their deftly prehensile tails, which may be up to  long, have very flexible, hairless tips and skin grooves similar to fingerprints. This adaptation to their strictly arboreal lifestyle serves as a fifth hand. When the monkey walks, its arms practically drag on the ground. Unlike many monkeys, they do not use their arms for balance when walking, instead relying on their tails. The hands are long, narrow and hook-like, and have reduced or non-existent thumbs. The fingers are elongated and recurved.

Their hair is coarse, ranging in color from ruddy gold to brown and black, or white in a rare number of specimens. The hands and feet are usually black. Heads are small with hairless faces. The nostrils are very far apart, which is a distinguishing feature of spider monkeys.

Spider monkeys are highly agile, and they are said to be second only to the gibbons in this respect. They have been seen in the wild jumping from tree to tree.

Female spider monkeys have a clitoris that is especially developed; it may be referred to as a pseudo-penis because it has an interior passage, or urethra, that makes it almost identical to the penis, and retains and distributes urine droplets as the female moves around. This urine is emptied at the bases of the clitoris, and collects in skin folds on either side of a groove on the perineal. Researchers and observers of spider monkeys of South America look for a scrotum to determine the animal sex because these female spider monkeys have pendulous and erectile clitorises long enough to be mistaken for a penis; researchers may also determine the animal's sex by identifying scent-marking glands that may be present on the clitoris.

Behavior

Spider monkeys form loose groups, typically with 15 to 25 individuals, but sometimes up to 30 or 40. During the day, groups break up into subgroups. The size of subgroups and the degree to which they avoid each other during the day depends on food competition and the risk of predation. The average subgroup size is between 2 and 8 but can sometimes be up to 17 animals. Also less common in primates, females rather than males disperse at puberty to join new groups. Males tend to stick together for their whole lives. Hence, males in a group are more likely to be related and have closer bonds than females. The strongest social bonds are formed between females and their young offspring.

Spider monkeys communicate their intentions and observations using postures and stances, such as postures of sexual receptivity and of attack. When a spider monkey sees a human approaching, it barks loudly similar to a dog. When a monkey is approached, it climbs to the end of the branch it is on and shakes it vigorously to scare away the possible threat. It shakes the branches with its feet, hands, or a combination while hanging from its tail. It may also scratch its limbs or body with various parts of its hands and feet. Seated monkeys may sway and make noise. Males and occasionally adult females growl menacingly at the approach of a human. If the pursuer continues to advance, the monkeys may break off live or dead tree limbs weighing up to  and drop them towards the intruder. The monkeys also defecate and urinate toward the intruder.

Spider monkeys are diurnal and spend the night sleeping in carefully selected trees. Groups are thought to be directed by a lead female, which is responsible for planning an efficient feeding route each day. Grooming is not as important to social interaction, owing perhaps to a lack of thumbs.

Spider monkeys have been observed avoiding the upper canopy of the trees for locomotion. One researcher speculated this was because the thin branches at the tops of trees do not support the monkeys as well.

At , the spider monkey brain is twice the size of the brain of a howler monkey of equivalent body size; this is thought to be a result of the spider monkeys' complex social system and their frugivorous diets, which consist primarily of ripe fruit from a wide variety (over 150 species) of plants. This requires the monkeys to remember when and where fruit can be found. The slow development may also play a role: the monkeys may live from 20 to 27 years or more, and females give birth once every 17 to 45 months. Gummy, presumably the oldest spider monkey in captivity, is presumed to have been born wild in 1962 and currently resided at Fort Rickey Childrens Discovery Zoo located in Rome, New York, and died at the age of 61 (about twice as long as the average spider monkey).

Diet

Spider monkeys eat fleshy fruits 71 to 83 percent of the time. They can live for long periods on only one or two kinds of fruits and nuts. They eat the fruits of many big forest trees, and because they swallow fruits whole, the seeds are eventually excreted and fertilized by the feces. Studies show the diet of spider monkeys changes their reproductive, social, and physical behavioral patterns. Most feeding happens from dawn to 10 am. Afterward, the adults rest while the young play. Through the rest of the day, they may feed infrequently until around 10 pm. If food is scarce, they may eat insects, leaves, bird eggs, bark and honey.

Spider monkeys have a unique way of getting food: a lead female is generally responsible for finding food sources. If she cannot find enough food for the group, it splits into smaller groups that forage separately. The traveling groups have four to nine animals. Each group is closely associated with its territory. If the group is big, it spreads out.

Reproduction
The female chooses a male from her group for mating. Both males and females use "anogenital sniffing" to check their mates for readiness for copulation.  The gestation period ranges from 226 to 232 days. Each female bears only one offspring on average, every three to four years.

Until six to ten months of age, infants rely completely on their mothers. Males are not involved in raising the offspring.

A mother carries her infant around her belly for the first month after birth. After this, she carries it on her lower back. The infant wraps its tail around its mother's and tightly grabs her midsection. Mothers are very protective of their young and are generally attentive mothers. They have been seen grabbing their young and putting them on their backs for protection and to help them navigate from tree to tree. They help the more independent young to cross by pulling branches closer together. Mothers also groom their young.

Male spider monkeys are one of the few primates that do not have a penis bone (baculum).

Cultural depictions

Spider monkeys are found in many aspects of the Mesoamerican cultures. In the Aztec 260-day calendar, Spider Monkey (Nahua Ozomatli) serves as the name for the 11th day. In the corresponding Maya calendar, Howler Monkey (Batz) is substituted for Spider Monkey. In present-day Maya religious feasts, spider monkey impersonators serve as a kind of demonic clowns. In Classical Maya art, they are ubiquitous, often shown carrying cacao pods.

Captain Simian & the Space Monkeys features a spider monkey named Spydor who is the smallest of the crew.

References

External links

Fauna of the Amazon

Spider monkey


El accidente ferroviario de San Bernardo de 1955 fue un suceso ocurrido el domingo 17 de julio de 1955 en el sector de la estación San Bernardo, ubicada al sur de la ciudad de Santiago, en la actual Región Metropolitana de Santiago, entre dos trenes de pasajeros. El primero salió desde la estación Alameda con destino en estación San Rosendo, y el segundo desde Alameda en dirección a la estación de Pichilemu, provincia de Colchagua (actual Región de O'Higgins). Con 45 víctimas fatales, constituyó el peor accidente ferroviario de la historia del ferrocarril en Chile hasta esa fecha, siendo superado después por el accidente ferroviario de Queronque, ocurrido el 17 de febrero de 1986.

Detalles

El accidente tuvo lugar a las 8:55 hora local (UTC-4) del 17 de julio de 1955 en la estación de San Bernardo, en el kilómetro 16 de la Línea Central Sur de los Ferrocarriles del Estado. El tren número 3 Ordinario Alameda-San Rosendo con destino la localidad de San Rosendo, Provincia de Concepción (actualmente en la Región del Biobío), compuesto por vagones de tercera clase construidos en madera al final de la composición, había salido 30 minutos antes desde Alameda e hizo una parada más larga de lo estipulado en itinerario en la estación de San Bernardo, a la espera de vía libre y autorización para continuar viaje. Mientras permanece detenido, se acerca a la estación el tren número 11 Ordinario Alameda-Pichilemu, encabezado por la locomotora a vapor Tipo 80 n° 842. Debido a una densa neblina, el conductor no se percata de que su tren no contaba con autorización para entrar a la estación, por lo que impacta de lleno los dos últimos vagones de tercera clase de madera, matando a 35 personas de forma instantánea, sumando otras 10 que fallecieron mientras recibían atención médica. Sobrevivieron sólo tres personas dentro de uno de los vagones siniestrados.

Las posibles consecuencias de la tragedia se atenuaron ya que, debido a la larga detención del tren 3, muchos pasajeros descendieron para esperar en los andenes, lo que produjo que la cantidad de víctimas fuera menor.

Causas

La  neblina presente en la mañana de invierno fue primordial para que no fuera posible evitar la tragedia. El maquinista de la locomotora del tren 11 a Pichilemu, José Pino González, señaló haber visualizado luz verde en la señal de entrada de la estación. De la misma manera, la niebla le impidió notar la presencia del tren 3 detenido en la estación, pudiendo hacer nada para evitar la colisión.

