Der Terminus Russlandbild bezeichnet die Wahrnehmung und die Gefühle, die Nichtrussen Russland und den Russen entgegenbringen. In der Wissenschaft (vgl. Russistik) hat dieser Fachbegriff besonders in Deutschland eine größere Verbreitung erlangt. Die wechselvollen Beziehungen beider Völker führten zu sehr divergierenden Bildern, die zwischen bewundernder Russophilie und hasserfüllter Russophobie schwanken.

Rahmenbedingungen und Besonderheiten

Historische Rahmenbedingungen für die Entwicklung der Bilder vom Anderen
Unterschiedliche Rahmenbedingungen (Cäsaropapismus / Römisches Recht, Orthodoxer Glauben / Lateinischer Glauben, Nationalstaat / Vielvölkerstaat, offene Grenzen / starke physisch-geografische Gliederung usw.) führten zu unterschiedlichen geschichtlichen Entwicklungswegen in Ost und West. Dies brachte in beiden Kulturkreisen andere Kulturauffassungen und differierende Mentalitäts- und Denkweisen mit sich, die wiederum zu häufigen Missverständnissen, Fehlannahmen, Fehlschlüssen und Konfliktsituationen führten.

In der westlichen Welt entwickelten sich Gesellschaften mit hoher individualistischer Ausprägung. Solche Gesellschaften nehmen ihre soziale Außenwelt überwiegend in Bezug zu sich selbst wahr und verhandeln diese dann mit dem eigenen Selbstbild. Die westlichen Staaten sehen sich als die fortschrittlichsten und damit an der Spitze der menschlichen Entwicklung stehend. Allen anderen Gesellschaften wird automatisch ein inferiorer Status zuerkannt, und dementsprechend werden sie als unterentwickelt, rückständig, unreif, vormodern usw. betrachtet. Ihre Anerkennung als gleichberechtigte Partner ist ausgeschlossen. Zudem sieht sich die westliche Welt als legitime Instanz bei der Beurteilung von richtig oder falsch. Folglich gestalten sich die Beziehungen zu nicht-demokratischen Staaten a-symmetrisch nach dem Muster Eltern-Kind, Lehrer-Schüler oder Therapeut-Patient. So entstand eine Wahrnehmungsblockade, die seit 1550 die Bilder Russlands im Westen prägen. (vgl. Russische Rückständigkeit)

Da die Russen nach orthodoxer Lesart ein "rechtgläubiges" Leben in Entsprechung der göttlichen Ordnung führten, konnte das Fremde lediglich als richtig oder falsch eingestuft werden. Die Sicherheit der eigenen Identität ging aber seit den petrinischen Reformen in der Auseinandersetzung mit der westlichen Kultur verloren. In neuer Zeit überwiegt das "falsch"; "Wir wollen nicht in dieses Schwulen-Europa" sind Aussagen, die auch durch russische Propaganda geschürt werden. "Das, was Putin als Dekadenz ansieht, die Stärke Europas, die wirtschaftliche Kraft und Kreativität ist ohne diese Liberalität, Sanftheit undenkbar." Die Aufrechterhaltung der eigenen Identität bedarf nun der projektiven Abwehr des Anderen. Die heutige russische Politik ist mit der Abkehr vom westlichen Entwicklungsweg und mit der Proklamierung und der Beschreitung des traditionellen Russischen Sonderweges bemüht. Infolge der in Russland nicht stattgefundenen Individualisierung und Entwicklung eines Autonomiebewusstseins fand auch keine Bewertung des Einzelnen hinsichtlich seiner persönlichen Aktivität und Leistung statt.

Besonderheit des Deutschen Russlandbildes
Ein markanter Aspekt liegt darin, dass das Russlandbild der Deutschen eine Selbstspiegelung darstellt, also das sieht, was es selbst ist. Dieses spezifische Merkmal rührt auch daher, dass beiden Völkern eine Art Seelenverwandtschaft (in Bezug zum russischen und deutschen Sonderweg) nachgesagt wird. So wird den Deutschen von Russen im Allgemeinen unterstellt, ein besonderes Verständnis für die Russische Seele zu haben, weswegen Deutschland für Russland als direkter und primärer Ansprechpartner, sozusagen als kultureller Übersetzer für westliche Belange gilt. So bewegte sich das Russlandbild der Deutschen wie kein anderes Fremdbild in einem extremen Spannungsfeld zwischen Furcht und Faszination.

Geschichte des Deutschen Russlandbildes

Bis zum 18. Jahrhundert
Geschichtlich bildete das Zeitalter der Aufklärung ebenso eine Zeitenwende bei der Betrachtung des jeweilig anderen. Bis etwa 1800 dominierte in Europa das Konzept einer Nord-Süd-Aufteilung. Demnach gab es ein nordisches Machtzentrum mit Dänemark, Schweden, Polen, Brandenburg/Preußen und Russland und ein südliches mit den anderen europäischen Staaten. Russland übernahm durch die Beendigung der Nordischen Kriege 1721 letztlich den schwedischen Großmachtstatus als nordische und nicht als östliche europäische Großmacht.

Im 19. Jahrhundert
Die spannungsgeladene Entwicklung des deutschen Russlandbildes begann im 19. Jahrhundert, als sich nach hundert Jahren kontinuierlicher politischer Beziehungen die Kontakte zwischen Deutschen und Russen vertieften. Je nach politischer Ausrichtung (pro-französisch – anti-französisch, liberal – konservativ) fanden positive und negative Bilder Verbreitung. Positiv wirkte ab 1813 in den Befreiungskriegen das entstandene preußisch-russische Bündnis. Russische Kosaken und der russische Zar wurden in Preußen, Hamburg und anderen französisch besetzten deutschen Gebieten als Befreier von französischer Fremdherrschaft gefeiert. Zuvor hatten sich zwangsrekrutierte deutsche Kontingente und Russen während des Russlandfeldzugs Napoleons 1812 noch feindlich gegenübergestanden. Nachdem die wenigen überlebenden Bayern, Hessen, Badener, Württemberger und weitere in ihre Heimat zurückkehrten, berichteten diese als Feinde in Russland eingerückten Soldaten vorwiegend von Kälte, Weite, Grausamkeit der Bewohner und einer primitiven Lebensweise der Bevölkerung. Dieses Bild (inklusive der Legende vom russischen Winter als Bezwinger der Grande Armee) prägte auch nach dem Wechsel der Bündnisse das Russlandbild im einfachen Volk. Dagegen verband sich die adelige Elite beider Kulturen ab 1812 durch zahlreiche Eheschließungen des russischen Kaiserhauses mit deutschen Fürstenfamilien. Die russische Volkskultur begeisterte zudem die gebildete Schicht. Als Bewahrer der natürlichen Ordnung genoss Russland in konservativ-aristokratischen Kreisen ein sehr positives Bild. Als Gegenströmung galt Russland vor allem unter Liberalen ab Mitte des 19. Jahrhunderts als "Hort der Despotie", vor dessen Eingreifen man sich während der Revolutionszeit 1848/1849 fürchtete. Allgemein hielt im 19. Jahrhundert die russische Kultur in Deutschland Einzug. Russische Literatur, russische Musik und russisches Ballett vermittelten erstmals das Bild einer eigenen Hochkultur.

In der ausgehenden Kaiserzeit und dem Ersten Weltkrieg

Nach der Ära Bismarck wuchs die Feindseligkeit gegenüber Russland. Im frühen 20. Jahrhundert setzte sich auch in der deutschen Oberschicht ein vorwiegend negatives Bild von Russland durch. Dazu trug auch das Weltmachtstreben unter Kaiser Wilhelm II. bei, das die alte Allianz der konservativen Monarchen in Deutschland und Russland zerstörte. Innenpolitisch konnte die erstarkte Sozialdemokratie für den aggressiven Kurs eingebunden werden, indem ein neues Feindbild propagiert wurde, das Russland als Feinde des Liberalismus und als Unterdrücker des gesellschaftlichen Fortschritts sah. So bekräftigte August Bebel 1907 seine Position:

Im Ersten Weltkrieg standen sich Deutschland und Russland als erbitterte Feinde gegenüber. Der Kampf gegen Russland wurde erstmals als Kampf zwischen europäischer Kultur und asiatischer Barbarei stilisiert, um jegliche Verbrüderung der eigentlichen Leidtragenden zu verhindern. So wurden durch die Medien in der deutschen Öffentlichkeit stereotype Vorstellungen über Russland propagiert, in denen die Russen als einfältig, unzivilisiert und grausam beschrieben wurden. Nachfolgend findet sich einer dieser typischen Berichte, mit der die Bevölkerung durch Schürung von Hass- und Angstgefühlen angestachelt wurde:

Weimarer Republik und Nationalsozialismus
Die Oktoberrevolution von 1917 sorgte auch für eine Zäsur im deutschen Russlandbild. Russland erfüllte zur Weimarer Zeit für Anhänger der deutschen KPD eine Vorbildfunktion und politische Kritik an dortigen Zuständen war in dieser Zeit auf der deutschen Linken nur in oppositionell-sozialistischen und sozialdemokratischen Kreisen zu hören. Eine beginnende Zusammenarbeit der zu dieser Zeit weltpolitisch "geächteten" Nationen Deutschland und Russland (siehe auch Vertrag von Rapallo) gerade im militärischen Bereich machte auch auf Seiten der politischen Rechten Deutschlands zunächst eine Stärkung geschaffener Feindbilder nicht opportun, so dass das negative Russlandbild zwar weiter latent vorhanden blieb, jedoch bis zum Aufstieg der Nationalsozialisten keine zusätzliche offensive Nahrung erhielt.

