نادي الأنصار الرياضي هو نادي كرة قدم لبناني تأسس سنة 1951 في منطقة الطريق الجديدة ببيروت.
 وفي سنة 1954 انضم إلى الإتحاد اللبناني لكرة القدم. يضم النادي أكثر من لعبة رياضية ككرة القدم والعاب القوى والشطرنج، إلا أن شهرته الاوسع اكتسبت من كرة القدم، من خلال سيطرة الفريق على مختلف المسابقات الكروية المحلية بعد الحرب الأهلية في لبنان. يلقب الأنصار بـ«زعيم الكرة اللبنانية» و«الزعيم الأخضر» وذلك لإحرازه لقب الدوري المحلي في أربع عشرة مناسبة (منها 11 مرة متتالية مما أهله للدخول بكتاب غينيس) والكأس خمسة عشر مرة، بالإضافة إلى تأهله للدور ربع النهائي في دوري أبطال آسيا أكثر من مرة في عصره الذهبي في تسعينيات القرن العشرين.

الأنصار أحد أكثر الأندية شعبية في لبنان، حيث تنتشر جماهير الزعيم الأخضر في مختلف المناطق اللبنانية، وإن كانت النسبة الكبرى من مناصري الفريق من أبناء الطائفة السنية في بيروت وصيدا والبقاع، والشمال الذي يعتبر «قلعة الأنصاريين».

يعتبر نادي النجمة الخصم اللدود للأنصار منذ ثمانينات وتسعينيات القرن العشرين وإلى الوقت الحالي، بالرغم من تبدل حال الناديين وتفوق أحدهما على الآخر بحقبات عدة، وبروز فرق كالصفاء والعهد منذ بداية الألفية الثانية كمنافسين جديين على الدوري والكأس. مباراة الأنصار والنجمة بقيت ذات طابع خاص وبطولة مصغرة ولطالما شهدت لقاءات الفريقين احتكاكات داخل الملعب بين اللاعبين وخارجه بين الجماهير وذلك لما يمثل الفريقين من ثقل جماهيري فسميت هذه المواجهة بكلاسيكو لبنان وهي من أكثر المواجهات الكروية إثارة وندية في الوطن العربي.

يرأس النادي النائب نبيل بدر منذ العام 2012، ويقود الجهاز الفني فيه حاليا المغربي إدريس المرابط.

تاريخ النادي
في العام 1938 تنادت كوكبة من شباب بيروت في منطقة الطريق الجديدة، إلى تأسيس نادٍ لكرة القدم، يحمل اسم الأنصار. نجحت الجهود بتحقيق الفكرة في العام 1948، حين ظهر أول فريق للأنصار، وأول هيئة إدارية برئاسة مصطفى الشامي، ومن أعضائها: سعد الدين خالد، ومحي الدين خالد، وخالد بعيون، وسعيد غزاوي، وأحمد الكعكي. وطرح أعضاء النادي في البداية ان يكون الاسم هو «الانتصار»، ولكن كان هناك فريق بذات الاسم في منطقة الشياح، عندها طرح رئيس النادي مصطفى الشامي أن يكون الاسم هو «الأنصار» تيمناً بأنصار الرسول محمد.

في العام 1949 ترأس أمين عيتاني هيئة إدارية جديدة، كان أعضائها خميس الأسير، وعمر مكداش وأحمد السماك. وفي العام 1951 قدمت الهيئة الإدارية الجديدة برئاسة مصباح دوغان طلباً رسمياً للترخيص للنادي وشكلت من بين أعضائها هيئة تأسيسية لهذه الغاية من ثلاثة أنصاريين هم: محمد زهير الجندي وسعد غزاوي ويحيى مبيض. وتقدمت بطلب إلى الجهات الرسمية المختصة، للحصول على ترخيص قانوني يمنح النادي حق ممارسة لعبة كرة القدم بشكل رسمي على كل الأراضي اللبنانية. ومنذ ذلك التاريخ، أعتمد العام 1951 سنة تأسيسية لنادي الأنصار الرياضي، يزين مشعل الأنصار في شعاره الرسمي. تم اعتماد رخصة الأنصار في منطقة الغبيري (محافظة جبل لبنان) وليس بيروت العاصمة، كونه لا تعطى الإجازة المنصوص عليها في المادة الأولى للجمعيات الرياضية في المدن والقرى اللبنانية إلا نسبة لعدد سكانها، فلكل عشرة آلاف نسمة أو جزء منها جمعية لكرة القدم. ولما كان عدد الجمعيات في منطقة بيروت مكتملاً، رأى الأنصاريون أن يحصلوا على الترخيص في منطقة الغبيري، لكي يتسنى لهم المشاركة في الدورات الرسمية، وعندما تسنح الفرصة، ينقلون الرخصة إلى بيروت، وهذا بالضبط ما حدث عام 1965. بعدها بسنتين تحديداً، صعد الأنصار إلى دوري الدرجة الأولى في العام 1967، بقيادة أسطورة النادي وأيقونته التاريخية عدنان الشرقي كلاعباً ومدرباً حينها.

وفي سنة 1977 بدأ تاريخ متجدد في نادي الأنصار الرياضي، مع رئاسة سليم دياب للنادي وهو يحمل في يده عدة البناء، فنجح بإصراره وكده وعمله بالمشاركة مع إخوانه في أن يحقق للأنصار نقلة تاريخية، ظن فيها الحلم الذي كان يراود الآباء المؤسسين فنقله من فريق لكرة القدم إلى مؤسسة رياضية اجتماعية وطنية. ترافقت القيادة الإدارية لدياب بإدارة فنية ناجحة لعدنان الشرقي وكوكبة من اللاعبين التاريخيين كعدنان بليق وناصر بختي وإبراهيم الدهيني ثم عمر أدلبي وجمال طه وفادي علوش ومحمد المسلماني وعبد الفتاح شهاب وعلي فقيه.

ملاعبه ومقراته في الماضي والحاضر
بدأ الأنصار تمارينه على ملاعب عدّة، حين كان في بيروت أراض بور يقضي فيها الشباب والناشئون أوقات يومهم في الرياضة. فكان الشباب يتدربون في حرج بيروت حيث ملعب النجوم وقبلها على ملعب الصفاء في وطى المصيطبة، ويذكر أن عدداً من لاعبي الأنصار انضموا إلى نادي الصفاء قبل حصول الأنصار على الترخيص الرسمي الذي يجيز لهم الدفاع عن رمز النادي، وكانت هناك وحدة حال بين الصفاء والأنصار، بل إن الصفاء كان من أقرب الأندية إلى الأنصار.
ولعل نشأة الأنصار في منطقة الطريق الجديدة في شارع حمد جعله قريباً من منطقة حرج بيروت، والتمارين وسط الحرج بين أشجار الصنوبر كان يضفي أجواء ممتعة وصحية، ويساعد على رفع اللياقة من جراء استنشاق الهواء النقي المشبع بالأكسجين. وانتقلت التمارين إلى أرض جلول الواسعة المواجهة لبناء آل صبرا. وكانت الأرض قاسية، مما جعل اللاعبين يكتسبون الجلادة والقوة والجسارة. وكانت ألعابهم تدل على ذلك، وكان دكان عفيف البابا حيث مركز الأنصار لسنوات عدة هو مركز تجمع اللاعبين، فيضعون ثيابهم وحاجياتهم في العليّة ويذهبون بثيابهم الرياضية إلى ملعب للتدريب أو لخوض المباريات.

وتدرب فريق الأنصار لسنوات طويلة في الملعب البلدي القديم الذي يعتبر «الرئة» لمنطقة الطريق الجديدة، وبحكم موقعه القريب جداً من النادي، كان يظن الكثيرون أن هذا الملعب هو ملك للأنصار. وعرف الأنصار كيف يحافظ على هذا الملعب حتى خلال أحداث الحرب الأهلية اللبنانية، وصرفت إدارة النادي الملايين في سبيل صيانة الملعب، وإنشاء حاجز حديدي حوله، وتمت زراعته بالحشيش الأخضر ليكون جاهزاً لإقامة المباريات عليه، وطلب الأنصار من محافظ مدينة بيروت تأجيره الملعب ليحوّله على نفقته إلى إستاد يفخر به لبنان، يكون مدينة رياضية واسعة، يستقبل الرياضيين وعائلاتهم، والمشجعين وأهاليهم. ولكن أمل الأنصار لم يتحقق، ويمكن القول أن للملعب البلدي علاقة وطيدة مع الأنصار، خصوصاً وأن مقر النادي لم يكن بعيداً عنه منذ نشأة النادي وحتى اليوم، لذلك بقي دوماً رمزاً من رموز النادي.

وبعد توقف التمارين على أرض الملعب البلدي، نقل الأنصار تمارينه إلى ملعب حبيب أبي شهلا الترابي، كما تدرب الأنصار أيضاً على ملعب جامعة بيروت العربية.

جاء إنشاء ملعب التدريب الخاص بنادي الأنصار بين طريق المطار القديمة (الكوكودي) والأوتوستراد السريع المؤديين إلى مطار رفيق الحريري الدولي، في منتصف العام 2000، ليكون حلاً بديلاً عن مشروع «مدينة الأنصار الرياضية»، المشروع الذي حالت الظروف الخارجة عن إرادة المسؤولين في النادي بتنفيذه، فوجدوا ضالتهم بتشييد ملعب ضمن منشأة تدريبية تبلغ مساحتها 16 ألف متر مربع.

تنقَّل نادي الأنصار على مدى تاريخه الطويل بين سبعة مقرات كان أولها دكان آل القاطرجي، في منطقة أبو شاكر، وآخرها في بناية عيتاني (ساحة الملعب البلدي)، وبين هذا وذاك حكاية طويلة من الكفاح والجهد خاضها أبناء النادي والمؤسسون الأوائل لإيجاد مكان ٍ يجمع الأنصاريين. وهنا عرض لعناوين هذه المقرات:
 المقر الأول: دكان آل القاطرجي منطقة أبو شاكر، قرب حلويات أبو فؤاد ببدل ايجار 25 ليرة.
 المقر الثاني: بيت آل السماك منطقة أبو شاكر.
 المقر الثالث: بيت آل ياسين مكان نادي الصياد سابقاً، مقابل ملعب بيروت البلدي.
 المقر الرابع: منزل الحارس خليل الهندي، خلف مسجد عمر بن عبد العزيز.
 المقر الخامس: دكان عفيف البابا قرب محطة الدنا.
 المقر السادس: ملك آل الجندي ساحة الملعب البلدي، الطابق الأول، فوق مطعم الشمعة (بنك البحر المتوسط حالياً).
 المقر السابع (الحالي): بناية عيتاني، الطابق الثاني، تجاه الملعب البلدي.

البطولات
حصل النادي على 14 لقبا للدوري و 15 للكأس منذ عام 1988 وحتى عام 2021. مثل الأنصار لبنان خارجيا مرات عديده ومن أبرز مبارياته الخارجية فوزه غلى الشباب السعودي 3-0 وإقصائه من دوري ابطال آسيا سنة 1994 ومن ثم بلوغه الدور ربع النهائي. وهنا أبرز القاب النادي:

بطولة لبنان لأندية الدرجة الثانية
أحرز بطولة لبنان لأندية الدرجة الثانية عام 1967

بطولة الدوري العام اللبناني لأندية الدرجة الأولى: (14 مرة)
 موسم 87-1988
 موسم 89-1990
 موسم 90-1991
 موسم 91-1992
 موسم 92-1993
 موسم 93-1994
 موسم 94-1995
 موسم 95-1996
 موسم 96-1997
 موسم 97-1998
 موسم 98-1999
 موسم 05-2006
 موسم 06-2007
 موسم 20-2021

مسابقة كأس لبنان: (15 مرة)
 موسم 87-1988
 موسم 89-1990
 موسم 90-1991
 موسم 91-1992
 موسم 93-1994
 موسم 94-1995
 موسم 95-1996
 موسم 98-1999
 موسم 01-2002
 موسم 05-2006
 موسم 06-2007
 موسم 09-2010
 موسم 11-2012
 موسم 16-2017
 موسم 20-2021

كأس السوبر: (6 مرات)
• 1996: الأنصار × النجمة (2-0)
• 1997: الأنصار × النجمة (1-0)
• 1998: الأنصار × الهومنمن (4-2)
• 1999: الأنصار × الهومنمن (2-2) – (3-0 بركلات الترجيح)
• 2012: الأنصار × الصفاء (1-0)

2021: الأنصار x النجمة (2-2)(5-4 بركات الترجيح)

كأس النخبة: (مرتان)
• 1997: الأنصار × النجمة (2-0)
• 2000: الأنصار × التضامن صور (1-0)

مسابقة كأس الاتحاد: (مرتان)
• 98-1999 الأنصار × السلام زغرتا (4-0)
• 99-2000 الأنصار × التضامن صور (1-0)

ألقاب أخرى
 دورة البقاع العربية لكرة القدم:
 دورة البقاع العربية الأولى 1994: شارك فيها كل من أندية الزمالك المصري والإسماعيلي المصري ومنتخب قطر ومنتخب سوريا للشباب والأنصار والنجمة. **المباراة النهائية: الأنصار × الإسماعيلي المصري (0-0) – (6-5 بركلات الترجيح)
 دورة البقاع العربية الثانية 1995: شارك فيها كل من الإسماعيلي المصري والكرامة السوري والاتحاد القطري والأنصار والنجمة والهومنتمن.
 المباراة النهائية: الأنصار × الكرامة السوري (1-0)
 دورة البقاع العربية الثالثة 1999: شارك فيها كل من النصر السعودي والوحدة السوري والوحدات الأردني والأنصار والنجمة والتضامن صور.
 المباراة النهائية: الأنصار × الوحدة السوري (1-0)

الدخول إلى كتاب غينيس وأهم الاحصاءات
دخل الأنصار إلى موسوعة غينيس بصفته النادي الوحيد في العالم الذي حقق بطولة النوادي الوطنية إحدى عشرة مرة متتالية من موسم 1988الى موسم 1999. وعلى هذا الأساس أرسلت إدارة الموسوعة العالمية مندوبها السيد نيل هايز إلى لبنان ليسلم الرئيس سليم دياب شهادة تثبــّت رسميا ً إدراج اسم النادي في الموسوعة. وقد كسر هذا الرقم لاحقا. يذكر أن فريق رنجرز Rangers الإسكوتلندي كان منافس الأنصار في هذا الإنجاز حينها، عندما حقق الفريق الإسكوتلندي بطولة بلاده 10 مرات متتالية بدأها عام 1989.

