الأي جي أم-86  هو صاروخ جوال جو-أرض إستراتيجي من الولايات المتحدة. هدف الصاروخ إصابة أهداف من مدى بعيد لزيادة فعالية منصة الإطلاق القاذفة البي-52 ستراتوفورتريس ولكي لا تتعرض لمخاطر دفاعات العدو الجوية. تم تطوير عدة فئات للصاروخ، وتستطيع حمل الرؤس الحربية النووية والتقليدية.

مصادر

وصلات خارجية
 معلومات عن الصاروخ على موقع دسيجنيشن سيستمز

أسلحة نووية
صواريخ جوالة للولايات المتحدة
صواريخ جو سطح من صنع الولايات المتحدة
صواريخ جوالة
معدات عسكرية 1980-1989

إيه جي إم-86


Pau López Sabata (født 13. december 1994 i Girona) er en spansk fodboldspiller, der spiller som målmand hos den franske klub Marseille. Han er udlånt fra Roma.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.

Pau López


Monique Angela Hicks (døbt Imes; født 11. december 1967) bedre kendt som Mo'Nique er en amerikansk skuespiller og komiker.

Hun blev berømt i rollen som Nikki i tv-serien The Parkers (1999-2004) og som en stand-up komiker. Fra 2000 har hun også medvirket i flere film. Hun spillede biroller i film som Soul Plane (2004), Domino (2005) og Welcome Home, Roscoe Jenkins (2008) og medvirkede i Phat Girlz (2006).

I 2009 medvirkede hun i filmen Precious som hun vandt en Oscar for bedste kvindelige birolle. Til samme rolle vandt hun også en Golden Globe og Black Reel Award.

Udover filmkarrieren har hun også haft sin egen reality-tv-serie, Mo'Nique's Fat Chance og talkshowet The Mo'Nique Show. Hun har også skrevet bogen Skinny Women Are Evil: Notes of a Big Girl in a Small-Minded World og en kogebog, Skinny Cooks Can't Be Trusted.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Komikere fra USA
Personer fra Baltimore
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar for bedste kvindelige birolle
Pseudonymer

Mo'Nique


Geir Hallgrímsson (født 16. december 1925, død 1. september 1990) var en islandsk politiker fra Selvstændighedspartiet, som han var partiformand for 1973-83. Han var Islands statsminister fra 28. august 1974 til 1. september 1978.

Baggrund, uddannelse og erhvervskarriere
Geir var søn af storkøbmanden og altingsmanden Hallgrímur Benediktsson og dennes hustru Aslaug Geirsdóttir Zoëga. Han afsluttede sin gymnasieuddannelse i 1944 og tog en juridisk embedseksamen fra Islands Universitet i 1948. På universitetet var han formand for studenterrådet. Han var desuden formand for foreningen Heimdalar 1952-54 og Sammenslutningen af Unge Selvstændighedsfolk 1957-59. Han tog senere en videreuddannelse i jura og økonomi fra Harvard University.
Geir drev advokatkontor i Reykjavik 1951-59 og var desuden administrerende direktør for familiefirmaet H. Benediktsson & Co. 1955-1959.

Politisk karriere
Geir Hallgrímsson begyndte sin politiske karriere i kommunalpolitik og var Reykjavíks borgmester fra 1959 til 1972. Han kom i Altinget som suppleant efter Bjarni Benediktssons uventede død i 1970 og sad frem til 1983. Han var derefter udenrigsminister 1983-86.

Geir Hallgrímsson deltog 1972-74, 1977-78, 1980-1982, 1984-1988 og 1990 på Bilderbergkonferencen. Han var i en periode medlem af konferencens Steering Committees.

Eksterne henvisninger
 Geir Hallgrímssons biografi på Althingi.is

Statsministre fra Island
Borgmestre fra Island
Altingsmedlemmer
Udenrigsministre fra Island

Geir Hallgrímsson


Antonino Varvaro, né à Partinico le , mort le , est un homme politique italien, membre du Mouvement pour l'indépendance de la Sicile (MIS).

Biographie
Diplômé en droit, il combat le régime fasciste comme avocat et au sein du groupe Sicilia e libertà d'Antonio Canepa. En 1943, il s'engage pour l'indépendance de la Sicile et participe à la création du Mouvement pour l'indépendance de la Sicile dont il est secrétaire général au côté d'Andrea Finocchiaro Aprile. Il représente l'aile gauche du parti, considérant que l'indépendance permettrait de rebâtir des structures économiques et sociales plus justes. Il s'y oppose aux représentant de l'aristocratie conservatrice agraire, tel que les barons La Motta et Tasca ainsi qu'aux actions de guérillas menées par la branche armée du mouvement, l'EVIS, qui recrute le bandit Salvatore Giuliano, dont il a été l'avocat.

Il est membre de l'Assemblée constituante de la République italienne.

Il rompt avec le MIS qui tente de s'allier aux monarchistes lors du référendum institutionnel de juin 1946 et il crée le Mouvement indépendantiste démocratique républicain.

Lors des Élections régionales de 1951 en Sicile, il est élu avec le Bloc du Peuple. Il est réélu aux élections régionales de 1955, de 1959 et de 1963, et siège dans le groupe communiste. Il soutient l'expérience milazziste en 1958.

Il est membre du Conseil mondial des partisans de la paix.

Après la fin de sa carrière politique, iIl poursuit son activité d'avocat jusqu'à sa mort.

Notes et références

Liens externes

Député de l'Assemblée régionale sicilienne
Personnalité du Mouvement pour l'indépendance de la Sicile
Naissance en octobre 1892
Décès en août 1972
Député de l'Assemblée constituante de la République italienne
Personnalité du Parti communiste italien
Naissance à Partinico
Décès à 79 ans

Antonino Varvaro


Rulebreaker je jedanaesti studijski album njemačkog power metal sastava Primal Fear. Album je objavljen 22. siječnja 2016. godine, a objavila ga je diskografska kuća Frontiers Records.

Popis pjesama

Osoblje
Primal Fear
Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali, produciranje
Tom Naumann – gitara
Ralf Scheepers – vokali, dodatni producent (vokala)
Magnus Karlsson – gitara, klavijature, dodatni producent
Alex Beyrodt – gitara
Francesco Jovino – bubnjevi
Ostalo osoblje
Alex Kuehr – fotografija
Jobert Mello – ilustracije
Stephan Lohrmann – omot albuma
Jacob Hansen – inženjer zvuka, miksanje, mastering

Izvori

Albumi sastava Primal Fear
Albumi iz 2016.

Rulebreaker


The Institute of Technology Tallaght (also known as ITT or IT Tallaght) (Irish: Institiúid Teicneolaíochta, Tamhlacht) was a third-level institution in Tallaght, the largest suburb of Dublin, Ireland. Established in 1992, IT Tallaght offered degree and postgraduate courses as well as adult education courses. On 1 January 2019 it was dissolved and its operations merged into the new Technological University Dublin (TUD). Its campus is now the Tallaght Campus of TUD.

History
The institute was established as Tallaght Regional Technical College, in 1992, and was at the time the final new Regional Technical College opened in Ireland. It was built on lands donated for educational use to the Irish government by the Dominican Orders, St. Mary's Priory lands, in Tallaght. Qualifications were accredited by the NCEA (the forerunner to HETAC).

The institute adopted the abbreviated title of "ITT Dublin" in 2005, to differentiate it from IT Tralee; this did not change the legal name which continued to be "Institute of Technology, Tallaght" as stated in the Institutes of Technology Act, 2006. In 2016, the institute re-branded as ITT.

From 2011, IT Tallaght validated Theology degrees from The Priory Institute, located adjacent to the campus in Tallaght.

In 2013, it was announced that IT Tallaght, IT Blanchardstown and the Dublin Institute of Technology intended to apply for Technical University Status. On 1 January 2019, this Technical University was founded under the name of 'Technological University Dublin', amalgamating all three institutions.

Faculties and courses
The institute offered a variety of courses, including Higher Certificates and Bachelor's Degrees as well as postgraduate courses in the schools of accountancy, business, computing, engineering, humanities and science.

Student life
IT Tallaght had many clubs and societies for students, including Drama, Radio, Soccer, Martial Arts, Computing and Snow Sports.

The institute also had a Radio Society broadcasting as "ITTFM" on 99.1FM. It broadcast twice annually, in February in line with the institute's RAG (Raising And Giving) week, and also in September for Freshers Week. When not broadcasting on FM, it streamed online through its website, www.ittfm.ie.

IT Tallaght was in the process of redeveloping land donated by the Dominicans of St Mary's Priory (with whom ITT worked closely in providing theology courses at The Priory Institute), for use as sports pitches.

Technical
The institute was the hub of the ITnet network.

See also
 Education in the Republic of Ireland
 Third-level education in the Republic of Ireland

References

External links
 Official site

Education in South Dublin (county)
Former universities and colleges in the Republic of Ireland
Educational institutions disestablished in 2019
2019 disestablishments in Ireland
Tallaght, Institute of Technology
Tallaght
Tallaght
1992 establishments in Ireland
Educational institutions established in 1992

Institute of Technology, Tallaght


Lawrence Allen Zalcman (* 9. Juni 1943 in Kansas City, Missouri; † 31. Mai 2022 in Jerusalem) war ein US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit komplexer Analysis beschäftigte.

Werdegang
Zalcman studierte am Dartmouth College (unter anderem bei A. S. Besicovitch) und wurde 1968 am Massachusetts Institute of Technology bei Kenneth Hoffman promoviert (Bounded analytic functions on domains of infinite connectivity). Er lehrte an der Stanford University und war seit 1972 Assistant Professor sowie seit 1974 Professor an der University of Maryland in College Park. Er war seit den 1970er Jahren häufig Gastwissenschaftler und Gastprofessor in Israel, zum Beispiel am Technion, dem Weizmann-Institut, der Bar-Ilan-Universität und der Hebrew University. Seit 1985 war er Professor an der Bar-Ilan-Universität.

1975, 1981 und 2017 wurde er mit dem  Lester Randolph Ford Award ausgezeichnet. Für die Arbeit, für die er den Lester Randolph Ford Award 1975 erhielt, wurde ihm 1976 auch der Chauvenet-Preis verliehen.

Ein Lemma in der Theorie normaler Familien ist nach ihm benannt (Zalcman's Lemma), das er im Rahmen seiner Behandlung des Prinzips von André Bloch bewies. Er ist auch Namensgeber der Zalcman-Gebiete, die eine Rolle in der Klassifikation Riemannscher Flächen spielen, und der Zalcman-Funktionen in der komplexen Dynamik. In der Theorie partieller Differentialgleichungen ist die Pizzetti-Zalcman-Formel nach ihm benannt.

Von 1976 bis 1982 war er Mitherausgeber der Proceedings of the American Mathematical Society; von 1987 bis 2017 war er Herausgeber des Journal d'Analyse Mathématique.

2012 wurde er zum Fellow der American Mathematical Society ernannt.

Schriften
 mit Peter Lax Complex proofs of real theorems, American Mathematical Society 2012
 Analytic capacity and rational approximation, Springer Verlag 1968

Literatur
 Mark Agranovsky, David Shoikhet: Lawrence Zalcman at sixty. S. 1–6 im Band: Mark Agranovsky, Lavi Karp, David Shoikhet, Complex analysis and dynamical systems II. Conference in Honor of Prof. Lawrence Zalcman´s 60. Birthday (Juni 2003 Nahariya, Israel), Contemporary Mathematics, Band 382 (Israel Mathematical Conference Proceedings), 2003
 Peter Duren: Lawrence Zalcman: a mathematical biosketch. Analysis and Mathematical Physics, Band 4 (2014), Heft 1–2, S. 1–5.
 Mark Agranovsky, W. Bergweiler: Lawrence Allen Zalcman 1943–2022. Computational Methods and Function Theory, Band 23 (2023), Heft 1, S. 3–9. doi:10.1007/s40315-022-00470-4

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (College Park, Maryland)
Fellow der American Mathematical Society
US-Amerikaner
Geboren 1943
Gestorben 2022
Mann

Lawrence Zalcman


Modjadji peut désigner :

Personnes

Titre
 Modjadji est le titre en langue locale de la Reine de la pluie du peuple Lovedu en Afrique du Sud. Il a été porté successivement par :
 Maselekwane Modjadji I (1800-1854)
 Masalanabo Modjadji II (1854-1894)
 Khetoane Modjadji III (1869-1959)
 Makoma Modjadji IV (1905-1980)
 Mokope Modjadji V (1936-2001)
 Makobo Modjadji VI (1978-2005)

Prénom
 Modjadji C. Lebepe, un carcinologue sud-africain.
 Modjadji Sarah Mangena, une femme politique membre de l'Assemblée nationale d'Afrique du Sud.

Typonymes
 Modjadji, l'actuel nom de la localité autrefois appelée Duiwelskloof dans la province de Limpopo en Afrique du Sud.
 Modjadji Head Kraal, un village situé au pied de l'escarpement dans la province du Limpopo.

Sciences naturelles
 Geogarypus modjadji, une espèce de pseudoscorpions de la famille des Geogarypidae.
 Modjadji cycad, le nom vernaculaire de la plante dont le nom scientifique est Encephalartos transvenosus, une espèce de Cycadophyta. Ce nom lui a été donné en hommage à la reine des pluies, car le jardin luxuriant qui entoure son enceinte royale contient les plus grands cycadophytes du monde.
 Ravenelia modjadji, une espèce de champignon de la rouille qu'on trouve en Afrique du Sud, dans le Limpopo. Son nom fait référence à la reine de la pluie, le spécimen holotype ayant été collecté dans la région où elle vit.

Militaire
 le SAS Queen Modjadji (S103), un sous-marin de classe Héroïne de la marine sud-africaine.

Modjadji


Cosme Édice Vinha de Souza o simplemente Vinha es un exfutbolista brasileño, que se desempeñaba como delantero. Tuvo pasos importantes por el fútbol de Perú y Venezuela.

Trayectoria
Llegó al Perú en los años 70, para jugar por el modesto Porvenir Miraflores.