Angst- und Feindbilder bezüglich Russlands gewannen erst in der Zeit des Nationalsozialismus wieder größeres Gewicht bis hin zu einer extremen, rassistischen Ausformung im Zweiten Weltkrieg. Traditionelle antirussische Klischees aus der Kaiserzeit von der asiatisch-untermenschlichen Rückständigkeit wurden mit antisemitischen und antikommunistischen Aspekten ("jüdischer Weltbolschewismus") verknüpft und wirkten dementsprechend auf das Russlandbild der allgemeinen deutschen Bevölkerung. Sie dienten auch als weltanschauliche Rechtfertigung für Gräueltaten während der deutschen Besetzung Russlands. Nach der Wende des Kriegsglücks trugen russische Racheakte an den vorherigen Aggressoren zu allgemeinen antirussischen Ressentiments in der deutschen Bevölkerung bei.

Im geteilten Deutschland
Im geteilten Deutschland blieb das antirussische Feindbild auch nach 1945 in weiten Teilen der westlichen Öffentlichkeit verankert, während es im Osten einer oberflächlichen Zwangs-Freundschaft mit der führenden Nation des entstandenen Ostblocks wich. Diese – faktisch ein Vasallenverhältnis – war ebenfalls nicht tiefer im Bewusstsein der Bevölkerung verwurzelt und wurde nur im Rahmen von begrenzten Austauschaktionen wirklich durchbrochen (siehe Gesellschaft für Deutsch-Sowjetische Freundschaft).

Im Westen wurde "Russland" in Stereotypen häufig mit der UdSSR gleichgesetzt. Durch die West-Ost-Zweiteilung entstand im westlichen Denken eine neue Scheidelinie in Europa. Der Westen war gemäß der Einschätzung des Autors Aleksej Miller zivilisiert und der Osten asiatisch, barbarisch geprägt.

Verhältnis zum nachsowjetischen Russland
Ab Beginn der Perestroika unter Michail Gorbatschow kam es bis in die 1990er Jahre zu einer positiven Entwicklung des deutschen Russlandbildes, das jedoch weiter von althergebrachten, vor allem negativen Stereotypen getrübt war. Das allgemeine Russlandbild verfinsterte sich etwa ab dem Beginn der russischen Ära Putin und der Stagnation in der Demokratisierung erneut. Die wirtschaftliche Entwicklung Russlands seit dem Millennium wurde hierbei teils nicht ersichtlich, wodurch für durchschnittliche westliche Zuschauer auch die Unterstützung großer Teile der russischen Bevölkerung für die dortige Führung unverständlich blieb.

Bekannte russische Verhaltensmuster in Krisen, "Fakten schaffen, Krisendiplomatie blockieren, Desinformation streuen", wiederholten sich im Transnistrien-Konflikt, beim Vorstoß nach Priština, in Konflikt mit Georgien um Südossetien oder bei der Annexion der Krim. Wegen Menschenrechtsabkommen oder anderen internationalen Vereinbarungen gerät Russland immer wieder durch die Asymmetrie der Ausführung in die Kritik, oft wird Russland vom Europäischen Gerichtshof für Menschenrechte verurteilt. Der Wunsch nach einer Verbesserung der Rechtsstaatlichkeit prägte auch während der Jahre der Zusammenarbeit mit Russland politische Diskussionen im Westen.

Literatur

 Jochen Stiklorus: Autokrat Putin und seine Verdienste um die Demokratie (PDF; 39 kB).

Weblinks

Einzelnachweise

Deutsch-russische Beziehungen

Russlandbild


Bataklık sivri faresi (Neomys anomalus), sivri faregiller (Soricidae) familyasından burnu kirpi gibi uzun bir böcekçil memeli türü.

Boyları yaklaşık 7 cm, ağırlıkları 8–15 cm'dir. Vücudun alt kısmı açık gümüş gri ya da bazen siyahtır. Suya bağımlı olmamakla birlikte, bataklık, rutubetli çayır gibi ortamlarda bulunurlar. Kışın evlere de girebilirler. Avrupa ve Asya'da birbirlerinden ayrı bölgelerde, Türkiye'de Trakya, Karadeniz Bölgesi ve Ege bölgelerinde bulunurlar.

Dış bağlantılar

Sivri faregiller
Türkiye'deki memeliler

Bataklık sivri faresi


The Bronx River (), is a river that is approximately  long, and flows through southeastern New York in the United States and drains an area of . It is named after colonial settler Jonas Bronck. Besides the Hutchinson River, the Bronx River is the only fresh water river in New York City.

It originally rose in what is now the Kensico Reservoir, in Westchester County north of New York City, on a hill about 650 feet above sea level in what is now New Castle, New York. The river originated in an area the Weckquasgeek called Quaropes, which means White Marshes. It was fed by the Fulton Brook, Manhattan Park Brook, Davis Brook, and Tompkins Brook. With the construction of the Kensico Dam in 1885, however, the river was cut off from its natural headwaters and today a small tributary stream originating from the reservoir serves as its source. The Bronx River flows south past White Plains, then south-southwest through the northern suburbs in New York, passing through Edgemont, Tuckahoe, Eastchester, and Bronxville.  In the area known as the Aquehung, it is fed by Harts Brook and the north and south Fox Meadow Brooks. At Tuckahoe, it is fed by Troublesome Brook. At Bronxville, it is fed by Sprain Brook, its longest tributary system, which originates at Greenburgh Town Park.

The river forms the border between the large cities of Yonkers and Mount Vernon, and flows into the northern end of The Bronx, where it divides East Bronx from West Bronx, southward through Bronx Park, New York Botanical Garden, and the Bronx Zoo and continues through neighborhoods of the South Bronx. It empties into the East River, a tidal strait connected to Long Island Sound, between the Soundview and Hunts Point neighborhoods.

Etymology
Prior to European settlement, The Bronx River Valley was known as Laaphawachking--"the place of stringing lakes."

In the 17th century, the river—called by the natives "Aquehung"—served as a boundary between loosely associated bands under sachems of the informal confederacy of the Wecquaesgeek. Europeanized as the Wappinger, the east bank of the river was the boundary for the Siwanoy, clammers and fishermen. The same line was retained when manors were granted to the Dutch and the English.

The Algonkian significance of the name is variously reported. The acca- element, as represented in the Long Island place-name Accabonac, was deformed into the more familiar, suitably watery European morpheme aque-.

The tract purchased by Jonas Bronck, a Swedish immigrant, in 1639 lay between the Harlem River and the river that came to be called "Bronck's river".

Pollution
During the 19th and 20th centuries, the river became a natural sewer into which industrial waste was poured every day. An early mill on the industrialized river was the Lorillard Snuff Mill, preserved in the grounds of the New York Botanical Garden. With the decline of manufacturing in the area, the river continued to receive water pollution from the communities that lined its banks. In December 1948, flow of the Bronx River was changed to eliminate a curve in its course in Bronxville, to create land on the old riverbed on which to construct an addition to Lawrence Hospital. During the excavations a large sand bar was uncovered where sand had accumulated at the bend over hundreds of years and made a sandy beach.

In the 21st century, environmental groups including the Bronx River Alliance proposed to return the river to its original state as a clean waterway. The river became a favorite project of U.S. Representative José Serrano, who secured US$14.6 million in federal funding to support the rehabilitation of the waterway, into which some Westchester towns continued to discharge raw sewage intermittently, as sanitary sewer overflows, as late as 2006. Under a November 2006, agreement, the municipalities of Scarsdale, White Plains, Mount Vernon and Greenburgh agreed to stop dumping sewage in the Bronx River by May 2007.

Urban runoff pollution continues to be a serious problem for the river. The Bronx River Watershed Coalition, a partnership of local and state agencies, citizen groups and non-profit organizations, have developed watershed management plans to reduce stormwater pollution and improve water quality.

Ecology

Local alewife were released in the river in March 2006. They taken from a coastal tributary in nearby Connecticut. The alewife spawn in the river's headwaters. Their offspring spend the summer in the river, migrate out to sea in the fall, and in three to five years return, like all anadromous fish, to their spawning grounds. Stocking was repeated annually for the following five years, to build up the new resident population.

The fish, among a group called "river herring," feed low on the food-chain and help reduce eutrophication. Several adult alewife were found below the first dam on the river in April 2009.  An analysis revealed they were 3 years old, with the assumption of scientists being that these were descendants of the alewife released 3 years before in March 2006.

The next step will be to erect fish ladders, aka. fish passageways over the 3 dams lowest on the river, allowing the alewife access to a portion of the river with more suitable spawning habitat. In 2015 a fish passageway was built at the 182nd Street dam.

In February 2007 biologists with the Wildlife Conservation Society, which operates the Zoo, spotted a beaver (Castor canadensis) in the river. "There has not been a sighting of a beaver lodge or a beaver in New York City for over 200 years. It sounds fantastic, but one of the messages that comes out of this is if you give wildlife a chance it will come back," said John Calvelli, a spokesman for the Society. The beaver is named Jose Serrano, after the Congressman, and was sighted below the East Tremont bridge at Drew Gardens as recently as June 2009.

Beavers had not lived in New York City since the early 19th century, when trappers extirpated them completely from the state. In the summer of 2010 a second beaver joined Jose, doubling the beaver population in New York City. Beaver were once important to the city's economy. A pair of beaver appear on the city's official seal and flag.

A pod of dolphins visited the river in January 2023.

Recreational amenities

Along much of its length in Westchester County and the northern Bronx the river is paralleled by the Bronx River Parkway. It has a bicycle path from Bronxville to the Kensico Dam plaza. The Bronx River Greenway project proposes a unified management plan for the narrow ribbon of riverside green spaces in the  stretch of river that passes through Westchester County and the Bronx, as part of the East Coast Greenway. It includes Concrete Plant Park on the right bank, below Westchester Avenue and Starlight Park above there. Construction on the Bronx River Greenway started in October 2016.

In the southern Bronx, the river has become a popular destination for urban canoeing in New York City. It bisects Bronx Park and the Bronx Zoo. A monorail built in the late 20th century takes zoo visitors over the river to an exhibit of Asian animals on the left bank, with a narration presenting the river as the Irrawaddy.

