Tapınak Şövalyeleri, Mabet  Şövalyeleri veya Tapınak Tarikatı ( Süleyman Tapınağı ve İsa'nın Fakir Askerleri), tanınmış Hristiyan askerî tarikatlarından biridir. Resmî olarak iki yüzyıl boyunca faaliyette bulunmuşlardır.

Tarikatın kuruluşu ve kimliği
Fransız soylusu Hugues de Payens tarafından 1119 civarında Kudüs'te Hristiyan hacıları korumak için 9 şövalyeden oluşan bir grup kuruldu.  Bu 9 şövalye ile gerek kan gerek evlilik ile bağı vardı.Katolik Kilisesi tarafından resmî olarak 1129 yılında tanınan tarikat kısa zamanda güçlenmiştir. En güçlü zamanlarında askerî varlıkları 20.000'i bulmuştur, fakat bunların sadece %10'u tarikata bağlı şövalyelerdir. Tarikatın ömrü neredeyse Haçlı Seferleri'yle eş olmuştur. Beyaz renkteki eşyaları üzerindeki kırmızı haçlarıyla Tapınak Şövalyeleri zamanlarının en korkulan savaşçılarından olmuşlardır.

Tarikatın askerî kanadı savaşlarda ün kazanırken tarikata bağlı diğer gruplar, Avrupa genelinde ve Kutsal Topraklar'da geniş ölçekte yapılanmışlardır. Kutsal Topraklar'da ve Avrupa'da birçok mevzi inşa eden tarikat bankacılık ve para transferinin ilkel bir formunu bularak Hristiyan hacılara büyük kolaylıklar sağlamıştır.

Haçlı Savaşları'nın ardından tarikata büyük borçları olan Fransa Kralı IV. Philippe'in kafirlik ("Katolik olmayan" anlamında) ve eşcinsellik gibi suçlamalarla, Tapınak Şövalyeleri'nin  ortadan kaldırılması için Papa V. Clemens'e yaptığı baskıların neticesinde 1312'de tarikat ortadan kaldırılıp tüm mal varlığına el koyulmuş ve Tapınakçılar cadı avında olduğu gibi yakılarak öldürülmüşlerdir. Son olarak 19 Mart 1314'te Jacques de Molay (ok. "jak dö mole") ve beraberindeki tarikat üyeleri kazığa bağlanarak yakılmak suretiyle idam edilmişlerdir.

Tarikatın Yükselişi
Birinci Haçlı Seferi'nin ardından birçok hacı Kutsal Topraklar'ı ziyaret etmek için Avrupa'dan yola çıktılar. Fakat savaşlardan sonra düzeni bozulan bu topraklarda, birçoğu haydutlar tarafından soyuldu ve katledildi. 1118 yılında Fransız Hugues de Payens ve arkadaşı Godfred Saint-Omer hacıları korumak amacı ile kuracakları tarikata destek sağlamak için Kudüs Kralı II. Baudouin'e başvurdular. Kral onlara Müslümanlarca Zeytin Dağı olarak adlandırılan Tapınak Dağı'nda bir yer verdi. Mescid-i Aksa'nın da burada bulunması ve Süleyman Tapınağı'nın kalıntılarının da burada bulunduğuna inanılması sebebiyle kurulan tarikat, "İsa'nın ve Süleyman Tapınağı'nın Takipçileri" adını aldı. Kuruluşunda dokuz şövalyenin rol oynadığı tarikat, finansal kaynaklardan yoksun olması nedeniyle tamamen bağışlara bel bağlamıştı. Tarikatın amblemi olarak kullanılan aynı ata binmekte olan iki şövalye de bu sadeliği ve fakirliği simgelemekteydi.

Tarikatın bu durumu fazla sürmedi. Clairvauxlu Bernard, kurucu şövalyelerden birinin yeğeniydi. Troyes kentinde toplanan konseyde tarikatı Papa'ya anlattı ve Papa tarafından resmî olarak onaylandılar. Bundan sonra Papa II. İnnocentius tarafından yayınlanan özel bir fermanla tarikat mensupları bütün ülke sınırlarından serbestçe geçme, vergi ödememe ve Papa dışında hiçbir otoriteye karşı hesap vermeme gibi geniş haklara sahip oldu. Papa'dan gördükleri bu destek sonrasında Avrupa genelinde soylulardan para, arazi ve askerî destek gördüler.

Tarikat kazandığı bu güçle kısa zamanda gelişti. Haçlıların Kutsal Topraklar'da kazandıkları savaşlarda büyük etkileri oldu. Ayrıca ellerine geçen malî güçle ilk çek sistemi sayılabilecek sistemi geliştirdiler. Kutsal topraklara gidecek kişi Avrupa'daki bir tarikat mensubuna parasını yatırıp sadece tarikata üye kişilerin çözebileceği kodlama ile yazılmış bir mektup alırdı. Daha sonra gideceği yere vardığında oradaki üyeden yatırdığı parayı alırdı. Böylece soygunlarda can ve mal kaybı önlenmesi amaçlanmıştı.

Tarikat bağışlar ve kendi yatırımlarıyla elde ettiği gelirlerle Avrupa'nın ve Orta Doğu'nun birçok yerinde kiliseler ve kaleler kurdu. En güçlü zamanlarında Kıbrıs Adası, tarikatın yönetimi altındaydı.

Organizasyon ve Yapılanma
 Tarikat hiyerarşik bir yapılanma içerisinde olmuş; tarikatın başında her zaman Fransız asıllı bir şövalye bulunmuş ve  tarikat Avrupa'nın belirli şehirlerinde ve ülkelerinde bu başkana bağlı birer temsilci ve temsilcilere bağlı daha küçük gruplar şeklinde örgütlenmiştir.

Tapınağın temelde yoksulluk, namus ve itaat yemini eden dokuz asker-keşişle başlayıp bugünkü çok uluslu şirketleri andıran bir görüntüye ulaşması gibi birliğin yapısı da haçlı devletlerin işlerindeki artan rolünü yansıtacak ve destekleyecek biçimde gelişmiştir.

Yapılanma

Büyük Üstât: Birliğin mutlak hâkimidir. 1139 tarihli Omne datum optimum genelgesinin ardından Büyük Üstât yalnızca Papaya karşı sorumlu kılınmıştır. Büyük Üstât sekiz şövalye, dört çavuş ve bir papazdan oluşan 13 kişilik kıdemli bir Tapınakçı seçmen konseyi tarafından seçilirler. Genel olarak seçmen konseyi halihazırda Doğu'da yerleşmiş birini seçmeye gayret eder. Paris Tapınağı'nın Fransız Sarayı için önemini bilen Fransız kralları 1250 yılında Reginald de Vichiers'in seçiminde olduğu gibi Büyük Üstât seçimini etkilemeye çalışırlar. Birlik genişledikçe makam ayrıcalıkları da arttı: Bertrand de Blancfort zamanında (1156-1169) bir Büyük Üstât'in dört atı ve iki şövalye, bir çavuş, bir papaz, bir kahya, bir nalbant, bir aşçı ve bir Saracenli özel yardımcıdan oluşan maiyete sahip olması beklenirdi. Birlik Batı'dan yeni bir parti at getirttiğinde ilk seçim hakkı yine Büyük Üstât'in olurdu. Büyük Üstât'in hemen altında kıdemli yetkililerden oluşan bir konsey bulunurdu.

İhtiyar heyeti: Büyük Üstât'a hem vekillik hem de danışmanlık yapardı. Gerektiğinde, Hugues de Payens'in şövalyelerinden biri olan Andre de Montbard örneğinde olduğu gibi İhtiyar heyeti üyeleri Büyük Üstâtlığa "yükseltilebilirdi". Montbard dört yıl ihtiyar heyetinde görev yaptıktan sonra 1153 yılında kısa süreliğine görevde kalan Bernard de Tremelay'ın Ascalon'da ani ve kötü sonunun ardından Büyük Üstât olmuştu. Büyük Üstâtlar gibi ihtiyar heyetinin de kendi görevlileri vardı.

Mareşal: At ve teçhizat alımı, bölgesel komutanların yönetimi gibi askeri kararların alınmasından sorumluydu.

Bölgesel komutanlar: Belli bir bölgeden sorumluydular:
 Kudüs Krallığı Komutanı: Birliğin haznedarı olarak Krallığı yönetmekte ve krallık içinde Büyük Üstât'la aynı yetkileri kullanmaktaydı.
 Kudüs Şehri Komutanı: Aynı şekilde yalnızca şehrin ustatıydı ve şehir sınırları içinde Baş Üstât statüsündeydi.
 Trablus, Akka ve Antakya Komutanları: Kudüs Krallığı ve şehri komutanlarıyla benzer yetkilere sahiplerdi.

Batı'da önemli Tapınakların olduğu her büyük krallıkta da Büyük Üstât'a hesap vermekle yükümlü bir Üstât vardı. Bu krallıkların başlıcaları şunlardı: Fransa, İngiltere, Aragon, Portekiz, Poitou, Apulia ve Macaristan.

Kumaşçı: Kıyafetlerden ve yataklardan sorumluydu. Aynı zamanda bireylerin özel mülkiyetten uzak durmalarını denetliyordu. Birliğe verilen hediyelerin dağıtılmasından da sorumluydu.

Evler Komutanı: Doğu'daki belli evlerden sorumluydu ve daha yüksek komutanlara hesap veriyordu.

Şövalyeler Komutanı: Kudüs Krallığı Komutanı'nın vekilliğini yürütüyordu.

Turcopolier: Turkopollar yarı Türk asıllı olan ve belli dönemlerde yerel hafif süvari birlikleri olarak toplanan ve görevlendirilen birliklerden oluşmaktaydı. Bu birliklere başkan olarak atanan şövalye.

Ast Mareşal: Piyadelerden ve teçhizatlarından sorumluydu. Genellikle bir çavuş olan standart yetkili acemilerin eğitiminden sorumluydu.

Revir sorumlusu: Hasta ve yaşlı kardeşlerin bakımıyla ilgileniyordu. Bunlar genellikle Outremer ve İber Yarımadası dışındaki Batı Tapmakları'nda ikamet ediyordu.

Beyaz cübbeli şövalyeler: Bunlar birliğe katılmadan önce sivil kıyafetlerini çıkarıp silah ve teçhizat kuşanmaları, savaş alanında değilken giyecekleri kıyafetleri almaları için halihazırda savaş sanatında yetenekli olmaları beklenirdi. Temelde şövalyeler herhangi bir toplumsal gruptan olabilse de (Doğu'daki insan gücü ihtiyacına bağlı olarak aforoz edilmişler de dâhil olmak üzere) İkinci Haçlı Seferi sürecinde şövalyelerin yine şövalye soyundan gelmeleri gerektiğine karar verildi. Her bir şövalyeye üç at ve ona yardımcı olacak, teçhizatını kontrol edecek ve savaşa gitmeye hazır olup olmadığına bakacak bir acemi verilirdi.

Acemiler: Turkopollar gibi acemiler de sadakat yemini etmiş Tapınakçılar değil, belirli bir süre için tutulmuş yerel kişilerdi.

Çavuşlar: Şövalyelere kıyasla daha karmaşık bir toplumsal ve ırksal gruptu. Genellikle Ermenilerden ve Suriyelilerden oluşurdu. Bunlar tek bir atla yetinmek ve kendi acemilerini bulmak zorundaydılar.

Bir Banka Olarak Tapınak

Tapınakçılar tarih sahnesine çıktıkları ilk dönemlerden itibaren güvenilir bankacılar olarak tanındılar. Tapınak aslında Avrupa'nın ilk bankasıydı. Paranın bir Tapınak evine yatırılıp başka birinden çekilebildiği bir kredi mektupları sistemi geliştirdiler. Böylece yatırılan paralar Tapınakçılar'ın sağlam binalarında güvence altında oluyordu. Avrupa'da, Paris Tapınağı'nın görkemli binası finans merkezleriydi.

İkinci Haçlı Seferi sürecinde Birlik ile Fransa kralları arasında uzun soluklu bir iş birliği başladı. II. Philippe'in (1180-1223) hükümdarlığı döneminde Tapınak gerçek anlamda Fransız kraliyet hazinesine dönüştü. Onun hükümdarlığı süresince kraliyet arazilerinden sağlanan gelirler yüzde 120 arttı ve on üçüncü yüzyıl boyunca Tapınağın Paris'teki haznedarı kral tarafından seçildi ve haznedarlar II. Philippe ile onun haleflerinin güvenilir birer danışmanları oldular.

Tapınakçılar'ın kendilerini başarılı birer banker olarak kanıtlamalarında tuttukları titiz kayıtların ve müşterileriyle girdikleri tarafsız ilişkilerin büyük rolü vardı.

Kayıtlar Paris Tapınağı'nın bir banka olarak ne kadar meşgul olduğunun açık bir kanıtıdır. Kayıtlarda -sekiz sayfalık parşömen- tarih, görevdeki Tapınakçı'nın ismi, yatırılan miktarın yanı sıra, kim tarafından, hangi hesaba yatırıldığı ve paranın nereden geldiği belirtilmiştir. Her günün sonunda, toplanan paralar saklanmak üzere sağlam odalara götürülürler. Bu süreçte Paris Tapınağı'nda aktif 60 hesap vardı ve hesap sahipleri arasında saraylılar, din adamları, önemli soylular ve Tapınak çalışanları bulunuyordu. Noel yortusunda, Paskalya yortusunda, Ascension'da ve ayrıca Birlik için özel önemi olan Vaftizci Yahya gibi aziz yortu günlerinde çalışılmazdı. Bu tarihlerin dışında, Tapınak temelde müşterilerin ihtiyacına bağlı olarak iş yapardı.

Papalık da finansal ihtiyaçları için Tapınakçılar'a güvenir hale gelmişti. Tapınakçılar 1163 gibi erken bir tarihte bile Papa III. Alexander'in (1159-1181) bankacılığını yapıyorlardı. Aynı zamanda II. Philippe'in başında olduğu Capet hanedanının finansal işleriyle de ilgileniyorlardı. Birlik öte yandan Papa III. İnnocentius Dördüncü Haçlı Seferi (1202-1204) sırasında sefer harcamalarını yeniden düzenlemek istediğinde de kullanıldı

Tapınağın finansal hizmetleri kredi sağlamakla ve saraylılar ya da soylularla sınırlı değildi. Haçlılar ve hacılar birkaç yıl boyunca Avrupa'dan uzaklaştıklarında Tapınakçılar onların değerli belgelerini ve vasiyetleri ile mallarını da kabul ederlerdi.

