طاهر دبلان مؤسس جبهة التحرير الشعبية الفلسطينية عام 1968، انضم إلى منظمة الصاعقة في مؤتمر القاهرة للقوى الفلسطينية عام 1968، لكن دبلان خرج مجدداً من منظمة الصاعقة في مارس 1968 ليؤسس كتائب النصر الفدائية في عمان بالأردن ومعه العقيد عبد الكريم عمر وآخرين، حيث بدت تنظيماً فاعلاً في الساحة الأردنية، فضمت مئات المقاتلين، لكن القصور السياسي وسوء التقدير أديا إلى تلاشيها بعد اعتقال دبلان في عمان بعد أحداث 4 نوفمبر 1968 على يد شرطة الكفاح المسلح الفلسطيني (الشرطة العسكرية) التي سلمته بدورها إلى السلطات الأردنية، التي اتهمته بإطلاق النار على موكب الملك حسين وقيام مجموعته بممارسات مخلة بالأمن في شوارع عمان واربد، واعتقل معه بحدود 100 عضو من مجموعته، أطلق سراح معظمهم بعد العام 1973، وتوفي دبلان في الكويت أواسط السبعينات من القرن الماضي.

المراجع

سياسيون فلسطينيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات عقد 1970
وفيات في الكويت

طاهر دبلان


Los Lobos puede referirse a:
 Los Lobos, una banda de rock creada por hijos de inmigrantes mexicanos asentados en Los Ángeles (California).
 Los Lobos, un grupo de música folclórica fundado en Madrid en 1971 por Manuel Ruiz y Antonio Gómez.
 Los Lobos, una pedanía de Cuevas del Almanzora, en la provincia de Almería, España.
 Los Lobos (Texas), un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Zapata en el estado estadounidense de Texas.
 Los lobos (álbum), el octavo álbum de Baby Rasta & Gringo, lanzado en 2010.
 Los lobos (película), filme mexicano dirigido por Samuel Kishi.
 Los lobos de Willoughby Chase, una novela infantil de Joan Aiken.
 Los Lobos (¡Boom!), grupo del concurso de televisión ¡Boom! que consiguió el reconocimiento en el libro Guinness de los récords al mayor premio ganado en televisión.
 Los Lobos (pandilla), banda delincuencial organizada ecuatoriana

Los Lobos (desambiguación)


Aderus acuminatus es una especie de coleóptero de la familia Aderidae.

Distribución geográfica
Habita en la isla de Penang (Malasia).

Referencias

acuminatus
Coleópteros de Malasia
Insectos descritos en 1915

Aderus acuminatus


සෙටෙපෙනේරේ (හෙවත් සොටෙපෙන්රේ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පුරාතන ඊජිප්තුවේ 18වන රාජවංශයේ විසූ කුමරියකි. ඇය පාරාවෝ අක්නාටන් සහ ඔහුගේ අගබිසව වූ නෙෆර්ටිටිගේ සයවන සහ අවසාන දියණියයි.

පවුල
සෙටෙපෙන්රේ (ඇගේ නාමයේ අර්ථය "රේගේ තෝරාගත් තැනැත්තිය") උපත ලැබූයේ ඇගේ පියා වූ අක්නාටන්ගේ රාජ්‍ය සමයේ 9වන වර්ෂය සිට 11වන වර්ෂය දක්වා කාලය අවට අක්ටාටන් නගරයේ ය. ඇයට මෙරිටාටන්, මෙකෙටාටන්, අන්ඛෙසෙන්පාටන්, නෙෆර්නෙෆරුආටන් ටැෂෙරිට් සහ නෙෆර්නෙෆරුරේ යනුයෙන් වැඩිමහල් සොයුරියන් පස්දෙනකු විය.

දිවිය
සෙටෙපෙන්රේ පිළිබඳ පැරණිතම නිරූපණයක් අමර්ණහි රජුගේ නිවසේ බිතු සිතුවමකින් හමුවේ. මෙහි ඇය ඇගේ මව වූ නෙෆර්ටිටිගේ ඇකයේ වාඩි වී සිටිනු නිරූපිත ය. මෙම සිතුවම බෙහෙවින් හානියට ලක්වී ඇති අතර, සෙටෙපෙන්රේගේ කුඩා අතක් පමණක් දැකිය හැක. මෙම සිතුවම අක්නාටන්ගේ 9වන වර්ෂයට පමණ අයත් යැයි කාලනිර්ණය කර ඇති අතර, සම්පූර්ණ පවුලම මෙහි නිරූපිත ය.

කුමරියන් සයදෙනා එක්ව නිරූපණය කර ඇති ඊළඟ අවස්ථාව රාජ්‍ය වර්ෂය 12, ශිශිර ඍතුවේ, දෙවන මාසයේ අටවන දිනයෙන් ලැබේ. මෙම අවස්ථාව "විදේශ පඬුරු පිළිගැනීම" ලෙස ප්‍රකට ය. මෙම දර්ශනය IIවන මෙරිරේ සහ හුයා යන පුද්ගලයන්ගේ අමර්ණ සොහොන්ගැබ්වලින් හමුවේ. IIවන මෙරිරේ‍ගේ සොහොන්ගැබේ, අක්නාටන් සහ නෙෆර්ටිටි කුටියක් තුළ අසුන්ගෙන විදේශ පඬුරු පිළිගන්නා අයුරු නිරූපණය කර තිබේ. රාජකීය යුවළගේ දියණියන් සිය දෙමාපියන්ට පසුපසින් සිටගෙන සිටිනු නිරූපිත ය. පහළ පේළියේ අවසන් දියණිය සෙටෙපෙනේරේ ය. එහි ඇය ගැසෙල් මුවකු දරා සිටින සිය සොයුරිය වූ නෙෆර්නෙෆරුරේට පසුපසින් සිටගෙන සිටියි. සෙටෙපෙන්රේ එම සුරතල් ගැසෙල් මුවා වෙත ළඟාවනු නිරූපිත ය.

මරණය සහ භූමදානය
අක්නාටන්ගේ රාජකීය සොහොන්ගැබේ  කුටියේ C බිත්තියේ කුමරියන් පස්දෙනකුගේ නම් ලැයිස්තුගත කර ඇති අතර, ඉන් නෙෆර්නෙෆරුරේගේ නාමය බදාමයකින් අවාරණය කර ඇත. නමුත් එහි නිරූපණය කර ඇත්තේ කුමරියන් සිව්දෙනකු පමණි. බොහෝවිට සෙටෙපෙන්රේ නෙෆර්නෙෆරුරේට පෙර මිය යන්නට ඇත. සෙටෙපෙන්රේ සිය සයවන උපන්දිනය සැමරීමට ප්‍රථම රාජ්‍ය වර්ෂය 13 හෝ 14 අවට මියගිය බව පෙනේ.  කුටියේ B බිත්තියේ දෙවන කුමරිය වූ මෙකෙටාටන්ගේ මරණය වෙනුවෙන් රාජකීය පවුල ශෝකවනු නිරූපිත දර්ශ‍නයේ ඇය දක්නට නොමැති බැවින්, ඇය මෙකෙටාටන්ට ද පෙර මියගොස් ඇති බව පෙනේ. එසේම ඇගේ මරණය රාජකීය සොහොන්ගැබේ භූමදානයක් සිදුකිරීමට තරම් වැඩ අවසන් කර නොතිබූ කාලයක සිදු වන්නට ඇත. ඇතැම්විට පළමුව මියගිය කුමරිය ද ඇය වන්නට ඇත. ඇගේ දේහය පසුව රාජකීය සොහොන්ගැබේ  කුටිය වෙත රැගෙන යන්නට ද ඇත.

මූලාශ්‍ර

අමර්ණ යුගය
පුරාතන ඊජිප්තු කුමරියන්
ක්‍රි.පූ. 14වන සියවසේ කාන්තාවන්
අක්නාටන්
නෙෆර්ටිටි

සෙටෙපෙන්රේ (කුමරිය)


Ásukvæði er norrænt danskvæði, vikivaki eða sagnadans. Kvæðið var með vinsælustu sagnadönsum á Íslandi fyrr á öldum ásamt Draumkvæði (Stjúpmóðurkvæði) og Ólafi liljurós. Kvæðið finnst í nær öllum 17. aldar handritum sem varðveita sagnadansa. Kvæðið lifði enn á vörum Íslendinga til sveita um miðja 20. öld. Ásukvæði er eldfornt danskvæði og talið er að það hafi borist til Íslands frá Noregi fyrir árið 1500.

Kvæðið er talið mjög afbakað og hefur breyst mikið í tímans rás í munnlegri geymd.

Efni kvæðis
Kvæðið hefst á þá leið að Ása gengur um stræti og heyrir fagrar raddir í fjarska. Í kjölfarið finnur hún riddara nokkurn bundinn í húsi einu. Riddarinn biður Ásu um að leysa sig og lofar að gera henni ekki mein en Ása hikar og treystir ekki riddaranum. Riddarinn virðist þó sannfæra hana að lokum og svo fer að Ása leysir bönd hans. Í kjölfarið segir riddarinn frá afrekum sínum og samskiptum hans við aðrar konur en hann kveðst hafa svikið þær allar. Riddarinn verður síðan árásargjarn og hefur í hyggju að gera Ásu mein. Í seinni tíma viðbótum nær Ása að flýja aðstæður, fer á bak hvítum hesti og gengur að lokum í helgan stein.

Þjóðlög við Ásukvæði
Íslenskt þjóðlag hefur varðveist við kvæðið og er það að finna í Íslenskum þjóðlögum Bjarna Þorsteinssonar. Lagið kunnu margir heimildarmenn um miðja 20.öld þegar þjóðfræðingar á vegum Stofnunar Árna Magnússonar ferðuðust um landið með segulbandstæki að vopni. Þá samdi Guðfinna Þorsteinsdóttir (1891-1977), einnig þekkt undir skáldanafninu Skáld-Erla, sérstaka laglínu við Ásukvæði sem hún raulaði fyrir börn sín. Öll þessi lög má finna á vefslóð Ísmús.
sagnadansar

Ásukvæði


Trine Dyrholm (Odense, 15 de abril de 1972) é uma atriz, cantora e compositora dinamarquesa. Ela ganhou o Urso de Prata no Festival de Cinema de Berlim por seu papel em Kollektivet de Thomas Vinterberg.

Biografia
Trine Dyrholm nasceu em Odense na ilha de Fiónia na Dinamarca. Em 1987, aos 14 anos, participou do festival de música Dansk Melodi Grand Prix. Em 2003, foi indicada ao Robert prisen de melhor atriz pelo filme P.O.V. - Point of View, lançado originalmente em 2001, do diretor Tómas Gislason. Foi novamente indicada em 2006 por Flies on the Wall (2005), em 2007 com Offscreen (2006) e em 2008 com Daisy Diamond de Simon Staho. Ela ganhou o prêmio de melhor atriz coadjuvante em 2005 por Em Suas Mãos e voltou a vencê-lo em 2007 com Além do Desejo.

Em 2009, ganhou o prêmio de melhor atriz na Semana Internacional de Cine de Valladolid por seu papel em Pequeno soldado de Annette K. Olesen e pelo qual foi novamente indicada ao Robert prisen.

Em 2010, protagonizou ao lado de Mikael Persbrandt, o filme Em um Mundo Melhor de Susanne Bier.

Em 2016, ela ganhou o Urso de Prata de melhor atriz no Festival Internacional de Cinema de Berlim por sua atuação em The Commune, de Thomas Vinterberg.

Discografia
1987: Danse i Måneskin, Eldorado Records
1988: Blå & Hvide Striber, (com Rock-Nalle), Banzai Records
1988: Et Frossent Ojeblik, It's Magic
2004: Mr. Nice Guy
2005: Den Store Day

Ligações externas

Nascidos em 1972
Atores da Dinamarca
Cantores da Dinamarca
Compositores da Dinamarca
Urso de Prata de melhor atriz
Atrizes premiadas com o Robert prisen
Atrizes premiadas com o Prêmio Bodil

Trine Dyrholm


Very Young Girls est un documentaire et un exposé américain sur la traite des êtres humains de 2007. Diffusée sur Showtime et réalisée par David Schisgall et Nina Alvarez, l'émission suit des filles afro-américaines de 13 et 14 ans alors qu'elles sont séduites, maltraitées et vendues dans les rues de New York par des proxénètes, tout en étant traitées comme des criminelles adultes par police.

Description
Le film suit les filles à peine adolescentes en temps réel, utilisant les procédés du cinéma vérité et des entretiens intimes avec elles alors qu'elles sont d'abord attirées dans la rue, et les événements désastreux qui s'ensuivent. Le film utilise également des images surprenantes tournées par les proxénètes eux-mêmes, donnant un aperçu rare de la façon dont le cycle de la vie dans la rue commence pour de nombreuses femmes.

Le film documente le travail des Girls Educational and Mentoring Services (GEMS), un centre de rétablissement fondé et géré par Rachel Lloyd, une survivante de l'exploitation sexuelle. Elle et son personnel aident les filles envoyées par le tribunal ou trouvées dans la rue qui travaillent dans la prostitution. Le documentaire montre que, étant donné la chance de reconstituer leur vie, beaucoup vacillent au bord de deux mondes différents luttant constamment contre la force qui les ramène dans la rue. Les producteurs du documentaire espèrent .

Sortie
Le film a fait partie de la sélection officielle du Festival international du film de Toronto, du Festival du film d'Édimbourg de 2008, du Festival du film indépendant de Boston de 2008, du Festival du film vrai/faux de 2008, du Festival international du film de Miami de 2008, du Festival international du film de Jérusalem de 2008, et du Festival du film Indie Spirit 2008. Le réseau câblé Showtime a diffusé et distribué le documentaire.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Exploitation sexuelle des enfants à des fins commerciales
 Trafic d'enfants

Liens externes

 Site Web officiel de GEMS

Film américain sorti en 2007
Film documentaire américain
Film documentaire sur la pédophilie
Film documentaire sur la prostitution
Film sur la prostitution enfantine
Prostitution forcée
Film tourné à New York
Film en anglais

Very Young Girls


Ponsjó (spænska: Poncho)
er axlarslá eða stutt skikkja. Slíkar slár eru hluti af hlífðarfatnaði sumra frumbyggjaþjóða í  Suður-Ameríku. Stundum er ponsjó einnig notað sem teppi.

Fatnaður

Ponsjó


Das Innere Reich, sous-titré Zeitschrift für Dichtung, Kunst und deutsches Leben (« magazine pour la poésie, l'art et la vie allemande ») est un magazine littéraire publié à Munich d'avril 1934 à l'automne 1944 à tendance nationale-conservatrice.

Contenu, histoire et réception
Das Innere Reich est publié par Paul Alverdes et Karl Benno von Mechow et atteint un tirage de  à . Le projet de créer un contrepoids conservateur à la Neue Rundschau, la revue littéraire de la maison d'édition S. Fischer, existe depuis 1932, mais le premier numéro de la revue, édité par Mechow, ne parait qu'en avril 1934. Karl Benno von Mechow démissionne en 1938. Même si le magazine offre un large spectre littéraire et publie non seulement des auteurs nationaux-socialistes mais aussi des auteurs non politiquement déterminés ou non contraints, les rédacteurs en chef ont reconnu les « nouvelles circonstances ». Dans l'essai programmatique au début du premier numéro, Mechow critique les exilés littéraires et explique le nom du mensuel : . Le mensuel est controversé, notamment parce que l'article susmentionné a déjà fait l'éloge d'Adolf Hitler.