Rescate

A diferencia de accidentes anteriores y posteriores, los servicios hospitalarios llegaron al instante, dada la cercanía de la estación con el Hospital Parroquial de San Bernardo. Debido a la gran cantidad de heridos, se enviaron en ambulancias al Hospital Barros Luco-Trudeau, Hospital Arriaran, Jose Joaquin Aguirre, Posta 2 y a la Posta Central de la Asistencia Pública. También, llegaron para prestar su ayuda bomberos, carabineros, voluntarios de la Cruz Roja Chilena y soldados de la Escuela de Infantería. Horas más tarde, se hizo presente en el sitio del suceso el presidente de la República Carlos Ibáñez del Campo, quien instruyó una investigación inmediata del accidente.

Consecuencias

A raíz de la fragilidad de los coches de Tercera Clase, la empresa de los Ferrocarriles del Estado dio inicio a la retirada de los coches de madera, para pasar a ser reemplazados completamente por coches metálicos, que ya entraban en servicio durante la década de 1950, y que posteriormente constituyeron la Segunda Clase.

Una falla humana sumada a la fragilidad de los coches de madera volvió a cobrar víctimas tan solo siete meses más tarde, el 14 de febrero de 1956, cuando un accidente de similares características se produjo en Cerrillos, en el Ramal Alameda-Cartagena. Un tren colisionó a otro detenido que transitaba en el mismo sentido, por la parte posterior, impactando los coches de madera de Tercera Clase, matando a 23 pasajeros, e hiriendo a otros 198.

Referencias

Enlaces externos
 Sobre el accidente ferroviario de San Bernardo en 1955

San Bernardo de 1955
Chile en 1955
Desastres en 1955

Accidente ferroviario de San Bernardo de 1955


Dracaena aethiopica (Sansevieria aethiopica) es una especie de Dracaena (Sansevieria) , originaria de  África.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta perenne rizomatosa que forma grandes colonias. Tiene un rizoma largo, con los brotes nuevos surgiendo lejos. Las hojas son numerosas, de hasta 15 cm o más, generalmente en fascículos de 3, erectas a medio dobladas, estrictamente lineales, de hasta un ± 350 x 10-20 mm, dura y áspera en textura, con manchas claras y oscuras bandas irregulares horizontales.  Las inflorescencias son simples, densas, con muchas flores en un racimo. El perianto  de color variable, blanco, morado o crema con bordes púrpuras.

Distribución y hábitat
Es una especie generalizada en las zonas más secas del sur de África, en Namibia, Botsuana, Transvaal y en la Provincia Oriental del Cabo, también en Zimbabue, donde crece en lugares secos y abiertos, matorrales, sabana, en suelo bien drenado, arenoso o rocoso.

Taxonomía
Sansevieria aethiopica fue descrita por Carl Peter Thunberg y publicado en Prodr. Pl. Cap. 65, en el año 1794.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

aethiopica: epíteto geográfico que alude a su localización en Etiopía.
Sinonimia
 Sansevieria caespitosa Dinter
 Sansevieria glauca Haw.
 Sansevieria scabrifolia Dinter
 Sansevieria thunbergii Mattei

Referencias

Enlaces externos

Sansevieria aethiopica en GRIN

aethiopica
Flora de África Meridional
Plantas descritas en 1794
Plantas descritas por Thunberg

Sansevieria aethiopica


Kosmos 2491, ruski satelit iz programa Kosmos. Vrsta je Nivelir (br. 1), a vrsta i namjena bile su neko vrijeme nepoznate i tajnovite, bez najave za medije, s tek šturom najavom za UN.

Lansiran je 27. lipnja 2013. godine s kozmodroma Pljesecka s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Rokotom-Briz-KM. Orbita je 1482 km u perigeju i 1508 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,49°. Spacetrackov kataloški broj je 39497. COSPARova oznaka je 2013-076-E. Zemlju obilazi u 115,87 minuta. Mase je oko 50 kg.

Nosi amaterski radijski teret.
Lansiran je skupa s trima vojnim satelitima Kosmosom 2488, Kosmosom 2489 i Kosmosom 2490.
Za napajanje je opremljen solarnim ćelijama i baterijama.

Razgonski blok Briz-KM No. 72520 14S45 ostao je u niskoj orbiti oko Zemlje.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Kosmos 2491, 2499, 2504 (RS 46, 47) / 14F153 (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2491


A estação ferroviária Jewell está localizada na linha Upfield em Victoria, Austrália . Ele serve o subúrbio de Brunswick, no norte de Melbourne, e foi inaugurado em 9 de setembro de 1884 como South Brunswick. Foi renomeado como Jewell em 1º de fevereiro de 1954.

Um galpão de mercadorias em desuso está localizado próximo à entrada da Plataforma 1, enquanto uma caixa de sinalização de desuso está localizada na extremidade inferior da estação, próximo à passagem de nível da Union Street. O prédio da estação principal, a caixa de sinalização e os portões da passagem de nível estão listados no Victorian Heritage Register .

História
A estação Jewell foi inaugurada em 9 de setembro de 1884, quando a linha ferroviária de North Melbourne foi estendida para Coburg. Foi renomeado em homenagem a um membro de longa data do Parlamento Estadual, James Jewell, que representou o eleitorado de Brunswick de 1910 a 1949.

Em 1971, a sinalização automática foi fornecida entre Jewell e Royal Park, substituindo a sinalização do Double Line Block . Um pátio de mercadorias já existiu na estação, que foi fechada ao tráfego em 1977. O antigo tapume "B" também foi abolido naquele ano.

Em 1997, o desvio "A", um cruzamento e vários pontos e discos de sinal na estação foram abolidos. Em agosto de 1998, a antiga passagem de nível da Barkly Street, localizada na extremidade superior da estação, foi fechada ao tráfego de veículos. Em setembro daquele ano, barreiras de barreira substituíram portões intertravados na passagem de nível da Union Street, localizada na extremidade Down da estação. A caixa de sinalização que protegia a passagem de nível também foi abolida nessa época.

Em junho de 2012, VicTrack anunciou sua intenção de reformar a estação, como parte de um desenvolvimento misto que poderia incluir a restauração da estação, melhorar o espaço aberto e um novo desenvolvimento comercial e residencial, adjacente ao lado leste da estação. Um programa de consulta à comunidade foi realizado para descobrir as prioridades da população local para quaisquer alterações. A segurança e o melhor acesso foram identificados como as principais preocupações. O VicTrack deveria buscar o interesse dos desenvolvedores em 2013. Em 2018, as atualizações da estação foram concluídas.

Anunciado em setembro de 2022, Jewell, ao lado de outras estações na linha Upfield, será elevado para remover oito passagens de nível na linha. Mais detalhes, projetos e um cronograma de construção serão divulgados perto de 2027.

Plataformas e serviços
Jewell tem duas plataformas laterais . É servida pelos serviços da linha Upfield da Metro Trains .

Ligações de transporte
A Dysons opera uma rota via estação Jewell, sob contrato com a Public Transport Victoria

 : Brunswick West – Barkly Square Shopping Centre

 : Estação North Coburg – Flinders Street ( Elizabeth Street CBD )

Ligações externas

 Melway map at street-directory.com.au

Estações ferroviárias de Melbourne

Estação Ferroviária de Jewell


Ammersee este un lac glaciar de apă dulce din Bavaria superioară (Germania), la aproximativ 35 de kilometri sud-vest de München. El este după Lacul Starnberg și Chiemsee al treilea lac ca suprafață din Bavaria (fărâ Lacul Constanța). El face parte din Țara de cinci lacuri (Fünf-Seen-Land). Aria lui este o zonă neîncorporată cu coastele în districtele Landsberg am Lech (vest), Starnberg (est) și Weilheim-Schongau (sud). Proprietar este statul bavarez.

Geografie
Cu o arie de 46,6 km², Ammersee este după Lacul Starnberg și Chiemsee al treilea lac ca suprafață din Bavaria (fără Lacul Constanța). El este situat într-un cav glacial, creat de ghețari din epoca de glaciație din Alpi și se întinde într-un bazin alungit de la sud la nord, în extinderea văii râului Amper la nord de Weilheim, fiind cel mai nordic lac prealpin. El are o lungime de ceva mai mult de 15 km de la nord la sud și o lățime maximală de 5,35 km de la est spre vest. Coastele de nord și sud sunt caracterizate prin turbării în imediata apropiere de lac, mai dincolo de păduri mixte. Țărmul de est este plan și cel de vest cu localitatea Herrsching se ridică abrupt spre "Muntele Sfânt" (Heiliger Berg) cu mânăstirea Andechs. Afluxul principal este râul Amper, până acolo numit Ammer, cu 16,6 m³/s apă, care drenează o suprafață de 718,7 km², întinându-se până în Alpii Calcaroși precum mai mulți afluenți mici (Dießener Mühlbach, Fahrmannsbach, Fischbach, Kienbach, Kittenbach, Kreutbach, Mühlbach). Singurul efluent  cu 21,1 m³/s este aceiași Ammer, de acum purtând numele Amper până la revărsarea în Isar. Bazinul hidrografic are o dimensiune 993,02 km². Apa are o adâncime de până la 81 m.