Batıdaki Tapınakçılar
Hugues de Payen'in 1127-1129 arasındaki ziyaretinden bu yana onlara bağışlanan topraklar Birliğin zenginliğinin temelini oluşturdu. Malcolm Barber'in belirttiği gibi, "Batıdaki yaygın destek ağı olmasaydı Tapınakçılar ilk ciddi yenilgilerinde yok olurlardı." Başlangıçta Hugues de Payen'in gezisi sırasında ve sonrasında beliren ayrıntılı bağış programıyla elde edilen bu geniş ağ sonradan tapınağın Avrupa şubelerine dönüştü.

Bir Tapınak evi, sonradan etrafına kardeş evleri de alacak biçimde gelişen bir bina olurdu (bir çiftlik ya da bir malikane). Ana ve kardeş evlerden sağlanan gelirlerin tamamı Doğuya yollanırdı. Responsion adıyla bilinen vergi Batı'daki bir Tapınak evinde elde edilen tüm gelirlerin üçte birine eşitti ve Birliğin Kutsal Topraklar'daki çalışmasını desteklemek üzere gönderilirdi. Bu batılı evler genellikle Avrupa'nın büyük kentlerinde, finans merkezlerinde ve limanlarında bulunurdu. Ticaretin olduğu her yerde Tapınakçılar da vardı. Evler Birliğe yalnızca para değil gıda, giyecek, silah ve at da sağlardı. Tapınağın Doğu'da giderek artan rolü düşünüldüğünde verilen bu destek Batı'daki evlerin işleyişinin Birliğin sürekli desteklenmesi açısından çok önem kazanıyordu.

Daha fazla destek bulmak amacıyla Tapınakçılar bir çeşit üyelik sistemi geliştirdiler. Buna göre üye olan bir kişi yaptığı bağışla birlikte bir Tapınak kilisesindeki ayinlere katılabiliyor ya da bir Tapınak mezarlığına gömülme hakkını elde ediyordu. Bazen, bu kişilerin bakacak kimseleri yoksa onlara bir emekli aylığı dahi bağlıyordu.

Tapınağın Batı'daki 9.000 malikanesinin çoğunluğu Fransa'daydı. Fransa'nın ardından İtalya geliyordu. Birliğin Almanya'da da mülkleri olsa da bu ülke daha çok Töton Şövalyeleri'nin egemenliği altındaydı. Aynı şekilde, İber Yarımadası'nda Tapınakçılar Calatrava, Santiago ve Alcântara gibi İspanyol ve Portekiz tarikatlarının yanında daha sönük kalıyordu. İngiltere'de Birliğin merkezi Londra Tapınağı'ydı. Penzance ve Bristol Kanalı'ndaki Lundy Adası'ndan Yorkshire ve Lincolnshire'a dek ülkenin dört bir yanına da şubeler yayılmıştı. Daha net ifade etmek gerekirse, bugünkü İngiliz yer adlarından "Tapınak" önekini taşıyan tüm yerlerin bir zamanlar Tapınak'la bir ilişkisi olmuştur.

On Üçüncü Yüzyılın Eşiğinde Tapınakçılar

Üçüncü Haçlı Seferinin ardından Doğulu Latinler'in pek çoğunun yaptığı gibi Tapınakçılar da 1180'lerin sonundaki felaketlerin ardından elde kalanları yeniden inşa etmeye giriştiler. Her ne kadar Hristiyan hacıların Kudüs'e girmesine izin verilmiş olsa da onlar kendileri gitmediler ve Akka'de yeni bir merkez kurdular. Akka, sonraki 100 yıl boyunca Latin Doğunun en önemli şehri ve Tapınakçılar'ın üssü haline geldi. Tarikat kentteki varlığını on yıllar boyunca sürdürdü ve Alman keşiş Theoderich 1170'lerde bu duruma tanıklık etti. "Surlu Tapınakçı" olarak tanınan tarihçi on üçüncü yüzyılın ortalarında durumu şöyle tarif ediyordu:

"Kentin büyük oranda deniz kıyısına kurulmuş olan en güçlü kısmı bir kale gibiydi. Girişinde 28 feet genişliğinde bir duvardan oluşan yüksek ve sağlam bir kule vardı. Kulenin her iki yanında daha küçük birer kule ve bu kulelerin her birinin üstünde en az bir boğa boyunda altından yürüyen aslanlar vardı. bu dört aslan üzerlerindeki altın ve işçilikleriyle birlikte 1500 Saracen sikkesi değerindeydi ve bakılmaya doyulamaz güzellikteydi. Diğer tarafta Pisans Caddesi'nin yanında başka bir kule vardı ve bu kulenin yanında St. Anne Caddesi'nde Büyük Ustat'ın büyük ve soylu sarayı vardı. St. Anne rahiplerinin evinin önünde kemerleri olan başka bir yüksekçe kule ve çok soylu ve heybetli bir kilise vardı. Deniz kıyısında Selahaddin'in 100 yıl önce inşa ettiği antik bir kule bulunuyordu. Tapınak hâzinesini burada saklıyordu. Kule denize o kadar yakındı ki dalgalar duvarlarına kadar ulaşıyordu. Tapınak bölgesinde şimdi burada tasvir edemeyeceğim başka güzel ve soylu evler de mevcuttu."

Tarikat'ın uzun zamandır aşina olduğu Akka her ne kadar yeni operasyon üssü olarak doğru bir seçim gibi görünse de, Tapınakçılar asıl amacı kendilerinin Doğu'daki ilk tahkimatları arasında olan Amanos'u yeniden kurmaktı. Burası Selahaddinin saldırıları sonucu tanınmaz haldeydi.

Tapınağın kalelerinden Gaston ve Darbsaq Eylül 1188'de Selahaddin'in güçlerinin eline geçerek Tarikat'ın bölgedeki gücünü büyük oranda zayıflatmıştı. Gaston kaynak açısından çok zengin bir alandı, ancak Müslümanlar 1191'de bu kaynak akışının önünü kestiler. Kilikya Ermenistanı Prensi Leo burayı ele geçirdi ve yeniden tahkim etti. Tapınakçılar kaleye erişmeyi denediklerinde ise geri çevrildiler ve böylece orayı Leo'nun elinden almak için uzun bir çatışma dönemine girildi. Leo'nun Antakya ile giriştiği savaş, Ermenistan Kilisesi'nin belirsiz konumu ve Leo'nun soyundan gelenlerin ve onun Antakyalı rakibi III. Boemondo'un akrabalarının düşmanca iddiaları nedeniyle durum biraz karmaşık bir hal aldı. 1211 'e dek Tapınakçılar'la Leo'nun güçleri arasında düzensiz aralıklarla çatışmalar oldu. 1211 yılında Tapınakçılar'a karşı düzenlenen saldırılarda yeni seçilmiş Büyük Ustat Guillame de Chartres yaralandı ve Papa III. Innocentius Leo'yu aforoz etti. Ermeni Kilisesi 1197'den bu yana Roma ile iyi geçinmekteydi. Bu nedenle Leo hakkındaki aforoz kararının kendisini politik olarak güçsüzleştireceğini düşünerek Gaston'u ve diğer Tapınak kalelerini 1213 ve 1216 arasında Tapınağa iade etti.

Tarikat'ın ve Hristiyan aleminin Üçüncü Haçlı Seferi'nin ardından kendini yeniden yapılandırma yönündeki tutumu Papa III. Innocentius'ın (1198-1216) aldığı kararlardan da anlaşılmaktaydı. 1199'da Outremer'deki önderlere hiç kimsenin yeni bir haçlı seferi için yeterince cesarete sahip olmadığından yakınan bir mektup yazdı (Kendisi ise öyle bir sefer için hayli istekliydi). Öte yandan Tapınakçılar'ın özel statülerini pekiştiren bir dizi genelge yayınladı ve din adamlarının Tapınağın haklarına ve ayrıcalıklarına saygı göstermesini istedi. Oldukça net tabirlerle din adamlarına Tapınakçılar'ın kendi mezarlık alanları üzerinde hakları olduğunu ve kendi topraklarında kiliseler yapmakta özgür olduklarını hatırlattı ve onları herhangi bir Tapınakçı'ya ya da Tapınak malına zarar vermemeleri konusunda uyardı. Dahası, din adamlarından, Tapınakçılar'ın vergilerden muaf olduklarını, kendi topraklarından kaynaklanan vergileri toplayabileceklerini ve bu kazançlara asla el konamayacağını unutmamaları istendi. Din adamları Tapınak kiliselerini aforoz edemeyecek ve Tapınak evlerine zarar vermek yasaklanacaktı. Din adamları Tarikat'a belli süreler için hizmet eden kişilerin görevlerinden erken ayrılmalarına izin vermeyecekti. Tapınakçılar'ı başka Hristiyanlar'la savaşmaya zorlayan (İber Yarımadası ve Doğu Avrupa'da olduğu gibi) piskoposlar kınanacak, din adamları Tapınakçılar'ın mallarını ve ayrıcalıklarını gaspçılara karşı koruyacaklar ve bu kurallara uymayanlar aforoz edilecekti. Kararları tanımayan din adamlarına karşı, III. Innocentius Tapınakçılar'ın ayrıcalıklarını öncelikli kılan Omne datum optimum adlı bir genelge daha yayınladı.

Papa Innocentius aynı zamanda Tarikat'ın sıkça kibir günahı işlemekle suçlandığını bildiği için onları ayrıcalıklarını suiistimal etmemeleri konusunda uyardı. Onların, aforoz edilmiş olup olmadıklarına ya da herhangi bir sebeple huzur içinde uyumalarına izin verilip verilmeyeceğine bakmaksızın, parası olan herkesi eksiksiz Hristiyan cenaze töreni ile gömdüklerinden yakmıyordu. Kehanete benzer sözlerle, III. Innocentius Tarikat'ı, uygulamalarını değiştirmedikleri takdirde Şeytanın elçilerine dönüşecekleri konusunda uyarmıştı.

Askeri Taktikler
Tapınakçılar'ın savaş alanındaki ünü eşsizdi. Frenkler Hıttin'de bozguna uğradıklarında, Selahaddin tüm esir Tapınakçılar'ın ve Hospitalier Şövalyeleri'nin idam edilmesi emrini vermişti, çünkü askeri tarikatların Frenkler'in İslam'a karşı en temel silahı olduğunu biliyordu.

Tapınakçılar -diğer Haçlılar'da olduğu gibi- süvarilere ve piyadelere sahiplerdi. Süvariler arasında atlı şövalyeler ve çavuşlar, piyadeler arasında ise okçular ve balta ve mızrak taşıyan birlikler vardı. Şövalyeler Orta Çağın tankları idi. Dev savaş atları ortalama 1,5 metre boyundaydı. Atlara -ki onlara savaş atı denmekteydi- tekme atma, toslama ve ısırma eğitimi verilirdi. Çavuşlar da ata binerdi ancak daha hafif silahlar taşır ve arkadan gelirlerdi.

Taktikler basitti, ancak iyi zamanlama ile oldukça etkili olabilirlerdi. Öncelikle piyadeler koruma sağlar, ardından atlılar asıl dörtnala saldırıyı gerçekleştirirlerdi. İyi zamanlanmış bir saldırı yoluna çıkan her şeyi yok ederdi. Yanlış zamanlanmış saldırılar ise Cresson Kaynakları'nda olduğu gibi felaketlere yol açardı. Arbede sırasında Tapınakçılar Tarikat'ın beauseant adıyla bilinen siyah beyaz flaması havada kaldığı sürece savaş alanında kalmak zorundaydılar. Flama gözden kaybolduğu anda Tapınakçılar Hospitalier Şövalyeleri'ne katılırlar, ya da onların flaması da gözden kaybolmuşsa herhangi başka bir Hristiyan flamasına eşlik ederlerdi. Ettikleri yemine göre savaş alanına daima en önde çıkacaklar ve alanı en son terk edeceklerdi.

Latin Doğu'nun ilk yıllarında Tapınakçılar Haçlıların en iyi eğitilmiş askerleri olarak neredeyse intihar boyutlarında cesaret örnekleri sergileyerek üne kavuşmuşlardı. Bu durum Akka'daki amansız bir saldırıda ölen Gérard de Ridefort'un Büyük Ustatlığı esnasında doruk noktaya ulaştı. Ne var ki, on ikinci yüzyıldan on üçüncü yüzyıla geçilirken, Tapınakçılar eski cesaretlerini yitirmeye başladılar ve savaşta daha temkinli davranışlar sergilediler.

Tarikatın Zayıflayışı
Haçlı Savaşları'nın başlamasından yaklaşık bir yüzyıl sonra savaşın gidişatı Hristiyanlar için değişmeye başladı. Müslümanlar Selahattin Eyyubi gibi komutanların kumandasında Haçlılar karşısında zaferler kazanmaya başladılar. Selahaddin Kudüs'ü, 1187 yılında, özellikle Hittin Savaşı'ndan sonra güçleri kırılan Hristiyanlardan geri aldı. Kudüs'ün kaybıyla tarikat karargâhını kuzeydeki Akka'ya taşımak zorunda kaldı. Hristiyanlar 1229 yılında Kudüs'ü geri aldılarsa da 1244 yılında şehri bu kez Memlükler aldı. Akka'ya taşıdıkları karargâhlarını da 1291 yılında kaybeden tarikat, merkezini Kıbrıs'taki Limasol'a taşımak zorunda kaldı. Bundan sonra askerî açıdan zayıflayan tarikata gelen yardımlar da azaldı. Her ne kadar güçlerini kaybetmiş olsalar da iki yüz yıllık bir yapılanma sonunda tarikat Avrupa'da gündelik yaşamın bir parçası olmuştu ve Papalık fermanı sayesinde monarşiler karşısındaki özerklik de tansiyonu yükseltiyordu. Bir ölçüde zayıflamış olmakla beraber hâlâ ordularının bulunması ve Töton Şövalyelerinin Prusya'da, Hospitalier Şövalyelerinin Rodos'ta yaptığı gibi kendilerine ait bir yönetim oluşturma amaçları sonlarını hazırladı.

1291 Sonrası Tapınakçılar
Outremer'nin sözde geçici kaybının ardından büyük askeri tarikatların birleşmek zorunda olduğu söylentileri ayyuka çıkmıştı. Zira Tapınak ile Hospitalier Şövalyeleri arasındaki sonu gelmez didişme Kutsal Topraklar'ı kaybetmenin sebeplerinden biri olarak görülüyordu. Ancak her iki tarikat da bu konuda hevesli değildi. 1291 yılının ardından Tapınakçılar, Hospitalier Şövalyeleri ve Töton Şövalyeleri kendilerine yeni bölgeler keşfetmeye koyuldular. Hatta son iki grup hedeflerini dahi yeniden belirlemeye yöneldi. Hospitalierler Akdeniz'i temel operasyon bölgeleri olarak seçip denizci bir kimliğe büründüler. Önceleri Kıbrıs'ta konuşlanan tarikat 1306 yılında Rodos Adasını işgal ettiler ve üç yıl içinde orayı kendi üssü haline getirdiler. Bu hamle sayesinde kendilerine Roma'nın ve Avrupalı kralların müdahalesinden uzak görece fazla bir özerklik sağlamış oldular. Bu arada Töton Şövalyeler önce Venedik'e ardından da Prusya'da Marienburg'a yerleştiler. Burada kendilerini tamamen Baltık bölgesindeki paganlarla savaşmaya adadılar. Bu sayede Roma'da uzak durmakla kalmıyor aynı zamanda Ordensland adıyla Prusya'nın yaratılmasıyla birlikte konumlarını sağlamlaştırmış oluyorlardı. Burası gerçek anlamda yaratılmış bir ülkeydi ve askeri bir tarikat tarafından yönetiliyordu. Bu, Tapınakçılar'ın uzun zamandır yapmak istedikleri şeydi.