Shoelace Park is a one-mile long linear park on the east bank of the Bronx River, from 211th to 231st Street in the Wakefield and Williamsbridge areas of the Bronx.  Officially named Bronx River Park, it is more commonly known as Shoelace Park because of its shape. The park was renovated in 2020 to create bicycle and pedestrian paths over what was the original roadbed of the Bronx River Parkway.  A small pier at 219th street provides access to the river for canoes and kayaks.

Waterfalls, culverts, storm water outfalls, and inlets
Vertical obstacles in streams and rivers, such as waterfalls, culverts and water-diversion structures, can impact fish by fragmenting populations and reducing migratory ranges. However, these barriers can also protect fish populations from predators, reduce competition for food and limit the possibility for hybridization and disease.

The fragmentation of the Bronx River by dams has eliminated diadromous species from the river system. Dams have blocked river herring movement on the Bronx River since the 1600s when
European settlers first came to the area. Dams were originally built to run mills for
tobacco factories, bleacheries, tanneries and other industries." At the beginning of the 18th Century, roughly 12 water mills were producing paper, pottery, flour, tapestries, and snuff along the Bronx River

Restoration programs based on fishway construction and hatcheries may have sustained remnant populations, but large-scale restoration has not been achieved.

This is a partial listing, listed north to south:

 Inlet. Just south of Butler Road, Scarsdale
 Waterfall. Across from Brayton Road, north of the Hartsdale MetroNorth Station
 Waterfall. Across from Olmstead Road, north of the Scarsdale MetroNorth Station
 Waterfall. Scarsdale MetroNorth Station
 Storm water outfall. West side of river.
 Storm water outfall. East side of river.
 Waterfall. Just north of Tuckahoe MetroNorth Station
 Waterfall. Lillian and Amy Goldman Stone Mill AKA The Old Snuff Mill. As of 2015 there are plans to build a fish passage here.
 Waterfall. (Bronx Zoo Dam) Opposite Mitsubishi Riverwalk.  As of 2015 there are plans to build a fish passage here.
 Waterfall. 182nd Street  As of 2015 a fish passage exists at this dam.

See also
Bronx Kill
List of New York rivers

References

External links

The Bronx River Alliance
Bronx River Parkway Reservation
Natural Areas Conservancy
Natural Resource Group (NRG)
New York City Department of Parks and Recreation
Video of Bronx River beavers Dec. 2011
NYC DEP
Rocking the Boat A river-based community outreach educational program
The Bronx River Virtual Tour
Hunts Point Express: The Bronx River teaches teens many lessons

Rivers of New York (state)
Rivers of Westchester County, New York
Geography of the Bronx
Rivers of the Bronx
Rivers with fish ladders

Bronx River


Killing Floor, em inglês no original (Do fundo do abismo em Portugal, Dinheiro sujo no Brasil), foi o romance de estreia de Lee Child, publicado pela primeira vez em 1997 pela Putnam. O livro ganhou o Anthony Award e o Barry Award de melhor primeiro romance. É também o primeiro livro a apresentar o personagem Jack Reacher. Está escrito na primeira pessoa.

O romance tem três prequelas: The Enemy (ambientado oito anos antes de Killing Floor e publicado em 2004), Night School (ambientado um ano antes de Killing Floor e publicado em 2016), e The Affair (ambientado seis meses antes de Killing Floor e publicado em 2011).

Resumo do enredo
Jack Reacher, vindo da Florida num autocarro da Greyhound, sai na cidade (fictícia) de Margrave, na Geórgia, porque se lembra do seu irmão mencionar que um músico de blues chamado Blind Blake havia morrido ali. Surpreendentemente, após a sua chegada aquela cidade, é preso num restaurante local acusado do assassínio ocorrido na noite anterior, tendo o xerife Morrison declarado falsamente ter visto Reacher sair da cena do crime.

Preso na esquadra da polícia, Reacher conhece Finlay, o chefe dos detetives, e Roscoe, uma agente da policia que acredita que ele é inocente. Reacher convence Finlay a telefonar para o número escrito num pedaço de papel encontrado no sapato do morto; o número leva-os a Paul Hubble, um bancário que imediatamente confessa ser o autor do assassinato. Antes que provem o alibi de Reacher e que possa ser libertado, este e Hubble são transferidos para uma prisão estadual em Warburton, onde Reacher consegue evitar um atentado contra as vidas deles por uma Irmandade Ariana. Suspeitando que o vice-diretor da prisão lhes armou uma cilada, e após a libertação de ambos, Reacher junta-se à investigação de Finlay, enquanto Hubble é dado como morto após desaparecer da sua casa nesse dia.

Reacher descobre que o homem assassinado é o seu irmão, Joe, que estava a realizar uma investigação sobre um esquema de falsificação de moeda operada pela família Kliner sob a proteção de Morrison, de vários polícias corruptos e do mayor, Grover Teale. Logo a seguir é encontrado um segundo cadáver, do motorista Sherman Stoller, e Morrison e a esposa dele são brutalmente assassinados. Roscoe pensa que os Kliners estão a usar Margrave como um centro de distribuição do dinheiro falsificado, mas tal é refutado quando Reacher revista um dos camiões do gangue e o encontra vazio. Então percebe que o que acontece é o oposto: os Kliners estão a acumular o dinheiro no armazém deles aguardando o enfraquecimento da fiscalização pela Guarda Costeira que cortou o fornecimento de notas de dólares para a Venezuela para serem falsificadas em notas de 100 dólares, planeando o gangue retomar a distribuição assim que a operação de fiscalização seja restringida como uma medida de redução de custos por parte do Governo.

Tendo enviado a família de Hubble para um esconderijo com a ajuda de um agente do FBI, para protegê-los de Kliner, Reacher mata o filho de Kliner e vários capangas após atraí-los para uma emboscada. Então informa Finlay sobre o segredo por trás da operação de Kliner, que o seu irmão estava a tentar provar: para obter o papel especial necessário para fazer falsificações indetectáveis, os criminosos contrataram Hubble para recolher centenas de milhares de notas usadas de $1 e enviá-las por via marítima para a Venezuela para remover a tinta sendo depois usadas para fazer notas falsas de $100. No entanto, quando retornam a Margrave, Reacher e Finlay são capturados por Kliner, por Teale e pelo corrupto agente do FBI, Picard, revelando este que tem acompanhado o progresso da investigação policial e que Roscoe e a família de Hubble estão reféns. Kliner revela que Hubble não está morto, mas escondido, e ameaça matar os reféns a menos que Reacher o encontre.

Na viagem para encontrar Hubble, Reacher encena uma distração e mata os acompanhantes de Picard, antes de aparentemente matar este com um tiro. Consegue a seguir encontrar Hubble num motel próximo e trá-lo de volta para Margrave. Libertam Finlay que se encontrava preso na esquadra e procuram os reféns no armazém de Kliner. Reacher mata um policial sujo chamado Baker, dispara sobre Teale e Kliner e ateia fogo à montanha de dinheiro. Picard ferido surge inesperadamente surpreendendo Reacher, mas Finlay empata-o o suficiente para Reacher o matar. O grupo de Reacher então foge enquanto o armazém cheio de notas de $1 explode com o incêndio, e Reacher acaba a noite junto a Roscoe. Percebendo que suas ações atrairão muita atenção indesejada das autoridades, Reacher decide deixar Margrave e a Geórgia. Roscoe dá-lhe um último presente: uma foto do seu irmão recuperada de uma das vítimas de Kliner.

Adaptação
O livro serviu de base ao guião da primeira temporada da série de TV Reacher, produzida pela Skydance Television, Paramount Television Studios, Blackjack Films e Amazon Studios para Amazon Prime Video. Esta série estreou em fevereiro de 2022.

Prémios e nomeações
 Vencedor do Anthony Award de 1998, Melhor Primeiro Romance
 Vencedor do Barry Award de 1998, Melhor Primeiro Romance
 Nomeado ao Prémio Dilys de 1998
 Em 1998, nomeado ao Prémio Macavity, Melhor Primeiro Romance de Mistério
 Vencedor do Prémio Japan Adventure Fiction Association de 2000, melhor romance traduzido

Ligações externas
 Killing Floor at Open Library

Romances de suspense dos Estados Unidos
Livros de Lee Child

Killing Floor (romance)


An Secale africanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Secale africanum in nahilalakip ha genus nga Secale, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Secale

Secale africanum


Kuşkayası aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Kuşkayası, Afşin - Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle
 Kuşkayası, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
 Kuşkayası, Ondokuzmayıs - Samsun ili Ondokuzmayıs ilçesine bağlı mahalle
 Kuşkayası, Kangal - Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy

Kuşkayası


2008 වසර උතුරේ උග්‍ර ලෙස සටන් ඇවිලෙමින් තිබූ වසරකි. මහජනයා වෙත තොරතුරු නිකුත් නොකළද සටන වෙනුවෙන් දිවි පිදූ සෙබළු දහස් සංඛ්‍යාත වූවෝය. ජනමාධ්‍යයෙන් ඔබ කිසි දිනෙක අසා නොමැති වූවද, සාමාන්‍ය සෙබලාගේ සිට ඉහලම නිලය දක්වා ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් මේ සටන ජය ගැනීමට දායකත්වය සැපයූවෝ බොහෝ වෙති. තවත් එවැනි එක් විරුවෙකුගේ කතාවක් මෙසේ ඔබ වෙත ගෙන ඒමට මා තීරණය කළෙමි.