في الدوري اللبناني
 أكثر فريق أحرز الدوري: 13 مرة منها 11 مرة متتالية - رقم قياسي عالمي.
 أكثر عدد أهداف في دوري واحد: موسم 92 - 93 (79 هدفا ً في 32 مباراة أي بنسبة 2.4).
 أكثر فريق سجل أهدافا ً في دوري واحد: موسم 97 - 98 (72 هدفا ً في 26 لقاء أي بنسبة 2.7).
 أكثر فريق سجل أهدافا ً في تاريخ الدوري: 768 هدفا ً في 394 مباراة أي بنسبة 1.9 (الرقم حتى موسم 2002-2003).
 أكثر فريق حصد نقاطا ً في تاريخ الدوري: 718 نقطة ً في 394 مباراة (الرقم حتى موسم 2002-2003).
 أكثر فريق حقق انتصارات متتالية: 17 انتصار بدأها بالفوز 3 × 0 على فريق الأرز على ملعب الصفاء ضمن الأسبوع الثاني من مرحلة الذهاب في موسم 1990 - 1991، وأنهاها في الأسبوع الخامس من مرحلة الإياب بتغلـّبه على الأهلي صيدا على الملعب نفسه وبالنتيجة ذاتها. وهذا الرقم هو الثالث عالميا ً بعد رقم فريق سلتيك الإسكتلندي والبالغ 25 فوزا ً ممتاليا ً حققها خلال بطولتي 2002 - 2003 و2003 - 2004، ورقم الأهلي المصري البالغ 21 فوزا ً متتاليا ً حققها خلال بطولتي 2003 - 2004 و2004 - 2005.
 أكثر فريق حافظ على سجله خاليا ً من الخسارات: 90 مباراة دون أية خسارة بين موسمي 1974 - 1975 و1992 - 1993 (6 مواسم). أي مـنـذ مباراة الأنـصـار والهومنمن عـلى ملعب بلدية برج حمود في 23 / 7 / 1975 وانتهت لمصلحة الهومنمن 1 × 0؛ أما أول خسارة بعد هذه السلسلة الطويلة فكانت من النجمة على ملعب برج حمود أيضا ً وبنتيجة 2 × 1.
 الفريق الوحيد الذي لم يخسر في أية مباراة طيلة أربع مواسم متتالية: من موسم 1987 - 1988 حتى موسم 1991 - 1992 (68 مباراة تخللتها 10 تعادلات)..
 أعلى نتيجة حققها: على حساب الشبيبة المزرعة 11 × 1 في موسم 1991 - 1992 على ملعب الصفاء.

في كأس لبنان
 أكثر فريق يحرز الكأس: 14 مرة.
 أكثر اللاعبين اللبنانيين مشاركة في نهائي كأس لبنان: جمال طه - 13 مرة.
 أكثر فريق تسجيلا في نهائي الكأس: 31 هدفا ً.
إحصاءات فردية
 اللاعب الأكثر تهديفا ً في تاريخ الدوري: فادي علوش بـــ 113 هدفا ً بين عامي 1987 و 1997.
 اللاعب الأكثر تهديفا ً في دوري واحد: فادي علوش 32 هدفا ً في موسم 1990 - 1991 - ثالث الهدافين العرب.
 أكثر اللاعبين إحرازا ً للدوري مع فريق واحد في بلاده والعالم: الكابتن جمال طه 11 مرة..
 أكثر حارس حافظ على نظافة شباكه: علي فقيه 1511 دقيقة في 16 مباراة، وهو رقم قياسي عالمي، وذلك خلال دوري 1996 - 1997. ويأتي في المركز الثاني، الحارس محمد الشريف بـ 897 دقيقة خلال دوري 1989 - 1990.
 الحاج عدنان الشرقي - جنرال الأنصار والكرة اللبنانية: أكثر مدرب يحرز بطولة الدوري في لبنان والعالم : 11 مرة. أفضل مدرب آسيوي عن شهر تموز 1996. أفضل مدرب لبناني مواسم : 1996 - 1997 / 1998 - 1999 / 2004 - 2005 . أكثر مدرب في العالم يقود ذات الفريق : من 1967 حتى 2000.
 فادي علوش - عميد الهدافين اللبنانيين: 113 هدفا ً تحاكي الأمجاد والبطولات، سجلها لاعب واحد هو فادي علوش. إنه «بلدوزر الأنصار» و«عميد الهدافين اللبنانين» في الدوري اللبناني، بكل ما للكلمة من معنى. بدأ مسلسل هز ّ الشباك من بطولة موسم 1987 - 1988 حتى تركه الأنصار بعد موسم 1996 - 1997. وجاءت الأهداف الـ 113 على الشكل التالي :
 بـين 1987 و1990 : 10 أهـداف
 موسم 1990 - 1991 : 32 هدفا ً
 موسم 1991 - 1992 : 17 هدفا ً
 موسم 1992 - 1993 : 27 هدفا ً
 موسم 1993 - 1994 : 9 أهداف
 موسم 1994 - 1995 : 12 هدفا ً
 موسم 1995 - 1996 : 3 أهداف
 موسم 1996 - 1997 : 3 أهداف

الفئات العمرية
تعتبر الفئات العمرية في نادي الأنصار من الركائز الأساسية لتخريج اللاعبين المميزين للوصول للفريق الأول فكان لابد من تاسيس قطاع فني وإداري عمد على إطلاق أكاديمية لتخريج اللاعبين الصغار من المميزين ليتدرجوا في الفئات العمرية (اشبال- ناشئون-شباب -امال حتى الفريق الأول)وانطلقت الأكاديمية عام 2002 على ملاعب النادي طريق المطار وكانت ثمرة الأكاديمية احراز شباب الأنصار بطولة لبنان ثلاث مرات متتالية 2009-2010-2011 وبطولة الناشئين عام 2010 و 2018 فضلاعن ترفيع عدد كبير من الاعبين إلى الفريق الأول امثال اللاعبين محمد عطوي -قاسم مناع -قاسم أبو خشفة -انس أبو صالح- عبد الفتاح عاشور -قاسم ليلا - عمر ادلبي - حسن مغنية -معتز الجنيدي وغيرهم.

تشكيلة الفريق
 آخر تحديث: 30 سبتمبر 2022.

اقرأ أيضا
 قائمة ملاعب لبنان
 قائمة أندية كرة القدم في لبنان

المراجع

أندية كرة قدم أسست في 1951
أندية كرة قدم في لبنان
أهل السنة والجماعة في لبنان
تأسيسات سنة 1951 في لبنان
نادي الأنصار

نادي الأنصار (لبنان)


İlk Kan (özgün adı: First Blood), Rambo serisinin ilk filmi olan 1982 ABD yapımı aksiyon filmidir.

David Morrell'in First Blood kitabından Michael Kozoll, William Sackheim ve Sylvester Stallone tarafından senaryolaştırılmıştır. Yönetmen Ted Kotcheff olup, orijinal müzik Jerry Goldsmith tarafından yapılmıştır. 97 dakika süren filmin dağıtımı Orion Pictures Corp. tarafından yapılmıştır.

Film çeşitli açılardan okunabilir. Militarizme, güvenlik paranoyasına, devlet terörüne, savaşın askerlerde bıraktığı izlere, insan haklarına dair değerlendirmeler yapılabilir. Ancak her şeyden önce İlk Kan aksiyon sinemasının klasik bir eseridir.

First Blood, 22 Ekim 1982'de Amerika Birleşik Devletleri'nde gösterime girdi. İlk karışık eleştirilere rağmen, film gişede 125.2 milyon dolar hasılatla gişede başarılı oldu. First Blood, piyasaya sürüldüğünden beri eleştirmenler tarafından yeniden değerlendirildi, birçoğu Stallone, Dennehy ve Crenna'nın rollerini vurguladı ve onu aksiyon türünde etkili bir film olarak kabul etti. Filmin başarısı, dört devam filmi (hepsi Stallone tarafından yazıldı ve baş rolde yer aldı), bir animasyon televizyon dizisi ve bir dizi çizgi roman, roman, video oyunu ve Bollywood yapımından oluşan bir pazarlama ağını doğurdu.

Konusu
John Rambo (Sylvester Stallone) adlı bir Vietnam Savaşı gazisi, eski bir yoldaşını aramaktadır, ancak arkadaşının geçen yıl savaş sırasında asetik asit'e maruz kalması nedeniyle kanserden öldüğünü öğrenir.

Rambo, Washington'daki küçük Hope kasabasına girer. Rambo'yu bir serseri ve istenmeyen bir baş belası olarak gören kasabanın şerifi Will Teasle tarafından karşılanır. Rambo bir lokantanın yerinin tarifini ister, Teasle ise ona otoyolun otuz mil yukarısında bir lokanta olduğunu söyler. Daha sonra Rambo'yu şehrin eteklerine götürür ve ona Rambo'nun ilk başta gideceğini söylediği Portland'ın güneyde kaldığını söyler. Teasle daha sonra Rambo'yu bırakır ve uzaklaşır. Rambo geri dönmeye çalışınca, bu sefer Teasle onu serserilik, tutuklamaya direnme ve gizli bir bıçağa sahip olma suçlamalarıyla tutuklar.

Sadist şef yardımcısı çavuş Art Galt tarafından yönetilen Teasle'ın memurları, ona kötü davranırlar ve bu yüzden Rambo'nun Vietnam'da bir savaş esiri olarak katlandığı işkencenin geri dönüşlerini zihninde tetikler. Onu bir usturayla kuru tıraş etmeye kalkıştıklarında, Rambo memurları tek tek alt eder, bıçağını geri alır, caddeye fırlar, bir motosiklet çalıp ormana kaçmadan önce karakolda polis memurlarıyla mücadele eder. Teasle otomatik silahlar, köpekler ve bir helikopterle bir arama ekibi düzenler. Rambo'nun bir dere üzerinde, uçurumdan aşağı inmeye çalıştığını fark eden Galt, Teasle'ın emirlerine karşı gelir ve Rambo'yu helikopterden vurmaya çalışır. Rambo, uçurumdan atlar ve bir ağaç dalına inerken sağ kolundan yaralanır. Galt hala onu vurmaya çalışırken, Rambo yaralanmamış diğer koluyla bir taş atmayı başarır, helikopterin ön camını kırar ve pilotun kısa süreliğine kontrolünü kaybetmesine neden olur. Daha iyi bir atış açısı elde etmek için emniyet kemerini çıkaran Galt, dengesini kaybeder ve aşağıdaki kayalara düşer ve ölür.

Teasle, bir çift dürbün yardımıyla Galt'ın cesedini görür ve intikam yemini eder. Rambo, Teasle ve adamlarını Galt'ın ölümünün bir kaza olduğuna ve daha fazla sorun istemediğine ikna etmeye çalışır, ancak memurlar ateş açar ve onu ormana doğru takip eder. Daha sonra Rambo'nun eski bir Yeşil Bereli olduğu ve Onur Madalyası aldığı ortaya çıkar, ancak intikam almaya kararlı olan Teasle, insan avını Eyalet Polisine devretmeyi reddeder. Rambo, gerilla taktiklerini kullanarak birer birer, sadece Teasle kalana kadar doğaçlama bubi tuzakları ve çıplak elleriyle memurlara öldürücü olmayan bir şekilde boyun eğdirir. En sonunda Teasle'ı alt ederek boğazına bir bıçak dayayan Rambo, hepsini öldürebileceğini söyler ve Teasle her şeyin bitmesine izin vermezse "ona inanamayacağı bir savaş vereceğini" söyler.

Eyalet polisi ve Washington Ulusal Muhafızları, Rambo'nun akıl hocası ve eski komutanı Albay Sam Trautman ile birlikte Teasle'a yardım etmek için bölgeye gelirler. Albay Trautman, Rambo'nun gerilla savaşı ve vahşi doğada hayatta kalma konusunda uzman olduğunu, Vietnam'daki yoğun muharebe sırasında kazandığı becerilerini doğrular; bu nedenle, Rambo'nun bölgeden sızmasına ve bir sonraki kasabaya kaçmasına -böylece durumu etkisiz hale gelmesine- ve daha sonra barışçıl bir şekilde teslim olmasına izin verilmesi gerektiğini tavsiye eder. Fakat Teasle inatla bu tavsiyeyi reddeder. Teasle, Albay Trautman'ın Rambo ile -kaçarken çaldığı bir polis telsizi üzerinden- iletişim kurmasına ve onu barışçıl bir şekilde teslim olmaya ikna etmeye çalışmasına izin verir. Rambo, Trautman'ı tanır, ancak pes etmeyi reddeder, Teasle ve yardımcılarını istismarlarından dolayı şikayet eder ve "ilk kanı onların akıttıklarını" belirtir.

