The Gloster Javelin is a twin-engined all-weather interceptor aircraft that served with Britain's Royal Air Force from the mid-1950s until the late 1960s. It was a T-tailed delta-wing aircraft designed for night and all-weather operations and was the last aircraft design to bear the Gloster name. Introduced in 1956 after a lengthy development period, the aircraft received several upgrades during production to its engines, radar and weapons, including support for the De Havilland Firestreak air-to-air missile.

The Javelin was succeeded in the interceptor role by the English Electric Lightning, a supersonic aircraft capable of flying at more than double the Javelin's top speed, which was introduced into the RAF only a few years later. The Javelin served for much of its life alongside the Lightning; the last Javelins were withdrawn from operational service in 1968 following the introduction of successively more capable versions of the Lightning.

Development

Origins
In the aftermath of the Second World War, Britain identified a threat posed by the jet-powered strategic bomber and atomic weaponry and thus placed a great emphasis on developing aerial supremacy through continuing to advance its fighter technology, even following the end of conflict. Gloster Aircraft, having developed and produced the only British jet aircraft to be operational during the war, the Gloster Meteor, sought to take advantage of its expertise and responded to a 1947 Air Ministry requirement for a high-performance night fighter under Air Ministry specification F.44/46. The specification called for a two-seat night fighter, that would intercept enemy aircraft at heights of up to at least 40,000 feet. It would also have to reach a maximum speed of 525 kn (605mph) at this height, be able to perform rapid ascents and attain an altitude of 45,000 feet within ten minutes of engine ignition.

Additional criteria given in the requirement included a minimum flight endurance of two hours, a takeoff distance of 1,500 yards, structural strength to support up to 4g manoeuvres at high speed and for the aircraft to incorporate airborne interception radar, multi-channel VHF radio and various navigational aids. The aircraft would also be required to be economical to produce, at a rate of ten per month for an estimated total of 150 aircraft.

Gloster produced several design proposals in the hope of satisfying the requirement. P.228, drawn up in 1946, was essentially a two-seat Meteor with slightly swept wings. A similar design was also offered to the Royal Navy as the P.231. The later-issued P.234 and P.238 of early 1947 had adopted many of the features that would be distinctive of the Javelin, including the large delta wing and tailplane. The two differed primarily in role; P.234 was a single-seat day fighter with a V-tail, while P.238 was a two-seat night fighter with a mid-mounted delta tailplane.

The RAF requirements were subject to some changes, mainly in regards to radar equipment and armaments; Gloster also initiated some changes as further research was conducted into the aerodynamic properties of the new swept and delta wings, as well as use of the new Armstrong Siddeley Sapphire turbojet engine.

Prototypes

On 13 April 1949, the Ministry of Supply issued instructions to two aircraft manufacturers, Gloster and de Havilland, to each construct four airworthy prototypes of their competing designs to meet the requirement, as well as one airframe each for structural testing. These prototype aircraft were the Gloster GA.5, designed by Richard Walker, and the de Havilland DH.110, the latter of which held the advantage of also being under consideration for the Royal Navy. Development was considerably delayed through political cost-cutting measures, the number of prototypes being trimmed down to an unworkable level of two each before the decision was entirely reversed; this led to the unusual situation where the first production Javelin was actually completed prior to the prototype order being fulfilled.

The first prototype was completed in 1951. An unusual feature of the prototypes was the opaque canopy over the rear cockpit. It had been believed that visibility outside the cockpit was unnecessary and a hindrance to the observer; the only external view available was through 2 small 'portholes'. Following a month of ground testing, on 26 November 1951, the first prototype conducted its first flight at Moreton Valence airfield. Bill Waterton, Gloster's Chief Test Pilot, would later describe the Javelin as being "as easy to fly as an Anson", although also expressing concern over its inadequate power controls. Disaster nearly struck during one test flight when aerodynamic flutter caused the elevators to detach in mid-flight; despite the lack of control surfaces, Bill Waterton was able to land the aircraft using tailplane trimming and engine thrust for pitch control. He was awarded the George Medal for his actions to retrieve flight data from the burning aircraft.

The second prototype (WD808) received a modified wing in 1953. After initial testing by Waterton, it was passed to another Gloster test pilot, Peter Lawrence for his opinion. On 11 June 1953, the aircraft crashed during testing. Lawrence had ejected from the aircraft, but too late (at about ), and was killed. The Javelin had experienced a "deep stall"; the wing acting like an airbrake had killed forward motion and at the same time degraded the airflow over the elevators, leaving them useless. Without elevator control, Lawrence was unable to regain control and the aircraft dropped from the sky. A stall warning device was later developed and implemented for the Javelin.

The third prototype (WT827), and the first to be fitted with operational equipment including radar, first flew on 7 March 1953. The fourth prototype (WT830) was passed to the Aeroplane and Armament Experimental Establishment (A&AEE) for trials and the fifth prototype, WT836, made its first flight in July 1954. On 4 July 1954, a prototype Javelin accidentally achieved supersonic speed during a test flight, the pilot having been distracted by an oxygen supply failure.

Production and further development
The official production order for the Javelin was issued in mid-1953; as the Gloster Meteor was still being actively produced by Gloster, considerable elements of the Javelin were subcontracted out to other aviation companies owned by the Hawker Siddeley Group, such as Armstrong Whitworth. While some delays were incurred, the Javelin's status as a "super priority" for production helped to minimise the time involved in producing each aircraft. On 22 July 1954, XA544, the first production aircraft, took flight at Hucclecote. Production was assisted by a large order placed by the United States Air Force, purchasing aircraft for the RAF as part of the Mutual Defense Aid Program at a price of £36.8 million.

On 21 October 1954, a pilot attached to Gloster from RAE Farnborough was killed while flying Javelin XA546 having entered what appeared to be an intentional spin. On 8 December 1955, a service test pilot S/L Dick was testing XA561 for the A&AEE when the aircraft entered a flat spin at 40,000 ft during manoeuvres testing the buffet boundary, which the anti-spin parachute could not stop, and he chose to eject at 8,000 ft. Following this, a stall-warning device was developed for the Javelin.

By the end of 1956, the Javelin was up to a FAW 7 variant, which was the first to meet the specifications of the original Air Ministry requirement, and which was to become the definitive version of the aircraft (most of which were later altered to the FAW 9 standard). The Javelin was evolving so quickly that deliveries of the FAW 8 began before FAW 7 production had ended. As a result, the final 80 FAW 7 aircraft went straight from the factory into storage, eventually flying after being re-manufactured as FAW 9s. A total of 427 Javelins were produced in all variants, plus seven prototypes. While there had been considerable interest from several NATO air forces, there were no export orders for the Javelin.

Design

The Javelin was the RAF's first purpose-built all-weather interceptor aircraft. Aerodynamic features of the type included its adoption of the new delta wing and a large tailplane. Fuel and armaments were housed in the delta wing, and the engines and crew in the fuselage. The delta wing and tailplane combination had been deemed necessary by Gloster for effective manoeuvrability at high speed and for the aircraft to be controllable at low landing speeds. In one instance during testing, when both elevators had been torn off by elevator flutter, the Javelin remained controllable by using both the trimming capability of the large tailplane and thrust changes to control pitch. Changes from the prototypes included alterations to the rear fuselage and a central "pen nib" fairing extending beyond the engine nozzles, to eliminate buffeting of the rudder by the jet exhaust and increased sweepback of the wing's leading edge to improve high-speed handling.

The Javelin was reportedly easy to fly even on one engine. The flight controls were fully power-assisted and production aircraft adopted a hydraulic 'feel' system for the pilot. The Javelin featured an infinitely variable airbrake; the airbrake proved to be extremely responsive and effective, allowing pilots to conduct rapid descents and heavy braking manoeuvres, enabling equally rapid landings to be performed. The turnaround time between sorties was significantly shorter than with the preceding Gloster Meteor, due to improved ground accessibility and engine ignition sequence. Unlike the Meteor, the Javelin was fitted with ejector seats, at the introduction to service of the type. No other operational fighter of the West even to the present day had a bigger wing, in terms of area, than the Javelin, and in the USSR, only the Tu-128 had a larger (about 10m2) wing.

In spite of the aircraft's unorthodox aerodynamic features, the Javelin had a fairly conventional structure and materials, being mainly composed of an aluminium alloy, with some use of steel edging. The fuselage was composed of four sections, the nose (containing the radar radome), the front fuselage, centre fuselage and rear fuselage; the nose and rear fuselage were removable for servicing and easy replacement. The engines were on either side of the centre fuselage, the internal space in the centre containing the service bay that housed much of the aircraft's electrical, hydraulic, and avionics subsystems. The engine air intakes were placed on the forward fuselage, running directly from beneath the cockpit rearwards into the delta wing. Electricity was provided by a pair of 6,000 watt, 24-volt generators driven by the auxiliary gearbox; inverters provided AC power for equipment such as some flight instruments and the radar.

Operational history

The Javelin entered service with the RAF in 1956 with 46 Squadron based at RAF Odiham, England. The Javelins were immediately put to use in an intensive flying programme, to rapidly familiarise crews with the type. The introduction of the Javelin was eased by the establishment of a partial Operational Conversion Unit, a specialised team to assist the members of other squadrons in converting to the type. During RAF trials, the type proved readily capable of intercepting jet bombers such as the English Electric Canberra and modern jet fighters, over a hundred miles out to sea.

A second squadron, 141, would be equipped with the Javelin in 1957, replacing the squadron's de Havilland Venom aircraft. The introduction of the Javelin allowed the RAF to expand its night-fighter activity considerably. By the end of July 1959, all remaining Meteor squadrons had been converted, many having been assigned to operate various models of the Javelin, including the newest FAW.7 variant.

The closest that the RAF's Javelins came to combat, was during the Indonesia-Malaysia confrontation from September 1963 until August 1966. Javelins of 60 Squadron, later joined by 64 Squadron, operated out of RAF Tengah, Singapore flying combat patrols over the jungles of Malaysia. On 3 September 1964, an Indonesian Air Force C-130 Hercules crashed into the Straits of Malacca while trying to evade interception by a Javelin FAW.9 of No 60 Squadron.

During June 1967, following the disbandment of 64 Squadron, 60 Squadron was deployed to RAF Kai Tak, Hong Kong because of unrest in the colony during China's Great Proletarian Cultural Revolution. No. 29 Squadron RAF of Javelins was also deployed to Ndola in Zambia during the early stages of Rhodesia's Unilateral Declaration of Independence, to protect Zambia from any action by the Rhodesian Air Force. A single aircraft was written off when its undercarriage failed on landing on 2 June 1966.

The last of the type was withdrawn from service in 1968, with the disbandment of 60 Squadron at RAF Tengah at the end of April 1968. One aircraft remained flying with the Aeroplane and Armament Experimental Establishment at Boscombe Down until 24 January 1975.

Variants
A total of 435 aircraft were built by Gloster (302 built) and Armstrong-Whitworth (133 built); both companies at that time were part of the Hawker Siddeley group. Several were converted to different marks (sometimes repeatedly).
Gloster GA.5
Five prototypes GA.5s were built by Gloster, the first order for four aircraft  to Specification F.4/48 was placed by the Air Ministry on 17 Jun 1949. Subsequently two aircraft were cancelled but additional prototype aircraft were ordered in 1951:
 WD804 - Unarmed first prototype with Sapphire Sa.3 engines first flown from Moreton Valance on 26 November 1951.
 WD808 - Unarmed second prototype first flew on 21 August 1952.
 WT827 - First flew 7 March 1953 it was the first armed aircraft and the first fitted with a radar.
 WT830 - First aircraft with powered controls, first flew 14 January 1954. Used for aerodynamic and stress trials.
 WT836 - Production standard aircraft with improved canopy. first flew 20 July 1954
FAW 1
 Initial version with Armstrong Siddeley Sapphire Sa.6 engines with 8,000 lbf (35.6 kN thrust) each, British AI.17 radar, four 30 mm ADEN cannon in wings, and electrically operated tail plane;.  The designation FAW 1, sometimes written FAW.1 or F(AW) Mk 1, stood for "Fighter, All-Weather Mark 1". First flown on 25 July 1954, forty aircraft were built at Hucclecote, mainly used for trials and the first aircraft to be delivered to 46 Squadron at RAF Odiham.
FAW 2
 Replaced the AI.17 radar with U.S.-made Westinghouse AN/APQ-43 radar (known as the AI.22 in RAF service), hydraulically operated tail; 30 produced.
T 3
 Dual-control trainer version with no radar, bulged canopy for improved instructor visibility. All-moving tailplane, lengthened fuselage to compensate for altered centre of gravity, adding additional internal fuel. Retained four cannon; 22 production aircraft and one prototype.
FAW 4
 Similar to FAW 1, with the addition of vortex generators on wings for improved stall characteristics, as well as an all-moving tailplane. Fitted with the original AI.17 radar of the FAW.1. 50 produced.
FAW 5
 Based on FAW 4, with revised wing structure incorporating additional fuel tanks, provision for missile pylons (never fitted); 64 produced.
FAW 6
 Combined FAW 2's American radar with the revised wing of the FAW.5. 33 produced. Snub nosed with AI.22 radar installed.
FAW 7
 Introduced new Sa.7 engines with 11,000 lbf (48.9 kN) thrust each, powered rudder, extended rear fuselage. Armed with two 30 mm ADEN plus four Firestreak air-to-air missiles. FAW 7s equipping two squadrons were armed with four ADEN cannon only; 142 produced. AI.17 radar installed.
FAW 8
 Upgraded Sa.7R engines with reheat, raising thrust to 12,300 lbf (54.7 kN) thrust above 20,000 ft (6,100 m); at lower altitudes, the limitation of the fuel pump caused a loss of cold thrust. New "drooped" wing leading edge and auto-stabiliser for better handling. Snub nosed with AI.22 radar installed.
FAW 9
 A total of 118 FAW 7s refitted with the revised wing and engines with reheat, of the Mk 8., 44 of these were fitted with refuelling probes as FAW 9F/R. AI.17 radar installed.
FAW 9R
R standing for "Range". A total of 40 of the 44 FAW 9F/R were refitted to carry underwing fuel tanks.

Several variants were proposed and investigated but not produced, including aerial reconnaissance versions, a fighter bomber version with underwing panniers for bombs, and a supersonic variant with area-ruled fuselage, thinner wings, and a new tail. The "thin-wing Javelin" would have been capable of about Mach 1.6, with a higher ceiling than contemporary US designs. Initial work started with fitting a thinner-section wing to a Javelin fuselage but as the project developed the changes became so great that it would effectively have been a different aircraft albeit having an outward resemblance to the Javelin. The Gloster P.370 to F.153D for "Thin Wing Gloster All Weather Fighter, an update of the initial F.118 specification was ordered in 1954; a prototype XG336  along with two pre-production aircraft.  The final incarnation of the thin-wing Gloster (P.376) just before cancellation was a large aircraft carrying two Red Dean all-aspect missiles as a possible contender for Operational Requirement F.155. The aircraft, then under construction, and the missile were cancelled in 1957.