Ammersee are o singură insulă mică de 1,7 ha în sud numită Schwedeninsel (Insula Suedezilor), acoperită deplin cu stufăriș, care se transformă actual într-o peninsulă. Ea face parte unei arii protejate  pentru păsări, cu numele Herrschinger Moos, accesul public fiind interzis.

Din cauza sedimentării naturale cu materiale organic Ammersee va fi dispărut în aproximativ 20.000 de ani.

Următoarele comune au un mal cu lacul (numite sunt de asemenea numai cartierele cu acces la lac), începând în sens orar în est cu cea mai mare localitate.
 Herrsching am Ammersee, Districtul Starnberg, cu așezarea Breitbrunn (est până sud-est)
 Fischen am Ammersee, cartier al comunei Pähl, Districtul Weilheim-Schongau,  (sud-est până sud)
 Dießen am Ammersee, Districtul Landsberg am Lech, cu așezările Bierdorf, St. Alban, Rieden și Riederau (sud-sud-vest până vest)
 Utting am Ammersee, Districtul Landsberg am Lech,  cu așezarea Holzhausen am Ammersee (vest)
 Schondorf am Ammersee, Districtul Landsberg am Lech,  (nord-vest)
 Eching am Ammersee, Districtul Landsberg am Lech,  (nord)
 Inning am Ammersee, Districtul Starnberg, cu așezările Stegen am Ammersee și Buch am Ammersee (nord-est până est)

Istoric

După cronicarul german Johannes Aventinus (1477-1534), zona din Valea Ammer a fost locuită de tribul celtic al Belaunilor mulți ani înainte de Hristos. Regiunea între Isar și Lech în fața Alpilor au fost chemată pe atunci Vindelicia. În jurul anului 14 î. Hr., romanii au cucerit teritoriul și au luat celții capturați. Apoi romanii au construit o stradă de la Verona la Schöngeising, menționată în tradiții vechi sub denumirea  Ambrea. Drumul ei a trecut de asemenea prin așezările Pähl, Fischen, Herrsching, Seefeld și Steinebach. Traseul unei străzi laterale, așa numita Via Claudia Augusta, a trecut prin satul Utting. Lacul a purtat pe atunci numele Ambro Lacus. Cu stabilirea de familii venite din Italia peste acest drum vechi roman, a fost răspândită și credința creștină în această regiune.

Cotropirea regiuni prin hunii în târziul secol al IV-lea d. Hr. a însemnat sfârșitul creștinării. De abia după achiziționarea teritoriului prin familia nobilă a Agilolfingilor din tribul germanic al Baiuvarilor (din 548 Duci ai Bavariei) în prima parte al secolului al 6-lea, credința creștină a revenit, dar mai întâi în forma de arianism (până în 662). După acea au fost inaugurate multe mânăstiri în regiunea prealpină, de asemenea în jurul lui Ammersee. Ctitori au fost mereu conți în slujba ducilor. Prima biserică, consacrată  lui Sf. Gheorghe și dăruită canonicilor augustini a fost fondată de Rathard, conte de Dießen-Andechs în 811 la Dießen. În secolul al 10-lea, biserica acestui colegiu a fost decăzută, fiind reînnoită în 1013 și mutată în centrul de Dießen în 1132.

Renumitul luptător (împotriva ungurilor 947), pelerin și sfânt Rasso von Andechs (n pe la 900-d. 15 iunie 954) a adus de la un pelerinaj în Țara Sfântă (949) câteva moaște pe care le-a depus în capela deja existentului castel Andechs. În 1128 contele Berthold al II-lea (d. 1151) a ordonat primul pelerinaj la moaștele din Andechs, iar în 1132 Conții de Andechs și-au schimbat domiciliul lor la Castelul Andechs. După moartea ultimului Conte de Andechs Otto al II-ea în anul 1248, toate proprietățile au venit în mâinile Casei de Wittelsbach și castelul a fost distrus (dar nu bisericuța).

În 1416 capela cu moaștele a fost pusă sub conducerea colegiului din Dießen. Între 1423 și 1427 a fost construită biserica actuală (parțial reclădită și barochizată după marele incendiu din 1669). Pentru a avea grijă de pelerinajele de acolo, ducele Albrecht al III-lea a Bavariei (1401-1460) a predat biserica ordinului benedictin pe 17 martie 1455, ordonând construcția unui complex de clădiri pentru călugări.

Peste toate secolele acest lac cu mulțimea lui de pește a hrănit săracii și bogații. Dar după retragerea Casei Wittelsbach (ducii rămânând însă proprietari) a rămas mai mult sau mai puțin în mâinile poporului. Astfel Ammersee a fost poreclit "Lacul Țăranilor" în antagonism  cu Lacul Starnberg = "Lacul Principilor". Poate de acea, primul vapor cu aburi a fost dus pe cale în 1879 - deci 28 ani mai târziu decât pe Starnberger See - și deschiderea primei linii de cale ferată a trebuit să aștepte până în 1906 - 52 ani mai târziu decât prima conexiune de la München la Starnberg. Astăzi nu se mai observă aproape nimic de  această dezvoltare "întârziată". Lacul s-a dezvoltat într-o destinație populară de recreere.

Calitatea apei în anii șaizeci al secolului al XX-lea a devenit foarte proastă printr-o eutrofizare progresivă. Datorită  măsurilor ample de reabilitare  din 1971, cum au fost construcția un inel de canalizare menajeră pentru evacuarea de ape uzate produse în comunele în jurul lacului precum punerea în funcție unei stație de epurare la Eching și renovarea celei în bazinul răului Ammer, calitatea apei a fost îmbunătățită în mod semnificativ. Astfel în lac trăiesc din nou multe specii de pește (32) ca de exemplu anghilă europeană, babușcă, biban european, Caracudă, Clean, Coregonus bavaricus (de: Renke), crap, lin, mihalț, păstrăv de lac, plătică, Roșioară, Salvelinus alpinus var. profundus, somn, știucă) sau Văduviță

Din 2008, bucuria familiilor de pescari comercianți, stabilite de secole în regiune, este din ce în ce mai scăzută, pentru că cotele de captură sunt în descreștere, pe de o parte din cauza apei prea limpede cu prea puține substanțe nutritive, pe de alta, pricinuită invaziei cormoranilor în aria protejată în sudul lacul care decimează numărul de pește evident (până la 20 %), vânătoarea pe ei (încă) nefiind dată liberă. Periclită est în special specia Coregonus bavaricus.

Obiective turistice în apropiere (selecție)
 Herrsching: Parcul de cură cu micul palat Scheuermann, promenada lungă cu multe oferte culinare și strada de ceramice, Andechs (vezi mai sus)
 Fischen: Aria protejată (numai cu conduceri)
 Dießen: Biserica Sf. Maria, construită de Johann Michael Fischer (1732-1739), parcul Schaky
 Utting: Casa artiștilor Gasteiger (1913) cu parc și muzeu, fortificație celtică (200 î. Hr.), părți ai străzii romane Via Augusta (sec. I)
 Schondorf: Biserica în stil romanic Sf. Jakob, construită 1150
 Greifenberg: Castelul Greifenberg din secolul al XIII-lea (la 2 km de lac)
 Inning: Biserica Sf. Ioan Botezătorul (1767), pe lângă ea "Casa Împăratului" (Kaiserhaus), unde Henric al II-lea al Sfântului Imperiu Roman a locuit înaintea campaniei împotriva Italiei pentru un anumit timp, începând cu ziua de 15  noiembrie 1021.