Kordondan geçmeye çalışan Rambo, ava çıkan genç bir çocukla karşılaşır; Çocuğu yere yatırır ama ona zarar vermez, çocuk daha sonra yetkilileri uyarır. Bir Ulusal Muhafız müfrezesi, terk edilmiş bir madenin girişinde Rambo'yu köşeye sıkıştırır. Emirlere karşı gelerek, girişi çökerten ve görünüşte Rambo'nun öldüğünü zannettikleri bir roket kullanırlar. Rambo hayatta kalır ve başka bir çıkış yolu bulur, yüzeye çıkar. M60 makineli tüfek ve mühimmat taşıyan bir tedarik kamyonunu kaçırır ve şehre döner. Rambo kendisini takip edenlerin dikkatini dağıtmak için bir benzin istasyonunu havaya uçurur, kasabanın elektrik voltajlarının çoğunu ateşler ve polis karakolunun yakınındaki bir silah deposunu yok eder. Şerifin Rambo'nun dengi olmadığını bilen Trautman, Teasle'ı kaçmaya ikna etmeye çalışır, ancak şerif yine ikna olmaz, Trautman'ı dinlemez.

Rambo, polis karakolunun çatısında Teasle'ı görür ve kısa bir silahlı çatışmaya girerler ve Teasle'ın vurulup bir çatı penceresinden düşmesiyle biter. Rambo onu öldürmeye hazırlanırken, Trautman ortaya çıkar ve Rambo'yu teslim olmazsa öldürüleceği konusunda uyarır ve ona seçkin Yeşil Bereliler biriminden hayatta kalan son kişi olduğunu hatırlatır. Rambo gözyaşlarına boğulur ve travmatik deneyimlerini anlatmaya başlar: Arkadaşlarının Vietnam'da öldürülmelerini izlediğini, içinde bulunduğu durumu nedeniyle bir iş bulamadığını, eve döndüğünde Amerikalı arkadaşlarının acımasız muamelesini ve uğrunda çok şey feda ettiği ülkesi tarafından unutulduğunu söyler. Teasle bir hastaneye nakledilirken, Rambo teselli edildikten ve kabul gördükten sonra Trautman'a teslim olur.

Oyuncular
 Sylvester Stallone - John Rambo
 Richard Crenna - Albay Sam Trautman
 Brian Dennehy - Şerif Will Teasle
 Bill McKinney - Eyalet Polisi Yüzb. Dave Kern
 Jack Starrett - Şerif Yrd. Çvş. Arthur Galt
 Michael Talbott - Şerif Yrd. Balford
 Chris Mulkey - Şerif Yrd. Ward
 John McLiam - Köpekli Adam Orval
 Alf Humphreys - Şerif Yrd. Lester
 David Caruso - Şerif Yrd. Mitch
 David Crowley - Shingleton
 Don MacKay - Preston

Yapım

Geliştirme ve senaryo

1972'de Columbia Pictures'dan Lawrence Turman, First Blood'ın film haklarını 175.000 $ karşılığında satın aldı. Richard Brooks'un yönetmesi planlanıyordu ve filmin, Şerif Teasle'ın romanda olduğundan daha sempatik bir şekilde tasvir edilmesiyle, İkinci Dünya Savaşı ve Vietnam Savaşı gazileri hakkındaki farklı Amerikan algıları üzerine bir alegori olmasını amaçladı. Film, Teasle'ın adamlarına silahlarını bırakmalarını ve daha sonra bilinmeyen bir saldırgan tarafından ölümcül şekilde vurulacak olan Rambo'yu ikna etmeye çalışmasıyla sona erecekti. Brooks, First Blood'ın çekimlerine Aralık 1972'de New Mexico'da başlamayı planladı. Film devam etmedi çünkü Vietnam Savaşı hala devam ediyordu ve Brooks projeden ayrıldı.

Daha sonra John Calley, Robert De Niro veya Clint Eastwood'u Rambo olarak seçme düşüncesiyle Warner Bros. Pictures'ın haklarını 125.000 $'a satın aldı. Walter Newman tarafından Martin Ritt'in yönetmesi amaçlanan bir senaryo yazıldı. Film, Amerikan askeri kültürünü eleştirir ve Albay Trautman'ı filmin kötü adamı olarak tasvir eder ve hem Rambo hem de Teasle'ın ölmesiyle biterdi. Sydney Pollack ve Martin Bregman da filmi yönetmeyi düşündüler ve Bregman bir senaryo yazması için David Rabe]]'yi tuttu. Bregman ayrıldıktan sonra Mike Nichols, Rabe'nin senaryosunu yönetmeyi düşündü.

William Sackheim ve Michael Kozoll, 1977'deki son filmin temeli olacak senaryoyu yazdılar ve aslında John Badham'ın yönetmesini amaçladılar. Yapımcı Carter DeHaven, Sackheim ve Kozoll'un senaryosunu Warner Bros.'dan 375.000 $ karşılığında satın aldı. DeHaven, Cinema Group'u finansör olarak güvence altına aldı ve Georgia'da başlayacak prodüksiyonla John Frankenheimer'ı yönetmen olarak tuttu. Bu aynı zamanda Rambo'nun filmden sağ çıktığı senaryonun ilk versiyonuydu. Ancak, dağıtımcı firma Filmways'in Orion Pictures tarafından satın alınmasından sonra proje tekrar durdu.

Ted Kotcheff, projeyle 1976'da görüştü. Kotcheff, Sylvester Stallone'a John Rambo rolünü teklif etti ve oyuncu senaryoyu bir hafta sonu boyunca okuduktan sonra kabul etti. Rocky filmlerinin başarısından sonra Stallone'un parlayan yıldızı, John Rambo karakterini daha sempatik hale getirmek adına senaryoyu yeniden yazmasını sağladı. Morrell'in kitabında Rambo karakteri on altı kişiyi öldürmesine neden olurken, Rambo filminde herhangi bir polisin veya ulusal muhafızın doğrudan ölümüne neden olmuyor. Stallone ayrıca kitabın sonunu Rambo karakterinin ölmesi yerine filmde hayatta kalmasına izin vermeye karar verdi. Bir intihar sahnesi çekildi, ancak Kotcheff ve Stallone, Trautman'ın teşvikiyle Rambo'ya teslim olmayı seçti. Stallone, senaryoya tahmini olarak yedi kez revizyonun yaptı. Kotcheff, Larry Gross ve David Giler tarafından gerçekleştirilen senaryoda daha fazla çalışma yapılmasını istedi.

Carolco Pictures, First Blood filminin haklarını Warner Bros.'dan 375.000 $'a ve Sackheim ve Kozoll'un senaryosunu 1981'de 125.000 $'a satın aldı. Kotcheff, John Rambo rolünü Sylvester Stallone'a teklif etti ve oyuncu bir hafta sonu senaryoyu okuduktan sonra kabul etti.

Yapım öncesi
David Morrell, 1972'de yayınlanan romanını yazdığında, yapımcılar önce Steve McQueen'i düşündüler, ancak daha sonra onu 1975'teki bir Vietnam gazisini oynayamayacak kadar yaşlı gördükleri için bu düşünceden vazgeçtiler. Şerif Teasle rolü için yapımcılar Akademi Ödülü sahibi Gene Hackman ve Robert Duvall ile görüştüler ancak ikisi de rolü geri çevirdiler. Oscar kazanan bir oyuncu olan Lee Marvin ise Albay Trautman'ın rolünü geri çevirdi. Kirk Douglas sonunda işe alındı, ancak çekim başlamadan hemen önce Douglas, bir senaryo anlaşmazlığı nedeniyle Albay Trautman'ın rolünü bıraktı; Douglas filmin kitapta olduğu gibi bitmesini istedi (Rambo ve Teasle birbirlerini ölümcül şekilde yaralar, Albay Trautman Rambo'nun isteği ile onu vurarak öldürür ve ardından ölmek üzere olan şerif Teasle'ın son anlarında yanına giderek oturur). Rock Hudson ile temasa geçildi, ancak yakında kalp ameliyatı geçirecekti ve Stallone ile çalışma şansını kaçırmak zorunda kaldı. Richard Crenna hızlı bir şekilde onun yerine işe alındı ve böylece Albay Trautman rolü, performansı çok eleştirel övgüler alan oyuncunun en ünlü rolü oldu.

Çekimler
Film 1981 kışında Kanada'nın Britanya Kolumbiyası eyaletinde çekildi. Filmdeki kasaba sahneleri Hope'da ve filmde Chapman Gorge olarak adlandırılan yakındaki Othello Tünelleri'nde çekildi. Filmin geri kalanı ise Capilano Kanyonu, Golden Ears Provincial Park ve Pitt Meadows'daki Pitt Gölü'nde çekildi. Filmde kullanılan silahların Kanada'ya ithal edilmesi gerekiyordu fakat çekimler sırasında 50'den fazla ithal ateşli silah çalınmıştır.

Post prodüksiyon
Filmdeki ilk kaba kesinti üç saatin üzerindeydi, muhtemelen üç buçuk saat süren film Sylvester Stallone'ye göre, onu ve menajerini hasta edecek kadar kötüydü. Yoğun şekilde yeniden düzenlemenin ardından film 93 dakikaya indirildi; bu versiyon nihayetinde sinemalarda yayınlandı. Bitmiş filmde kullanılan son, orijinal filmin tatmin edici olmadığına karar verildikten sonra Mart 1982'de çekildi.

İlginç bilgiler

 Film çekimleri sırasında Rambo'nun uçurumdan atlayıp ağaçlara takıldığı sahnenin tamamının dublörle çekilmesi planlanmıştır. Ancak Sylvester Stallone bu karardan vazgeçmiş ve bu sahnenin son bölümünde kendi oynamak istemiştir. Yönetmenin tüm karşı çıkışlarına rağmen sahne dublörsüz çekilmiş ve çekim sırasında Stallone'nin 3 kaburgası kırılmıştır. Aktörün kaburgalarının kırıldığı sahne filmde görülmektedir.
 Filmin orijinal sonunda Rambo Albay Trautman'ın silahından çıkan kurşunla ölür. Ancak yapımcılar son anda bu sahneyi filmden çıkartmış ve Rambo'nun ölmediği yeni bir son çekilmiştir.
 Filmin çok başarılı olması üzerine 3 tane devam filmi çekilmiştir: 1985'te Rambo 2, 1988'de Rambo III, 2008'de Rambo 4 ve 2019'da Rambo: Son Kan.
 Tüm dünyada gişelerdede başarılı olan filmin Türkiye'de de taklitlerinin çevrilmesi gecikmedi. Takip eden yıllarda üç benzeri Türk filmi çekildi. Bu yeniden yapımların ilki 1983'te Çetin İnanç'ın yönettiği Vahşi Kan'dı. Bu filmde başrolleri Cüneyt Arkın ve Hüseyin Peyda oynamıştı. İkincisi olan 1986 yapımı Ramo/Türk Rambosu isimli filmi ise yine Mehmet Alemdar yönetmiş, başlıca rollerinde Sönmez Yıkılmaz Rambo olarak ve Levent Çakır oynamışlardı. Üçüncü film ise yine 1986'da Çetin İnanç'ın yönettiği Korkusuz filmidir. Bu filmde de Rambo rolünü vücut geliştirme şampiyonu Serdar Kebapçılar oynamıştır.

Kaynakça

1
1982 çıkışlı filmler
1980'lerde aksiyon filmleri
1980'lerde psikolojik gerilim filmleri
Vietnam Savaşı filmleri
Ted Kotcheff'in yönettiği filmler
Jerry Goldsmith'in müziğini yaptığı filmler
Orion Pictures filmleri
Carolco Pictures filmleri
1981'de geçen filmler
Amerika Birleşik Devletleri takip filmleri
Amerika Birleşik Devletleri vigilante filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
1980'lerde bağımsız filmler
1980'lerde İngilizce filmler

İlk Kan


اللاقو هو أحد أنواع التمور التونسية وأساسا ببلاد الجريد. وينضج في شهر أوت. ويعتبر من الرطب حيث لا يتاجر به.

تمور تونسية
نخيل

اللاقو


කුබුන්ටු යනු මූලික උබුන්ටු මෙහෙයුම් පද්ධතියෙන් බෙදී ගිය මෙහෙයුම් පද්ධතියකි. මෙහි ජීනෝම් චිත්‍රක පරිශීලකය වෙනුවට කේඩීඊ චිත්‍රක පරිශීලක පරිසරය යොදාගෙන ඇත.  මෙය උබුන්ටු ව්‍යාපෘතියේම කොටසක් වන අතර උබුන්ටු හී  යොදාගෙන ඇති මෙහෙයුම් පද්ධති ආකෘතියම යොදාගෙන ඇත. මෙම උබුන්ටු සහ කුබුන්ටු යන මෙහෙයුම් පද්ධති දෙකම එකම පරිගණකයක ස්ථාපනය කර ගැනීමෙන් මාරුවෙන් මාරුවට භාවිතා කළ හැකිය. උබුන්ටු මෙන්ම කුබුන්ටු සඳහා ඳ එකම ගොනු එකතුවක්  භාවිතා  කරයි.

නාමය

කුබුන්ටු යන නාමය පද දෙකක එකතුවක් ලෙස (K + Ubuntu )දැක්විය හැකිය. කේ මගින් කුබුන්ටු හී භාවිතා වන කේ චිත්‍රක පරිශීලක පරිසරය නිරූපනය වන අතර උබුන්ටු යන්නෙහි  අරුත  අන් අයට මානුෂිකත්වය ලෙස සරලව දැක්විය හැකිය. කුබුන්ටු යන්නෙහි තවත් අරුතක් ලෙස නොමිලේ යන්න දැක්විය හැකිය.