Languedoc Akka'nin düşmesinden önce çok uzun zaman boyunca Tapınakçılar'ın en fazla tuttukları bölge olmuştu. Ancak kendilerini kısa vadede Kıbrıs'ta buldular. Her ne kadar adayı 1192 yılında Aslan Yürekli Richard'a satmış olsalar da buradaki topraklarını geri aldılar ve Limasol'u ana karargahları haline getirdiler. Ne var ki, 1190'lı yılların hayaletleri hâlâ tam anlamıyla istirahate çekilmemişlerdi. Bu nedenle Tarikat kendisini yerel politikaların içinde buluverdi. Kıbrıs Kralı Henry dönemin en güçlü ve korkulan askeri aygıtının hemen yanı başına gelmesinden çok da hoşnut değildi. 1298 yılında Tapınakçılar'ın davranışları hakkında, her zamanki kibir ve hırs suçlamalarını yönelten resmi bir şikayette bulundu. 1306'da Henry'nin Tapınakçılar tarafından desteklenen kardeşi Amaury lehine tahttan indirilmesi için bir darbe gerçekleştirildi.

Jacques de Molay'ın Büyük Ustat olarak ilk icraatlarından biri 1294-1295 yıllarında Tarikat'a verilen desteği artırmak amacıyla Batıyı ziyaret etmek oldu. Aralık 1294'te Roma'ya vardığında yeni papa VIII. Bonifacius seçiliyordu. Papa Bonifacius, Tapınakçılar'a Outremer'de sahip oldukları ayrıcalıkları Kıbrıs için de tanıdı. Bu durum Kral Henry'yi değilse de Jacques de Molay'ı çok memnun etti. İtalyan yarımadasından daha fazla yardım eli de uzanıyordu. Napoli Kralı II. Charles Tarikat'ı gıda ihracatından alınan vergilerden muaf tuttu. Bu tür yardım tekliflerinin gelmesinin ardından Jacques Avrupa'daki diğer saraylara da yazmakta gecikmedi. Paris ve Londra'ya gitti. I. Edward daha önce Fransızlar ve İskoçlarla anlaştığı bir haçlı ordusu sağlayacağına söz verdi, ayrıca Tapınağı Londra Tapınağından Kıbrıs'a gönderilen paraların vergilerinden muaf tuttu.

Daha önceki haçlı seferlerinde olduğu gibi Tapınakçılar 1300'den itibaren Doğu'da askeri bir varlığın oluşturulması konusunda merkezi bir rol üstlendiler. Moğollar'ın Kutsal Topraklar'a döneceklerine ve Kudüs'ü Memlük kontrolünden çıkararak Frenkler'e vereceklerine inanılıyordu. Tapınakçılar, 1300 yazı boyunca Mısır ve Suriye'nin kıyı şehirlerine bir dizi akın düzenleyerek olası bir saldırının önünü açmaya çalıştılar. Kasım ayında anakarayı işgal için hazırlıklara başladılar. Altı yüz şövalye, Gazan Mahmud Han komutasındaki Moğollar ve Kral Hetoum komutasındaki Ermeniler'den oluşan birleşik bir gücün gelmesini beklemek üzere Ruad'a gönderildi. Moğollar ve Ermeniler nihayet Şubat 1301'de Tortosa'ya vardıklarında orada kendilerini hiç kimse karşılamadı; herhangi bir takviye güç belirtisi yoktu, Tapınakçılar vazgeçip Kıbrıs'a geri dönmüşlerdi. Daha kötüsü, bu başarısız girişim için Ruad'ın kullanılması Mısır'daki Memluklar'ı harekete geçirdi ve 1302'de garnizon bir Memluk saldırısı sonucu yerle bir edildi. Bu, Outremer'deki son Tapınak mevzisinin yitirilişiydi.

Tutuklamalar ve Tarikatın Dağılışı

1307 yılında tarikatın başındaki isim olan Jacques de Molay, tarikatı Hospitalierlerle birleştirmek istedi fakat bir anlaşmaya varamadılar. Her iki tarikat da konuyu Papa'ya taşıdı. Fakat bu sırada Papa, özellikle son yıllarda tarikat hakkında yapılan suçlamalardan rahatsız olduğu için Fransa Kralı IV. Philippe'in baskısıyla tarikatı aforoz etti ve tarikat üyeleri tutuklanarak işkence altında kabule zorlandıkları suçlamalardan dolayı idam edildiler. 1312 yılında Papa Tarikatı resmî olarak dağıttı ve mülklerinin birçoğunu Hospitalier Şövalyeleri Tarikatı'na geçirdi. Rivayete göre, Molay yakılırken Papa'yı ve Kral'ı lanetleyerek sene sonuna kadar onların da öleceğini söyledi. Hem Kral hem de Papa aynı sene içinde öldüler (1314). Tapınakçılar tarikatının hayatta kalan üyeleri başta İskoçya olmak üzere Papa'nın elinin uzanamayacağı yerlere dağıldılar. Tarikat'ta otuzuncu derece olarak kurulan "Siyah ve Beyaz Kartal Şövalyesi" mertebesinin (İng. Knight of the Black and White Eagle) öğretisinin ve hedefinin, Jacques de Molay'nin (ok. "jak de mole") intikamını almak için IV. Philippe öldürmek olduğu -daha geniş anlamda Katolik Fransız monarşisini ve bütün Katolik monarşileri yok etmek olduğu- ve IV. Philippe'i onların öldürdüğü söylenir.

Tutuklamalar
Tapınak ile Hospitalier Şövalyeleri'nın birleştirilmesi söylentisi Kasım 1305'le V. Clemens'in papa seçilmesiyle yeniden alevlendi. Papa, Jacques de Molay ile Hospitalier Şövalyeleri'ın Büyük Ustadı Fulk de Villaret'i bu konu üzerindeki düşüncelerini yazmaları ve anlatmaları için davet etti. Jacques de Molay'a göre bu fikir savunulabilir değildi. 1306 yılında Papa'ya gönderdiği mektupta birleşme ya da birleşmeme sonucunda olacakları tarttı ve aynı hedeflere sahip olsalar da her iki tarikatın bağımsız iken daha iyi işleyebileceği sonucuna vardı. Papa Clemens de yeni bir haçlı seferi konusunda de Molay'ın düşüncelerini sordu. Büyük Ustat ikinci bir mektupla yanıt verdi, geçmişteki seferler ya Birinci Haçlı Seferi'nde olduğu gibi "passagium generale "yani herkesin katılabileceği şekilde ya da daha sonraki seferlerde olduğu gibi "passagium particulare"  yani sınırlı sayıdaki profesyonel askerin belli bir hedefe odaklanacağı şekilde gerçekleşmişti. De Molay dönemin yaygın görüşüne karşı çıktı ve Ruad'ın kaybedilmesi örneğini vererek passagium generale'nin tek çözüm yolu olduğunu savundu. Papa Clemens ikna olmadı ve de Molay ile de Villaret'i sorunu daha fazla tartışmak amacıyla Fransa'da buluşmaya çağırdı. Toplantı -1306 yılı Azizler Günü'ne denk getirilmişti- Papa'nın mide iltihabına yakalanması sebebiyle mecburen ertelendi. De Molay 1306'nın sonlarında ya da 1307 başlarında Batı'ya ulaştı. Hospitalier'lerin Rodos'taki işleriyle meşgul olan Fulk de Villaret ise ertesi yaza kadar gelemedi.

De Molay ile Papa Clemens Haospitalier'lerin Büyük Üstadı'nın Fransa'ya gelmesini beklerken üçüncü bir sorun ele alındı. İki yıl önce tarikattan ihraç edilen birkaç şövalye tarafından Tapınakçılar'a ağır biçimde ahlaksızlık suçlamaları yöneltilmişti. De Molay Papa'dan Tarikat'ın saygınlığının kurtarılmasını istedi. 24 Ağustos'ta Papa Fransa Kralı IV. Philippe'e Tarikat'a yönelik suçlamalara inanmakta zorlandığını ancak Tapınakçılar'la ilgili çok fazla tuhaf şey duyduğu için 'büyük bir keder, endişe ve kalp kırıklığı' içinde bir soruşturma yapılmasına karar verdiğini yazdı. IV. Philippe'ten bundan daha fazlasını yapmamasını istedi. Ama Fransız kralı onu dinlemedi. 13 Ekim günü şafak vaktinde görevliler içlerinde Paris Tapınağı'ndan alınan Jacques de Molay'ın da olduğu Fransa'daki tüm Tapınakçılar'ı sapkınlık, homoseksüellik, küfür ve İsa'yı inkâr etme suçlarından tutukladılar.

Yargılanma

IV. Philippe'in yaptıkları Avrupalı kraliyet aileleri arasında güvensizliğe yol açtı. Aragonlu II. Jaime Tarikat'a yöneltilen suçlamaların uydurma olduğuna inanan tek kişi değildi. Onlara göre müflis durumda olduğu herkesçe bilinen IV. Philippe Tapınağın büyük varlığına göz dikmişti. Fransız kralının, cüretkarlık ve küstahlık konusunda çağdaşlarını ilk defa hayrete düşürdüğü söylenemezdi. 1303 yılında Papa VIII. Bonifacius'u kaçırarak Fransa'ya getirip Tapınakçılar'a yönelttiklerine benzer suçlamalarla itham etme teşebbüsünde bulunmuş ama çabası sonuçsuz kalmıştı. Ancak bu suçlamalar Bonifacius'un ölümüne neden olmuştu. IV. Philippe öte yandan İtalyan bankacıları Lombardlar'a karşı uzun soluklu bir mücadeleye girişmiş, sonunda onları tutuklayarak 1311 yılında ellerindeki tüm varlıklarına el koymuştu. Temmuz 1306'da Yahudiler tutuklanmış ve krallıktan kovularak tüm mallarına el konmuştu. Yanı sıra, IV. Philippe birçok defa madeni paraların değerini düşürmüştü. 1306'da kızgın bir kalabalıktan kaçarken Paris Tapınağı'na sığınmak zorunda kalmıştı. İşte bu Tapınak yerleşkesinin içindeyken onların varlıklarını görünüşte hiçbir zaman bitmeyen finansal sorunlarına çare bulmak amacıyla kendi üstüne geçirme planları yapmış olabilir. Ağustos 1307'de Papa Clemens, IV. Philippe'e mektup yolladığında Fransız kralının çoktan kararlar verdiği anlaşılıyor. Zira 14 Eylül'de de Tapınakçılar'ın tutuklanması için talimat vermişti.

Tapınakçılar'a yöneltilen temel suçlamanın sapkınlık olması, IV. Philippe adına, Tarikat'ı yok etme mücadelesinin kendisini büyükbabası IX. Louis ile aynı konuma yerleştiren kişisel bir haçlı seferi olduğunu gösteriyor. IV. Philippe yalnızca küstah bir zorba değil, aynı zamanda tutuklamaların ardındaki diğer başlıca figür olan Mühürdar Guillame de Nogaret gibi fanatik bir dindardı. De Nogaret her şeyden öte IV. Philippe'ten daha yobaz biriydi ve kimi zaman onun Tarikatçılara yönelik oyunların ardındaki asıl kişi olduğu düşünülüyordu. On dördüncü yüzyılın başlarında sapkınlık ve büyücülük korkusu yaygındı ve kulübelerinde yaşayan köylülerden paranoyak papalar ve krallara dek toplumun her kesimine nüfuz etmişti. Papa Bonifacius'ye yöneltilen sapkınlık suçlamaları IV. Philippe'e ve de Nogaret'ye göre Papa Şeytanın tarafındaydı ve Tapınakçılar'a yönelik benzer suçlamalar bu durumdan kaynaklanıyordu.

Genelde Fransız sarayının kuklalığını yapan zayıf bir papa olarak görülen Papa Clemens, IV. Philippe'in öfkesini üzerine çekecek olsa da, Tapınakçılar'a yönelik suçlamaların gereğini yapmadı. Şüphesiz ki, Papa Clement de öfkeliydi. Tarikat yalnızca Roma'ya hesap verdiğinden IV. Philippe'in Tapınakçılar'ı kendi himayesi altındaki topraklarda tutuklamaya kalkışması yasa dışıydı. Üstelik aynı dönemde de Nogaret aforoz edilmiş bir kişiydi. 27 Ekim'de IV. Philippe'e yazdığı bir mektupta Papa Clemens, IV. Philippe'in, Tapınakçılar'ı tutuklayarak "bizlere ve Roma Kilisesine yönelik açık bir saygısızlık" sergilediğini ve "tüm yasaları ihlal ettiğini" yazmıştı. Papa Clemens'in bizzat Kilisenin tehdit altında olduğu fikri artık üzerine gidilmesi gereken gerçek bir sorundu.

Papa Clemens'in IV. Philippe'e yazdığı mektuptan iki gün önce 25 Ekim'de Jacques de Molay, Paris Üniversitesi'nden bir heyetin önünde İsa'yı reddettiği ve Haç'a tükürdüğü itirafında bulunmuştu. Tutuklu bulunan diğer önemli Tapınakçılar'dan da benzer itiraflar gelmişti. Bu bir skandaldı ve Paris'te Tarikat'a öfkelerini kusan kalabalıklar sokaklardaydı. Bu durum IV. Philippe'in işine geldi. Böylece Papa Clemens'e Tapınakçılar'ı görüldükleri her yerde tutuklanmalarını sağlayacak bir ferman yazması için baskı uyguladı. Sonunda 22 Kasım'da Papa Clemens boyun eğdi ve "Pastoralis praeeminentiae" adlı bir genelge yayınlayarak Avrupa'daki tüm Tapınakçılar'ın tutuklanmasını emretti.