Recreere și sport
Lacul reprezintă o zonă importantă de recreere și sport, în special pentru locuitorii capitalei München, deoarece este ușor accesibil cu S-Bahn (tren urban rapid) spre Herrsching (S 8) cu trenul spre Dießen, sau prin autostrada A96 în direcția Lindau, ieșirea Inning sau Greifenberg, dar de asemenea pentru cei din Augsburg, capitala regiunii administrative bavareze Șvabia.
 Pentru drumeți și bicicliști există un circuit mare la și în apropierea apei care trece cu excepții scurte pe teren și drumuri forestiere blocate pentru traficul de autovehicule. Cu excepția biotopului în sud,  malul este complet accesibil.
 De la Herrsching: Posibilitatea vizitei renumitului loc de pelerinaj Andechs cu faimoasa biserică a mânăstirii precum berăria și excelentul restaurant (excursie pe jos ca. 9 km sau cu autobuzul 951).
 Zone de recreere cu plaje de gazon sau pietriș, locuri pentru grătar, terenuri de beach-volei, tenis de masă, boccia, șah în aer liber, cele mai cunoscute în Eching, Herrsching sau Fischen-Aidenried
 Piscine naturale (Schondorf, Utting (cu un turn de 10 m), Stegen (mai ales pentru copii)
 Posibilități pentru sporturi acvatice ca de exemplu scufundare, windsurf, schi nautic,  navigație cu ambarcațiuni cu vele
 Posibilități de pescuit (numai cu licență de pescuit)
 Împrumut de bărci cu vâsle, hidrobiciclete sau electrice
 Vânzare de peste proaspăt sau afumat
 Multe restaurante și cafenele direct pe malul lacului
 Școli pentru windsurf (Herrsching) și navigație (Dießen, Utting)
 Bayerische Seenschifffahrt (Asociația bavareză pentru navigația pe lacuri) operează servicii regulate, circuite turistice și servicii unice excepționale din aprilie până în octombrie cu 4 vase de coastă motor, între altele cu cel mai vechi pe toate lacurile bavareze, vaporul cu zbaturi Dießen din 1908.

Galerie de imagini

Note

Legături externe

Starnberg
Districtul Landsberg am Lech
Districtul Starnberg
Districtul Weilheim-Schongau

Ammersee


Katherine Swynford (1350. – 1403.) bila je treća supruga Johna od Gaunta, prvoga vojvode od Lancastera, sina kralja Eduarda III. Prije toga je bila Gauntova dugogodišnja ljubavnica. Njihova djeca, rođena prije njihove ženidbe, dobili su status zakonite djece Johna od Gaunta tijekom vladavine Gauntova nećaka, Rikarda II. Međutim, kada je Gauntov sin zasjeo na englesko prijestolje kao Henrik IV., izdao je mjeru kojom zabranjuje da oni ili njihovi potomci ikada ostvare pravo na englesku krunu. Međutim, statut parlamenta to nije odobrio te se na to ubrzo zaboravilo.

Život prije Johna od Gaunta
Swynford je imala dvije sestre, Phillippu i Isabel, te brata Walter de Roet. Vjeruje se da je Katherine bila najmlađe dijete u obitelji koja je 1351. godine stigla u Englesku. Udala se za viteza Hugh Swynford 1366. godine. Njezin je suprug služio Johnu od Gaunta, a Katherine je bila pozvana u Gantovo kućanstvo kao guvernanta njegovim kćerima. Gauntova supruga, Blanche, dopustila je Katherininoj kćeri Blanche (po kojoj je dobila ime) da se pridruži odajama svojih kćeri te uživa u istom raskošu.

Kraljevska ljubavnica

Blanche od Lancastera, Gauntova supruga, umrla je 1368. godine, u dobi od 23 godine (najvjerojatnije od "crne smrti", dok joj je suprug bio u inozemstvu. U nekom trenutku nakon njezine smrti, započela je ljubavna veza između Katherine i Johna koja će potrajati do kraja njihovog života.

Kada su njezinog muža pozvali 1371. godine da se pridruži postrojbi u Francuskoj, stradao je od teške bolesti. Širila se glasina da je Gaunt poslao slugu da ga otruje.

Prekid
John je ugovorio politički pogodan brak s Konstancijom Kastiljskom koja je polagala pravo na kastiljsku krunu. Deset godina kasnije, 1381., Katherineina veza s Johnom je završila te je ona napustila njegovo kućanstvo. Kada je Konstancija umrla 1394. godine, Katherine i John su se pomirili.

Supruga Johna od Gaunta

Dvije godine poslije pomirenja,1396., John i Katherine su se vjenčali u katedrali Lincoln. Katherine je postala vojvotkinja Lancastera i druga dama do kraljice. John od Gaunta je umro tri godine poslije i zakopan pokraj svoje prve supruge.

Rikard II., Johnov nećak, oduzeo je Katherine sve naslove i imanja, pa se ona povukla u Lincoln. Katherine je Johna nadživjela za četiri godine, umirući u svojim ranim pedesetima.

Potomstvo
Sa suprugom Hughom Swynfordom:

 Blanche Swynford kojoj je John od Gaunta kumovao na krštenju.
 Thomas Swynford
 Margaret Swynford

Djeca s Johnom od Gaunta:

 John Beaufort, prvi grof od Somerseta (1373. – 1410.)
 Henry, kardinal Beaufort (1375. – 1447.)
 Thomas Beaufort, vojvoda od Exetera (1377. – 1426.)
 Joan Beaufort, grofica od Westmorlanda (1379. – 1440.)

"Majka dinastija"

Ratovi dviju ruža
Joan Beaufort, kći Katherine Swynford, bila je baka Eduarda IV. i Rikarda III.

Nastanak dinastije Tudor
Njihovi potomci su bili članovi ugledne obitelji Beaufort koja je igrala veliku ulogu u kasnijim Ratovima dviju ruža. Henrik VII., začetnik vladarske dinastije Tudor, zasjeo je na englesko prijestolje 1485. godine nakon što je porazio Rikarda III. Polaganje svojih prava na prijestolje je temeljio na činjenici da je njegova majka, Margareta Beaufort, potomak Katherine Swynford i Johna od Gaunta. U to je doba zakonitost putem majčine linije za krunu bilo, u najmanju ruku, dvojbeno. Međutim, nakon pobjede na bitci na Bosworthskom polju i ženidbe Elizabetom od Yorka, Henrik VII. je učvrstio svoju vlast i i dinastiju.

Dinastija Stuart u Škotskoj
Kći Johna Beauforta, Joan, udala se za škotskoga kralja Jakova I. te su njezini potomci bili pripadnici dinastije Stuart.

U književnosti
Jeannette Lucraft je napisala biografiju Katherine Swynford, Katherine Swynford: The History of a Medieval Mistress. Lucraft ju prikazuje kao važnu političku figuru u Engleskoj tijekom 14. stoljeća, kao i njezinu sposobnost manipuliranja društvenih normi u svoju korist.

Alison Weir je također objavila biografiju o njoj i Johnu od Gaunta, tvrdeći:"nema nijednog njezinog preživjelog pisma, nijedna njezina izgovorena riječ nije zabilježena. Ništa od njezinih predmeta nije sačuvano... Njezina oporuka je izgubljena... Ona je slavna, ali paradoksalno, malo se o njoj zna."

Izvori

Životopisi, Engleska
Srednji vijek
Monarhija

Katherine Swynford


La Piedra de Jacob es mencionada incidentalmente en el libro bíblico del Génesis como la piedra que sirvió de almohada al patriarca hebreo Jacob en el lugar llamado más tarde Bethel. Según la Biblia, Jacob tuvo una visión mientras dormía sobre la piedra, a saber: una escalera que subía hasta la morada de Dios. Al despertar, el patriarca fundó un santuario en el lugar y la piedra fue conservada allí como un betilo; un monumento sagrado.
Según la leyenda medieval, recuperada por la corriente del israelismo británico esta piedra se identifica con la llamada piedra de Scone utilizada en la coronación de los reyes escoceses, primero, y del Reino Unido, desde el siglo XVII. Actualmente se encuentra en el Castillo de Edimburgo.

Contexto bíblico
Según el relato que aparece en Génesis (capítulo 28:10-22), Jacob estaba huyendo de su hermano gemelo Esaú, a quien había engañado para poder recibir la bendición de los primogénitos que era dada únicamente por el patriarca que en ese entonces era su padre Isaac. En su viaje, Jacob descansaba en una ciudad llamada Luz y utiliza un grupo de piedras a modo de almohada.