කුබුන්ටු සහ උබුන්ටු අතර වෙනස

සාමානයයෙන් උබුන්ටු පරිගණකය තුල ස්ථාපනය කිරීමේදී ජිනෝම්  වැඩතලය හා  GTK+/ජිනෝම් වැඩසටහන් සහ ගොනු (උදාහරණ : Evolution) සහ  GTK+/ජිනෝම් පරිපාලක මෙවලම් (උදාහරණ :Synaptic package manager) භාවිතා කරයි.  ඒ හා සැසදීමේ දී කුබුන්ටු පරිගනකය තුල ස්ථාපනය කිරීමේදී කේඩීඊ වැඩතලය කේඩීඊ/Qt වැඩසටහන් සහ ගොනු (උදාහරණ : Kontact) කේඩීඊ/Qt පරිපාලක මෙවලම් භාවිතා  කරයි. කුබුන්ටු භාවිතා කරන්නන්ට පහසුවෙන් උබුන්ටු  ගොනු එකතුවල ඇති ගොනුවක්  ස්ථාපනය කර ගැනීමට සහ භාවිත කිරීමට හැකි අතර උබුන්ටු භාවිතා කරන්නන්ට පහසුවෙන් කේඩීඊ/Qt  ගොනු ස්ථාපනය කරගැනීමට හා භාවිතා කිරීමට හැකිය. බෝහෝ දෙනෙක් ප්‍රථමයෙන් උබුන්ටු ස්ථාපනය කර පසුව කේඩීඊ එයට එකතු කරන අතර නැතහොත් සම්පූර්ණ කුබුන්ටු වැඩතල පාර-වැඩසටහන් උබුන්ටු මත ස්ථාපනය කරගනු ලබයි.(  කෙසේ වූවත් ජීනෝම් සහ කේඩීඊ යන වැඩතලයන් දෙකම පරිගණකයේ ස්ථාපනය කිරීම නිසා වැඩි මතක ධාරිතවයක් සහ ගබඩා ධාරිතාවයක් අවශ්‍ය විය හැකිය. )

කුබුන්ටු හී වැඩතලය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ වෙනස් කර ඇත. කුබුන්ටු හී වැඩතලය නිමවා ඇත්තේ අනෙකුත් මෙහෙයුම් පද්ධති වල (උදාහරණ : මයිකේ‍රාසොෆ් ට් වින්ඩෝස් ) වැඩතලයන් හී පිරිසැලසුමට අනුකූලව බැවින් භාවිතා කරන්නාට පහසුවෙන් කුබුන්ටු වලට මාරුවිය හැකිය.  කුබුන්ටු හී අනෙකුත් මෙහෙයුම් පද්ධති හා සමානවම වැඩ සටහන් සපයා ඇති අතර අනෙකුත් මෙහෙයුම් පද්ධති වල දැකිය නොහැකි වැඩසටහන් ද දැකිය හැකිය. සම්මත කේඩීඊ4 ස්ථාපනය සමග ත්‍රිමාන පෙනීමද ලබා ගත හැකිය.

ගැලරිය

නිකුත් කිරීම්
කුබුන්ටු සහ උබුන්ටු යන දෙකම එකම නාම සහ අනුවාද පද්ධතිය භාවිතා කරයි. සෑම නිකුතුවකටම කේත නාමයක් සහ අනුවාද අංකයක් ඇති අතර එය අදාල නිකුත් කිරීම කරනු ලබන වර්ෂය සහ මාසය මත රදා පවතී. කුබුන්ටු සඳහා නිකුත් කළ දින සිට මාස 18 කාලයක් සඳහා සහාය  සහ යාවත්කාලීන කිරීම් ලබාදේ.

පද්ධති අවශ්‍යතා

වර්තමානයේ දී කුබුන්ටු වැඩතල අනුවාදය Intel x86 සහ AMD64 ආකෘති වලට අනුව ලබා ගත හැකිය. තවද සමහර නිකුතු SPARC ආකෘතිය, PowerPC, IA-64(Itanium) සහ PlayStation3 ආකෘතියටද අනුව ලබා ගත හැකිය. උබුන්ටු හී ඕනෑම අනුවාදයක කුබුන්ටු අනුවාදය ද ලබා ගත හැකිය.

කුබුන්ටු ස්ථාපනය සඳහා අවශ්‍ය අවම පද්ධති අවශ්‍යතා පහත දැක්වේ.

ලිනක්ස්
පරිගණක
තාක්ෂණය
මෙහෙයුම් පද්ධති

කුබුන්ටු


The history of the province of Scania was for many hundred years, up until the 18th century, marked by the struggle between the two Scandinavian kingdoms of Denmark and Sweden over the hegemony in the Baltic area.

Viking age

It was previously thought that society in Scania, like in the rest of Scandinavia, was made up of farmers mostly Fen farmers and cattle farmers, thralls, the farmer being free and equal, and having their say at the Things in the affairs of society. Archeological findings on Jutland, the Danish islands, and on the Scanian plains have modified this picture. It has now become clear that the distribution of wealth, at least from the early Migration Period, was very uneven. The plains were to a large extent divided up between large farms which were far bigger than smallholdings, and were often grouped in villages. Subsequently, only a small faction of the population can be presumed to have enjoyed full civic rights. It seems now more likely that this society ought to be perceived as a system of tribes, each led by chieftains, in Danish often called godes, whose authority depended on the size and wealth of the tribe. Scania had 5 main tribes each having had their own Thanes (leaders), and their own group of warriors, all under the command of the King of Scania.

After the Christianization

It now seems likely that a period of domestic colonization within Scania that was earlier believed to have started before the Viking Age, in reality largely took place after the Viking Age, when donations of land to monasteries led to influences from Continental Europe.  This led to a transition from a predominantly animal husbandry-based society to one of farming, which entailed extensive land clearing, possibly also connected with the liberation of the thralls, that led to the creation of many new settlements with names ending in -torp, -rup, and -rød.

Scania was first mentioned in written texts in the 8th century, stating that it was a part of Denmark. According to the Large Jelling Stone, Scanians, like all Danes were Christianized by the King of all Danes, Harald Bluetooth before this stone was raised, presumably around 985 AD.

The Scanian law, the oldest of the Medieval Scandinavian laws,  came into force in the beginning of the 13th century. It is remarkable in the sense that it exists written in both Latin letters (not in Latin though) as well as Runes, Codex runicus.
Already in 1060 was Dalby Church build by Svend Estridsen, as one of the first Danish churches made of stone. Between 1104 and 1536, Lund was the Archbishopric of Denmark, and the Danish National Banner, Dannebrog, was preserved in the Cathedral for several centuries.

In 1332 the king of Denmark, Christopher II, died as a "king without a country" after he and his older brother and predecessor had divided Denmark into much smaller polities. King Magnus took advantage of his neighbour's distress, redeeming these lands for the eastern Danish provinces for a huge amount of silver, which included Scania. The province was later reconquered by the great Danish king Valdemar IV of Denmark in 1360, as part of his conquest campaign to regain previously lost Danish territory.
During parts of the Middle Ages, Scania was known throughout Northern Europe for its herring and the market where it was sold.

14th and 15th centuries
In the middle of the 14th century the Black Death affected the area as much as in most of Europe. Generally the population declined with a third or more.
By the end of this century, the Kalmar Union rose as an attempt to counter the Hanseatic League. The Union was largely a creation of Queen Margaret who had become Queen in Denmark and Norway in 1387, as her only son, King Olaf II of Denmark and IV of Norway died. And two years later she helped the Swedes to get rid of the disliked Albert av Mecklenburg. Her adopted son Boguslaw, actual son of a Polish-Pomeranian Duke, was given the name Eric of Pomerania, as he was crowned King of all three Scandinavian countries on 17 June 1397 in Kalmar, hence the name of the Union. Queen Margaret, remained as the de facto ruler of the three kingdoms more or less until her death in 1412. King Eric founded the Scanian Town, which today is known as Landskrona at the central part of the all Danish Øresund,  and introduced the Sound Dues (Øresundtolden) in 1429, which was to last until 1857 (with exception of Swedish ships between 1658 and 1720). By this he secured a large stable income for his kingdom that made it relatively rich and which made the town of Elsinore (Helsingør) flowering.
In the Franciscan monastery at Lund, "the Academy" was established in 1425. It was a kind of medieval university, but was closed when the Reformation reached Denmark in 1536.

The Renaissance, and time until 1658

Scania's geopolitical position, situated on the Scandinavian mainland but politically part of the Danish kingdom, made it for centuries the focal point of the struggle for hegemony in the Baltic region between Denmark and Sweden, the so-called dominium maris baltici. The two Nordic countries were in conflict with each other for about five hundred years.  By possessing both sides of the Öresund strait, as well as The Belts, Denmark had effective control over the entrance to the Baltic Sea and was able to monopolize trade through the sounds. From the 15th century, Denmark started to collect the Sound Dues, a transitory due from all foreign ships passing through the strait, whether en route to or from Denmark or not. The Sound Dues constituted the major source of income for the Danish crown, up until the 19th century and was resented by the Swedish Crown.

In the winter of 1612, over a period of two weeks, the Swedish King Gustav II Adolf burned down or otherwise destroyed 24 Scanian parishes and most of their population without meeting any enemy troops. The largest destroyed settlement was the Town Væ, which two years later was replaced by Danish King Christian IV as the nearby Christiansted (after the Swedification process, spelled Kristianstad), the last Scanian town to be founded by a Danish king.

Scania became a conquest of the Swedish Crown, 1658–1720

Following the Treaty of Roskilde in 1658, Scania together with all Danish lands east of Øresund became a possession of the Swedish Crown. This treaty followed the Dano-Swedish War (1657-1658), which was a part of a wider war, which also included Poland and some of the German states of that time.

Soon after the signing of the Instrument of Cession king Charles X Gustav of Sweden landed in Helsingborg on the 5th of March 1658 (O.S.) to take possession of the newly acquired provinces. The king was received by a delegation led by the bishop of the Diocese of Lund, Peder Winstrup.  The Copenhagen-born bishop quickly shifted his allegiance to the new ruler and later became ennobled. He stayed in office until his death in 1679.

After the Roskilde treaty war with Denmark soon broke out again, this time started by Charles X Gustav of Sweden. This resulted in a Swedish defeat, and as a result of the Treaty of Copenhagen (1660) Bornholm was returned to Denmark and the present border between the countries was established. At that time king Charles Gustav had died of an infection, during a visit to Gothenburg.

Scania, together with the other so-called Scanian provinces, was placed under a Governor-General taking up residence in the city of Malmö. The first Governor-General was Gustaf Otto Stenbock. This type of government was used in territories which were not fully integrated and were regarded as being more exposed to enemy attacks. The Governor-General held the highest military command in his area and had four county governors answering to him. In 1669 the general governorate was dismantled, but after the outbreak of the Scanian War in 1676 it was reinstituted.

In 1666 the University of Lund or Regia Academia Carolina, after a proposal from Bishop Peder Winstrup, was established as part of a programme of measures to further integrate the newly acquired provinces. However, there had long been plans to establish a university in Götaland and with the new borders Lund and Scania were chosen. The university was closed during the Scanian War, but reopened in 1682.

In 1676, during the Scanian War, the province was occupied by Denmark and many Scanians either joined the Danish army or fought with the Danish. The members of this partisan movement were known as "friskydter", but are today most known by the Swedish degrading name Snapphanar. The 1676–1679 war between Denmark and Sweden over Scania was devastating for the people of Skåne. It effectively ended in a draw, after much destruction of property and suffering for the civilian population. Landskrona Citadel became used as the primary Danish base and recruitment centre Turning points came with the Swedish victories in the Battle of Lund in December 1676 and the Battle of Landskrona in July 1677. But the war continued another two years.

In the Treaty of Fontainebleau (1679) on 2.September (Gregorian calendar) peace was restored through French intervention. The Treaty of Copenhagen (1660) borders would be restored in exchange for indemnities, and yet again would Scania become subordinated to the Swedish King against the will of its people. and the treaty was confirmed as Treaty of Lund exactly a fortnight later, on the 16th.

 Section 9 of the Roskilde peace treaty had initially ensured autonomy in Scania and in an additional agreement, signed at the Malmö Recess in 1662, Sweden guaranteed that the old laws and privileges of Scania would continue to apply in the region. The Malmö Recess agreement further ensured that Scanian noblemen, priests and peasants would be allowed to send representatives to the Swedish parliament.

However, in 1680 Sweden's first era of absolute monarchy was ushered in as the Swedish king Charles XI managed to convince the Diet, (the Riksdag of the Estates, an early form of Swedish Parliament) to declare the king "a Christian ruler with absolute power to rule his kingdom at his discretion". In 1682, the Diet downgraded the Council of State to a King's Council and gave the king unlimited powers to legislate without the need for confirmation from the Diet. A decision not to honour the agreement of the Malmö Recess soon followed and a tougher Swedification program was implemented in Scania, aiming to create uniformity within the Swedish kingdom. Scania was allowed to retain its old laws and customs until 1683, at which point the Swedish administration persuaded the Scanian aristocracy to waive the Scanian laws and privileges in favour of the new Swedish law and church ordinance, as a condition for allowing Scanians to have representation in the Swedish parliament.

An entire staff of Swedish politicians, artists, poets and scholars were engaged in creating an image of the king as an instrument of God and a personification of the apocalyptic "Lion of the North", a form of symbolic imagery first introduced for Gustav II Adolf. The propaganda was not only aimed at convincing the Swedish population of the king's divinely ordained power, but was also part of a campaign to present Sweden to the world as an imperial power of considerable wealth and military glory. Many works of art from the era show Charles XI as a victorious warrior in Scania and on the central panel of Jacques Foucquet's monumental ceiling painting in the Stockholm Royal Palace, Charles XI is depicted with "the goddess of Scania" at his feet.

Blekinge and especially Halland were successively removed from the Skåneland dominion and became fully integrated into the Swedish Kingdom, while the four counties of Scania were joined into one county. Blekinge was though allowed to remain within the diocese of Lund and still is.
By 1693, Scania became a left a dominion, with a special, not fully integrated, status. It retained its autonomy with a parliament known as the Lantdag.