Ancak IV. Philippe diğer yöneticilerin de onu takip edeceğini sanarak çok yanılıyordu. Aragonlu Kral II. Jaime kuşkuluydu, İngiltere Kralı II. Edward olabildiğince uzun zaman olabildiğince az şey yaptı, Almanya'da genel bir güvensizlik hakimdi, Kıbrıs'ta suçlamalara kesinlikle inanılmıyordu. İtalya'da durum eyaletten eyalete farklılık gösteriyordu. Napoli ve Papalık eyaletleri hemen harekete geçtiler, Lombardiya'da Tarikata yaygın bir destek vardı, aslında tüm ülkelerde tutuklamalar gerçekleşti ancak itiraf elde etmekteki başarı, ülkelerin ya da eyaletlerin işkenceye izin verip vermemesine bağlı olarak değişiyordu. Örneğin işkencenin kanunen yasaklandığı ya da yalnızca Papa Clemens'in ısrarı sonucu nadiren uygulandığı İngiltere'de ve İber Yarımadası'nda Tapınakçılar'dan çok az itiraf elde edildi. Napoli ve Papalık eyaletlerinde Engizisyona sözde "dini prosedür" adı altında işkence yapma hakkı verilmişti. Buradaki itirafların sayısı, şaşırtıcı olmayan biçimde, daha fazlaydı. Yine de her bir Tapınakçı'nın işkenceye maruz kaldığı -içlerinde Molay da vardı- Fransa kadar değildi.

Tapınakçılar'ın itirafçıları, hiç şüphe yok ki yapılan işkencenin boyutlarına göre çeşitlilik arz etmekteydi. Pek çoğu kabul törenlerinde Haç'ın üzerine tükürdüklerini, bastıklarını ve işediklerini, ayrıca İsa'nın sahte bir peygamber olduğuna inandıklarını itiraf ettiler. Kabul töreni aynı zamanda sırt ve karın bölgelerine kondurulan müstehcen öpücükleri de kapsıyordu. Hatta bazıları kıç ve penis öptüklerini de itiraf ettiler. Takdis töreninin Topluluk haricinde yapıldığı söyleniyordu. Bir çokları Baphomet adlı bir puta taptıklarını da itiraf ettiler. İtiraf edenlere göre değişiklik göstermek üzere bu put ya sivri başlıydı ya da üç yüzlü bir kafaya sahipti. Diğerleri de onun sakallı bir adama, kadına ya da bir kediye ait olduğunu söylediler. Bunların yanı sıra şeytani kadınlarla ilişkiye girdiklerini ve yeni doğan çocukları öldürdüklerini itiraf edenler de vardı.

Papa Clemens, itirafların bir Papalık konseyi önünde de duyulması için ısrar etti. 24 Aralık'ta Jacques de Molay ile diğer önemli Tapınakçılar huzura çıkarıldılar. Artık IV. Philippe'in ellerinden görünüşte uzaklaşmış olan Molay itirafını reddetti ve bu itirafları yalnızca işkence altında yaptığını söyledi. Diğer Tapınakçılar da aynı beyanda bulundular. Belirtmek gerekir ki, bu durum IV. Philippe ile de Nogaret'nin Tarikat'ı bir kerede çabucak ortadan kaldırma girişiminin hızla sonuçlanması ve Fransız Sarayını Avrupa'nın de facto lideri ve Tek Gerçek İnancın Savunucusu yapma umutlarını suya düşürdü.

Papa Clemens, bir şekilde altta kalmamak için Şubat 1308'de duruşmaları iptal etti. IV. Philippe vakit kaybetmeden soruşturmanın yasal zeminini güçlendirmek amacıyla Paris Üniversitesi akademisyenlerine başvurdu. 25 Mart'ta verilen yanıtta akademisyenler IV. Philippe'in yeterince dayanağa sahip olmadığını bildirdiler. Kral öfkeleniyordu. Mayıs ayında halkın çoğunluğunun desteğini kazanmak amacıyla Meclisi toplantıya çağırdı. Bu da çare olmadı. Tapınakçılar'a yönelik halk desteği artarken Krala dönük güvensizlik baş gösteriyordu.

Haziran ayında Papa Clemens'in, olayın kontrolünü Fransız Sarayı'nın elinden Kilise'ye kaydırmak amacıyla Poitiers'e gitmesi bardaktan taşan son damla oldu. IV. Philippe 72 Tapınakçı'yı itiraflarını tekrarlamaları için onun huzuruna gönderdi. 27 Haziran'da Papa Clemens itirafları dinledi ve davayı ele almak için iki soruşturma yapmaya karar verdi, birinde Tarikat'a tümüyle bakılacak diğerinde ise bireysel olarak Tapınakçılar incelenecekti. Papa Clemens'in en sonunda IV. Philippe'in dilediği gibi hareket etmeye başlamasının sebebi Fransız birliklerinin boşalttığı bir kasabada resmen bir ev hapsinde olmasıydı. Yazın geri kalan bölümü bürokratik işlemlerle geçirildi. Her iki komisyon da sürekli çalışma halindeydi. Yalnızca Ağustos ayının bir gününde yaklaşık 500 mektup gönderilmişti. Chinon'da tutulan De Molay ve diğer Tapınak liderleri daha önceki inkârlarını inkâr ettiler. Artık işler IV. Philippe'in istediği gibi gitmeye başlamıştı.

Ancak yine de bu kadar kolay olmayacaktı. Kanıtların tamamını düzenlemek umulandan daha uzun sürdü. IV. Philippe sabırsızlanıyordu. Papalık duruşmaları bir yıl sonra 22 Kasım 1309'a kadar başlayamadı. Jacques de Molay 26 Kasım'da mahkeme önüne çıktı ve Tarikat'ı savunma isteği olduğunu ancak kendisi "fakir, ve okuma yazması olmayan bir şövalye" olduğu için bunu yapamayacağını dile getirdi. Dönemin artan legalizmi ile uyumlu çalışır gibi görünen diğer askeri tarikatların aksine de Molay yönetimindeki Tapınakçılar Batı'nın değişen politik iklimiyle ilgisiz gibiydiler ve bunun sonucu olarak yönetimlerinin hiçbir yasal dayanağı yoktu. Bu da onların sonunu hazırladı. De Molay iki gün sonra başka kanıtlar verdi ve Tarikat'ı savunmaya muktedir olmadığını tekrarladı. Bunun üstüne yalnızca hem kendisini hem de Tarikatını kişisel bir iradeyle aklayabileceğine inandığı tek kişi olan Papa Clemens dışında kimseyle konuşmayacağı şeklinde bir gaf yaptı.

IV. Philippe'in adamları tutuklu Tapınakçılar'a Büyük Ustat'inin kendilerini savunamadığı haberini ulaştırdılar. Bunun onların moralini bozmasını bekliyorlardı. Plan bir süreliğine işe yarar gibi göründü. Ne var ki, Şubat 1310'da duruşmalar tekrar başladığında Bolognalı Peter ile Provinsli Reginald adlı iki Tapınakçı 1307 yılına dek yasal çalışmalar yapmış olmanın getirdiği avantajla, öne çıktılar ve Tarikatlarını yöneltilen tüm suçlamalara karşı savunmak istediklerini dile getirdiler. IV. Philippe'in Tapınakçılar'a kendilerini savunmalarına izin vermekten başka çaresi yoktu. 1 Nisan günü Tarikat'ın masumiyetine dair ikna edici bir konuşma yaptılar. Özellikle Bolognalı Peter Tapınakçılar'ın tamamen masum olmakla kalmayıp zalim bir tuzağa düşürüldüklerini de dile getirdiği güçlü bir savunma yaptı. Engizisyoncular'ın yalnızca duymak istediklerini almalarını sağlayan işkence kullanımına saldırdı (bir Tapınakçı işkenceyi durdurmak için Tanrıyı öldürdüğünü dahi itiraf etmişti). Halbuki kendilerine IV. Philippe tarafından işkence yapılmayacağına dair söz verilmişti.

Haziran 1308'de Poitiers'de Papa Clemens'i sıkıştırmasına benzer biçimde IV. Philippe bir kez daha üste çıktı. 11 Mayıs'ta tutuklu kardeşler arasında savunmalarına dair güven duygusu güçlenmekteyken itiraflarını inkâr eden 54 Tapınakçının sapkınlıkta ısrar suçundan kazığa bağlanarak yakılacağı duyuruldu. Ertesi gün Tarikat'ın 54 üyesi etraflarını saran alevlerin içinden masum olduklarını haykırıyorlardı. Provenceli Reginald hapisten kaçtı, ama tuhaf şekilde geri geldi. Bolognalı Peter ise kayboldu ve bir daha hiç görülmedi.  Tarikat'ın kendini savunacak kimsesi kalmamıştı ve Tapınakçılar'ın savunması tamamen çökmüştü.

Tapınak Şövalyelerinin Yargılanış Kronolojisi

1314 Sonrasında Tapınakçılar
On dokuzuncu yüzyılın tanınmış Katolik teologlarından ve tarihçilerinden biri olan Ignaz Dollinger'e bir defasında tarihin en kötü gününün hangisi olduğu sorulmuştu. Cevap vermekte gecikmedi: O gün, Tapınakçılar'ın Fransa'da tutuklandıkları 13 Ekim 1307 Cuma günü idi. O dönemde, tutuklamalar emsalsiz boyutlardaki bir suç olarak görülmüştü. Dante IV. Philippe'i Pontius Pilate ile kıyaslamış ve Purgatoria'da onu açgözlülükle suçlamıştı. Ardından Tapınakçılar'ı çevreleyen söylenceler hızla gerçekleşmeye başlamıştı: Papa Clemens, Jacques de Molay'ın onu bir yıl içinde Tanrı huzurunda buluşmaya çağırmasından bir ay sonra öldü, IV. Philippe 29 Kasım 1314'te bir av kazasında öldü. Tüm bu ölümler Jacques de Molay'ın lâneti olarak görüldü.

Her ne kadar yargılamalar ve baskılar Tapınak Tarikatı'nın yok olmasına yol açtıysa da, başka konularda işlevsiz kaldı. IV. Philippe Tapınakçılar'ın hazinesine ulaşamadı ve Tarikat'ın topraklarının büyük kısmı Hospitalier Şövalyeleri'ne geçti. Ayrıca kaç tane Tapınakçının gerçekte tutuklandığı belirsiz kaldı (rakamlar 2000 ila 15000 arasında değişmektedir) ve aynı şekilde kaçının kaçtığı da bilinmedi. Tarikat'ın bir çeşit tüyo aldığı açıktı: 13 Ekim olaylarından kısa bir süre önce Jacques de Molay Tarikat'ın kural kitaplarını ve hesap defterlerini istedi ve tamamını yaktı. 1307 yılında Tarikat'tan ayrılan bir kardeşin "akıllıca" davrandığı söylendi, zira belirsiz bir tehlike yaklaşmaktaydı. Tüm Fransız karargahlarına uyarılar gönderildi. Tarikat'ın ayinleri ve işleyişi hakkında bilgi vermek yasaklandı.

Tarikat'ın IV. Philippe'in planlarının uygulamaya konduğunu biliyor olması Fransız kralının Tarikat'ın hazinesine niçin ulaşamadığını açıklayabilir. Hazinenin tutuklamalardan kısa süre önce Paris Tapınağı'ndan kaçırılarak nehir yoluyla Tapınakçılar'ın ana deniz üssü La Rochelle'e ulaştırıldığı söylenmektedir. 1307 sonbaharında kaç adet Tapınakçı gemisinin La Rochelle'den ayrıldığı bilinmemektedir -elbette ne taşıdıkları da- ancak bilinen bir şey vardır: Tapınak donanması birdenbire ortadan kaybolmuştur.

Popüler kültürde Tapınakçılar
 2014 - 2019 yılları arasında TRT 1'de yayınlanan "Diriliş Ertuğrul" dizisinin 1. sezonunda, konu bakımından ağırlıklı olarak Tapınak Şövalyeleri işlenmiştir. Dizide, Antakya'da yer alan ve Amanos Dağları'na kurulu olan bir kaleyi kendilerine karargâh edinmiş olan tarikatın Halep, Şam ve Konya'ya kadar uzanan istihbarat şebekesine konu olarak yer verilmiştir.
 2003 - 2005 yılları arasında Show TV ve Kanal D'de yayınlanan "Kurtlar Vadisi" dizisinde 2005 yılında ekseriyetle dünya düzeninin sahibi olarak gösterilen Tapınakçılar işlenir. Kurtlar Vadisi'nin devamı niteliğinde olan ve 2007-2016 yılları arası süren Kurtlar Vadisi Pusu dizisinde son gözükmelerinden tam 8 yıl sonra yani 2013'te yeniden diziye dahil olurlar. Dünya düzeni daha sık biçimde anlatılır. Son bölüm olan 300. bölümde dizinin başkarakteri Polat Alemdar, Tapınakçılar'ı öldürür.

Dış bağlantılar

 Sean, Martin (Tr.çev.: Barış Baysal) (2009) Tüm Gizemleriyle Tapınak Şövalyeleri Istanbul: Kalkedon Yayıncılık, ISBN 978-605-5679-16-3
 Barber, Malcolm (Tr.çev.: Nuri Plümer) (2008) Tapınak Şövalyelerinin Yargılanışı, Ankara: Phoenix Yayınevi ISBN 978-605-5738-02-0

Kaynakça

Haçlılar
Haçlı Seferleri
Şövalyeler
1119'da kurulan oluşumlar
Katolik örgütler

Tapınak Şövalyeleri


Gabriel VI d'Alexandrie (mort vers  ? ) est le  patriarche copte d'Alexandrie.

Biographie
Vers 1466, il est abbé d'un des monastères du Ouadi Araba lorsque selon les Bollandistes il succède à  Mathieu II

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Patriarche d'Alexandrie
Date de décès incertaine (XVe siècle)
Pape copte orthodoxe du XVe siècle

Gabriel VI d'Alexandrie


Radarul P-3 (în rusă "Пегмантит-3" sau "Дурачок", după clasificarea NATO "Dumbo") a fost o stație de radiolocație (radiotelemetru) sovietică de descoperire și dirijare exploatată din anul 1945 în fosta URSS. A fost și în înzestrarea Armatei României din anul 1952. În anul 1969 acest radar a fost scos din exploatare.