En 1972 es contratado por el club  Sporting Cristal donde cumple una destacada labor por su gran habilidad de regate y eficacia goleadora, se consagró campeón nacional y goleador del equipo con 20 goles.

Jugó también la Copa Libertadores 1973, anotando dos goles, al Club Olimpia y a Universitario de Deportes, de esta manera se convirtió en el primer extranjero en anotar por Sporting Cristal en la Copa Libertadores.

Nuevamente anotaría 20 goles en el torneo peruano de 1973, en 1974 solo anotaría 4 goles.

En 1975 jugaría en los Tigres de la UANL de México con poco éxito, estuvo hasta 1976.

Regresó al cuadro de Sporting Cristal en 1977 donde anotaría 3 goles, en agosto de ese año se va al Deportivo Galicia, allí jugó 3 temporadas y fue campeón en 1979.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1970
Futbolistas del Deportivo Galicia
Goleadores de la Primera División de Perú

Vinha de Souza


ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2008 මාර්තු සහ අප්‍රේල් මාසවලදී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සංචාරයක නිරත වූයේ ටෙස්ට් තරග දෙකකට සහ සීමිත ඕවර ජාත්‍යන්තර තරග තුනකට ක්‍රීඩා කිරීමටය.

සංචිත

පුහුණු තරග

ගයනා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපති XI එදිරිව ශ්‍රී ලංකාව

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ඒ v ශ්‍රී ලංකාව

ටෙස්ට් තරගමාලාව

පළමු ටෙස්ට් තරගය

දෙවන ටෙස්ට් තරගය

එක්දින තරඟාවලිය

පළමු එදිජා තරගය

දෙවන එදිජා තරගය

තුන්වන එදිජා තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ESPN Cricinfo හි නිවසට සංචාරය කරන්න

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් තරග සංචාරය 2008


Una vez producida la división de la Extremadura en dos reinos diferentes en el año 1157, grupos procedentes de la Extremadura castellana, limitados en su inercia fronteriza por la reorganización almohade y la presencia de las órdenes militares en la cuenca del Tajo, y sobre todo por el bloqueo social que empezaba a imponerse en los concejos nacidos a principio de siglo, comparecieron en la colonización militar y civil del territorio salmantino.

Con estas frases, la Crónica de la población de Ávila describe la salida encontrada por una parte de la población abulense en la nueva ciudad. Estas gentes eran las mismas que desde la época del conde Raimundo habían mantenido una pugna secular con quienes, como guerreros, habían capitalizado el poder hegemónico en el concejo abulense, o herederas de ellas.
Mercaderes, artesanos, tal vez algunos campesinos, y quizás algunos guerreros, buscaron la fortuna y la reproducción de las condiciones iniciales de su asentamiento en Ávila en las nuevas tierras de frontera.

La venida de abulenses a la penillanura salmantina iría acompañada de grupos procedentes de las tierras orientales extremeñas, de las segovianas y de las septentrionales de las riberas del Duero. Es decir, los lugares donde se había consolidado y estaba institucionalizándose la presencia de un grupo dominante guerrero-clerical que causaba su rechazo por quienes se veían postergados.

Listado de topónimos

Topónimos que son clasificados como segoviano-abulenses por diversos autores:

 Aldeadávila de Revilla, en el término de Buenamadre.

 Aldeadávila de la Ribera, en el antiguo concejo de Ledesma.

 Corporario, en el antiguo concejo de Ledesma.

 Avilafontes: actual despoblado en la zona de Ledesma, al sur de Villares de Sando, junto a Arevaliello.

 Arevaliello: actual despoblado que se encuentra al lado de Avilafontes, en el concejo de Ledesma.

 Coca de Alba.

 Coquilla, en el concejo de Alba. La localidad aparece documentada con la denominación "Coquiela" en el Libro de todos los préstamos (1265) de la Catedral de Salamanca. Coquilla es lugar sin precisar hoy en día.

 Matamala Conejera, en Martinamor, en el concejo de Alba.

 Matamala de Arapil, en Garcihernández, en el concejo de Alba.

 Matamala, despoblado entre Gajates y Santiago de la Puebla, en un paraje llamado Guedeja, en el antiguo concejo de Alba.

 Matamalilla ("Matamaliella" en la documentación antigua): lugar hoy despoblado que se encontraba entre Buenavista (antigua Bozigas) y Beleña, en el concejo de Alba.

 Pedraza de Alba.

 Velayos: alquería de Pelayos, en el concejo de Alba de Tormes.

 Cortos de Sacedón, en el término de Monterrubio de la Sierra. En este mismo municipio están también Segovia la Chica y Segovia de Sacedón.

 Cortos de la Sierra, población en el municipio de Narros de Matalayegua.

 Montejo de Salvatierra

 Alcazarén: despoblado en el término de La Encina, en el antiguo concejo de Ciudad Rodrigo.

 Alcazarén, en el término de Bárbalos.

 Aldehuela de Flores de Ávila: despoblado agregado a Zorita de la Frontera.

 Arevalillo: despoblado del municipio de Olmedo de Camaces. Hoy día da nombre a una finca. El lingüista y etnólogo Antonio Llorente Maldonado de Guevara, en su obra Toponimia Salmantina, nos sitúa en este mismo municipio el topónimo "Arévalo"; es de suponer que tanto "Arevalillo" como "Arévalo" sean la misma cosa.

 Arevalillos: pueblo arruinado de la provincia de Salamanca, partido judicial de Sequeros.

 Los Arévalos: alquería aneja a Avililla de la Sierra. Ayuntamiento de Tamames.

 Avililla de la Sierra, en el término de Tamames.

 Coca de Huebra, en el término de Berrocal de Huebra.

 Coquilla de Huebra, en Berrocal de Huebra.

 Coquilla de Juan Vázquez, en el término de Membribe.

 Cuéllar: poblado en el municipio de Gallegos de Argañán.  Antiguo concejo de Ciudad Rodrigo.

 Membribe: tiene como despoblados a Coquilla de Juan Vázquez y Segovia del Doctor.

 Pedraza de Yeltes, en Castraz. Antiguo concejo de Ciudad Rodrigo.

 Pedraza, en Tejeda y Segoyuela.

 Fuente Pedraza, en el término de Castellanos de Moriscos. En el Cuarto de la Armuña del antiguo concejo de Salamanca.

 Pedraza: aparece documentado en el año 1265 en el "Libro de todos los préstamos" de la catedral de Salamanca. Situado en el antiguo concejo de Salamanca , Cuarto de Valdevilloria, entre las localidades actuales de Babilafuente, Aldealengua y Villoria.

 Segovia de Sacedón, en Monterrubio de la Sierra.

 Segovia del Doctor, en Membribe.

 Segoyuela de los Cornejos, en el término de Tejeda y Segoyuela.

 Sepúlveda, en Castraz , antiguo concejo de Ciudad Rodrigo.

 Tejeda y Segoyuela

 Torre de Velayos, en Berrocal de Huebra.

 Segovia la Chica, en Monterrubio de la Sierra.

 Alba de Yeltes, municipio del antiguo concejo de Ciudad Rodrigo.

 Aldea de Alba: actualmente se encuentra dentro del término municipal de El Bodón. También se la conoce como Aldealba.

 Baguilafuente: es la actual Babilafuente, en el concejo de Salamanca.

 Serranos: despoblado que se encuentra a media legua de Ciudad Rodrigo.

 Pedrazuela: es la actual Pedrezuela de San Bricio en el término de Villar de Gallimazo. Se encuentra en el Cuarto de Valdevilloria del antiguo concejo de Salamanca.

 Caloco: núcleo de población del municipio de Buenavista en el Cuarto de la peña del Rey del viejo concejo de Salamanca. Algunos autores lo recogen también como "Callocos".

 Santa María de Salcedón, en el Cuarto de la Peña del Rey, en el concejo de Salamanca. Su ubicación es en las inmediaciones del actual Monterrubio de la Sierra.

 Sancta María de Ávila, en el sexmo de la ciudad y su socampana del antiguo Concejo de Ciudad Rodrigo. En Historia Civitatense de Antonio Sánchez Cabañas (año 1627) se dice:

 Araguetes: Aparece con la denominación "Araquetes" en el Libro de todos los Préstamos. Población, sin localización precisa, situada en el concejo de Alba.

 Olmedo de Camaces: Concejo de Ciudad Rodrigo. Actual municipio. Existe un poblado del municipio de Vecinos con la denominación "Olmedilla", aunque ningún autor lo incluye en este tipo de topónimos.

 Serranillo: A 4 leguas de C. Rodrigo, a orillas del Águeda, en el municipio de Villar de la Yegua.

 Alconada, en el Concejo de Alba.

 San Muñoz: este raro antropónimo puede corresponder a un caballero abulense del mismo nombre (vid. Crónica de la población de Ávila, cit., p. 43). En el municipio actual de La Torre, actual provincia de Ávila, existe una dehesa con ese mismo nombre, que viene recogida como "Sanmuñoz" en la obra Las comunidades de villa y tierra de la Extremadura castellana: estudio histórico-geográfico de Gonzalo Martínez Díaz (Editora Nacional, 1983). En esa misma obra de Martínez Díaz, se recoge un despoblado llamado "San Muñoz" en la Comunidad de Villa y Tierra de Arévalo, que se encuentra en Honcalada (Valladolid).

Bibliografía

Véase también

 Extremadura castellana

Referencias

Toponimia de España
Historia de la provincia de Salamanca
Historia de la provincia de Ávila
Historia de la provincia de Segovia

Topónimos segoviano-abulenses de la provincia de Salamanca


Kittrell bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Kittrell (Mississippi)
 Kittrell (North Carolina)
 Kittrell (Tennessee)

Kittrell ist der Familienname von:
 Christine Kittrell (1929–2001), US-amerikanische R&B-Sängerin
 Jean Kittrell (≈1926–2018), US-amerikanische Jazzmusikerin

Kittrell


Hirkanijske šume (perz. کویر لوت; "Prazna pustinja") su ekoregija širokolisne i mješovite šume umjerenih predjela sjevernog Irana i južnog Azerbajdžana, površine od 55.000 km², koja se pruža 850 km duž južne obale Kaspijskog jezera. Ovo područje bujnih šuma dobilo je ime po drevnoj regiji Hirkaniji. Ovaj jedinstveni šumoviti masiv predstavlja nevjerojatnu bioraznolikost flore s 44% vaskularnih biljaka poznatih u Iranu iako pokriva samo 7% zemlje. Zbog toga su 2019. godine hirkanijske šume upisane na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji.

Zemljopisne odlike

Povijest ovih širokolisnih šuma seže u razdoblje od 25 do 50 milijuna godina, kada su pokrivale veći dio ove sjeverne srednje umjerene regije. Ova drevna šumska područja povukla su se tijekom kvartarnog ledenog doba i potom se ponovo proširila kako je klima postajala blaža.

U Iranu, ova ekoregija uključuje obalu duž Kaspijskog mora i sjeverne padine planine Alborz. Ona pokriva dijelove pet sjevernih pokrajina u Iranu od istoka prema zapadu: Sjeverni Horasan, Golestan (cijela južna i jugozapadna područja, kao i dijelove istočnih krajeva gorgan ravnice, u ukupnom iznosu površine od 421.373 hektara), Mazandaran, Gilan i Ardabilska pokrajina. Ukupna proizvodnja drva iz ovih šuma procjenjuje se na 269.022 kubika. Nacionalni park Golestan (918,9 km²) i šuma slivova Šastkolate nalaze se u pokrajini Golestan, a u Mazandaranu zaštićeno je 184.000 hektara šume (Sklonište za divlje životinje Miankale pokriva oko 110 km²); dok je ta brojka u Gilanu 126.173 km². Na višim dijelovima na jugu, ova ekoregija prelazi u ekoregiju šumske stepe planine Alborz.
U jugoistočnom Azerbajdžanu, ova ekoregije obuhvaća dio grada Bakua gdje se nalazi Nacionalni park Abšeron (7,83 km²), te južni Lenkoranski rajon i Tališko gorje gdje se nalaze Državni rezervat Gizil-Agač (88,4 km²) i Nacionalni park Hirkan (427,97 km²).
Klima ekoregije je vlažna suptropska na srednjim nadmorskim visinama, a u oceanskim i planinskim područjima je umjerena kontinentalna klima, s većinom oborina koje se javljaju u jesen, zimi i proljeće. Alborz gorje je najviše gorje na srednjem Istoku koja hvata vlagu s Kaspijskog mora. Godišnja količina oborina kreće se od 900 mm na istoku do 1600 mm na zapadu, što ovu ekoregiju čini mnogo bujnijom od pustinjske, polupustinjske i stepske ekoregije na njenim granicama.

Flora

Prirodna šumska vegetacija je bjelogorica kritosjemenjača s 32,7 % šuma koju čini orijentalna bukva (Fagus orientalis). Glavna značajka regije je nedostatak četinjača; prisutne su samo relikvije četinjača, kao što su: obična tisa, smreka, obični čempres i kineski čempres (Platycladus orientalis). Donje padine planina Tališ i Alborz, ispod 700 metara, obiluju vlažnim šumama koje sadrže hrast, kesten, obični grab ( Carpinus betulus ), perzijska parocija (Parrotia persica), kavkaška zelkova (Zelkova carpinifolia), svilasta albicija (Albizia julibrissin), i dragun (Diospyros lotus) zajedno s grmljem kao što su: božikovina, veprina, bun Atropa pallidiflora i bršljan Hedera pastuchovii.
Ostale domaće vrste drveća uključuju kaspijska gledicija (Gleditsia caspica), baršunasti javor (Acer velutinum), kapadokijski javor (Acer cappadocicum), obični jasen, gorski brijest, trešnja, brekinja i krupnoslisna lipa (Tilia platyphyllos).