Operators

 Royal Air Force
 Fighter Command
 No. 23 Squadron RAF : April 1957 to September 1964, initially based at RAF Horsham St Faith and then at RAF Coltishall, moving to RAF Leuchars in March 1963. It was equipped with the FAW.4 until April 1959, when it began to receive FAW.7s, which were in turn replaced by FAW.9s from April 1960. It re-equipped with the English Electric Lightning in September 1964.
 No. 25 Squadron RAF : March 1959 to November 1962, based at RAF Waterbeach until October 1961 when it moved to RAF Leuchars. It operated FAW.7s until December 1959 when it received FAW.9s.
 No. 29 Squadron RAF : November 1957 to February 1963 when it transferred to the Near East Air Force. It was based at RAF Acklington until July 1958 when it moved to RAF Leuchars, moving to Cyprus in February 1963. It operated FAW.6s until April 1961, when it received FAW.9s.
 No. 33 Squadron RAF (1958–1962 disbanded)
 No. 41 Squadron RAF (1958–1963 disbanded)
 No. 46 Squadron RAF (1956–1961 disbanded)
 No. 64 Squadron RAF (1958–1965 transfer to Far East Air Force)
 No. 72 Squadron RAF (1959–1961 disbanded)
 No. 85 Squadron RAF (1958–1963 disbanded)
 No. 89 Squadron RAF (1958 re-numbered 85 Squadron)
 No. 141 Squadron RAF (1957–1958 re-numbered 41 Squadron)
 No. 151 Squadron RAF (1957–1961 disbanded)
 RAF Germany
 No. 3 Squadron RAF : January 1959 to December 1961, based at RAF Geilenkirchen and equipped with FAW.4s - re-equipped with the English Electric Canberra.
 No. 5 Squadron RAF : January 1960 to October 1965, based at RAF Laarbruch until December 1962, and then at RAF Geilenkirchen. Equipped with FAW.4s until November 1962 and then FAW.9s. It returned to Fighter Command in the UK in October 1965 when it re-equipped with the Lightning.
 No. 11 Squadron RAF : October 1960 to January 1966, based at RAF Geilenkirchen. Equipped with FAW.4s, initially, it was re-equipped with FAW.5s from March 1962 and FAW.9s from December 1962.
 No. 87 Squadron RAF (1957–1961 disbanded)
 No. 96 Squadron RAF
 Near East Air Force
 No. 29 Squadron RAF : February 1963 to May 1967, equipped with FAW.9s. It was based at RAF Nicosia, Cyprus until March 1964 when it moved to RAF Akrotiri. The squadron returned to Fighter Command and re-equipped with the Lightning in May 1967.
 Far East Air Force
 No. 60 Squadron RAF (1961–1968 disbanded)
 No. 64 Squadron RAF (1965–1967 disbanded)
 No. 1 Guided Weapons Development Squadron RAF Valley (Firestreak Trials)
 No. 226 Operational Conversion Unit RAF
 No. 228 Operational Conversion Unit RAF

Aircraft on display

Italy
 Javelin FAW9 XH768 as XH707 at Cerbaiola.

South Africa
 Javelin FAW1 XA553 gate guard at Thunder City, Cape Town (former gate guardian at RAF Stanmore Park).

United Kingdom
 Javelin FAW1 XA564 at the National Cold War exhibition at the Royal Air Force Museum, Cosford, England.
 Javelin FAW4 XA634 at Gloucestershire Jet Age Museum, England in No. 228 Operational Conversion Unit RAF markings coded L. (Former gate guardian at RAF Leeming).
 Javelin FAW5 XA699 in No. 5 Squadron RAF markings at the Midland Air Museum, Coventry, England.
 Javelin FAW9 XH767 in No. 23 Squadron RAF markings at the Yorkshire Air Museum, Elvington, England.
 Javelin FAW9R XH892 at the Norfolk and Suffolk Aviation Museum Flixton, Suffolk, England.
 Javelin FAW9 XH897 at the Imperial War Museum Duxford, England
 Javelin FAW9 XH903 in No. 33 Squadron RAF markings coded G at the Jet Age Museum, Gloucestershire Airport, England on loan from the RAF Museum.
 Javelin FAW8 XH992 in No. 85 Squadron RAF markings coded P at the Newark Air Museum, Newark, England.

Specifications (Gloster Javelin FAW Mk 9)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

External links

 Ejection history of Gloster Javelin
 Gloster Javelin MK4 XA632 in flight over Stonehouse Gloucestershire, early 1950s
 Thunder and Lightnings

1950s British fighter aircraft
Javelin
Twinjets
Delta-wing aircraft
T-tail aircraft
Aircraft first flown in 1951
Mid-wing aircraft

Gloster Javelin


Efüzyonlu Otit Media (EOM) genel ve lokal enfeksiyon belirti ve bulguları olmadan sağlam kulak zarı arkasında sıvı toplanmasıyla ortaya çıkan bir orta kulak iltihabı tipidir.

Orta kulak ve burun ile irtibat halinde bulunan boşlukların enflamasyonu ile karakterize olan birçok klinik tablo vardır ve bu tablolar zaman içinde birbirine dönüşebilir.

Akut orta kulak iltihabının iyileşmesinden sonra orta kulakta sağlam kulak zarı arkasında effüzyon kalabilir ve giderek kaybolur. Effüzyonların %50' si dört hafta içinde ve %80'i sekiz hafta içinde kaybolur. Bu nedenle bir orta kulak iltihabı atağının ardından orta kulakta effüzyon, ancak üç aylık kritik süreyi geçerse EOM olarak kabul edilmeli ve tedavi edilmelidir. Yani hasta kulak ağrısı ve akıntı, ateş ve benzeri yakınmaları dile getirmez. Bugünkü bilgilerimize göre EOM akut orta kulak iltihabı ile kronik orta kulak iltihabı arasında yer alan bir geçiş şeklidir.

Genellikle anne ve babanın tek yakınması çocuklarının kendilerine cevap vermemesi, ilgisiz cevaplarla soruları geçiştirmesi, televizyonu çok yakından izlemesidir. Çocuğun sese karşı olan tepkisi azalır. Yuva veya anaokuluna giden çocuklarda öğretmenler çocuğun duymadığını fark edebilir ve aileyi uyarabilirler.

Aileler tekrarlayan üst solunum yolu enfeksiyonları ile işitme kaybının arttığını söylerler. İki taraflı olgularda işitme kaybı daha ağır olduğu için daha erken fark edilebilir.

Yapılan çalışmalarda ABD'de 6-12 yaş grubundaki çocuklarda insidans %22 olarak bildirilmiştir. Türkiye'de net sıklık bildirilmemiştir.

Riski arttıran faktörler
•Üst solunum yolu enfeksiyonları 2-6 yaş grubundaki çocuklarda 6-7 kez daha sık karşılaşılır.
•Geniz eti(Adenoid vegetasyon), kitle etkisiyle nazofarenks denilen bölgeyi tıkayarak solunum güçlüğü yapar ve devamlı bir patojen bakteri kaynağı oluşturmaktadır.
•Yetersiz tedavi.
•Yaz aylarında düzelen çocuklarda, sonbahardan itibaren üst solunum yolu enfeksiyonlarının başlamasıyla sıklıkla tekrar edebilir.
•Doğumsal anatomik bozukluklar ve ırk.
•Erkeklerde kızlara oranla daha sık görülmektedir.
•Çocukta alerji olması.
•Kalabalık ortam.
•Yaşanan bölge ve iklim.
•Genel ve lokal bağışıklık sistemi bozuklukları.
•Nem derecesi.
•Erken doğum.
•Çocuğun erken yuvaya verilme.
•Anne sütü ile beslenmenin çeşitli sebeplerle erken bırakılması.
•Vücut ağırlığının beklenen normallerden düşük olması gibi.

Diğer açıklamalar

Hastalığın sık görüldüğü süt çocukluğu ve oyun cocukluğu dönemi, çocukların aynı zamanda konuşmayı öğrendikleri ve çevrelerini tanıdığı dönemdir. Araştırmacılar bu tür çocukların dili öğrenme ve kullanma yetenekleri ile sosyal uyumlarının normal çocuklara göre daha kötü olduğunu bildirmektedirler.

Otoskopide görüntü efüzyonun cinsine göre değişir. Genellikle seröz efüzyonlarda kulak zarı transparandır. Kısmen içeri doğru çökmüş olabilir. Bazı vakalarda sıvı seviyesi görülebilir. Sıvı açıklığı yukarı bakan at nalı biçiminde bir yay şeklindedir. Mukoid effüzyonlarda kulak zarı mat esmerimsi görünümde olabilir. İşıklı üçgen bulunmaz.Bu esmerimsi renk içinde kapillerlerin belirginleştiği de bazı vakalar görülebilir. Bu hastalarda işitme eksikliği odyoljik testler ile saptanabilir.Çocuk büyük ise diapozon testleri ile de iletim tipi bir işitme kaybını ortaya koymak mümkündür.

Efüzyonlu olgularda odyometrik olarak 25-40 dB arasında değişen iletim tipi işitme kaybı saptanır. İmpedans odyometrisi ençok kullanılan ve yaygın tanı yöntemidir. B tipi yani pik yapmayan eğriler efüsyonu gösterir. Ancak yalancı pozitiflik bulguların sayısı bazı uygulamalı çalışmalarda %30'a kadar yükselmiştir.

Yukarıda da bahsedildiği gibi daha çok çocukluk çağı hastalığıdır. Hastaların bu hastalıktan kurtulabilmeleri için ancak yaşın ilerlemesi ve etkin tedavi yöntemlerinin (ilaç, tüp takılması, Geniz eti alınması gibi) yapılması ile olmaktadır. Sık olarak tekrarlar ve İlerler ise kulakta kireçlenme, iç kulak tipi işıtme kaybı, kolesteatom denilen ve ileride büyük sıkıntılar veren ve mutlaka işitmeyi bozan ameliyatlar gerektiren tablolara yol açabilir. Enfeksiyon beyne doğru ilerler ise menenjit ve hatta ölüm bile olabilir.

Tedavi
İlk olarak bünyesel risk faktörleri belirlenmelidir. Bunlar yaş, kronik üst solunum yolu enfeksiyonlarının varlığı, geniz eti, alerji, yüz gelişim anomalileri ve bağışıklık sistemi bozukluklarıdır. Başta mevsim olmak üzere çevresel risk faktörleri de tedavi planında önemli rol oynarlar. Eğer çocuk kreşe devam ediyorsa, efüzyon iki taraflı ise ve üç haftadan daha fazla bir süredir devam ediyorsa bu efüzyonun kronikleşme ihtimali yüksektir. Yaşın küçük olması hem tedavinin başarısını düşürür, hem de nüks etme olasılığını yükseltir. Aynı şey mevsimler içinde geçerlidir. Altında ciddi bir patolojinin olmadığı hastalarda, kendiliğinden şifa olguların 5'te 1'inde bildirilmiştir. Antibiyotikler ile belli oranda iyileşme sağlanmakta, ancak sık olarak takrar etmektedir. Bu nedenle antibiyotik tedavisine alınan hastaların aralıklı olarak kontrol edilmesi ve tekrarlama olasılığının akılda tutulması gereklidir. Aile bu konuda dikkatli davranmalıdır. Ancak bazı hastalarda aktif enfeksiyonun önlenmesi için steroid tedavisine ihtiyaç duyulur. Çünkü steroid etkin bir antiinflammatuar etkiye sahiptir. Ancak bu konuda çelişkili bilgilerde mevcuttur. Sinüzit ve benzeri enfeksiyonlar ile geniz etinin büyük olması tedaviyi olumsuz yönde etkiler. Eğer bademcikler çok büyük ve geniz eti varsa, o zaman cerrahi tedavi kaçınılmazdır. Bu olgularda ilaç tedavisi ile vakit kaybetmek gereksizdir. Adenoid vejetasyon(geniz eti) alınır ve kulağa ventilasyon tüpü takılır. Ventilasyon tüpleri orta kulağı normal gaz konsantrasyonlarındaki hava ile havalandırır ve orta kulaktaki basıncın atmosferik değerlere ulaşmasını sağlar. Orta kulakta sıvı birikmesinin ve negatif basıncın neden olduğu işitme kaybının düzelmesini sağlar. Ancak unutulmamalıdır ki bu tür çocuklarda tüp atıldıktan sonra tekrar nüksedebilir. Nüks oranınını etkileyen başlıca faktör yine hastanın yaşıdır. Ayrıca östaki borusunun fonksiyonundaki bozukluklar ve geniz etinin yetersiz alınması bu riski daha da artırır. Ventilasyon tüpü takılmış çocuklarda kulağın sudan korunması önerilir. Tüp zaman zaman tıkanabilir ve işitme azlığı yapar. Bazen tüp takıldıktan sonra meydana gelen kanama da tüpün tıkanmasına sebep olabilir.Bu durumda saf oksijen ya da asit borik ile hazırlanmış oksijenli damlalar kullanılarak buşon yumuşatılıp aspire edilmelidir. Tüp takılı iken akıntı görülürse ya orta kulak iltihabı yinelenmiştir ya da dışarıdan orta kulağa enfeksiyon bulaşmıştır. Çok nadir olarak tüp orta kulağa düşebilir. Bu konuda dikkatli olunmalıdır. Tüp takılmasına bağlı olarak ortaya çıkan bir durum kalıcı perforasyondur.Bu olasalık daha geniş ve uzun tüplerde görülür ve tüpün kalış süresi ile de ilşkilidir. Bir diğer sorun kulak zarında timpanoskleroz (kireçlenme)'dir.

Ventilasyon tüplerinin kalış süreleri 2 ay ile 2 sene arasında değişebilir.

Otolarengoloji

Efüzyonlu Otit Media


Virgil est une ville américaine située dans le comté de Greenwood, au Kansas. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Greenwood (Kansas)

Virgil (Kansas)


Paul Kazuo Kuroda (n. 1 aprilie 1917, Prefectura Fukuoka, Japonia - d. 16 aprilie 2001, Las Vegas, Nevada) a fost un chimist și fizician nuclearist american de origine japoneză.

Cariera
A obținut diploma de doctor la Universitatea Imperială din Tokyo sub îndrumarea profesorului Kenjiro Kimura.

Prima lui lucrare a fost publicată în 1935. Și-a concentrat activitatea cu precădere în domeniile radio- și cosmochimiei, cele mai multe dintre cele 40 de lucrări publicate înainte de 1944 fiind despre chimia izvoarelor apelor termale. În 1944 a devenit cel mai tânăr membru al Facultății de Chimie din cadrul Universității Imperiale din Tokyo, iar după al Doilea Război Mondial a continuat să activeze în domeniul radiochimiei până în 1949, în pofida interdicțiilor din Japonia privitoare la acest domeniu.