Scurt istoric
La 20 martie 1943, Institutul 20 de Cercetări Științifice (NII-20) din Moscova (organizație creată în anul 1921 ca Birou Tehnic Spacial și care se ocupa cu invențiile militare cu destinație specială) primește comanda să includă în tema sa de cercetare un nou radar de avertizare timpurie. În mai 1943 NII-20 a trecut la elaborare și în curând a fost creată stația de radiolocație «Бирюза». Sistemul realizat a avut o serie de neajunsuri și pe baza lui a fost creată stația de radiolocație mult mai perfecționată P-3. Primele teste de fabrică ale stației s-au desfășurat de la 20 iulie până 15 august 1944 la Moscova și în cursul aceluiași an, 14 complete de stații au ajuns la trupele sovietice. Încercările stației în poligon s-au realizat în ianuarie-februarie 1945 confirmând concluziile pozitive ale testului fabricii din Moscova. În anul 1945, radarul P-3 a intrat în înzestrarea Trupelor de Apărare Antiaeriană, Forțelor Aeriene și Marinei, și s-a produs în cantități semnificative în varianta auto (P-3A) și fixă. Mai târziu tehnologia de fabricare a fost transferată Uzinei V.I. Lenin din orașul Gorki pentru producția de serie.
În anul 1947 a fost introdusă în înzestrare și a început fabricarea variantei radarului pe automobil, denumit P-3A. Din anul 1948 acesta a primit denumirea de «Печора».
Următoarea stație realizată din P-3 a fost P-8.

Destinație
Radarul a fost conceput pentru avertizare timpurie și în special în calitate de stație de dirijare a aviației de vânătoare a apărării antiaeriene și în cazuri particulare și ca stație de indicare a țintelor pentru artileria terestră.

Scurtă prezentare
Trăsătura constructivă a radarului a fost sistemul său de antenă, constând din două antene: una  azimutală (dispusă orizontal) de la care semnalele ajungeau la intrarea receptorului prin comutatorul de antenă și una de sondare (dispusă vertical) care lucra pentru emițător și în perioada de pauză se comuta la recepție și lucra împreună cu antena azimutală.
Determinarea aproximativă a azimutului se făcea în mod obișnuit - pe amplitudinea maximă a semnalului de la antena îndreptată spre avion. În regim de determinare exactă a azimutului, ca urmare a acțiunii comutatorului de antenă și a conexiunii între ambele părți ale antenei azimutale, în contrafază, pe ecranul indicator de tip A (tub cinescop) cu gradațiuni de orientare a sistemului pe țintă se vedeau  două impulsuri distanțate  pe scală de amplitudini egale; prin mișcarea antenei în stânga sau în dreapta față de axul ei un impuls se mărește și unul se micșorează. Azimutul exact era pe poziția cu ambele semnale egale. Trebuie să menționăm că rotirea  antenei se făcea manual (ca la un echipament de radiogoniometrare).
Pentru a determina înălțimea de zbor a avioanelor s-a utilizat un sistem format din două antene (de sondare, dispuse vertical) tip "canal de undă sau Yagi", poziționate la înălțimi diferite de la suprafața solului (7 și 11 m). Fiecare dintre aceste antene printr-un fider de alimentare a fost conectată la aparatura stației print-un goniometru special. De poziția cursorului goniometrului depindea caracteristica de directivitate rezultată a celor două antene în plan vertical.
Diferența de fază dintre antene este măsura unghiului de elevație (înălțare) al țintei. Goniometrul produce o undă staționară a impulsurilor ecou primite pe două inele de alunecare alimentate de la cele două elemente de antenă Yagi suprapuse.
Unghiul de elevație (înălțare)  al țintei se determina la pierderea semnalelor în momentul mutării cursorului goniometrului (radiație și recepție zero). În funcție de distanța și unghiul de înălțare, folosind o nomogramă s-a determinat înălțimea de zbor a țintei. Comanda caracteristicii de directivitate a antenei în plan vertical a permis, nu numai să se determine înălțimea avionului, ci să se scoată în evidență  zonele moarte în limite destul de largi.
Folosind în același timp goniometrul la emisie și la recepție s-a permis să se mărească de două ori sensibilitatea stației pentru goniometrare.

Date tehnico-tactice
 frecvența de lucru 72 MHz (lungimea de undă 4,16 m)
 puterea radiată în impuls 80 - 100 kw;
 durata impulsului de sondaj: 10 - 15 microsecunde;
 distanța de descoperire:
 pentru înălțimea de zbor de 1.000 m - până la 35 km;
 pentru înălțimea de zbor între 8.000 și 10.000 m - până la 100 - 130 km
 determinarea coordonatelor țintelor: în azimut de la 0 grade la 360 grade; în unghi de înălțare între 4 și 18 grade;
 timpul de determinare a celor trei coordonate: nu mai mult de 25 de secunde;
 precizia determinării: azimutului 4 grade; a unghiului de înălțare 1,3 grade;
 precizia determinării: distanței 850 m; înălțimii 600 - 750 m;
 puterea consumată - 1,5 kw.

Bibliografie
  Вестник ПВО Radarul P-3A (Dumbo)
Echipament militar
Radar

P-3 (radar)


La Estación de Albergaria-a-Velha es una plataforma de la línea del Vouga, que sirve a la localidad y el ayuntamiento con el mismo nombre, en el distrito de Aveiro, en Portugal.

Características y servicios
Esta estación es utilizada por servicios regionales del operador Comboios de Portugal.

Historia
El tramo entre Oliveira de Azeméis y Sernada del Vouga, en el cual esta estación se inserta, abrió a la explotación en 1911. En 1933, fue aquí realizada una exposición regional, en el ámbito del I Congreso Regional Ferroviario.

Referencias

Enlaces externos

Albergaria-A-Velha
Albergaria-a-Velha
Albergaria-a-Velha

Estación de Albergaria-a-Velha


François-Joachim de Pierre de Bernis, comte de Lyonnais (22 May 1715 – 3 November 1794) was a French cardinal and diplomat. He was the sixth member elected to occupy Seat 3 of the Académie française in 1744. Bernis was one of the most prominent figures in the autobiography of Giacomo Casanova Histoire de ma vie (Story of My Life) starting from the chapter on "Convent Affairs".

Biography
Born at Saint-Marcel d'Ardèche, Bernis was of a noble, but impoverished family, and, being a younger son, was intended for the church. His father, Joachim de Pierre, seigneur de Bernis, was a captain of cavalry and in 1697 was married to Marie Elisabeth, daughter of Nicolas de Chastel de Condres.  The cardinal's elder brother was Philippe Charles François (1714-1774), baron de Pierrebourg, marquis de Pierre de Bernis, seigneur de Saint-Marcel. François was educated at the Louis-le-Grand college and the seminary of Saint-Sulpice, Paris, but did not take holy orders until 1755.

Bernis became known as one of the most expert epigrammatists in the gay society of Louis XV of France's court, and by his verses won the friendship of Madame de Pompadour, the royal mistress, who obtained for him an apartment, furnished at her expense, in the Tuileries, and a yearly pension of 1500 livres. Voltaire admired his verses, calling him Babet la bouquetière. In 1744, he was elected to seat 3 of the Académie française.

In 1752, Bernis was appointed to the French embassy at Venice, where he acted, to the satisfaction of both parties, as mediator between the republic and Pope Benedict XIV. During his stay in Venice he received subdeacon's orders, and on his return to France in 1755 was made a papal councillor of state.

Bernis took an important part in the delicate negotiations between France and Austria which preceded the Seven Years' War. He regarded the alliance purely as a temporary expedient, and did not propose to employ the whole forces of France in a general war. But he was overruled by his colleagues. Bernis became secretary for foreign affairs on 27 June 1757, but owing to his attempts to counteract the spendthrift policy of the marquise de Pompadour and her followers, he fell into disgrace and was in December 1758 banished to Soissons by Louis XV, where he remained in retirement for six years. In the previous November he had been created cardinal by Pope Clement XIII.

On the death of the royal mistress in 1764, Bernis was recalled and once more offered the seals of office, but declined them, and was appointed archbishop of Albi. His occupancy of the see was not of long duration. In 1769 he went to Rome to assist at the conclave which resulted in the election of Pope Clement XIV, and the talent which he displayed on that occasion procured him the appointment of ambassador to Rome, where he spent the remainder of his life. He was partly instrumental in bringing about the suppression of the Jesuits, and acted with greater moderation than is generally allowed. He assisted the wavering pope in securing the delays for which he had asked. But the pressure exercised by the Bourbons of Spain, Naples, and France, and the passive attitude and tacit consent of Austria brought the negotiations to an abrupt termination. During the French Revolution, he celebrated, in the national church of San Luigi dei Francesi in Rome, a solemn funeral for Louis XVI of France, who had been executed on the guillotine in 1793. He resigned the administration of his archdiocese rather than take the constitutional oath.

Bernis lost his influence under Pius VI, who was friendly to the Jesuits, to whom he was hostile. He was reduced almost to penury but the court of Spain, mindful of the support he had given to their ambassador in obtaining the condemnation of the Jesuits, came to his relief with a handsome pension. He devoted himself to the French exiles, placing his palace at the disposal of the princesses of France who had sought refuge in Rome, for Pope Pius VI bestowed on him posthumously the epithet "Protector of the Church of France".

Bernis died at Rome on 3 November 1794, and was buried in the church of S. Luigi de Francesi. In 1803 his remains were transferred to the cathedral at Nîmes. His poems, the longest of which is La Religion vengée (Parma, 1794), were collected and published after his death (Paris, 1797, etc.). His Mémoires et lettres 1715-58 (8 vols. Paris. 1878) are still interesting to the historian.

See also

 Comte de Lyon
 Papal conclave, 1769
 Papal conclave, 1774-1775

Notes

Attribution:

References
 Frédéric Masson, prefaces to the Mémoires et lettres, and Le Cardinal de Bernis depuis son ministère (Paris, 1884)
 Edmond et Jules de Goncourt, Mme de Pompadour (Paris, 1888)
 Sainte-Beuve, Causeries du lundi, t. viii.
 Marcus Cheke, The Cardinal de Bernis (London, 1958).

1715 births
1794 deaths
People from Ardèche
French untitled nobility
18th-century French cardinals
Cardinal-bishops of Albano
Archbishops of Albi
Members of the Académie Française
Lycée Louis-le-Grand alumni

François-Joachim de Pierre de Bernis


Acarposporophycos, monotipski rod crvenih alga opisan 2019. godine, u kojega je smještena slatkovodna alga iz istočnog Brazila (São Paulo), A. brasiliensis.

Pripada porodici Batrachospermaceae, a prvi puta je opisana 1987. pod imenom Batrachospermum brasiliense.

Sinonimi
 Batrachospermum brasiliense Necchi

Izvori

Batrachospermaceae

Acarposporophycos


Genetikte, uridine 5'-trifosfat
 İletişimde, UTP kablo
 USS Thomas Paine ABD savaş gemisi

UTP


Les élections municipales néerlandaises de 2022 (en néerlandais : Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen 2022) ont lieu le  afin de renouveler pour quatre ans les conseillers municipaux des Pays-Bas.

Alors que la participation à ces élections chute pour la première fois sous 50%, les partis locaux réalisent une percée et obtiennent pour la première fois plus d'un tiers des suffrages. Outre la baisse modérée du VVD et du CDA, le Parti socialiste est en chute libre et le paysage politique se fragmente. Des petits partis (PvdD, FvD, Volt, BIJ1, JA21, BVNL) entrent dans les conseils municipaux.

Résultats

Nationaux

Amsterdam

Rotterdam

La Haye

Utrecht

Eindhoven

Tilbourg

Notes et références

Pays-Bas
2022
2022 aux Pays-Bas
Politique en mars 2022

Élections municipales néerlandaises de 2022


Psi şu anlamlara gelebilir:

 Psi (harf), Yunan Alfabesi'nde bir harf
 Psi enerji, parapsikolojide ESP (duyular-dışı algılama) ve psikokinezi fenomenlerinin ifade edilmesinde kullanılan bir terim
 İnçkare başına libre için kullanılan kısaltma

Psi


An Mapania pycnostachya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Mapania pycnostachya in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania pycnostachya


Nikoloz Basilașvili (în  ) este un jucător de tenis profesionist georgian. În iulie 2018, el a ajuns pe tabloul principal la Openul Germaniei din Hamburg venind din calificări și a câștigat turneul, învingându-l pe Leonardo Mayer în finală și devenind primul jucător georgian care a câștigat vreodată un turneu ATP. În octombrie 2018, Basilașvili a câștigat al doilea titlu ATP la Openul Chinei, învingându-l în finală pe numărul patru mondial, Juan Martín del Potro. Pe 27 mai 2019 s-a clasat pe locul al 16-lea în clasamentul mondial.

Carieră

Cariera la juniori
Nikoloz nu a jucat la niciun turneu de Mare Șlem în timpul carierei sale de juniori. Cea m ai bună poziție pe care s-a clasat la tineret a fost poziția cu nr. 59 la 5 ianuarie 2009. El și-a încheiat cariera la juniori cu 35 de victorii și 22 de înfrângeri la simplu și 14-17 pe dublu.

Basilashvili a jucat în primul său turneu ITF din circuitul destinat juniorilor la sfârșitul anului 2006 la turneul G2 Jerry Simmons. A pierdut în prima rundă de calificare. În 2007, a reușit să depășească faza de calificare la două turnee G4 în Israel și un G3 în România. Nikoloz a pierdut în toate în optimi. Mai târziu, în acel an, a ajuns la prima sa semifinală de la orice turneu de juniori, la dublu cu americanul Patrick Daciek. La simplu, el a ajuns în semifinale la G4 USTA Illinois pe care a pierdut-o în fața lui Filip Krajinovic în septembrie.

Cariera la seniori
În iulie 2018, el s-a aflat pe tabloul principal al Openului Germaniei din Hamburg și a câștigat turneul, învingându-l pe Leonardo Mayer 6-4, 0-6, 7-5 în finală și devenind primul jucător georgian care a reușit să câștige vreodată un turneu ATP. După ce a câștigat primul său titlu, Basilașvili s-a clasat pe locul 35 în clasamentul mondial, cea mai bună poziție pe care a ocupat-o în clasamentul la simplu de până atunci. În octombrie 2018, el a câștigat al doilea titlu ATP prin după ce l-a învins pe Juan Martín del Potro în finala Openului Chinei. În decembrie, la Doha, a pierdut în fața lui Novak Djokovic în trei seturi după ce i-a bătut pe Albert Ramos Viñolas și Andrei Rublev.

Note

Legături externe

Nașteri în 1992
Jucători de tenis georgieni
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Georgieni în viață
Nașteri pe 23 februarie

Nikoloz Basilașvili


Genega's Band (Dancer band, Ge-nega's band), jedna od skupina Sjevernih Pajuta (Paviotso) koja je ime dobila po poglavici Genega (Dancer; Plesač). U domorodačko doba živjeli su u zapadnoj Nevadi na ušču rijeke Truckee.

Izvori

Sjeverni Pajuti
Indijanska plemena

Genega's Band


سيباستيانو روسي (Sebastiano Rossi) ، (تشيزينا، 20 يوليو 1964) ، حارس مرمى كرة قدم إيطالي سابق.