En sus sueños, entonces él vio

Después de despertar, Jacob exclamó: "¡Cuán terrible es dormirse en este lugar que no es otra cosa que la casa de Dios, y esta es la puerta del cielo!" Posteriormente, llamó el lugar Bethel, que se traduce como "Casa de Dios". Él instaló la piedra que había dormido en un pilar, y la consagró. También hizo una promesa a Dios, en referencia a su eventual retorno.

En la historia de Israel
Aunque la piedra de Jacob no se menciona explícitamente después de que el libro del Génesis, es probable que desempeñó un papel en Bethel funcionando como un importante centro sacro, especialmente después de la separación entre el reino de Judá, con Jerusalén como su centro político y religioso, y el reino de Israel, con Bethel y Dan como los centros religiosos.  El profeta Amos durante algún tiempo también vivió en el santuario de Bethel, que fue visto cada vez más como un símbolo nacional y religioso del cisma . En consecuencia, Bethel dejó de ser un centro religioso en el año 722, cuando el Imperio Asirio destruyó el reino del norte y Judá anexo los restos.

Otras tradiciones
Diversas historias escocesas en torno a la Piedra de Scone indican que ha sido utilizadas tradicionalmente para las coronaciones de los reyes de Escocia en la Alta Edad Media, han identificado esta piedra con la piedra de Jacob.
Estas historias también tiene un lugar destacado en la monarquía británica y el israelismo británico, grupo que se basa en un conjunto de creencias que consideran a la monarquía británica como el legítimo heredero de los antiguos israelitas. Desde 1308 hasta 1996, la Piedra de Scone - identificado con la piedra de Jacob - descansó en el la abadía Westminster donde se corona al rey de Inglaterra pero por reclamaciones del gobierno escocés se llegó a un acuerdo para que se mantenga en el Castillo de Edimburgo, Escocia, pero se traslade siempre a la abadía de Westminster para los ritos ceremoniales de la coronación del rey inglés.

Véase también
Piedra de Scone

Referencias

Símbolos de Escocia
Historia de Escocia
Historia de Inglaterra
Objetos bíblicos
Jacob
Piedras

Piedra de Jacob


Vida (Gradačac, BiH), naseljeno mjesto u općini Gradačac.
 Vida (književna forma), kratka prozna biografija trubadura.
 C.D.S. Vida, nogometni klub u Hondurasu.

Vida


SDSL, (symmetric digital subscriber line, simetrik sayısal abone hattı) ADSL'in tersine veri alma ve veri gönderme hızı eşit olan DSL çeşidi. 2 Mb/s hızındaki verilerin tek bir bakır devre üzerinden 2B1Q hat kodunda çift yönlü olarak taşınmasını sağlayan sistemlerdir.

İnternet terimleri
DSL türleri

SDSL


Distribucijska lista, mailing lista (engl. mailing list ili listserv), oblik skupnog dopisivanja elektronskom poštom. Prema nekima postoji mala razlika između distribucijske liste i liste dopisivanja elektronskom poštom.

Vrsta je internetske usluge gdje članovi komuniciraju elektroničkom poštom. Poruke poslane na adresu liste automatski se dostavljaju svim članovima liste. Korist koji učlanjivanjem se postiže jest da član ne mora pamtiti sve adrese, nego slanjem poruke samo na jednu adresu istovremeno je poslao poslati poruku mnoštvu osoba, koje se članovima automatski dostavlja. Uvjet da bi te osobe primile tu poruku jest da su članovi te distribucijske liste. Ovakav sustav skupnog komuniciranja povezuje osobe koje povezuje neki zajednički interes ili su na nekom trenutnom ili stalnom projektu, što znatno olakšava timski rad. Da bi se izbjeglo nespretnosti, zadržao kriterij, omogućila kvalitetna komunikacija, distribucijske liste imaju svoje administratore. Zato se članove prima pozivom uz odobravanje, kontroliranjem i filtriranjem poruka od nekvalitetna ili čak neželjena sadržaja. Zaštita liste je važna zbog zloporaba ili pristupa štetnih programa koji ciljaju oštetiti računala članova, sandučiće elektronske pošte članova ili od programa koji žanju adrese e-pošte.

Problem je osobito u ranijem dobu interneta kad su kapaciteti sandučića i diskova bili znatno manji, a brzina protoka neusporedivo sporija nego danas jest taj što je kad su liste imale mnoštvo članova vrlo brzo su se mogli pretrpati sandučići elektronske pošte svakog člana, osobito ako je komunikacija bila češća.

Svojevremeno su postojali servisi poput Topica (www.topica.com, danas neaktivna poveznica) na kojima se moglo preko ključnih riječi pretražiti distribucijske liste i pregledati distribucijske liste po hijerarhijskoj važnosti za neku temu.

Izvori

Internet

Distribucijska lista


(10 de agosto de 1982) es un luchador profesional japonés, conocido también por su nombre artístico Shinjitsu Nohashi.

Carrera

Toryumon (2002-2004)
Nohashi debutó en Toryumon Mexico el 11 de mayo de 2002 como Koichiro Arai, una versión más pequeña y ágil de Kenichiro Arai, así com su (kayfabe) hermano menor. Arai y Nohashi formaron equipo durante las semanas siguientes, con Koichiro teniendo una aparición en Chikara durante el Chikara Tag World Grand Prix 2003 para competir junto con Skayde. Poco después, Koichiro y Kenichiro comenzaron a aparecer en Toryumon X, donde entraron en un breve feudo con Don Fujii y su versión mini Small Dandy Fujii.

A finales de 2004, Nohashi abandonó su gimmick de mini de Arai y adoptó el de Shinjitsu Nohashi, la versión mini de Jinsei Shinzaki. Nohashi adoptó parte de sus movimientos, e incluso su nombre, Shinjitsu (verdad), era una imitación del de Jinsei (vida). Al poco tiempo, Toryumon X cerró y Nohashi siguió a la mayoría de sus luchadores a Michinoku Pro.

Michinoku Pro Wrestling (2004-presente)
Nohashi fue contratado por Michinoku Pro Wrestling, donde empezó a competir al lado de Jinsei Shinzaki. Tras la Futaritabi Tag Team League 2004, Shinzaki y Nohashi fueron reclutados por The Great Sasuke para formar con él, Kesen Numajiro, Shanao, Kei Sato y Shu Sato una facción face para enfrentarse a Los Salseros Japóneses (Takeshi Minamino, Pineapple Hanai & Mango Fukuda), el principal grupo heel de la empresa.

El 28 de agosto de 2005, después de una serie de derrotas causadas por Shinjitsu, Shinzaki le derrotó en un combate y le envió a entrenar más, de vuelta a Toryumon Mexico. Un año después, Nohashi volvió a la empresa en un combate contra The Great Sasuke, en el que igualmente fue derrotado. Junto con su retorno a MPW, Shinjitsu hizo equipo con Yoshitsune para aparecer en el Dragon Mixture Tournament del evento Último Dragón Fiesta 06, pero fueron derrotados por Kota Ibushi & Fuka en la final. Tras ello, Nohashi consiguió una serie de victorias en el Tetsujin Tournament 2006, en el que fue finalmente vencido por Shu Sato.

En 2010, Shinjitsu se volvió heel y se unió al grupo Kowloon, dirigido por Hayato Fujita. Fue entonces cuando comenzó a luchar bajo su verdadero nombre, Taro Nohashi, por primera vez sin ser la imitación de ningún otro luchador. Haciendo equipo con Fujita, Taro participó en la Super J Tag League de New Japan Pro Wrestling, pero no lograron ganar.

En lucha
 Movimientos finales
 Sakauchi (Crucifix driver)
 Ittokan Headbutt / Tobidashikyoudai (Diving headbutt)
 Nenbutsu Powerbomb (Standing powerbomb) - 2004-2010; adoptado de Jinsei Shinzaki
 Gokuraku-Gatame (Straight jacket double knee backbreaker seguido de straight jacket camel clutch) - 2004-2010; adoptado de Jinsei Shinzaki
 450º splash - 2009; adoptado de Rasse

 Movimientos de firma
 Shinjitsuichiro (Stepover cross armbar rolling cradle pin)
 Ogami Watari (Arm twist ropewalk chop) - 2004-2010; adoptado de Jinsei Shinzaki
 Arm wrench inside cradle pin
 Chokeslam - 2004-2010; adoptado de Jinsei Shinzaki
 Diving crossbody, a veces hacia fuera del ring
 Double knee backbreaker
 Dropkick, a veces desde una posición elevada
 Hurricanrana, a veces a un oponente elevado
 Jumping high kick seguido de belly to back suplex
 Octopus hold
 Running back elbow smash a un oponente arrinconado
 Running big boot
 Running one-handed snapmare seguido de double jump second rope missile dropkick a la cara del oponente
 Second rope springboard moonsault, a veces hacia fuera del ring
 Springboard headbutt
 Suicide dive
 Throat thrust

 Mánagers
 Yukiko Arai

Campeonatos y logros
 Michinoku Pro Wrestling
 Oogamania Cup (2008)
 M-12 Battle Royal (2007)

 Pro Wrestling Illustrated
 Situado en el N°326 en los PWI 500 de 2006

Notas

Referencias

Luchadores profesionales de Japón
Nacidos en Kōbe

Tarō Nohashi


El Partido Socialista Independiente (, OSP) fue un partido político socialrevolucionario de los Países Bajos activo entre 1932 y 1935.