Fauna
Do danas je zabilježeno 180 vrsta ptica tipičnih za širokolisne umjerene šume i 58 vrsta sisavaca. Kaspijski tigar je nekoć lutao ovim planinama, ali danas je izumro. Ostali krupni sisavci ovdje su: perzijski leopard, ris, smeđi medvjed, divlja svinja, vuk, zlatni čagalj, tropska mačka, jazavac i vidra

Ova je ekoregija važno odmaralište za ptice koje se sele između Rusije i Afrike i stoga je ključno stanište mnogih vrsta ptica, kao što su: divlja guska (Anser anser),  lisasta guska (Anser albifrons), mala droplja, blistavi ibis, čaplja žličarka, gak (Nycticorax nycticorax), guska crvenovoljka (Branta ruficollis), sivi sokol, dalmatinski pelikan, čaplja govedarica (Bubulcus ibis), žuta čaplja (Ardeola ralloides), plamenac, čakora (Oxyura leucocephala) i sivoprsi jareb (Tetraogallus caspius).

Poveznice
 Dašt-e Lut
 Zemljopis Irana

Izvori

Šume u Aziji
Zemljopis Azerbajdžana
Zemljopis Irana
Svjetska baština u Iranu
Svjetska baština u Azerbajdžanu

Hirkanijske šume


W68 peut faire référence à :
 Noyade et submersion consécutives à une chute dans une piscine, d'après la classification internationale des maladies ;
 W68, une ogive atomique américaine.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

W68 (homonymie)


The League Against Cruel Sports, formerly known as the League for the Prohibition of Cruel Sports, is a UK-based animal welfare charity which campaigns to stop blood sports such as fox hunting, hare and deer hunting; game bird shooting; and animal fighting. The charity helped bring about the Hunting Act 2004 and Protection of Wild Mammals (Scotland) Act 2002, which banned hunting with hounds in England, Wales and Scotland.

History

The League for the Prohibition of Cruel Sports was founded in 1924 by Ernest Bell, Henry B. Amos and George Greenwood, with the support of Henry S. Salt, Edward Carpenter and George Bernard Shaw. It was renamed to the League Against Cruel Sports in 1938.

Timeline

 1924 – The League was founded by Henry B. Amos to oppose rabbit coursing – he was successful in achieving a ban. This resulted in the organisation expanding its remit to include other blood sports – such as fox, hare and deer hunting.
 1975 – A bill seeking to ban hare coursing, supported by the League, was passed through the House of Commons, but did not receive approval in the House of Lords.
 1978 – The League secured legal protection for otters, including a ban on hunting them. The aquatic mammal was up until that point hunted with packs of hounds, one of the reasons for their numbers declining.
 1992 – The League helped secure the Protection of Badgers Act, which expanded the protection of the mammals themselves to their setts. The homes of badgers are illegally targeted for several reasons, including being blocked by fox hunts to stop animals being pursued by hounds fleeing underground.
 2002 – Fox, hare and deer hunting and hare coursing was banned in Scotland under the Protection of Wild Mammals (Scotland) Act 2002, which was introduced by MSPs following campaigning by the League and other animal protection organisations.
 2004 – Fox, hare and deer hunting and hare coursing was banned in England and Wales under the Hunting Act 2004. The legislation was introduced by MPs following campaigning by the League and other animal protection organisations.
 2005 – The Hunting Act 2004 came into force – making fox, hare and deer hunting and coursing illegal across England and Wales.
 2005 – The Waterloo Cup hare coursing competition held its final meeting at Great Altcar in Lancashire, closing after 169 years following passage of the Hunting Act.
 2006 – A huntsman with the Exmoor Foxhounds was found guilty of illegally hunting foxes with dogs in a private prosecution brought by LACS, but the case was overturned on appeal.
 2007 – Two members of the Quantock Staghounds were successfully prosecuted by the League following chasing a deer across Exmoor.
 2008 – Two members of the Minehead Harriers pleaded guilty to chasing a fox with a pack of hounds in a private prosecution by LACS.
 2009 – The League announced a new campaign against dog fighting, amidst news reports that there is an increase in dog fighting in London.
 2014  - The League celebrates 90 years of campaigning against cruelty to animals in the name of sport. Figures from the Ministry of Justice show that there have been 341 convictions under the Hunting Act 2004.
 2015 – Prime Minister David Cameron offered a free-vote on repealing the Hunting Act, backing down shortly afterwards following pressure form the League, MPs and other animal protection organisations.
 2015 – Cross-channel ferry companies stop shipping pheasants and partridges from French factory-farms to British shooting estates, following an investigation and lobbying by the League.
 2018 – Conservative Party drops its manifesto commitment to offer a free-vote on repealing the Hunting Act following pressure from the League, meaning no Westminster party any longer supports repealing the hunting ban.
 2018 – Scottish Government announces intention to strengthen the Protection of Wild Mammals (Scotland) Act 2002, which bans hunting with hounds in Scotland, following pressure from the League and other animal protection organisations.
 2018 – Welsh Government bans pheasant and partridge shooting on public land following campaigning and pressure from the League and Animal Aid.
 2018 – The Labour Party backs calls made by the League to strengthen the Hunting Act – including prison sentences for those who chase and kill wild mammals.
 2019 – University of Wales suspends pheasant shooting on its countryside campus at Gregynog Hall following campaigning by the League.

See also
List of animal rights groups
List of animal welfare groups
Anti-hunting

References

External links

1924 establishments in the United Kingdom
Animal charities based in the United Kingdom
Animal welfare organisations based in the United Kingdom
Anti-hunting organizations
Godalming
Hunting and shooting in the United Kingdom
Organisations based in Surrey
Organizations established in 1924
Political advocacy groups in the United Kingdom
Politics and sports
Wildlife sanctuaries of the United Kingdom

League Against Cruel Sports


Cayo Caballoneshttp://www.itouchmap.com/?c=cu&UF=-1615600&UN=-2279684&DG=ISL es una isla de la República de Cuba parte del Archipiélago de los Jardines de la Reina en el Mar Caribe, posee una superficie estimada en 16,5 kilómetros cuadrados y se localiza en las coordenadas geográficas , al sureste de Cayo Grande, al sur de Cayo Cargado, y al noroeste de Cayo Piedra Chica y Cayo Anclitas. Administrativamente depende de la provincia de Ciego de Ávila.

Véase también
 Geografía de Cuba
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de ubicación de la isla

Archipiélagos e islas de Cuba

Cayo Caballones


El Comité Olímpico Andorrano (en catalán: Comitè Olímpic Andorrà), tiene 26 federaciones de las cuales 18 corresponden a disciplinas olímpicas.

Miembros del COA

Federaciones olímpicas
 Federació Andorrana d'Atletisme
 Federació Andorrana de Basquetbol
 Federació Andorrana de Canoa-Caiac
 Federació Andorrana de Ciclisme
 Federació Andorrana d'Esports de Gel
 Federació Andorrana d'Esquí
 Federació Andorrana de Futbol
 Federació Andorrana de Gimnàstica
 Federació Andorrana d'Hípica
 Federació Andorrana de Judo, Ju jitsu
 Federació Andorrana de Natació
 Federació Andorrana de Rugbi
 Federació Andorrana de Taekwondo
 Federació Andorrana de Tennis
 Federació Andorrana de Tennis taula
 Federació Andorrana de Tir
 Federació Andorrana de Vela
 Federació Andorrana de Voleibol

Federaciones no olímpicas
 Automòbil Club
 Federació Andorrana de Kàrate
 Federació Andorrana Motociclista
 Federació Andorrana de Muntanyisme
 Federació Andorrana de Patinatge
 Federació Andorrana de Petanca
 Federació Andorrana d'Escacs
 Special Olympics

Andorra también forma parte de los Juegos Mediterráneos y de los Juegos de los Pequeños Estados de Europa, (JPEE).

Enlaces externos
  Comité Olímpico Andorrano

Andorra
Deporte en Andorra

Comité Olímpico Andorrano


Lewis Fry Richardson (Newcastle upon Tyne, 11. listopada 1881. – Kilmun, 30. rujna 1953.), engleski matematičar, meteorolog i fiziolog. Jedan od izumitelja numeričke metode prognoze vremena, koji je 1920-ih postavio temelje modernoga prognoziranja vremena rješavanjem jednadžbi koje određuju stanje Zemljine atmosfere na širem području. Njegove metode tada nisu donijele rezultata jer su mu nedostajali moćni računski elektronički strojevi, koji su ostvareni tek u drugoj polovici 20. stoljeća. Richardson je poznat i po proučavanju turbulencije u atmosferi, pa je takozvani Richardsonov broj parametar za ocjenu stabilnosti zračne struje. Bavio se i proučavanjem matematičke teorije uzroka ratova, a i duljine obala i granica država.

Numeričke metode prognoze vremena

Jedan od osnivača moderne meteorologije, Norvežanin Jacob Bjerknes, postavio je početkom 20. stoljeća matematičke osnove za izradu objektivnog predviđanja budućeg stanja atmosfere na osnovi sadašnjeg stanja. Matematički model takve numeričke metode, zasnovane na zakonima mehanike fluida i termodinamike, razradio je već engleski meteorolog L. F. Richardson, ali je u to doba takav model bio praktički neupotrebljiv, jer se nije raspolagalo s dovoljno polaznih podataka o stanju atmosfere (meteoroloških postaja je u to vrijeme bilo relativno malo, a aerološke stanice nisu ni postojale), a nisu postojali ni računski strojevi sposobni da u dovoljno kratkom roku riješe ogroman broj jednadžbi. Tek kad se nakon Drugog svjetskog rata naglo povećala i proširila mreža meteoroloških i aeroloških stanica, uz istodobno brzi razvoj tehnike meteoroloških i aeroloških mjerenja i tehnike informacija, te kad su se u meteorološkim centrima počela upotrebljavati elektronička računala velikog učina (kapaciteta) i velike brzine, stvoreni su uvjeti za praktičnu primjenu numeričkih metoda predviđanja vremena. Od tada predviđanje stanja atmosfere koristi numeričku analizu i proračunavanje na osnovi jednadžbi gibanja atmosfere (hidrodinamička metoda), ili statističkom obradom podataka o ponašanju vremena (statistička metoda).

Hidrodinamička metoda
Hidrodinamička metoda prognoze vremena određuje buduće vremenske prilike numeričkim rješavanjem jednadžbi postavljenih na osnovi mehanike fluida i termodinamike, koje određuju gibanja i promjene stanja atmosfere. Podaci o početnom stanju atmosfere dobivaju se mjerenjima tog stanja u čvornim točkama pravokutne mreže mjernih stanica određene na standardnim izobarnim plohama. Ta mreža pokriva neko veliko područje, obično jedan kontinent ili čitav svijet. Razmak između dva susjedna čvora iznosi od 300 do 500 kilometara. Kao polazni podaci proračuna služe određene vrijednosti meteoroloških promjenjivih (varijabli) i njihove derivacije po vremenu (brzine gibanja zraka, brzine promjene tlaka i temperature i tako dalje) i po prostornim koordinatama (gradijenti brzine gibanja zraka, gradijenti tlaka i temperature i tako dalje). U proračunu se uzimaju za sada u obzir djelomice i poremećajni čimbenici, kao što su izvori topline na tlu Zemlje (unutrašnja topla mora, velika topla jezera), utjecaji reljefa tla i nejednake raspodjele kopna i vode i tako dalje.

Zakoni se gibanja atmosfere mogu izraziti skupom parcijalnih diferencijalnih jednadžbi koje povezuju trenutnu brzinu promjene meteoroloških varijabli s njihovom trenutnom raspodjelom u prostoru. Integracijom slijeda infinitezimalnih promjena meteoroloških promjenjivih u toku vremena, od kojih je svaka varijabla određena raspodjelom koju je imala u prethodnom trenutku, mogla bi se dobiti prognoza promatrane meteorološke pojave za budući, ograničeno vremensko razdoblje. Međutim, zbog nelinearnosti jednadžbi te složenosti i raznolikosti podataka, takva je integracija u praksi nemoguća, nego se postupkom približenja (aproksimacije) konačnih razlika računaju uzastopne promjene meteoroloških promjenjivih vrijednosti u malom, konačnom vremenskom razdoblju na čvorovima mreže. Dakle, složeni sustav diferencijalnih jednadžbi rješava se korak po korak, pa polazeći od početnog stanja atmosfere u trenutku t0, proračunavaju se uzastopna buduća stanja u trenucima t1, t2, t3 … tn. Kao rubni uvjeti uzimaju se donekle stanje atmosfere na rubovima područja za koje se određuje prognoza, procesi uzajamnog djelovanja između atmosfere u donjem sloju troposfere i Zemljinog tla, zatim utjecaji viših slojeva atmosfere.

Za takav numerički proračun treba u prilično kratkom roku obaviti mnogo matematičkih operacija, što još uvijek prelazi mogućnosti čak i današnjih najsnažnijih elektroničkih računala. Zato se diferencijalne jednadžbe stanja atmosfere nastoje pojednostaviti, zanemarujući ona atmosferska gibanja koja imaju malu meteorološku važnost, kao što su akustički i gravitacijski valovi. Zbog tih pojednostavljenja pretpostavlja se da su atmosferska gibanja velikih razmjera kvazistatična, kvazigeostrofična i da su vodoravno kvazinedivergentna.

Zbog nedovoljno guste svjetske mreže mjernih meteoroloških stanica, a i nedovoljne točnosti mjerenja i stoga nedovoljno određenog stanja atmosfere na rubovima područja za koje se određuje prognoza, hidrodinamičnom se metodom najuspješnije dobivaju kratkoročne prognoze do 2 - 3 dana unaprijed, i to za relativno velika područja linearnih dimenzija većih od 2 000 kilometara, dok se za duže vremensko razdoblje i za manje zemljopisno područje ta metoda uvijek nije dovoljno pouzdana.

Statističke metode
Statističke metode prognoze vremena zasnivaju se na statističkoj obradi podataka o ranijem ponašanju vremena. Takve prognoze mogu biti ili čisto statističke ili analogne, dajući ili očekivanu vrijednost neke određene meteorološke pojave (na primjer iznos brzine vjetra) ili vjerojatnost neke vremenske pojave (na primjer magle).

Izvori

Engleski matematičari
Engleski fizičari
Britanski meteorolozi

Lewis Fry Richardson


Vaterpolsko prvenstvo Kraljevine SHS za 1922. godinu je drugi put zaredom osvojio Somborsko sportsko udruženje (SSU).