En octobre 1936, la revue est temporairement interdite en raison de trois articles contraires à l'idéologie parus dans le numéro d'août (dont deux le jour de l'anniversaire de Frédéric le Grand. Le magazine SS Das Schwarze Korps qualifie un article sur le roi de Prusse d' sous le titre « Et cela s'appelle le Reich intérieur » ; le journal du parti Völkischer Beobachter qualifie le magazine culturel de .

Après des interventions de l'éditeur Gustav Pezold et de l'écrivain Ernst von Salomon auprès de plusieurs personnalités nazies, l'interdiction est levée le 23 octobre 1936 et la revue continue à paraître jusqu'à l'automne 1944.

Auteurs (sélection)
En plus des deux éditeurs, d'autres auteurs ont publié des articles dans la revue.

 Walter Bauer
 Ernst Bertram

 Rudolf Binding
 Friedrich Bischoff

 Johannes Bobrowski
 Antun Bonifacic

 Georg Britting
 Ernst von Dombrowski
 Günter Eich
 Gertrud Fussenegger

 Hans Grimm
 Martin Heidegger : Hôlderlin und das Wesen der Dichtung

 Ernst Rudolf Huber
 Peter Huchel

 Jochen Klepper
 Erwin Guido Kolbenheyer

 Karl Krolow
 Erwin Laaths
 Max Mell

 Rudolf Riester
 Herbert Sailer
 Oda Schaefer
 Wilhelm Schäfer

 Rudolf Alexander Schröder
 Gerhard Schumann
 Amand Simoens

 Kurt Lothar Tank
 Rudolf Thiel

 Georg von der Vring
 Josef Weinheber
 Ernst Wiechert

Littérature
 Paul Alverdes, Karl Benno von Mechow (Hrsg.), Das Innere Reich – Zeitschrift für Dichtung, Kunst und deutsches Leben. 1. Heft, avril 1934

Littérature secondaire
 Marion Mallmann, "Das innere Reich". Analyse einer konservativen Kulturzeitschrift im Dritten Reich. Abhandlungen zur Kunst-, Musik- und Literaturwissenschaft, 248. Bouvier, Bonn, 1978
 Werner Volke, "Das Innere Reich" 1934–1944. Eine "Zeitschrift für Dichtung, Kunst und deutsches Leben", Hg. Archives littéraires allemandes de Marbach (Literaturarchiv Marbach), Marbacher Magazin, H. 26, 1983
 Günther Penzoldt, Das Innere Reich im Dritten Reich. Curt Hohoffs "intelligente Literaturzeitschrift" war ein Naziblatt, in: Die Zeit Nr. 14 vom 2. April 1965; online, sur zeit.de (consulté le 3 avril 2015)

Notes et références

Liens externes

Titre de presse disparu en 1944
Titre de presse créé en 1934
Littérature de langue allemande
Revue littéraire en Allemagne

Das Innere Reich


Le cartel d'Oaxaca (en espagnol : Cártel de Oaxaca ou cartel Díaz-Parada ou encore Cártel del Istmo) était l'un des plus petits cartels de la drogue opérant au Mexique, au service du cartel de Tijuana ; il se concentrait sur le trafic de marijuana et de cocaïne, et opérait dans le sud du Mexique, en particulier dans les États d'Oaxaca et du Chiapas.

Historique
Le cartel était dirigé par les frères Díaz-Parada, Pedro, Eugenio Jesús alias 'Don Chuy' et Domingo Aniceto alias 'Don Cheto'. Pedro Díaz-Parada a d'abord été arrêté par l'armée mexicaine en 1985, puis par des agents de la police fédérale en janvier 2007. Pedro Díaz Parada a été condamné à 33 ans d'emprisonnement en 1985, mais s'est par la suite évadé de prison à deux reprises – une fois en 1987 et une autre en 1992. Le cartel d'Oaxaca se serait associé au cartel de Tijuana en 2003 et des articles de presse indiquent que Díaz Parada était le représentant le plus important du cartel de Tijuana dans le sud-est du Mexique au moment de sa dernière arrestation en janvier 2007.

Pedro Díaz Parada a commencé ses jours dans le monde du trafic de drogue en vendant de la marijuana à San Pedro Totolapa, Oaxaca, dans les années 1970. Il étend son activité au trafic de cocaïne en utilisant des vedettes rapides et des avions légers. Il a été arrêté et condamné en 1985 à 33 ans de prison et détenu à la prison de Santa María Ixcotel, d'où il s'est évadé quelques jours plus tard. En septembre 1987, le juge Villafuerte Gallegos a été assassiné près de son domicile à Cuernavaca, Morelos, où il avait été déplacé afin de le protéger des menaces de Díaz Parada. Díaz a été arrêté une deuxième fois en 1990 et s'est à nouveau évadé en 1992 de la prison « Reclusorio Oriente » à Mexico. Il a été arrêté une troisième fois en janvier 2007. Ses remplaçants possibles pourraient être ses frères Eugenio Jesús Díaz Parada et Domingo Aniceto Díaz Parada.

Voir aussi
 Guerre de la drogue au Mexique
 Initiative de Mérida
 War on Drugs

Références

Voir aussi
 Lutte contre les narcotrafiquants au Mexique
 Liste des organisations criminelles

Oaxaca (État)
Guerre de la drogue au Mexique
Organisme disparu en 2011
Organisme fondé en 1980
Organisation criminelle mexicaine

Cartel d'Oaxaca


Aureliano García Tello (Alhendín, Granada,  - Granada, ) fue un sacerdote católico y poeta español.

Formación

Realizó estudios eclesiásticos en el seminario de Granada y fue ordenado presbítero en 1951.

Sacerdote

Ha ejercido el sacerdocio en diferentes parroquias, entre ellas, al principio de su misión pastoral, las San José de Tózar y Limones, Nuestra Señora de las Mercedes de Brácana, Nuestra Señora del Rosario de Polopos, Nuestra Señora de los Dolores de Cacín, Santa María Magdalena de Pinos Genil, y en los quince años inmediatamente anteriores a su jubilación, la de San Matías de Granada. Fue director espiritual del Colegio del Sacromonte y canónigo honorario de la Catedral de Granada.

Poeta

Su prolífica producción poética, casi toda de carácter religioso y mucha inspirada en pasajes bíblicos, ha sido calificada como mística y barroca.

Es fundador del grupo poético San Matías, que se reunía habitualmente una vez al mes, del que surgieron varias publicaciones antológicas de poetas noveles o autodidactas —Mirador del alba (1982), Pinceladas poéticas (1991) y Torre de versos (1993)— y que contó entre sus asiduos con el también poeta granadino Manuel Benítez Carrasco.

Cuenta en su haber, entre otros, con el premio de «Libros» del Sindicato Nacional de Escritores (1984) y con el Premio Amado Nervo (1987).

Obra
Comenzó a publicar en 1979 y desde entonces vieron la luz más de veinticinco poemarios y dos homiliarios correspondientes a los ciclos litúrgicos de adviento, cuaresma y pascua y al tiempo ordinario respectivamente.

Algunos títulos:

Hacia el encuentro con la luz (1979);
Granada, flor y agua (1980);
El color de la luna (en el centenario del nacimiento de Juan Ramón Jiménez) (1981);
Creciente amanecida (en el IV centenario de la muerte de Santa Teresa de Jesús) (1982);
Lodo encendido (1983);
Reverberos (1985);
Relato sacromontano (1998);
Gozos heridos (1998);
Misterios de la harina (1998);
Trojado en el eterno (2000);
Paisajes arcanos: florilegio poético (2001);
Acordes en mis ramas (2003);
Aromas de trascendencia (2004);
El lenguaje del viento (2006);
Nieve y llama (2007);
Por el cielo de Granada: antología (2008);
Fuego que acrisola (2008);
Destellos de la palabra (2009);
Conviérteme a tu brillo (2010).

Final
Falleció en Granada la tardel del . y sus restos fueron inhumados al día siguiente en el cementerio de Alhendín, su localidad natal.

Notas

Fuentes

Nacidos en Alhendín
Sacerdotes católicos de España del siglo XX
Poetas de la provincia de Granada
Poetas de España del siglo XXI
Poetas de España del siglo XX
Religiosos de España del siglo XX

Aureliano García Tello


Bruno Heilig () a fost un jurnalist austriac, autor și traducător a numeroase cărți.

Viața și cariera

Începuturi
Bruno Heilig s-a născut în familia unui negustor rural austriac de etnie evreiască. A absolvit gimnaziul umanist din orașul Lundenburg (azi orașul Břeclav din Cehia), aflat la aproximativ 20 km de satul său natal, după care a urmat timp de doi cursuri de drept la Universitatea din Viena. După ce a deținut câteva posturi de mică importanță la unele ziare vieneze și și-a satisfăcut stagiul militar s-a mutat la Budapesta, unde a lucrat la agenția maghiară de știri Magyar Távirati Iroda (MTI).

Primul Război Mondial
După izbucnirea Primului Război Mondial a fost concentrat într-un regiment maghiar de telegrafie; în această perioadă Heilig a învățat la perfecție limba maghiară. În timpul războiului el s-a căsătorit cu Hilda Wodiáner.

Activitatea de jurnalist
Imediat după război a lucrat iarăși pentru Agenția Maghiară de Știri. Din 1920 până în 1923 a fost redactor al secțiunii de politică externă a cotidianului budapestan Pesti Napló și din noiembrie 1920 a fost, de asemenea, corespondent al ziarului Vossische Zeitung din Berlin.

A părăsit redacția ziarului Pesti Napló (de orientare iudeo-liberală)  în 1923; ulterior a desfășurat doar activitatea de corespondent al ziarului berlinez Vossische Zeitung (liberal-burghez).

Bruno Heilig nu s-a sfiit să scrie adevărul și a desfășurat o critică incisivă împănată cu umor.
O astfel de deschidere nu era confortabilă pentru autorități și nu a mai fost tolerată în cele din urmă. În timpul regimului condus de Miklós Horthy a apărut ideea că evreii reprezentau un risc la adresa culturii maghiare pure – în acea vreme a apărut termenul "iudeo-bolșevism".

În condițiile instaurării unei politici tot mai naționaliste și mai antisemite Bruno Heilig a fost expulzat din Ungaria pe 1 noiembrie 1928. Este surprinzător că expulzarea sa nu a survenit mult mai devreme, dat fiind că în Ungaria a fost adoptată încă din 1920 o legislație antisemită.

După aceea, a lucrat la Berlin până în martie 1931 ca reporter la editura Ullstein, apoi a lucrat drept corespondent la Berlin al cotidianului austriac Wiener Tag (cu o orientare liberală de stânga) și al ziarului cehoslovac Prager Presse (care era finanțat de stat, apărea în limba germană și avea o orientare de stânga). Sub numele lui au apărut o varietate de articole despre situația politică internă și internațională. Din cauza articolelor sale antinaziste a fost nevoit să fugă din Germania în septembrie 1933, atunci când a aflat că arestarea sa era iminentă.

Revenit la Viena, a lucrat până în vara anului 1934 ca editorialist la cotidianul Wiener Tag, dar și-a pierdut din nou postul din cauza atitudinii sale critice la adresa forțelor politice naționaliste. Plecarea lui a fost forțată de cercurile guvernamentale care au fost nemulțumite de reflectarea în presă a evenimentelor din februarie 1934.

Din august 1934 și până la începutul anului 1935 a redactat ziarul evreiesc Die Stimme, iar în august 1935 a devenit redactor de politică externă și editorialist al ziarului Der Morgen. Începând din 1937 a fost, de asemenea, corespondent al ziarului britanic Jewish Chronicle.

Cartea Nicht nur die Juden geht es an (1936) conține o selecție de articole pe care le-a scris în perioada 1933-1936 pentru ziarele menționate mai sus.

Arestarea și deportarea în lagărele de concentrare
În 15 martie 1938, la două zile după anexarea Austriei de către Germania lui Hitler, Heilig a fost arestat și deportat la sfârșitul lunii martie împreună cu alți opozanți naziști proeminenți în lagărul de concentrare Dachau. În calitate de antifascist activ și bine cunoscut ar fi urmat să aibă o șansă mică de supraviețuire, dar nu a fost tratat mai rău decât ceilalți prizonieri. Se pare că gardienii SS nu știau că el era unul dintre cei mai căutați oameni. Probabil că o mare parte a actelor sale fuseseră pierdute. În septembrie 1938 a fost transferat în lagărul de concentrare de la Buchenwald.

Eliberarea
În decembrie 1938 Heinrich Himmler a ordonat ca deținuții evrei să fie eliberați din lagărele de concentrare dacă doresc să emigreze.
În 26 aprilie 1939, de ziua lui de naștere, a primit o telegramă de la soția lui, Hilda, care i-a spus că a obținut o rezervare într-o cursă de pasageri de la Genova la Shanghai. Rezervarea era o pură invenție, dar i-a salvat viața. A doua zi a urcat ca un om liber în trenul spre Viena, iar de acolo a plecat la Milano, unde i s-au alăturat în curând soția lui și fiul lui mai mare; fiul cel mai mic, Gerhard, ajunsese deja în Anglia în decembrie 1938, cu un transport de copii, și a devenit în 1943 pilot al Royal Air Force.

Exil (1939-1945)
Cu sprijinul Jewish Chronicle Heilig a putut emigra în Marea Britanie, unde a sosit pe 12 august 1939. Restul familiei ar fi trebuit să-l urmeze, dar războiul, care a izbucnit trei săptămâni mai târziu, a făcut imposibilă această călătorie. Mama lui, care se afla încă în Hohenau – locul nașterii lui – a murit într-un lagăr de concentrare.

În 1941 a apărut raportul Men Crucified. În această carte a descris perioada internării sale în lagărele de concentrare de la Dachau și Buchenwald. Cartea a beneficiat de primirea favorabilă unanimă a criticilor. Criticul englez James Agate a scris următoarele în Daily Express: "Cartea săptămânii. Men Crucified de Bruno Heilig, trei sute de pagini de comportament diabolic nazist în lagărele de concentrare de dinaintea războiului...". Cartea a avut trei ediții, s-a vândut repede și numai lipsa de hârtie din timpul războiului a împiedicat retipărirea ei.

Carte a apărut în limba germană sub titlul Menschen am Kreuz în 1948 (Verlag Neues Leben, Berlin), într-o singură ediție. Abia după mai mult de 50 de ani a fost republicată această contribuție semnificativă la istoria perioadei (Bibliothek der Provinz 2002). Bruno Heilig oferă o imagine chinuitoare și autentică a timpului petrecut ca prizonier în lagărele de concentrare naziste în anii 1938 și 1939.

Necunoașterea limbii engleze nu i-a permis să desfășoare o activitate publicistică în Anglia, supraviețuind doar datorită sprijinului financiar acordat de către Jewish Chronicle. În primăvara anului 1941 s-a angajat ca ucenic într-unul dintre atelierele înființate de guvern. După încheierea perioadei de ucenicie, a lucrat ca strungar și muncitor în cadrul industriei de război.