Historia

El partido fue fundado por un grupo centrado en Jacques de Kadt y Piet J. Schmidt el 28 de marzo de 1932. El grupo se separó del Partido Socialdemócrata de los Trabajadores (SDAP) por un conflicto derivado de la prohibición de una publicación de la oposición interna del partido, De Fakkel. Debido a este hecho, la oposición más izquierdista dejó el partido. Se presentó a las elecciones de 1933, en que consiguió 27 000 votos, cerca de obtener un escaño. En 1935 el partido se unió con el Partido Socialista Revolucionario (RSP), con que formó el Partido Socialista Revolucionario de los Trabajadores (RSAP).

Ideología

El OSP era un partido socialrevolucionario marxista ortodoxo, que se oponía tanto al estalinismo del Partido Comunista de los Países Bajos (CPN) como al reformismo moderado del Partido Socialdemócrata de los Trabajadores. El objetivo principal del partido era la revolución proletaria mundial, que reemplazaría el sistema capitalista por uno de consejos obreros. Esto resultaría en la implementación de una sociedad comunista en que la desigualdad, la explotación y las clases sociales serían eliminadas. Sus votantes eran en su mayoría intelectuales de izquierda y obreros cualificados de las grandes ciudades.

Organización

El partido tenía una fuerte base de jóvenes militantes, unidos en la Liga de la Juventud Socialista  (Socialisties Jeugdverbond, SJV). La revista del partido era De Fakkel ("La Antorcha"), por la que realmente se creó la fractura entre el OSP y el SDAP. La Liga de la Juventud Socialista estaba afiliada a la Oficina Internacional de Organizaciones de Juventud Revolucionarias.

Relaciones con otros partidos

El OSP fue deslumbrado por otros partidos de izquierda debido a su fuerte oposición al SDAP y al CPN. Su cooperación con el pequeño RSP redundaría en su unión final en 1935 en el RSAP.

Similitudes internacionales

El OSP es comparable a otros partidos marxistas ortodoxos escindidos de partidos socialdemócratas, como el Partido Socialdemócrata Independiente de Alemania.

Enlaces externos y referencias

 De Cort, B. (2004) Solidariteit in anonimiteit.  (en holandés).
 Lemma Salomon Tas en el Diccionario Biográfico de los Países Bajos (Instituto Huygens de Historia Neerlandesa (en holandés).
 Eekman, M. and H. Pieterson (1987) Linkssocialisme tussen de Wereldoorlogen.
 Vossen, K. (2003) Vrij vissen in het Vondelpark. Kleine politieke partijen in Nederland 1918-1940 pp.82-94
 Entrevista radiofónica a Bart de Cort (en holandés)..
 Elección del cartel del OSP de 1932 (en holandés).

Socialista Independiente
Independiente (Países Bajos)

Partido Socialista Independiente (Países Bajos)


أفغانستان لماذا فيلم مغربي إنتاج سنة 1984 للمخرج عبد الله المصباحي، الفيلم تناول الاحتلال السوفياتي لأفغانستان، وهو من بطولة عدة نجوم عرب وأجانب كاليونانية إيرين باباس، والمصريان الراحلان عبد الله غيث وسعاد حسني إضافة للممثل الأمريكي شون كونري، لكن الفيلم منع من العرض وظل في خزائن المركز السينمائي المغربي.

فيلم أفغانستان لماذا للمخرج عبد الله المصباحي إنتاج 1984 تم تصويره بمناطق تطوان المضيق شفشاون المغربية.

من بطولة الممثل العالمي المغربي حميدو بنمسعود والممثل الإيطالي جوليانو جيما والممثل الاميركي شون كونري سعاد حسني عبد الله غيث محمد حسن الجندي والفرنسي مارسيل بوزوفي وعدة ممثلين مغاربة وأجانب.

قصة الفيلم
قصة الفيلم الذي كتبه المصباحي كانت تدور حول أستاذ جامعي –لعب دوره عبد الله غيث- يعمل بجامعة كابول يناهض الاحتلال السوفيتي لبلاده، وكان يجاهر بإدانة الاستعمار ويصفه بأنه هجوم على حرية شعب مسالم، وهو ما أكدته قساوة الطغاة المحتلين، الذين عمدوا إلى المبالغة في التنكيل بالشعب الأفغاني واستفزازه عبر امتهان مقدساته مثل حرق القرآن الكريم علنا، بحسب موقع عرب لايت.

وفي مواجهة هذا السخط، يقرر الأستاذ الجامعي جمع عدد من المواطنين ويطالبهم بمغادرة كابول والتوجه إلى بيشاور على الحدود مع باكستان، وفي طريقهم ينشر المدرس الجامعي دعوته للتصدي إلى الاحتلال، وخلال فترة وجيزة تصبح هذه المجموعة الصغيرة قوة كبيرة تضم مئات الآلاف الذين قرروا تحدي السوفييت وطردهم من أراضيهم.

ولكن سرعان ما تفجرت الخلافات بين الأفغان أنفسهم، فكل فريق يريد أن يستولي على السلطة وتكون له الكلمة العليا، وكان هذا الصراع الداخلي هو الذي سهل لاحقا اختراق القوات الأمريكية لهذه المجموعات الأفغانية التي تقاوم الاحتلال السوفيتي.

مراجع

وصلات خارجية

 صاحب فيلم (أفغانستان لماذا؟) يشبه العالم بمعسكر جوانتانامو. موقع مجلة الجزيرة.

أفلام دراما مغربية
أفلام مغربية إنتاج 1984

أفغانستان لماذا (فيلم)


Madagaskar, Afrika yakınında bir ada ve ülke
 Madagaskar (film), 2005 yapımı bir animasyon filmi
 Madagaskar: Escape 2 Africa, serinin 2008 yapımı ikinci filmi

Ayrıca bakınız
 Madagaskar Penguenleri, Nickelodeon'da yayınlanan bir animasyon dizi

Madagaskar (anlam ayrımı)


A Igreja Presbiteriana de Myanmar (em mizo: Kawlram Presb Kohhran) é uma denominação reformada, presbiteriana em Myanmar. Foi fundada em 1962, por migrantes indianos do estado de Mizoram, membros da Igreja Presbiteriana da Índia.

História
No período de 1914 a 1950 imigrantes mizo, alguns deles presbiterianos, mudaram-se para os vales Kalay e Kabaw no Chindwin Superior, em Myanmar. Em 1956, a primeira congregação foi fundada na vila de Losau. Com o passar do tempo, a Igreja Presbiteriana da Índia reconheceu que a igreja nos vales de Kalay e Kabaw e nas colinas de Chin precisava de cuidados pastorais e decidiu enviar o pastor Lalthanga (1959-1969) para servi-los.

Em 1962 foi constituída oficialmente a Igreja Presbiteriana de Myanmar (IPM), em nível nacional. À época, a denominação tinha 5.000 membros. Desde então, a IPM estendeu suas atividades para o sul de Chin Hills, divisão de Sagain Superior e estados de Rakhine.

Em 2001, a denominação era formada por 245 igrejas e 33.000 membros.

Doutrina

A denominação subscreve o Credo dos Apóstolos e o Credo Niceno-Constantinopolitano.

Relações inter-eclesiasticas

A denominação é membro da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Denominações presbiterianas em Myanmar
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas

Igreja Presbiteriana de Myanmar


Ilse Lieblich Losa (nume la naștere Ilse Lieblich, ) a fost o scriitoare portugheză de origine evreiască.