Završnica prvenstva
Završnica vaterpolskog prvenstva Kraljevine SHS je održana 5. kolovoza 1922. u Beogradu na plivalištu Zimovnik na Savi sklopu državnog prvenstva u plivanju, skakanju i vaterpolu.
U završnici su igrale četiri momčadi liga-sustavom.

Rezultati

  HAŠK odustao uoči posljednje utakmice

Ljestvica

Poveznice
 Jugoslavenska vaterpolska prvenstva

Izvori
 Jadranski sport, br. 181, (21/III), izdano 11. kolovoza 1922., str. 1, preuzeto 16. rujna 2016.
 Jadranski sport, br. 174,  izdano 3. kolovoza 1922., str. 4, preuzeto 16. rujna 2016.
 dalmatica.svkst.hr, arhiva Jadranskog sporta

1922.

Prvenstvo Kraljevine SHS u vaterpolu 1922.


Sopdu (Sopedu, Sepdu o Septu) fue un dios guerrero en la mitología egipcia, defensor de la frontera oriental. Inicialmente fue identificado con el ardiente calor del sol veraniego, que para los antiguos egipcios tenía connotaciones bélicas. Era un dios halcón y sus apodos tenían que ver con su poder penetrante: "Agudo", "Afilado" o "Cortante".

En el extremo oriental de Egipto se le denominaba "Señor del Este", "Azote de los asiáticos" o "Señor de los extranjeros del desierto oriental" en cuanto defensor de los desiertos en la península del Sinaí, la puerta de Asia Menor a Egipto.

Cuando los egipcios conquistaron el Sinaí, pasó a ser también guardián de las minas de turquesas, que se encontraban en esa zona. Era hijo de Sotis.

Iconografía
Se le representaba como a un guerrero asiático, con una faja shemset, un faldellín de placas y tiras de cuero, y se le situaba como guardián de las fronteras orientales. Lleva una barba semítica, sin bigote, con las patillas muy remarcadas, una joya alrededor de la cabeza y dos altas plumas. En las manos porta el uas y el anj. A veces, tiene cabeza de halcón y lleva un disco solar sobre una luna creciente en la cabeza.

En época tardía pasó a ser representado como un halcón posado en el suelo, como aparece en su jeroglífico, con dos altas plumas sobre la cabeza, también con aspecto enrejado, y una diadema al cuello. Está delante de una pirámide alargada que representa los rayos del sol cuando sale por el Este.

Mitología
El nombre de Sopdu (con Soped) deriva del calor que llega después de que la estrella Sirio alcance el orto helíaco (su primera aparición en el horizonte después de un periodo de invisibilidad). El calor nace al mismo tiempo que la estrella hace su aparición, de ahí la expresión "con Soped", y que este pudiera ser la deificación de Sirio.

En los Textos de las Pirámides aparece relacionado con los dientes del rey, afilados y cortantes como Sopedu cuando se convierte en dios estrella.

En el Imperio Medio, como dios guerrero, fue protector del faraón y representado como hombre barbado con dos plumas de halcón como corona, acercándose mucho a Horus como divinidad celeste, ya que Sopedu también fue representado como halcón con las dos plumas verticales sobre la cabeza. En el Imperio Nuevo se había convertido en algunos lugares en Har-Septu, un aspecto de Horus.

Se le consideraba el marido de Jensit, una diosa menor hija de Ra, representada con un uraeus.

Culto
El mayor centro de culto dedicado a Sopdu estuvo en el nomo más oriental del Bajo Egipto, que fue llamado Per-Sopdu, que significa Casa de Sopdu. Tuvo santuarios en los asentamientos egipcios de la península del Sinaí, en las minas de turquesas en Serabit el-Jadim.

Nomo de Sopdu

Sopdu, Sepdu o Sepdu-kemhes era el nombre del nomo XX del Bajo Egipto, conocido más tarde como Phakusa (en árabe). Fue el último nomo en ser creado, como una segregación del nomo XVIII, y estaba situado al este del delta del Nilo, entre Qantir y Bubastis.

Su primera capital fue Per-Sopdu, situada al sudeste de la moderna Zagazig y de la antigua Bubastis. Su nombre quería decir Casa de Sopdu. Más tarde, la capital pasó a Arsinoe, la moderna Fakussa (Pakhussa o Phakusa). Sopdu fue el dios principal de la ciudad y del nomo. Tenía forma de halcón y fue adorado especialmente durante la dinastía XXII.

Referencias

Bibliografía
Diccionario de los dioses y mitos del Antiguo Egipto: Océano Ámbar, Barcelona, 2003

Enlaces externos

 Rosa Thode: Sopdu, en egiptologia.org
 Elisa Castel: Sopdu, en egiptologia.com
 Jenny Hill: Sopdu, en ancientegyptonline

Dioses egipcios

Sopdu


El Vallhund es una raza canina de tipo spitz originaria de Suecia.

Historia

En Suecia, el club especial para esta raza Svenska Kennel Västgötaspets (SKV) se formó en 1976, y su tarea principal es trabajar supervisando que la raza sea criada de forma sana y sin problemas congénitos.

En 1942, la raza casi se extinguió, pero el artista Björn von Rosen y el director Karl-Gustaf Zettersten la salvaron, al encontrar ejemplares de västgötaspet para poder comenzar un programa de cría que no se basara en la endogamia, a pesar de que solo eran un puñado de ejemplares. Desde 1943, la raza fue reconocida por el Kennel Club sueco (SKK) bajo el nombre de svensk vallhund adoptándose el actual estándar, aunque el nombre oficial de la raza le fue dado hasta 1953.

Aun así, la raza sigue siendo bastante rara en todo el mundo, sin embargo, fue admitida en el AKC en 2007. En 2008, el Vallhund, el Plott hound, el Mastín Tibetano y el Beauceron compitieron por primera vez en Westminster Kennel Club Dog Show.

Orígenes
Se cree que la raza comienza a distinguirse durante la época de los Vikingos, hace más de un milenio. Conocido como "Perro Vikingo", el Vallhund se crio para pastorear el ganado, capturar animales dañinos (como las ratas) y vigilar la casa.

Etimología
El nombre vallhund significa "perro pastor" o "perro de pastoreo" en sueco.

Temperamento
Es un gran compañero y también pueden ser utilizado para el pastoreo y la caza de roedores. Le encanta la atención humana y es muy dedicado a sus propietarios. El Vallhund sueco es ecuánime con la mayoría de las personas, pero puede ser desconfiado con los extraños y debe ser debidamente socializado y entrenado desde cachorro para evitar que se vuelva sobre-protector en la edad adulta. También es conocido por morder los talones debido a sus características de raza de pastoreo. Este es un hábito que puede ser alentado en perros de granja o de trabajo y desalentado en los animales de compañía.

Actividades

El Vallhund pueden competir en agility, obediencia, actuación, flyball, rastreo y eventos de pastoreo. Sus instintos de pastoreo y capacidad para el entrenamiento se puede medir en las pruebas no competitivas de pastoreo.

Vallhund en Suecia
A medida que la industria ovina ha crecido en Suecia la cría de estos perros se vuelve más común. Los Vallhund también se usan para concursar pastoreando el ganado en una prueba denominada Vallhundsprov organizado por el club sueco de pastoreo Svenska Vallhundsklubben.

Véase también
 Agility

Referencias

 Renée Willes: All världens hundraser, Bromma 2003, ISBN 91-89090-79-9
 Serpell J., The Domestic Dog, Its Evolution. Behaviour and Interactions with People. Cambridge: Cambridge Univ. Press. 1995.
 Hubbard Clifford. L B., Dogs in Britain; a Description of All Native Breeds and Most Foreign Breeds in Britain. London, MacMillan. 1948
 Swedish Kennel Clubs Magazines Special number:"Hundsport Special" 5/86
 Gascoigne.Nicky., The Swedish Vallhund. Dalsetter Designs. Wakefield. UK. 1989
 Bayliss. J., A Study of the Swedish Vallhund (Västgötaspets) A Pictorial History - Owners' Hand Book. Eng. 2007.
 Darling, L., The Swedish Vallhund (Vastgotaspets): A legacy of the Vikings - Aus. 2005

Enlaces externos
 Estándar de la UKC
 Estándar de la AKC
 WWSA Club mundial
 Club de Canadá
 Specialklubben för Västgötaspets
 Club en Nueva Zelanda
 Vastgotaspets Australia
 Club en Reino Unido
 Club en Norteamérica

Grupo 5 de la FCI
Perros de caza
Spitz
Perros de pastoreo
Razas caninas poco frecuentes
Razas de perro de Suecia
Vikingos

Vallhund sueco


'Mevrouw Nathalie Nypels' (ce qui signifie en néerlandais  Nathalie Nypels) est un cultivar de rosier obtenu en 1919 par le rosiériste néerlandais Mathias Leenders (1883-1958). Il est toujours commercialisé grâce à sa grande floribundité, et très apprécié au Royaume-Uni où il connaît un regain d'intérêt.

Description
Ce petit rosier floribunda diploïde, dont le succès ne se dément pas depuis sa création, présente de petites fleurs (6 cm) semi-doubles (9-17 pétales) de couleur rose pâle, devenant blanc crème au fur et à mesure, au cœur blanc, et s'ouvrant sur de belles étamines jaunes. Elles prennent un air de rose de Chine hérité de son parent 'Comtesse du Cayla'. Les fleurs sont peu parfumées. La floraison est remontante. Elle est abondante et en bouquet généreux. Son buisson est érigé et s'étale ensuite. Il peut atteindre 60 cm tant en hauteur qu'en largeur.

Il est parfait pour les bordures en premier plan et surtout en mixed-borders dans les jardins à l'anglaise. Il est très florifère, même au milieu de l'été. Il tolère les sols pauvres et résiste aux maladies.

'Mevrouw Nathalie Nypels' est issu du croisement 'Orléans Rose' (Levavasseur, 1909) x ['Comtesse du Cayla' (Guillot, 1902) x Rosa foetida var. bicolor, Willmott ].

Descendance
Par croisement avec 'Kardinal' (Krause, 1933), il a donné naissance à 'Gotenhafen' (Tantau, 1940).

Récompense
 RHS Award of Garden Merit en 1993.

Notes et références

Bibliographie
 August Jäger, Rosenlexikon, 1936, réimpr. 1983.
.

Cultivar de rosier
Rosier floribunda

Mevrouw Nathalie Nypels


Sinek mantarı (Amanita muscaria), Gelin mantarı olarak da bilinen, Amanitaceae familyasından zehirli ve halüsinojen bir mantar türüdür. İbotenik asit, müsimol gibi zehirli bileşikler içerir ve Pantherina sendromu zehirlenmesine yol açar. Yarattığı delilik krizleri 4-6 saat sürer. Bu mantardan etkilenenlerde; ruh halinin değişmesi, (keyifli veya kaygılı durum), nedensiz gülme, hayal görme, konuşma güçlüğü, kas spazmları, görme ve işitme bozukluğu, yorgunluk gibi belirtiler görülür. Bu mantardan zehirlenmelerde ölüm olayı nadirdir, özellikle küçük çocuklarda tehlikeli olabilmektedir.

Parlak kırmızı ve turuncu renklerde olabilir. Diğer amanita türleri gibi beyaz renkli, yumurta şeklinde bir kapsülden çıkar, genelde üzerindeki zar'ın kalıntılarından kaynaklanan beyaz noktalar taşır.

Avrupa'da sinek mantarının şans getirdiğine inanılır.  Orta Çağ'da üzerine konan sinekleri sersemletip boğduğu için bu mantarın suyu sineklerden korunmak için kullanılmıştır. Etimolojik açıdan incelendiği zaman Yunancada amanitai "detaysız mantar", musc ise sinek anlamına gelir. Bu mantar  her zaman insanların ilgisini çekmiş, süslemelerde, çocuk kitaplarında kırmızı renkli beyaz benekli sevimli bir mantar olarak resmedilmiştir. Sibirya'da şamanlar tarafından çeşitli amaçlarla kullanıldıkları, Vikinglerin de bir yeri işgal etmeden önce cesaret vermesi için bu mantarı yedikleri  bilinmektedir. Şamanlar ayinlerini düzenlemeden önce bu mantarlardan yerler ve uykuya yatarlar. Mantarın getirdiği uyku hali ve halüsinojenik etkilerle gördükleri rüyaları anlatarak kehanette bulunurlar.Ayrıca ünlü oyun Mario'nun mantarının bu mantar türünden esinlendiği bilinmektedir.

Alt Türler

 Amanita muscaria var. alba beyazdır ve Kuzey Amerika'ya hastır.
 Amanita muscaria var. americana sarı ve sarı-turuncu arası renktedir.
 Amanita muscaria var. formosa Avrupa'ya hastır, rengi sarı ve turuncudur.
 Amanita muscaria var. guessowii Kuzey Amerika'nın kuzey bölümünde bulunur, şapkasının ortası kırmızımsı turuncu kenarları sarıdır.
 Amanita muscaria var. persicina Pembe ve kavuniçi renktedir.
 Amanita muscaria var. regalis Koyu kahverengidir. Artık farklı bir tür olarak değerlendirilmektedir (Amanita regalis).

Ayrıca bakınız

 Halüsinojen mantarlar
 Zehirli mantarlar
 Amanita ailesi
 Amanita pantherina

Amanita

İstilacı mantar türleri
Halüsinojen mantarlar
Zehirli mantarlar
1753'te tanımlanan mantarlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Sinek mantarı


An Epidendrum cottoniiflorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Hágsater. An Epidendrum cottoniiflorum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum cottoniiflorum


An Encholirium subsecundum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Encholirium subsecundum in nahilalakip ha genus nga Encholirium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encholirium

Encholirium subsecundum


Arimantas Juvencijus Raškinis (* 13. März 1944 in Kaunas) ist ein litauischer Biophysiker und ehemaliger Politiker.

Leben
Nach dem Abitur 1961 mit Auszeichnung an der "Aušros"-Mittelschule Kaunas absolvierte er 1967 mit Auszeichnung das Studium an der Fakultät für Biophysik des Kauno medicinos institutas. Ab 1967 war Aspirant an der Universität Moskau und 1972 promovierte. Von 1971 bis 1990 arbeitete er im Forschungsinstitut in Kaunas. Von 1990 bis 1992 arbeitete und lehrte er an der Vytauto Didžiojo universitetas. Von 1996 bis 2000 war er Mitglied des Seimas.