După război
După război a lucrat la agenția de știri DANA și mai târziu la Tribunalul Militar din Nürnberg. În 1947 s-a retras din serviciile americane și s-a dus în Berlinul de Est, unde s-a alăturat Partidului Socialist Unit din Germania și a lucrat ca jurnalist. În ianuarie 1948 a devenit redactor-șef adjunct al ziarului Deutschlands Stimme, iar la sfârșitul anului 1949 a fost împreună cu Max Spangenberg redactor-șef al acestui ziar. El, care fusese mulți ani un comunist devotat, și-a păstrat întotdeauna dreptul la propria opinie. Acest lucru nu i-a fost tolerat în RDG. Când a devenit inconfortabil pentru regim, a pierdut poziția de redactor-șef la sfârșitul lunii august 1952, aceasta fiind o soartă pe care a avut-o frecvent.

El și-a făcut mai târziu un renume ca traducător de literatură maghiară și în 1960 a obținut medalia PEN a Asociației P.E.N. din Ungaria pentru meritele sale în popularizarea culturii maghiare.

Lucrări
 Menschen am Kreuz, Berlin : Verl. Neues Leben, 1947; Weitra : Bibliothek der Provinz, 2002
 Nicht nur die Juden geht es an, Viena : Victoria Druckerei, 1936

Bibliografie
 2002: Ausstellung: Widerstand & Exil. Niederösterreichische Autorinnen und Autoren
 Heilig, Bruno. In: Lexikon deutsch-jüdischer Autoren. Band 10: Güde–Hein. Hrsg. vom Archiv Bibliographia Judaica. Saur, München 2002, ISBN 3-598-22690-X, S. 346–352.

Legături externe

Nașteri în 1888
Decese în 1968
Jurnaliști austrieci

Bruno Heilig


Die Neuseeländischen Straßen-Radmeisterschaften 2012 (offiziell: 2012 RaboDirect Elite Cycling Nationals) fanden vom 6. bis zum 8. Januar in Christchurch statt. Ausgetragen wurden jeweils die Einzelzeitfahren und Straßenrennen der Frauen, Männer und der Klasse Männer U-23, wobei die Klassen Männer Elite und U-23 in einem gemeinsamen Straßenrennen starteten. Am 6. Januar fanden die Zeitfahren statt, das Straßenrennen der Frauen wurde einen Tag später ausgefahren. Die Meisterschaften endeten am 8. Januar mit den Straßenrennen der Männer. Die jeweiligen Meister erhielten das Recht, bis zu den nächsten Meisterschaften in Rennen in ihrer jeweiligen Disziplin ein Trikot in den neuseeländischen Landesfarben zu tragen.

Zeitfahren
Die Zeitfahren wurden auf einer flachen Strecke mit Start und Ziel an der Lincoln University ausgefahren.

Frauen Elite
Die beiden Erstplatzierten erhielten drei beziehungsweise zwei Punkte für die UCI-Weltrangliste.

Länge: 25 km
Start: Freitag, 6. Januar, 10 Uhr
Strecke: Christchurch, Zeitfahrstrecke Lincoln University

Es kamen 10 von 11 Athletinnen ins Ziel.

U-23 Männer

Länge: 40 km
Start: Freitag, 6. Januar, 10:48 Uhr
Strecke: Christchurch, Zeitfahrstrecke Lincoln University

Es kamen 16 von 17 Athleten ins Ziel.

Männer Elite
Die ersten drei Fahrer erhielten acht, fünf und zwei Punkte für die Rangliste der UCI Oceania Tour 2012. Der Drittplatzierte Jesse Sergent durfte als Fahrer eines ProTeams jedoch keine Punkte erhalten.

Länge: 40 km
Start: Freitag, 6. Januar, 11:28 Uhr
Strecke: Christchurch, Zeitfahrstrecke Lincoln University

Es kamen 10 von 10 Athleten ins Ziel.

Straßenrennen
Die Straßenrennen wurden auf einem 15,6 Kilometer langen Rundkurs mit Start und Ziel am Pioneer Stadium ausgetragen, der den Anstieg zum Cashmere Hill (1,47 Kilometer mit durchschnittlich 7,5 % Steigung) beinhaltete. Die jeweils erste Runde der Rennen wurde allerdings ohne diesen Hügel ausgefahren und war deshalb nur 12,7 Kilometer lang.

Frauen Elite
Die vier Erstplatzierten erhielten Punkte (10,7,5,3) für die UCI-Weltrangliste.

Länge: 123 km (8 Runden)
Start: Samstag, 7. Januar, 12:00 Uhr
Strecke: Christchurch, Rundkurs Straßenrennen (Pioneer Stadium)

Es kamen 16 von 29 Athletinnen ins Ziel.

Männer Elite und U-23
Die ersten acht Fahrer erhielten Punkte (40, 30, 16, 12, 10, 8, 6, 3) für die Rangliste der UCI Oceania Tour 2012. Der Siebtplatzierte Jack Bauer durfte als Fahrer eines ProTeams jedoch keine Punkte erhalten.

Länge: 182 km (12 Runden)
Start: Sonntag, 8. Januar, 10:00 Uhr
Strecke: Christchurch, Rundkurs Straßenrennen (Pioneer Stadium)

Es kamen 13 von 70 Athleten ins Ziel.

Weblinks

Nationale Meisterschaft (Straßenradsport)
Rad
Radsportveranstaltung 2012
Straßenradrennen in Neuseeland
Sportveranstaltung in Christchurch

Neuseeländische Straßen-Radmeisterschaften 2012


An Eria odorifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leav.. An Eria odorifera in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria odorifera


Wimbledon-mesterskabet i damesingle 2016 var den 124. turnering om Wimbledon-mesterskabet i damesingle. Turneringen var en del af Wimbledon-mesterskaberne 2016 og blev spillet i All England Lawn Tennis and Croquet Club i London, Storbritannien. Hovedturneringen med deltagelse af 128 spillere blev spillet i perioden 27. juni - 9. juli 2016, mens kvalifikationen blev afviklet den 20. - 24. juni 2016 i Roehampton.

Mesterskabet blev vundet af Serena Williams, som i finalen besejrede Angelique Kerber med 7−5, 6−3, og som dermed tangerede Steffi Grafs rekord på 22 grand slam-titler i damesingle i den åbne æra. Williams var forsvarende Wimbledon-mester og vandt sin syvende Wimbledon-titel i damesingle i sin niende finale, hvor hun endvidere opnåede revanche for nederlaget til netop Kerber i Australian Open-finalen tidligere på året, hvor tyskeren vandt den første grand slam-titel i sin karriere.

Williams forbedrede endvidere sin egen rekord som den ældste vinder af en grand slam-titel i den åbne æra, idet hun på finaledagen, den 9. juli 2016, var 34 år og 287 dage. Hun forbedrede også sin rekord som den spiller i den åbne æra med længst tid mellem sin første og sidste grand slam-titel i damesingle til 16 år og 10 måneder, eftersom hendes første grand slam-titel var ved US Open 1999.

Angelique Kerber havde kvalificeret sig til sin første Wimbledon-finale i damesingle ved at besejre Venus Williams i semifinalen med 6−4, 6−4, og finalepladsen medførte, at hun avancerede fra fjerde- til andenpladsen på WTA's verdensrangliste.

Venus Williams spillede sit 19. Wimbledon-mesterskab i damesingle og deltog i hovedturneringen i en grand slam-turnering i single for 71. gang, og det var en tangering af Amy Fraziers rekord for flest optrædender i hovedturneringen i single i en grand slam-turnering i den åbne æra. Den 36-årige Williams-storesøster formåede at spille sig frem til semifinalerne, hvor hun som nævnt tabte til Angelique Kerber, men hun blev trods alt den femteældste grand slam-semifinalist i damesingle i den åbne æra – og den ældste siden Martina Navratilova spillede sig frem til finalen ved Wimbledon-mesterskaberne 1994. Til gengæld var det første gang i hendes lange karriere, at hun måtte forlade Wimbledon-mesterskabet i damesingle i semifinalen. Hendes første otte semifinaleoptrædender havde hun alle vundet.

I den anden semifinale vandt Serena Williams med 6−2, 6−0 over Jelena Vesnina, der aldrig tidligere var nået længere end til fjerde runde i single ved en grand slam-turnering, og som blev den blot femte useedede semifinalist i Wimbledon-mesterskabet i damesingle, siden antallet af seedede spillere i 2001 blev udvidet til 32. Kampen blev afgjort på kun 48 minutter, hvilket var den hurtigste Wimbledon-semifinale, siden man begyndte at registrere kampenes længde. Semifinalepladsen var kulminationen på et fremragende forår for russeren, hvor hun fra februar til starten af Wimbledon-mesterskaberne var avanceret fra en placering som nr. 122 til nr. 50 på WTA's verdensrangliste, og præstationen ved Wimbledon betød, at hun avancerede yderligere 25 pladser på listen.

De fire semifinalister, Venus Williams (36 år 20 dage), Serena Williams (34 år 285 dage), Jelena Vesnina (29 år 341 dage) og Angelique Kerber (28 år 171 dage), havde i gennemsnit en alder på 32 år og 113 dage, hvilket var det ældste sæt semifinalister i en grand slam-turnering i damesingle i den åbne æra, hvor det endvidere var første gang, at to af semifinalisterne var mindst 34 år.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damesingle androg £ 11.396.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 5 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere fordelt på:
 110 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 16. maj 2016 (seks uger før turneringens start), heraf to spillere med speciel rangering (markeret med SR nedenfor).
 6 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 12 spillere, der var gået videre fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).
 1 lucky loser (markeret med LL), som erstattede en af de direkte kvalificerede spillere, som meldte afbud efter kvalifikationen blev påbegyndt.

De 32 højst placerede spillere på WTA's verdensrangliste pr. 20. juni 2016 blev seedet.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

Kvalifikationsturneringen blev spillet i Bank of England Sports Ground i Roehampton i perioden 20. - 24. juni 2016. 96 deltagere spillede om 12 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde ni spillere modtaget et wildcard (WC).

Følgende 12 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Tatjana Maria
  Amra Sadiković
  Jana Čepelová
  Aleksandra Krunić
  Maria Sakkari
  Julia Boserup
  Tamira Paszek
  Luksika Kumkhum
  Mandy Minella
  Jekaterina Aleksandrova
  Marina Erakovic
  Paula Kania

Derudover kvalificerede én spiller sig til hovedturneringen som lucky loser:
  Duan Yingying

Resultater

Se også
 Wimbledon-mesterskabet i herresingle 2016
 Wimbledon-mesterskabet i herredouble 2016
 Wimbledon-mesterskabet i damedouble 2016
 Wimbledon-mesterskabet i mixed double 2016

Eksterne henvisninger
 Wimbledon-mesterskaberne
 The Championships 2016 - Ladies' Singles
 The Championships 2016 - Ladies' Qualifying Singles

Noter

2016
2016
WTA Tour 2016


El aislamiento dental permite vencer obstáculos durante el acto de operatoria dental como los pueden ser: la saliva, sangre, lengua, entre otros.

El aislamiento del campo operatorio es una maniobra odontológica que busca garantizar las condiciones orales más propicias para la intervención en los tejidos y su posterior restauración. Es de suma importancia en la práctica odontológica ya que buena parte del éxito en los tratamientos estomatológicos dependen de ello; especialmente cuando se realizan restauraciones inmediatas en los órganos dentarios o en tratamientos de conductos.

Objetivos
El aislamiento dental del campo operatorio intenta cumplir los siguientes objetivos:

 Aislar las piezas dentarias de la saliva, de la humedad del aire espirado y de la flora microbiana para generar una condición aséptica.
 Bloquear la secreción del surco gingival.
 Mejorar y potenciar la visibilidad y el acceso, aumentando la luminosidad.
 Separar y proteger los tejidos blandos que rodean al diente.
 Facilitar la aplicación de medicamentos cáusticos, ácidos y/o irritantes.
 Obtener un campo seco.
 Proteger al paciente de riesgos como la deglución accidental de algún instrumento pequeño.

Origen
El 15 de marzo de 1864, el odontólogo estadounidense Barnum Stanford, abrumado por el flujo excesivo de saliva que dificultaba su trabajo en un molar inferior, decide cortar un trozo de su delantal y ponerlo sobre el molar, perforando el hule y creando un dique que fijó con un anillo de goma alrededor del diente, teniendo éxito en su objetivo de aislar el área de trabajo de la excesiva saliva. En mayo del mismo año decide presentar su técnica a la Sociedad Dental de Nueva York, y a pesar de algunas burlas es aceptado por la sociedad y rápidamente distribuido por Estados Unidos y otros países. La técnica se volvió popular debido a las ventajas que presentaba, mejorándose y utilizándose hasta la fecha.

Tipos de aislamiento
El aislamiento dental puede ser:

Relativo
La finalidad principal de este aislamiento es impedir que el flujo de saliva alcance y contamine las preparaciones dentales, basándose en la colocación de elementos absorbentes dentro de la cavidad oral, como son los rollos de algodón que absorben la saliva y una boquilla aspiradora para eliminar el exceso de fluidos. Es de importancia resaltar que este procedimiento solo proporciona un aislamiento efectivo a corto plazo y los rollos de algodón necesitan ser cambiados frecuentemente.

Materiales usados
 Eyector de saliva y/o boquilla aspiradora de líquidos.
 Rollos de algodón.
 Triángulos absorbentes.
 Retractores de mejilla.
 Sostenedor de tórula.

Comparativas
 Ventajas
 Es de fácil aplicación.
 Permite un aislamiento rápido y de menor costo.

 Desventajas
 Requiere cambio continuo de materiales.
 No permite un control absoluto de los factores.

Absoluto
Es el aislamiento que se realiza con dique de caucho (lienzo de goma). El uso de esta técnica es considerada la más eficaz para el aislamiento del campo operatorio. Tiene múltiples ventajas de las que destacan:
 Sequedad positiva y de larga duración durante procedimientos dentales (operatoria, endodoncia).
 Evita la contaminación de: cavidades, preparaciones y accesos camerales.
 Permite mejor visión del campo operatorio.
 Protege los tejidos blandos de la cavidad oral.
 Evita la ingesta accidental de materiales dentales, de instrumental pequeño o de instrumental que se ha roto durante procedimientos dentales.

Tipos de aislamiento absoluto

Unitario
Consiste en el asilamiento de una sola pieza dentaria ya sea superior o inferior. Es la comúnmente usada durante los procedimientos de endodoncia, debido a que se quiere trabajar en un solo diente. Es más simple ya que la goma para dique solo debe ser perforada una sola vez y se utiliza una sola grapa o clamp.

Plural
Consiste en el aislamiento de dos o más piezas dentarias en el mismo arco dentario. Es la que se utiliza en los procedimientos operatorios ya que se requiere la intervención de varios dientes. La goma para dique debe ser perforada siguiendo la forma de la arcada y en caso de que falte una pieza en el segmento a aislar se debe saltar y no perforar. Es más compleja ya que puede utilizar una o varias grapas o clamps además de trozos de goma o ligaduras de hilo dental.