2008 වසරේ අග භාගය වන විට අති විශාල සංග්‍රාමයකින් අනතුරුව, අප කෙමෙන් කෙමෙන් කිළිනොච්චියට ලඟා වෙමින් සිටියෙමු. කිලිනොච්චිය නගරාසන්නයේම පිහිටි ගම වූයේ අක්කරායන්කුලම් ගම්මානයය. එය අත්පත් කර ගැනීම සඳහා කළ සටනේ මූලික ඉලක්කය වූයේ අක්කරයාන්කුලම් වැව් බැම්ම හා ඒ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශය යටත් කරගැනීමය. මේජර් ජනරාල් ජගත් ඩයස් මහතා යටතේ පැවතුනු 571 සේනාංකය ඒ ඉලක්කය සපුරාගැනීම සඳයා යොදවන ලදුව ඔවුන් විසින් සාර්ථකව සටන අවසන් කරන ලදුව වැව් බැම්ම අල්ලා ගනු ලැබීය.

ඉන් පසු ඉලක්කය වූ අක්කරායන්කුලම් ගම්මානය පිහිටියේ කිළිනොච්චිය නගර සීමාවට ගිණිකොන දෙසිනි. ගම්මානය ගැන යම් සඳහනක් කළහොත්, එය 4500-5000 ත් අතර ජනගහනයක් විසූ ගමකි. මහා විදුහලක් සහ දිස්ත්‍රික් රෝහලක්ද මේ තුල පිහිටා තිබුණි. වැව් බැම්ම අත්පත් කරගැනීමෙන් අනතුරුව අක්කරායන්කුලම අත්පත් කරගැනීම සඳහා සටන මීලඟට දියත් කෙරුණි.

අක්කරායන්කුලම් හීදී සිදු වූ මෙම සටන කොටින්ට තවත් තීරණාත්මක සටනක් වූවේ නච්චිකුඩා සිට කොටි ඉදිකළ අවසාන ආරක්ෂක වළල්ලේ අවසානය වූයේ එය බැවිනි. එහෙයින් නච්චිකුඩාව රැකගැනීම සඳහා උන් විසින් දරණ ලද්දේ මහත් වෑයමකි.

එවන් තත්ත්වයක් යටතේ කොටින්ගෙන් එල්ලවූ අධික ප්‍රතිරෝධය මැඩගෙන කොටි ගසා තිබුණු බංකර 21න් 18ක්ම අල්ලා ගැනීමට හමුදාව සමත් වූවද, ඉතිරි බංකර තුන යටත් කරගැනීමට නොහැකි විය.

මේ අවස්ථාවේදී එක් සෙබලෙකු ස්වෙච්චාවෙන්ම ඉදිරිපත්වී, යටත් කරගැනීමට නොහැකිවූ බංකර තුන යටත් කරගැනීමට මෙහෙයුමක් දියත් කිරීමට, සිය ප්‍රධානියා වූ 12වන රෙජිමේන්තුවේ අණ දෙන නිලධාරියා වූ ලුතිනන් කර්නල් ඉන්ද්‍රජිත් බණ්ඩාරගෙන් අවසර ඉල්ලීය.

එම සෙබලා නමින් නාමල් උඩවත්තය. අලව්වේ පදිංචිකරුවෙකු වූ ඔහුට ඒවන විට වයස අවුරුදු 31ක් විය. හමුදාවේ සමූහ ප්‍රහාරයන්ට යටත් කරගතහැකි නොවූ මේ බංකර තුන යටත් කරගැනීමේ මාරාන්තික සටනට ඔහු මෙසේ ඉදිරිපත් විය. ඔහුට සටන් කිරීමට අවසර ලැබිණි.
මෙම ලිපිය එළකිරි.කොම්හි පල වූවකි.
තවත් සෙබළු 7 දෙනෙකුද කැටුව කොටින්ගේ බංකර තුන ආසන්නයටම බඩගාගෙන ගිය නාමල් උඩවත්ත මාරාන්තික ප්‍රහාරයක් කොටින්ට එල්ල කළේය. එය දරාගත නොහැකිවූ කොටියෝ පසුබැස පලාගියේ සිංහයන්ගේ ශක්තියට හා ධෛර්ය්‍යට ඔවුන්ට අභියෝගයක් විය නොහැකිබව පසක්කර ගනිමිනි.

මෙහෙයුම සාර්ථකව අවසන් කළ ඔහුගේ මේ කියාව පිළිඹඳ දැනුවත් වූ 571 බලසේනාධිපති කර්නල් ජීපී රවිප්‍රිය මහතා වහාම ඔහුව සැරයන් තනතුරට උසස් කළේය.

එතැන් පටන් සැරයන් නාමල් උඩවත්ත වන ඔහු නැවත කරළියට එන්නේ අක්කරායන්තකුලම් ගම්මානය අල්වාගැනීමේ අවසන් සටනේදීය. 12වන සිංහ හා 9වන ගජබා යන රෙජිමේන්තු සුසංයෝගයෙන් මේ සටන් සිදුවිය. මේ සටනේදී 8දෙනෙකුගෙන් යුක්ත වූ විශේෂ පාබල මෙහෙයුම් භට කණ්ඩායමකට අණ දුන්නේ සැරයන් නාමල් උඩවත්තය. මෙහිදී අක්කරායන්කුලමට ආසන්නයේ කොටි කණ්ඩායමක් සමීපයට, ඔහුගේ අණ දීමෙන් යුක්ත භට පිරිස ලගා වූහ.

කොටියෝ පහර දුන්හ. නාමල්ගේ භට පිරිසිද පෙරලා පහර දුන්නෝය. එහිදී කොටියෝ අටකට මරු කැඳවා ඔවුන්ගේ ආයුධද අත්පත් කරගැනීමට හමුදාවෝ සමත්වූහ.

මේ වන තුරු ඔබ කියෙව්වේ නාමල්ගේ ජයග්‍රාහී සංග්‍රාම පිළිඹඳවය. දැන් මා සැරසෙන්නේ නාමල්ගේ අවසන් නටන ගැන යමක් ලිවීමටය. ඔහු මිය ගියේද ඒ සටන් බිමේදීමය. සටන් බිමේ කොටි ප්‍රහාර මැද ඉදිරියට ගිය ඔහුගේ පාදයකට තුවාල විය. තුවාලයට තාවකාලික ප්‍රථිකාර ගෙන නැවත ඉදිරියට යෑමට තරම්, මේ විරුවා නිර්භය විය. ඒ අවස්ථාවේ රුදුරු කොටි අවියකින් නිකුත්වූ වෙඩි උණ්ඩයක් ඔහුගේ ළය හරහා ගමන් කළේය. 31 වසරක් වූ ඔහුගේ කෙටිකාලීන දිවියේ වැඩි රට වෙනුවෙන් ගැසුනු හදවත නිසල විය.

ඒ අවස්ථාවේදී සැරයන් උඩවත්ත හා සටනට පිවිසි සෙබළ සිසිරට ඔහුගේ මළසිරුර එහි දමා ඒමට සිත් දුන්නේ නැත. නාමල්ගේ සිරුරද කරගහගත් සිසිර පසුපසට එමින් සිටියදී කොටියෝ යළිත් දැඩිලෙස පහර දුන්හ. ඒ අවස්ථාවේදී සිය දිවි බේරාගැනීමට සෙබළ සිසිර නාමල්ගේ සිරුර සමග ලඟ තිබූ ආරුක්කුවකට පැන්නේය. සති ගණනාවක් පුරා ඇදහැලෙමින් තිබූ මුරුගසන් වර්ශාව නිසා පිටාරගලමින් තිබූ මහා ජල කඳට හසුවූ සෙබළ සිසිරත්, නාමල්ගේ සිරුරත් ගසාගෙන ගියේය. සිසිර පීනා දිවි බේරාගත්තද ප්‍රාණය නික්මගොස් නිසසල වූ නාමල්ගේ සිරුර දිය යට සැඟව ගියේය.

ආරුක්කුවේ කිමිදුනු සෙබළුන්ට 2008.12.18 දින අවසානයේදී, නාමල් උඩවත්තගේ සිරුර හමු විය

නාමල් උඩවත්ත


Andreas Skovgaard (født 27. marts 1997) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Cracovia.

Karriere
Han fik sin debut i Superligaen den 28. februar 2015, da han blev skiftet ind i det 90. minut i stedet for Tobias Mikkelsen i 1-1-kampen mod Viborg FF. I sin debutsæson i Superligaen 2014-15 spillede han alle 15 forårskampe, hvoraf 14 af kampene var fra start.

Den 23. marts 2016 blev det offentliggjort, at Andreas Skovgaard havde forlænget kontrakten med FC Nordsjælland frem til den 31. december 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Farum Boldklub
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland

Andreas Skovgaard


Mathias Münz (* 13. September 1967 in Berlin) ist ein ehemaliger deutscher Volleyballspieler und aktueller -trainer.

Karriere
Münz begann seine Karriere als Spieler 1977 bei Rotation Berlin. 1981 wechselte er zum TSC Berlin, mit dem er in der Bundesliga spielte. 1987 wurde er Trainer der Hochschulgruppe der Humboldt-Universität zu Berlin. 1993 übernahm er das Training beim Post SV Berlin. Drei Jahre später wechselte er innerhalb der Hauptstadt zum Bundesligisten SCC Berlin. Von 2000 bis 2002 arbeitete er für den Ligakonkurrenten SV Bayer Wuppertal. Anschließend ging er zum brandenburgischen Verein Netzhoppers Königs Wusterhausen, der gerade nur knapp den Abstieg aus der zweiten Liga vermieden hatte. Vier Jahre später gelang den Netzhoppers mit Münz der Aufstieg in die erste Bundesliga. 2008 verließ Münz den Verein und wechselte zum Frauen-Bundesligisten Köpenicker SC. Später arbeitete er als Landestrainer in Berlin und Co-Trainer der deutschen Junioren-Nationalmannschaft. 2011 kehrte er in die Bundesliga der Männer zurück und wurde Trainer bei Chemie Volley Mitteldeutschland. In seiner ersten Saison verpasste er dort im letzten Spiel der Hauptrunde die Qualifikation für die Play-offs. Im März 2013 wurde Münz hier beurlaubt.