Quellen
 CV

Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Hochschullehrer (Vytautas-Magnus-Universität Kaunas)
Mann
Litauer
Geboren 1944
Absolvent der Medizinischen Universität Kaunas

Arimantas Juvencijus Raškinis


Tarık Zafer Tunaya, (1916, İstanbul - 29 Ocak 1991, İstanbul), Türk anayasa hukukçusu.

Hayatı ve kariyeri
1916'da İstanbul'da doğdu. Orta mektebi Galatasaray Lisesi'nde, liseyi Saint Benoît Fransız Lisesi'nde tamamladı. 1940'ta İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olarak Esas Teşkilat (Anayasa) Hukuku kürsüsünde asistanlığa başladı. Müessese Teorisinde Fikir Unsuru ve bazı Hususiyetleri başlıklı teziyle hukuk doktoru, Amme Hukukumuz Bakımından İkinci Meşrutiyet'in Fikir Cereyanları başlıklı çalışmasıyla doçent oldu. 1959'da profesör unvanı alarak Anayasa Kürsüsü'ndeki görevine devam etti. İktisat Fakültesi ile Gazetecilik Enstitüsü'nde de dersler verdi.

1952 yılında yayınlanan Türkiye'de Siyasî Partiler başlıklı incelemesiyle birlikte kamuoyunun da dikkatini çekti. Bu kitap zaman içinde alanının temel başvuru kaynağı haline geldi.

1953-54'te Avrupa ve Amerika'da mesleki incelemeler yaptı. 27 Mayıs Darbesi'nde askerlerin meşruiyetini kaybetmiş bir iktidara karşı haklılığını belirten 28 Mayıs 1960 tarihli raporu imzalayan 7 kişilik bilim heyetinde yer aldı. Kurucu meclis İstanbul ili temsilciliği ile 1961 Anayasası'nın hazırlanmasında komisyon üyeliği yaptı. Komisyon başkanı Sıddık Sami Onar'la anlaşamadı ve komisyondan çıkartıldı. Ekim 1960'ta Milli Birlik Komitesi, tarihe 147'ler olarak geçecek olan, aralarında Tarih Zafer Tunaya ile birlikte Ali Fuat Başgil, Haldun Taner, Mîna Urgan ve Sabahattin Eyüboğlu gibi Türkiye tarihinde önemli yere sahip birçok entelektüel ve aydının bulunduğu 147 öğretim üyesini üniversitelerden ihraç etme kararı aldı. MBK tarafından Paris'te NATO emrinde görevlendirdi.

1965'te Melahat Hanım'la evlendi, yeniden üniversiteye döndü. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin dekanı, ardından kurucusu olduğu İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin dekanı oldu. 12 Eylül Darbe rejimi tarafından görevden alındı. 1402'likler listesinde yer aldı. 1982 yılında yine aynı fakülteye dekan olarak atandı ve 1983 yılında yaş haddinden emekli oldu.

1980 yılında Légion d'honneur nişanını aldı. 1983 yılında Balıkesir Barosu tarafından "Anıtlaşmış On Hukukçudan Biri" seçildi. 1989 yılında da Sedat Simavi Sosyal Bilimler Ödülü'nü kazandı.

29 Ocak 1991 tarihinde İstanbul'da yaşamını yitirdi.

1993 yılında Beyoğlu'nda anısına, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi açıldı.

Laiklik hassasiyeti
Din sömürüsünden yakınan Tunaya, Atatürk İlkelerinden ödün veren hükûmetleri sıkça eleştirmiştir. 1950'lerde "İslam dininin devletin resmî dini" olması gereğinden söz eden milletvekillerine karşı çıkarak yanıtlar vermiştir. Türkiye'de laikliğin bütün saldırılara karşı yıkılmayan bir devrim ilkesi olduğunu ve devrim ilkelerinin Türkiye'nin kuruluş ve kurtuluş yolu olduğunu savunmuştur. Din propagandasına hemen hemen bütün siyasal iktidarların iltifat ettiklerinden yakınan Tunaya, oy toplamak için dini sömürme politikasının revaçta olduğu bir ülkede, laikliğin devrimci bir anlam kazanacağını yazmıştır.

Eserleri
 Amme Hukukumuz Bakımından İkinci Meşrutiyetin Fikir Cereyanları, 1948.
 Türkiye'de Siyasi Partiler 1859-1952, 1952.
 Hürriyetin İlanı, 1959.
 Türkiye'nin Siyasi hayatında Batılılaşma Hareketleri, 1960.
 İslamcılık Cereyanı, 1962.
 Devrim Hareketleri İçinde Atatürk ve Atatürkçülük, 1964.
 Siyasi Müesseseler ve Anayasa Hukuku, 1964.
 Türkiye'nin Siyasi Gelişmeleri, 1970.
 Türkiye'de Siyasal Partiler, 3 cilt, 1984, 1986, 1989.
 İnsan Derisiyle Kaplı Anayasa, 1979.
 Medeniyetin Bekleme Odasında, 1989.

Kaynakça

1916 doğumlular
1991 yılında ölenler
İstanbul doğumlu bilim insanları
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk hukuk akademisyenleri
TBMM 1961 Kurucu Meclis İstanbul il temsilcisi
TBMM 1961 Kurucu Meclis Anayasa Komisyonu üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi dekanları
147'ler
1402'lik öğretim üyeleri
Saint Benoît Fransız Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi dekanları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Anayasa hukukçuları
Resim aranan yazarlar
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Başkanvekilleri
Légion d'honneur sahipleri
Tarih ve Toplum kişileri

Tarık Zafer Tunaya


حزب الوسط الفنلندي  هو حزب سياسي وسطي فنلندي. وهو أحد أكبر ثلاثة أحزاب في البلاد بجانب الحزب الاشتراكي الديمقراطي وحزب الائتلاف الوطني. يبلغ عدد مقاعده 51 من 200 معقد برلماني في عام 2007. رئيسه ماتي فانهانن هو رئيس برلمان فنلندا الحالي.

مراجع

أحزاب سياسية أسست في 1906
أحزاب ليبرالية اجتماعية
أحزاب ليبرالية في فنلندا
أحزاب ليبرالية محافظة
أحزاب محافظة ليبرالية
أحزاب ممثلة في البرلمان الأوروبي
أحزاب وسطية
أحزاب وسطية في فنلندا
تأسيسات سنة 1906 في فنلندا
ليبرال إنترناشيونال

حزب الوسط الفنلندي


ගංගුබායි කාඨියාවාඩී යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉදිරියේ තිරගත වීමට නියමිත ඉන්දියානු හින්දි-භාෂා චරිතාපදාන අපරාධ චිත්‍රපටයකි. මෙයට පාදක වී ඇත්තේ කාමාඨිපුරා හි වේශ්‍යා මඩමක පාලිකාවක වූ ගංගුබායි කෝඨේවාලී පිළිබඳ හුසේන් සයිදි විසින් සිය මාෆියා ක්වීන්ස් ඔෆ් මුම්බායි ග්‍රන්ථයේ ඇතුළත් කොට ඇති පරිච්ඡේදයයි. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ සංජයි ලීලා භන්සාලි විසිනි. මෙහි ගංගුබායි ලෙස ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදු කරන්නේ ආලියා භාට් විසිනි. ශාන්තනු මහේශ්වරී, විජයි රාස් සහ සීමා පාහ්වා මෙහි සහාය චරිත නිරූපණය කරන අතර, අජයි දේව්ගන්, එම්රාන් හෂ්මි සහ හුමා කුරේෂි මෙහි විශේෂ පසුබිම් චරිත නිරූපණය සිදුකරති. මෙම චිත්‍රපටය 2021 ජූලි 30 දින මුදාහැරීමට නියමිත ය.

කථා පුවත
මෙම චිත්‍රපටය මඟින් නිරූපණය වන්නේ ගංගුබායි කාඨියාවාඩී නම් තරුණියක ඇයේ පෙම්වතා වන රාම්නික් ලාල් විසින් ගණිකා වෘත්තිය උදෙසා විකූණා දැමීමෙන් අනතුරුව, ඇට කාමාඨිපුරා හි ගණිකා නිවාස පාලිකාවක බවට පත්වන ආකාරයයි.

චරිත නිරූපණය
 ආලියා භාට්, ගංගුබායි කෝඨේවාලී ලෙස
 ශාන්තනු මහේශ්වරී, රාම්නික් ලාල් ලෙස
 විජයි රාස්
 රෝහිත් සුඛ්වානි
 සීමා පාහ්වා
 අජයි දේව්ගන්, කරීම් ලාලා ලෙස පසුබිම් රංගනය
 එම්රාන් හෂ්මි, පසුබිම් නිරූපණය
 හුමා කුරේෂි, ගීතයක රංගනය

මුදාහැරීම
මෙහි ටීසරය සංජයි ලීලා භන්සාලිගේ උපන් දින, එනම් 2021 පෙබරවාරි 24 දින මුදාහැරිණි. මෙම චිත්‍රපටය 2021 ජූලි 30 දින මුදාහැරීමට නියමිත ය.

ආශ්‍රේයයන්

<ref> https://www.ndtv.com/entertainment/gangubai-kathiawadi-alia-bhatts-film-to-release-in-cinemas-on-2377416

බාහිර සබැඳි

තිරගත වීමට නියමිත චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
තිරගත වීමට නියමිත හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චරිතාපදාන නාට්‍ය චිත්‍රපට
Indian gangster films
ඉන්දියාවේ ගණිකා වෘත්තිය පිළිබඳ චිත්‍රපට
Films featuring an item number
Films postponed due to the COVID-19 pandemic
ඉන්දියානු නවකථා පාදක කරගත් චිත්‍රපට

ගංගුබායි කාඨියාවාඩී


Hrvatska i Bosna i Hercegovina imaju kopnenu granicu dugačku 1 011,4 km. Od hrvatskih vanjskih granica, ona s BiH je najduža hrvatska kopnena granica. Također, BiH ima najdužu kopnenu granicu upravo s Hrvatskom.

Povijest

Mletačko-osmansko razgraničenje kao temelj današnje granice

Razgraničenje u Drugoj Jugoslaviji

Današnja granica Republike Hrvatske i Bosne i Hercegovine baštini razgraničenje Federalne Države Hrvatske odnosno Narodne Republike Hrvatske u razdoblju 1945–1956. godine. Međudržavne su bile one dionice hrvatskih granica koje su ujedno bile vanjske granice Jugoslavije.

Granice prema susjednim državama (ponajprije Italiji, ali i Mađarskoj) bile su u Jugoslaviji dopušteni javni interes, pa su mediji opširno pisali o jugoslavenskim zahtjevima, a nastojali su i mobilizirati stanovništvo kako bi demonstrirali opću podršku državnoj politici. Međurepubličke granice su, naprotiv, bile prekrivene šutnjom. Premda su te granice kolokvijalno poznate kao avnojevske granice, one su godinama nakon osnutka AVNOJ-a bile proizvoljno mijenjane. K tome, većina ključnih odluka kao da je donesena usmeno: nema im pisanog traga, ali su ostale posljedice.[42]

Hrvatska je prije uspostave Jugoslavije imala kao virtualna zajednica Kraljevina Hrvatska, Slavonija i Dalmacija granicu prema Bosni i Hercegovini. Granice Hrvatske i BiH do 1918. bile su jasno definirane. Uspostavom Banovine Hrvatske, Hrvatska je dobila one dijelove BiH u kojima su Hrvati bili brojniji od Srba. NDH je apsorbirala cijelu BiH. Vodstvo AVNOJ-a odlučilo je uspostaviti BiH u granicama kakve je imala na Berlinskom kongresu. To je utjecalo na granice FDH, jer su do tada različite operativne zone partizanskoga Glavnog štaba Hrvatske, kao i organizacija KPH, kontrolirale dijelove teritorija BiH. Nakon završetka rata sporno su područje bile općine Ličko Petrovo Selo i Zavalje, te šume na Ličkoj Plješivici, koje su 1931. pripale Vrbaskoj banovini i u njezinu sastavu ostale do 1941.

Zavalje i Ličko Pounje

Predsjedništvo Narodne skupštine Bosne i Hercegovine objavilo je 27. kolovoza 1945. »Zakon o teritorijalnoj podjeli Federalne Bosne i Hercegovine na okruge, srezove i područja mjesnih Narodnih odbora«. Po tom zakonu granice BiH zahvaćale su katastarske općine Zavalje, Meljinovac, Skočaj, ali ne i Baljevac. Unatoč previdu pri objavljivanju zakona, Baljevac je i od strane BiH i od strane Hrvatske bio tretiran kao dio BiH, premda je tek tijekom režima Šestosiječanjske diktature, konkretno 1931., izdvojen iz sastava kotara Korenica u Savskoj banovini i zajedno s ostatkom općine Zavalje priključen kotaru Bihać u Vrbaskoj banovini. Taj zakon je narušio avnojevsku granicu BiH koja se trebala poklapati s granicama BiH uspostavljenima Berlinskim kongresom 1878.

BiH je jednostrano preuzela upravu šuma u katastarskim općinama (k.o.) Zavolje [Zavalje], Skočaj i Meljinovac 12. srpnja 1946. Hrvatska vlada je na to reagirala dopisom od 14. kolovoza 1946. upućenim ONO Bihać u kojem tvrdi da su »granice iz 1929.« kojima su Bihaću pripojena mjesta »Vaganac, Petrovo selo Ličko, Baljevac, Zavalje, Skočaj i Meljinovac«, plod stranačkih natezanja i nezdravih političkih prilika. A dokaz tomu je što su Ličko Petrovo Selo, Melinovac i Vaganac odmah 1945. zatražili pripojenje natrag kotarevima Korenici i Donjem Lapcu, kojima su vjekovima pripadali. Iz toga bi se moglo zaključiti da je hrvatske vlasti zanimalo samo pitanje šuma. Mjesni narodni odbor (MNO) Ličko Petrovo Selo s naseljima Ličko Petrovo Selo (80% Srbi) i Vaganac (95% Hrvati) uspio je ući u sastav Hrvatske, a MNO Zavalje (100% Hrvati) i MNO Veliki Skočaj (95% Hrvati), hrvatska mjesta naseljena ličkim Hrvatima, do aktualiziranja pitanja šuma nisu bili važni za vlasti NR Hrvatske, niti su uspjeli ući u sastav Hrvatske. Vlada Hrvatske u pismu poslanom ONO Bihać 14. kolovoza 1945. ustvrdila je da šume pripadaju imovnoj općini u Otočcu i da su stoga vlasništvo Hrvatske.