Materiales usados

Goma para dique
Por lo general los diques de caucho o goma tienen dimensiones de 12.5 x 12.5 para niños y 15 x 15 para adultos. El caucho para este fin se fabrica en diversos grosores: delgado, mediano, pesado y extra pesado. También en diversos colores: Verde y Azul. Las ventajas del dique delgado son su facilidad de colocación y la comodidad que proporciona al paciente, un dique de caucho más grueso tiene la ventaja de retraer con mayor facilidad los tejidos blandos y mayor resistencia contra el desgarramiento por la fresa dental, pero podría dificultar su colocación en arcadas dentales con apiñamiento dental o en dientes con áreas de contacto interproximal extensas. En muchas de las ocasiones es preferible utilizar un grosor intermedio. Algunos pacientes pueden presentar alguna reacción alérgica al contacto con el dique de caucho.

Grapas o clamps
 El anclaje del dique de caucho se logra por medio de grapas que se sujetan de la porción cervical de los órganos dentarios; estas se presentan en gran variedad de tamaños y formas, son metálicas y constan de 2 agarraderas con cuatro prolongaciones, un arco, picos y opcionalmente aletas.

Partes del clamp

Las partes básicas de un clamp o grapa son:
 Platina o brazo de la grapa.
 Ala Central.
 Ala Anterior.
 Arco tensor o corrector.
 Abrazadera o bocado.
 Puntos de contacto.
 Escotadura.
 Perforación o agujero de la grapa.

Sostenedor, arco o portadique
El arco más utilizado en operatoria dental es el arco metálico o arco de Young, su función principal es la de extender el dique una vez anclada las grapas dentales.

Toallas desechables
Es útil colocar las toallas desechables entre el dique y la piel del paciente de esa forma la sudoración y la filtración de saliva se pueden bloquear de manera adecuada con la incorporación de estas en el aislamiento.

Perforador de goma dique
Es un instrumento punzante denominado perforador. Consiste en una pinza grande que en su parte activa posee el punzón de acero y una platina o rueda también de acero que contiene las perforaciones que corresponden exactamente a la forma del punzón. La platina tiene 4, 5, 6 u 8 agujeros de diferentes tamaños con la finalidad de perforar el dique según el tamaño requerido con la forma circular .perfecta.

Pinza portaclamp
Es un alicate largo con un resorte y una traba. Permiten fijar el clamp o grapa en el diente manteniéndolo abierto bajo tensión.

Hilo dental

El hilo de seda dental se usa para ligar los clamps alrededor del cuello del diente para favorecer la sujeción de la goma dique en casos que se tienda a escapar.

Lubricantes
El dique de caucho se aplica con mayor facilidad cuando se emplean lubricantes, que son colocados alrededor de las perforaciones hechas en el dique.

Comparativas
 Ventajas generales:
 Crea una protección frente a infecciones, elementos irritantes y deglución accidental.
 Permite obtener un campo seco y limpio.

 Ventajas específicas:
 Retrae los tejidos blandos.
 Mejora la visibilidad.
 Aumenta la eficiencia.
 Mejora la calidad de operación, atención y servicio.

Tipos de clamps o grapas

Para cervicales
Se usan este tipo de grapa para los dientes anteriores(incisivos y caninos). Estos clamps son de doble arco o brazo y sus mordientes se ajustan al tamaño del diente que se aislará. Tiene dos brazos que se alejan del centro del campo operatorio, por lo que permiten una buena instrumentación sin interferencias. Los mordientes que van aplicados sobre el cuello del diente pueden ligeramente modificarse por medio de una pinza. Los clamps cervicales, una vez colocados deben ser estabilizados mediante trozos de compuestos de modelar reblandecidos a la llama para que queden firmemente ubicados sobre los dientes vecinos, de no ser así tienden a moverse o salirse de su sitio y pueden lesionar los tejidos gingivales.

Para premolares
Son los de menor tamaño poseen un solo arco y pueden tener o no aletas. Los clamps con aletas para premolares tienen cuatro en total: dos mesiales y dos que miran a las caras libres. Todos poseen dos agujeros.

Para molares
Son los de mayor tamaño todos poseen un solo arco y dos agujeros. Pueden tener o no aletas. Los clamps con aletas para molares, poseen cuatro aletas en total: dos mesiales y dos que miran a las caras libres.

Para diversas situaciones
Cuando el diente que se va a aislar está semi erupcionado pueden emplearse un cierto tipo de clamp. Existen clamps de formas muy variadas que permiten el aislamiento absoluto en las situaciones clínicas más diversas.

Procedimiento de aislamiento dental absoluto

Selección
Lo primero que se debe realizar es la selección de la goma dique según las necesidades del caso. Es común que en la endodoncia se aísle una única pieza dentaria por lo que puede emplearse pedazos de goma dique más pequeños. En operatoria dental conviene utilizar pedazos de goma más grandes ya que generalmente es obligatorio aislar más de una sola pieza dentaria. El grosor favorito es el mediano o el grueso. En piezas dentarias anteriores y en bocas pequeñas se recomienda el uso de un cuadrado de goma de 12,5 x 12,5 cm. En dientes posteriores el de 15 x 15 cm es el más propicio. Para segundos y terceros molares, superior o inferior, o en cavidades orales muy amplias se puede recurrir a trozos rectangulares de 15 x 20 cm.

Maniobras previas
Previo a la inserción de la goma dique, es obligatorio sondear el campo operatorio e higienizar cabalmente la cavidad oral, identificando la presencia de relaciones normales de contacto, sin obturaciones defectuosas que puedan obstaculizar el paso de la goma o romperla en el instante del aislamiento. Si se presenta algún obstáculo o el hilo se despedaza, hay que corregir la relación de contacto. Si hay prótesis fija o dientes con férulas se recurre una técnica adaptada para poder conservar el dique en su sitio, sujetando la goma en torno a las uniones.

Perforación
Para la correcta perforación se coloca la goma en el portadique y sin ninguna perforación externa se lleva hacia el interior de la boca ejerciendo presión con el dedo, hasta tocar el diente que será el punto primordial donde se reunirá todo el aislamiento. La goma permanecerá sutilmente empapada y esto indicará cual es la zona por donde vamos a intervenir con la primera perforación. Las sucesivas perforaciones se efectúan dejando entre una y otra el trecho que concierne al tamaño de cada uno de las piezas dentarias que se aislarán, en sentido mesiodistal.

Colocación del dique
Existen básicamente tres técnicas para llevar el dique de goma a la boca:

Primera técnica
 Colocación del dique de goma ubicando primero la grapa y luego la goma.
Se instala primero el clamp sobre la pieza dentaria, cerciorándose de que quede totalmente firme. En esta maniobra no se pretende llevar el clamp por completo a su posición más gingival porque eso se hará posteriormente a la colocación de la goma dique. En seguida se coge el dique de goma y se lleva hacia dentro de la cavidad oral, presionando con ambos índices para provocar una profundización de la goma dique, mientras que a la vez se ensanchan los ojales para hacerlos deslizarse por el clamp. Esta treta puede realizarse con el dique de goma suelto o ya ubicado en su portadique. Rápidamente se procede a hacer pasar la goma dique por las piezas hacia mesial del cuadrante. Aquí se retiene el dique mediante un clamp o un trozo de goma. Extendiendo con los dedos cada una de las lengüetas de goma que corresponden a los espacios interdentales; se incrustan todos los orificios sobre los dientes pertinentes. Se ponen las lengüetas de goma de manera oblicua con respecto al espacio interdentario. Esta maniobra puede simplificarse prensando seguidamente con un trozo de hilo dental mantenido con seguridad entre los dedos de ambas manos. El hilo dental debe exprimir únicamente sobre el costado de la lengüeta de goma y no sobre el centro, ya que en caso contrario puede romper el aislamiento. De esa manera se va pasando por todos los espacios interdentales hasta llegar al punto más anterior del cuadrante. El dique perdura en su sitio por la elasticidad de la goma.

Segunda técnica
 Colocación del dique de goma llevando simultáneamente el clamp y la goma.
Luego de seleccionar y perforar el trozo de goma dique, se instala el clamp en la perforación que pertenece al diente más posterior de la arcada y que será el que sostendrá el dique de goma. Se eleva el dique de goma para revelar los orificios del clamp y se ubican los mordientes de la pinza portaclamp en los orificios pertinentes. Luego se tuerce el clamp por la acción de la pinza conservando esta posición con la traba y se dobla todo el resto de la goma dique para llevarla con facilidad a la cavidad oral. Después se introduce el clamp y se coloca sobre la pieza dentaria indicada y se inicia el paso de la goma dique por debajo de las alas del clamp y luego hacia adelante. Puede situarse el portadique en el momento en que se coloca el clamp sobre el diente.

Tercera técnica
 Aislamiento de uniones soldadas, pónticos o dientes ferulizados.
En el aislamiento de una pieza ferulizada que tiene una unión de soldadura o en el aislamiento de los pónticos de un puente fijo se realizan perforaciones para las piezas que están más allá del puente fijo o sin ferulizar, como se hace en los casos comunes. Para las piezas con férulas o las del póntico de puente fijo se hacen orificios de mayor tamaño de lo normal; con el mayor tamaño que tenga el perforador de goma dique. Después se quita el puente de goma sobre la unión soldada y bajo de esta se pasa una aguja quirúrgica curva enhebrada con hilo dental desde lingual hacia bucal. Una vez pasado el hilo se repite la inserción de la aguja de bucal a lingual, pero ahora por la parte distal del orificio, envolviendo la lengüeta de goma. Queda un broche de hilo dental que se amarra desde lingual para capturar firmemente la lengüeta extendida de goma dique alrededor de la unión soldada. Así se logra acomodar la goma dique adecuadamente en este lugar.

Técnica de Sommer
Esta técnica es usada para el aislamiento del campo operatorio de una sola pieza dentaria debido a que requiere muy poco tiempo. Su uso es frecuentemente en endodoncia. Para una pieza dentaria anterior se realiza una sola perforación y se usa la goma dique y un clamp cervical. Se instalan clamps con aletas a la altura de los primeros o segundos premolares superiores de ambos lados para mantener la goma dique en su lugar. Después se pone el portadique dejando aislado el campo operatorio.

Protocolo de aislamiento

 Antisepsia de los tejidos a aislar.
 Permeabilizar los puntos de contacto.
 Lubricar los labios del paciente.
 Elección y prueba de las grapas o clamps.
 Perforación de la goma dique.
 Colocación de la aislación.
 Antisepsia amplia del campo.
 Reforzar el sellado circundante del cuello dentario.

Referencias

 Lloyd Baum, Ralph W. Phillips, Melvin R. Lound. Tratado de Operatoria Dental. Tercera Edición. Mc Graw-Hill. Interamericana; 1994.
 Julio Barrancos Mooney, Patricio J. Barrancos. Operatoria Dental, integración clínica. Cuarta edición Ed. Médica Panamericana; 2006.
 Aislamiento del campo operatorio - Odontored
 Instrumentos para aislamiento - Universidad Autónoma de Santo Domingo.
 Técnicas de ayuda odontológica y estomatológica By Ascensión Palma Cárdenas, Fátima Sánchez Aguilera

Odontología

Aislamiento dental


Eine EU Battlegroup oder EU-Kampfgruppe ist eine für jeweils ein halbes Jahr aufgestellte militärische Formation der Krisenreaktionskräfte der Europäischen Union (EU) in hoher Verfügbarkeit. Sie besteht im Kern aus einem Infanterieverband in Bataillonsstärke und einem Führungselement. Sie ist für Erstmissionen in einer Krisenregion gedacht und schafft die nötigen Voraussetzungen für einen weiteren Einsatz (z. B. im Rahmen der UNO).

Geschichte

Als sich abzeichnete, dass die im Rahmen des European Headline Goals 1999 in Helsinki beschlossene EU-Eingreiftruppe (EU Rapid Reaction Force) 2003 nicht einsatzbereit sein würde, schlug auf dem britisch-französischen Gipfel in Le Touquet (4. Februar 2003) die Geburtsstunde der Idee einer EU Battlegroup zur Unterstützung von Aktivitäten der Vereinten Nationen. Erneut aufgegriffen wurde sie dann mit dem Hinweis auf die Erfahrungen aus der EUFOR-Mission Artemis auf einem weiteren Gipfel in London im November desselben Jahres. Bereits im Dezember mandatierte der Rat der Europäischen Union die Weiterentwicklung der Krisenreaktionsfähigkeit der EU. Anfang Februar 2004 signalisierte der damalige Bundesverteidigungsminister Peter Struck Interesse an einer deutschen Beteiligung. Mit einem sogenannten "Food for thought"-Papier erfolgte die Vorlage beim Politischen und Sicherheitspolitischen Komitee (PSK). Am 17. Juni 2004 beschloss der Rat der EU den Aufbau der EU Battlegroups im Rahmen der Erfüllung des Headline Goals 2010. Noch im November 2004 konkretisierten die Verteidigungsminister der EU-Mitgliedstaaten diese Planungen mit der Benennung der ersten Verbände.

Als Erstbefähigung (Initial Operation Capability – IOC) wurde ab 2005 zunächst je eine Battlegroup einsatzbereit gehalten; mit der vollen Einsatzfähigkeit (Full Operation Capability – FOC) seit Januar 2007 sind es nun zwei Battlegroups pro Halbjahr.

Allgemeines
Unter einer Kampfgruppe (Übersetzung entspricht dem englischen battlegroup) versteht man einen nicht dauerhaft bestehenden militärischen Kampfverband, der sich in Abhängigkeit von seinem Auftrag aus Elementen unterschiedlicher Truppengattungen zusammensetzt.

Zielsetzung
Mit den Battlegroups will die EU im Rahmen der Europäischen Sicherheitsstragie ihre Fähigkeit verbessern, nach einer entsprechenden politischen Entscheidung schnell auch militärisch auf Krisen und Konflikte reagieren zu können. Einsätze sollen in erster Linie mandatiert durch die Vereinten Nationen im Rahmen des Kapitels VII der UNO-Charta erfolgen. Neben dem rein militärischen Aspekt ist das EU-Battlegroup-Konzept im Rahmen der Gemeinsamen Sicherheits- und Verteidigungspolitik auch als ein Schritt zur Schaffung eines Konsultations-, Planungs- und Entscheidungsmechanismus innerhalb der EU und mit der UNO von Bedeutung.

Einsatzoptionen

Die Zusammensetzung des Gefechtsverbands soll vor dem Hintergrund der jeweiligen Mission eine Minimumbefähigung für eine effektive Operationsführung darstellen. Mögliche Einsatzoptionen finden sich im gesamten erweiterten Petersberg-Spektrum und reichen von humanitärer Hilfe, der Verhinderung oder Abwehr von Feindseligkeiten oder Übergriffen (gegebenenfalls bereits durch Abschreckung im Vorfeld eines Konflikts) über die gewaltsame Trennung von Konfliktparteien bis hin zur Durchführung von Anfangsoperationen um einen Einsatz von Folgekräften, zum Beispiel Friedenstruppen der Vereinten Nationen, zu ermöglichen.