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Deutscher
Volleyballtrainer (Deutschland)
Volleyballtrainer (Netzhoppers Königs Wusterhausen)
Volleyballtrainer (Köpenicker SC)
Geboren 1967
Mann

Mathias Münz


Udersleben ist ein Ortsteil von Bad Frankenhausen/Kyffhäuser im Kyffhäuserkreis in Thüringen.

Geografie
Udersleben befindet sich östlich von Bad Frankenhausen am Fuß der Südabdachung des Kyffhäusergebirges. Nördlich vom Dorf ist die Gemarkung stark kupiert und flacht dann gen Süden zur Ebene ab. Zwischen Bad Frankenhausen und Udersleben liegt auf diesen ebenen und gut bearbeitbaren Flächen der Flugplatz Bad Frankenhausen.

Geschichte
Bereits 802–817 wurde das kleine Dorf erstmals urkundlich erwähnt. Die frühe Besiedlung in diesem Raum um den Hainich und den Kyffhäuser ist bekannt. Die St.-Galli-Kirche wurde in der zweiten Hälfte des 12. bzw. in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts errichtet. Bis 1918 gehörte der Ort zur Unterherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Am 9. April 1994 wurde Udersleben nach Bad Frankenhausen eingemeindet.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Bad Frankenhausen/Kyffhäuser)
Ort im Kyffhäuserkreis
Ehemalige Gemeinde (Kyffhäuserkreis)
Ersterwähnung 802
Gemeindeauflösung 1994

Udersleben


Artemisia vulgaris - espécie botânica da família Artemisia
 Hypericum perforatum - espécie botânica da família do Hipericão
 Glechoma hederacea - espécie botânica da família das Labiadas

Erva-de-são-joão (desambiguação)


نادي ستيارنان لكرة القدم  نادي كرة قدم أيسلندي يلعب في دوري الدرجة الممتازة. تم تأسيس النادي في سنة 1960.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1960
أندية كرة قدم في آيسلندا
تأسيسات سنة 1960 في آيسلندا
فرق كرة يد في آيسلندا

ستيارنان


Nötron, sembolü n veya n⁰ olan, bir atomaltı ve nötr bir parçacıktır. Proton ile birlikte, atomun çekirdeğini meydana getirir. Bir yukarı ve iki aşağı kuark ve bunların arasındaki güçlü etkileşim sayesinde oluşur. Proton ve nötron yaklaşık olarak aynı kütleye sahiptir (1 akb) fakat nötron daha fazla kütleye sahiptir. Nötron ve protonun her ikisi nükleon olarak isimlendirilir. Nükleonların etkileşimleri ve özellikleri nükleer fizik tarafından açıklanır. Nötr hidrojen atomu dışında bütün atomların çekirdeklerinde nötron bulunur. Her atom farklı sayıda nötron bulundurabilir. Proton ve nötronlar, kuarklardan oluştukları için temel parçacık değildirler.

Bir atomun kimyasal özellikleri çoğunlukla nükleon çevresindeki atomik orbitalde bulunan elektronlar tarafından belirlenir. Elektron dizilimi, nükleonun elektrik yüküyle, atom numarası yani proton sayısıyla belirlenir. Nötronlar nötr oldukları için elektron dizilimine etki etmezler ama protonla beraber nükleonun kütlesini oluştururlar. İzotop, atom numaraları aynı olup içerdikleri nötron sayısı farklı olan (dolayısıyla nükleon sayıları da farklıdır) iki veya daha fazla atom türüdür. (daha detaylı bilgi için bkz. İzotop) Bazı elementler doğada tek bir tür kararlı izotopla oluşurken, flor gibi, daha çok kararlı izotopla oluşan türler de, kalay gibi, vardır. Ayrıca bazı elementlerin, teknesyum gibi, kararlı izotopları yoktur.

Nükleonun özellikleri atom ve nötron numaralarına bağlıdır. Nükleon içindeki protonlar pozitif yüklü oldukları için uzun erimli elektromanyetik kuvvet bu protonları birbirlerinden iter fakat daha güçlü ama daha kısa erimli olan nükleer kuvvet nükleonu kararlı yapar. Nükleonun kararlı olabilmesi için sadece bir adet protondan oluştuğu için hidrojen hariç tüm atomlarda nötron gereklidir. Nötronlar nükleer füzyon ve fisyonda üretilebilir. Nötronlar; nükleer füzyon, fisyon ve nötron yakalama yoluyla yıldızlardaki nükleosenteze doğrudan katkı sağlarlar.

Nötronlar nükleer enerji üretiminde temel öneme sahiptir. Nötronun James Chadwick tarafından 1932'de keşfedilmesinden sonra, nötronlar nükleer dönüşümün farklı türlerini başlatmak için kullanıldı. 1938'deki nükleer fisyonun keşfiyle, hemen anlaşıldı ki, eğer bir nükleer fisyon olayı nötron üretirse, bu üretilen nötronlar da başka fisyon olayını başlatacaktır. Bu aşamalı durum zincirleme nükleer reaksiyon olarak adlandırılmıştır. Bu olaylar ve keşifler ilk kendi kendine yeten nükleer reaktör (Chicago Pile-1, 1942) ve ilk nükleer silahın yapımına (Trinity, 1945) neden olmuştur.

Nükleon içindeki bir nötron kararlı bir yaşam süresine sahipken, nükleon dışındaki bir nötron, yani serbest haldeki bir nötron, yaklaşık olarak 15 dakikalık bir yaşam süresine sahiptir. Bu sürenin sonunda kendiliğinden olarak bir protona, elektrona, ve bir antinötrino'ya bozunurlar. Serbest haldeki nötronlar atomları iyonize etmese de, dolaylı olarak iyonlaştırıcı radyasyona sebep olurlar. Yani dozuna bağlı olarak biyolojik bir tehlikeye yol açabilirler. Doğal bir nötron arkaplanı, yani sayıca küçük bir akıya sahip dünyada oluşan serbest nötronlar, kozmik ışın sağanakları (İng: Air shower (physics)) ve Dünya'nın yerkabuğundaki kendiliğinden bölünebilen elementlerin doğal radyasyonu yüzünden oluşur.

Tanım
Bir atom çekirdeği güçlü etkileşim sayesinde bir arada tutulan proton ve nötronlardan oluşur. Çekirdekteki protonun sayısı Z (atom numarası) ve nötronun sayısı N (nötron numarası) olarak tanımlanmıştır. Atom numarası atomun kimyasal özelliklerini belirlerken nötron numarası atomun izotop veya nüklit olup olmamasını belirler. İzotop ve nüklit kavramları birbirleri yerine eşanlamlı olarak kullanılsa da sırasıyla birisi kimyasal birisi nükleer özellik ifade eder. İzotoplar atom numaraları aynı nötron numaraları farklı nüklitlerdir. Nüklitler nötron numaraları aynı atom numaraları farklı olursa izotonlar olarak adlandırılırlar. Kütle numarası A atom ve nötron numarasının toplamına eşittir. Aynı kütle numarasına sahip olup farklı atom ve nötron numarasına sahip olan nüklitlere izobarlar denir.

Hidrojen atomu çekirdeğinin en sık bulunan izotopu (element simgesiyle 1H) sadece bir adet protondur. Ağır hidrojen çekirdeği izotopları olan döteryum (D veya 2H) ve trityum (T veya 3H) sırasıyla bir protonun yanında iki ve üç nötron bulundurur. Diğer tüm atom çekirdeği türleri iki veya daha fazla protondan ve çeşitli sayıda nötrondan oluşur.  Örneğin kimyasal element olan kurşunun (208Pb) en çok bulunan nükliti 82 proton ve 126 nötron içerir.

Serbest haldeki nötronlar kullanılan birime göre 939 565 413.3 eV/c², veya 1.674927471× kg, veya 1.008 664 915 88 Da kütleye sahiptir ve spin-½ fermiyonlardır. Nötronların ölçülebilir bir elektrik yükü yoktur. Pozitif yükleri sayesinde protonlar elektrik alandan doğrudan etkilenebilirken, nötronlar elektrik alandan etkilenemez. Fakat nötronlar manyetik momente sahip olduklarından manyetik alandan etkilenirler.

Serbest haldeki nötronlar kararsızdır (yaşam süreleri sınırlıdır) ve 15 dakikadan az (879.6±0.8 s) ortalama yaşam süresiyle proton, elektron ve karşı-nötrinoya bozunurlar. Bu radyoaktif bozunum, beta bozunumu olarak da bilinir, mümkündür çünkü nötronun kütlesi protonun kütlesinden çok az daha fazladır. Serbest haldeki proton kararlıdır. Fakat atom çekirdeğindeki protonlar ve nötronlar nüklite göre değişerek kararlı veya kararsız olabilirler. Nötronun protona bozunduğu eksi beta bozunumu ve protonun nötrona dönüştüğü artı beta bozunumu zayıf kuvvet tarafından yönetilir. Bu bozunumlar elektronun, nötrinonun ve bunların karşıt parçacıklarının yayımını veya soğurulmasını gerektirir.

Protonlar ve nötronlar atom çekirdeği içinde nükleer kuvvetin etkisiyle neredeyse tamamen aynı şekilde davranırlar. Proton ve nötronun aynı parçacığın kuantum durumu olarak görüldüğü izospin kavramı nükleonların nükleer veya zayıf kuvvetle etkileşimlerini modellemek için kullanılır. Nükleer kuvvetin kısa mesafedeki güçlü etkisi yüzünden nükleonların bağlanma enerjileri elektronların atoma bağlanma enerjilerinden 7 kat daha fazladır. Nükleer reaksiyonlar (nükleer fisyon gibi) dolayısıyla kimyasal reaksiyonların on milyon katından daha fazla enerji yoğunluğuna sahiptir. Kütle-enerji eşdeğerliği yüzünden nükleonların bağlanma enerjileri atom çekirdeğinin kütlesini azaltır. Nükleer bileşenlerin elektromanyetik itmelerinden doğan enerjinin nükleer kuvvet tarafından depolanabilmesi nükleer reaktörlerin ve bombaların mümkün olabilmesini sağlayan enerjinin çoğunun temelidir. Nükleer fisyonda bir nötronun ağır bir nüklit (örneğin uranyum-235) tarafından soğurulması nüklitin kararsız hale gelmesine ve daha hafif nüklitlere ve ek nötronlara bozunmasına sebep olur. Daha sonra pozitif yüklü hafif nüklitler elektromanyetik potansiyel enerjiyi serbest bırakarak birbirlerini iter.