La sosirea sa din 1949 în Statele Unite l-a întâlnit pe Glenn Seaborg, fapt care a impulsionat și mai mult cariera sa către studiul domeniului radioactivității. Nefiind însă cetățean american, între 1950-1952 a evectuat un stagiu postdoctoral la Universitatea din Minnesota în domeniul chimiei analitice (coordonatori: Ernest Birger Sandell și Izaak Maurits Kolthoff).

În 1952 a devenit asistent universitar in domeniul Chimie la Universitatea din Arkansas, unde a coordonat 64 de lucrări de doctorat. A obținut cetățenie american în 1955, iar în 1979 a devenit primul profesor de chimie "Edgar Wertheim" al Universității din Arkansas, funcție din care s-a retras oficial în anul 1987, rămânând un cercetător activ și după pensionare.

Activitate științifică
Paul Kazudo Kuroda a publicat circa 400 de lucrări științifice. Remarcabile sunt următoarele două descoperiri:

În 1956, Paul Kazudo Kuroda a fost primul care a postulat posibilitatea existentei reactorilor naturali de fisiune nucleară în decursul existenței geologice a Pământului. Validitatea presupunerii sale a fost dovedită în septembrie 1972, prin descoperirea de astfel de reactori fosili la minele de uraniu de la Oklo, Gabon.

În 1960 a postulat prezența 244Pu la începuturile sistemului solar. Acest fapt a fost confirmat ulterior de excesul de xenon de pe meteoritul Pasamonte, fapt atribuit fisionării 244Pu.

Premii
 Premiului pentru Chimie Pură al Societății Japoneze de Chimie (1949)
Premiul Societății Americane de Chimie pentru cel mai bun chimist din sud (1973)
Premiul Societății Americane de Chimie pentru cel mai bun chimist din regiunea centru–vest (1977)
Premiul Societății Americane de Chimie pentru aplicații ale științelor nuclear în chimie (1978)
Premiul Shibata al Societății Japoneze de Geochimie (1991)

Note

Vezi și
 Combustibil nuclear
 Fisiune nucleară
 Reactori naturali de fisiune nucleară
 Uraniu

Nașteri în 1917
Decese în 2001
Chimiști din secolul al XX-lea
Americani de origine japoneză

Paul Kazuo Kuroda


عبد الرزاق البدوي ممثل مغربي مسرحي، ولد عام 1947، وقد مثل في عدة مسرحيات وأفلام أهمها فيلم الملائكة لا تحلق فوق الدارالبيضاء.

وصلات خارجية
 عبد الرزاق البدوي في موقع السينما

مراجع

1947
ممثلون وممثلات مغاربة

عبد الرزاق البدوي


Skópelos, en , est la ville principale de l'île du même nom, de la mer Égée, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population de la localité s'élève à  tandis que celle de l'île compte .

L'île est située à l'est de la Grèce continentale, au nord-est de l'île d'Eubée et fait partie du district régional des Sporades, dans la périphérie de Thessalie. Elle possède un port et un petit héliport.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ville en Grèce
Sporades

Skópelos (ville)


Nicolae Negumereanu (Brașov, 4 de setembro de 1994) é um lutador profissional de artes marciais mistas romêno, que atualmente compete pelo UFC na categoria dos meio pesados.

Carreira no MMA

Ultimate Fighting Championship
Negumereanu fez sua estreia no UFC contra Saparbek Safarov em 19 de março de 2019 no UFC Fight Night: Till vs. Masvidal. Negumereanu perdeu a luta por decisão.

Devido a duas cirurgias, uma nas costas e outra no joelho, Nicolae ficou dois anos afastado do octógono.

Negumereanu enfrentou Aleksa Camur no UFC on ESPN: The Korean Zombie vs. Ige em 19 de junho de 2021. Ele venceu por decisão dividida.

Negumereanu enfrentou Ike Villanueva on em 23 de outubro de 2021 UFC Fight Night: Costa vs. Vettori. Ele venceu por nocaute no primeiro round.

Negumereanu enfrentou Kennedy Nzechukwu em sua quarta luta no UFC. Ele venceu por decisão dividida.

Cartel no MMA

|Vitória
|align=center|12–1
| Kennedy Nzechukwu
|Decisão (dividida)
|UFC 272: Covington vs. Masvidal
|05/03/2022
|align=center|3
|align=center|5:00
|Las Vegas, Nevada
|
|-
|Vitória
|align=center| 11–1
| Ike Villanueva
|Nocaute técnico (socos)
|UFC Fight Night: Costa vs. Vettori
|23/10/2021
|align=center|1
|align=center|1:18
| Las Vegas, Nevada
|
|-
|Vitória
|align=center| 10–1
| Aleksa Camur
|Decisão (dividida)
|UFC on ESPN: The Korean Zombie vs. Ige
|19/06/2021
|align=center|3
|align=center|5:00
| Las Vegas, Nevada
|
|-
|Derrota
|align=center|9–1
| Saparbek Safarov
|Decisão (unânime)
|UFC Fight Night: Till vs. Masvidal
|16/03/2019
|align=center|3
|align=center|5:00
| Londres
|
|-
|Vitória
|align=center|9–0
| Dan Konecke
|Finalização (estrangulamento brabo)
|RXF 32
|19/11/2018
|align=center|2
|align=center|0:30
| Brașov
|
|-
|Vitória
|align=center|8–0
| Kálmán Kovács
|Finalização (mata-leão)
|RXF 31
|01/10/2018
|align=center|1
|align=center|3:12
| Cluj-Napoca
|
|-
| Vitória
| align=center| 7–0
| Olutobi Ayodeji Kalejaiye
| Nocaute técnico (socos)
|RXF 29
|18/12/2017
| align=center| 2
| align=center| 3:04
| Brașov
|
|-
| Vitória
| align=center| 6–0
| Yuri Gorbenko
| Nocaute técnico (desistência)
|RXF 28
|30/10/2017
| align=center| 2
| align=center| 5:00
|  Brașov
|
|-
| Vitória
| align=center| 5–0
| Hatef Moeil
| Nocaute técnico (interrupção médica )
| Superior FC 18
|16/09/2017
| align=center| 1
| align=center| 2:35
| Ludwigshafen
|
|-
| Vitória
| align=center| 4–0
| Robert Orbocea
| Nocaute técnico (socos)
|RXF 27
|29/07/2017
| align=center| 1
| align=center| 1:55
| Piatra Neamț
|
|-
| Vitória
| align=center| 3–0
| Constantin Pădure
| Finalização (chave de braço)
|RXF 26
|25/04/2017
| align=center| 2
| align=center| 1:08
| Brașov
|
|-
| Vitória
| align=center| 2–0
| Marius Pîslaru
| Nocaute técnico (socos)
|RXF 25
|19/12/2016
| align=center| 1
| align=center| 0:57
| Ploiești
|
|-
| Vitória
| align=center| 1–0
| Alex Gavrilă
| Nocaute técnico (socos)
|RXF 24
|10/10/2016
| align=center| 1
| align=center| 0:10
| Brașov
|

Lutadores de MMA
Desportistas da Roménia

Nicolae Negumereanu


Lejanía es el vigésimo séptimo álbum de estudio de la banda chilena Inti-Illimani, publicado originalmente el 14 de julio de 1998, grabado en septiembre del año anterior y distribuido por los sellos discográficos Xenophile y Green Linnet. Este álbum nunca ha sido publicado en Chile ni Italia (país que acogió a la banda por muchos años durante el exilio).

Lejanía tiene un marcado sonido de música andina, retomando así parte del trabajo realizado por la banda en la década de 1970, en los álbumes Canto de pueblos andinos, Canto de pueblos andinos (Inti-Illimani 3) y Canto de pueblos andinos, vol. 2. Al segundo de ellos pertenece originalmente la canción «Sikuriadas», regrabada para esta ocasión. Asimismo, «Quiaqueñita» también es una nueva versión de la perteneciente al álbum Inti-Illimani de 1970.

La canción de apertura «Takoma» en algunas grabaciones en vivo publicadas más tarde aparece con el nombre de «Takakoma». Este tema posteriormente fue regrabado para el álbum Esencial de 2006.

Lista de canciones

Créditos

 Inti-Illimani

 Jorge Coulón: sicu, arpa, tiple colombiano, dulcémele a martillo, voz
 Marcelo Coulón: quena, quenacho, flautín, guitarrón mexicano, voz
 Horacio Durán: charango, ronroco, voz
 Horacio Salinas: guitarra, percusión, voz
 José Seves: guitarrón mexicano, tiple, sicu, voz
 Efren Viera: bombo, clarinete, rototom, saxofón barítono, udu
 Pedro Villagra: mandolina, sicu, zampoña, quena, quenacho, guitarra, saxofón tenor y soprano, voz

 Colaboración
 Laura Fuentes y Victoria Villalobos: voces en «La banda de Peña Herrera» y «Salake».

Referencias

Álbumes de 1998
Álbumes de Inti-Illimani
Álbumes en español

Lejanía


An Tripogon minimus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter och Ernst Gottlieb von Steudel. An Tripogon minimus in nahilalakip ha genus nga Tripogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tripogon

Tripogon minimus


Radivoj Radić (Livno, 22. siječnja 1954.) srpski je povjesničar, bizantolog, pisac i sveučilišni nastavnik.

Radić je osnovnu školu završio u Vrnjačkoj Banji, a gimnaziju u Beogradu. Diplomirao je na beogradskom Filozofskom fakultetu na katedri za povijest 1980. godine. U prosincu 1985. obranio je magistarski rad Oblasni gospodari u Vizantiji krajem 12. i u prvim decenijama 13. veka. U toku akademske godine 1985./1986. boravio je sedam mjeseci u Ateni na specijalizaciji kao stipendist grčke vlade. Doktorsku disertaciju Vreme Jovana V Paleologa obranio je u prosincu 1991. na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Na postdoktorskom usavršavanju bio je tijekom akademske godine 1997./1998. u Centru za bizantske studije »Damberton Ouks« u Washingtonu.

Na Biznatološkom institutu SANU-a zaposlen je od 1978., a trenutno obnaša dužnost zamjenika ravnatelja instituta. Od 1994. zaposlen je na Filozofskom fakultetu kao docent, a od 2007. je redovni profesor i predstojnik katedre za bizantologiju. Predaje i na Filozofskom fakultetu u Banja Luci od jeseni 1994., kao i na Filozofskom fakultetu u Nišu od jeseni 1999. godine. Na Filozofskom fakultet Sveučilišta u Prištini, s privremenim sjedištem u Kosovskoj Mitrovici, predaje povijest Bizanta i povijest Srednjega vijeka.

Do 2007. Radivoj Radić je sudjelovao na tridesetak stručnih i znanstvenih skupova u zemlji i inozemstvu te objavio preko 120 znanstvenih radova. Za knjigu Vreme Jovana V Paleologa (1332—1391) godine 1993. dobio je Oktobarsku nagradu grada Beograda za znanost. Suradnik je i Enciklopedijskog prosopografskog leksikona bizantske povijestii civilizacije koji se izdaje u Ateni, kao i član redakcije Zbornika radova Bizantološkog instituta (ZRVI) i Srpskog komiteta za bizantologiju. Bio je i gostujući profesor na Pravoslavnom bogoslovnom fakultetu u Beogradu.

Pored akademske karijere, Radić se naročito bavi i popularizacijom povijesnih znanosti i posebno bizantske povijesti i kulture.

Djela
(odabrana biliografija)

 Oblasni gospodari u Vizantiji krajem 12. i u prvim decenijama 13. veka., ZRVI 24—25. (1986), 151—290.
 Vreme Jovana V Paleologa (1332—1391), Beograd, 1993.
 Strah u poznoj Vizantiji 1180—1453, I — II, Beograd, 2000.
 Iz Carigrada u srpske zemlje, Studije iz vizantijske i srpske istorije, Beograd, 2003.
 Srbi pre Adama i posle njega, Istorija jedne zloupotrebe: Slovo protiv "novoromantičara", Beograd, 2005. (drugo dopunjeno izdanje).
 Vizantija, purpur i pergament, Evoluta, Beograd, 2006.
 Carigrad, priče sa Bosfora, Evoluta, Beograd, 2007.
 Vizantija i Srbija, Stubovi kulture, Beograd, 2010
 Konstantin Veliki, nadmoć hrišćanstva, Evoluta, Beograd, 2010.
 Romejski svet - kratka istorija svakodnevnog života u Vizantiji, Zavod za izdavanje udžbenika, Beograd, 2012.
 Stari Sloveni, Kreativni centar, Beograd, 2011.
 ''Srednjovekovni putovođa, JK Službeni glasnik, Beograd, 2011.
 Strah u poznoj Vizantiji 1180-1453,Evoluta, Beograd, 2014., II. izdanje
 Drugo lice Vizantije - nekoliko sporednih tema, Evoluta, Beograd, 2014.

Izvori

Životopisi, Livno
Srbijanski povjesničari

Radivoj Radić


Le Tre fiamme est une lampe plafonnier conçu en 1946 par l'architecte italien Gualtiero Galmanini.

Descriptif
Le lustre à trois flammes est l'une des premières œuvres italiennes de design industriel réalisées sur commande, il est créé en bois, laiton et corde, avec trois abat-jour lanterne en verre opale.

Articles connexes
 Gualtiero Galmanini
 Triennale de Milan

Notes et références

Objet du design industriel en Italie
Tre Fiamme

Tre fiamme


Sevgi Soysal (30 Eylül 1936, Bakırköy, İstanbul - 22 Kasım 1976, İstanbul) Türk yazardır.

Yaşamı
1936 yılında İstanbul'da doğdu. Babası, Selanik göçmeni bir aileden gelen Ali Mithat Yenen, annesi Alman bir hanım olan Anneliesse Rup'tur (evlendikten sonra Aliye adını aldı).  Sevgi Soysal, ailenin altı çocuğundan üçüncüsü idi. Ağabeyi Kaya Yenen, ablası Gönül Öney ve kardeşleri Duygu Aykal, İzzet Yenen ve Mine Kazmaoğlu'dur. 1935'te babası Stuttgart Teknik Üniversitesi Mimarî ve Şehircilik Bölümü'nden mezun olduktan sonra ailesi Türkiye'ye yerleşmişti. Çocukluğu Ankara'da Selanik Caddesi ile Yenişehir semtinde geçti. İki yaşından itibaren yaşamaya başladığı Ankara ve annesinin Alman kimliği onun yazarlık serüveni üzerinde çok büyük etkiler bıraktı.

Liseyi Ankara Kız Lisesinde okudu. Lisans eğitimini Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi (DTCF) Arkeoloji bölümünde okumaya başladı ve  DTCF'den mezun olmadan önce burada tanıştığı Özdemir Nutku ile evlendi. Soysal'ın Özdemir Nutku ile evliliğinden Korkut isimli bir oğlu oldu.