Mögliche Einsatzorte sind zerfallene bzw. vom Staatszerfall betroffene Länder. Man reagiert damit auf einen neuen Typus von Krieg, den sogenannten Neuen Kriegen, die sich an den Rändern der ehemaligen Imperien, vor allem Großbritannien und Frankreich, gebildet haben. Beispiele hierfür sind Afrika, der Kaukasus oder Afghanistan. Hier gilt es vor allem Konfliktparteien voneinander zu trennen, um den Friedensprozess zu vertiefen.

Rahmenbedingungen
Die EU Battlegroups sollen innerhalb von 10 Tagen einsatzbereit und nach weiteren fünf Tagen in dem entsprechenden Einsatzland sein. Um diese Kurzfristigkeit gewährleisten zu können, werden jeweils zwei Battlegroups für einen Zeitraum von sechs Monaten in Bereitschaft gehalten. Danach übernehmen andere Kräfte die folgende Rotation.

Bei einer Entsendung sollen die Kräfte 30 Tage lang autark operieren können. Danach sind sie durch andere, gegebenenfalls regionale Kräfte zu ersetzen. Bei Bedarf kann dieser Zeitraum durch entsprechende Unterstützung auf 120 Tage ausgedehnt werden.

Als planerischer Anhalt wurde für mögliche Operationen ein 6000-km-Radius um Brüssel festgelegt, womit ein möglicher Schwerpunkt vor allem in Krisengebieten in Afrika und im Nahen Osten liegt.

Die Finanzierung der EU Battlegroups findet über die Truppensteller, also die jeweiligen Nationen statt. Dauerhaft bestehende multinationale europäische Streitkräfte gibt es derzeit nicht, und solche sind auch nicht geplant.

Strategische Führung
Auf strategischer Ebene erfolgt die politische – und somit oberste – Führung durch das Politische und Sicherheitspolitische Komitee (PSK) der EU.

Militärisch liegt die Verantwortung auf dieser Ebene bei einem Operation Commander, der jeweils für den geforderten Einsatzzeitraum festgelegt wird. Unterstützt wird dieser durch ein OHQ, welches aus einem von vier (in Frankreich, Italien, Griechenland, Deutschland), unter nationaler Verantwortung bereitgestellten Kernstab aufwächst.
Der Kernstab wächst über den nationalen Anteil des späteren OHQ zunächst durch multinationale Verstärkung durch so genannte Primary Augmentee zum Core Staff auf. Dieser Core Staff wächst im weiteren Verlauf entsprechend den Anforderungen der Operation zum OHQ auf. Weitere, so genannte Additional Augmentees, werden dazu herangezogen. In Deutschland hat das deutsche Kommando Operative Führung Eingreifkräfte in Ulm diese Fähigkeit 2009 vom Einsatzführungskommando der Bundeswehr in Potsdam übernommen, nutzt aber weiterhin dessen Infrastruktur. Das OHQ zählt nicht zur eigentlichen EU Battlegroup.

Kräftedispositiv
Das Gesamtkräftedispositiv wird als Force Package bezeichnet. Es besteht aus dem operativen Führungselement, der eigentlichen Battlegroup und weiteren zugeordneten Unterstützungkräften.

Operative Führung
Die Führung auf operativer Ebene erfolgt durch den Force Commander mit seinem Stab (Force Headquarters – FHQ). Dieser wird in der Regel durch die Nation gestellt, aus der das Infanteriebataillon hervorgeht. Das deutsche Multinationale Kommando Operative Führung in Ulm ist für diese Aufgabe vorgesehen.

Kampfgruppe

Grundsätzlich ist das Kernelement einer EU Battlegroup ein verstärkter Infanterieverband in Bataillonsstärke. Weitere Bestandteile sind Kampfunterstützungs- und Einsatzunterstützungskräfte, wie zum Beispiel Pionier-, Instandsetzungs-, Transport-, ABC-Abwehr-, Fernmelde- und Flugabwehrkräfte.

Der Operations Commander kann dabei über die detaillierten Fähigkeiten entscheiden, die er für den jeweiligen Einsatz benötigt. Bedingt durch eine mögliche Spezialisierung von beteiligten Kräften (zum Beispiel für Einsätze in urbanem Gebiet, Gebirge, Wüste, Dschungel) oder durch deren Zusammensetzung, etwa bei amphibischen Einheiten, kann eine Battlegroup bereits im Vorfeld eine besondere Befähigung – und somit eine Eignung für ein besonderes Einsatzspektrum – vorweisen.

Die Gesamtstärke (einschließlich des FHQ) beträgt ungefähr 1.500.

Unterstützungskräfte
Da die organischen Kapazitäten der EU Battlegroups sehr eingeschränkt sind (sie decken zum Beispiel nicht den strategischen Transport ab) werden weitere Kräfte zugeordnet. Zur Erweiterung oder Ergänzung des Fähigkeitsspektrums eingesetzte Sanitäts-, Logistik- und Spezialkräfte sowie Teile der Luft- oder Seestreitkräfte werden als operational oder strategic enabler bezeichnet.

Multinationalität
Selten stellt nur eine einzelne Nation alle Kräfte für eine Rotation (bisher: Großbritannien, Frankreich, Italien, Spanien). Die Zusammensetzung des Kräftedispositivs ist in der Regel multinational, die einzelnen Elemente werden also durch mehrere Nationen gemeldet. Mögliche Truppensteller sind neben den Mitgliedstaaten der EU auch Länder auf Einladung eines Mitglieds oder als Anwärter auf eine Mitgliedschaft.

Bei der Ausplanung und Koordinierung der Vorbereitung und des Einsatzes wird bei multinationalen Verbänden eine Nation als sogenannte Framework-Nation festgelegt und durch Vertreter der anderen beteiligten Streitkräfte unterstützt.

Beispiele für multinationale Verbände sind die Hispano-Italienische Amphibische Battlegroup (BG I/2006: Spanien, Italien, Griechenland, Portugal), die Nordic Battlegroup (BG I/2008 Schweden, Finnland, Norwegen, Estland, Irland), die HELBROC Battlegroup (BG II/2007: Griechenland, Rumänien, Zypern, Bulgarien), die Battlegroup II/2008 (Deutschland, Frankreich, Belgien, Luxemburg, Spanien).

Darüber hinaus hat Frankreichs Präsident Emmanuel Macron eine weitere Kampftruppe zwischen Deutschland und Frankreich, sowie Großbritannien vorgeschlagen, die schneller als andere Battle Groups einsetzbar sein und jenseits der sonstigen Verteidigungskooperationen innerhalb der EU operieren solle.

Bei einer kritischen Betrachtung der EU Battlegroups muss, da es sich hierbei um ein Instrument zur Förderung der multinationalen Zusammenarbeit handelt, neben dem rein militärischen Einsatzwert auch die (sicherheits-)politisch integrative Dimension berücksichtigt werden.

Beteiligte EU-Mitgliedstaaten

Beteiligte Nicht-EU-Mitgliedstaaten
  (NATO-Mitglied)
  (NATO-Mitglied)
  (NATO-Mitglied)
  (Nicht-NATO-Mitglied)
  (NATO-Mitglied)

EU-Mitgliedstaaten ohne Beteiligung
  (rechtliche Bedenken)

Liste der EU Battlegroups

Einsatzperioden

Truppen stellende Nationen der jeweiligen Einsatzperioden:

Verhältnis zur ESVP, ESS und NATO

Durch die Einrichtung von europäischen Krisenreaktionskräften wird die aktive Handlungsbereitschaft und vor allem -fähigkeit der EU erhöht. Man besitzt nun eigene Instrumente zur militärischen Intervention bei regionalen Konflikten, an der sich fast alle EU-Mitgliedstaaten beteiligen (siehe ESVP). Man verfolgt die Ziele der ESS, u. a. regionale Konfliktverhütung, um einen möglichen Staatszerfall zu verhindern bzw. diesem entgegenzuwirken.

Häufig wird geäußert, dass die EU Battlegroups eine Konkurrenz zur NATO Response Force (NRF) darstellen. Obwohl beide Konzepte nicht direkt vergleichbar sind, da sich die Kräftedispositive augenscheinlich vor allem in den vorhandenen Fähigkeiten (so umfasst die NRF zum Beispiel Luft- und Seestreitkräfte), ihrer Größe und letztlich im – bei NRF erheblich umfassenderen – Einsatzspektrum unterscheiden, zeigt eine Betrachtung der Grundideen, dass sie sich nicht widersprechen, sondern eher ergänzen:

 So ist eine Zielsetzung des NRF-Konzepts (vor allem aus Sicht der USA) gerade die Verbesserung der europäischen militärischen Fähigkeiten. Somit ist – zumindest vordergründig – die Aufstellung der EU Battlegroups letztlich ein Schritt Europas, bessere Beiträge zu Einsatzkontingenten der NATO leisten zu können, oder bei Bedarf die NATO zu entlasten, indem kleinere Operationen übernommen werden.
 Durch das Berlin-Plus-Abkommen wird eine gegenseitige Unterstützung beider Instrumente ohne Dopplungen erreicht, indem allerdings in erster Linie die NATO ihre Ressourcen zur Verfügung stellt.
 Nur begrenzt vorhandene kritische Fähigkeiten beeinträchtigen NRF, EU Battlegroup und laufende Einsätze gleichermaßen. So ist vor allem der strategische Transport in ein Einsatzgebiet ein grundsätzliches Problem, an dem sowohl die NATO als auch die EU, unter anderem im Rahmen der Strategic Airlift Interim Solution (SALIS), unter besonderer Berücksichtigung der beiden Konzepte arbeiten.
 Eine weitere Gemeinsamkeit und zugleich ein besonders schwerwiegendes ungelöstes Problem besteht hinsichtlich der Forderung nach einer schnellen Einsetzbarkeit der Verbände unter Berücksichtigung der langwierigen politischen Prozesse zur Freigabe dieser Kräfte durch die jeweiligen Staaten oder die Entscheidungsgremien in der NATO oder der EU. In dieser Frage ist insbesondere Deutschland von herausragender Bedeutung, da es regelmäßig zu beiden Konzepten erhebliche Beiträge leistet und zugleich äußerst restriktiv mit der politischen Freigabe von bewaffneten Kräften verfährt.

Siehe auch
 Gemeinsame Außen- und Sicherheitspolitik
 Europäische Gendarmerietruppe

Weblinks
 Claudia Major, Christian Mölling: EU-Battlegroups. Bilanz und Optionen zur Weiterentwicklung europäischer Krisenreaktionskräfte, Studie der Stiftung Wissenschaft und Politik, August 2010.
 Christian Mölling: EU-Battlegroups, Diskussionspapier der Stiftung Wissenschaft und Politik, FG 2/2007/05, März 2007.
 Johann Fischer: Die europäischen Battle Groups, aus: Truppendienst, Folge 310, Ausgabe 4/2009.
 Ronja Kempin: Frankreich und die EU-Battle Groups, Diskussionspapier der Stiftung Wissenschaft und Politik, FG-3/DP 01/05, Mai 2004.
 Anna Barcikowska: EU Battlegroups – ready to go?, Retrospektive aus dem Jahr 2013.

Einzelnachweise

Sicherheitspolitik der Europäischen Union

EU Battlegroup


اللغة الأرمنية (classical: ; reformed:   هي لغة هندية أوروبية مستعملة في أرمينيا وفي المناطق المجاورة لها وفي بلاد المهجر حيث استقرت جاليات من الشعب الأرمني. من بين اللغات الهندوأوربية تعتبر الأرمنية واحدة من بين اللغات القليلة التي تمكنت من المحافظة على شكلها البدائي، وهي قريبة من اللغتين اليونانية والفارسية.

لمحة تاريخية

منذ القرن السادس قبل الميلاد كانت الأرمنية منتشرة في مناطق آرارات الجبلية قرب بحيرة فان ومنابع نهري دجلة والفرات. وكانت الأرمنية تكتب بالأحرف اليونانية والسريانية، حيث أن هاتان الأبجديتان كانتا تستخدمان في الكتب الدينية المسيحية الطقسية وغيرها في بلاد الأرمن وكذلك في الشؤون الإدارية. وخلال فترة الاحتلال الفارسي لأرمينيا منع بشكل صارم استخدام اللغة أو الأحرف اليونانية في أراضي الإمبراطورية، لتفادي أي تأثير أو اختراق بيزنطي. وهكذا لم تجد نعمة في عين الفرس إلا الثقافة السريانية، ولكن استخدام أبجدية أجنبية في نواحي الحياة اليومية كان مسببا أيضاً لمشاكل شتى مما خلق ضرورة ملحة لابتكار أحرف أرمنية خاصة. فلم تتحول الأرمنية إلى لغة مكتوبة إلا في القرن الخامس الميلادي حيث ترجم إليها الكتاب المقدس على يد الراهب ميسروب ماشدوتس الذي قام باختراع أبجدية أرمنية من 36 حرفاً، تسمى اليوم بالأرمنية الكلاسيكية حفظت منها حتى اليوم بشكل رئيسي ترجمات للعهد الجديد ومؤلفات أدبية مسيحية تعود للقرون الميلادية الأولى. بمحاذاة اللغة الكلاسيكية نمت وتطورت لغة أو لهجة شعبية ابتداءً من القرن العاشر حتى نهاية القرن التاسع عشر حيث استخدمها في أعماله الكاتب الأرمني خاتشاتور أبوفيان.

حاضر اللغة

يستعمل اللغة المعاصرة اليوم قرابة الخمسة ملايين شخص في لهجتين أساسيتين:
 في شمال غرب إيران وأرمينيا تستعمل «الأرمنية الشرقية» وهي وفيّةٌ للنسخة الكلاسيكية نوعاً ما، مع تبسيطها لنمط الكتابة.
 في منطقة الشرق الأوسط وفي المهجر تستعمل «الأرمنية الغربية» التي مع حفاظها على جذورها امتزج فيها الطابعان الكلاسيكي والشعبي.

وبشكل عام يتفق الخبراء على أن الأرمنية الحديثة لا تزال محافظةٌ بشكل نادر الوجود على أرمنية القرن الخامس الميلادي.

خلال الحقبة السوفييتية كان تعليم اللغة الروسية إجبارياً في أرمينيا، فكانت الدروس تعطى باللغتين الروسية والأرمنية. ولكن بعد انهيار الاتحاد السوفييتي ونيل أرمينيا لاستقلالها عام 1991، وبعد 110 سنة من الهيمنة الروسية وجد فقط 47.1 % من الأرمن من المتمكنين من لغتهم الأم.

مواضيع ذات صلة

 ميسروب ماشدوتس

مصادر

 Les traducteurs dans l'histoire Par Jean Delisle, Judith Woodsworth, Fédération internationale des traducteurs, International. p 26 + 27

اللغات الأرمنية
لغات أذربيجان
لغات أرمينيا
لغات إيران
لغات العراق
لغات القوقاز
لغات تركيا
لغات جورجيا
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات ذات نمط فاعل-مفعول به-فعل
لغات روسيا
لغات قبرص
لغات قديمة
لغات كازاخستان
لغات كردستان
لغات لبنان
لغات هندية أوروبية
لغة أرمنية

اللغة الأرمنية


الحزب الحر الدستوري المستقل هو حزب تونسي تأسس في نوفمبر 1922، ويعتبر ثاني حزب ينشق عن الحزب الحر الدستوري التونسي بعد الحزب الإصلاحي، وكانت للإقامة العامة الفرنسية بتونس يد في ظهوره.