The latest battle between Denmark and Sweden concerning the control of Scania was the Battle of Helsingborg (1710) during the Great Northern War. In March that year the last Danish troops left the province.

Scania, eventually became an official part of Sweden after a treaty in Stockholm of 3 July 1720, although Scania had been divided into two counties, Malmöhus County (labeled after the Castle Malmöhus) and Kristianstad County already in the year before.

Two counties got governors and an administrative pattern identical to the other Swedish counties. However, the hostilities between Denmark and Sweden during the Napoleonic Wars caused Sweden to reintroduce the office of the Governor-General. Between 1801 and 1809, Johan Christopher Toll was appointed Governor-General of Scania, with the county governors of Kristianstad County and Malmöhus County answering to him.

In the Second Treaty of Brömsebro (1645), Sweden's representatives stipulated toll freedom in Öresund for the country, and after this point, Sweden was exempted from paying the Danish Sound Toll. However, this arrangement came to an end in 1720, when the Treaty of Frederiksborg officially ended Sweden's toll-free status. Denmark continued to collect Sound Toll until 1857.

King Charles XII took up residence in the city of Lund for two years after his return to Sweden from the Ottoman Empire in 1716.

After 1720 and the last peace treaty

The last peace treaty between Sweden and Denmark was signed in the summer of 1720 (in Stockholm), and from that year Scania became a Swedish province.

A land reform, the so-called "Enskifte" was implemented at the turn of century 1700/1800. At that time the population of the province had just passed 250,000 inhabitants. Rutger Macklean was the first to enforce this largely good reform in the 1780s, at his feudal domains around Svaneholm Castle. But he also burned down the farmer's villages which later caused some unnecessary troubles when the reform was enforced generally.

Jean-Baptiste Bernadotte, the future king Charles XIV John, landed in Helsingborg on the 20 of October 1810 on his way from Paris to Stockholm.

In 1811 revolts broke out in different parts of Sweden due to extra conscriptions of farmers. At the Klågerup shootings 30–40 civilians got shot to death by the military. Several hundred were taken prisoners or/and were wounded. In the aftermath two men publicly first got their right hand cut off and then were beheaded at Stortorget square in Malmö. Also many others were physically punished.

The first horse-drawn railway (although with wooden rails) on Swedish soil was opened in 1798 at Höganäs, connecting the coal mine with the harbour. In 1856 one of the first public railways in the country opened between Malmö and Lund.

In 1863 the population of Scania had reached 500,000 inhabitants.

In the 19th century Scania became the cradle of the Swedish Social Democratic Party when August Palm held his speech "Hvad vilja socialisterna?" ("What do the Socialists want?") in Malmö in 1881, where he also started the newspaper Folkviljan.

Train ferries began to sail the HH route between Helsingborg and Elsinore in 1892 and from 1909 on the route Trelleborg – Sassnitz, Germany. The train ferries later began to transport cars and lorries as well.

At 18. and 19. December 1914, the Three Kings Meeting was held in Malmö. In order to confirm the joint Scandinavian neutrality during the then ongoing World War, the Swedish King Gustav V, the Danish King Christian X and (his brother) the Norwegian King Håkon VII met together with their Ministers of Foreign Affairs, at Malmö. The Three King's meeting also meant the full Swedish acceptance of Norway's secession from the former Swedish-Norwegian union in 1905. The Swedish King as of 1905, Oscar II couldn't accept his loss of Norway. But in 1907 had his son Gustav V become King, and at least by 1914 could the new Swedish Regent see the call for a normalisation also between the Swedish and the new Norwegian courts. Ever since this Royal meeting in Malmö, has the Royal relationships between Sweden, Denmark and Norway indeed been excellent.

The first public flight school in Sweden was set up in 1915, at Ljungbyhed by Enoch Thulin. Between 1926 and 1996 it was the flight school of the Swedish Air Force. Today commercial flight training is performed at Ljungbyhed Airport, one of the world's oldest active airports. In 1924 the world's shortest international air route was opened from Malmö Bulltofta Airport to Copenhagen, Denmark, using Junkers F 13.

After the February Revolution in Russia 1917, did Germany's hope of a separate peace treaty with Russia rise. But the new Russian "temporary leader" Alexander Kerensky declined. Then Germany gave the Russian communist agitator Vladimir Lenin and his companions in Switzerland a safe-conduct through the German Empire, in the hope that Lenin and the communists would destabilise Russia so that hopefully peace could be achieved at the Eastern Front. In August 1917 Lenin and his entourage arrived to Scania, on this historically important journey, through the train ferry line between Saßnitz (Germany) and Trelleborg (Scania in Sweden).

Between 1930 and 1939, the Saxtorp TT-races were held. Motorcycle races resembling the ones at Isle of Man. Nine of these in all ten races, gathered attendances exceeding 100.000, up to 160.000. No other sport events in Sweden has seen crowds of this size. The 1937 race "only" attracted 80.000 people due to heavy rain.

The first motorway in Sweden was inaugurated in 1953 connecting Malmö and Lund (today part of European route E22).

For the 1958 FIFA World Cup was Malmö Stadion build, it was a venue for both football and track and field. The opening game of the entire championships was played there as BRD or "West Germany" defeated Argentina, 3–1. A few games were also played at Olympia in Helsingborg.

In the middle of the 1970s the population of the province passed the one-million mark.

The first aircraft hijacking in Sweden occurred in September 1972 at Bulltofta Airport in Malmö, involving Croatian terrorists.

Malmö and the old Malmö Stadion was one of the four stadiums which hosted the UEFA Euro 1992. Three games were played at Malmö Stadion, Denmark vs England 0-0, England vs France 0-0 and France vs Denmark 1–2.

A new administrative pattern was set up 1997 when Kristianstad County and Malmöhus County were amalgamated, forming Skåne County with 33 municipalities.

In July 2000 the Öresund Bridge was inaugurated, creating a fixed rail and road link between Sweden and Denmark.

At 6.22 am CET, on 16 December 2008 did a very unusual earthquake hit not only Scania, but was felt in large parts of Götaland, Denmark and Northern Germany and Poland. Its epicentre was located close to Sjöbo, and measured 4.8–4.9 on the Richter Scale, and was the worst earthquake in Sweden for a century or longer, according to the closest seismographic station, which is located in Berlin, Germany The craw-flight distance between Sjöbo and Berlin is less than 400 km.

Pope Francis visited the province on 31 October and 1 November 2016. His 24-hour Scanian visit commemorated the 500 year anniversary of the beginning of The Reformation. An ecumenical liturgy was held in the 900 year old Lund Cathedral and the following morning the pope conducted a Catholic mass at Malmö FF's football stadium. During the ecumenical commemoration in the cathedral the Pope and the president of the Lutheran World Federation, Bishop Dr Munib Younan signed a treaty in which Lutherans and Catholics promised each other to in the future see more to what unites than differs between these two branches of Christianity (The Pope had earlier done the same with the Eastern Orthodox Church).

During 2015, the province's population exceeded 1.3 million.

References

Works cited

Scania
Scandinavia
Scania
Scania

History of Scania


Viðareiði es un municipio feroés integrado por el poblado del mismo nombre. Viðareiði es el asentamiento más norteño de las Islas Feroe (Dinamarca); su territorio comprende la mayor parte de la isla llamada Viðoy, en la región de las Islas del Norte (Norðoyar).

Viðareiði es uno de los pocos pueblos feroeses donde existe la ganadería vacuna. También se practican, a pequeña escala, la pesca y la ganadería de ovejas.

Historia

El nombre del pueblo tiene dos raíces: viður, que en feroés significa "madera", y eiði, con significado de "istmo". Su traducción literal al castellano es "istmo de la madera". Comparte etimología con Viðoy, cuyo nombre significa "isla de la madera". A pesar de que no hay bosques naturales en las Islas Feroe, el mar arrastra madera hasta esta zona procedente de otras partes de Europa.

Viðareiði es citada por primera vez en la Hundabrævið, un documento de la segunda mitad del , pero la historia del pueblo puede ser más antigua. En el  la vieja iglesia fue destruida por una tormenta y el cementerio arrasado.

La iglesia actual fue construida en 1892. A ella pertenece la casa parroquial Ónagerði, un inmueble de importancia histórica significativamente más antiguo que la iglesia. La platería de la iglesia fue donada por el gobierno británico en muestra de agradecimiento al pueblo por el rescate de la tripulación del barco Marwood, que naufragó cerca de Viðareiði a causa de una tormenta invernal en 1847.

Viðareiði fue la capital del municipio de Viðareiði, Fugloy y Svínoy, una entidad conformada en 1908 al separarse del municipio de la parroquia de Norðoyar. Este municipio se dividió en dos en 1913: Viðareiði, y Fugloy y Svínoy. En ese entonces Viðareiði incluía toda la isla de Viðoy y parte de Borðoy, pero en 1950 quedó restringido a su territorio actual cuando Hvannasund se separó para formar su propio municipio.

Geografía

El pueblo de Viðareiði se localiza en el norte de Viðoy, en un pequeño valle que se extiende de costa a costa, limitado por altas montañas tanto por el norte como por el sur. Al norte se encuentra el monte Villingadalsfjall, que con 844 m snm es el punto más alto de las Islas del Norte y el tercero de las Feroe. Esta montaña termina por el norte en el Cabo Enniberg, el punto más septentrional de las Feroe, formando un acantilado de 754 m, el segundo más alto de Europa. Mirando hacia el oeste, desde Viðareiði se alcanzan a ver los elevados picos de las islas Borðoy y Kunoy. Por el oriente, se puede avistar la isla Fugloy. Al sur del pueblo se encuentra la montaña llamada Malinsfjall; su característica cima en forma de cono puede ser avistada desde el pueblo cuando no hay neblina. Más al sur, también dentro del término municipal de Viðareiði se encuentra la montaña Mýrnafjall. En la costa oriental de la isla, al sur de Viðareiði, hay un pequeño valle deshabitado llamado Miðdalur.

Ambas costas de Viðareiði son escarpadas y expuestas al oleaje. Viðareiði no cuenta con un puerto propiamente dicho, apenas con un pequeño embarcadero en la costa oriental sólo accesible a botes.

Viðareiði se comunica al sur con Hvannasund, el otro poblado de la isla, por medio de una carretera que se extiende por la escarpada costa occidental. Gracias a las buenas comunicaciones de las Islas Feroe, desde Viðareiði se puede llegar por vía terrestre a todos los pueblos de las islas Borðoy —incluida Klaksvík, la principal localidad de la región— y Kunoy.

Política
El consejo municipal de Viðareiði, órgano de gobierno del pueblo, está conformado por 5 personas. En 2008 se presentaron a las elecciones dos listas independientes. El nuevo gobierno entró en funciones el 1 de enero de 2009, siendo el alcalde Hans Jákup Kallsberg.

Referencias

Municipios de las Islas Feroe

Viðareiði


Egan Arley Bernal Gómes (født i Zipaquirá 13. januar 1997) er en colombiansk professionel cykelrytter, der kører for det britiske WorldTour-hold .

Karriere

2017
Egan Bernal vandt i 2017 Tour de l'Avenir, der er kendt som ungdommens Tour de France. Han vandt løbet foran belgiske Bjorg Lambrecht og danske Niklas Eg. Med sejren i Tour de l'Avenir skrev Bernal sig ind på en fornem liste af sejrsherrer, der i forvejen tæller nuværende stjerneryttere som Nairo Quintana, Esteban Chaves og Warren Barguil.

2018
Efter en succesfuld sæson i 2017 valgte Team Sky at skrive kontrakt med Bernal for sæsonen 2018. I sit debut-løb, Tour Down Under, sluttede Bernal på en samlet 6. plads og vandt samtidig ungdomskonkurrencen.

2019
I 2019, 22 år gammel, vandt han Paris-Nice samlet, og blev første colombianer til at vinde Tour de France samlet.

Meritter

2016
Samlet + 1. etape, Tour of Bihor - Bellotto
2017
Samlet + 2. og 4. etape (ITT), Le Tour de Savoie Mont Blanc
Samlet + 2. og 3. etape, Sibiu Cycling Tour
Samlet + 7. og 8. etape, Tour de l'Avenir
2018
Colombiansk mester i enkeltstart
Samlet, Colombia Oro y Paz
3. etape (ITT), Romandiet Rundt
Samlet + 2. og 6. etape, Tour of California
2019
Samlet, Paris-Nice
Samlet + 7. etape, Tour de Suisse
Samlet, Tour de France
2020
Samlet + 3. etape, Route d'Occitanie
2021
Samlet + 9. og 16. etape, Giro d'Italia

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Colombia
Tour de France-vindere
Giro d'Italia-vindere

Egan Bernal


An Aloe diolii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonard Eric Newton. An Aloe diolii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Sudan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe diolii


Verdensmesterskabet i curling for kvinder 2019 var det 41. VM i curling for kvinder gennem tiden. Mesterskabet blev arrangeret af World Curling Federation og afviklet i arenaen Silkeborg Sportscenter i Silkeborg, Danmark i perioden 16. - 24. marts 2019 med deltagelse af 13 hold. Danmark var VM-værtsland for anden gang, men det var første gang, at Silkeborg lagde is til mesterskabet.