İkinci evliliğini Başar Sabuncu ile; üçüncü ve son evliliğini Anayasa profesörü Mümtaz Soysal ile yaptı. Mümtaz Soysal ile evliliğinden Defne ve Funda isimlerinde iki kızı oldu.

1975 yılında meme kanseri tanısı kondu. 22 Kasım 1976'da öldü.

Eserleri

Romanları
 Yenişehir'de Bir Öğle Vakti
 Yürümek
 Şafak
 Hoş Geldin Ölüm (Ölümünden Sonra)

Hikâyeleri
 Tutkulu Perçem
 Tante Rosa
 Barış Adlı Çocuk

Anıları
 Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu
 Hoş Geldin Ölüm

Makale
 Bakmak

Çevirileri

 Andorra - Max Frisch
 Arturo Ui'nin Önlenebilir Tırmanışı - Bertolt Brecht
 Godot Geldi - Miodrag Bulatovic
 Dimitrof - Hedda Zinner
 Beş Paralık Roman - Bertolt Brecht

Ödülleri

 1976 - Sanat Sevenler Derneği - En İyi Çeviri, "Dimitrof" adlı yapıtın çevirisiyle

Kaynakça

1936 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
1976 yılında ölenler
Meme kanserinden ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
20. yüzyıl Türk roman yazarları
Ankara Üniversitesinde öğrenim görenler
Göttingen Üniversitesinde öğrenim görenler
Türk sosyalistler
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Alman asıllı Türkler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Sevgi Soysal


الدَحْرَة قرية تقع في معتمدية سجنان بولاية بنزرت بالشمال التونسي، على الطريق الجهوية رقم 58.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية سجنان.
 ولاية بنزرت.

دحرة

الدحرة


Frances Ann McBroom Thompson (Brownwood, Texas,  – ) foi uma matemática estadunidense, autora de livros didáticos que se tornou professora na Texas Woman's University.

Formação
Frequentou a Brownwood High School, com graduação cum laude após três anos de estudo na Abilene Christian University em 1963. Obteve um mestrado em matemática na Universidade do Texas em Austin em 1967, e completou um doutorado em educação matemática na Universidade da Geórgia em 1973.

Lecionou matemática no ensino fundamental e médio, e se juntou ao corpo docente da Texas Woman's University por volta de 1983, aposentando-se como professora titular em 2009. Trabalhou em programas estaduais para melhorar a formação de professores no Texas e serviu como um avaliadora do National Council of Teachers of Mathematics. Além de ensinar matemática, foi uma professora frequente de aulas de escola bíblica através de sua igreja.

Morreu vitimada por câncer em 23 de abril de 2014.

Livros
Thompson foi autora de vários livros sobre matemática e estudo da Bíblia, incluindo:
Five-Minute Challenges for Secondary School (Activity Resources, 1988)
More Five-Minute Challenges for Secondary School (Activity Resources, 1992)
Hands-On Algebra! Ready-to-Use Games and Activities for Grades 7—12 (Prentice-Hall, 1998)
Ready-to-Use Math Proficiency Lessons & Activities (Wiley, 2003)
Math Essentials: Lessons and Activities for Test Preparation (Wiley, 2005)

Referências

Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Alunos da Universidade do Texas em Austin

Frances McBroom Thompson


Fanula Papazoglu (în , în , Fanoula Papazoglou; ) a fost un savant clasic iugoslav și sârb de origine aromână, epigraf și academician. Ea a fost expert în istoria antică a Balcanilor. A fondat Centrul pentru epigrafie antică și numismatică din Belgrad în 1970.

Biografia
Papazoglu s-a născut în Bitola , Regatul Serbiei (azi Macedonia de Nord), într-o familie greco-aromână. A terminat liceul (1936) la Bitola, înainte de a participa la Facultatea de Filosofie a Universității din Belgrad , unde studiază filologia clasică, istoria antică și arheologia. În timpul ocupației Axei din Serbia, a sprijinit partizanii iugoslavi ca membru al organizației studențești, a petrecut un an în lagărul de concentrare din Banjica din 1942 până în 1943.

A absolvit Facultatea de Filosofie în 1946 și a lucrat la Facultatea de Filosofie din cadrul Facultății de Istorie Antică din 1947. Teza ei de doctorat, intitulată Makedonski gradovi u rimsko doby ("Orașele macedonene în perioada romană"), a fost susținută în 1955. A devenit profesor în 1965.

La 21 martie 1974 a fost aleasă membru corespondent al Academiei Sârbe de Științe și Arte (SANU) și a devenit membru titular la 15 decembrie 1983.

La Universitatea Belgrad, Papazoglu s-a întâlnit și s-a căsătorit cu proeminentul bizantolog iugoslav de origine rusă, Gheorghi Ostrogorski, cu care va avea o fiică - Tatyana și un fiu - Aleksandar. Papazoglou s-a retras în 1979. A murit la Belgrad în 2001.

Lucrări
 Makedonski gradovi u rimsko doby ("Orașele macedonene în perioada romană"), 1955, teză de doctorat
 Prilozi istoriji Singidunuma i srednjeg Podunavlja Gornje Meje , 1957
 Makedonski gradovi u rimsko doba , 1957
 Srednjobalkanska plemena u predrimsko čas (Triburile din Balcanii Centrali în perioada preromană), 1969, 1978
 Rimski građanski ratovi , 1991
 Istorija helenizma (Istoria elenismului), 1995

Premii
 Premiul Octombrie al orașului Belgrad
 Premiul 7 iulie (7 iulie)

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1917
Decese în 2001
Istorici din secolul al XX-lea
Oameni din Belgrad
Oameni din Bitola
Aromâni

Fanula Papazoglu


A Small Killing  is a graphic novel by Alan Moore, published in 1991. It was illustrated by Oscar Zárate. The book has been published by a number of companies and in 2003 it was reprinted by Avatar Press.

Publication history
The graphic novel has been released a number of times:

A Small Killing:
 VG Graphics, 96 pages, 1991, paperback, , hardback,
 Dark Horse Comics, 96 pages, 1993, paperback
 Avatar Press, 104 pages, 2003, paperback, , hardcover,

Plot summary
A Small Killing is a novel which looks inward, examining the images of one man's inner world. The protagonist is an ad company executive looking for inspiration for his latest project. This character is rather the apotheosis of 1980s culture and serves as commentary of it. Seeking inspiration for the above-mentioned project he returns to his home town to confront his perceptions of the past and  himself.

Awards
1994: Won "Best Graphic Album--New" Eisner Award

Notes

References

1991 comics debuts
1991 graphic novels
Dark Horse Comics graphic novels
Avatar Press titles
Eisner Award winners for Best Graphic Album: New

A Small Killing


Makarije Veliki ili Makarije Egipatski (grčki: Ὅσιος Μακάριος ο Ἀιγύπτιος, Osios, Makarije Egipćanin 300. – 391.) bio je egipatski kršćanski redovnik i pustinjak. Poznat je i kao Makarije stariji, Makarije Veliki i Svjetiljka Pustinje.

Život
Makarije je rođen u Gornjem Egiptu. Kasnija tradicija navodi da je njegovo rodno mjesto u selu Šabšer
(Shanshour), u Al Monufia guvernoratu, Egipat oko 300. godine. U jednom periodu prije njegove težnje da postane asketa Makarije je živio od krijumčarenja salitre u blizini Nitrije, zanat koji ga je naučio kako preživjeti putujući po bespućima toga područja.

Sveti Macarije je bio poznat po svojoj mudrosti. Njegovi prijatelji i bliski rođaci nazvali su ga Paidarion Geron (grčki: Παιδάριον Γερών, koji je nastao kao Paidiogeron Pidar Yougiron), što bi u slobodnom prijevodu značilo "stari mladić", tj. "mladić s mudrošću staraca".

Po želji roditelja, Makarije je stupio u brak, ali nije imao sreće jer je nedugo poslije ostao udovac. Nakon što je pokopao svoju ženu, Makarije je rekao: "čuvaj se Makarije i brini se za svoju dušu. Vrijeme je da napustiš svjetovni život." Ubrzo nakon toga odlaze i njegovi roditelji.
Makarije je kasnije podijelio svoj novac siromašnima i potrebitima. Našao je učitelja u iskusnom Starcu, koji je živio u pustinji nedaleko od sela. Starac je prihvatio mladića, vodio ga u duhovnoj znanosti promatranja, pažnje, posta i molitve i naučio ga rukotvorini izrade košara. Vidjevši njegove vrline, stanovnici njegovog sela su ga odveli biskupu Ašmonu  koji ga je zaredio u svećenika. Nekoliko godina kasnije, izvjesna trudnica ga je optužila da ju je obeščastio. Makarije se nije ni pokušao braniti nego je prihvatio optužbu u tišini i molitvi. Međutim, kada se približilo vrijeme da rodi, njezin je porod postao izuzetno težak. Nije se uspjela poroditi dok nije priznala Makarijevu nevinost. Došlo je mnoštvo ljudi koji su tražili njegov oprost od grijeha, ali Makarije je pobjegao u Natronsku pustinju kako bi izbjegao svu svjetovnu slavu.Dok je bio u pustinji posjetio je Antuna Velikog i naučio od njega zakone i pravila monaštva. Kad se vratio u Sketsku pustinju u dobi od četrdeset godina, preuzeo je ovu redovničku zajednicu i njome upravljao sve do kraja svog života. Deset godina nakon što je otišao u pustinju, postao je praktični svećenik.
Rimski car Istoka Valens je na jedan kratak period izgnao Makarija na otok na Nilu,
zajedno sa svetim Makarijem iz Aleksandrije, za vrijeme spora oko doktrine Nicejskog vjerovanja.
Međutim, obojica su bili žrtve vjerskog progona sljedbenika tadašnjeg biskupa Lucija Aleksandrijskog. Tijekom njihovog boravka na otoku kćer jednog poganskoga svećenika se teško razbolila. Mještani otoka su vjerovali su da je opsjednuta zlim duhom. Oba sveca su došla i molila se nad kćerkom što je rezultiralo čudesnim ozdravljenjem. Paganski narodi otoka bili su toliko impresionirani i zahvalni da su prestali sa štovanjem poganskih Bogova, pa su sagradili kršćansku crkvu. Kad se vijest o tome došla do cara Valense i biskupa Lucija Aleksandrijskog, odmah su dozvolili obojici muškaraca da se vrate svojoj kući. Na povratku kući 13. dana mjeseca Paremhata, dočekalo ih je mnoštvo redovnika Nitrijske pustinje, među kojima su bili sv. Pishoj i sv. Ivan Patuljasti.

Smrt i relikvije

Makarije je umro u dubakoj starosti godine 391. AD. Nakon njegove smrti, mještani iz njegovog sela Šabšir ukrali su tijelo i u svome selu izgradili veliku crkvu u kojoj su ga sahranili. Papa Mihovil V. Aleksandrijski (1145. – 1146.) donio je relikvije sv. Makarija natrag u Nitrijsku pustinju na 19. dana mjeseca Mesori. Danas se tijelo sv. Makarija nalazi u samostanu koji je njemu posvećen, samosatnu sv. Makarija Velikog u Egiptu.

Djela

Pedeset duhovnih homilija pripisano je Makariju nekoliko generacija nakon njegove smrti, a ti su tekstovi imali široko
rasprostranjen i znatan utjecaj na istočno monaštvo kao i na mnogo kasniji protestantski pijetizam. To je bilo osobito u kontekstu rasprave o "izvanrednim darovima" Duha Svetoga u postapostolskom dobu, jer su Makarijeve homilije mogle
poslužiti kao dokaz koji ide u prilog apostolskoj potvrdi "čudotvornih"  darova pneumate koja bi uključila iscjeljenja, vizije, egzorcizam itd. Homiliji Makarija su na taj način uticali na skupine Pietista; od franjevačkih Duhovnika (Zapada) do pravoslavne redovničke prakse, od Johna Wesleya do modernog karizmatskog kršćanstva.
Međutim, moderni patrologijski učenjaci su utvrdili da nije vjerojatno da je Makarije egipatski bio autor tih homlija. Identitet stvarnog, ili vjerojatnog autora tih pedeset duhovnih homilija nije definitivno utvrđen, iako je iz izjava u njima očito da je autor bio iz Gornje Mezopotamije, gdje je rimsko carstvo graničilo sa Sasanidskim perzijskim carstvom i da nisu pisani kasnije od 534. AD.
Pored propovijedi, nekoliko je pisama pripisano Makariju. Genadije Skolastik prepoznaje samo jedno stvarno pismo (epistal) Makarija, koje je upućeno mlađim redovnicima. Prvo pismo, pod nazivom "Ad filios Dei", može doista biti pravo pismo Makarija egipatskog, kojeg spominje Genadije, ali druga pisma vjerojatno nisu Makarijeva. Drugo pismo, takozvano "Veliko pismo", koje je koristio Institut Kršćanstva, De instituto christiana, Grgura iz Nise, koje je pisano cca. 390. AD čiji stil i sadržaj upućuju na to da je njegov autor vjerojatno isti anonimni Mezopotamac koji je napisao pedeset duhovnih homilija. Sedam takozvanih Opuscula ascetica koje se pod njegovim imenom uređivao francuski jezuit i učenjak Pierre Possinus (Pariz, 1683.) samo su kasnije kompilacije iz propovijedi koje je izradio Simeon Logotet, koji je vjerojatno identičan Simeonu Metafrastu (950.). Učenja Makarija karakteriziraju jak pneumatički naglasak koji blisko isprepliće otkupiteljski rad Isusa Krista (kao "Duh Kristov") s nadnaravnim djelovanjem Duha Svetoga.
Ovaj "pneumatički" poticaj u duhovnim homilijama često se naziva "mističnim" i kao takav je duhovni modalitet razmišljanja koji ga je privukao kršćanskim misticima svih dobnih skupina, iako se, s druge strane, u svojoj antropologiji i soteriologiji često približava stajalištu sv. Augustina. Određeni dijelovi njegovih propovijedi potvrđuju čitavu
izopačenost čovjeka, dok drugi postuliraju slobodnu volju, čak i nakon pada Adama, i pretpostavljaju tendenciju kretanja prema vrlinama, ili, u polupelagijanskom modelu, pripisuju čovjeku moć da postigne stupanj pripravnosti na kojem će primiti spasenje.