Biografie
S-a născut într-un sat din apropiere de Hanovra, în Germania, în familia lui Arthur Lieblich (decedat în 1930, fiul lui Josef Lieblich, care a murit în 1921, și al soției lui, Jenny, și fratele lui Julius, Hedwig și Willy Liebklich) și a soției lui, Hedwig Hirsch (decedată în 1936). A urmat liceul la Osnabrück și Hildesheim, iar mai târziu Institutul Comercial din Hanovra.

Temându-se să nu fie trimisă de Gestapo într-un lagăr de concentrare din cauza originii sale iudaice, a părăsit țara natală în 1930 împreună cu mama ei și cu frații Ernst (născut în iunie 1914) și Fritz. S-a mutat mai întâi la Anglia unde a avut primul contact cu copiii, lucrând într-o grădiniță. A imigrat în Portugalia în 1934, stabilindu-se în orașul Porto, unde s-a căsătorit, în anul 1935, cu arhitectul Arménio Taveira Lespede, dobândind cetățenia portugheză. Fratele ei Fritz s-a căsătorit, de asemenea, cu o portugheză, Florisa Estelita Gonçalves, cu care a avut două fiice, Silvia Gonçalves Lieblich și Angela Gonçalves Lieblich.

În 1943 s-a născut prima sa fiică, Margarida Lieblich Losa (care a murit în ianuarie 1999), a publicat prima sa carte: "O mundo em que vivi" și de atunci, și-a dedicat viața traducerii și scrierii de literatură pentru copii, fiind distinsă în 1984 cu "Marele Premiu Gulbenkian" pentru întreaga sa operă pentru copii. A mai avut o fiică, Alexandra Lieblich Losa. În 1998 a primit "Gran Premio de Crónica" al APE (Associação Portuguesa de Escritores) pentru cartea À Flor do Tempo. A colaborat la diverse ziare și reviste germane și portugheze, iar scrierile sale au fost incluse în mai multe antologii ale autorilor portughezi și a colaborat la alcătuirea și traducerea unor antologii ale scriitorilor portughezi în limba germană. I-a tradus din germană în portugheză pe unii dintre cei mai cunoscuți scriitori.

Scrieri

Romane

Literatură pentru copii

Cronici
 Ida e volta, à procura de Babbitt (1959)
 À flor do tempo (1997)

Onoruri
 9 iunie 1995: a fost numită comandor al Ordinului Infantelui Don Enrique.
 Crucea Federală de Merit.

Premii
 1982: premiul Fundației Gulbenkian pentru cartea Na Quinta das Cerejeiras
 1984: Marele Premiu Gulbenkian pentru întreaga operă
 1989: Premiul Buzduganul de Aur al Bienalei Internaționale de la Bratislava, pentru povestea Silka.

Referințe

Legături externe

 Biografía y obra de Ilse Losa
 Entradas de Ilse Losa en Biblioteca Nacional de Lisboa

Nașteri în 1913
Decese în 2006
Scriitoare germane
Scriitori de limbă portugheză
Femei

Ilse Losa


Veninder er en dansk dokumentarfilm fra 1994 instrueret af Vibe Mogensen.

Medvirkende

 Eda Zökten
 Ann-Sofie Christiansen
 Afshan Kahn

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1994

Veninder (dokumentarfilm)


Ciénega de Zimatlán es una población del estado mexicano de Oaxaca, localizada en la región de los Valles Centrales y en cabecera del municipio del mismo nombre.

Historia
Ciénega de Zimatlán es una población de origen posterior a la conquista de México, a diferencia de muchas otras de su entorno cuyos orígenes son prehispánicos y se remontan los señoríos zapotecos de la región; según la tradición oral y algunas fuentes escritas el origen de la población se remonta al año de 1730 cuando un noble español de nombre Carlos Lavariega obtuvo la posesión del sitio que hoy ocupa la población, era en ese momento un sitio en el cual se acumulaba y estancaba el agua, dando origen con ello a una ciénega, denominada desde entonces como Ciénega de Zimatlán por la cercanía con la población de esta nombre; pretendiendo el nuevo propietario su desecación para utilizar el terreno con fines agrícolas, solicitó al ayuntamiento de Oaxaca que los presos condenados por delitos comunes en dicha ciudad fueran destinados como parte de su pena a la exacavación de una zanja que debería drenar las aguas estancadas en la ciénega hasta desaguar en el cercano río Atoyac; logró cumplir su propósito y esta zanja, denominada Zanja de Celaya y que tuvo una extensión de cuatro kilómetros desaguó la antigua ciénega y subsisten sus restos hasta la actualidad, aunque sin el mantenimiento debido se encuentra asolvada y destruida en algunos puntos.

Tras el término de su labor en la construcción de la zanja, muchos de los presidiarios alcanzaron la libertad y habituados al terreno y viendo la fertilidad del mismo se establecieron junto a la zanja y construyendo casas dando origen definitivo al poblado que hoy es Ciénega de Zimatlán; la población recibió este nombre históricamente, sin embargo, hacia 1910 su denominación quedó únicamente en La Ciénega, finalmente, la ley de División Territorial de Oaxaca del 22 de diciembre de 1942 fijó definitivamente su nombre en Ciénega de Zimatlán.

Localización y demografía
Ciénega de Zimatlán se encuentra localizado en la zona sur de la Región de los Valles Centrales de Oaxaca y en el Distrito de Zimatlán a unos 25 kilómetros al sur de la capital del estado, Oaxaca de Juárez, además se encuentra prácticamente conurbada con la ciudad de Zimatlán de Álvarez, cabecera del distrito; sus coordenadas geográficas son  y a 1 489 metros sobre el nivel del mar; su principal vía de comunicación es una carretera estatal que la une al sur con Zimatlán de Álvarez y en esta población entronca con la Carretera Federal 135.

De acuerdo a los resultados del Censo de Población y Vivienda de 2010 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía la población total de Ciénega de Zimatlán es de 2 753 personas de las que 1 305 son hombres y 1 448 son mujeres.

Cultura

Gastronomía y celebraciones
La Ciénega tiene una riqueza gastronómica popular en la región de los Valles Centrales. Durante las fiestas es común que se ofrezca durante el almuerzo: menudillo, atole blanco, chocolate y pan de yema. Para la comida se sirve el tradicional mole negro, estofado, barbacoa de res o de chivo.

Gran parte de las fiestas familiares (bodas, bautizos y quince años) se celebran en el mes de diciembre, temporada donde las personas que radican en Estados Unidos, regresana visitar a sus familiares.

Danza de los Jardineros
Es una danza religiosa que representa la guerra suscitada en España, entre cristianos y moros, en la que predominó el cristianismo y se baila en honor de la Virgen del Rosario, la patrona del pueblo.

Al ser una representación de la guerra, las mujeres no podían bailar, debido a que las mujeres no peleaban en las guerras; por lo que era común ver hombres, vestidos de mujer, bailando durante esta celebración. Hoy en día las señoritas tienen la oportunidad de participar en la danza.

La participación de los jóvenes en la danza es principalmente para "pagar" promesas hechas a la Virgen del Rosario (patrona del pueblo), pero hay quienes bailan para realizar un servicio comunitario y otros porque se enorgullecen de ser parte de esta tradición tan representativa.

Tradición cultural desde hace un siglo, que se presenta el último domingo del año. Hasta hace un par de años, era una tradición que solo se conocía en la localidad, pero gracias a la labor de difusión de la Asociación "Vociences" se logró dar a conocer la Danza de los Jardineros, en lugares como el Zócalo y el jardín El Pañuelito, en la ciudad de Oaxaca. Presentando esta tradición a nacionales y extranjeros.

Referencias

Notas

Fuentes

 Sánchez Fortino. Reseña Histórica y Datos Estadísticos del Pueblo de la Ciénega, Exdistrito de Zimatlán, Oax. La Ciénega, 27 de septiembre de 1921.

Localidades del estado de Oaxaca

Ciénega de Zimatlán


Sam Hubbard (né le  à Cincinnati) est un joueur américain de football américain.

Depuis 2018, il évolue au poste de defensive end dans la franchise des Bengals de Cincinnati, en National Football League (NFL).

Liens externes

Naissance en juin 1995
Naissance à Cincinnati
Joueur américain de football américain
Defensive end
Joueur de football américain des Buckeyes d'Ohio State
Choix de draft des Bengals de Cincinnati
Joueur des Bengals de Cincinnati

Sam Hubbard


Walter Gebauer (* 2. Oktober 1907 in Thalbürgel; † 3. Mai 1989 in Bürgel) war ein deutscher Töpfermeister und einer der einflussreichsten Keramiker der DDR.