Mesterskabet blev vundet af Schweiz' hold bestående af Alina Pätz, Silvana Tirinzoni (skipper), Esther Neuenschwander, Melanie Barbezat og reserven Marisa Winkelhausen, der sluttede på fjerdepladsen i grundspillet, og som i finalen besejrede grundspilsvinderne fra Sverige under ledelse af Anna Hasselborg med 8-7 efter en ekstra ende. Det var Schweiz's syvende VM-titel for kvinder gennem tiden og den femte titel siden 2012, men det var det første VM-guld til Tirinzonis hold. Alina Pätz vandt sit tredje verdensmesterskab, da hun også deltog på de schweiziske guldhold i 2012 og 2015, mens Marisa Winkelhausen vandt sit andet VM-guld, idet hun spillede toer på VM-holdet i 2015. De tre øvrige spillere på holdet blev verdensmestre for første gang. De olympiske mestre fra Sverige vandt VM-sølvmedaljer for andet år i træk.

Bronzemedaljerne gik til Sydkorea, som vandt VM-medaljer for første gang nogensinde efter at holdet med med Kim Min-Ji som skipper havde besejret Japan i bronzekampen med 7-5. Indtil da havde koreanernes bedste VM-resultater været to fjerdepladser i 2012 og 2014.

De forsvarende mestre fra Canada endte overraskende kun på ottendepladsen i grundspillet og gik derfor ikke videre til slutkampene om medaljer. Det var den dårligste VM-placering indtil da for nordamerikanerne, der tidligere havde vundet VM-guld 17 gange, og som for blot syvende gang i VM-historien endte uden for medaljerækken.

Værtslandet Danmark blev repræsenteret af et hold under ledelse af Madeleine Dupont, som under mesterskabet spillede sin landskamp nr. 300. Holdet endte på 11.-pladsen efter at have opnået tre sejre og ni nederlag i grundspillet.

Hold

Mesterskabet havde deltagelse af 13 hold, og for første gang var den nye kvalifikationsprocedure for VM i kraft. Elleve af holdene blev fundet i de kontinentale mesterskaber, mens de sidste to hold fandtes ved VM-kvalifikationen med deltagelse af otte hold.

Resultater

De tretten deltagende hold spillede først et grundspil alle-mod-alle med tolv kampe til hvert hold. De seks bedste hold efter grundspillet gik videre til slutspillet om medaljer.

Grundspil

De tretten hold spillede en enkeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav tolv kampe til hvert hold. De to bedste hold i grundspillet gik videre til semifinalerne, mens holdene, der endte på 3.- til 6.-pladsen gik videre til kvartfinalerne.

Slutspil

De seks bedste hold fra grundspillet spillede i slutspillet om medaljer. De to bedste hold i grundspillet, Sverige og Sydkorea, startede slutspillet i semifinalerne, mens de øvrige fire hold, Rusland, Schweiz, Kina og Japan, startede i kvartfinalerne, hvor de spillede om de sidste to ledige pladser i semifinalerne.

I kvartfinalerne mødtes holdene 3 vs. 6 og 4 vs. 5, mens vinderen af grundspillet, Sverige, i semifinalen spillede mod den af kvartfinalevinderne, der sluttede på den dårligste placering i grundspillet, dvs. Japan.

Kvartfinaler

Semifinaler

Bronzekamp

Finale

Samlet rangering

Kilder / eksterne henvisninger
World Curling Federation - World Women's Curling Championship 2019

Noter

2019 (kvinder)
Curling i 2019
Sport i Silkeborg
Curling i Danmark

VM i curling 2019 (kvinder)


Le citrate monosodique ou citrate biacide de sodium est un composé organique de formule NaC6H7O7. C'est le sel biacide de sodium de l'acide citrique.

Il s'apparente au citrate disodique et au citrate trisodique.

Il peut être obtenu par la neutralisation partielle d'une solution aqueuse de bicarbonate ou de carbonate de sodium avec de l'acide citrique.

 NaHCO3 + C6H8O7 → NaC6H7O7 + CO2 + H2O

Utilisation

C'est un additif alimentaire, E331(i), qui peut être utilisé comme régulateur de l'acidité, séquestrant, émulsifiant ou stabilisant.

Le citrate monosodique est par ailleurs utilisé comme anticoagulant lors des dons de sang et comme alcalinisant dans la prévention des  calculs rénaux.

Notes et références

Sel organique de sodium
sodique,mono
Additif alimentaire

Citrate monosodique


Toni Nakić (1. lipnja 1999.), hrvatski košarkaš. Igra na poziciji u GKK Šibenik. Može igrati na dvjema pozicijama, beka šutera i niskog krila.

Klub
Za Šibenik igra od 2014. godine. Prometnuo se već u tinejdžerskim godinama u seniorsku momčad GKK Šibenika. Prometnuo se jednu od glavnih karika. S 13,3 poena bio je prvi strijelac momčadi, a s 1,4 ukradenom loptom najuspješniji u momčadi.

2019. godine prijavio se za NBA Draft.

Reprezentacija
Dugogodišnji član mladih hrvatskih reprezentacija.
Na europskom prvenstvu za igrače do 20 godina s Hrvatskom je osvojio srebrnu medalju. Za taj je uspjeh proglašen najboljim športašem Šibenika za 2018. godinu.

Veljače 2019. izbornik A-reprezentacije Dražen Anzulović vrstio ga je na širi popis reprezentacije, među igrače na koje računa za posljednje kvalifikacijske utakmice za svjetsko prvenstvo. Srpnja 2019. bio je kapetan hrvatske reprezentacije do 20 godina na europskom prvenstvu u Izraelu.

Nagrade
 Najbolji športaš Grada Šibenika za 2018. godinu.

Izvori

Vanjske poveznice
HKS
GKK Šibenik
Šibenski Petar Mikuličin: Novi dragulj s Baldekina Toni Nakić: Pred NBA skautima sam se osjećao kao na izložbi

Hrvatski košarkaši
Životopisi, Šibenik

Toni Nakić


Gru na super tajnom zadatku (eng. Despicable Me 2) je američki računalno-animirani film iz 2013. godine studija Illumination Entertainment i nastavak animiranoga hita, Kako je Gru ukrao mjesec, iz 2010. godine. Redatelji filma su Chris Renaud i Pierre Coffin, distributerska kuća je Universal Pictures. Premijera filma bila je 3. srpnja 2013. godine u SAD-u. Godine 2013. film je ponovno reproduciran u Digital 3D-u zajedno s izvornim filmom, a 2017. objavljen je i treći nastavak.

Radnja
Gru, bivši super zlikovac, pridružuje se skupini heroja koji su zaduženi za zaštitu čovječanstva. Ovoga puta herojima probleme zadava tajanstveni novi zlikovac, Eduardo, i jedini koji ga može zaustaviti je Gru. Zajedno sa svojim vjernim asistentom, Dr. Nefariom; čoporom smušenih žutih pomoćnika i trima usvojenim kćerima Gru su upušta u misiju spašavanja svijeta. O FILMU Chris Renaud, jedan od redatelja, objasnio je zašto su radili nastavak: "U prvom smo filmu zavoljeli super negativca. Htio je ukrasti Mjesec. Uz njega su bili Minioni, dr. Nefario, cijeli tim i njegov laboratorij. I on je uživao u tome. No, kad odluči sve to napustiti - jer tako je najbolje za njegovu obitelj, kako se onda sad osjeća i što će sljedeće učiniti? Morali smo imati logičnu priču koju su ti likovi bili predodređeni ispričati. U što se pretvara Gru? U što se pretvaraju Minioni? Ovo je priča o proširenju te obitelji."

Glavne uloge
 Steve Carell - Gru
 Kristen Wiig - Lucy Wilde
 Benjamin Bratt - Eduardo Pérez / El Macho
 Miranda Cosgrove - Margo
 Dana Gaier - Edith
 Elsie Fisher - Agnes
 Russell Brand - Dr. Nefario
 Steve Coogan - Silas Ramsbottom
 Ken Jeong - Floyd Eaglesan
 Moisés Arias - Antonio Pérez
 Nasim Pedrad - Jillian
 Kristen Schaal - Shannon
 Pierre Coffin - Kevin
 Chris Renaud - Malci
 Vanessa Bayer - Flight
 Nickolai Stoilov - Arctic Lab

Hrvatska sinkronizacija

Ostali glasovi
 Filip Križan
 Jasna Palić-Picukarić
 Mila Elegović
 Siniša Galović
 Mima Karaula
 Martina Kapitan Bregović
 Lea Bulić
 Božidar Peričić
 Dragan Peka
 Goran Pirš
 Nada Abrus
 Tanja Biškić

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redateljica dijaloga: Ivana Vlkov Wagner
 Prijevod i adaptacija: Kristina Elez

Unutarnje poveznice
 Illumination Entertainment
 Universal Pictures

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2010-ih
Filmovi Pierrea Coffina
Kako je Gru ukrao mjesec

Gru na super tajnom zadatku


'Primevère' est un cultivar de rosier obtenu en 1929 par le rosiériste orléanais René Barbier. Il est considéré comme le rosier grimpant aux grosses fleurs jaunes le meilleur qui ait été créé parmi les hybrides de Rosa wichuraiana.

Description
'Primevère' est un rosier grimpant qui atteint facilement 400 cm de hauteur et parfois plus. Ses grosses fleurs (plus de 10 cm) pleines (26-40 pétales) fleurissent en bouquets de cinq à dix fleurs, abondamment fin mai-début juin et très légèrement par la suite. Elles sont modérément parfumées. Elles sont de couleur jaune primevère jusqu'à jaune canari et sont parfaites en vase grâce à leur long pédoncule et à leur couleur éclatante. 'Primevère' est très vigoureux, produisant de longs rameaux flexibles et épineux avec un feuillage vert sombre et abondant aux folioles moyennes. Ce rosier est susceptible de geler en dessous de -10°/-15°.

Cette variété est issue d'un croisement  Rosa wichuraiana et un hybride de thé de couleur jaune, 'Constance', soulevé en 1915 par Joseph Pernet-Ducher. On peut l'admirer notamment à la roseraie de Blois, à la roseraie du Val-de-Marne de L'Haÿ-les-Roses, à la roseraie Jean-Dupont d'Orléans, au Volksgarten de Vienne ou à l'Europa-Rosarium de Sangerhausen. Cette variété est devenue relativement rare dans les catalogues français, mais plus fréquente dans les pays germaniques.

Références

Bibliographie
 August Jäger, Rosenlexikon, 1936, réimpr. 1983, p. 583
 Wilhelm Mütze, Die Rose in Garten und Park, 1936, p. 80

Cultivar de rosier
Hybride de Rosa wichuraiana

Primevère (rose)


Die Italienische Invasion Ägyptens war eine italienische Offensive gegen das von Großbritannien besetzte Ägypten zu Beginn des Zweiten Weltkriegs. Sie war zugleich der Beginn der kriegerischen Auseinandersetzungen in Nordafrika. Das anfängliche Ziel der Offensive war die Besetzung des Sueskanals, später dann nur noch die Eroberung Alexandrias. Die am 9. September 1940 begonnene Offensive endete am 16. September mit einem Vormarsch von lediglich etwa 100 Kilometern und der Einnahme von Sidi Barrani, ohne dass es zu größeren Kampfhandlungen zwischen beiden Seiten gekommen wäre.

Hintergrund
Am Nachmittag des 10. Juni 1940 erklärte der italienische Außenminister Galeazzo Ciano dem britischen Botschafter in Rom, dass sich Italien ab Mitternacht als im Kriegszustand mit dem Vereinigten Königreich betrachten werde. Italien trat somit auf Seiten des Deutschen Reichs gegen Großbritannien und Frankreich in den Zweiten Weltkrieg ein. Trotz seiner vorangegangenen Ankündigung Italien in diesem Fall den Krieg zu erklären, zögerte das Königreich Ägypten den Schritt hinaus und brach am 13. Juni 1940 lediglich die diplomatischen Beziehungen ab. Den Krieg wolle es erst erklären, wenn ägyptisches Territorium verletzt werde oder es militärisch angegriffen werde. Da Ägypten allerdings keine weiteren Schritte gegen Italien unternahm (bspw. die Ausweisung des Botschafters oder die Internierung italienischer Bürger) kamen in Großbritannien zunehmend Zweifel an der Verlässlichkeit Ägyptens und seines Willens, sich an die Bestimmungen des Anglo-Ägyptischen Vertrags zu halten, auf. Kurze Zeit später besetzte es daher Ägypten und berief sich dabei auf die entsprechende Klausel des Vertrags, der einen solchen Schritt zur Abwendung einer Bedrohung des Sueskanals erlaubte.

Zum Zeitpunkt der Kriegserklärung hatte Italien zwei Armeen in Italienisch-Libyen stationiert. Die größere von beiden, die neun Divisionen umfassende 5. Armee, war in Tripolitanien in Westlibyen stationiert und sollte die Grenze zum französischen Protektorat Tunesien sichern. Die kleinere 10. Armee war in der Kyrenaika stationiert und sicherte die Grenze zu Ägypten. Nach der Niederlage Frankreichs und nachdem Tunesien unter der Kontrolle des befreundeten Vichy-Frankreichs stand, wurde die 5. Armee auf vier Divisionen verkleinert und diese der 10. Armee zugeordnet, die nun zehn Divisionen mit etwa 170.000 Mann umfasste. Auch ein Großteil der Ausrüstung, insbesondere die motorisierten Transportkräfte, wurden für eine bevorstehende Invasion Ägyptens nach Osten verlegt.

Bereits am 17. Juni 1940 hatte Großbritannien als Reaktion auf die italienische Kriegserklärung die so genannte Western Desert Force unter dem Kommando von Richard O'Connor ins Leben gerufen. Sie umfasste zunächst alle im westlichen Ägypten stationierten Truppen, zusammen etwa 10.000 Mann. O'Connor verfolgte von Anfang an eine aggressive Strategie zur Sicherung der Grenze. Er ließ kleine gemischte Einsatzteams aus Panzern, Artillerie und Infanterie zusammenstellen, die das Grenzgebiet patrouillierten, bei Kontakt mit italienischen Kräften angriffen und regelmäßig kleinere Überfälle auf grenznahe italienische Stellungen durchführten. So konnte nur eine Woche nach der italienischen Kriegserklärung Fort Capuzzo in Libyen eingenommen werden.