U dokumentu pod naslovom »Razgraničenje između narodnih republika« od 31. listopada 1946. detaljnije se izlažu sporna područja između NR Hrvatske i NR BiH, ali zanimljivo je da se dokument referira isključivo na mišljenje Vlade BiH, a nigdje na mišljenje hrvatskih vlasti.[81] U nepoznatim okolnostima BiH je vratila Melinovac Hrvatskoj, tako da je 13. rujna 1946. ONO Lika izvijestio hrvatsko Ministarstvo poljoprivrede i šumarstva da selo Melinovac pripada Kotarskom narodnom odboru Donji Lapac.[82]

Stevo Bogić, pravni referent prvog potpredsjednika Vlade Rade Pribićevića, sastavio je 11. siječnja 1947. Promemoriju o predmetu: »Osnivanje novog kotara Ličko Petrovo selo i novo razgraničenje sa NR Bosnom i Hercegovinom«. Ustvrdio je da je poslije 1945. područje bivše upravne općine Zavalje tj. Mjesnog NO Zavalje, pod koji pripadaju sela Zavalje, Vučjak i Baljevac, te MNO Veliki Skočaj, pod koji pripadaju sela Veliki Skočaj, Međudražje i Mali Skočaj, ostalo u sastavu kotara Bihać. Po njemu se »u poslednje vrijeme« postavilo pitanje da se granica vrati na staru povijesnu granicu i, prema tome, MNO Zavalje i MNO Veliki Skočaj vrate u teritorijalni sastav NR Hrvatske.[83] NR Hrvatska je 1. srpnja 1947. objavila »Zakon o administrativno-teritorijalnoj podjeli Narodne Republike Hrvatske«, prvi zakon o unutarnjem teritorijalnom ustroju Hrvatske nakon Drugoga svjetskog rata, pri čemu se zavaljsko područje ne spominje u popisu MNO iz sastava kotara Titova Korenica. Nakon 1947. nema više traga raspravama o razgraničenju Hrvatske i BiH na području Ličke Plješivice.[84] U svibnju 1952. godine naselja Bosanski Štrbci, Drenovac, Kestenovac, Lički Tiškovac i Seoce uvrštena su u sastav Hrvatske. Na zajedničkoj sjednici Saveznog vijeća i Vijeća naroda održanoj 23. ožujka 1953. razmatrana je i prihvaćena Odluka o odobrenju promjene granica između NR Hrvatske i NR Bosne i Hercegovine. Tom odlukom su mjesta Bosanski Štrpci, Kestenovac i Seoce izdvojena iz sastava kotara Bihać, a mjesta Drenovac i Lički Tiškovac iz sastava kotara Bosansko Grahovo, te pripojena NR Hrvatskoj.[86] Zadnja teritorijalna promjena dogodila se 7. prosinca 1956., kada je, na 47. sjednici Saveznog vijeća Savezne narodne skupštine, donijeta Odluka o odobrenju promjena granica između NR Hrvatske i NR Bosne i Hercegovine, na temelju koje: »mesto Bušević, opština Kulen Vakuf, srez Bihać, koje je dosad bilo u sastavu teritorije Narodne republike Bosne i Hercegovine, postaje sastavni deo Narodne Republike Hrvatske«.[87]

Vinica i Prisika

Pismo pod naslovom »Teritorijalna podjela« poslao je 5. rujna 1945. načelnik Odjeljenja za izgradnju narodne vlasti BiH Duško Josipović iz Sarajeva Ministarstvu za konstituantu DFJ u Beogradu. Josipović je ustvrdio o Travničkom okrugu: »U sastavu sreza Duvno se nalaze sela Vinica i Prisika. Po svome položaju gravitiraju Dalmaciji, a postoji i želja naroda da se pripoje toj pokrajini«.[88]

Pomoćnik ministra za konstituantu izvijestio je Predsjedništvo Privremene narodne skupštine 22. rujna 1945. ponavljajući od riječi do riječi primljeno izvješće Odjeljenja za izgradnju narodne vlasti BiH o selima Vinica i Prisika.[89] Okružni narodni odbor Travnik 15. lipnja 1946. poslao je dopis Predsjedništvu Vlade BiH pod naslovom »Teritorijalno razgraničenje s Narodnom Republikom Hrvatskom«. Dopis se ticao sela Vinica i Donja Prisika. Glasio je: »Po nacionalnosti stanovništvo Vinice je Hrvatsko, a po načinu života i običajima bliže Dalmatincima nego Bosancima. Također je želja većine stanovništva da se pripoji Dalmaciji«. U tom dopisu predloženo je da bi granica između BiH i Hrvatske trebala ići: »od Zavelima (tromeđa srezova Duvno, Imotski, Posušje) preko Viničke strane do granice između Gornje i Donje Prisike (Gornja Prisika bi ostala u srezu Duvno, a Donja bi pripala Dalmaciji)«.

Sela Vinica i Prisika ostala su do danas u sastavu Bosne i Hercegovine, očito zato što hrvatske vlasti nisu bile zainteresirane za preuzimanje tih sela.

U razgraničenju s BiH Hrvatska je prošla gotovo kao i s drugim republikama. Hrvatski predstavnici su se odnosili gotovo u svakoj spornoj situaciji kao da je taj teritorij Hrvatskoj suvišan, kao da Hrvatska uzima više nego što joj pripada i to od Srba prema kojima su se svi hrvatski jugokomunisti odnosili kao prema bogovima osloboditeljima. Pored toga, prema Hrvatskoj se odnosilo kao prema poraženoj zemlji. Hrvatska je tretirana kao poražena zemlja, usprkos snažnom pokretu otpora, kojem je najviše od svih naroda u Jugoslaviji dala doprinos, dok je BiH usprkos snažnoj kolaboraciji srpskih četnika i muslimana u SS-u tretirana najjugoslavenskijom i podobnom. U svakoj situaciji teritorijalno namirivanje i prohtjevi drugih republika bilo je na štetu Hrvatske, i svako hrvatsko protivljenje ušutkivano je optužbama za nacionalizam, receptu kojem se pribjegavalo sve do raspada Jugoslavije.

Hrvatska je u proces razgraničenja ušla sa statusom jedne od federalnih jedinica unutar jugoslavenske federacije, pri čemu se sva vlast nalazila u rukama Komunističke partije Hrvatske kao podružnice Komunističke partije Hrvatske. To je utjecalo na to da je značajne teritorijalne dobitke ostvarila na granici s u Drugom svjetskom ratu poraženom Italijom, dok je u razgraničenjima s drugim federalnim jedinicama bila podređena konačnim odlukama saveznih tijela, pri čemu se držalo razgraničenja prema etničkom kriteriju, što je dovelo do dobitka Baranje ali zbog zanemarivanja povijesnoga kriterija u Srijemu je pretrpljen gubitak.  Imperativ postojanja Bosne i Hercegovine spriječio je primjenu etničkoga kriterija na tom odsjeku granice, pri čemu su hrvatske institucije tromo reagirale na prilike za reviziju granice.

Granični spor nakon raspada SFRJ

Malostonski zaljev

Pokušaja izigravanja međurepubličke crte na štetu Hrvatske bilo je u SFRJ. Najpoznatije je lažiranje granične crte u Malostonskom zaljevu na katastarskom zemljovidu, gdje je vrh poluotoka Kleka i još neki otočići koji pripadaju Hrvatskoj pripisan Bosni i Hercegovini. Otočići Veli i Mali školj i punta Kleka pripadaju Hrvatskoj po avnojevskim su granicama. U sporazumu Tuđman – Izetbegović, a koji ni hrvatski Sabor nije ratificirao ni hrvatski narod nije odobrio niti itkom dao mandat za to, prepušteni BiH na temelju krivotvorine. Još od vremena Dubrovačke Republike i Osmanskog Carstva, pa u Habsburškoj Monarhiji, Austro-Ugarskoj, preko Kraljevini Jugoslavije i SFRJ bili su u Hrvatskoj. U hrvatskim katastarskim knjigama bila su sve do 1974. godine kada su temeljem krivotvorine upisani u katastar općine Neum. BiH je krivotvorila katastar nakon promjene Ustava 1974. godine.

Autori su dokazali da je Ponta Kleka nezakonito upisana u katastarsku općinu Neum, te da nadležno tijelo Republike Hrvatske mora upisati katastarske čestice Ponte Kleka u odgovarajuću k.o. u Republici Hrvatskoj. Također neovisnog o tome mora istovremeno zahtijevati od Bosne i Hercegovine da izbriše katastarske čestice Ponte Kleka iz k.o. Neum. Razlozi su:

1) Granica između Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske, prema Badinterovu izvještaju, utvrđuje se s obzirom na političko-teritorijalno stanje na dan 25. lipnja 1991. godine.

2) Granica između Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske na dan 25. lipnja 1991. godine identična je s tzv. avnojskim granicama.

3) Granica između Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske, prema odlukama AVNOJ-a, identična je s granicom koja je utvrđena prema stanju u trenutku austrougarskog austrougarskog
sloma 1918. godine.

4) Granica između Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske u trenutku austrougarskog
sloma 1918. godine identična je s granicom određenom na Berlinskom kongresu 1878. godine.

5) Dosljedno argumentima navedenim od 1 do 4 granica između Bosne i Hercegovine
i Republike Hrvatske na dan 25. lipnja 1991. godine identična je s granicom određenom na Berlinskom kongresu 1878. godine.

6) Pripadnost Ponte Kleka Republici Hrvatskoj na dan 25. lipnja 1991. godine, slijedi iz činjenice da je Republika Hrvatska pravni sljednik SR Hrvatske koja je pak pravni sljednik austrijske pokrajine Kraljevine Dalmacije.

7) Ne postoji ni jedan dokaz da je od 1878. do 1991. godine zatražen ili po važećim propisima proveden postupak za promjenu granice na Ponti Kleka.

8) Dokaz o pripadnosti Ponte Kleka Kraljevini Dalmaciji potvrđuju precizni i ažurni austrijski zemljovidi, a dokaze o pripadnosti Ponte Kleka SR Hrvatskoj razni jugoslavenski zemljovidi, od zemljovida Jugoslavenske narodne armije, prostornih planova i pro grama gospodarenja pa do enciklopedijskih natuknica, znanstvene literature i izjava domicilnog stanovništva. Iako svi ti dokazi nisu prvoga reda, njihova množina nedvoj beno ukazuje da je Ponta Kleka na dan 25. lipnja 1991. godine dio državnog teritorija Republike Hrvatske.

9) Katastarska promjena, koja je 1974. godine izvršena na temelju nezakonitog, dijelom lažnog i s hrvatske strane nepotpisanog Zapisnika o razgraničenju k.o. Neum, nije dirala u granice između SR Hrvatske i SR Bosne i Hercegovine, a po tada važećem Ustavu i pripadajućim zakonima nije ni mogla izmijeniti granice.

Spor oko izgradnje Pelješkog mosta

Granica na Uni između Bosanske i Hrvatske Kostajnice

Granice u donjem toku rijeke Une

Sporna granica kod vojnog aerodroma "Željava" kod Bihaća

Granični prijelazi

Izvori

[1]   Husnija Kamberović, »Rasprave o bosanskim granicama 1946. godine«, Prilozi (Sarajevo), 28/1999., 203.

[81]  Isto, 117.

[82]  M. Klemenčić, »Granica između Hrvatske i BiH na području Ličke Plješevice«, 403.

[83]  HDA, PVNRH, kut. 435 Pro memoria Steve Bogića od 11. siječnja 1947. godine: »Osnivanje novog kotara Ličko Petrovo selo i novo razgraničenje sa NR Bosnom i Hercegovinom«, 1–2.

[84]  M. Klemenčić, »Granica između Hrvatske i BiH na području Ličke Plješevice«, 404.

[86]  M. Zečević, B. Lekić, Granice i unutrašnja teritorijalna podela Jugoslavije, 33.

[87]  Službeni list FNRJ, br. 54/56, 831. prema Miodrag Zečević, Bogdan Lekić, Granice i unutrašnja teritorijalna podela Jugoslavije, Beograd, 1991., 33.

[88]  M. Zečević, B. Lekić, Granice i unutrašnja teritorijalna podela Jugoslavije, 111.

[89]  Isto, 109.

[91]  Stjepan Ćosić, Niko Kapetanić, Nenad Vekarić, Prijevara ili zabluda? Problem granice na području poluotoka Kleka, Dubrovnik, 2012., 54.

Vanjske poveznice
Dubrovnik novosti Stjepan Ćosić, Niko Kapetanić, Nenad Vekarić, Prijevara ili zabluda? Problem granice na području poluotoka Kleka, Dubrovnik, 2012. (pdf, 10,5 MB)

Granice Hrvatske
Granice Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovačko-hrvatski odnosi

Bosanskohercegovačko-hrvatska granica


Santa Maria Portekiz'de Óbidos belediyesine bağlı olan, 22,13 km2 yüzölçümüne sahip, 1.788 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Óbidos'un bucakları

Santa Maria (Óbidos)


was a town located on Amami Ōshima in Ōshima District, Kagoshima Prefecture, Japan. As of 2003, the town had an estimated population of 6,856 and a density of 113.83 persons per km2. The total area was 60.23 km2. On March 20, 2006, Kasari, along with the city of Naze, and the village of Sumiyō (also from Ōshima District), was merged to create the city of Amami.

References

External links
 Official website of Amami

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Kasari, Kagoshima


90429 Wetmore este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90429 Wetmore este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

90429 Wetmore


Kalküta, Hindistan'ın Batı Bengal eyaletinin başkentidir.