لعب مع إيه سي ميلان اثنى عشر موسما احرز خلالها 5 بطولات دوري وبطولة كأس ابطال أوروبا وثلاث بطولات سوبر إيطالي وبطولة كاس الإنتركونتينينتال وكأس السوبر الأوروبي. يمتلك ثاني أفضل رقم قياسي في المحافظة على نظافة شباكة بعد الحارس التاريخي ليوفنتوس الإيطالي [بوفون]حيث حافظ عليها لمدة 929 دقيقة في موسم 1993-1994 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم من تشيزينا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تشيزينا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو إمبولي
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1964
لاعبو كرة قدم من إميليا-رومانيا
رياضيون من تشيزينا

سيباستيانو روسي


Nuevo Progreso puede referirse a:

Geografía

Guatemala
 Nuevo Progreso (San Marcos)

México
 Nuevo Progreso (Campeche)
 Nuevo Progreso (municipio de Nuevo Laredo, Tamaulipas)
 Nuevo Progreso (municipio de Río Bravo, Tamaulipas)

Nuevo Progreso


La Puisaye ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Eure-et-Loir in der Region Centre-Val de Loire; sie gehört zum Arrondissement Dreux und zum Kanton Saint-Lubin-des-Joncherets. Sie liegt am Oberlauf der Meuvette.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

Ort in Centre-Val de Loire

La Puisaye


Ceradenia capilaris é uma espécie de planta do gênero Ceradenia e da família Polypodiaceae.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Ligações externas

Polypodiaceae
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Ceradenia capilaris


الجيارديا لامبليا (وتعرف بـ لامبليا الأمعاء وجيارديا دودينال Giardia duodenalis) وهي كائن حي أولي سوطي يتكاثر في الأمعاء الدقيقة مكونا مستعمرات مسببة داء الجيارديا. يلتصق طفيل الجيارديا بالطبقة الطلائية للأمعاء بواسطة قرص بطني لاصق، ويتكاثر بالانقسام الثنائى البسيط. الجيارديا لا تنتشر عن طريق تيار الدم، كما أنها لا تنتشر إلى أجزاء القناة المعدية المعوية الأخرى ولكن يقتصر وجودها في تجويف الأمعاء الدقيقة. وبذلك يتمكن الطور النشط للجيارديا من امتصاص العناصر الغذائية الخاصة به من تجويف الأمعاء الدقيقة، وهي لاهوائية التنفس. وإذا عزلنا الطفيل في شريحة زجاجية وصبغناه لرأينا شكل مميز مألوف يرمز لوجه باسم.

العائل
الجيارديا تصيب البشر، وهي أيضا أحد أكثر الطفيليات الشائعة التي تصيب الثديات الأخرى كالقطط والكلاب والقنادس والأبقار والغزلان والأغنام كما تصيب أيضا الطيور.

دورة حياة الطفيل

تظهر أعراض المرض عند تناول أكل أو شرب ماء ملوث بالطور الساكن للطفيل أو عن طريق وصول جزء من البراز للفم عن طريق الممارسات غير الصحية لبعض الناس. الطور المتكيس للجيارديا يمكنه البقاء على قيد الحياة لمدة أسابيع أو شهور في الماء البارد، وبالتالي يمكن أن تكون موجودة في الآبار الملوثة وشبكات المياه، ومصادر المياه الراكدة خاصة التي تحدث بشكل طبيعي في البرك، وأنظمة تخزين المياه المتدفقة، وحتى في المياه الجارية كالأنهار الساقطة من الجبال. ويمكن أن توجد أيضا في خزانات مياه المدن كما توجد في مياه الصرف الصحى المعالجة، والطور المتكيس مقاوم للأساليب التقليدية لتعقيم المياه بالكلور أو بالأوزون. ويمكن أن تنتقل الجارديا من الحيوان المصاب إلى الحيوان السليم، لذلك يصاب بها الأفراد الذين يسكنون البرارى والذين يسبحون في المياه الملوثة كالأنهار والبحيرات وخاصة التي تصنعها سدود القنادس، ولهذا جاءالاسم الشعبي للجيارديا «حمى القندس».

بالإضافة إلى الذين يصابون نتيجة نقل مصادر المياة أو وصول البراز إلى الفم، يمكن أن يصاب أيضا العاملين في مراكز الرعاية الصحية الذين يتعاملون مع الأطفال المصابين نتيجة لممارساتهم غير الصحية في مراكز الرعاية الصحية، وكذلك يمكن أن يصاب بها أفراد عائلات الأطفال المصابين. ولا تظهر أعراض المرض على كل حالات إصابات الجيارديا، لذلك يكون كثير من الناس حاملا للعدوى دون أن يدرى بذلك.

تبدأ دورة حياة الطفيل بالطور المتكيس الذي يخرج مع براز الشخص المصاب. والطور المتكيس مقاوم للحراة والبرودة والجفاف واعتداءات الكائنات الدقيقة الأخرى ويتميز الكيس بأربع نوى وسيتوبلازم منكمش. وعند ابتلاع المضيف للكيس يتحول إلى طور نشط مغتذى ومتحرك، وبعد مرحلة الاغتذاء يبدأ الطورالنشط مرحلة التكاثر اللاجنسى عن طريق الانقسام الثنائي الطولي. وينتج عن ذلك أطوار نشطة وأطوار متكيسة تطرح خارج الجهاز الهضمي مع البراز. ولا يستطيع الطور النشط مقاومة الظروف خارج جسم المضيف ولكن الطور المتكيس هو الطور القادر على البقاء خارج جسم المضيف.

يتميز الطور النشط بوجود نواتان بهما جسيمان نوويان كبيران وقليل من الكروماتين الطرفي. كما تتميز الأكياس بسايتوبلازم منكمش ورغم افتقار الجيارديا إلى الميتوكونديريا إلا أن الدراسات الحديثة، توصلت إلى اكتشاف بقايا عضيات من الميتوكوندريا مما يدل أن الجيارديا ليست بدائية بالنسبة للميتوكونديريا وتلك الميزة التي احتفظت بها ترجعها للنموذج الأصلي للمعايش باطنيا وهو مايسمى الآن {amitosome}.

أيض الخلية والكيمياء الحيوية
تعتمد الجيارديا على الجلوكوز كمصدر رئيسي للطاقة، فتحوله إلى إيثانول وخلات وثاني أكسيد كربون. كما أنها تستخدم الارجينين كمصدر للطاقة. للجيارديا طرق فسيولوجية فريدة من نوعها مما يجعلها تختلف عن غيرها من حقيقيات النوى وتضع نفسها في مرحلة تطور متقدمة.

تحتاج لفيتامينات «ب» وأملاح الصفراوية لضروره بقائها على قيد الحياة، بينما النظام الغذائي منخفض الكربوهيدرات {كما يشاهد في الفئران} يحد من تواجدها بكثرة.

مظهر العدوى

من الصعب تسمية أنواع الجيارديا مثل ماهو صعب في البشر والحيوانات الأخرى، لان الجيارديا تتشابه في شكلها الظاهر لدرجة التطابق.

ووجود الجيارديا في الأمعاء يسبب التهاب وضمور زغبي يقلل من كفائة امتصاصها، تظهر اعرض المرض في البشرعندمرور نصف فترة الحضانة، وبروتوكول علاج الأفراد مثيرة للجدل. وتشمل أعراض الإصابة (حسب نسبة حدوثها) الإسهال والشعور بالضيق، وغازات مفرطه (في كثير من الأحيان نفاخ أو جشاءأو تذوق طعم الكبريت المقرف الذي يمكن أن يسبب للشخص المصاب التقيؤ) ،أو إسهال دهنى كريه الرائحة وبراز دهنى، وألم شرشوفي فوق المعدة، والنفخ، والغثيان، وعدم الرغبة في الاكل، ونادرا مايحدث تقيؤ بعنف وفقدان للوزن. وفي غالب الأحيان لايكون البراز مصحوب بقيح أو مخاط أو دم. وعادة ماينطلق اسهال مؤلم ولكنه غير قاتل. في الأشخاص الأصحاء عادة ما تشفى الحالة {تواجد الأكياس } من تلقاء نفسها، ويمكن ان تمتد فترة الإصابة في المصابين ذوى المناعة المراوغة أو الذين لديهم نقص افراز حمض المعدة.

والافراد الذين أصيبوا باصابات متكرره ولا سيما الذين يقل عندهم أنتجين أ عن المعدل الطبيعى ربما يتطور المرض فيهم لحالة مزمنه،

نقص اللاكتيز قد يطور الإصابة بالجيارديا، ولكن هذا عادة لا يستمر لأكثر من بضعة أسابيع ويتم الشفاء

وقد أظهرت بعض الدراسات ان الإصابة بمرض الجيارديا يعزى لنقص فيتامين ب12 وهي نتيجة منطقية للمشاكل الناجمة داخل منظومة الامتصاص في الأمعاء.

الوقاية
شرب المياه الملوثه بالجيارديا امر مـألوف في المناطق البرية في أميركا الشمالية، وقد رفض هذا السلوك مالايقل عن أربعة من الباحثين هم روبرت دبليو وديرليت والأستاذ ديفيس أستاذ كلية الطب بجامعة كاليفورنيا وتيموثي بى وولش وتوماس ار.وويلش تولين من كلية الطب والختصين بمستشفى الأطفال في سينسيناتي، وروبرت روكويل وهو كاتب مشهور ومهندس تحت التدريب.

التشخيص والعلاج
يخطى كثير من الأطباء في تشخيص الإصابة بالجيارديا. ولتشخيص دقيق يتطلب إجراء اختبار {الانتجين} مستضد، إوذا لم يكن ذلك بمتاح.يفحص عن البويضات والطفيل في البراز، ويوصى باجراء فحوصات عديده للبراز لان الطفيل والبويضات لا توجد باستمرار في العينة. ونظر للطبيعة الصعبة للاختبار، بما في ذلك بعض النتائج السالبة خطئا وبعض المعالجات المبنيه على الدليل التجريبى والمعالجات المبنيه على اعراض المرض.

وتعالج عدوى الإنسان بصورة تقليديه بالميترونيدازول0تينيدازول أو نيتازوكسانايد. وعلى الرغم من أن المترونيدازول هو العلاج المفضل الأول الحالي، إلا أنه مثير للطفرات الجينيه في البكتيريا ومسبب للسرطانات في الفئران، لذا يجب تجنب استعماله في حالات الحمل. رغم أنه لم يثبت بشكل مباشر تسببه لسرطانات في البشر، ولكن في الثدييات الأخرى، لذلك فانه استخدامه أمن للبشر. واحد العلاجات البديلة الأكثر شيوعا هو كبريتات البربرين (يوجود في جذور العنب في ولاية أوريغون وفي الجزور الصفراء في السد الذهبى وفي نباتات أخرى). ويعتبر البربرين مادة تحتوى على مضاد حيوى وخافض للحراره. كما أن مركبات البربرين تحفز الرحم لذى يجب تجنبهاأثناء الحمل، وجرعات البربرين العالية قد تؤدي إلى تقليل عدد ضربات القلب وانخفاض ضغط الدم في بعض الأفراد.

اخذالجدول من هوانغ، الأبيض.

العلاج في الحيوانات
يمكن شفاء القطط بسهولة، وعادة ماتفقد الحملان اوزنها بسرعة، ولكن في العجول تكون الطفيليات قاتلة وغالبا لا تستجيب للمضادات الحيوية أوللشوارد الكهربية. لاتظهر أعراض المرض على العجول الحامله للمرض معدل إصابة الكلاب بالمرض مرتفع، يصل إلى 30 ٪ من جملة الكلاب الموجودة في منطقة ما تحت سنة واحدة من العمر وتصاب الكلاب بالعدوى وهي في جحورها. العدوى أكثر انتشارا في الجراء عنها في الكلاب الكبار. هذا الطفيلي قاتل للشنشلات {وهي نوع من القوارض }0 لذلك لا بد من اتخاذ إجراءات احترازيه اضافية للرعاية من خلال تزويدهم بالمياه الصالحة للشرب. كما يمكن عزل الكلاب المصابة ومعالجتها، أو معالجه كل افراد القطيع دفعه واحده دون وضع اعتبار لاى شى. وينبغي تنظيف بيوت الكلاب وتبييضها بهيبوكلوريد الصوديوم أو باى منظف مطهر اخر. وينبغي ان نعتبر مناطق الحشائش التي تلعب فيها الكلاب المصابه ملوثه لان الطور المتكيس يبغى على قيد الحياة في البيئة لأكبر مده من الزمن. ويمكن إجراء عمليات وقاية باستخدام الحجر الصحى للكلاب المصابة لمدة لا تقل عن 20 يوما، والاعتناءبالصحة العامة والحفاظ على إمدادات المياه النقية.

الفحص المجهري

تحت المجهر الضوئى المركب العادى تظهر الجيارديا مثل وجه المهرج به نويتين تحدهما اقراص لاصقه تحتها جسم مظلم على هيئة فم بينما تبدو الأكياس بيضاوية الشكل بها اربع نويات وابر محوريه ترى بوضوح.
وعلى الرغم من الاعتقاد السائد بأن كل حقيقيات النوى بها مايتوكونديريا إلا أن الجيارديا هي أحد القلائل التي تفتقر لمثل هذه العضيات.

البحث العلمى
تتناوب الجيارديا بين شكلين مختلفين—هما الطور المقاوم المتكيس الساكن وهو الذي يلوث الماء والغذاء وهو المسبب للمرض عندما يدخل المعدة. لقد منح المعهد الوطني للعلوم الطبية الدكتورة فرانسيس جلين الاستاذه بجامعة كاليفورنيا بسان تياغو وزملائها فرصة استزراع الطفيل لمعرفة دورة حياته في المختبر، وقد توصلوا إلى معرفة المؤشرات البيوكيمائيه التي تحدث داخل الجهاز الهضمى للمضيف فتتم بموجبها دورة حياة الجياريا وكشفت أيضا الطرق المتعددة التي تمكن الطفيل من تجنب وسائل دفاع العضو المصاب.   واحدهذه الطرق هو تغيير البروتين الموجودعلى سطح الطفيل مما يضعف قدرة جهاز مناعة الحيوانات المصابة لكشف ومكافحة الطفيل {وهو مايسمى بتنوع المستضديه}.   وقد عملت الد كتورة جيلين استبيان مفاده: لماذا تكون اصابات الجيارديا باقية وعرضة للتكرار مرارا.وبالإضافة إلى النظرة الثاقبة لبيولوجية الجيارديا وتقنيه مقدرتها على البقاء فقد تمكن العلماء من وضع استراتيجيات أفضل لفهم طبيعة الجيارديا والوقاية من اصاباتها وعلاج حالات الإصابة.