Naslijeđe i samostan

Sv. Makarije se štuje kao svetac u pravoslavnim, orijentalnim
pravoslavnim i rimokatoličkim crkvama.
Makarije iz Egipta je osnovao samostan koji nosi njegovo ime, samostan sv. Makarija
Velikog, a kojega redovnici naseljavaju u kontinuitetu sve od njegovog osnutka u 4. stoljeću pa do danas.
Lice Makarija je bilo divno osvijetljeno milošću i to u onoj mjeri u kojoj su mnogi očevi svjedočili da mu lice čak svjetluca u mraku, pa je tako postao poznat i kao "svjetleća lanterna". Ovaj je opis prebačen u njegov samostan, pa se tako zvao "blještava svjetiljka divljine" ili "svjetleći samostan", što je predstavljalo mjesto od velike mudrosti i stalne molitve. Danas pripada koptskoj pravoslavnoj crkvi.Ponekad se cijela Nitrijska pustinja naziva Pustinja Makarija,
jer je bio pionirski redovnik u regiji. Ruševni otaci mnogobrojnih samostana na ovom prostoru gotovo potvrđuju lokalnu tradiciju da je broj Makarijevih samostana bio jednak broju dana i godini.

Izvori

Vanjske poveznice
Velečasni Makarije Veliki
Makarije Veliki
Makarije Veliki Egipatski
Greek Opera Omnia by Migne Patrologia Graeca with Analytical Indexes

Sveci

Makarije Veliki


Dumitru Holom (n. 1853, Idiciu – d. 16 aprilie 1924, Nazna) agricultor – membru în comitetul Reuniunii de înmormântare din Nazna, președinte al Comitetul de cenzuri la Banca Populară Poporul

Date biografice
Locul și data nașterii :Idiciu, jud Mureș 1853
Studii: patru clase primare
Agricultor, membru în comitetul Reuniunii de înmormântare din Mazna,Micești,Sâncraiu de Mureș și Cornățel.Între 1919-1924 este primar în Nazna și președinte al Comitetului de cenzori la Banca populară "Poporul". A decedat la Nazna, la 16 aprilie 1924.

Note

Legături externe

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1853
Decese în 1953
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Dumitru Holom


Belgrad ( ,  / Bélighrad (Bélergad)), Sırbistan'ın başkenti ve en büyük şehridir. Tuna ve Sava nehirlerinin birleştiği platoda yer almakta olup 1,2 milyonluk merkez nüfusu ve 1,65 milyondan fazla metropolitan nüfusuyla Güneydoğu Avrupa'nın en büyük şehirlerinden biri olan kentin adı Beyaz Şehir anlamına gelmektedir. İdari olarak yüzölçümü 3.222,68 km² olan ve ülkenin %3,6'sını kaplayan kent, ülke nüfusun yaklaşık %22,5'ini barındırır.

Belgrad'ın kurulduğu alan, Prehistorik Avrupa'nın en büyük kültürlerinden olan Vinča kültürünün MÖ 6. yüzyıl dolaylarında doğduğu yerdir. Antik dönemde kentin bulunduğu alanda bir Trak-Dak kabilesi olan Singiler yerleşmişken MÖ 279'dan sonra bölgeye gelen Keltler buranın adını Singidūn olarak değiştirdi. Roma İmparatoru Augustus tarafından fethedilerek 2. yüzyılın ortalarında şehir hakları ile ödüllendirilen Belgrad 520'li yılların başlarında sürekli olarak Slav akınına uğradı. Stratejik konumu nedeniyle kent antik çağda sayısız Doğu ve Batı ordusunun 115 savaşına sahne oldu ve tarih boyunca 44 kez yerle bir edildi. Orta Çağ süresince Bizans İmparatorluğu, Franklar, Birinci Bulgar Devleti, Macaristan Krallığı ve Sırp Despotluğu hâkimiyetine giren kent 1521'de Osmanlı İmparatorluğu hâkimiyetine girerek bir sancak hâline getirildi ve devletin Avrupa'daki toprakları ile tüm Avrupa'nın en büyük şehirlerinden biri oldu. Kentin büyük bölümü Avusturya-Osmanlı savaşlarında zarar gördü ve bir müddet sonra hâkimiyeti Habsburg Monarşisi'ne geçti. Kentin Sırbistan'ın başkenti unvanını tekrar kazanması Sırp İsyanları sonucunda 1841'de gerçekleşse de şehrin kuzeyi Habsburg Monarşisi'nde kaldı ve 1918'de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu dağılana kadar kent 2 parça hâlinde varlığını sürdürdü. Birleşik kent 1918'de Yugoslavya'nın başkenti ilan edildi ve 2006'da ülke tamamen dağılana kadar da bu durumunu sürdürdü.

Günümüzde özerk bir yönetime sahip olan Belgrad'ın Sırbistan'ın idari yapılanmasında özel bir konumu vardır. Metropolitan kent alanı 17 belediyeye ayrılır ve her biri kendine özgü bir yerel konseye sahiptir.

Tarih

Tarih öncesi

Zemun'da bulunan yontma taş aletler Belgrad civarının eski taş ve orta taş çağlarında avcı ve toplayıcı topluluklara ev sahipliği yaptığını gösterir. Bu aletlerin bir bölümü modern insanlardansa Neandertallerle özdeşleşen Musteryen tipindedir. Bölgede ayrıca 50.000 ile 20.000 yıl öncesine tarihlenen Orinyasiyen ve Gravetyen aletler bulunmuştur.

Tarımla uğraşan toplulukların bölgeye ilk yerleşimi MÖ 6200 ile 5200 yılları arasında Neolitik Starčevo kültürü ile olmuştur. Belgrad ve civarında kültüre ait birçok kazı alanı vardır, bunlar arasında kültürün adını taşıyan Starčevo da vardır. Starčevo kültürü MÖ 5500-4500 yılları arasında yerini adını yine bölgedeki Vinča-Belo Brdo'dan alan daha gelişmiş bir tarım kültürü olan ve Starčevo kültürünün etkisiyle ortaya çıkan Vinča kültürüne bırakmıştır. Vinča kültürü birçoğu tarih öncesi Avrupa'nın en büyüklerinden olan kurdukları büyük yerleşimlerle tanınır. Vinča Leydisi adlı insan biçimli buluntu, Avrupa'nın ilk işlenmiş bakır objesi olarak bilinir. Bazı bilginlere göre tarih öncesi Vinča sembolleri, alfabenin bilinen ilk formudur.

Antik tarih
Tarih öncesi Balkanlardaki Traklar ve Daçyalılar Roma'nın bölgeyi fethine kadar bölgeyi yönetmiştir. Trako-Daçyalı Singi kabilesinin ikamet ettiği bölge, 279 yılındaki Kelt istilasında Skordiskler tarafından ele geçirildi ve "Singidūn" (dūn, kale) olarak adlandırıldı. 34-33 yılları arasında Silanus tarafından yönetilen Roma ordusu kente geldi. Kentin adı 1. yüzyılda Romalılarca Singidunum yapıldı, 2. yüzyılın ortalarında kent Roma otoritelerince municipium ilan edildi ve yüzyılın sonunda tam teşekküllü bir coloniaya (en yüksek düzeyde Roma şehri) evrildi. İlk Hristiyan Roma İmparatoru olan "Büyük Konstantin" olarak da bilinen I. Konstantin'in modern Sırbistan'da bir bölgede doğmuş olmasıyla birlikte Hristiyanlığı dirilten Roma İmparatoru Flavius Iovianus da Singidunum'da doğmuştur. Jovian selefi Julianus dönemindeki geleneksel Roma dininin yükselişine son vererek Hristiyanlığı Roma İmparatorluğunun resmî dini olarak tekrar ilan etti. 395 yılında bölge Bizans İmparatorluğu hâkimiyetine geçti. Singidunum'dan sonra Sava kıyısında bir Kelt şehri olan Taurunum (Zemun) bulunuyordu ve Roma ve Bizans zamanından beri "ikiz kardeş" olarak anılan kentler bir köprüyle birbirine bağlandı.

Orta Çağ

442 yılında Hun İmparatoru Atilla tarafından tahrip edilen kent, 471 yılında Yunanistan'a doğru ilerleyen Büyük Teoderik tarafından alınır. Ostrogotların İtalya'ya gitmek için bölgeden ayrılmasıyla kent Gepidler tarafından alınır ve 539 yılında tekrar Bizans hâkimiyetine geçer. 577 yılında 100.000 kadar Slav Trakya ve Illyricum'a akın etmiş, kentleri yağmalamış ve kentlerin bir bölümüne yerleşmiştir. Kent 582 yılında Avar hükümdarı I. Bayan tarafından ele geçirilmiştir. Bizans kaynağı De Administrando Imperioya göre Beyaz Sırplar ana yurtlarına dönerken Belgrad'da durmuş, Stratigostan toprak talep etmiş, Adriyatik'e uzanan batıda toprak edinmiş ve İmparator Herakleios'a (610-641) bağımlı olmak kaydıyla bölgeyi yönetmişlerdir. Avarlar 9. yüzyılda Franklar tarafından yıkılınca, Taurunum Frank ülkesine katılıp Malevilla adını alırken, Singidunum Bizans egemenliğine geri dönmüştür. 878 yılında şehir ilk kez Birinci Bulgar Krallığı tarafından Beligrad olarak anılmıştır. 4 yüzyıl boyunca şehir Bizans İmparatorluğu, Macaristan Krallığı ve Birinci Bulgar Krallığı arasında savaşlara sahne olmuştur. II. Basileios (976-1025) şehirde bir garnizon kurmuştur. Birinci ve İkinci Haçlı seferinde orduların konakladığı kent; Üçüncü Haçlı seferinde Friedrich Barbarossa ve 190.000 haçlı askeri Belgrad'ı harap olmuş gördüler.

Stephen Dragutin (1276-1282), kayınpederi Macar Kralı V. István aracılığıyla kenti 1284'te boyundurluğu altına almış ve Srem Krallığı'nın başkenti yapmıştır. Dragutin, tarihte Belgrad'ı yöneten ilk Sırp kralı olarak bilinir. 1371'deki Çirmen Muharebesi'ni takiben 1389'da yapılan I. Kosova Muharebesi'yle birlikte Sırp İmparatorluğu, güney topraklarını fetheden Osmanlı İmparatorluğu karşısında parçalanmaya başlamıştır. Buna karşın başkenti Belgrad olan Sırp Despotluğu yönetimindeki kuzey toprakları direnmeye devam etmiş, kent Sırp prensi Lazar Hrebeljanović'in oğlu despot Stefan Lazarević zamanında bir gelişme kaydetmiştir. Lazarević, surları ve sadece despota ait kulesi olan bir kale inşa ettirmiş ve şehrin antik surlarını onartarak Osmanlılara neredeyse 70 yıl boyunca karşı koyabilmiştir. Onun zamanında şehir Osmanlı hâkimiyetinden kaçan sayıları 40.000-50.000 olduğu düşünülen birçok Balkan kökenli insana sığınak olmuştur.

1427'de Stefan'ın halefi Đurađ Branković Belgrad'ı Macarlara vermek zorunda kaldı ve Smederevo yeni başkent yapıldı. Hükmü süresince Osmanlı İmparatorluğu, Sırp Despotluğu'nun çoğu bölgesine hâkim oldu ve Belgrad başarısızlıkla sonuçlanan ilk Osmanlı kuşatmasına 1440'ta ve ikincisine 1456'da sahne oldu. Osmanlı'nın Orta Avrupa'ya ilerlemesine engel teşkil eden Belgrad 1456'da 100.000 Osmanlı askeri tarafından kuşatılmış, Hristiyan komutan János Hunyadi komutasındaki ordular şehri II. Mehmed'e karşı savunmuştur. Bu savaş birçokları tarafından "Hristiyanlığın kaderinin kararı"nı vermiş; Papa III. Callixtus tarafından zafer anısına Hristiyan dünyası boyunca öğle çanı çalınması emredilmiştir.

Türk hâkimiyeti ve Avusturya istilaları

29 Ağustos 1521 tarihinde kent Osmanlı Padişahı I. Süleyman önderliğindeki Osmanlı kuvvetleri tarafından fethedildi. Şehir bu vesileyle yerle bir oldu ve neredeyse bütün Ortodoks Hristiyan nüfus İstanbul'a, bugün Belgrad ormanları olarak bilinen bölgeye gönderildi. Belgrad bu dönemde Osmanlı Avrupası'nda İstanbul ile birlikte 100.000 nüfusu aşan 2 şehirden biriydi ve bir sancak hâline getirildi. Türk hâkimiyetiyle birlikte Osmanlı mimarisi bölgede ilk eserlerini vermeye başladı, birçok cami inşa edildi ve şehirdeki oryantal etki güçlendirildi. Türk seyyah Evliya Çelebi'nin 1660 yılında bildirdiğine göre şehirde kamu binaları dışında yaklaşık 7000 ev, 7 hamam, 6 kervansaray, 217 mescit ve camii bulunmaktaydı. Şehirdeki camiilerin birçoğu 1806'daki Sırp ayaklanması sırasında hasar görmüş, Sırp yazar Joakim Vujic 1826'da başka eserlerin yanı sıra çoğu yakılan veya yıkılan 30 kadar camii listelemiştir. Günümüzde Belgrad'da ibadete açık tek cami olarak Bayraklı Camii bulunmaktadır.

1594'teki Banat İsyanı Türkler tarafından bastırıldı. Sadrazam Koca Sinan Paşa Vračar Yaylası'ndaki Aziz Sava'nın kalıntılarının ateşe verilmesini emretti ve 20. yüzyılda Aziz Sava Katedrali bunu anmak için inşa edildi.

Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu prensleri II. Maximilian, Savoy Prensi Eugen ve mareşal Baron Ernst Gideon von Laudon önderliğinde Habsburg Monarşisi tarafından 1688-1690, 1717-1739, 1789-1791 yılları arasında 3 kez işgal edildi ve her seferinde Osmanlılar tarafından geri alındı. Bu dönem boyunca kent iki büyük göç dalgasından etkilendi. Patrik önderliğindeki yüz binlerce Sırp, Avusturyalılar ile birlikte Habsburg İmparatorluğu sınırları içine çekilerek bugünkü Vojvodina ve Slavonya topraklarına göçtüler.

Bağımsız Sırbistan'ın başkenti
Birinci Sırp Ayaklanması boyunca Sırp devrimciler kenti 8 Ocak 1807'den 1813'te Osmanlı İmparatorluğu'nun geri almasına kadar ellerinde tuttu. 1815'teki İkinci Sırp Ayaklanması'ndan sonra Sırbistan 1830'da Bâb-ı Âli tarafından yarı bağımsız olarak tanındı. 1841'de Prens III. Mihailo Obrenović, başkenti Kragujevac'tan Belgrad'a taşıdı. Mayıs 1868'de Prens Mihailo kuzeni Anka ile birlikte taşra evine giden parkta arabasına binerken öldürüldü.