Nötron hadron olarak sınıflandırılır çünkü nötron kuarklardan oluşan bileşik bir parçacıktır. Dolayısıyla nötron bir temel parçacık değildir. Nötron üç adet kuarkın birleşiminden oluştuğu için baryon olarak da sınıflandırılır. Nötronun ölçülebilir boyutu ve manyetik momenti nötronun bileşik bir parçacık olduğunu gösterir. Bir nötron −e yüklü 2 adet aşağı kuarktan ve 1 adet +e yüklü yukarı kuarktan oluşur.

Protonlarda olduğu gibi nötronların kuarkları da güçlü etkileşim tarafından gluonlar aracılığıyla bir arada tutulur.

Uygulamalar

Nötron birçok nükleer reaksiyonda önemli bir rol oynar. Örneğin, nötron yakalama genellikle radyoaktivite'yi uyararak nötron aktivasyonu ile sonuçlanır. Özellikle, nötronlar ve davranışları hakkında bilgi, nükleer reaktörlerin ve nükleer silahların geliştirilmesinde önemli olmuştur. Uranyum-235 ve plütonyum-239 gibi elementlerin fisyonlanması bu elementlerin nötronları soğurmalarından kaynaklanır.

Soğuk, termal ve sıcak nötron radyasyonu yaygın olarak, yoğun madde analizi için X-ışınlarını kullanımına benzer şekilde radyasyonun kullanıldığı nötron saçılma tesislerinde kullanılır. Nötronlar, farklı saçılma kesitleri yoluyla, manyetizmaya duyarlılık, esnek olmayan nötron spektroskopisi için enerji aralığı ve maddeye derinlemesine nüfuz etmede atomik zıtlıklar açısından x-ışınlarının tamamlayıcılarıdır.

İçi boş cam kılcal tüpler içindeki toplam iç yansımaya veya çukurlu alüminyum plakalardan yansımaya dayalı "nötron merceklerinin" geliştirilmesi, nötron mikroskobu ve nötron/gama ışını tomografisi üzerine devam eden araştırmaları yönlendirmiştir.

Nötronların başlıca kullanımlarından biri, malzemelerdeki elementlerden gecikmeli ve hızlı gama ışınılarını harekete geçirmektir. Bu, nötron aktivasyon analizi (NAA) ve hızlı gama nötron aktivasyon analizi (PGNAA)'nın temelidir. NAA çoğunlukla bir nükleer reaktör içindeki küçük malzeme örneklerini analiz etmek için kullanılırken, PGNAA en çok deliklerin (ing: bore holes) etrafındaki yeraltı kayalarını ve konveyör bantlarındaki endüstriyel dökme malzemelerin analizinde kullanılır.

Nötron yayıcıların (ing: neutron emitters) başka bir kullanımı, hafif çekirdeklerin, özellikle su moleküllerinde bulunan hidrojenin saptanmasıdır. Hızlı bir nötron hafif bir çekirdekle çarpıştığında enerjisinin büyük bir kısmını kaybeder. Nötron probu, hidrojen çekirdeklerinden yansıdıktan sonra yavaş nötronların sondaya geri dönme hızını ölçerek topraktaki su içeriğini belirleyebilir.

Tıbbi tedaviler
Nötron radyasyonu hem nüfuz edici hem de iyonlaştırıcı olduğundan, tıbbi tedavilerde kullanılabilir. Bununla birlikte, nötron radyasyonu, etkilenen bölgeyi radyoaktif bırakma gibi talihsiz bir yan etkiye sahip olabilir. Bu nedenle Nötron tomografisi uygulanabilir bir tıbbi uygulama değildir.

Hızlı nötron tedavisi, kanseri tedavi etmek için tipik olarak 20 MeV'den büyük yüksek enerjili nötronlar kullanır. Kanser Radyoterapisi, hücrelerin iyonlaştırıcı radyasyona biyolojik tepkisine dayanır. Radyasyon, kanserli bölgelere zarar vermek için küçük seanslarda verilirse, normal dokunun kendini onarmak için zamanı olur ama tümör hücrelerinin çoğu bu zaman içinde kendini onaramaz. Nötron radyasyonu, kanserli bölgeye gama radyasyonu'ndan daha büyük bir oranda enerji verebilir.

Düşük enerjili nötron ışınları kanseri tedavi etmek için bor nötron yakalama terapisi'nde kullanılır. Bor nötron yakalama tedavisinde hastaya bor içeren ve tercihen hedeflenecek tümörde biriken bir ilaç verilir. Tümör daha sonra borun içindeki boron-10 izotopu tarafından yakalanan çok düşük enerjili nötronlarla (çoğunlukla termal enerjiden daha yüksek olmasına rağmen) bombardımana tutulur, bu daha sonra kötü huylu hücreyi öldürmek için yeterli enerjiye sahip, ancak yakın hücrelere zarar vermeyecek kadar az menzilli lityum-7 ve Alfa parçacığı üretmek için bozulan uyarılmış boron-11 hali üretir. Böyle bir tedavinin kanser tedavisinde uygulanabilmesi için yoğunluğu saniyede bin milyon (109) nötron/cm2 olan bir nötron kaynağı tercih edilir. Bu tür akılar nükleer araştırma reaktörü gerektirir.

Ayrıca bakınız
 İzotop
 Güçlü etkileşim
 Baryonlar listesi

Kaynakça

Nötron


Le diocèse de Faro (latin : Dioecesis Pharaonensis) est un diocèse de l'Église catholique au Portugal, suffragant de l'archidiocèse d'Évora. Il est dirigé par Manuel Neto Quintas, SCI.

Territoire
Faro est le diocèse le plus au sud du Portugal continental et correspond, dans son intégralité, à la région de l'Algarve.

L'évêché est la ville de Faro, où se trouve la cathédrale Santa Maria. L'ancienne cathédrale Notre-Dame de l'Assomption est située à Silves.

Le territoire couvre  et est divisé en 80 paroisses.

Historique

Le diocèse actuel a ses racines dans l'ancien diocèse d'Ossonoba, construit à l'époque romaine, dont les premiers témoignages historiques remontent à 306, lorsque son évêque Vicente participa au concile d'Elvira. Ossonoba, correspondant au village d'Estoi, au nord de l'actuelle Faro, était une riche cité romaine, qui eut d'autres évêques jusqu'à la fin du . L'invasion des Arabes en 711 mit fin au diocèse, qui jusque-là était suffragant de l'archidiocèse d'Augusta Emerita, siège métropolitain de la province romaine de Lusitanie.

Lorsque  de Portugal, dans le sillage de la reconquête chrétienne de la péninsule ibérique, libère la ville de Silves et d'autres localités de la région de l'Algarve (1188), un nouveau diocèse est érigé, basé à Silves. Mais le diocèse fut de courte durée car deux ans plus tard la ville et la région furent reconquises par les Arabes.

En 1243, le roi  acheva la reconquête de l' Algarve. Le diocèse de Silves, cependant, ne fut rétabli qu'en 1253 par le roi de Castille , qui revendiquait le contrôle de la région, et qui nomma le dominicain Roberto évêque. Le roi du Portugal, revendiquant sa juridiction sur l'Algarve, refusa de reconnaître le nouvel évêque. Le différend entre les deux royaumes prit fin en 1263, et à partir de ce moment le diocèse fit partie du royaume de Portugal, premier suffragant de l'archidiocèse de Braga, puis à partir de 1394 de l'archidiocèse de Lisbonne, et enfin à partir de 1540 de la nouvelle province ecclésiastique de l'archidiocèse d'Évora. Alors que l'ancien diocèse d'Ossonoba adoptait le rite mozarabe, dès le , le rite romain du nord du Portugal s'imposait.

À la demande de l'évêque Manuel de Sousa, et avec le consentement du roi , le pape  autorise le transfert du siège épiscopal de Silves à Faro le  avec la bulle Sacrosancta Romana Ecclesia. En fait, Silves était désormais réduit à un petit village, souvent insalubre pendant les périodes les plus chaudes de l'année. Cependant, les dispositions du pape rencontrèrent une forte opposition qui retarda l'application des règlements contenus dans la bulle ; ce n'est que le  que l'évêque Jerónimo Osório avec son chapitre put se déplacer à Faro et prendre possession de la nouvelle cathédrale. À partir de ce moment, le diocèse prit son nom actuel.

En 1773, l'évêque Lourenço de Santa Maria démissionna sous la pression du puissant marquis de Pombal, pour permettre la division du diocèse en deux, avec des bureaux à Faro et Villa Nova de Portimão, avec l'approbation du roi , qui nommé pour Faro le chanoine João Teixeira de Carvalho et pour Villa Nova de Portimão le chanoine de Guarda Manuel Tavares Coutinho. Alors que la cour attendait la confirmation papale pour l'érection de ce nouveau diocèse, le roi mourut et le ministre Pombal perdit également son pouvoir ; les décisions prises, révoquées par la reine , n'eurent donc aucun effet et l'évêque Lourenço de Santa Maria, dont la démission ne fut jamais acceptée par le Saint-Siège, put reprendre possession de son diocèse.