وفي ديسمبر 2008، نشرت صحيفة الطبيعة مقالا أظهرت فيه اكتشاف تداخل آلية الحمض النووى{RNA}التي تمكن الجيارديا من تشغيل {البروتينات السطحيه المتنوعة }VSPS لمنع استجابة مناعة العائل. وتوصل لهذا الاكتشاف مجموعة علماءفى مختبرالكيمياء الحيوية والبيولوجيا الجزيئيه بكلية طب جامعة قرطبه الكاثوليكية وفي جامعة الأرجنتين بقيادة الدكتور هجو لوجان.

علم الجينات (علم المورثات)

الجيارديا وثنائيات التماثل الأخرى متفردات في احتوائهما على نواتين متشابهتين مظهريا.ونسخ متشابهة من مكونات الحمض النووى{DNA} تتكرر مرارا فيزمن واحد. وتوجد خمس كروموسومات في المجموعة الصبغيه الاحاديه
وقد تم ترتيب ونشرالصبغيات عام 2007 ولكن ترتيبها احتوى على ثغرات عده احتوى الترتيب على ما يقارب من 12 مليون زوج من القواعد كما أحتوى على ما يقارب من 5000 شفرة بروتينيه. محتوى القيادة العامة هي 46 ٪. الصيغة الصبغيه للطور النشط {التريفوزويت }رباعيه بينما الصيغة الصبغيه للطور المتكيس ثمانيه مماأثار التساؤل عن كيفية تصحيح الجيارديا لتجانس الكروموسومات بين الطورين في النواة. وقداستخدمت التقنيات الحديثة للتسلسل لاعادة ترتيب التسلسلات المختلفة.

تعتبر الجيارديا لاجنسيه بدائيه كاذبه مما يدل على انه لامعنى لانتقال الحمض النووى {DNA}بين الانويه. هذه الافتراضات تجعل من الصعب جدا شرح المستوى المنخفض الملفت للنظر لاليلات اللاقحة المختلفة {اقل من 0.01% في المجموعة الصبغيه } في مجموعة جينيه معزوله لكريات دم بيضاء، ولكن كل تلك الافتراضات أصبحت موضع شك عندما اجريت لها مطابقة بالجينات الموجودة في كروموسومات الانقسام الاختزالى كما هي دليل إعادة اتحاد للجينات المعزوله وهي دليل للتغيير الذي يحدث للمكونات الجينيه بين الانويه أثناء عمليات تكوين الأكياس

وقد عرف حتى الآن سبعة انماط من المورثات (أي-جي). والنوع بى هو الأكثر انتشارا. ولكن النوعين أي وبى هما فقط المسببان لامراض الإنسان.

تاريخ الجيارديا
أول من لاحظ الطور النشط {التريفوزويت }هو انطونى فان ليوينهوك عام 1681فى اسهال برازه. وقد لوحظ الطفيل مرة أخرى ووصف تفصيليا من قبل فيلم دوشان لامبيل عام 1859 الذي اعتقد ان الطفيل ينتمى لجنس سيركوموناس واقترح له اسم سيركوموناس الأمعاء. ومازال هذا الاسم مرتبط بهذا الجنس أو بالأنواع التي تصيب البشر. ثم اعيدت تسمية الجنس مرة أخرى كما اعيدت تسمية الأنواع التي تصيب البشر بالجيارديا لامبيليا. وفي 1879إكتشف غراسي الطفيلي القارض المعروف نوعه الآن بالجيارديا ديمورفس مورس وعلى مايبدو أنه كان لايدرى بما قام به لامبيليا من وصف للجيارديا وفي عام 1882 و1883، وصف جوهان كنستلر حيوان أولى في صغار الضفادع{احتمال يكون جيارديا أجيليس } فسماه الجيارديا، وبذلك لأول مرة يستعمل لفظ الجيارديا للجنس. وقداختير اسم الجنس {الجيارديا} تكريما لبروفسور جامعة باريس الفريد ماثيو جيارد. وفي 1888أقترح رافيل بلانشارد بعد لامبيل اسم لامبيليا الأمعاء. وفي عام 1902غير إستيل الاسم إلى جيارديا دوديناليز كما غيره في عام 1915الى جيارديا لامبيليا. وفي نفس العام (1915) دون كوفويد وكريستيانسين اسم الجنس لامبيليا بلانشار 1888التي يجب أن تفسح المجال لسابقتها الجيارديا كونستلير1882،{فيصير اللقب الجيارديات المعويه } كما استخدم اسم الجيارديا المعويه في عام 1992.

وماذالت تسميه النوع موضع خلافات كثيره في حين اسندت اسماءالأنواع في بداية الامرالى منشأ العائل فنتج عن ذلك مايذيد عن الاربعين نوعا. في عام 1922استخدم سيمون معايير الشكل الظاهر للتمييز بين الجيارديا لامبيليا والجيارديا ميورزسيمون فتمت الموافقة على اسم الجيارديا لامبيليا للأنواع التي تصيب البشر. وفي عام 1922 نشر فيلاس تفصيليا وصف الشكل الظاهرى لجنس الجيارديا ثم قام بعملية تنقيح للجنس توصل من خلالها لاقتراح مسميات لثلاث أنواع بناء على قاعدة الشكل الظاهر لجسم الطفيل وهي جيارديا أجليس.جيارديا دودينال وجيارديا موريس.

وأسماء الأجناس التي تتطفل على البشر مثل الجيارديا دودينال والجيارديا لامبيليا والجيارديا المعويه وهي الأسماء المستخدمة في الوقت الراهن بالرغم من الجهد المبزول للتشويش عليها.

وقد تم بعث ملاحظاة عالم الأحياءالدقيقه البريطانى بريان جى فورد الذي استخدم مجهر بسيط مثل الذي استخدمه ليفنهوك حيث اوضح فورد انه يمكن رؤية الجياريا بوضوح خلال المجهر البدائى.

وفي عام 1998 نشرت تقارير عن الجيارديا والكربتوسبورم في سندى بأستراليا، واوضحت لتقارير ان سبب وجود الكائنات هو نيجة لسو ءقياس تراكيزها في مياه المدن،
وفي 2004 أنتشر في بيرغن بالنروج خبر، جعل عمال مرفق المياه يستعجلون لتعقيم المياه بتسليط الأشعة فوق البنفسجية على مرافق المياه.
وفي أكتوبر 2007وجدت الجياريا في أجزاء من امدادت مياه أوسلو مما عجل السلطات بتقديم الإرشاد الصحى للمواطنين بغلى مياه الشرب قبل شربها ولكن الاختبارات اللاحقه اظهر قلة مستوى التلوث الذي لايشكل تهديد يذكر. وبذلك فقد اوقف العمل بالنصح المقدم من السلطات.

وفي عام 2008 حددت الجيارديا بانها أحد مسببات مرض الدسنتاريا الذي اصيب به الصليبيين في فلسطين في القرنين الثاني عشر والثالث عشر.

مراجع

وصلات خارجية
 الجيارديا دى بى:مشروع تسلسل جينوم الجيارديا لامبيليا
  واشنطن وزارة الخارجية حقائق صحفيه عن الجيارديا
 مركز الولايات المتحدة لضبط الأمراض.حقائق صحفيه عن الجيارديا
 الولايات المتحدة وكالة حماية البيئة حقائق صحفيه عن وجود الجيارديا في المياه.
 مادة الجيارديا في ويكبيديا الميكروب
 دورة حياة الجيارديا غى فيديو
 الجيارديا وسييرا نيفادا
 http://diarrhea.emedtv.com/giardia-lamblia/giardia-lambia.html

أمراض الأوليات
أمراض حيوانية المنشأ
أمراض منقولة بالماء
أوليات
حالات مشخصة باختبار البراز
حقيقيات النوى ذات جينومات متسلسلة
طفيليات الطيور
طلائعيات طفيلية
فوق مونيات
ميكروبات إمراضية

جياردية معوية


Tsiroanomandidy ist eine Stadt im zentralen Hochland von Madagaskar. Sie ist die Hauptstadt der Region Bongolava.
Der Ort liegt 206 Kilometer westlich der Hauptstadt Antananarivo an den Nationalstraßen RN 1 und RN 1b.

Religion
Die Stadt ist Sitz des Bistums Tsiroanomandidy.

Einzelnachweise

Ort in Bongolava
Ort in Afrika

Tsiroanomandidy (Stadt)


Duck é o sétimo álbum de estúdio da banda britânica de rock Kaiser Chiefs, lançado em 26 de julho de 2019 pela gravadora Polydor.

Lista de canções

Recepção da crítica

Notas

Álbuns de Kaiser Chiefs
Álbuns de 2019

Duck (álbum)


Maurice Morning Wills (October 2, 1932 – September 19, 2022) was an American professional baseball player and manager. He played in Major League Baseball (MLB) primarily for the Los Angeles Dodgers from 1959 through 1966 and the latter part of 1969 through 1972 as a shortstop and switch-hitter; he played for the Pittsburgh Pirates in 1967 and 1968, and the Montreal Expos the first part of 1969. Wills was an essential component of the Dodgers' championship teams in the mid-1960s, and is credited with reviving the stolen base as part of baseball strategy.

Wills was the National League Most Valuable Player (MVP) in 1962, stealing a record 104 bases to break the old modern era mark of 96, set by Ty Cobb in 1915. He was an All-Star for five seasons and seven All-Star Games, and was the first MLB All-Star Game Most Valuable Player in 1962. He also won Gold Gloves in 1961 and 1962. In a fourteen-year career, Wills batted .281 with 20 home runs, 458 runs batted in, 2,134 hits, 1,067 runs, 177 doubles, 71 triples, 586 stolen bases, and 552 bases on balls in 1,942 games. From 2009 until his death in 2022, Wills was a member of the Los Angeles Dodgers organization, serving as a representative of the Dodgers Legend Bureau.

Early life
Wills was born in Washington, D.C. to Guy and Mable Wills, the seventh of thirteen children. His parents were originally from Maryland; his father, born in 1900, worked as a machinist at the Washington Navy Yard and was a part-time Baptist minister. His mother, born in 1902, worked as an elevator operator.

He began playing semi-professional baseball at age 14. At Cardozo Senior High School, Wills starred in baseball, basketball, and football. He earned All-City honors in each sport in his sophomore, junior, and senior years. On the baseball team, he played third base and also pitched.

Professional career

Minor leagues

Wills signed with the then-Brooklyn Dodgers in 1950, after graduating from high school. He spent eight years in the minor leagues for them. Before the 1959 season, the Detroit Tigers bought his contract for $35,000, but they returned Wills to the Dodgers after spring training because they did not think he was worth that salary.

Los Angeles Dodgers
Pee Wee Reese, the Dodgers' shortstop, retired after the 1958 season. The Dodgers began the 1959 season with Bob Lillis at shortstop, but he struggled and the team went to Don Zimmer. When Zimmer broke his toe in June, the Dodgers promoted Wills from the minor leagues. He played in 83 games for the Dodgers, batting .260 with 7 RBI. In the 1959 World Series, he played in each of the six games, hitting 5-for-20 with one stolen base and two runs in the Dodgers' victory. Before the 1960 season, the Dodgers traded Zimmer. In Wills' first full season in 1960, he hit .295 with 27 RBI and a league-leading 50 stolen bases in 148 games, becoming the first National League (NL) player to steal 50 bases since Max Carey stole 51 in 1923.

In , Wills stole 104 bases to set a new MLB stolen base record, breaking the old modern era mark of 96, set by Ty Cobb in 1915. Wills also stole more bases than any team that year, the highest total being 99 by the Washington Senators. Wills was caught stealing just 13 times. He finished the season batting .299 with six home runs and 48 RBI, and led the NL with 10 triples and 179 singles. Late in the 1962 season, San Francisco Giants Manager Alvin Dark ordered grounds crews to water down the base paths, turning them into mud to hinder Wills' base-stealing attempts. In 1962, Wills played a full 162-game schedule, plus all three games of the best-of-three regular season playoff series with the Giants, giving him a total of 165 games played, an MLB record that still stands for most games played in a single season. His 104 steals remained a major league record until Lou Brock stole 118 in 1974. He won the NL Most Valuable Player Award over Willie Mays, with teammate Tommy Davis finishing third.

In the 1963 World Series, Wills batted 2-for-16 (.133) with one stolen base in the Dodgers' four-game sweep of the New York Yankees. In the 1965 World Series, he played in all seven games and went 11-for-30 (.367) with three runs and three stolen bases in a hard-fought Dodger victory, his third and last World Series title.

While playing for the Dodgers, Wills was a Gold Glove Award winner in 1961 and 1962, was named a NL All-Star five times (5 seasons), and was selected seven times for the All-Star Game (two games were played in 1961 and 1962).

In the 1966 season, Wills had 38 stolen bases and was caught stealing 24 times. He batted 1-for-13, an .077 average, with one stolen base, in the 1966 World Series, as the Dodgers were swept in four games.

Pittsburgh Pirates
On December 1, 1966, the Dodgers traded Wills to the Pittsburgh Pirates for Bob Bailey and Gene Michael.

In the 1967 season, he played in 149 games, recording 186 hits, 29 stolen bases (his lowest since having 35 in 1961), three home runs, 45 RBI, and a .302 batting average. In the following season, he played in 153 games, getting 174 hits, 31 RBI, and 52 stolen bases, although he was caught stealing 21 times, with a .278 batting average.

Montreal Expos
On October 14, 1968, the Montreal Expos selected Wills from the Pirates as the 21st pick in the expansion draft. Wills batted first in the lineup for the inaugural game of the Expos on April 8, 1969. He went 3-for-6 with one RBI and one stolen base in the 11–10 win. He played just 47 games for the team, getting 42 hits, 8 RBI and 15 stolen bases on a .222 batting average. An exchange with Ted Blackman of the Montreal Gazette on May 19 made headlines when Wills struck Blackman in the mouth due to not liking what Blackman had put in the paper, and loose play by Wills later that month led to boos in Montreal. Unhappy in Montreal, Wills briefly retired on June 3 but returned to the Expos 48 hours later.

Back to the Dodgers
On June 11, 1969, the Expos traded Wills to the Dodgers along with Manny Mota for Ron Fairly and Paul Popovich. In 104 games with Los Angeles, he batted .297 with four home runs and 39 RBI while stealing 25 bases. After the season, Wills finished 11th in NL MVP voting. In the following year, he played in 132 games while having 141 hits, 34 RBI 28 stolen bases, and a .270 batting average. For 1971, he played in 149 games while having 169 hits, three home runs, 44 RBI, 15 stolen bases, and a .281 batting average, resulting in a sixth-place finish in NL MVP voting. However, Wills failed to work out during the 1972 Major League Baseball strike, and once the season finally started, he struggled with his reflexes and timing. After a game against the Expos in which he struggled against Carl Morton, Wills went back to the bench, nodded at manager Walter Alston, and remarked, "He's certainly justified if he takes me out." Alston did indeed replace Wills in the lineup with Bill Russell on April 29, and Wills spent the rest of the season as a reserve player while Russell went on to hold the position for the next several years.