ترأسه فرحات بن عياد الذي كان ممثلا للحزب الحر الدستوري التونسي في العاصمة الفرنسية باريس. وقد راهن عليه المقيم العام الفرنسي لوسيان سان من أجل شق الحزب . وفي مطلع عام 1924 عين في منصب كاهية صاحب الطابع في الحكومة التونسية. فانطفأ حزبه وعاد عدد من أنصاره إلى صفوف الحزب الحر الدستوري التونسي.

ناصرت هذا الحزب بعض الصحف من بينها مرشد الأمة للشيخ سليمان الجادوي والمنير للشاذلي المورالي وغيرهما.

أحزاب تونسية سابقة

الحزب الحر الدستوري المستقل


Carsten Baumann (* 7. Oktober 1946) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Der torgefährliche Flügelstürmer absolvierte bei Werder Bremen 1971 bis 1973 21 Bundesligaspiele und erzielte dabei drei Tore. Zuvor hatte er mit dem VfL Osnabrück in der zweitklassigen Fußball-Regionalliga Nord in den Jahren 1969 bis 1971 dreimal die Meisterschaft gewonnen und in der Aufstiegsrunde zur Bundesliga in 23 Spielen neun Tore erzielt.

Karriere
Mit den Amateuren des SV Werder Bremen wurde der schnelle und torgefährliche Angreifer in der Saison 1965/66 in der Bremer 1. Amateurliga Vizemeister und konnte deshalb am Wettbewerb um die Deutsche Fußball-Amateurmeisterschaft teilnehmen. Nach Erfolgen gegen den SC Baden-Baden (6:0, 3:0), Union Böckingen (4:2, 1:1) und im Halbfinale gegen Amicitia Viernheim (2:3, 3:0) gewann er auch mit Mannschaftskameraden wie Gerhard Teupel, Claus Schygulla, Herbert Schröder und Jürgen Ey am 2. Juli 1966 in Herford die Deutsche Amateurmeisterschaft mit einem 5:1-Finalerfolg über die Amateure von Hannover 96, wo er sich als dreifacher Torschütze auszeichnete. In der Saison 1966/67 gehörte er dem Bundesligakader von Werder Bremen an, kam aber unter Trainer Günter Brocker im Kampf um den Klassenerhalt nicht zum Einsatz.

Der Trainer der Bremer Amateurmeistermannschaft Hans-Wilhelm Loßmann wechselte zur Saison 1967/68 nach Osnabrück in die damals zweitklassige Regionalliga Nord zum VfL Osnabrück. Mit ihm kamen neben Baumann auch noch Spielmacher Herbert Schröder und Jürgen Ey zum Team vom Stadion an der Bremer Brücke. Am Ende der Saison 1967/68 belegte Osnabrück den 7. Rang und Baumann hatte in 27 Ligaspielen acht Tore erzielt. Trainer Loßmann der im Streit schied wurde im Verlauf der Runde durch den Jugoslawen Radoslav Momirski ersetzt, unter dem die wohl erfolgreichste Ära der Vereinsgeschichte der Lila-Weißen begann, welche in den drei Regionalligameisterschaften von 1969 bis 1971 mündete. In den drei Meisterschaftsrunden von 1969 bis 1971 erzielte der Flügelstürmer in 76 Ligaeinsätzen 42 Tore. Der erste Meisterschaftserfolg ragt mit 53:11-Punkten und 94:27-Toren dabei deutlich heraus. Vizemeister VfB Lübeck folgte mit neun Punkten Rückstand. Willi Mumme und Baumann bildeten die Flügelzange und der zentrale Angreifer Wolfgang Kaniber verwandelte die Vorlagen zu 30 Toren. In der Aufstiegsrunde zur Bundesliga wurden die Osnabrücker hinter der Mannschaft um Willi Lippens, Rot-Weiss Essen, mit 11:5-Punkten Gruppenzweiter. Beim 3:3-Heimremis am 8. Juni gelangen Baumann zwei Treffer; auch beim mit 1:3 verlorenen Rückspiel am 18. Juni zeichnete er sich als VfL-Torschütze aus. Als 1971 zum zweiten Mal der zweite Gruppenplatz belegt wurde, hatte der VfL aber keine wirkliche Chancen zum Aufstieg gehabt, denn der VfL Bochum setzte sich klar überlegen mit sieben Punkten Vorsprung durch. Baumann bestritt am 23. Juni 1971 bei einem 3:0-Auswärtserfolg beim Karlsruher SC sein letztes Spiel in der Bundesligaaufstiegsrunde und gehörte zu den Torschützen des Nordmeisters. Bis 1971 erzielte er in 106 Spielen 54 Tore für den VfL.

Vor der Bundesligasaison 1971/72 ging der Geschäftsführer von Werder Bremen, Hans Wolff, auf große Einkaufstour. Werder stellte eine "Millionenelf" zusammen und zu den Neuverpflichtungen gehörte auch der begehrte Flügelstürmer des VfL Osnabrück und vormalige Werderaner, Carsten Baumann. Es kamen noch des Weiteren die Spieler Willi Neuberger, Werner Weist (beide Borussia Dortmund), Peter Dietrich, Herbert Laumen (beide Borussia Mönchengladbach) und Jürgen Weber von Hertha BSC an die Weser. Sportlich erfüllten sich die Erwartungen aber nicht. Baumann debütierte zwar am dritten Spieltag, den 28. August 1971, bei einer 0:4-Auswärtsniederlage bei Eintracht Frankfurt an der Seite von Werner Görts und Weist im Angriff von Werder in der Bundesliga, aber der Verlauf der Runde war von Disharmonie in Bremen geprägt, was im Verschleiß von vier Trainern in der Runde gipfelte: Robert Gebhardt versuchte sich an der Aufgabe die Neuen mit den Alten zu integrieren bis zum 26. September 1971, dann sollte der Meistertrainer des Jahres 1965, Willy Multhaup, das "Feld" für den Jungtrainer Josef Piontek zu bestellen, welcher aber ab dem 8. Mai 1972 von dem alten "Haudegen" Fritz Langner abgelöst wurde. Mit der Ausbeute von 31:37-Punkten konnte niemand zufrieden sein.

Baumann spielte bis Dezember 1972 bei Werder und erzielte in 21 Erstligaeinsätze drei Tore. Werder wurde in den beiden Saisonen jeweils Elfter. Der letzte Bundesligaeinsatz für Werder datiert vom 2. Dezember 1972 bei einer Einwechslung bei einer 1:3-Heimniederlage gegen Fortuna Düsseldorf; das erste Spiel für Kassel absolvierte Baumann bereits am 16. Dezember 1972 bei einer 2:3-Heimniederlage gegen München 1860. Im Dezember 1972 wechselte Baumann zum KSV Hessen Kassel in die zweitklassige Fußball-Regionalliga Süd, wo er bis 1974 in 41 Ligaspielen 16 Tore für den KSV erzielte. Baumann wurde in Kassel sesshaft, arbeitete dort als Angestellter im Finanzamt und beendete 1974/75 in der Hessenliga (10-0) seine Spielerlaufbahn.

Literatur
 Christian Karn, Reinhard Rehberg: Spielerlexikon 1963–1994. Agon Sportverlag. Kassel 2012, ISBN 978-3-89784-214-4, S. 40/41.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Werder Bremen)
Fußballspieler (VfL Osnabrück)
Fußballspieler (KSV Hessen Kassel)
Deutscher
Geboren 1946
Mann

Carsten Baumann (Fußballspieler, 1946)


Anna Quinquaud (París, 5 de marzo de 1890 - Fontenay-Trésigny, 1894) fue una escultora y etnógrafa francesa.

Biografía
Anna Quinquaud era hija del doctor y académico Charles Eugène Quinquaud y de Thérèse Caillaux, escultora, alumna de Rodin.

En 1924, obtuvo el segundo Premio de Roma en escultura·.

En 1925, en vez de desplazarse a la Villa Médicis de Roma, se embarcó a África. En este viaje que duró dos años recorrió entre otros países Mauritania, Senegal y Sudán, remontando el río Níger. Realizó muchas esculturas basadas en sus numerosos viajes que le llevaron también a Etiopía.

En 1946 fue la primera mujer admitida en la Academia Francesa de Ciencias de Ultramar.

Obras

Entre las mejores y más conocidas obras de Anna Quinquaud se incluyen las siguientes:
 Composición cubista, escultura, bajorrelieve de yeso con policromía. La obra fue adquirida en subasta pública en el año 1983, cuando al fallecimiento de la escultora se vendieron algunas piezas de su estudio. Se conserva en el Museo de la villa de Mont-de-Marsan, museo Despiau Wlérick
 Indochina - L'Indochine, bajorrelieve, encargado para la Exposición Internacional de 1937, la obra en piedra adorna la entrada del museo de escultura comparada en el Palacio de Chaillot. Un modelo de la escultura, adquirido en 1983 y proveniente del estudio de la artista, se conserva en el museo Despiau Wlérick de Mont-de-Marsan.
 Mujer mora - Femme Maure, escultura en bulto redondo de piedra, fue realizada hacia 1937; retrata a una mujer cubierta de telas que sólo muestra el rostro y la mano derecha que sostiene un cuenco. La obra fue instalada en el espacio central exterior del Museo de Arte Moderno de la Ciudad de París para la exposición de 1937. Hace pareja con otra de Pierre Vigoureux.
 Mujer Hova - Femme hova, escultura, Museo del muelle Branly. Se trata de un busto tallado. Resulta interesante la forma en que el bloque, de base rectangular conserva su forma de prisma a modo de columna hasta la talla figurativa. Retrata el busto de una mujer Hova con el pelo recogido. Los Hova, son la gente común dentro de la etnia Merina de Madagascar, aunque los franceses atribuyen el nombre Hova a toda la etnia Merina, formada por los andriana– aristocracia, los hova– gente común y los andevo– esclavos.
 Bajorrelieves de la fachada de la residencia Lucien Paye, diseñada por Albert Laprade, en la Ciudad internacional universitaria de París (Pabellón de Francia en el extranjero en el momento de su construcción)··

 Cuatro ángeles cariátides en la fachada de la Catedral de Dakar, Senegal
 "Recolectoras de arroz", relieve para el ayuntamiento de Antananarivo, Madagascar

Curiosidades
Una de sus esculturas, titulada "Maternidad de Antaisaka", que representa a una mujer llevando a su hijo atado a la espalda fue reproducida en un sello de Madagascar. El sello grabado por Raoul Serres, fue emitido por el gobierno de Vichy de Francia el 6 de junio de 1942, pero nunca fue puesto a la venta en Madagascar. La escultura, modelo para la manufactura de cerámicas de Sevres, fue subastada por Christie's en 1999.

Exposiciones
Su obra pudo verse en el Museo de los Años Treinta de mayo a octubre de 2011, presentada bajo el título " Sculpture'Elles"; una muestra de esculturas de diferentes autoras coordinada por Anne Rivière.

Véase también
 Premio de Roma

Notas y referencias

Bibliografía
 AA.VV., Anna Quinquaud: Femme, Sculpteur, Voyageur des années 30; ed. SOMOGY (10/5/2011) (en francés) ISBN 978-2-7572-0433-7

Enlaces externos

 picasaweb.google.com:

Escultoras de Francia
Escultores de París
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Francia en Madagascar
Escultores de Francia en Senegal
Exploradores de África del siglo XX
Exploradores de Francia del siglo XX
Premio de Roma en escultura

Anna Quinquaud


Enriqueta Vila Vilar (1935) é uma política, historiadora e pesquisadora espanhola especializada em História das Américas.

Biografia
Nascida em 1935 em Sevilha, obteve um doutoramento em História das Américas pela Universidade de Sevilha em 1972. Ela trabalhou como professora de pesquisa no Conselho Superior de Investigaciones Científicas (CSIC). Foi conselheira municipal de Sevilha em representação do Partido Andaluz (PA) e foi responsável pela área de Cultura do governo municipal de 1991 a 1995. Em 1995 tornou-se a primeira mulher numerária membro da Real Academia Sevillana de Buenas Letras, servindo como directora da sociedade de 2011 a 2014. Em janeiro de 2012 foi eleita para ocupar a vaga de membro numerário da Academia Real de História da Espanha deixada pelo falecimento de Juan Vernet; assumiu no dia 16 de dezembro de 2012, lendo um discurso intitulado Hispanismo e hispanización: el Atlántico como nuevo Mare Nostrum.

Mulheres da Espanha na política
Pessoas vivas
Alunos da Universidade de Sevilha
Historiadores da Espanha
Nascidos em 1935
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Enriqueta Vila Vilar


Martin Kimani, né en 1971 à Mombasa, est un homme politique et diplomate kényan. Il est Représentant permanent du Kenya aux Nations unies depuis décembre 2020.

Son discours dans le cadre de la guerre russo-ukrainienne de 2021-2022, établissant un parallèle entre la reconnaissance par la Russie des frontières des républiques populaires de Donetsk et de Lougansk, et les frontières africaines après la décolonisation, devient viral en février 2022.

Biographie
Martin Kimani est né en 1971 à Mombasa.

Il est titulaire d'un bachelor de l'université du New Hampshire en 1996, d'un master et d'un doctorat en polémologie du Department of War Studies du King's College de Londres, obtenus en 2003 et 2010.

En 2011 et 2012, Kimani est directeur du mécanisme d'alerte précoce et de réaction aux conflits (CEWARN) à l'autorité intergouvernementale pour le développement. De 2012 à 2015, il est représentant permanent du Kenya auprès du PNUE et d'ONU-Habitat à Nairobi.

En septembre 2015, il est nommé directeur des services antiterroristes kényans par le président Uhuru Kenyatta. En décembre 2018, il rejoint son bureau exécutif en tant que secrétaire aux initiatives stratégiques. En octobre 2020, alors que le Kenya doit entamer en 2021 un mandat de deux ans au Conseil de sécurité des Nations unies, Kenyatta le nomme Représentant permanent du Kenya aux Nations unies. Kimani occupe la présidence du Conseil de sécurité pour octobre 2021.

Références

Diplomate kényan
Étudiant du King's College de Londres
Étudiant de l'université du New Hampshire
Naissance en 1971
Naissance à Mombasa

Martin Kimani


9674 Slovenija este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9674 Slovenija este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Črni Vrh de Observatorul din Črni Vrh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 8,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

9674 Slovenija


La chispa de la vida es una película española de 2011, dirigida por Álex de la Iglesia y protagonizada por José Mota y Salma Hayek. Se estrenó el 13 de enero de 2012. Fue rodada en la ciudad de Cartagena.

Argumento

Roberto (José Mota) es un publicista en paro. Nadie recuerda que él fue el inventor del eslogan "Coca-Cola: La chispa de la vida", y no encuentra trabajo.