Ganj nehrinin bir kolu olan Hugli'nin ağzından 96 km içeride Ganj'la Brahmaputra nehrinin Bengal körfezinde meydana getirdikleri çatalağızda kurulmuştur. Hindistan'ın en önemli limanıdır. Ülkenin dış ticaretinin üçte biri bu limandan yapılmaktadır. Kalküta 19. yüzyıl sonları ile 20. yüzyılda Hindistan İmparatorluğu'nun başkentiydi.

Ayrıca bakınız
 Hindistan'daki şehirler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site

Kalküta


An Festuca peristerea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Jacques Vetter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Markgr.-dann.. An Festuca peristerea in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca peristerea


Falsterbo Rev er et rev, som ligger syd for Falsterbo i Skåne. Revet består af flere grundlæggende hæle af sand og sten med omkring 3 meter dybde. Mange ulykker har fundet sted her på grund af revet og i 1831 blev Sveriges første fyrskib forankret her dog kun midlertidigt. Siden 1844 var der en permanent fyrskib på stedet, indtil 1972. Det var også den sidste svenske station, der blev trukket tilbage og erstattet med et sænkekassefyrtårn. Falsterbokanalen blev bygget for at reducere ulykker, da skibene tidligere var tvunget til at passere Falsterbo Rev på deres vej gennem Øresund.

Noter

Eksterne kilder og henvisninger
 Björn M Jakobsen & Sven Rosborn: Den sydsvenska sandkusten. Rapport Fotevikens Museum 2000.
 Strandinger og forlis omkring Skanør/Falsterbo, Falsterbo rev

Skåne
Rev

Falsterbo Rev


Fox River Eyalet Hapishanesi Prison Break dizisinde kurgusal olarak kullanılan ve
Joliet, Illinois'de bulunan maksimum güvenlikli bir hapishanedir. Bu hapishanenin esas ismi Joliet Hapishanesidir.

Organizasyon Yapısı

Fox River Eyalet Hapishanesi, gerçek hayatta Joilet Cezaevi ile birçok benzer yanı bulunmaktadır. Yapı ve yerleşim planı aynıdır, üç kat ve bir ek binadan oluşması onu iki katlı
Joilet Cezaevinden ayıran tek farkıdır.

"Riots, Drills and the Devil" bölümünde de görüleceği gibi mahkûmların bulunduğu nüfusu doğu ve batı bloğu A ve B kanadı olarak adlandırılır. Bu iki kanat tamamıyla Güney kanadından ayrıdır, bu kanat yöneticilerin ve personelin bulunduğu kanattır.Bir sonraki bölüm "The Old Head"'da görüleceği gibi revir bölümü A kanadının sonunda yer alır. Ardiye, gardiyanların dinlenme odası, mahkûmların kaçış için kullanacakları oda, hapishanenin tam ortasında yer alır, bu oda yeraltı borularının üzerine kurulmuştur.

Hapishanenin yeraltı boru sistemi 1858 yılında inşa edilmiştir. "By the Skin and the Teeth" bölümünde Michael Scofield (Wentworth Miller) hücre arkadaşı Fernando Sucre'ye (Amaury Nolasco) yüzyıl sonlarına doğru orijinal kurşun boruların yerine bakır boruların daha sonra da endüstriyel plastik boruların yerleştirildiğini ve yenileme sırasında yeni boruların bir öncekinin üstüne yapılmış olduğunu ve bu yüzden hapishanenin boru sisteminin çok karışık olduğunu belirtir.

Şöhreti ve Olayları

Rehabilitasyon Programı
Fox River Eyalet Hapishanesi'nde 18 yıl boyunca müdürlük yapan Henry Pope (Stacy Keach) hapishane iş kolları programını oluşturur, programa göre mahkûmları ıslah etmek için kişisel becerilerinde, çevre düzenlemesi veya çeşitli işlerde çalıştırılır. Rehabilitasyonda güvenilirliklerine göre sınıflandırılırlar, Müdür Pope mahkûmlara lise dengi okullardan diploma almasını ve bazen lisans derecesi yapmasına imkân sağlayan eğitim programları sebebiyle ödülde almıştır.

İsyanlar
Kaydadeğer iki isyan vardır, biri "Allen" bölümünde Michael Scofield'ın ilk hapishaneye geldiği zamanki ırksal isyan, diğeri ise "Riots, Drills and the Devil" bölümündeki tehcirdir.

Irksal isyanın öncesinde, siyah ve beyaz mahkûmlar arasında gerilim mevcuttu, kaçılmaz bir kavga için her iki tarafta hazırlıklıydı. Beyazların liderliğini arı ırk yanlısı olan T-Bag (Robert Knepper) yapmaktaydı. T-Bag Michael'ında beyazların tarafında yer almasını istiyordu bunun için ona çok lazım olan bir vidayı alıkoymuştu. Kavga sayım zamanı başlar, birçok yaralanma ve ölüm meydana gelir. İsyan gardiyanların kontrolü yeniden ele almasıyla son buldu, ve Müdür Pope 48 saatlik tehcir uygulamasına gider.

Daha sonrasında kaçış planına göre Michael "Nisanın en sıcak gününde" havalandırmayı kapatacak diğer mahkûmlar arasında sıcaktan dolayı huzurluk baş gösterir ve gardiyanlarla tartışırlar ve bunun üzerine hücre bloğu tehcir edilir. T-Bag olayı büyütmeye devam eder çünkü Gardiyan Geary (Matt DeCaro) tehcir ilan edilmeden önce içtiği suyu onun suratına atmıştı. T-Bag ve onu takip edenler hücrelerine dönmezler, sonunda gardiyanlar kapının diğer tarafına geçmek zorunda kalırlar. Onlar demir parmaklıkları yerinden çıkarmayı başarır sonra kontrol odasını ele geçirip diğer mahkûmları da serbest bırakırlar, sebep tam bir isyan çıkartmaktır. İsyan Illinois Valisi Frank Tancredi'nin (John Heard) emriyle özel birliklerin müdahalesiyle son bulur ve kontrol sağlanır.

Firar
"Brother's Keeper" bölümünde Michael Fox River'ın projesini incelerken görünür, çalıştığı şirket Fox River'ın onarımını gerçekleştirmişti ve o da bu projede çalışmıştı.

Başkan Yardımcısı Caroline Reynolds'ın (Patricia Wettig), kardeşi Terrence Steadman cinayeti Michael'ın ağabeyi Lincoln Burrows'un (Dominic Purcell) üzerine kaldı. O idam edilene kadar Fox River'da kalacak. Michael kardeşini hapishaneden çıkarmak için detaylı bir plan hazırlar.
Banka soygunu yapar ve tutuklanır, mücadele etmez ve Fox River Eyalet Hapishane'sine gönderilmeyi talep eder. Hapishaneye geliş nedeni, Michael vücuduna yaptırdığı dövmenin içine hapishanenin planlarını gizlemiştir. İçeride kaçışta yardım etmesi için birkaç kişi daha plana dahil olur.

Kaçış planına çeşitli sebeplerden dolayı birkaç mahkûm daha eklenir ve hepsi birlikte hapishane
duvarlarının arkasına geçmeyi başarırlar. Michael, Lincoln ve diğer altı mahkûm ikici sezonda
" Fox River sekizlisi" (The Fox River Eight) diye adlandırılırlar. Kaçaklar:

 Michael Scofield (Wentworth Miller)
 Lincoln Burrows (Dominic Purcell)
 Fernando Sucre (Amaury Nolasco)
 John Abruzzi (Peter Stormare)
 Theodore "T-Bag" Bagwell (Robert Knepper)
 Benjamin Miles "C-Note" Franklin (Rockmond Dunbar)
 David "Tweener" Apolskis (Lane Garrison)
 Charles "Haywire" Patoshik (Silas Weir Mitchell)

Diğer iki mahkûm Charles Westmoreland (Muse Watson) ve Manche Sanchez (Joseph Nunez) kaçış planıyla sonra dan ilgilendi, talihsiz Sanchez yakalandı ve Westmoreland ise yaralanmıştı uzun süre devam edemeyip öldü.

Brad Bellick (Wade Williams) kaçıştan sorumlu tutulur ve işten çıkarılır ve Müdür Henry Pope istifa eder. Dr. Sara Tancredi (Sarah Wayne Callies) kaçaklara gerekli yardımı yapmıştı ve Vali Frank Tancredi kızının kefaletini ödeyerek serbest kalmasını sağlar.

Pope'un yerine Fox River'ın müdürü Ed Pavelka olur. Pavelika

Dipnotlar

Kurgusal hapishaneler
Büyük Kaçış

Fox River Eyalet Hapishanesi


Les îles Terra Nova sont deux îles fantômes qui avaient été localisées au large des côtes de l'Antarctique, dans la mer de Somov. Elles ont été signalées en 1961 lors d'une expédition polaire, puis recherchées vainement en 1989, avant d'être définitivement considérées comme inexistantes.

La « découverte » en 1961

Le 8 mars 1961, l'explorateur polaire australien Phillip Law, qui dirige l'Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) est à bord du navire de recherche Magga Dan. Il identifie deux îles à environ 25 kilomètres au nord de la pointe , dans la mer de Somov. Il décrit lui-même sa découverte :

Le nom de Terra Nova est donc attribué d'après le navire du même nom (du latin, Terre-Neuve) qui est le navire avec lequel Robert Falcon Scott mena son expédition en Antarctique entre 1910 et 1913, et à bord duquel le lieutenant Harry Pennell de la Royal Navy a découvert et cartographié différents objets géographiques en Antarctique.

Les îles sont ensuite répertoriées par le  qui reconnait officiellement cette dénomination. Les îles sont ensuite été répertoriées sur les cartes marines officielles de la région et intégrées dans des ouvrages de référence et des bases de données comme le Geographic Names Information System américain. Elles apparaissent également dans l'Antarctic pilot de la Royal Navy en 1974 (page 236) ainsi que dans l'ouvrage de référence Geographic Names of the Antarctic par Fred G. Alberts dans l'édition de 1981 avec le commentaire : .

Vaines recherches des îles en 1989
Une étude géologique des îles est prévue lors de la 5e expédition de la  de 1988-1989. Il est prévu que des géologues y atterrissent pour des prélèvements de roches. Le 23 février 1989, un télex est envoyé au  (BGR) à Hanovre signalant leur impossibilité à identifier les îles à la position décrite. Les îles n'ont pu être trouvées ni par l'hélicoptère, ni par le navire de recherche Polar Queen, qui s'est approché à moins de deux milles nautiques des coordonnées des îles. Un autre vol de reconnaissance au-dessus d'une zone plus vaste n'a pas non plus permis d'en savoir plus, alors que d'autres îles répertoriées à cet endroit, comme les plus petites île de l'Aviateur et l', étaient clairement identifiables.

La position de l'île est balayée avec le sondeur du navire de l'expédition. Des profondeurs d'eau de 170-355 m sont relevées dans la zone supposée des îles Terra Nova. Les expéditions ultérieures GANOVEX VII et GANOVEX VIII, confirmèrent que les iles n'existent pas, même dans un périmètre plus large que la position indiquée. Elles n'ont donc pas été reprises sur la carte géologique 1:250000 de cette région.

Bibliographie

Articles connexes
 Île fantôme

Références

Île fantôme
Île en Antarctique
Île de l'océan Austral

Îles Terra Nova


An Guzmania subcorymbosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Guzmania subcorymbosa in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Guzmania

Guzmania subcorymbosa


Lou de Laâge (Bordéus, 27 de abril de 1990) é uma modelo e atriz francesa. Ela ganhou um Prêmio Emmy Internacional por seu papel em O Baile das Loucas, além de ter sido indicada a dois Prêmios César por suas atuações nos filmes Jappeloup (2013) e Respire (2014).

Biografia
Lou de Laâge nasceu em Bordéus. Depois mudou-se para Paris e estudou na "Ecole Claude Mathieu" por três anos. Começou sua carreira como modelo. Apareceu em uma campanha comercial para a marca de cosméticos Bourjois em 2009. Logo depois, ela começou a atuar em produções televisivas, seguidas de filmes e peças de teatro. Em 2016, foi premiada com o Prêmio Romy Schneider.

Em 2022, ganhou um Emmy Internacional de melhor atriz por seu desempenho no filme Le bal des folles de Mélanie Laurent. Ela se tornou a segunda francesa, depois de Muriel Robin, a vencer nessa categoria.

Lou de Laâge também participou das filmagens do último filme de Woody Allen, chamado de "Wasp 22" (título provisório).

Filmografia

Ligações externas

Nascidos em 1990
Atores da França
Modelos da França
Naturais de Bordéus
Atrizes premiadas com o Emmy Internacional

Lou de Laâge


Grafica  (de la graphikos γραφικός greacă, "ceva scris") este o imagine (sau o colecție de imagini) sau un desen pe unele suprafețe, cum ar fi un perete, pânză, ecran, hârtie sau piatră, cu scopul de-a informa, ilustra, sau amuza.

În utilizarea contemporană  poate include chiar o reprezentare grafică a datelor, cum ar fi în proiectarea asistată de calculator. Imaginile care sunt generate de un calculator sunt numite acum: grafica pe calculator. Exemple sunt fotografiile, desenele, grafice, diagrame, numere, simboluri, desene geometrice, hărți, desene tehnice sau alte imagini etc.

Grafica poate să conțină  o combinație de text, ilustrate, și culoare. Design-ul  grafic poate consta în premeditarea unei selecții, crearea sau aranjarea unei tipărituri, ca într-o broșură, pliant, poster, pagină web, sau o carte fără nici un alt element. Claritate sau o comunicare eficientă poate fi obiectiv, asocierea cu alte elemente culturale pot fi căutate, sau pur și simplu, crearea unui stil distinctiv. Grafica poate fi funcțională  sau artistică (de exemplu pastelul și acuarela). Aceasta din urmă poate fi o versiune înregistrată, cum ar fi o fotografie, sau o interpretare de către un om de știință pentru a evidenția caracteristicile esențiale, sau un artist, caz în care distincția față de o grafică imaginară poate deveni ambiguă - de exemplu pastelul și acuarela.