Wills played 71 games in 1972, recording 17 hits, 4 RBI and one stolen base and a .129 batting average. In his final MLB appearance on October 4, 1972, he served as a pinch runner for Ron Cey in the top of the ninth inning, scoring a run on a home run by Steve Yeager while also playing the bottom of the ninth inning at third base. On October 24, 1972, he was released by the Dodgers.

Base stealing
Alongside Chicago White Sox shortstop Luis Aparicio (who led the American League in stolen bases in nine straight years), Wills brought new prominence to the tactic of stolen bases. "Almost single-handedly Maury turned baseball from its love affair with plodding, one-dimensional sluggers and got the game to consider pure speed as serious offensive and defensive weapons," noted Tommy John. Perhaps it was due to greater media exposure in Los Angeles, or to the Dodgers' greater success, or to their extreme reliance on a low-scoring strategy that emphasized pitching, defense, and Wills' speed to compensate for their lack of productive hitters. Wills was a significant distraction to the pitcher even if he did not try to steal, because he was a constant threat to do so. The fans at Dodger Stadium would chant, "Go! Go! Go, Maury, Go!" any time he got on base. While not the fastest runner in the major leagues, Wills accelerated with remarkable speed. He also studied pitchers relentlessly, watching their pick-off moves even when not on base. And when driven back to the bag, his fierce competitiveness made him determined to steal. Once, when on first base against New York Mets pitcher Roger Craig, Wills drew twelve consecutive throws from Craig to the Mets first baseman. On Craig's next pitch to the plate, Wills stole second.

In the wake of his record-breaking season, Wills' stolen base totals dropped precipitously. Though he continued to frighten pitchers once on base, he stole only 40 bases in 1963 and 53 bases in 1964. In July 1965, Wills was ahead of his 1962 pace. However, Wills at age 32, began to slow in the second half. The punishment of sliding led him to bandage his legs before every game, and he ended the 1965 season with 94 stolen bases.

Managing and retirement

After retiring from playing professional baseball, Wills spent time as a baseball analyst at NBC from 1973 through 1977. He also managed in the Mexican Pacific League—a winter league—for four seasons, during which time he led the Naranjeros de Hermosillo to the 1970–71 season league championship. Wills let it be known he felt qualified to pilot a big-league club. In his book, How To Steal A Pennant, Wills claimed he could take any last-place club and make them champions within four years. The San Francisco Giants allegedly offered him a one-year deal, but Wills turned them down. In August 1980, the Seattle Mariners fired Darrell Johnson and named Wills their manager.

According to the Seattle Post-Intelligencers Steve Rudman, Wills made a number of gaffes. He called for a relief pitcher although there was nobody warming up in the bullpen, held up another game for 10 minutes while looking for a pinch-hitter, and even left a spring-training game in the sixth inning to fly to California.

On April 25, 1981, Wills ordered the Mariners' grounds crew to make the batter's boxes one foot longer than regulation. The extra foot was in the direction of the mound. However, Oakland Athletics manager Billy Martin noticed something was amiss and asked plate umpire Bill Kunkel to investigate. Under questioning from Kunkel, the Mariners' head groundskeeper admitted Wills had ordered the change. Wills claimed he was trying to help his players stay in the box. However, Martin suspected that given the large number of breaking ball pitchers on the A's staff, Wills wanted to give his players an advantage. The American League suspended Wills for two games and fined him $500. American League umpiring supervisor Dick Butler likened Wills' actions to decreasing the distance between the bases from  to .

After leading Seattle to a 20–38 mark to end the 1980 season, new owner George Argyros fired Wills on May 6, 1981, with the Mariners deep in last place at 6–18. His career record was 26–56, for a winning percentage of .317, one of the worst ever for a non-interim manager.

However, Julio Cruz, himself an accomplished base stealer, credited Wills with teaching him how to steal second base against a left-handed pitcher. Dave Roberts similarly credits Wills with coaching him to steal under pressure circumstances. "He said, 'DR, one of these days you're going to have to steal an important base when everyone in the ballpark knows you're gonna steal, but you've got to steal that base and you can't be afraid to steal that base.' So, just kind of trotting out on to the field that night, I was thinking about him. So he was on one side telling me 'this was your opportunity.' And the other side of my brain is saying, 'You're going to get thrown out, don't get thrown out.' Fortunately Maury's voice won out in my head."

Wills was a coach on the team from 1996 to 1997 and served as a radio color commentator for the Fargo-Moorhead RedHawks on KNFL until 2017. He resumed making appearances with the Dodgers in 2000, serving as a guest instructor in spring training until 2016.

In 2014, Wills appeared for the first time as a candidate on the National Baseball Hall of Fame's Golden Era Committee election ballot for Hall of Fame induction in 2015, which required twelve votes. Wills missed getting elected by three votes. All the other candidates on the ballot also missed being elected. The Committee had voted on ten candidates from the 1947 to 1972 era every three years; the committee was replaced in 2016 by the Golden Days Era Committee, which covered 1950 to 1969. He was also on the 2022 ballot before the Golden Days Era Committee, but he did not receive enough votes for induction.

Entertainment career
Throughout most of his major league playing career, Wills supplemented his salary in the off-season by performing extensively as a vocalist and instrumentalist (on banjo, guitar, and ukulele), appearing occasionally on television and frequently in night clubs. He also cut at least two records during this period—one under his own name, the other as featured vocalist with Lionel Hampton. For roughly two years, starting on October 24, 1968, Wills was the co-owner, operator, and featured performer of a nightclub, The Stolen Base (also known as Maury Wills' Stolen Base), located in Pittsburgh's Golden Triangle and offering a mix of "banjos, draft beer and baseball."

By no account, least of all his own, was Wills a consummate virtuoso; "good; not great, maybe, but good," wrote Newsday's Stan Isaacs, reviewing a 1966 Basin Street East engagement shared with World Series nemesis Mudcat Grant (although Isaacs did single out "a few mean choruses on banjo"). Nonetheless, the level of proficiency attained on Wills' principal instrument was attested to on two separate occasions by the American Federation of Musicians: first, in December 1962, when the president of Los Angeles Local 47, after hearing just a few minutes of banjo playing, promptly waived the balance of Wills' membership entrance exam, and then, just over five years later, when trumpeter Charlie Teagarden, specifically citing "Maury's banjo-playing ability" (and evidently unaware of Wills' already established membership), "presented him, on behalf of the musicians union, an honorary lifetime membership."

In 1969, Wills appeared in an episode of the television series Get Smart, entitled "Apes of Wrath" (season 5, episode 10).

Personal life
After receiving the Hickok Belt in 1962, Wills was determined by the Commissioner of Internal Revenue to have deficiencies in reported income and awards deductions. The United States Tax Court supported the Commissioner and the tax case was brought up to the United States Court of Appeals for the Ninth Circuit, which affirmed the decision.

In his 1962 autobiography, On the Run: The Never Dull and Often Shocking Life of Maury Wills, Wills discussed his love affair with actress Doris Day. Day denied this in her 1976 autobiography Doris Day: Her Own Story.

Wills abused alcohol and cocaine until 1989. He wrote in his autobiography, "In  years, I spent more than $1 million of my own money on cocaine." In December 1983, Wills was arrested for cocaine possession after his former girlfriend, Judy Aldrich, had reported her car stolen. During a search of the car, police found a vial allegedly containing .06 grams of cocaine and a water pipe. The charge was dismissed three months later on the grounds of insufficient evidence. The Dodgers organization paid for a drug treatment program, but Wills walked out and continued to use drugs until he began a relationship with Angela George, who encouraged him to begin a vitamin therapy program. The two later married.

Wills is the father of former major leaguer Bump Wills, who played for the Texas Rangers and Chicago Cubs for six seasons. Due to a salacious anecdote in the elder Wills' autobiography, the two had a falling out, but as of 2004 occasionally spoke.

In 2009, Wills was honored by Washington, D.C., and Cardozo Senior High School with the renaming of the former Banneker Recreation Field as Maury Wills Field. The field was completely renovated and serves as Cardozo's home diamond. The Maury Wills Museum in Fargo, North Dakota, at Newman Outdoor Field, home of the Fargo-Moorhead RedHawks, opened in 2001 and closed in 2017 when he retired.

Wills died at his home in Sedona, Arizona, on September 19, 2022, at age 89 just two weeks shy of his 90th birthday.

Other awards
 Hickok Belt Award (1962)
 The Baseball Reliquary's Shrine of the Eternals (class of 2011)
 "Legends of Dodger Baseball" (2022)

The stolen base "asterisk"
While Wills had broken Cobb's single season stolen base record in 1962, the National League had increased its number of games played per team that year from 154 to 162. Wills' 97th stolen base occurred after his team had played its 154th game; as a result, Commissioner Ford Frick ruled that Wills' 104-steal season and Cobb's 96-steal season of 1915 were separate records, just as he had the year before (the American League had also increased its number of games played per team to 162) after Roger Maris had broken Babe Ruth's single-season home run record. Both stolen base records were broken in 1974 by Lou Brock's 118 steals; Brock broke Cobb's stolen base record by stealing his 97th base before his St. Louis Cardinals completed their 154th game.

See also
 List of Major League Baseball career hits leaders
 List of Major League Baseball career runs scored leaders
 List of Major League Baseball stolen base records
 List of Major League Baseball career stolen bases leaders
 List of Major League Baseball annual stolen base leaders
 List of Major League Baseball annual triples leaders
 Major League Baseball titles leaders

References

Further reading

Books

Articles

 "Maury Wills Set to Play Banjo at Dinner". Los Angeles Times. March 16, 1962.
 Reichler, Joe (AP) "Wills of Dodgers Man of Many Accomplishments; Trains Dog, Plays Banjo, Etc.". San Bernardino Sun-Telegram. June 1, 1962.
 "Dodgers' Maury Wills Plunks Down for AFM". Variety. December 26, 1962.
 "Miltie & Maury". Jet. January 10, 1963.
 Thomas, Bob (AP). "Signing Autographs an Art Too, Says Base-Thief Maury Wills". San Bernardino Sun-Telegram. October 2, 1963.
 "Dot Records proudly presents Hot New Single Releases!". Billboard. September 14, 1963.
 "Maury Wills Makes Hit in Television Performance". Jet. October 24, 1963.
 "Entertaining Athletes: Negro Sports Stars Augment Salaries by Performing in Night Clubs". Ebony. September 1965.
 Du Brow, Rick (UPI). "TV in Review". The Desert Sun. October 7, 1965.
 Rathet, Mike (AP). "With a Banjo on his Knee". Santa Cruz Sentinel. October 13, 1965.
 Myers, Bob (AP). "Koufax Receives Escort from Cheering LA Fans". San Bernardino Sun-Telegram. October 16, 1965.
"Royal Tahitian Books Wills". San Bernardino Sun-Telegram. November 15, 1965.
 UPI. "Wills Holding Out for $100,000; Wanted at Vero Breach, Feb. 27". The Desert Sun. February 18, 1966.
AP. "Wills, Banjo in Tokyo for 11-Day Stand". San Bernardino Sun-Telegram. February 25, 1966.
 UPI. "Walkout May Have Ended Wills' Career with LA". The Madera Daily News-Tribune. November 17, 1966.
 Biederman, Les. "The Scoreboard: Wills Leads Two Lives With Bucs". The Pittsburgh Press. April 18, 1967.
 Eck, Frank. "Maury Wills Trade Saved Dodgers Morale". Santa Cruz Sentinel. April 19, 1967.
 Leonard, Vince. "When a Veteran Is a Rookie: That's Maury on Camera". The Pittsburgh Press. April 20, 1967.
 Leonard, Vince. "Name's the Same on Both Fronts: Wills, Baseballer and Broadcaster". The Pittsburgh Press. April 21, 1967.
 Duke, Forrest. "Las Vegas Scene: Maury Wills Opens in January". San Bernardino Sun-Telegram. November 23, 1967.
 Duke, Forrest. "Las Vegas Scene: $80 Million Hotel Complex Set". San Bernardino Sun-Telegram. February 11, 1968.
 "Maury Wills Opening 'Stolen Base' Tavern". The Pittsburgh Press. September 22, 1968.
 Abrams, Al. "Sidelight on Sports: Maury Wills Undecided". Pittsburgh Post-Gazette. October 24, 1968.
 "Grand Opening: The Stolen Base". The Pittsburgh Press. October 24, 1968.
 Litman, Lenny. "Maury Wills Hits Home Run in Bow as Pitt Nitery Op." Variety. October 30, 1968.
 Duke, Forrest. "Las Vegas Scene: Movie Being" Filmed at Hotel Riviera". San Bernardino Sun-Telegram. December 5, 1968.
 Feeney, Charley. "Roamin' Around: The Wills Way". Pittsburgh Post-Gazette. January 8, 1969.
 Duke, Forrest. "Las Vegas Scene: Friends Rally to Aid Showgirl". San Bernardino Sun-Telegram. November 26, 1969.
 Livingston, Pat. "Sports Beat: Strumming on the Old Banjo". The Pittsburgh Press. January 29, 1970.
 Duke, Forrest. "Las Vegas Scene: Jurors Get Kiss After Verdict". San Bernardino Sun-Telegram. August 13, 1970.
 Boal, Pete. "Sports Wash: Alston Seems Out of Touch; Mantle Heads All-Villain List; Wrong Place to Break in Wills". San Bernardino Sun-Telegram. March 15, 1973.

External links

1932 births
2022 deaths
African-American baseball managers
African-American baseball players
African-American banjoists
American expatriate baseball players in Canada
Baseball players from Washington, D.C.
Caribbean Series managers
Fort Worth Cats players
Gold Glove Award winners
Hornell Dodgers players
Los Angeles Dodgers Legend Bureau
Los Angeles Dodgers players
Major League Baseball All-Star Game MVPs
Major League Baseball broadcasters
Major League Baseball shortstops
Miami Sun Sox players
Montreal Expos players
National League All-Stars
National League Most Valuable Player Award winners
Northern League (baseball, 1993–2010) managers
National League stolen base champions
Pittsburgh Pirates players
Pueblo Dodgers players
Seattle Mariners managers
Seattle Rainiers players
Spokane Indians players
20th-century African-American sportspeople
21st-century African-American people

Maury Wills


was a village located in Uda District, Nara Prefecture, Japan.

As of 2005, the village had an estimated population of 5,939 and a density of 55.00 persons per km². The total area was 107.99 km².

On January 1, 2006, Murō, along with the towns of Haibara, Ōuda and Utano (all from Uda District), was merged to create the city of Uda.

Dissolved municipalities of Nara Prefecture

Populated places disestablished in 2006
2006 disestablishments in Japan
Uda, Nara

Murō, Nara