La réforme des études ecclésiastiques est assez tardive. Ce n'est que vers la fin du  qu'André Teixeira Palha institua des chaires de théologie dogmatique, de droit canon, d'histoire ecclésiastique et de théologie morale, aux cours desquels, tenues publiquement, tous les prêtres qui n'avaient pas encore soixante ans étaient obligés de participer. La réforme des études a été poursuivie par son successeur, José Maria de Melo, qui a jeté les bases du séminaire diocésain, achevée au cours de l'épiscopat de Francisco Gomes de Avelar († 1816).

Au cours du , en raison des frictions entre la royauté portugaise et le Saint-Siège au sujet de la prééminence dans les nominations, le diocèse connaît de longues périodes de vacance.

À la suite de la bulle papale Gravissimum Christi du pape  du , avec laquelle les diocèses portugais furent révisés et réorganisés, le diocèse de Faro prit l'apparence territoriale qu'il conserve encore aujourd'hui.

Statistiques
En 2019, sur une population de , le diocèse comptait , soit 60,1 % du total.
|-
| 1950 || 303747 || 317628 || 95,6 || 66 || 66 || || 4602 || || || 21 || 67
|-
| 1970 || 310950 || 314841 || 98,8 || 84 || 76 || 8 || 3701 || || 9 || 46 || 71
|-
| 1980 || 287500 || 315000 || 91,3 || 79 || 64 || 15 || 3639 || || 17 || 51 || 71
|-
| 1990 || 378000 || 420000 || 90,0 || 67 || 58 || 9 || 5641 || || 12 || 75 || 73
|-
| 1999 || 325000 || 366329 || 88,7 || 64 || 47 || 17 || 5078 || || 20 || 102 || 76
|-
| 2000 || 330000 || 366329 || 90,1 || 71 || 55 || 16 || 4647 || || 18 || 93 || 76
|-
| 2001 || 330000 || 366329 || 90,1 || 70 || 54 || 16 || 4714 || 7 || 18 || 91 || 77
|-
| 2002 || 340000 || 391819 || 86,8 || 64 || 49 || 15 || 5312 || 7 || 17 || 91 || 77
|-
| 2003 || 340000 || 391819 || 86,8 || 62 || 47 || 15 || 5483 || 7 || 17 || 89 || 77
|-
| 2004 || 340000 || 391819 || 86,8 || 60 || 44 || 16 || 5666 || 7 || 18 || 88 || 78
|-
| 2006 || 350000 || 400000 || 87,5 || 63 || 45 || 18 || 5555 || 6 || 20 || 92 || 78
|-
| 2013 || 270000 || 451006 || 59,9 || 60 || 44 || 16 || 4500 || 6 || 17 || 90 || 80
|-
| 2016 || 267700 || 445700 || 60,1 || 62 || 43 || 19 || 4317 || 6 || 19 || 53 || 80
|-
| 2019 || 266000 || 442800 || 60,1 || 61 || 41 || 20 || 4360 || 6 || 20 || 54 || 80
|}

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Église catholique au Portugal
 Cathédrale de Faro
 Ancienne cathédrale de Silves

Bibliographie
 Fortunato de Almeida, v. Algarve, in Dictionnaire d' Histoire et de Géographie ecclésiastiques, , Paris, 1914, coll. 418-420
    Enrique Flórez, España Sagrada, , Madrid, 1786,
    José Pedro Paiva, Os bispos de Portugal e do Império: 1495-1777, Coimbra, 2006
    Pius Bonifacius Gams, Série episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig, 1931,
    , Hierarchia Catholica Medii Aevi, ,  ; ,  ; ,  ; ,  ; ,  ; ,
    Chronotaxis des évêques de l'Algarve
    Bull Gravissimum Christi, dans «  pontificis maximi acta », ,

Liens externes

Faro
Faro
Algarve

Diocèse de Faro


Djevelmakt (norveški: "Đavlova moć") je šesti studijski album norveškog black metal-sastava Kampfar. Album je 27. siječnja 2014. godine objavila diskografska kuća Indie Recordings.

Naslovnica
Naslovnica albuma preuzeta je s bezimene slike poljskog slikara Zdzisława Beksińskog.

Popis pjesama

Osoblje

Kampfar
 Dolk – vokali
 Jon Bakker – bas-gitara
 Ask – bubnjevi, vokali
 Ole Hartvigsen – gitara, klavijature

Ostalo osoblje
 Jonas "Proffs" Kjellgren – produkcija, inženjer zvuka, mastering
 Peter Tägtgren – miksanje
 Robert Høyem – dizajn
 John Charles Dollman – dodatne ilustracije
 Zdzisław Beksiński – naslovnica

Izvori

Albumi iz 2014.
Albumi sastava Kampfar

Djevelmakt


Simon Hartogensis (* 7. Februar 1827; † 29. Juli 1905) war ein Unternehmer in Mannheim, der Generalkonsul der Niederlande und der Türkei war.

Simon Hartogensis war Mitbegründer der Mannheimer Versicherungen und saß in den Aufsichtsräten der Badischen Bank, der Rheinischen Creditbank, der Mannheimer Rückversicherung, der Benz & Cie. Rheinischen Gasmotorenfabrik, der Badischen Anilin- & Soda-Fabrik und der Badischen Zinkgesellschaft. Zusammen mit seinem Freund Carl Reiß kaufte er die Fasaneninsel (heute Reißinsel), ein Naturschutzgebiet in Mannheim. Er begründete die Fridoline-Hartogensis-Stiftung zur Erinnerung an seine Frau Fridolina, geb. Mehler (1830–1896).

Literatur
 Sebastian Parzer: Friedrich Engelhorn: BASF-Gründer – Unternehmer – Investor (1865–1902). Worms 2014, S. 99–100.

Weblinks
 Umweltforum Mannheim über die Reißinsel (abgerufen am 18. Februar 2012)

Unternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Konsul
Mann
Person des Judentums (Mannheim)
Geboren 1827
Gestorben 1905

Simon Hartogensis


51406 Massimocalvani este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
51406 Massimocalvani este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar în cadrul programului Asiago-DLR Asteroid Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 16,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 51001-52000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

51406 Massimocalvani


An Cyrtochilum patens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karlheinz Senghas ngan Thiv, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stig Dalström. An Cyrtochilum patens in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum patens


Marine Corps Air Station Beaufort or MCAS Beaufort  is a United States Marine Corps (USMC) air base located  northwest of the central business district of Beaufort, a city in Beaufort County, South Carolina, United States. About 4,700 personnel serve at the station, and it is home to four Marine Corps F/A-18 Hornet fighter-attack squadrons and one F-35B Lighting II training squadron.

Beaufort is served by the Beaufort County Airport , located  southeast of MCAS Beaufort.

History

Naval Air Station Beaufort was commissioned on June 15, 1943, for advanced training operations of anti-submarine patrols during World War II. It was deactivated in 1946 and reactivated in 1956.

On March 1, 1960, it was re-designated Marine Corps Air Station Beaufort.

On September 19, 1975, the airfield was named Merritt Field in honor of Major General Lewie G. Merritt, USMC, a 1917 graduate of The Citadel, The Military College of South Carolina. A native of Ridge Spring, Merritt was a Marine Aviation pioneer who served in both World Wars and commanded several major flying units in the South Pacific during World War II, after retirement he also served as legal counsel to the South Carolina Legislature.

The air station encompasses 6,900 acres (28 km²). It is also associated with a large air-to-air combat area off the coast of South Carolina and Georgia as well as a 5,200 acre (21 km²) air-to-ground combat and bombing range in McIntosh County, Georgia. Also attached to the base is the housing complex of Laurel Bay, three miles (5 km) from the station, that provides family housing for area servicemembers.

Formerly home to USMC F-8 Crusader and F-4 Phantom II operations, MCAS Beaufort currently hosts all active duty USMC F/A-18 air operations on the East Coast, said aircraft and squadrons being assigned to Marine Aircraft Group 31 (MAG-31). The mission of MCAS Beaufort is to provide support as an operational base for MAG-31 and its associated squadrons, Marine Corps support units and tenant U.S. Navy strike fighter squadrons. The mission of the Marine Aircraft Group is to conduct anti-air-warfare and offensive air support operations in support of Fleet Marine Forces from advanced bases, expeditionary airfields, or aircraft carriers and conduct such other air operations as may be directed. Two Navy F/A-18 strike fighter squadrons under the claimancy of Strike Fighter Wing Atlantic at NAS Oceana, Virginia were also previously  homeported at MCAS Beaufort. The population of the on-base "city" includes nearly 4,000 active-duty servicemembers and more than 700 civilian workers.

As is the case with many air bases, MCAS Beaufort hosts a bi-annual air show open to the public. In April 2007, a fatal crash occurred involving an aircraft from the Blue Angels demonstration team during the show.

MCAS Beaufort's nickname is "Fightertown East". MCAS Miramar in San Diego, California is the more commonly known "Fightertown", also called "Fightertown USA", the latter having acquired the nickname when it was under Navy control as NAS Miramar.

MCAS Beaufort's Dental Clinic shares a building with the Medical Clinic.  The Dental Clinic has five to seven dentists who support the squadrons' oral health care needs.

The 1979 film The Great Santini, based on a novel written by Pat Conroy which centered on MCAS Beaufort in the early 1960s, was filmed on base and in the local area.

Based units
Flying and notable non-flying units based at MCAS Beaufort.