1878'de Sırbistan Prensliği'nin tam bağımsızlığına kavuşması ile birlikte ülke 1882'de Sırbistan Krallığı adını aldı ve Belgrad bir kez daha Balkanların anahtar kenti konumuna yükselerek hızla büyüdü. Bununla birlikte Sırbistan koşulları bir tarım ülkesi konumunu korudu ve ülkenin ikici büyük kenti Niş'e bir demiryolu hattı döşenmesine rağmen 1900'da başkentin nüfusu sadece 70.000 kadardı (aynı yıl ülke nüfusu yaklaşık 1,5 milyondu). 1915'e kadar kent nüfusu 80.000'e ulaştı ve I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi ile Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yönetimindeki Zemun hariç 100.000'i aştı.

I. Dünya Savaşı ve kentin birleşmesi

Gavrilo Princip tarafından 28 Haziran 1914'te Saraybosna'da gerçekleştirilen suikast sonucu Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ın ölmesiyle Avusturya-Macaristan Sırbistan'a savaş ilan etmiş, bu da I. Dünya Savaşı'nın çıkmasına neden olmuştur. Savaşın çıkması sonucu Balkanlarda gerçekleşen saldırıların çoğu Belgrad çevresinde gerçekleşmiştir. 29 Haziran 1914'te Avusturya-Macaristan monitörleri tarafından bombalanan Belgrad, 30 Kasım tarihinde Oskar Potiorek önderliğindeki Avusturya-Macaristan Ordusu tarafından alınmıştır. 15 Aralık'ta Mareşal Radomir Putnik önderliğindeki Sırbistan kuvvetleri tarafından geri alınan kent, uzun savaşlar sonucu yerle bir edilmiş ve 6-9 Ekim 1915 tarihleri arasında Feldmareşal August von Mackensen önderliğinde Alman ve Avusturya-Macaristan kuvvetlerine geçmiştir. Kent özgürlüğüne ancak Fransız Louis Franchet d'Espérey ve Sırp I. Aleksandar önderliğindeki kuvvetler tarafından 5 Kasım 1918'de kavuşmuştur. Savaştan sonra Belgrad, 1929 yılında Yugoslavya Krallığı adını alacak yeni Sırp, Hırvat ve Slovenlerin Krallığının başkenti oldu. Yeni krallık alt birim olarak banovinalara bölünmüşken Belgrad, Zemun ve Pančevo ile birlikte ayrı bir idari birim oluşturdu.

Bu dönemde kent hızla gelişen kayda değer bir modernizasyona sahne oldu. Kentin nüfusu Avusturya-Macaristan'dan kazanılan Zemun'un eklenmesiyle 1931 yılında 239.000'e, 1940'ta 320.000'e yükseldi. Kent nüfusu 1921-1948 yılları arasında yıllık ortalama %4,08 artış gösterdi. 1927 yılında ilk havaalanına kavuşan kent, 1929'da ilk radyo istasyonu ile tanıştı. Tuna'nın iki yakasını birleştiren ilk Pančevo Köprüsü 1935 yılında açıldı. Daha sonra yıkılan bu köprü çeşitli onarımlar gördükten sonra 1946 yılında tekrar açılmıştır.

II. Dünya Savaşı

25 Mart 1941'de hükûmet naibi Prens Pavle Yugoslavya'yı II. Dünya Savaşı'nda tarafsız tutmaya çalışırken Tripartite Paktı'nı imzalayarak Mihver Devletleri'nin yanında saf tutmuştur. Bu durum kentte protestolara neden olmuş, Hava Kuvvetleri Komutanı General Dušan Simović, II. Petar'ın yönetimi devralacak yaşa eriştiğini beyan ederek bir askerî darbe düzenlemiştir. Olaydan kısa süre sonra kent, 6 Nisan 1941'de Luftwaffe tarafından ağır bir şekilde bombalanmış, 24.000 kadar kişi ölmüştür. Bunun ardından Yugoslavya, Nazi Almanyası, İtalya Krallığı, Macaristan ve Bulgaristan kuvvetleri tarafından işgal edilmiş, kent Zemun'a kadar olan doğusu dahil Nazi devleti Hırvatistan Bağımsız Devleti'ne katılmıştır. Belgrad böylelikle General Milan Nedić tarafından yönetilen "Nedić rejimi"nin merkezi olmuştur.

1941'in yazı ve sonbaharında gerilla kuvvetlerinin saldırılarına misilleme olarak Sırbistan Alman Askerî Valiliği Generali Franz Böhme komutasındaki Almanlar kent sakinlerine, özellikle Yahudi topluluğuna yönelik birçok katliam yapmıştır. Böhme, yönetimi öldürülen her Alman'a karşılık 100 Sırp ya da Yahudi öldürülmesi konusunda zorladı. Belgrad'daki direniş 1941 ile tutuklandığı 1943 arası Žarko Todorović önderliğinde yönetilmiştir.

Kent, Almanya ve Mihver Devletleri'nce iki kez bombalanan Rotterdam'daki gibi 16 Nisan 1944'te bu kez de Mihver Devletleri tarafından bombalandı ve yaklaşık 1000 kişi öldü. Bombalama Ortodoks Paskalyasına denk getirilmiştir. Kentin büyük bölümü 20 Ekim 1944'te Kızıl Ordu ve Yugoslav Partizanları'nca kurtarılana dek Alman işgalinde kalmıştır. 29 Kasım 1945'te Mareşal Josip Broz Tito Yugoslavya Federal Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşunu Belgrad'da ilan etmiş, ülkenin adı 7 Nisan 1963'te Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti olarak değiştirilmiştir. Eski gizli polise göre Belgrad'da politik nedenlerle işkenceye uğrayan kişi sayısı 10.000'dir.

II. Dünya Savaşı sonrası
Savaş sonrası dönemde Belgrad önemli bir endüstri merkezi olarak gelişen yeni Yugoslavya'nın başkenti olarak hızla büyümüştür. 1948'de Novi Beograd'ın yapımına başlanmış, 1958'de Belgrad'ın ilk televizyon istasyonu yayın yapmaya başlamıştır. 1961'deki Bağlantısızlar Hareketi konferansı Josip Broz Tito önderliğinde Belgrad'da yapılmıştır. 1962'de Belgrad Nikola Tesla Havalimanı inşa edilmiş, 1968'de Tito'ya karşı yapılan büyük öğrenci protestoları polis ve öğrenciler arasında birçok sokak çatışmasına neden olmuştur. Mart 1972'de Belgrad Avrupa'daki sonuncu büyük çiçek salgınının merkezi olmuş ve mayıs ayının sonlarına doğru zorunlu karantina ve aşılama uygulamalarına gidilmiştir.

Yugoslavya'nın dağılması
9 Mart 1991'de Slobodan Milošević'in yönetimine karşı insanlar Vuk Drašković önderliğinde ayaklanmıştır. Bazı medya kuruluşlarına göre 100.000 ile 150.000 arası kişi sokaklara dökülmüştür. Protestolar boyunca iki kişi ölmüş, 203 kişi yaralanmış ve 108 kişi tutuklanmış, ertesi gün sokaklardaki asayişi sağlamak üzere tanklar görevlendirilmiştir. Kasım 1996 ile Şubat 1997 arasında yerel seçimlere hile karıştırıldığı gerekçesiyle aynı hükûmete karşı protestolar düzenlenmiştir. Bu protestolar Yugoslavya Komünistler Ligi ya da ligden sonraki oluşum Sırbistan Sosyalist Partisi'ne hiçbir zaman üye olmamış eski Belgrad Belediye Başkanı Zoran Đinđić'i başa getirdi.

1999'da Kosova Savaşı'nı takiben ülkenin NATO kuvvetlerince bombalanması kentte büyük yıkıma neden olmuştur. Bombalanan binalar arasında birçok bakanlık, 16 teknisyenin öldüğü Sırbistan Radyo Televizyonu binası, Hotel Jugoslavija, birçok hastane, Ušće Kulesi, Avala Kulesi ve Çin Halk Cumhuriyeti Büyükelçiliği de vardır.

2000 başkanlık seçimlerini takiben kent yarım milyonun üzerinde insanın katıldığı büyük çaplı protestolara neden olmuştur. Bu protestolar Milošević'in görevinden alınmasıyla sonuçlanmıştır.

Tarih boyunca adları

Belgrad tarih boyunca birçok ada sahip olmuştur. Belgrad adı Sırpçada beo ("beyaz, ışık") ve grad ("kent, kasaba") sözcüklerinin birleşmesinden oluşmuştur.

Coğrafya

Deniz seviyesinden 116,75 metre yukarıda bulunan Belgrad, Tuna ve Sava nehirlerinin kesişme noktasında bulunur. Ülkeden geçen en büyük nehir olan Tuna'nın 60, Sava'nın ise 30 km'lik kısmı Belgrad sınırları içerisinde bulunur. Kentte bulunan bu iki nehir üzerinde, en büyüğü Ada Ciganlija olmak üzere 16 ada vardır. 44°49'14" kuzey, 20°27'44" doğu enlemlerindeki kentin tarihî çekirdeği Kalemegdan bu nehirlerin sağ kıyısında kurulmuştur. 19. yüzyıldan beri güney ve doğu yönünde genişleyen şehirde Sava'nın sol yakasında II. Dünya Savaşı'ndan sonra Novi Beograd kuruldu ve kent Zemun ve Krnjača ile Ovča gibi bazı kentler ve küçük yerleşimlerle birleştirildi. Tarih boyunca Batı ve Doğu dünyasının kesişme yollarında bulunan kentin merkezi 360 km² iken tamamı 3.223 km² alan kaplar.

Şehir merkezinin en yüksek yeri 303 metre yüksekliğe sahip Torlak tepesi, en alçak noktası ise Ada Huja üzerindeki 70 metrelik alandır. Güney kısımlarında 628 metrelik Kosmaj ve 511 metrelik Avala dağları vardır. Kentte bunlarla birlikte 29 tepe olmasına karşın kent Sava ve Tuna boyunca birikinti ovalarıyla kaplı olduğundan genellikle düzlüktür. Belgrad idari bölgesinin ortalama yüksekliği 132 metredir.

İklim
Belgrad, dört mevsim düzenli yağış alarak ılıman dönencealtı (Cfa) iklim sınıflandırmasına sahiptir. Sıcaklık ortalaması ocakta 1,4 °C ile temmuzda 23 °C arasında değişirken, yıllık ortalama 12,5 °C'dir. Sıcaklık, yılın 31 günü 30 °C'nin, 95 günü 25 °C üzerindedir. Yağışların en yoğun görüldüğü zamanın ilkbahar sonu olduğu kent, yılda yaklaşık 680 millimetre yağış alır. Yıllık ortalama güneşli saat sayısı 2122 olan kentte şu ana dek ölçülmüş en yüksek sıcaklık 24 Temmuz 2007'de ölçülen 43,6 °C iken en düşük sıcaklık 10 Ocak 1893'te ölçülen -26,2 °C'dir.

Yönetim

Belgrad, Sırbistan'daki diğer idari bölümlerden farklı olarak özerk bir yönetime sahiptir. Kent Meclisi 4 yıllığına seçilen 110 üyeden oluşur. Belediye başkanı ve yardımcısı tarafından atanan 13 üyeli Kent Konseyi ise kent yönetiminin kontrol ve denetiminden sorumludur.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra demokratik biçimde gerçekleştirilen ilk seçimler olma niteliği taşıyan 1996 seçimleri sonrasında Belgrad Belediye Başkanlığı görevine Demokrat Parti'den Zoran Đinđić geçti. Bu tarihten sonra çeşitli partilere bağlı belediye başkanları görevde bulundu. 2004'ten günümüze kadar olan süreçte belediye başkanlığında Demokrat Parti'ye bağlı isimler görev yaptı. Eylül 2013'te koalisyon partileriyle yaşanan anlaşmazlık sonucu belediye başkanı Dragan Đilas görevinden ayrıldı. 20 Haziran 2022 tarihinden itibaren Sırp İlerleme Partisi'ne bağlı Aleksandar Šapić görev yapmaktadır.

2013 bütçesi 82,8 milyar dinar (yaklaşık 1 milyar dolar) olan kent ayrıca başkent olarak Sırbistan Ulusal Meclisi ve Sırbistan Hükûmeti ile 75 ülkenin elçiliğine ev sahipliği yapar.

Belediyeler

Kent 17 belediyeye ayrılmıştır. Önceleri 10 merkezi (tamamı ya da bir bölümü kent sınırları içinde bulunan) ve 7 banliyö belediyesi ve bunların merkezi olan daha küçük kasabalara ayrılan kent, 2010 yılında Surčin dışındaki banliyölerin inşaat, altyapı ve kamu hizmeti ile ilgili belli özerk güçleri olması şartıyla eşit bir statü edindi. Belediyelerin çoğu Sava ve Tuna nehirlerinin güneyindeki Šumadija bölgesinde yer alır. 3 ilçe (Zemun, Yeni Belgrad ve Surčin) Sava'nın kuzeyindeki Srem bölgesinde, Palilula ilçesi de Šumadija ve Banat bölgelerinin ikisinde de bulunur.

Demografi

2011 resmî sayım sonuçlarına göre Belgrad 1.344.844 kişilik metropolitan nüfusa sahipken şehrin idare bölgesinde 1.659.440 kişi yaşamaktadır. Aynı sayım sonuçlarına göre kentteki milletlerin dağılımı şöyledir: Sırplar (1.505.448), Romani (27.325), Karadağlı (9.902), Yugoslav (8.061), Hırvat (7.752), Makedon (6.970) ve Müslümanlar (3.996).

2 Ağustos 2008'de şehrin bilgi ve istatistik enstitüsü oy hakkına sahip 1.542.773 kişi olduğunu tahmin etmiştir. Bu sayı 2002 yılındaki nüfusun tamamının boyutuna ulaşarak kent nüfusundaki ani artışı göstermektedir. Belgrad eski Yugoslavya'dan gelen birçok etnik gruba ev sahipliği yapar. Birçok kişi ekonomik nedenlerle kente küçük kasabalardan gelirken diğer yüz binlerce kişi 1990'lardaki Yugoslav Savaşları sonucu Hırvatistan, Bosna-Hersek ve Kosova'dan gelmiştir.

Kentte 1990'ların ortasındaki göç akınıyla gelen 10.000 ila 20.000 arası Çinlinin yaşadığı tahmin edilmektedir. Yeni Belgrad'daki 70. blok halk tarafından Çin mahallesi olarak bilinir. 1970'ler ve 1980'ler boyunca özellikle Suriye, İran, Ürdün ve Irak'tan okumak için gelen birçok Orta Doğulu kentte kalmış ve aileleriyle yaşamaya başlamıştır. Son zamanlarda kente Afganistan ve Irak'tan Kürtler de gelmeye başlamıştır.