Grafică

Grafică


Véase la lista al 2012 en eupolipoides II en: Sistema de clasificación de helechos eupolipoides II de Rothfels et al. 2012

La lista de familias de pteridofitas (lycofitas y monilofitas) desde 2011, según la secuencia lineal (de familias numeradas) de Christenhusz 2011,Preface to "Linear sequence, classification, synonymy, and bibliography of vascular plants: Lycophytes, ferns, gymnosperms and angiosperms" http://www.mapress.com/phytotaxa/content/2011/f/pt00019p006.pdf que a su vez se basa en Smith et al. 2006, 2008)).

(licofitas)
 Subclase Lycopodiidae (= Selaginellidae, Isoëtidae)
 Orden Lycopodiales
 Familia Lycopodiaceae (=Phylloglossaceae, Huperziaceae): Huperzia, Lycopodiella, Lycopodium Orden Isoëtales
 Familia Isoëtaceae: Isöetes Orden Selaginellales
 Familia Selaginellaceae: Selaginella Subclase Equisetidae (en Smith et al., clase Equisetopsida)
 Orden Equisetales
 Familia Equisetaceae: EquisetumÓrdenes fósiles
 Orden Pseudoborniales
 Orden Bowmanitales
 Orden Sphenophyllales
 Orden Calamitales

 Subclase Ophioglossidae (en Smith et al., clase Psilotopsida)
 Orden Ophioglossales
 Familia Ophioglossaceae (incl. Botrychiaceae): Cheiroglossa, Botrychium, Helminthostachys, Mankyua, Ophioglossum Orden Psilotales
 Familia Psilotaceae (incl. Tmesipteridaceae): Psilotum, Tmesipteris

 Subclase Marattiidae (en Smith et al., clase Marattiopsida)
 Orden Marattiales
 Familia Marattiaceae (incl. Angiopteridaceae, Christenseniaceae, Danaeaceae): Angiopteris, Christensenia, Danaea, Eupodium, Marattia, Ptisana

 Subclase Polypodiidae (a veces como clase Pteridopsida, Filicopsida, en Smith et al., clase Polypodiopsida)
 Orden Osmundales
 Familia Osmundaceae: Leptopteris, Osmunda, Osmundastrum, Todea
 Orden Hymenophyllales
 Familia Hymenophyllaceae (incl. Trichomanaceae): Abrodictyum, Callistopteris, Cephalomanes, Crepidomanes, Didymoglossum, Hymenophyllum, Polyphlebium, Trichomanes, Vandenboschia
 Orden Gleicheniales
 Familia Gleicheniaceae (incl. Stromatopteridaceae): Dicranopteris, Diplopterygium, Gleichenella, Gleichenia, Sticherus, Stromatopteris
 Familia Dipteridaceae (incl. Cheiropleuriaceae): Cheiropleuria, Dipteris
 Familia Matoniaceae: Matonia, Phanerosorus
 Orden Schizaeales
 Familia Lygodiaceae: Lygodium
 Familia Schizaeaceae: Actinostachys, Schizaea
 Familia Anemiaceae (incl. Mohriaceae): Anemia
 Orden Salviniales
 Familia Marsileaceae (incl. Pilulariaceae): Marsilea, Pilularia, Regnellidium
 Familia Salviniaceae (incl. Azollaceae): Azolla, Salvinia
 Orden Cyatheales (= Dicksoniales, Hymenophyllopsidales, Loxsomatales, Plagiogyriales, Metaxyales
 Familia Thyrsopteridaceae: Thyrsopteris
 Familia Loxsomataceae: Loxsoma (nota: Loxoma como en Smith et al. es considerado un error ortográfico y debe ser corregido a Loxsoma), Loxsomopsis
 Familia Culcitaceae: Culcita
 Familia Plagiogyriaceae: Plagiogyria
 Familia Cibotiaceae: Cibotium
 Familia Cyatheaceae (incl. Alsophilaceae, Hymenophyllopsidaceae): Alsophila, Cyathea, Gymnosphaera, Sphaeropteris
 Familia Dicksoniaceae (incl. Lophosoriaceae): Calochlaena, Dicksonia, Lophosoria
 Familia Metaxyaceae: Metaxya

 Orden Polypodiales (véase actualización en Sistema de clasificación de helechos eupolipoides II de Rothfels et al. 2012)
 Familia Lonchitidaceae: Lonchitis
 Familia Saccolomataceae: Orthiopteris, Saccoloma
 Familia Cystodiaceae: Cystodium
 Familia Lindsaeaceae: Lindsaea, Nesolindsaea, Odontosoria, Osmolindsaea, Sphenomeris, Tapeinidium, Xyropteris
 Familia Dennstaedtiaceae (incl. Hypolepidaceae, Monachosoraceae, Pteridiaceae): Blotiella, Dennstaedtia, Histiopteris, Hypolepis, Leptolepia, Microlepia, Monachosorum, Oenotrichia, Paesia, Pteridium
 Familia Pteridaceae (incl. Pellaeaceae, Adiantaceae, Cheilanthaceae, Ceratopteridaceae, Parkeriaceae, Cryptogrammaceae)
 Subfamilia 'Cryptogrammoideae': Coniogramme, Cryptogramma, Llavea
 Subfamilia 'Ceratopteridoideae': Acrostichum, Ceratopteris
 Subfamilia 'Pteridoideae': Actiniopteris, Anogramma, Aspleniopsis, Austrogramme, Cerosora, Cosentinia, Jamesonia (incl. Eriosorus), Nephopteris, Onychium, Pityrogramma, Pteris, Pterozonium, Syngramma, Taenitis
 Subfamilia 'Cheilanthoideae': Adiantopsis, Aleuritopteris, Argyrochosma, Aspidotis, Astrolepis, Bommeria, Calciphilopteris, Cassebeera, Cheilanthes, Cheiloplecton, Doryopteris, Hemionitis, Mildella, Notholaena, Paraceterach, Paragymnopteris, Pellaea, Pentagramma, Trachypteris, Tryonella
 Subfamilia 'Vittarioideae': Adiantum, Ananthacorus, Anetium, Antrophyum, Haplopteris, Hecistopteris, Monogramma, Polytaenium, Radiovittaria, Rheopteris, Scoliosorus, Vittaria
 Familia Cystopteridaceae: Acystopteris, Cystoathyrium, Cystopteris, Gymnocarpium
 Familia Hemidictyaceae: Hemidictyum
 Familia Aspleniaceae: Asplenium, Hymenasplenium.
 Familia Diplaziopsidaceae: Diplaziopsis, Hemidictyum, Homalosorus (note: Hemidictyum is better placed in its own Familia Hemidictyaceae)
 Familia Thelypteridaceae: Cyclosorus, Macrothelypteris, Phegopteris, Pseudophegopteris, Thelypteris
 Familia Woodsiaceae: Cheilanthopsis, Hymenocystis, Woodsia
 Familia Rhachidosoraceae: Rhachidosorus
 Familia Onocleaceae: Onoclea (incl. Matteuccia, Onocleopsis, Pentarhizidium)
 Familia Blechnaceae (incl. Stenochlaenaceae): Blechnum (incl. Doodia), Brainea, Pteridoblechnum, Sadleria, Salpichlaena, Stenochlaena, Woodwardia (Nota: la delimitación de los géneros todavía es poco cierta. Braianea, Pteridoblechnum y Sadleria probablemente deban ser incluidas en  Blechnum, mientras que Stenochlaena, Salpichlaena y algunas especies de Blechnum deberían ser unidas en un género separado del resto.)
 Familia Athyriaceae: Anisocampium, Athyrium, Cornopteris, Deparia, Diplazium
 Familia Hypodematiaceae: Didymochlaena, Hypodematium, Leucostegia
 Familia Dryopteridaceae (incl. Aspidiaceae, Bolbitidaceae, Elaphoglossaceae, Peranemataceae): Acrophorus, Acrorumohra, Adenoderris, Arachniodes, Arthrobotrya, Bolbitis, Coveniella, Ctenitis, Cyclodium, Cyrtogonellum, Cyrtomidictyum, Cyrtomium, Diacalpe, Dryopolystichum, Dryopsis, Dryopteris, Elaphoglossum, Lastreopsis, Leptorumohra, Lithostegia, Lomagramma, Maxonia, Megalastrum, Mickelia, Olfersia, Peranema, Phanerophlebia, Polybotrya, Polystichopsis, Polystichum, Revwattsia, Rumohra, Stenolepia, Stigmatopteris, Teratophyllum
 Familia Lomariopsidaceae: Cyclopeltis, Dracoglossum, Lomariopsis, Thysanosoria
 Familia Nephrolepidaceae: Nephrolepis
 Familia Tectariaceae: Aenigmopteris, Arthropteris, Hypoderris, Pleocnemia, Psammiosorus, Psomiocarpa, Pteridrys, Tectaria, Triplophyllum, Wagneriopteris
 Familia Oleandraceae: Oleandra
 Familia Davalliaceae: Davallia (incl. Humata), Davallodes
 Familia Polypodiaceae (incl. Drynariaceae, Grammitidaceae, Gymnogrammitidaceae, Loxogrammaceae, Platyceriaceae, Pleurisoriopsidaceae)
 Subfamilia 'Loxogrammoideae': Loxogramme
 Subfamilia 'Drynarioideae': Aglaomorpha, Arthromeris, Christiopteris, Drynaria, Gymnogrammitis, Paraselliguea, Phymatopteris, Polypodiopteris, Selliguea (note: Drynaria, Christiopteris and Aglaomorpha should be united.)
 Subfamilia 'Platycerioideae': Platycerium, Pyrrosia
 Subfamilia 'Microsoroideae': Dendroconche, Goniophlebium, Kaulinia, Kontumia, Lecanopteris, Lemmaphyllum, Lepisorus, Lepidomicrosorium, Leptochilus, Microsorum, Neocheiropteris, Neolepisorus, Paragramma, Phymatosorus, Podosorus, Thylacopteris, Tricholepidium
 Subfamilia 'Polypodioideae': Campyloneurum, Microgramma, Niphidium, Pecluma, Phlebodium, Pleopeltis, Pleurosoriopsis, Polypodium, Serpocaulon, Synammia, and the grammitids: Acrosorus, Adenophorus, Calymmodon, Ceradenia, Chrysogrammitis, Cochlidium, Ctenopterella, Dasygrammitis, Enterosora, Grammitis, Lellingeria, Leucostrichum, Luisma, Melpomene, Micropolypodium, Oreogrammitis, Prosaptia (incl. Ctenopteris), Radiogrammitis, Scleroglossum (incl. Nematopteris), Terpsichore, Themelium, Tomophyllum, Xiphopterella, Xiphoteris, Zygophlebia

Referencias

Pteridophyta
Sistemas botánicos

Sistema de clasificación de pteridofitas de Christenhusz 2011


is a town located in Gamō District, Shiga Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 11,786 in 4499 households and a population density of 260 persons per km2. The total area of the town is .

Geography
Ryūō is located in the center of Shiga Prefecture. The Hino River and its 3 tributaries, Zenkōji-gawa, Sofu-gawa, and Sōshirō-gawa, run on the flat land between Mount Kagami on the west and Mount Yukino on the east. Hilly regions cover the southern area in and out of Ryūō.

 Mountains: Kagami-yama (also called Western Ryūō-zan), Yukinoyama (also called Eastern Ryūō-zan)
 Rivers: Hino, Zenkōji, Sofu, Sōshirō

Neighbouring municipalities
Shiga Prefecture
Ōmihachiman
Higashiōmi
Yasu
Koka
Konan

Climate
Aishō has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Aishō is 14.8 °C. The average annual rainfall is 1433 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.6 °C, and lowest in January, at around 3.5 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Ryūō peaked around the year 2000 and has declined slightly since.

History
The area of Ryūō was part of ancient Ōmi Province. On April 1, 1889 the village of Nae (苗村) was formed within Gamō District, Shiga by the merger of the hamlets of Kawamori (川守村), Iwai (岩井村), Yamanoue (山之上村), Hayashi (林村), Shō (庄村), Shinano (信濃村), Kayochō (駕輿丁村), Shima (島村), and Ayado (綾戸村). Likewise, the village of Kagamiyama (鏡山村) was formed by the merger of the hamlets of Kagami (鏡村), Yamazura (山面村), Ukawa (鵜川村), Oguchi (小口村), Kuzushi (薬師村), Shichiri (七里村), Kawakami (川上村), Hashimoto (橋本村), Yuge (弓削村), Sue (須恵村), Nishikawa (西川村), Nishiyokozeki (西横関村), Yamanaka (山中村), and Okaya (岡屋村). On April 29, 1955 Kagamiyama and Nae merged to form the town of Ryūō. The name comes from the name of a mountain shared between the two villages.

Government
Ryūō has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 12 members. Ryūō, collectively with the town of Hino, contributes one member to the Shiga Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Shiga 4th district of the lower house of the Diet of Japan.

Industry
 Car Industry - Daihatsu Motor Co., Ltd.
 Industry Ratio
 Farmer 6.3%
 Industry 52.4%
 Service 41.3%

Education
Ryūō has two public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school.

Previously the city hosted a Brazilian school, Colégio Latino de Shiga. It moved to Ōmihachiman and changed its name to Colégio Latino do Japão.

Transportation

Railway
Ryūō has no passenger rail service. The nearest station is Shinohara Station, but many people find the Ōmi-Hachiman Station or Yasu Station to be more convenient.

Highways
  Meishin Expressway

Bus
 Ōmi Bus

Sister cities
Ryūō's sister cities are:
   Sault Ste. Marie, Michigan, USA (1974)
 Kai, Yamanashi, Japan

Local attractions
Namura Jinja, a Shinto shrine with a National Treasure honden
Ryūō-ji, Buddhist temple founded in the Nara period.
Yukinoyama Kofun, Kofun period tumulus, National Historic Site
Mitsui Outlet Park Shiga Ryūō

References

External links

 Ryūō Official Website

Towns in Shiga Prefecture
Ryuo, Shiga

Ryūō, Shiga


La Ruta Estatal de Arizona 261, y abreviada SR 261 (en inglés: Arizona State Route 261) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 28,8 km (17.92 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 261 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 261