Leben
Walter Gebauer entstammte einer eingesessenen Töpferfamilie. Sein Vater Paul war Töpfermeister, ebenso wie sein Onkel Carl. Nach der Beendigung seiner Schulzeit absolvierte er von 1922 bis 1925 eine Töpferlehre bei seinem Vater in der Werkstatt des Onkels Carl. Hier legte er 1925 auch seine Gesellenprüfung ab. Von 1925 bis 1927 studierte er an der Keramischen Fachschule von Bunzlau. 1931 erhielt er seinen Meisterbrief als Töpfermeister und war seitdem in verschiedenen Manufakturen tätig: u. a. in der Steingutfabrik Wessel in Bonn und an der Staatlichen Majolikamanufaktur von Karlsruhe. Im Jahre 1934 gründete er seine eigene Werkstatt "An der Stadtmauer 1" in Bürgel. Ursprünglich arbeitete er sich ein in die Tradition der volkstümlichen Irdenware mit dem für Bürgel typischen Dekor aus Engobe. Er begann aber auch mit neuartigen keramischen Massen zu experimentieren. 1935 stellte er auf der Leipziger Messe einfache unglasierte Gefäße aus, die mit geritzten und aufgelegten Dekorationen versehen waren. Auch der Umgang mit Bau- und Zierkeramik fand seine Aufmerksamkeit. Die Wirkung der verwendeten Glasuren lag ihm dabei besonders am Herzen.

Im Jahr 1945 wurde er zum Landesobermeister von Thüringen gewählt. In seiner Werkstatt bildete er auch Lehrlinge aus, darunter so prominente wie die Keramikerin Ulli Wittich-Großkurth. Auch seine eigene Tochter Christine ging bei ihm in die Lehre und betrieb seit ihrer Meisterprüfung eine eigene Werkstatt in den Räumlichkeiten des Vaters. Gebauer war künstlerisch-technischer Berater der PGH Kunsthandwerk Bürgel. 1952 wurde er Mitglied im Verband Bildender Künstler Deutschlands (später der DDR). Ab 1964 war er Gastdozent an der Hochschule für industrielle Formgestaltung Halle, Burg Giebichenstein in Halle. Zu seinen Schülerinnen gehörte Ute Lohse. Gebauer hatte eine bedeutende Anzahl Einzelausstellungen und Ausstellungsbeteiligungen. Von 1958 bis 1988 war er auf allen Deutschen Kunstausstellungen bzw. Kunstausstellungen der DDR in Dresden vertreten.

Seit 1994 gibt es den Walter Gebauer Keramik-Preis. Er wird ausgelobt vom Förderkreis Keramik-Museum Bürgel e.V., der ART-regio Kunstförderung der Sparkassen Versicherung und der Bürgeler Töpfermarkt GmbH, die damit den Bürgeler Töpfermeister und Keramiklehrer Walter Gebauer ehren.

Im Keramikmuseum Bürgel werden viele seiner Werke präsentiert. Hier wird anhand typischer Einzelgefäße der Weg eines kreativen und nach eigenen Ausdrucksformen suchenden Töpfers aufgezeigt. Durch die überzeugende Meisterschaft seiner Formsprache hat er sich hohe Anerkennung und Autorität erworben. Sowohl als Ausbilder in seiner Lehrwerkstatt, als Dozent auf der "die Burg" genannten Kunsthochschule Giebichenstein in Halle, wie auch als kompetenter Berater und Partner in anderen Keramik-Werkstätten ist er hervorgetreten. Der Töpfermeister Frank Michaelis hebt auf seiner Internetseite die "Begegnung und Zusammenarbeit mit Walter Gebauer, Bürgel" ausdrücklich hervor. Diese Vielseitigkeit Walter Gebauers wird dokumentiert im Zusammenhang mit bisher noch nicht gezeigten Schriftstücken, Fotos und Gefäßen aus seinem Nachlass. Gebauers Werke finden sich darüber hinaus in zahlreichen Museen weltweit.

Werke (Auswahl)

 Keramik-Vase (1940)
 Steinzeug-Krug (um 1950; im Bestand des Museums für Angewandte Kunst Köln)
 Enghalsvase und Krug (1953; im Bestand des Stadt- und Bergbaumuseums Freiberg)
 Keramik-Vase mit blauer Kristall-Glasur (1966; im Bestand des Kunstgewerbemuseums Dresden)

Einzelausstellungen (Auswahl)
 1962/1963 Rostock, Museum der Stadt Rostock
 1967/1968 Eisenach, Thüringer Museum (mit Margaretha Reichardt und Günther Laufer)
 1985 Erfurt, Galerie am Fischmarkt
 1989 Gera, Museum für Angewandte Kunst
 2007 Bürgel, Keramikmuseum

Publikationen Gebauers (Auswahl)

 Ton in des Töpfers Hand. In: Bildende Kunst, Berlin, 1966, S. 471–474
 Kunsthandwerkliche Keramik. Fachbuchverlag, Leipzig, 1980
 Keramik in der DDR. Tradition und Moderne. Selbstverlag Büchel, Triesen, 1988 (Mitautor)
 Die Entwicklung der Töpfereien in Thüringen nach 1945, dargestellt am Beispiel Bürgel. In: Volkstümliche Keramik aus Europa; Bayerische Schriften zur Volkskunde. Deutscher Kunstverlag, München, 1990. S. 245–248

Literatur

 Gebauer, Walter. In: Dietmar Eisold (Hrsg.): Lexikon Künstler der DDR. Verlag Neues Leben, Berlin, 2010, S. 239/240

 Werner Patzke: Walter Gebauer, ein Töpfer aus Bürgel. In: Bildende Kunst, Berlin, 1957, S. 625–626

 F. Kämpfer: Kunsthandwerk im Wandel, Berlin 1984
 Karlheinz Götze: "Ich bin ein Töpfer und wollte immer gut töpfern" (Walter Gebauer). In: Bildende Kunst, Berlin, 1985, S. 121–122
 Jakobson, Hans Peter: Walter Gebauer – Ein Töpfer aus Bürgel, Jena, 1998
 Behrends, Rainer: Walter Gebauer – Bürgel, hg. vom Förderkreis Keramik-Museum, [2007]
 Ein Töpfer aus Bürgel – Walter Gebauer, Jena Bussert, 1998
 Grete Reichardt, Erfurt Bischleben, Weberin, Walter Gebauer, Bürgel/Thüringen, Keramiker, Günther Laufer, Eisenach, Kunstschmied, Eisenach : Thüringer Museum, 1967
 Keramik aus Bürgel, Rostock : Museum d. Stadt, 1962

Ehrungen
 1962 Goldmedaille der Internationalen Keramikausstellung Prag
 1964, 1965 und 1966 Auszeichnungen in Faenza
 1966 Kunstpreis des Rates des Bezirkes Gera
 1968 Kunstpreis der DDR
 1981 Nationalpreis der DDR III. Klasse
 1987 Hans-Grundig-Medaille

Einzelnachweise

Weblinks

 https://www.bildindex.de/ete?action=queryupdate&desc=Walter%20Gebauer&index=obj-all
 https://nat.museum-digital.de/objects?&persinst_id=1601

Keramiker
Moderne Keramik
Träger des Nationalpreises der DDR III. Klasse für Kunst und Literatur
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1907
Gestorben 1989
Mann

Walter Gebauer


නිදි අග්‍රාවාල් ඉන්දියානු නිරූපිකාවක, නැටුම් ශිල්පිනියක සහ නිළියකවන අතර බිලිවුඩ් චිත්‍රපට තුලින් දැකගත හැකිවේ. ඇය 2017 වර්ෂයේදී ඇයගේ මුල්ම චිත්‍රපටය ලෙස මුන්නා මයිකල් හි රංගනයෙන් දායක විය.''

මුල් අවධිය
නිදි අග්‍රාවාල් උපත ලැබූවේ හයිද්‍රාබාද්හිදී වන අතර හැදී වැඩුනේ බැංගලුරු වලය.

චිත්‍රපට

ආශ්‍රිත

ඉන්දියානු නිළියන්
ජීවත්වන්නෝ
1989 උපත්

නිධි අග්‍රාවාල්