Como hace habitualmente desde hace dos años, Roberto se levanta muy temprano en la mañana para buscar trabajo. Cuando recurre a un viejo amigo, que ahora es jefe de una gran compañía, empieza el día más gris de la vida de Roberto, rechazado por aquel viejo amigo, que parece no recordar el talento de éste. Es entonces que para volver a sus días felices, va al hotel "Paraíso" de Cartagena, donde pasó la luna de miel con su esposa, Luisa (Salma Hayek).

Sin embargo, en lugar del hotel se encuentra con la inauguración de un museo alrededor de un teatro romano, recientemente descubierto. Intentando averiguar qué pasó con el Hotel Paraíso, llega accidentalmente a una zona restringida solo para obreros de la excavación. Inesperadamente, el vigilante del museo lo sorprende; Roberto se asusta e intenta escapar  y se aferra a una estatua colgado de una gran grúa. Cuando ya no puede sostenerse más cae sobre unas estructuras de hierro, clavándosele una barra en la cabeza. Ha tenido mucha suerte, la barra de hierro no ha dañado ningún nervio crucial, él está consciente y no tiene ninguna función cognitiva afectada. Debido a que los periodistas estaban ya presentes por la inauguración del museo, se produce una gran conmoción mediática y aparece en todos los canales de televisión nacional. Roberto llama a su esposa, Luisa, quien al llegar está, naturalmente, afectadísima. El drama familiar protagoniza ahora la historia. En esta situación, Roberto considera utilizar su condición de repentina estrella mediática para asegurar el futuro de su familia, a lo que Luisa se opone completamente.

Reparto

 José Mota interpreta a Roberto Gómez, publicista creador del archiconocido eslogan "La chispa de la vida".
 Salma Hayek interpreta a Luisa Gómez, esposa de Roberto.
 Fernando Tejero interpreta a Juan Gutiérrez "Johnny", un representante de artistas contratado por Roberto.
 Manuel Tallafé interpreta a Claudio, un guardia jurado.
 Juan Luis Galiardo interpreta a Alfonso, el Alcalde.
 Antonio Garrido interpreta al doctor Andrés Velasco.
 Antonio de la Torre interpreta a Kiko Segura
 Juanjo Puigcorbé interpreta a Álvaro Aguirre
 Blanca Portillo interpreta a Mercedes San Román, arqueóloga y directora del Museo.
 Carolina Bang interpreta a Pilar Álvarez, reportera de España Directo.
 Eduardo Casanova interpreta a Lorenzo Gómez, hijo de Roberto y Luisa.
 Nerea Camacho interpreta a Bárbara Gómez, hija de Roberto y Luisa.
 Joaquín Climent interpreta a Javier Gándara, antiguo jefe de Roberto.
 Santiago Segura interpreta a David Solar, antiguo amigo de Roberto.
 José Manuel Cervino interpreta al Presidente.

Recepción

Premios

Premios Goya
26ª edición de los Premios Goya

Películas ambientadas en la Región de Murcia
Películas ambientadas en Madrid
Películas dramáticas
Películas sobre periodismo
Películas rodadas en Cartagena
Películas de humor negro de los años 2010

La chispa de la vida


The Lives and Times of Jerry Cornelius este o colecție de povestiri științifico-fantastice din 1976 de Michael Moorcock. Este parte a seriei Jerry Cornelius.

Cuprins

Ediția Allison & Busby, 1976

 "The Peking Junction"
 "The Delhi Division"
 "The Tank Trapeze"
 "The Nature of the Catastrophe"
 "The Swastika Set-Up"
 "The Sunset Perspective"
 "Sea Wolves"
 "Voortrekker"
 "Dead Singers"
 "The Longford Cup"
 "The Entropy Circuit"

Ediția Four Walls Eight Windows, 2003

 Introduction
 "The Peking Junction"
 "The Delhi Division"
 "The Tank Trapeze"
 "The Swastika Set-Up"
 "The Sunset Perspective"
 "Sea Wolves"
 "Voortrekker"
 "The Spencer Inheritance"
 "The Camus Connection"
 "Cheering for the Rockets"
 "Firing the Cathedral"

Povestirile "The Peking Junction", "The Delhi Division",  "The Tank Trapeze" au apărut în colecția în limba română Dimensiuni primejdioase din 1993.

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
1976 în literatură

Colecții de povestiri științifico-fantastice
Cărți din 1976
Opere de Michael Moorcock

The Lives and Times of Jerry Cornelius


Artur Marcin Jędrzejczyk (n. 4 noiembrie 1987, Dębica, Polonia) este un fotbalist polonez care joacă pe postul de fundaș pentru FC Krasnodar în Prima Ligă Rusă. A fost convocat de Adam Nawałka la Campionatul European de Fotbal 2016.

Carieră

În luna august a anului 2006, Jędrzejczyk a plecat de la Igloopol Dębica și a semnat cu Legia. El și-a petrecut două sezoane la echipe din ligile inferioare poloneze, unde a fost împrumutat, revenind la Legia pentru sezonul 2009-2010.

Pe 7 august 2010, el a marcat un hat-trick împotriva lui Arsenal Londra, într-un meci amical. Meciul s-a încheiat cu scorul de 5-6 pentru Arsenal.

Pe 30 mai 2013 a semnat un contrat pe 3 ani cu FC Krasnodar, prelungit pentru încă doi ani în decembrie 2014. Este din nou împrumutat la Legia Varșovia la sfârșitul anului 2015.

Carieră la națională
Pe 12 octombrie 2010 a debutat pentru echipa națională a Poloniei într-un meci amical împotriva Ecuadorului, înlocuindu-l pe Lukasz Piszczek. Meciul s-a încheiat cu o remiză, 2-2. Primul gol marcat la națională a venit pe 14 decembrie 2012, într-un meci cu Macedonia, cel de-al doilea marcându-l în noiembrie 2014 cu Elveția.

Pe 30 octombrie 2013 a fost convocat pentru meciurile amicale cu Slovacia și Irlanda.

În decembrie 2014 s-a căsătorit cu Agnieszką.

Note

Legături externe

Nașteri în 1987
Fotbaliști ai FC Krasnodar
Fotbaliști ai Korona Kielce
Fotbaliști ai Legia Varșovia
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Artur Jędrzejczyk


ආසියාවේ සත්ත්ව සංහතිය යන්නෙන් අදහස් වන්නේ  ආසියාවෙහි සහ එය වටා ඇති මුහුදු සහ දිවයින් වල ජීවත් වන සියළු සත්ත්වයෝ වෙති.    යුරෝපය සහ ආසියාව අතර  බටහිර දෙසින් ස්වභාවික ජෛවභූගෝලීය මායිම් නොමැති හෙයින්,  "ආසියාවේ සත්ත්ව සංහතිය" යන පදය තරමක්  මුළාකරවන සුළු වෙයි. ආසියාව යනු, ( පූර්ණාක්තික කලාපයෙහි කොටසක් වන) පුරාක්තික පරිසර කලාපයේ නැගෙනහිර කොටස වන අතර, ආසියාවෙහි අග්නිදිග කොටස අයත් වන්නේ (පෙරදී  පෙරදිග ප්‍රදේශය ලෙසින් හැඳින්වුනු)  ඉන්දුමලයා පරිසර කලාපයටය. ආසියාව තුල,  වර්ෂාපතනය, උන්නතාංශය, භුලක්ෂණ, උෂ්ණත්වය සහ භූවිද්‍යාත්මක ඉතිහාසය යන දේවල සැලකිය යුතු විචලනයක් සහිතව වාසභූමීන්ගේ සංගණ්‍ය විවිධත්වයක් පෙන්නුම් කරන අතර, සත්ත්ව ජීවීන්ගේ  සාරතාව වෙතින් එය හුවා දැක්වෙයි.

ආසියානු සත්ව උපත

ආසියාවේ සත්ව ගොඩනැගීම දෙවැනි භූගෝල යුගයට අයත් (Mesozoic) සිට ලෟරසියන් (Laurasian) මහද්වීපය දක්වා බෙදී යාමත් සමග ආරම්භ විය. ආසියාවේ ලෟරසිය( Laurasia) හා ගොන්ඩ්වානා (Gondwana) හි පැරණි  අංග මුසුවි ඈත. වඩාත් ම මෑත අයිස් ග් ග්ලැසියර ඛාදනය සහ මනුෂ්‍යය ආගමන තුළ ආසියානු සත්ව ප්‍රජාව පීඩාවට පත්ව ඈත.

යුරේසියාවේ(Eurasia) හා උතුරු ඈමරිකාව බොහො විට බෙරින්ග් ලෑන්ඩ් බ්‍රිඩ්( Bering land bridge) හරහා සම්බන්ධතා පවති. එහි එකිනෙකට සමාන පක්ෂීන්, ක්ෂීරපායී සතුන් න් හා ශාක විශේෂ වාසය කරති. යුරේසියාවේ (Eurasia) හි වෙසෙන විශේෂ බොහො ප්‍රමාණයක් උතුරු ඈමරිකවට සංක්‍රමණය වී අති අතර ඉතා සුඵ ප්‍රමනයක් උතුරු ඈමරිකාවෙන් යුරේසියාව ට සංක්‍රමණය වි ඈත.  ආසියාවේ වඳවී ගිය සත්ත්වයන් ලැයිස්තුවද බලන්න.

සත්ත්වභූගෝලීය ප්‍රදේශ

මධ්‍යධරණී ද්‍රෝණිය
නිරිත දිග ආසියාවේ මධ්‍යධරණී  මුහුදු මායිම් සාමාන්‍යයෙන් මෘදු, වැසිබර ශීත සෘතුවකින් හා උණුසුම්, වියලි සෘතුවකින් සමන් විත වන අතර, ලෝකයේ ලොව විශාලතම හා මධ්‍යස්ථ දේශගුණික කලාපය නියෝජනය කරන පරිසර කලාප යක් වේ. මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශයේ වනාන්තර  වල ආවේණික ශාක විශේෂ 13,000 පමණ පවති. මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශය ද ලෝකයේ වඩාත් තර්ජනයට ලක්ව ඇති ජෛවභූගෝලීය ප්‍රදේශ වලින් එකකි.උලාකෑම්, වන විනාශය, කෘෂිකාර්මික, හෝ නාගරීකරණය සඳහා ඉඩම් පරිවර්තනය ඇතුළු මානව ක්‍රියාකාරකම් නිසා කලාපයේ මුල් වෘක්ෂලතා  වලින් 4% පමණක්  කලාපය තුල දැනට ඉතිරිව ඇත. ලෝකයේ ජෛව විවිධත්වයෙන් ඉහළම රටක් ලෙස මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශය නම් කර ඇත.

මැදපෙරදිග කාන්තාර(Middle-East deserts)
විශාල අරාබි කාන්තාර තීරය, පැලෙයාක්ටික්  (Palearctic), අප්‍රිකානු(Afrotropic) සහ සමහර ආසියානු පරිසර කලාප මෙ යටතට අයත් වේ. මුව වර්ගයේ සතෙක් (Gazelles), වැලි පූසන් (sand cats) සහ කටු සහිත කටුස්සන් (spiny-tailed lizards) මෙම කාන්තාර- පරිසරයක් තුළ ජීවත් වන අතර මොවුන් එයට අනුවර්තනය වු ජිවින් සමහරකි. මෙම ප්‍රදේශයේ දඩයම් කිරීම, මානව අල්ලා ගැනීම හා වාසස්ථාන නිසා ඉරි සහිත හයිනා( hyena), සිවලා( jackal) හා සමහර  ශාක  විනාශ වි ඇත.

බස්නාහිර සහ මධ්‍යම ආසියාව(Western and Central Asia)

කළු මුහුද සහ කැස්පියන් මුහුද අතර ඈති වන කොකේසස්(Caucasus) කඳු, කේතුධර, මිශ්‍ර වනාන්තර  වලින් පොහොසත්  වන අතර, පතනශීල, සෞම්යය වැසි වනාන්තර ද ඇතුළත් වේ. මධ්‍යම ආසියාවේ හා ඉරාන සානුවේ කඳුකර වනාන්තර  සහ කලාපයේ උස් කඳු හා සානු(plateau) තුල ශීත සමඟ, වියළි ස්ටෙප් තෘණබිම් දක්නට ඇත . දකුණු ආසියාවේ පැලෙයාක්ටික් (Palearctic) සීමාව විශාල වශයෙන් උස වේ. පැලෙයාක්ටික් (Palearctic) හා ඉන්දු මැලේ (Indomalaya )පරිසර කලාපය අතර මායිම, මීටර් 2000-2500 පමණ උස හිමාල කඳු මගින් සාදයි.

නැගෙනහිර ආසියාව (East Asia)

ජනාකීර්න පහත් බිම් හා ගංගා ඈති චීනය, ජපානය, සයිබීරියාවේ හා මධ්‍යම ආසියාව ට වඩා තෙතමනය සහ මධ්‍යස්ථ දේශගුණික වන අතර  වර්තමනයෙ කඳුකර ප්‍රදේශවල ප්‍රධානවශයෙන් දැඩි කෘෂිකාර්මික හා නාගරික භාවිතය සදහා යොමු වි ඈත. නැගෙනහිර ආසියාවේ අයිස්  ග්ලැසියර බොහෝ පීඩාවට නැත. චීනය හා ජපානය යන උපනිවර්තන දකුණු දිග ප්‍රදේශ තුළ, සෞම්‍ය වනාන්තර විවිධ ශාක හා සත්ව විශේෂ  නිර්මාණය කරමින් ඉන්දු මැලේ( Indomalaya) වන උපනිවර්තන සහ නිවර්තන වනාන්තර බවට  සංක්‍රමණය වේ.

නිරිත දිග චීනයේ කඳු ද ජෛව විවිධත්වය අතින් වැදගත් ස්ථාන ක්  ගනි.උදාහරණයක් ලෙස  ලෝකයේ කුරුළු විශේෂ වලින්  8% ක් පමණ හිමාලය හි සිටින බව සොයා ගෙන ඈත. ගිණිකොණ දිග ආසියාවේ, ඉහළ කඳු වැටි, උතුරු මියන්මාරය සහ දකුණු චීනයේ ද විවිධ ශාක හා සත්ව විශේෂ දක්නට ඇත . මියන්මාරය, උතුරු දිශා වෙන් වියට්නාමය හා තායිවානය හි උස් කඳු පන්තිද දක්නට ඇත.

ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය(Indian subcontinent)

ඉන්දීය උපමහද්වීපයේ ජෛවභූගෝලය ඉන්දියාව, පාකිස්තානය, බංග්ලාදේශය, නේපාලය, භූතානය, ශ්රී ලංකාවේ බොහෝ ආවරණය කරයි. හින්දු කුශ්(Hindu Kush), ඛරකොරම්( Karakoram), හිමාල, සහ Patkai  ආදී වයඹ දෙසින් , උතුරු, ඊසාන දිගින් දක්නට ඇත. ආසියාවේ වසර මිලියන 45 කට පෙර පටන් සමග උතුරු ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය අතර ගැටුම් මගින් මෙම වැටි ස්ථාපිත කරන ලදී.

හින්දු කුශ් (Hindu Kush), Karakoram, සහ හිමාල ඉන්දියානු උප මහාද්වීප යේ සෞම්‍ය දේශගුණික Palearctic පරිසර කලාපය සහ නිවර්තන සත්ව කලාපය අතර ප්රධාන ජෛවභූගෝලීය සීමාව වේ.
බටහිර ඝාට්ස් හා ශ්රී ලංකාව ජෛව විවිධත්වය  අතින් වැදගත් ස්ථාන වේ.