Vorbereitung der Offensive
Am 28. Juni 1940 kam der Gouverneur-General Italienisch-Libyens Italo Balbo beim Anflug seiner Maschine auf Tobruk durch eigenes Feuer ums Leben. Benito Mussolini ersetzte ihn durch Marschall Rodolfo Graziani, den er sogleich mit einer groß angelegten Offensive gegen Ägypten bis zum 8. August beauftragte, mit dem Ziel, den Sueskanal zu erobern. Graziani stand einem solchen Vorhaben allerdings äußerst kritisch gegenüber. Die 10. Armee sei nach seiner Einschätzung nicht ausreichend ausgestattet und versorgt, um eine Offensive über eine so lange Strecke erfolgreich durchführen zu können. Insbesondere die motorisierten Transportkapazitäten seien bei weitem nicht ausreichend, Artillerie, Panzerabwehrgeschütze und Panzer den britischen Modellen deutlich unterlegen. Das Für und Wider einer Offensive wurde in den folgenden Wochen in mehreren Unterredungen und Schriftwechseln zwischen Mussolini und Graziani immer wieder erörtert. Der 7. August 1940, der ursprünglich für den Beginn der Offensive geplante Termin, verstrich, ohne dass Graziani die 10. Armee in Marsch setzte.

Am 18. August schließlich traf ein Telegramm von Mussolini bei Graziani ein, in der dieser ihn zu einem sofortigen Angriff drängte. Die Operation Seelöwe, also die deutsche Landung in Großbritannien, stehe in den nächsten Wochen bevor, und ein italienischer Angriff in Nordafrika könne in diesem Zusammenhang von entscheidender Bedeutung sein. Konkrete Ziele für die Offensive wurden allerdings nicht genannt. Am 20. August sagte Graziani – entgegen der Auffassung seines eigenen Stabes – schließlich eine begrenzte Offensive gegen Sollum und Sidi Barrani zu.

Als Reaktion darauf erteilte Graziani Mario Berti, dem Kommandeur der 10. Armee den Befehl, am 27. August mit der Offensive zu beginnen. Graziani hatte immer noch die Hoffnung, dass zumindest ein Teil der benötigten Ausrüstung bis dahin in Libyen eintreffen würde – diese Hoffnung erfüllte sich jedoch nicht. Erst als Graziani am 8. September aus Rom mit der Abberufung gedroht wurde, willigte er ein, am kommenden Tag mit der Offensive zu beginnen.

Die Alliierten ahnten die bevorstehende Offensive voraus und bereiteten sich entsprechend vor. Angesichts der zahlenmäßigen Überlegenheit der italienischen Truppen kam eine direkte Konfrontation an der Grenze nicht in Frage. Die alliierten Truppen waren allerdings mit wesentlich besseren Panzern ausgestattet, hatten einen viel höheren Grad der Motorisierung und kontrollierten zudem das Mittelmeer, wodurch eine stete Versorgung gesichert war. Vor diesem Hintergrund wurde der Plan gefasst, die italienische Armee zunächst durch einen langen Vormarschweg abzunutzen und dann an einer gut ausgebauten Verteidigungsstellung zu erwarten, wo sie durch motorisierte Flankenangriffe aus der Wüste verwundbar war. Es war sehr wahrscheinlich, dass die italienische 10. Armee aufgrund der schlechten Versorgungslage entlang der Via Balbia über Sollum und den Halfaya-Pass nach Ägypten vordringen würde. Dort war das Gelände durch den großen Steilhang und die Küste zu eng, um die Überlegenheit an motorisierten Kräften ausspielen zu können. Die Verteidigung musste also weiter im Osten erfolgen. Der wichtige Eisenbahnknoten Mersa Matruh erschien hierfür gut geeignet.

Truppenstärke

Die für die Invasion Ägyptens vorgesehene und von Mario Berti geführte italienische 10. Armee verfügte im September 1940 über neun Divisionen und weitere Bataillone gegliedert in drei Korps (XXIII, XXI und XXII) sowie zwei als "Gruppen" bezeichnete Verbände ("Gruppe Libyscher Divisionen" und "Gruppe Maletti") mit insgesamt 150.000 Mann. Für den Transport waren dem XXIII. Korps etwa 1000 Kraftfahrzeuge, der Gruppe Libyscher Divisionen 650 sowie 450 Kraftfahrzeuge der Gruppe Maletti zugeteilt. Die gesamte Panzertruppe (bestehend aus leichten Modellen L3/33 und mittelschweren Modellen der Baureihen M) wurde in zwei große Panzerabteilungen sowie zwei Bataillone aufgeteilt und den einzelnen Korps beziehungsweise Gruppen angegliedert. Die mitgeführte Artillerie und Panzerabwehrgeschütze umfassten überwiegend kleinere Kaliber. Die italienische Luftwaffe unterstützte die Operation mit dem 5. Fliegerkorps, das mit weiteren Kräften aus Italien verstärkt wurde.

 10. Armee
 XXIII. Korps (Generale Annibale Bergonzoli)
 63. Infanteriedivision "Cirene"
 62. Infanteriedivision "Marmarica"
 1. Schwarzhemden-Division "23 Marzo" (als Reserve-Division)
 Bataillon mittlere Panzer (Baureihe M)
 drei Bataillone leichte Panzer (Baureihe L)

 "Gruppe Libyscher Divisionen" ("Gruppo Divisioni Libiche") (Generale Sebastiano Gallina)
 1. Libysche Division "Sibelle"
 2. Libysche Division "Pescatori"
 Bataillon mittlere Panzer (Baureihe M)
 drei Bataillone leichte Panzer (Baureihe L)

 Maletti-Gruppe
 drei verstärkte libysche Bataillone, durch Artillerie verstärkt
 gemischtes Panzer-Bataillon (bestehend aus Modellen der Baureihen L und M)

 XXI. Korps (als Reserve)
 61. Infanteriedivision "Sirte"
 2. Schwarzhemden-Division "28 Ottobre"
 Bataillon mittlere Panzer (Baureihe M)
 drei Bataillone leichte Panzer (Baureihe L)

 XXII. Korps (verblieb in Tobruk)
 64. Infanteriedivision "Catanzaro"
 4. Schwarzhemden-Division "3 Gennaio"
 Bataillon leichte Panzer (Baureihe L)

 italienische Luftwaffe (noch am 9. September zusätzlichen mit Kräften aus Italien verstärkt)
 5. Fliegerkorps
 110 (+64) Bomber
 50 (+75) Schlachtflieger
 170 Jäger
 6 Fernaufklärer (+15 Aufklärer)

Die von Richard O'Connor geführten alliierten Streitkräfte ("Western Desert Force") in Ägypten umfassten etwa 30.000 Mann, aufgeteilt in zwei Divisionen, einer Brigade und einem Bataillon. Ein Großteil der Kräfte war in Mersa Matruh konzentriert, während der Rückzug lediglich von einem kleineren Teil Truppen gedeckt wurde. Die mitgeführten Panzer der Cruiser und Matilda-Klasse waren den italienischen Modellen (M11/39 und L3/35) deutlich überlegen. Luftunterstützung leisteten etwa 140 Gloster Gladiators.

 Western Desert Force
7. Gepanzerte Division (Vereinigtes Königreich), davon deckte eine verstärkte Brigade den Rückzug
4. Infanterie-Division (Britisch-Indien), in Mersa Matruh
 16. Infanteriebrigade (Vereinigtes Königreich), in Mersa Matruh
 3. Bataillon Coldstream Guards (Vereinigtes Königreich), deckte den Rückzug entlang der Via Balbia
 Kompanie Marineinfanterie (Freies Frankreich)

Der Verlauf der Offensive

Der Vormarschplan war an die beschränkten Transportkapazitäten der 10. Armee angepasst. Der Gedanke, zwei Divisionen als Flankenkräfte durch die Libysche Wüste marschieren zu lassen, wurde aufgegeben. Die gesamte Armee sollte entlang der Via Balbia nach Ägypten vorstoßen. Am 9. September begann der Luftkrieg über Nordafrika. Während die Jägerstaffeln um die Lufthoheit kämpften, griffen britische Bomber Tobruk und das Aufmarschgebiet der 10. Armee an. Die italienischen Bomber konzentrierten sich vor allem darauf, alliierte Stellungen entlang der Vormarschroute aufzuweichen.

Der Vormarsch der 10. Armee erwies sich, wie erwartet, als äußerst schwierig. Eine Division sowie die Maletti-Gruppe verirrten sich in dem eintönigen Gelände, viele LKWs blieben überhitzt liegen. Die zahlenmäßig hoffnungslos unterlegenen Alliierten zogen sich langsam zurück und verminten das hinter ihnen liegende Gelände. Durch abgefangene Funksprüche waren sie über die Probleme der italienischen Armee gut informiert und die 11. Hussaren, ein motorisiertes britisches Aufklärungsregiment, konnte die Bewegungen des Feindes einige Tage unentdeckt unmittelbar beobachten.

Am 13. September konnte Fort Capuzzo durch die 1. Schwarzhemd-Division zurückerobert werden. Erst an diesem vierten Tag nach Beginn der italienischen Invasion Ägyptens überschritt die italienische 10. Armee tatsächlich die Grenze zu Ägypten. Am gleichen Tag noch gerieten die, in Sallum stationierten, Coldstream Guards unter heftiges Feuer der anrückenden libyschen 1. Division, konnte sich aber rechtzeitig vor Eintreffen des Feindes in Richtung des Halfaya-Passes zurückziehen.

Auch in den folgenden Tagen blieb der Vormarsch der italienischen Truppen äußerst langsam, ohne dass es zu nennenswerten Aufeinandertreffen der beiden Armeen gekommen wäre. Die beiden libyschen Divisionen, die auch über, mit Kamelreitern versehene, Spahi-Regimenter verfügte und damit vergleichsweise recht mobil waren, bildeten die Speerspitze der Invasionsarmee. Erst am 16. September kam es zu einer für die Briten gefährlichen Situation, als eine größere Gruppe italienischer Panzer durch eine Flankenbewegung den Coldstream Guards den Rückzug abzuschneiden drohte. Gemeinsam mit den schnell herbeieilenden 11. Hussaren konnte der Panzerangriff allerdings abgewehrt werden und alle alliierten Truppen sammelten sich schließlich, wie vorgesehen, bei Mersa Matruh.

Graziani war sich bewusst, dass seine Kräfte nicht ausreichen würden, die dort massierten alliierten Verbände zu schlagen. So ließ er seine Truppen nach der Einnahme von Sidi Barrani haltmachen. Das etwa 16 Kilometer östlich davon gelegene Maktila wurde ebenfalls besetzt und im Umkreis insgesamt neun Lager errichtet, in denen sich die italienischen Truppen eingruben. Graziani begründete diesen Schritt gegenüber dem italienischen Oberkommando mit Versorgungsengpässen und forderte zum wiederholten Male mehr Transporteinheiten, darunter auch erstmals – vermutlich um seine Nöte anschaulich darzustellen – 600 Maultiere. Alle weiteren Anweisungen Mussolinis den Vormarsch wieder aufzunehmen, ignorierte Graziani. Damit war die Italienische Invasion Ägyptens etwa 100 Kilometer hinter der ägyptisch-libyschen Grenze und circa 130 Kilometer vor Mersa Matruh beendet.

Folgen
Die unmittelbaren militärischen Folgen des italienischen Vormarschs für den Kriegsschauplatz Nordafrika waren überschaubar, die Zahl der Verluste auf beiden Seiten eher gering. Die italienischen Streitkräfte hatten mehr als 120 Gefallene und 410 Verletzte zu beklagen. Auf britischer Seite fielen weniger als 50 Mann den Kampfhandlungen zum Opfer. Weder für die Land- noch die Seestreitkräfte hatte sich die Situation grundlegend geändert. Da die britischen Kräfte nicht in größere Kampfhandlungen verwickelt werden konnten, blieb die italienische Überlegenheit an Material und Männern weitgehend wirkungslos. Die schwachen britischen Kräfte konnten sich geordnet auf eine neue Verteidigungslinie bei Mersa Matruh zurückziehen.

Anders sah dies für die Luftstreitkräfte aus. Italienische Bomber konnten nun bis nach Mersa Matruh durchgängig mit Jagdfliegereskorte operieren. Im Gegenzug verringerte sich durch den Verlust der Flugplätze bei Sidi Barrani die Reichweite britischer Jagdflugzeuge um etwa 100 Meilen (etwa 185 Kilometer) und britische Bomber verloren einen wichtigen Stützpunkt zum Nachtanken. Bombardierungen von Benghazi waren fortan nur unter großen Schwierigkeiten möglich, die Verschiebung von Luftstreitkräften zwischen Malta und Ägypten musste nun zwingend auf dem Seeweg erfolgen. Diese Einschränkungen verstärkten beim britischen Oberkommando die Einschätzung, dass die Behauptung der Luftüberlegenheit für die Situation im ganzen östlichen Mittelmeer von überragender Bedeutung sei. Entsprechende Anstrengungen zum Ausbau der Luftflotte und von Luftabwehrgerät sowie dem Aufbau eines Radar-Frühwarnsystems wurden in der Folge deutlich verstärkt.