Belgrad'da tarihte birçok değişik dinî grup yaşarken günümüzde kentin dinî unsurları genel olarak homojendir. 1.429.170 kişiyle Sırp Ortodoks topluluğu kentteki en büyük dinî unsurdur. Sırp Ortodokslardan başka kentte 20.366 Müslüman, 16.305 Katolik ve 3.796 Protestan bulunur. Kentte her zaman önemli bir Yahudi topluluğu bulunmuşken II. Dünya Savaşı'ndaki Nazi işgali sonrası sayıları 10.000'lerden 2.200'e düşmüştür.

Ekonomi

Belgrad 17.000.000 m² ofis alanıyla Sırbistan'ın ve Güneydoğu Avrupa'nın finans merkezidir ve ülkenin Ulusal Bankası'na ev sahipliği yapar. Kentte 120.286 şirket, 22.600 işletme ve 50.000 mağazada 600.000'den fazla kişi çalışır. Kentte Jat Havayolları, Telekom Srbija, Telenor Sırbistan, Komercijalna banka ve Pošta Srbije gibi birçok önemli Sırp şirketinin genel merkezleri bulunur. Bunun yanında AXA, Société Générale, Motorola, Samsung, Kraft Foods, Carlsberg, Unilever, General Electric, Japan Tobacco, Procter & Gamble ve birçok uluslararası şirketin bölge merkezlerini barındırır.

Kent 6.924 şirketle bölgenin önemli bir bilişim teknolojileri merkezidir. Kentte bir Microsoft Geliştirme Merkezi vardır ve merkez açıldığı zaman şirketin dünyadaki beşinci geliştirme merkeziydi. Asus, Intel, Dell, Cisco Systems, SAP AG, Hewlett-Packard ve Huawei gibi birçok bilişim teknolojileri şirketi de kentte bir bölge merkezi bulundurur ya da kenti şirketlerinin Avrupa merkezi yapar.

Sırbistan'ın 1990'ların ortasında enflasyon problemini aşmasıyla Belgrad hızlı bir büyümeye sahne olmuştur. 2009 rakamlarına göre kent, ülke GSYİH'sinin %40'ını karşılar ve ülke işgücünün %31,4'üne sahiptir. Haziran 2009 rakamlarına göre kentteki ortalama aylık net maaş 52.500 RSD (€473, $631) iken brüt maaş €694, $925 seviyesindedir. Eurostat'a göre kent nüfusunun %53'ü bilgisayar sahibidir. Aynı araştırmaya göre nüfusun %66,2'si internet sahibidir; bu veriler Sofya, Bükreş ve Atina gibi bölge başkentlerine oranla oldukça yüksektir.

2013 verilerine göre kentin satın alma gücü paritesine göre gayrisafi yurt içi hasılası $31,86 milyardır ki bu rakam kişi başı $19.008 seviyesine denk gelir. Belgrad dünyanın en pahalı 86. kentidir.

Kültür

Belgrad birçok geleneksel uluslararası kültürel etkinliğe sahiptir. Bunlar arasında Film Festivali, Tiyatro Festivali, Müzik Festivali, Kitap Fuarı ve Bira Festivali önemli yer tutar. Nobel ödüllü yazar Ivo Andrić en ünlü eseri Drina Köprüsü'nü burada yazmıştır. Belgradlı diğer önemli yazarlar Branislav Nušić, Miloš Crnjanski, Borislav Pekić ve Milorad Pavić'tir. Sırbistan'ın film endüstrisi Belgrad üzerine şekillenmiştir. Dünyaca tanınan Belgradlı oyuncular Marina Abramović ve Milovan Destil Marković'tir.

Kent, 1980'lerdeki Yugoslavya'daki Yeni Dalgan hareketinin önemli merkezlerinden biri olmuştur. Ekatarina Velika, Šarlo Akrobata ve Električni Orgazam gibi isimlere ek olarak Riblja Čorba, Bajaga i Instruktori ve Partibrejkers gibi önemli rock grup ve vokalleri Belgrad çıkışlıdır. Bugünse kent, Beogradski Sindikat, Škabo, Marčelo gibi etkenler nedeniyle Sırp hip-hop müziğinin merkezine dönüşmüştür.

Kentte Belgrad Ulusal Tiyatrosu, Terazije Tiyatrosu ve Atelje 212 başta olmak üzere birçok tiyatro bulunur. Sırp Bilim ve Sanatlar Akademisi ve Sırbistan Ulusal Kütüphanesi, kentin kültür yaşamında önemli bir yer tutar. Diğer bir önemli kütüphane olan Belgrad Üniversitesi Kütüphanesi'ne ek olarak kent, Ulusal Tiyatro ve Madlenianum adlarında iki opera binasına sahiptir.

Belgrad, Knez Mihailova Caddesi üzerinde bulunan İspanyol Instituto Cervantes, Alman Goethe-Institut ve Fransız Institut français ile birlikte kentin değişik bölgelerine dağılmış American Corner, Avusturya Kültür Ofisi, British Council, Konfiçyüs Enstitüsü, Kanada Kültür Merkezi, Helenik Kültür Vakfı, Istituto Italiano di Cultura, İran Kültür Merkezi, Azerbaycan Kültür Merkezi ve Rossotrudnichestvo gibi birçok yabancı kültür merkezine sahiptir. Bunlara ek olarak Avrupa Birliği Ulusal Kültür Enstitülerinden bir küme AB'den faaliyet göstermektedir.

Kent Marija Šerifović'in 2007 Eurovision Şarkı Yarışması'ndaki birinciliğini takiben 2008'deki yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.

Müzeler

Belgrad'ın en önde gelen müzelerinden Sırbistan Ulusal Müzesi 1844 yılında kurulmuş olup Hieronymus Bosch, Titian, Rubens, Anthony van Dyck, Cézanne, Giovanni Battista Tiepolo, Renoir, Monet, Picasso, Gauguin, Van Gogh, Mondrian gibi birçok yabancı isim ve Miroslav İncili gibi önemli eserlerin de dahil olduğu 5.600'den fazla resim ve 8.400'den fazla çizim, toplamda 400.000'den fazla eserin sergilendiği bir yapıdır. 1901'de kurulan Etnografya Müzesi ise büyük bölümü eski Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'ni meydana getiren ülkelere ait olmak üzere, Balkanlar'a ait 150.000'den fazla köy ve kent kültürü ögesi barındırır.

Kentteki Çağdaş Sanatlar Müzesi, Avrupa'nın ilk çağdaş sanatlar müzesidir. 1958'de kurulan müze 1900'den sonrasına ait, Roy Lichtenstein, Andy Warhol, Joan Miró, David Hockney, Ivan Meštrović gibi isimlerin eserlerinin de dahil olduğu yaklaşık 35.000 ögelik bir koleksiyona sahiptir.

Askerî Müze, Roma İmparatorluğu zamanlarına kadar giden 25.000'den fazla öge ve Sırp Ordusu tarafından düşürülen F-117 parçalarının sergilendiği bir müzedir. Bunun yanında Belgrad Havacılık Müzesi, Fiat G.50 gibi bir bölümünün dünyada kendi türlerinde kalan son örnekler olduğu 200'den fazla hava aracına sahiptir ve bunların 50 kadarı sergilenmektedir. Müze aynı zamanda bombardımanlarında düşürülen ABD ve NATO'ya ait F-117 ve F-16 gibi savaş uçaklarının parçalarını da barındırır.

Nikola Tesla Müzesi, 1952'de Tesla biriminin mucidi Nikola Tesla'nın kişisel eşyalarını sergilemek üzere kurulmuştur. Müzede 160.000 kadar orijinal belge ve 5.700 kadar kişisel eşya sergilenir. Belgrad'ın önemli müzelerinin sonuncusu Vuk ve Dositej Müzesi'dir. 19. yüzyıl Sırp edebiyat dili reformisti Vuk Stefanović Karadžić ve Sırbistan'ın ilk Eğitim Bakanı Dositej Obradović'in hayatları, işleri ve geride bıraktıklarına dair ögeler barındırır. Belgrad, ayrıca 1977'de Batı Afrika'ya ait büyük bir koleksiyona sahip Afrika Sanatı Müzesi'ne sahip olmuştur.

Belgrad, 95.000 kadar ulusal ve uluslararası kopya barındırarak bölgenin en büyük, dünyanın en büyük 10 film koleksiyonundan birine sahip olan Yugoslav Film Arşivi'ne ev sahipliği yapar. Kurum ayrıca içinde sinema ve sergi salonu bulunan Yugoslav Film Arşivi Müzesi'ni bünyesinde barındırır. Arşiv'in uzun vadeli depolama sorunu, 2007'de yeni bir depo açılarak çözülebilmiştir. Arşiv, Charlie Chaplin'in bastonu ve Auguste ve Louis Lumière'e ait ilk filmlerden birini sergilemektedir.

Mimari

Belgrad, tipik Orta Avrupa kenti görünümünde mimari özelliklere sahip Zemun kent merkezinden modern mimari özellikleri sergileyen Yeni Belgrad'a kadar birçok farklı mimarinin buluştuğu bir kent olma özelliği taşır. En eski mimari ögeler Kalemegdan'da bulunmakla birlikte Kalemegdan dışındaki en eski bina coğrafi konumu ve birçok savaş ve yıkımın gerçekleştiği kentte ancak 18. yüzyıla aittir. Kentteki en eski kamu binası eski bir Türk türbesiyken en eski ev 18. yüzyılın sonlarından kalma, Dorćol'da bulunan bir evdir. 19. yüzyılda başlayan Batı etkisiyle kentteki binalar neoklasisizm, romantizm ve akademik sanatların üsluplarıyla oryantal bir yapıdan çağdaş bir yapıya bürünmüştür. Sırp mimarlar 19. yüzyılın sonlarında yabancı mimarlardan etkilenerek Ulusal Tiyatro, Eski Saray, Aziz Mihail Katedrali'ni, 20. yüzyılın başında ise art nouveau etkisiyle Ulusal Meclis ve Ulusal Müze'yi inşa etmişlerdir. Neo-Bizans mimarlığı'na ait ögeler Kosovska caddesindeki eski posta binası, Vuk Vakfı binası ve Azis Mark Kilisesi ve Aziz Sava Katedrali gibi dinî yapılarda gözlemlenir.

Komünist dönemde binalar II. Dünya Savaşı'ndan sonra kırsal kesimden gelen insan akınını karşılamak amacıyla oldukça hızlı ve ucuz biçimde inşa edilmiş ve bu Yeni Belgrad çevresinde bloklaşmaya yol açmıştır. Sosyalist gerçekçilik ile birlikte sendika binası gibi binalar kentte inşa edilmeye başlandı. Nihayet 1950'lerin sonuyla birlikte hâlâ kentte hâkim olan modernizm akımı mimariye hâkim olmaya başladı.

Turizm
Kentin tarihî binaları ve alanları önemli turistik alanlardır. Skadarlija, Sırbistan Ulusal Müzesi ve bitişiğindeki Belgrad Ulusal Tiyatrosu, Zemun, Nikola Pašić Meydanı, Terazije, Öğrencilerin Meydanı, Kalemegdan parkı, Knez Mihailova Caddesi, Sırbistan Ulusal Meclisi, Aziz Sava Tapınağı ve Eski Saray bu yapılara verilebilecek örneklerdendir.Bunlarla birlikte kentin iki yakasında birçok park, anıt, müze, kafe, restoran ve mağaza bulunur. İsimsiz Kahraman Anıtı şehrin panoramik manzarasının görülebileceği bir mekândır.

Kuća Cveća (Çiçeklerin Evi) olarak da adlandırılan Josip Broz Tito'nun mozalesi ve yakınındaki Topčider ve Košutnjak parkları özellikle Eski Yugoslavya'dan gelen turistler arasında oldukça popülerdir.

Beli dvor ya da 'Beyaz Saray', kraliyet ailesi Karađorđevićlerin evidir ve ziyarete açıktır. Saray birçok önemli sanat eserine sahiptir.

Ada Ciganlija Sava Nehri üzerinde bulunan eski bir adadır ve Belgrad'ın en büyük spor ve rekreasyon alanıdır. Bugün ada iki geçitle Sava'nın sağ yakasına birleştirilmiş ve yapay bir göl oluşturulmuştur. Sıcak yaz günlerinde ada Belgradlıların en uğrak yerlerinden biridir. Adada 7 kilometre boyunca plajlar ve golf, futbol, basketbol, voleybol, ragbi, beyzbol ve tenis oynanabilecek birçok spor tesisi bulunmaktadır.

Adada bungee jumping, su kayağı ve paintball gibi extreme sporları yapmak mümkündür. Ada ayrıca bisiklet sürmek, yürüyüşe çıkmak ya da koşu için uygun bir alana sahiptir. Belgrad'da bu adadan başka 16 ada daha bulunur. Bunların çoğunda hâlâ yerleşim yoktur. Bunlarla birlikte Sava'nın kesişme noktasında bulunan Büyük Savaş Adası, özellikle kuşlar olmak üzere doğal yaşamın korunduğu bir alandır. Bu alanlar yakındaki Küçük Savaş Adası ile birlikte kent yönetimi tarafından doğa koruma alanı ilan edilerek korunmaktadır.

Belgrad'ın 2012'de turizmden elde ettiği gelir 500 milyon Euro kadardır.
2013 yılında kente gelen turist sayısı bir önceki yıla göre %24 artarak 660.000 olmuştur ve bunun 520.000'ini yabancı turistler oluşturur. Bu turistlerin 70.000'i kente nehir kruvaziyerleriyle gelmiştir.

Gece hayatı
Belgrad gün ağarana kadar açık birçok kulübe sahiptir ve canlı bir gece hayatına sahip olmasıyla bilinir. En önemli gece hayatı mekânları Sava ve Tuna nehirlerinin kıyılarına kurulu dubalardır (splav).

Bosna-Hersek, Hırvatistan ve Slovenya gibi ülkelerden hafta sonları gelen ziyaretçiler, daha arkadaş canlısı atmosfer, büyük kulüp ve barlar, ucuz içkiler, dil zorluğu çekilmemesi ve gece hayatına yönelik düzenlemelerin daha hafif olması gibi düşünceleri nedeniyle kentin gece hayatını kendi ülkelerinin başkentlerindekilere yeğler.

Akademija ve KST (Klub Studenata Tehnike) gibi ünlü alternatif kulüpler, Belgrad Üniversitesi Elektrik Mühendisliği Fakültesi'nin bodrum katında bulunur. Alternatif kültürel etkinliklerin gerçekleştiği, kentin ünlü mekânlarından SKC (Öğrenci Kültür Merkezi) Belgrad'ın yüksek katlı yapısı Beograđanka'nın hemen karşısında bulunur. Ünlü yerli ve yabancı grupların konserleri genellikle bu merkezde olur. Merkez ayrıca çeşitli sanat sergilerinin ve çeşitli halka açık tartışmaların gerçekleştirildiği bir mekândır.