ඉන්දු චීනය(Indochina)
මෙම ඉන්දු චීනය මියන්මාරය, තායිලන්තය, ලාඕසය, වියට්නාමය, සහ කාම්බෝජය, මෙන්ම දකුණු චීනයේ උපනිවර්තන වනාන්තර ඇතුළු අර්ධද්වීපයෙන් අග්නිදිග ආසියාවේ බොහෝ ප්‍රමාණයක් ඇතුළත් වේ. එය නිවර්තන හා උපනිවර්තන තෙත් වනාන්තර ජෛව විවිධත්වය අනුන හා වියළි වනාන්තර සමග, ඉන්දු මලයපරිසර කලාපය විශාල කොටසක් ආවරණය කරයි. නව ශාක සහ බොහෝ විට ලාඕස් මී (Laotian rock rat) එහි දක්නට ලැබේ .දේශීය ක්ෂීරපායි සත්ව විශේෂ 500 ක් පමණ දෑකගත හෑකිය.කුරුළු සත්ව 1300 විශේෂ  ද උරග 500 කට වැඩි ප්‍රමාණයක්  හා උභය ජීවී විශේෂ 300 ක් පමණ දක්නට ඇත.

මිරිදිය(Freshwater)
ආසියාවේ ද වැදගත් මිරිදිය ජෛවභූගෝලීය කලාප කිහිපයක්ම ඇත. ආක්ටික්, කලු සහ කැස්පියන් මුහුද අතර, රුසියාවේ ගංගා , සයිබීරියාව  බයිකල් විල, මෙම ග්‍රහ ලෝකයේ ඇති පැරණිතම සහ ගැඹුරුම විල මෙ අතර වේ. ඛ්හන්ක (Khanka) වැව, හා ජපානයේ Biwa වැව, Dongting වැව, සහ චීනයේ Poyang වැවද ඇත.සේලයින් හෝ කිවුල් ජලය සමග  සුවිශේෂ සත්ත්ව යෝ දෑකිය හෑක.කැස්පියන් මුහුද, Balkhash වැව, Aral මුහුද, Issyk Kul, Qinghai වැව සමග ආසියානු විල් කිහිපයක් ද පවතී. ලෝකයේ මාලුන් ගෙන් 10%  (විශේෂ 2000 කට අධික) සිටින දකුණු ආසියා වේ මිරිදිය ජීවිතය අතිශය හාස්යජනක ය.

සාගර සත්ව(Marine fauna)
මධ්‍යධරණී හා අත්ලාන්තික් සත්ව ප්‍රජාව අතර ශක්තිමත් සබඳතා පවතී. මධ්‍යධරණී මුහුදේ ගැඹුරු ජලජ සතුන්ගෙ  සුවිශේෂී ලක්ෂණ  සාපේක්ෂව අඩු වේ . ඉන්දු-පැසිෆික් පොහොසත් ජෛවභූගෝලීය කලාපයක් වන අතර ඉන්දියන් සාගරයේ නිවර්තන ජල සමන්විත ආසියානු මුහුදු බොහෝ කොටසක්, බටහිර හා මධ්‍යම පැසිපික් සාගරය, සහ ඉන්දුනීසියාවේ ප් ප්‍රදේශය දෙක සම්බන්ධ කරන මුහුදු මෙයට ඇතුළුත් වේ. (එයට ඉන්දියානු හා ශාන්තිකර සාගර සෞම්‍ය හා ධ‍්‍රැවය ප්‍රදේශය ඇතුලත් නැත).

උරගයින්(Reptiles)

ආසියාවේ පොහොසත් උරග සත්ව විශේෂ  ඇත. කටුස්සන්, නාග පවුල් Uropeltidae, Acrochordidae හා Xenopeltidae හා gavials ක සර්පයන් ආසියාවට ආවේණික වේ.

මෙ හි කිඹුලන් වර්ග කිහිපයක්ද සිටි. mugger crocodile, gharial,false gharial, saltwater crocodile.නොයෙකුත් සර්පයන් වර්ග කිහිපයක්ද දෑකගත හෑකිය.
නල සර්පයන්-pipe snakes (Melanophidium, Plectrurus,   Rhinophis, Uropeltis)

මුහුදු සර්පයන්- Elapids (king cobra, Bungarus, Calliophis, Naja, Walterinnesia)

පොළඟා-vipers (Azemiops, Daboia, Dendrelaphis, Echis, Hypnale, Protobothrops, Trimeresurus)

අන්ධ සර්පයන්-blind snakes

කටුස්සන්

geckos (Agamura, Alsophylax, Asaccus, Calodactylodes, Cyrtodactylus) ද දෑකගත හෑකිය.

කැස්බෑවන් සහ ඉබ්බන් විශේෂ 100 ක් පමණ වෙසෙති.
රුසියානු ඉබ්බා- Russian tortoise

කොටුව කැස්බෑ- keeled box turtle

Batagur, Aspideretes, Chinemys, Cisto Clemmys, Cura, Geochelone, Heosemys, Indotestudo, Mauremys, Ocadia, Pangshura, Pelochelys, Rafetus, Sacalia )ආදිය ද වෙසෙති.

පක්ෂීන්(Birds)

එක් කුරුලු විශේෂක් accentor (Prun ella) නමින් හදුන්වන කුරුලු විශේෂය  Palaearctic කලාපයට  ආවේණික වේ. මෙම Holarctic විශේෂයට අනෙකුත් ආවේණික පක්ෂි පවුල් හතරක් ඇත.

divers or loons (Gaviidae)
grouse (Tetraoninae)
auks (Alcidae)
waxwings (Bombycillidae)

මෙම ඉන්දු මලයා ආවේණික පක්ෂි පවුල් තුනක් ඇත.
සුරංගනා bluebirds (Irenidae),
Megalaimidae හා
(Rhabdoviridae).

ආසියානු හෝ ප්‍රධාන වශයෙන් ආසියානු පවුල් Acrocephalidae, Aegithalidae, Certhiidae, Cettiidae, Chloropseidae, Dromadidae, Eupetidae, Eurylaimidae, Hemiprocnidae, Hypocoliidae, Ibidorhynchidae, Muscicapidae, Phasianidae, Pityriaseidae, Podargidae, Tichodromadidae හා Turdidae ඇතුළත් වේ. මෙයට අමතරව  ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ ආවේණික කුරුල්ලන්, බෝර්නියෝ ආවේණික කුරුල්ලන්, පිලිපීනයේ ආවේණික පක්ෂි වාසය කරති.

ක්ෂීරපායී සතුන්(Mammals)

ක්ෂීරපායී සතුන් පවුලෙ ක්ෂීරපායී විශේෂ දෙකක් පවති.

  colugos (විශේෂ 2)

  treeshrews (විශේෂ 19 )

ඉන්දු මලයානු ලාක්ෂණික විශාල ක්ෂීරපායී සතුන් ලෙස, කොටින්ව, වල් මී හරක්, ආසියානු අලි, ඉන්දීය රයිනෝසිරස්, ජාවාන් රයිනෝසිරස්, දකුණු ඇමරිකා ඌරු ජාතියක් ටපිරා( tapir) ඇතුළත් වේ. අනෙක් ආවේණික ආසියානු පවුලට  Ursidae (යෝධ පැන්ඩා), Calomyscus ( hamsters) සහ Ailuridae (රතු pandas) ඇතුළත් වේ. එලෙසම ආසියානු කූර සහිත සත්තු (ungulates), muntjac, Bubalus වෑනි විශේෂ සහ වෙනත් අය කිහිපයක් පවති.Bharal, gaur, blackbuck,ගොනා-බැටළුවන් (Ovis Bovini) ද  ඇතුළත් වේ. ආසියාවේ නිවර්තන කලාපීය වනාන්තර වල ලොරිස්( lorises), උණහපුළු, බෝර්නියෝ සහ සුමාත්රා ඔරංඔටන්  ඇතුළු විශේෂ 45 ක් පමණ වාසය කරති.

මානව බලපෑම(Human impact)

ආසියාවේ වනජීවී ජනගහනය ,වාසස්ථාන, යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය (වේලි, මංමාවත් හා සංචාරක පහසුකම් ඉදිකිරීම) විසින් ද එලෙසම දැව සොරකම් කිරීම නීති විරෝධී ක්‍රියා, දුර්වල ලෙස පාලනය, කාර්මික හා කෘෂිකාර්මික සූරාකෑම විසින් ද විනාශ කර ඇත.එහි ප්‍රතිඑලය ලෙස ජෛව විවිධත්වය සහ ජීවනෝපාය විනාශ විම විශාල පාඩුවකි. සංස්කෘතිය දුප්පත්කම, ජනගහන වර්ධනය හා වේගවත් ආර්ථික සංවර්ධනයක් සමග ස්වාභාවික පරිසර පද්ධති මත පීඩනය රැල්ලක් නිර්මාණය කර ඇත. චීනයේ දර්ශනීය ආර්ථික වර්ධනය, විශේෂයෙන්ම, කලාපය පුරා ඇති ස්වාභාවික සම්පත් සැපයීම වික්‍රියනය කරදමා ඇත. ගිනිකොන දිග ආසියාවේ ප්‍රධාන නිවර්තන කලාපයේ වනාන්තර විනාශය කිරීමේ ඉහළම සාපේක්ෂ අනුපාතය, එහි මුල් වනාන්තර හතරෙන් තුනක් අහිමි විම දක්වා හා එහි ජෛව විවිධත්වය 42% ක් දක්වා ද අඩු වි ඇත.

මෙයද බලන්න
ඉන්දු-මලක්කා පාරිසරික කලාපය

References

ආසියාවේ සත්ව ප්‍රජාව


Samuel Rhoads (1711 – April 7, 1784) was an American architect who served as the 59th mayor of Philadelphia, Pennsylvania.

Early life and family
Rhoads was born in Philadelphia into a Quaker family. His grandfather John Rhoads (also spelled Roads or Roades), had faced persecution after joining the Quaker faith. "The Rhoads family was one of note in England, and of great antiquity." In the late 17th century, he and two of his sons emigrated from Waingroves, Derbyshire to Pennsylvania. The second son, also named John Rhoads, married  Hannah Willcox in 1692. Samuel was born in Philadelphia in 1711, their fifth child. He first worked as a carpenter and builder before becoming a merchant.

Career
Rhoads's political career began in 1741, when he was elected to the Common Council of Philadelphia. He designed the east wing of the Pennsylvania Hospital. He also designed the west wing and an additional outdoor structure that weren't built until after his death, in 1794. Rhoads also served on the Board of Managers of the hospital. In 1761 he was elected to the Pennsylvania Assembly, where he served two terms. Rhoads shared the revolutionary sentiment spreading through the city in the 1770s and was a delegate to the First Continental Congress. He was elected Mayor of Philadelphia in 1774.

An associate and friend of Benjamin Franklin, Rhoads played a role in many of the important institutions of colonial Philadelphia. He was an early Director of the Library Company of Philadelphia, a founding Director of the Philadelphia Contributionship, and a Vice-President of the American Philosophical Society. He was a master of the Carpenters' Company of Philadelphia.

Rhoads died in 1784, age 73.

Descendants
Rhoads was the grandfather of the seventh Clerk of the House of Representatives, Walter S. Franklin, the great-grandfather of (a) Samuel Rhoads Fisher who signed the Declaration of Independence of Texas from Centralist Republic of Mexico and was Secretary of the Navy of the Republic of Texas
and (b) William B. Franklin, American Civil War general, and the third great grandfather of James McCrea president of the Pennsylvania Railroad from 1907 to 1913.

References

External links
Biographical Sketch at Philadelphia Architects and Buildings

Brief biography at Virtualology.com

1711 births
1784 deaths
18th-century American politicians
18th-century Quakers
American people of English descent
Continental Congressmen from Pennsylvania
Date of birth missing
Mayors of Philadelphia
Members of the American Philosophical Society
People of colonial Pennsylvania

Samuel Rhoads


Kiawentiio Tarbell, souvent simplement dite Kiawentiio, née le  à Akwesasne (Ontario), est une actrice, auteur-compositeur-interprète et artiste canadien-américain.

Biographie
Fille de Barbara et Corey Tarbell, elle grandit à Kawehno:ke (également connue sous le nom d'Île de Cornwall) et fréquente l'Akwesasne Freedom School, école alternative pour les enfants mohawks.

Son prénom signifie « beau matin » en Kanien'kéha. Elle possède la double nationalité au Canada et aux États-Unis.

Carrière
Elle fait ses débuts à la télévision dans la troisième saison de la série CBC Anne with an E (2017) et ses débuts au cinéma dans le rôle principal du drame Beans (2020), pour lequel elle a est nommée One to Watch par les Vancouver Film Critics Cercle.

En août 2021, elle est choisie pour incarner Katara dans Avatar : le Dernier Maître de l'Air, la future adaptation de Netflix de la série animée Nickelodeon du même nom (2005–2008).

Filmographie

Cinéma

 2020 : Beans de Tracey Deer : Beans

Télévision

 2019 : Anne with an E : Ka'kwet
 2021 : Rutherford Falls : Maya Thomas (2 épisodes)
 À venir : Avatar : le Dernier Maître de l'Air : Katara

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 2006
Actrice canadienne de télévision
Actrice canadienne de cinéma
Personnalité mohawk
Artiste des Premières nations
Femme des Premières nations

Kiawentiio Tarbell


Kaštel Slavić naziv je za kulu u naselju Grohote na otoku Šolti, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kula u Grohotama sagrađena je u 17. st. i sastoji se od dvije spojene kule. Najprije je sagrađena istočna, trokatna, kvadratnog tlocrta pokrivena četverostrešnim krovom. U prizemlju kule je bila cisterna presvođena bačvastim svodom. Sa zapadne strane dograđena je nova, četverokatna kula pravokutnog tlocrta. Na najvišem katu imala je četiri breteša, na sjevernom i južnom dijelu po jedan, a na zapadnom dijelu dva koja su se dobrim dijelom sačuvala. U prizemlju zapadne kule također je bila cisterna s dvije pravokutne komore presvođene bačvastim svodom sačuvane do danas. U 18. st. nakon što je kaštel izgubio obrambenu ulogu koristi se za stanovanje. Danas se u njoj nalaze prostorije općine Šolta.

Zaštita
Pod oznakom Z-4770 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Grohotama

Kaštel Slavić u Grohotama


Wolaytta est l'un des noms des Welaytas, une population vivant principalement en Éthiopie, c'est aussi le nom de leur langue et, avec différentes variantes, celui de leur lieu d'origine :
 wolaytta, langue parlée par les Welaytas ;
 Welayita, ancien awraja de la province de Sidamo dont sont originaires les Welaytas ;
 Wolaita Sodo, ou Sodo, ville du sud de l'Éthiopie, chef-lieu de cet awraja ;
 Wolayita, zone actuelle de la région des nations, nationalités et peuples du Sud.

Wolaytta


Valdreu Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 16,69 km2 yüzölçümüne sahip, 648 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Valdreu