Die Küstenstraße von Sollum nach Mersa Matruh war durch den Truppenvormarsch, durch Bombardierungen und gezielte Sabotage schwer beschädigt worden. Zudem hatten die Briten vor ihrem Abzug vielfach Brunnen zugeschüttet beziehungsweise versalzt, Baracken und Anlagen zerstört. Für den Nachschub der vorgeschobenen italienischen Truppen, der nahezu vollständig über diese Verbindung lief, stellte dies eine spürbare Einschränkung dar. Allein schon aus diesem Grund erteilte Graziani der Forderung Roms nach einer Wiederaufnahme der Offensive am 17. September 1940 eine deutliche Absage. Graziani ignorierte auch in den folgenden Wochen alle Forderungen des italienischen Oberkommandos, die Offensive wieder aufzunehmen, zuletzt am 26. Oktober durch Mussolini persönlich. Zwei Tage später, am 28. Oktober, begann die schlecht vorbereitete italienische Invasion Griechenlands. Von da an wurden dringend für die Großoffensive gegen Ägypten benötigte Truppen und Ausrüstungen nach Griechenland geschickt und die italienischen Kräfte waren zersplittert.

Die Situation in Nordafrika blieb militärisch zunächst weitgehend unverändert, bis die Briten schließlich am 8. Dezember 1940 mit der Operation Compass einen Gegenangriff zur Rückeroberung der verlorenen Gebiete starteten. Dieser erwies sich als so erfolgreich, dass schließlich die gesamte Kyrenaika besetzt werden konnte und bis Anfang Februar 1941 die italienische 10. Armee nahezu vollständig aufgerieben wurde.

Beim deutschen Bündnispartner war man über das Anhalten des italienischen Vormarschs im September 1940 zunächst irritiert, erwartete man doch einen Vorstoß bis ins Nildelta, mit der die Position Großbritanniens in ganz Ägypten grundlegend gefährdet gewesen wäre. Konsequenzen für die deutsche Kriegsstrategie ergaben sich aber erst einige Monate später, am 11. Januar 1941, im Licht der ungünstigen Entwicklungen der italienischen Invasion in Südosteuropa sowie der britischen Gegenoffensive in Nordafrika. Die "Weisung Nr. 22", beinhaltete unter anderem das Unternehmen Sonnenblume, eine von General Erwin Rommel geführte deutschen Unterstützungstruppe für die in Nordafrika bedrängten italienischen Truppen.

Literatur
 Philip Jowett: The Italian Army 1940–45 (2): Africa 1940–43, Men-at-Arms. Osprey Publishing: Oxford 2000. ISBN 1-85532-865-8.

Quellen
 Archibald Wavell: Operations in the Middle East from August, 1939 to November, 1940. Wavell's Official Despatches, in: London Gazette, (Supplement) Nr. 37609. S. 2997–3006. 13. Juni 1946.

Einzelnachweise

Afrikafeldzug
Italienische Invasion Agyptens
Geschichte (Italienisch-Libyen)
Ägypten im Zweiten Weltkrieg
Konflikt 1940

Italienische Invasion Ägyptens


A Estação de Biologia Marinha do Funchal é um centro de investigação das ciências do Mar, localizado no Funchal, na ilha da Madeira. Destina-se a potenciar o desenvolvimento das ciências e tecnologias do Mar na Região Autónoma da Madeira, em especial nas áreas da biologia e ecologia do litoral e de águas profundas. Foi fundada a 28 de Setembro de 1999 e é gerida pela Câmara Municipal do Funchal.

O edifício da Estação de Biologia Marinha é da autoria do arquitecto Gonçalo Byrne e constituído por seis pisos, ao longo dos quais se distribuem diferentes laboratórios especializados e outros espaços de apoio ao estudo científico.

A Estação de Biologia Marinha conta ainda com uma biblioteca especializada, a Biblioteca Professor Luiz Saldanha, que reúne o espólio científico do biólogo marinho e oceanógrafo Luiz Saldanha. Desde 2011, a Biblioteca inclui também o espólio do Professor Armando Jorge Almeida.

Na Estação de Biologia Marinha duas equipas de investigadores trabalham em simultâneo e em cooperação, a equipa da Divisão de Ciência da Câmara Municipal do Funchal e a equipa da Faculdade das Ciências da Vida da Universidade da Madeira.

Funchal

Estação de Biologia Marinha do Funchal


Drahňov este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.476 de locuitori.

Istoric
Localitatea Drahňov este atestată documentar din 1262.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Drahňov


San Basilio (sardisk: Santu 'Asìli 'e mònti) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 415 meters højde og har 1.238 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 44,63 km² og grænser til kommunerne San Nicolò Gerrei, Sant'Andrea Frius, Senorbì, Silius og Siurgus Donigala.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

San Basilio


لا مكان لا وطن (باللغة التركية: Yersiz yurtsuz) هو مسلسل تلفزيوني درامي اجتماعي تركي، تم إنتاجه في عام 29 مارس 2007، من إخراج جمال سان، وتأليف علي أوليفي هونكار.

البث

وصلات خارجية
 معلومات عن المسلسل (باللغة التركية)
 معلومات عن المسلسل (باللغة التركية)

مراجع

مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية

لا مكان لا وطن (مسلسل)


لرد بستو  قرية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. إحدى قرى « إقليم گودة»،
تقع على بعد 40 كيلومتراً في الشمال الشرقي لمدينة بستك.

حدود قرية لرد بستو
حدود لرد بستو: من الشمال: دهتل، ومن الجنوب « خليل »، ومن الغرب « جاه دزدان »، ومن الشرق تنتهي بـقرية كنجي.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (25) نسمه تشكل (3 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، لهم مسجد، ومدرسة مشتركة، وبرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية. تقع هذه القرية بين قرية (کنچی) وقرية (دهتل)

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

لرد بستو


Urszula Dudziak (n. 22 octombrie 1943, Straconka) este o vocalistă poloneză de jazz, compozitoare. A colaborat cu artiști precum: Krzysztof Komeda, L.U.C, Michał Urbaniak (fostul ei soț), Walk Away, Gil Evans, Archie Shepp, Dj Vadim, Lester Bowie, Bobby McFerrin, Maria Sadowska, Matthew Krautwurst și Grażyna Auguścik.

Discografie
 Urbaniak's Orchestra (1968)
 Newborn Light (1972)
 Paratyphus B (1973)
 Super Constellation (1973)
 Atma (1974)
 Inactin (1975)
 Urszul (1976)
 Midnight Rain (1977)
 Urbaniak (1977)
 Future Talk (1979)
 Magic Lady (1980)
 Ulla (1982)
 Sorrow Is Not Forever...But Love Is (1983)
 Magic Lady concert cu trupa Walk Away (1989)
 Jazz Unlimited (1993)
 Journey, Saturation (1994)
 To i hola (2000) cu Grażyna Auguścik.
 And Life Goes On (2002)
 Painted Bird (2003)
 Saturation (2006) concert cu trupa Walk Away
 Kolędy (2006) cu Grażyna Auguścik.
 Forever Green - Zawsze Zielona (2008)
 Urszula Dudziak Superband - Live at Jazz Cafe (2009)
 Wszystko gra (2013)
 Jazz na ulicach (2014) - Maria Sadowska feat. Urszula Dudziak
 Once in a Lifetime (2014) - Mika Urbaniak feat. Urszula Dudziak

Filmografie
 1980 - Papaya, czyli Skąd się biorą dziewczynki - eroina filmului, muzică
 1982 - Percussion Summit
 1983 - Vocal Summit
 1995 - Malowany chłopiec - eroina filmului
 1985 - Urszula Dudziak - waga - eroina filmului
 2000 - Ponad tęczą - muzică
 2001 - Eden - muzică
 2002 - Zielona karta - muzică, melodii
 2005 - Panna młoda - muzică
 2007 - Wiersz na Manhattanie - eroina filmului
 2007 - Niania
 2008 - Urszula Dudziak: Życie jest piękne  - film documentar despre ea
 2011 - Bitwa na głosy

Note

Legături externe
  Urszula Dudziak
  Urszula Dudziak

Nașteri_pe_22_octombrie
Nașteri_în_1943
Cântăreți_polonezi

Urszula Dudziak


Heinz Conrads, de son nom de naissance Heinrich Hansal (né le  à Vienne, mort le  dans la même ville) est un acteur, animateur de radio et de télévision et chansonnier autrichien.

Biographie
Heinz Conrads est la fils né hors mariage de Marie Hansal (née en 1890 à Kačlehy, Bohême du Sud, morte en 1985 à Vienne), une couturière. Sa mère se remarie en  1916, il prend pour nom Heinrich Conrads.

Il suit une formation de menuisier et est acteur dans des associations de théâtre dès son plus jeune âge. En 1933, en raison d'une situation économique difficile, il s'engage comme volontaire dans l'armée et devient opérateur radio.

Il tombe gravement blessé lors de l'invasion de la Pologne en 1939 et est transféré à Vienne. En 1940, Lilly Peter figure comme son épouse sur un formulaire d'inscription. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il prend des cours de théâtre et fait ses débuts au Wiener Stadttheater en 1942. La question d'une complaisance avec le régime nazi n'a jamais fait l'objet d'une enquête détaillée.

Après la fin de la guerre, Heinz Sandauer le soutient. Conrads est animateur, acteur et chanteur au Bunten Abenden. De 1945 à 1948 et de 1950 à 1955, Conrads se produit dans le cabaret viennois Simpl. De 1946 jusqu'à sa mort, il présente l'émission de radio sur l'ORF Was machen wir am Sonntag, wenn es schön ist? puis Was gibt es Neues hier in Wien? puis pour toute l'Autriche Was gibt es Neues?. Avec cette grande revue hebdomadaire du dimanche matin (chacune d'une durée de ), il obtient une grande popularité. Pendant de nombreuses années, il est accompagné au piano par Carl de Groof, Gustav Zelibor, Norbert Pawlicki, Hans Kann, Herbert Seiter, Heinz Hruza, Leopold Grossmann et Franz Bauer-Theussl.

Il présente l'émission Guten Abend am Samstag à la télévision de l'ORF le samedi soir, elle débute en 1957 sous le titre Was sieht man Neues?. L'émission est diffusée pour la dernière fois sous ce titre le  à  ; le nouveau titre s'impose le . Après la mort de Conrads, le programme est poursuivi par Peter Fröhlich jusqu'en 1990.

Le programme habituellement d'une demi-heure, devenu une véritable institution, sert de tremplin à la carrière de nombreux jeunes artistes issus des domaines de la musique classique et de la musique légère. Elle combine des performances musicales et de courtes discussions de grandes stars et de jeunes talents prometteurs. Conrads donne des répétitions de chant, principalement dans le style de la chanson viennoise traditionnelle.

Lors d'émissions spéciales le temps d'une soirée, Conrads accueille des stars nationales et étrangères.

À partir de 1953, Heinz Conrads est acteur de cinéma et permanent du Theater in der Josefstadt. À partir de 1973, il joue souvent Frosch dans l'opérette Die Fledermaus à l'Opéra populaire de Vienne.

Heinz Conrads est l'interprète de chansons viennoises, compositeur et parolier. Il interprète des chansons d'Otto Reutter qu'il traduit en allemand viennois tant pour le texte que pour l'interprétation. Il aime particulièrement chanter des chansons avec la Tchéquie, d'où sa mère est originaire.

Heinz Conrads meurt d'une crise cardiaque. Une foule nombreuse assiste aux funérailles diffusées par l'ORF. Il est enterré au cimetière de Hietzing.

Un espace vert près de sa résidence de longue date est nommé en son honneur. Le "Heinz-Conrads-Park" est situé au coin de Schlossallee et Penzinger Straße. En 2004, Conrads est élu dans la liste des 50 Autrichiens les plus importants des 50 dernières années dans une enquête auprès des lecteurs du quotidien viennois Kurier. Il est un grand fan de football et soutient avant tout le Rapid Vienne. Une exposition permanente lui est consacrée au Bezirksmuseum Penzing.

Filmographie
 1947 :
 1951 : Frühling auf dem Eis
 1951 :
 1951 : Das Herz einer Frau
 1952 : Verlorene Melodie
 1952 :
 1952 :
 1953 : Einmal keine Sorgen haben
 1953 :
 1953 :
 1954 :
 1954 : Wie die Jungen sungen
 1955 : Mam'zelle Cri-Cri
 1955 :
 1955 : Sonnenschein und Wolkenbruch
 1956 : Ein Herz und eine Seele / ...und wer küßt mich?
 1956 :
 1956 :
 1956 : Mariés pour rire
 1957 : Les Envoyées du paradis
 1957 :
 1957 :
 1957 : L'Aubergiste des bords du Danube
 1957 : Lachendes Wien
 1957 : Die grüne Welle
 1958 : Der Page vom Palast-Hotel
 1958 : Der Talisman (TV)
 1958 :
 1958 : Hoch klingt der Radetzkymarsch
 1959 :
 1959 :
 1960 :  (TV)
 1961 : Die Ballade vom Franz und der Marie (TV)
 1961 : Ehekrieg und Frieden (série télévisée)
 1961 : Vor Jungfrauen wird gewarnt
 1961 :
 1963 : Tingel Tangel (TV)
 1964 : (TV)
 1964 : Der Amerikaner
 1967 : Wiener Schnitzel
 1971 : Kleider machen Leute - Leute machen Kleider (TV)
 1974 : Hallo – Hotel Sacher … Portier! (série télévisée, épisode Majestäten)
 1974 : Cabaret Cabaret (série télévisée, un épisode)

Notes et références

Liens externes

Acteur autrichien de cinéma
Acteur autrichien de théâtre
Animateur autrichien de télévision
Animateur autrichien de radio
Chansonnier autrichien
Commandeur d'argent de l'ordre du Mérite autrichien
Récipiendaire de la croix d'honneur autrichienne pour la science et l'art
Naissance en décembre 1913
Naissance à Vienne (Autriche)
Décès en avril 1986
Personnalité inhumée au cimetière de Hietzing
Décès à Vienne (Autriche)
Mort d'une crise cardiaque
Décès à 72 ans
Naissance en Autriche-Hongrie

Heinz Conrads