Kuzey Sırbistan'a özgü daha geleneksel bir gece eğlencesi türü olan Starogradska (Eski kasaba müziği), 19. yüzyıl ve 20. yüzyılın başlarında daha çok şairlerin ve sanatçıların yerleştiği kentin Bohem mahallesi Skadarlija'da oldukça baskındır. Skadar Caddesi (Skadarlija'nın merkezi) ve çevre mahallelerde Belgrad'ın bu döneme tarihlenen en eski geleneksel restoranları (Sırpça'da kafana) bulunur. Caddenin sonunda 19. yüzyılın ilk yarısında kurulmuş olan Belgrad'ın ilk bira fabrikası bulunur.

The Times'a göre Avrupa'nın en iyi gece hayatı Belgrad'ın uğultusunda bulunabilir. Lonely Planet'in 2009 "1000 Mükemmel Deneyim" rehberinde Belgrad dünyanın en iyi 10 parti şehri arasında 1 numaradır.

Spor

Belgrad'da birçoğu bütün seviyelerde sporculara hizmet veren yaklaşık bin spor tesisi vardır. Kent 2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası, 2005 Avrupa Erkekler Voleybol Şampiyonası, 2007 Avrupa Gençlik Olimpik Oyunları ve 2009 Dünya Üniversite Yaz Oyunları gibi birçok uluslararası spor organizasyonuna ev sahipliği yapmıştır.

Kent Sırbistan'ın en büyük ve en başarılı iki futbol kulübü Crvena zvezda ve Partizan'a ev sahipliği yapar. Bunlardan Kızılyıldız 1990-91 Şampiyon Kulüpler Kupası'nı kazanarak büyük bir başarıya imza atmıştır. Bu iki takım arasındaki rekabet dünya futbolundaki en sert rekabetlerden kabul edilir ve ülkede Sonsuz Derbi olarak adlandırılır.
Kentin en önemli iki stadyumu Rajko Mitić Stadyumu (Marakana) ve Partizan Stadyumu'dur.

Avrupa Arenalar Birliği'ne göre Štark Arena 25.000 kişilik kapasitesiyle Avrupa'nın en büyük arenasıdır. Arena birçok basketbol ve voleybol etkinliğiyle birlikte 2010'da Davis Kupası'na ev sahipliği yapmış, 2008'de Eurovision Şarkı Yarışması'nın düzenlendiği yer olmuştur. Diğer bir mekân Pionir Hall ise Crvena zvezda ve 1992 EuroLeague şampiyonu KK Partizan'ın ana mekânıdır.

Son yıllarda Belgrad Ana Ivanović, Jelena Janković ve Novak Đoković gibi birçok dünya çapında başarılı tenisçinin yetişmesine imkân tanımıştır. Ivanović ve Đoković sırasıyla Grand Slam sahibi ilk Sırp kadın ve erkek tenisçilerdir. Sırp millî takımı, Belgrad Arena'da oynanan final maçında Fransız takımını yenerek 2010 Davis Kupası'nı kazanmıştır.

Moda
Belgrad'da 1996 yılından beri
yılda iki kez (ilkbahar/yaz ve sonbahar/kış) moda haftaları düzenlenir. Birçok Sırp ve uluslararası tasarımcı ve moda markası moda haftası boyunca gösteriler düzenler. Belgrad Moda Haftası "dünyanın en önemli 40 moda haftası"ndan biridir.

Medya

Belgrad Sırbistan'ın en önemli medya merkezidir. Kent ülkenin ulusal kanalı aynı zamanda bir kamu kurumu olan Sırbistan Radyo Televizyonu'nun genel merkezini barındırır. En büyük özel yayıncı, eğlence programlarıyla tanınan RTV Pink ve en popüler "alternatif" ticari yayıncı televizyon ve radyo kanalıyla birlikte müzik ve kitap yayınlama kolları da olan B92'nin genel merkezleri de kentte bulunur. Kentteki diğer önemli TV kanalları 1Prva (önceleri Fox televizija), Košava ve sadece kent merkezinde yayın yapan Studio B olarak sıralanabilir. Şehir ayrıca SOS channel (spor), Metropolis (müzik), Art TV (sanat), Cinemania (film) ve Happy TV (çocuk programları) gibi belirli alanlarda yayın yapan kanallara sahiptir.

Politika, Blic, Večernje novosti, Kurir ve Danas gibi yüksek tirajlı birçok günlük gazete Belgrad merkezlidir. Sportski žurnal ve Sport adında iki spor, Privredni pregled adında bir ekonomi gazetesiyle birlikte ücretsiz dağıtılan 24 sata Belgrad'ın diğer yüksek tirajlı gazeteleridir. Playboy, Cosmopolitan, Elle, National Geographic, Men's Health, The Best Shop, Grazia gibi birçok uluslararası derginin Sırbistan versiyonlarının merkezleri de kentte bulunur.

Eğitim

Belgrad iki devlet üniversitesi ve beş özel üniversiteye sahiptir. Belgrad Üniversitesi 1808 yılında "Büyük Okul" olarak kurulmuş ve Balkanlar'ın ilk yükseköğretim kurumu olmuştur. 19. yüzyılda şehrin gelişmesi ile birlikte bazı üniversite binaları da Belgrad'ın mimari ve kültürel birikimini artırmıştır. Kayıtlı 90.000 öğrencisi ile üniversite Avrupa'nın en büyüklerindendir. Üniversiteler dışında 1871'de kurulan Sırp Bilim ve Sanatlar Akademisi, Polis Akademisi ve Askerî Akademi de kentin eğitim hayatına önemli yerlere sahiptir.

Belgrad'da 195 ilkokul, 85 ortaokul vardır. İlkokulların 162'si normal, 14'ü özel alanlar, 15'i sanat ve 4'ü yetişkinler içindir. Ortaokullardan ise 51'i meslek, 21'i spor, 8'i sanat ve 5'i özel ilgi alanlarına göre sınıflandırılmıştır. Kentte 230.000 öğrenci 22.000 eğitim çalışanı bulunur. Eğitim yaklaşık 500 bina ve 1.000.000 m² alanda yapılır.

Ulaşım

Belgrad 118'i kent merkezi içinde 300'ü banliyölerde olmak üzere 418 otobüs hattı, 12 tramvay ve 8 troleybüs hattı ile geniş bir toplu taşıma ağına sahiptir. Kentin toplu taşıma ağı GSP Beograd ve SP Lasta şirketleri ve belli başlı hatlarda birkaç özel şirketin yönetiminde idare edilmektedir. Şubat 2012'den beri temassız akıllı kartların kullanılmaya başladığı kentteki bilet sistemi BusPlus olarak adlandırılır. Kent ayrıca Beovoz olarak adlandırılan, kent yönetimi tarafından işletilen bir banliyö treni hattına sahiptir. Belgrad'daki ana tren garı kentin Sırbistan'ın diğer kasabaları ve diğer Avrupa başkentleri ile ulaşımını sağlar. Sırbistan'ın başkenti olan kent ayrıca Belgrad Otogarından birçok otobüs hattıyla ülkenin diğer noktalarına ve birçok Avrupa hattına ulaşımı sağlar.

Kent X. ve VIII. Pan-Avrupa koridorları üzerinde bulunur. Otoyol ağı kuzeyde Novi Sad ve Budapeşte'ye, güneyde Niş'e ve batıda Zagreb'e kadar uzanır. Sava ve Tuna gibi iki önemli nehrin kesişme noktasında bulunan Belgrad, Branko ve Gazela gibi 7 köprüye sahiptir. Kentin hızlı bir şekilde büyümesi ve araç sayısının artması trafik tıkanıklığı problemini doğurmuşsa da E70 ve E75 ağlarını birleştiren bir bypass yolunun kentin problemlerini çözmesi beklenmektedir. Bunun yarında Sava üzerinde bulunan Ada Köprüsü de dahil yeni bir "iç majistral yarı halka", Gazela ve Branko köprülerindeki trafiğin azalması, dolayısıyla kentin trafik problemine bir çözüm bulunması noktasında önerilmiştir.

Tuna üzerinde bulunan Belgrad Limanı kentte nehir yoluyla ticareti mümkün kılar. Bunun yanında Belgrad Nikola Tesla Havalimanı kentte ulaşımı ve ticareti kolaylaştıran etkenlerdendir. Kent merkezinin 12 km batısında bulunan, Surčin yakınlarındaki havalimanı 1986'da 3 milyon yolcuya ulaşım imkânı sağlayarak zirve noktasını görse de 1990'larda yolcu trafiği bir nebze düşmüştür. 2000'lerdeki yenilemeye bağlı olarak 2004 ve 2005'te 2 milyon yolcu rakamına ulaşan havalimanı, 2008'de 2.6 milyon, 2011'de 3 milyonun üzerinde yolcu rakamına ulaşmıştır.

Beovoz kentin banliyölerle olan ulaşımını sağlayan bir toplu taşıma ağıdır. Sırp Demiryolları tarafından işletilen ağ 1992'de ulaşıma açılmıştır ve 2 bölgede 5 hatta hizmet veren 41 istasyonla ulaşımı kolaylaştırır.

Belgrad Avrupa'da nüfusu bir milyonu aşan kentler arasında bir metro ağına sahip olmayan kentlerden biridir. Belgrad metrosu ülkede inşa edilen yollar ve demiryollarından sonra ülkenin en önemli üçüncü projesi olarak kabul edilir. Diğer iki projenin en önemli ayakları ise Belgrad bypass ve Pan-Avrupa Koridor X'dir.

Uluslararası iş birlikleri
Belgrad'ın kardeş kentleri ve diğer iş birliği yaptığı kentler:

Belgrad Fransız Légion d'honneur (21 Aralık 1920'de; Belgrad, Liège, Lüksemburg ve Volgograd ile birlikte bu nişanı Fransa dışında alan 4 kentten biridir), Çekoslovak Savaş Haçı (8 Ekim 1925'te), Yugoslav Karađorđe'nin Yıldızı Nişanı (18 Mayıs 1939'da) ve Yugoslav Halkın Kahramanı Nişanı (20 Ekim 1974'te, Nazi Almanyası işgalinden kurtuluşun 30. yıldönümünde) gibi birçok ulusal ve uluslararası nişana layık görülmüştür. Bu nişanların hepsi kente I. ve II. Dünya Savaşı'ndaki çabaları sonucu takdim edilmiştir.

2006'da Financial Times''' dergisi Foreign Direct Investment kenti Güneydoğu Avrupa'nın Gelecek Kenti'' ödülüne layık görmüştür.

Kaynakça

Bibliografya

Notlar

Dış bağlantılar

 Belgrad resmi sitesi
 Belgrad Turizm Ofisi

Avrupa'daki başkentler
Sırbistan'daki şehirler
Sırbistan'ın istatistiksel bölgeleri
Tuna kıyısındaki yerleşim birimleri
Antik arkeolojik sitler
MÖ 3. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Sırbistan'ın ilçeleri
Çekoslovakya Savaş Haçı sahipleri
Légion d'honneur sahipleri

Belgrad


أحمد النهاوندي هو أحمد بن محمد النهاوندي عالم فلك والرياضيات مسلم عاش في القرن السابع وأوائل الثامن الميلادي. يدل اسمه على انتماءه إلى منطقة نهاوند بإيران.

عمل في أكاديمية جنديسابور "دانشگاه گنديشاپور" في زمن يحيى بن خالد البرمكي الذي قتل عام 803 ميلادي خلال نكبة البرامكة. كتب بعض المؤرخين أنه كان يصنع مراصد النجوم بمعية ماشاءالله بن اثاري وكانا من أشهر المنجمين والفلكيين في عصر المنصور الخليفة العباسي.

كما أنه استخدم الرياضيات في العديد من المجالات مثل الميكانيكا والفلك

أشخاص من الدولة العباسية في القرن 9
أشخاص من نهاوند
أكراد
إيرانيون في القرن 9
رياضياتيون فرس في القرن 9
رياضياتيون فرس من العصور الوسطى
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
سنة الولادة غير معروفة
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيون إيرانيون في القرن 9
فلكيون فرس من العصور الوسطى
فلكيون مسلمون
مسلمون في القرن 9
وفيات 845

أحمد النهاوندي


Le  oppose les dix meilleures équipes belges de rugby à XV.

Liste des équipes en compétition

 Le Championnat 2020-2021 se termina sur une saison blanche dû aux retours des mesures sanitaires. Aucun changement dans les équipes pour cette saison.

Compétitions

Saison régulière
La saison régulière voit les 10 équipes s'affronter en matchs aller/retour sur 18 journées.

À l'issue de la saison régulière, les quatre meilleures équipes au classement accèdent à la phase finale, tandis que la  équipe au classement participe au match d'accession contre le finaliste de Division 2 et que la dernière équipe au classement est reléguée en Division 2.

Classement de la phase régulière

|}

Attribution des points : victoire sur tapis vert : 5, victoire : 4, match nul : 2, défaite : 0, forfait : -2 ; plus les bonus (offensif : 4 essais marqués ; défensif : défaite par 7 points d'écart ou moins).

Résultats
L'équipe qui reçoit est indiquée dans la colonne de gauche.

Phase Finale

Barrage d'accession
Le club classé à la  place au classement à l'issue de la saison régulière dispute à l'extérieur un match d'accession contre le finaliste de Division 2. Le gagnant joue en première division la saison suivante.

Tableau final
Les quatre premiers au classement de la saison régulière participent à la phase finale. Les deux équipes les mieux classées affrontent respectivement le  et  à domicile.

Finale
Les gagnants des demi-finales s'affrontent en finale pour le titre de Champion de Belgique 2022.

Statistiques

Meilleurs réalisateurs

Meilleurs marqueurs

Notes et références

Liens externes

 Site de la fédération belge de rugby

2021-2022
Rugby à XV M1
Belgique M1

Championnat de Belgique de rugby à XV 2021-2022


أرخبيل الكنائس هو مجموعة من أربع جزر صغيرة مقابل الساحل الشرقي للبلاد التونسية بين قابس وصفاقس، على بعد حوالي 20 كلم جنوب مدينة المحرس. أصبح أرخبيل الكنائس محمية وطنية منذ 18 ديسمبر 1993، وتبلغ مساحته الجملية 5,85 كم2. ويتكون أرخبيل الكنائس من :
 جزيرة البصيلة: هي الأكبر من حيث المساحة، وتقع شمال الأرخبيل ولها شكل دائرة ذات قطر 2.5 كلم، وهي منخفضة جدا وتكثر فيها المستنقعات وتقصدها الطيور،
 جزيرة الحجر: هي التي تلي جزيرة البصيلة مباشرة نحو الجنوب،
 جزيرة اللبوة: تقع في وسط الأرخبيل، وتوجد بها بقايا كنيسة قديمة،
 جزيرة الغربية: تقع جنوب الأرخبيل.

مراجع

كنائس
محميات طبيعية في تونس
مناطق محمية في تونس
مناطق هامة لحفظ الطيور في تونس
مواقع رامسار في تونس

أرخبيل الكنائس