United States Marine Corps
Marine Corps Installations – East

 Headquarters and Headquarters Squadron – UC-12F Huron

2nd Marine Aircraft Wing

 Marine Air Control Group 28
 Marine Air Control Squadron 2 (MACS-2) (Air Defense Company Bravo and Kilo Company)
 Marine Aircraft Group 31
Marine All Weather Fighter Attack Squadron 224 (VMFA(AW)-224) – F/A-18D Hornet
 Marine All Weather Fighter Attack Squadron 533 (VMFA(AW)-533) – F/A-18D Hornet
 Marine Aviation Logistics Squadron 31 (MALS-31)
Marine Fighter Attack Squadron 115 (VMFA-115) – F/A-18A/C Hornet
Marine Fighter Attack Squadron 312 (VMFA-312) – F/A-18C/D Hornet
Marine Fighter Attack Training Squadron 501 (VMFAT-501) – F-35B Lightning II
 Marine Wing Support Detachment 273 (MWSD-273)

Aircraft on display at the entrance
135841 - North American FJ-3 Fury representing VMF-312
147772 - Douglas A-4C Skyhawk representing MALS-31
146963 - Vought F-8C Crusader representing VMF-122
152270 - McDonnell Douglas F-4N Phantom II representing VMFA-251
163157 - McDonnell Douglas F/A-18 Hornet representing VMFA-115

Education
The Department of Defense Education Activity (DoDEA) is the local school district for people living on the property of MCAS Beaufort. It operates Elliott Elementary School (PreKindergarten-Grade 2) and Bolden Elementary/Middle School (grades 3-8).

Beaufort County School District operates public high schools serving MCAS Beaufort, and in sum has the highest number of students, of any school system, affiliated with MCAS Beaufort.

See also

 List of United States Marine Corps installations
 List of airports in South Carolina

References

External links

 Official website of MCAS Beaufort
 MCAS Beaufort at GlobalSecurity.org

Airports in South Carolina
Buildings and structures in Beaufort, South Carolina
Military installations in South Carolina
Port Royal Island
active
1943 establishments in South Carolina

Marine Corps Air Station Beaufort


La Cortinada () ist ein Dorf im Norden von Andorra. Es liegt in der Parròquia Ordino an der Verbindungsstraße nach El Serrat. Nachbarorte sind Arans und Ansalonga. Im Jahr 2021 wurden 906 Einwohner im Dorf gezählt.

Im Zentrum des Ortes befindet sich die romanische Kirche Sant Martí de la Cortinada. Sie wurde im 12. Jahrhundert errichtet. Im 17. und 18. Jahrhundert wurden Veränderungen vorgenommen, darunter schmiedeeiserne Geländer, die in Andorra gegossen wurden.

Einzelnachweise

Ort in Andorra
Ordino

La Cortinada


Two ships of the Royal Navy have been named HMS Belfast after the capital city of Northern Ireland:

 The first  is a  light cruiser launched in 1938 preserved as a museum ship in London.
 The second  will be the third planned Type 26 frigate.

Battle honours
 Arctic 1943
 North Cape 1943
 Normandy 1944
 Korea 1950–52

Royal Navy ship names

List of ships named HMS Belfast


Mikkel Sørensen Riber (født 1540 formentlig i Ribe, død 19. marts 1587 i Sæby) var borgmester i Sæby fra 1570.

Riber er desuden den tidligst kendte stamfader til slægten Vogelius, men bære ikke slægtsnavnet, da dette først kommer til ved sognepræst Frands Mikkelsen Vogelius (1640 - 1702). Det formodes desuden at Riber kommer fra en af Ribes handelsslægter, som på dette tidspunkt spredtes til mange jyske byer.

Se også
Vogelius-slægten

Kilder
 Vogelius - Dansk Biografisk Leksikon, 3. udg., Gyldendal 1979-84
 Vogelius.org - Anetavle
 Aner til Mikkel Sørensen Riber
 Slægtsforskernes Bibliotek

Borgmestre fra Danmark
Borgmestre i Sæby

Mikkel Sørensen Riber


Benjamin Pseret (* 1980) ist ein kenianischer Marathonläufer.

Leben
2003 siegte er bei der Maratonina dell'Epifania und beim Nizza-Halbmarathon. Im Jahr darauf wurde er Vierter beim Paris-Halbmarathon.

2006 wurde er Zweiter beim Barcelona-Marathon und Sechster beim Turin-Marathon. 2007 siegte er beim Treviso-Marathon und stellte auf dem wegen seines Gefälles nicht bestenlistentauglichen Kurs mit 2:10:18 h einen Streckenrekord auf. Im Herbst wurde er Siebter beim Venedig-Marathon.

Persönliche Bestzeiten
 Halbmarathon: 1:01:52 h, 7. März 2004, Paris
 Marathon: 2:13:46 h, 26. März 2006, Barcelona

Weblinks
 Benjamin Pseret bei der IAAF (englisch)
 Pseret bei marathoninfo.free.fr

Einzelnachweise

Marathonläufer (Kenia)
Kenianer
Geboren 1980
Mann

Benjamin Pseret


Liaoningvenator (que significa "caçador de Liaoning") é um gênero de dinossauro terópode troodontídeo do Cretáceo Inferior da China. Ele contém uma única espécie, L. curriei, batizada em homenagem ao paleontólogo Philip J. Currie em 2017, por Shen Cai-Zhi e colegas, a partir de um esqueleto articulado quase completo, um dos espécimes troodontídeos mais completos conhecidos. Shen e seus colegas encontraram traços indicativos que colocaram Liaoningvenator dentro dos Troodontidae. Essas características incluíam seus dentes numerosos, pequenos e compactados, bem como as vértebras no final de sua cauda com sulcos rasos no lugar de espinhos neurais em suas superfícies superiores.

Dentro dos Troodontidae, o parente mais próximo do Liaoningvenator era o Eosinopteryx, e também estava intimamente relacionado com o Anchiornis e o Xiaotingia; embora estes tenham sido tradicionalmente colocados fora dos Troodontidae, a análise filogenética conduzida por Shen e colegas ofereceu evidências que apoiam a identificação alternativa desses paravianos como troodontídeos. Comparado com seus parentes próximos, no entanto, Liaoningvenator tinha pernas relativamente longas, em particular os fêmures. Como o quinto troodontídeo conhecido de estratos geograficamente e temporalmente comparáveis, Liaoningvenator aumenta a diversidade de troodontídeos chineses.

Descoberta
Liaoningvenator é conhecido a partir de um único espécime, um esqueleto quase completo e bem preservado com a maioria dos ossos preservados em suas posições articuladas originais. Foi encontrado nas Camadas Lujiatun da Formação Yixian em Shangyuan, Beipiao, Liaoning, China; atualmente, ele está armazenado no Museu de História Natural de Dalian (DNHM) em Dalian, Liaoning sob o número de acesso DNHM D3012. Alguns dos ossos do focinho do espécime estão incompletos e algumas falanges dos dedos dos pés foram adicionadas por comerciantes ilegais de fósseis; além disso, é um dos fósseis de troodontídeos mais completos já encontrados. Sua cabeça está curvada para a frente e seus membros estão dobrados; isso difere tanto da pose de morte clássica (onde a cabeça é flexionada para trás), quanto da postura de dormir de Mei e Sinornithoides.

Em 2017, DNHM D3012 foi nomeado como o espécime tipo do novo gênero e espécie Liaoningvenator curriei por Shen Caizhi, Zhao Bo, Gao Chunling, Lü Junchang e Martin Kundrát. O nome do gênero Liaoningvenator combina Liaoning com o sufixo -venator, que significa "caçador" em latim; o nome específico curriei homenageia as contribuições do paleontólogo canadense Philip John Currie para a pesquisa de pequenos terópodes.

Descrição
Com um comprimento total do corpo (comprimentos estimados do crânio, pescoço, tronco e cauda combinados) de aproximadamente 69 cm, Liaoningvenator foi um pequeno troodontídeo. Possuia um crânio longo, estreito e triangular que media 9,8 cm de comprimento. Na frente do focinho, como Sinovenator e Xixiasaurus, a pré-maxila exclui a maxila da borda da narina. Existem três aberturas na superfície da maxila, as fenestras pré-maxilares, maxilares e antorbitais. Abaixo, a maxila forma o palato secundário como no Byronosaurus, Gobivenator e Xixiasaurus. Exclusivamente entre os troodontídeos, o osso pós-orbital é delgado e se irradia em três processos. Como Zanabazar, há um divertículo pneumático no osso jugal onde um saco de ar estava presente dentro do osso; há também uma abertura pneumática na parte posterior do osso quadrado, como em outros troodontídeos. Ao contrário de Sauronithoides, Zanabazar e Stenonychosaurus, a crista que separa os ossos parietais não participa da borda da fenestra temporal supratemporal (superior) na parte posterior do crânio.

Característico dos troodontídeos, Liaoningvenator tem um sulco na borda externa de sua mandíbula inferior rasa e triangular. A margem inferior da mandíbula é ligeiramente convexa; em Sinornithoides, é reto. Os ossos dentários e angulares podem ter formado uma articulação flexível dentro da mandíbula - isto é, uma articulação intramandibular. Ao contrário de Xiaotingia, o dentário e a maxila terminam na mesma posição na mandíbula. Também como outros troodontídeos (sendo o Sinusonasus uma exceção), o Liaoningvenator tem vários dentes pequenos e espaçados, com pelo menos 15 na mandíbula superior e 23 na mandíbula inferior. Os dentes na parte posterior do maxilar inferior são serrilhados, ao contrário de vários troodontídeos basais. A fileira de dentes da maxila termina abaixo da margem frontal da fenestra antorbital, enquanto termina mais adiante - abaixo da parte posterior da fenestra maxilar - em Jinfengopteryx.

Classificação
Shen e seus colegas identificaram Liaoningvenator como um membro dos Troodontidae com base em seus numerosos dentes espaçados que são contraídos abaixo da coroa; a abertura pneumática na parte posterior do seu quadrado; a forma oval de seu forame magno; a substituição de espinhos neurais por sulcos rasos na linha média nas vértebras no final de sua cauda; o alto processo ascendente em seu astrágalo; e seu pé assimétrico e subarctometatarsal (ou seja, onde o terceiro metatarso é um pouco comprimido pelos metatarsos vizinhos). Eles ainda o colocaram no "clado superior dos troodontídeos" com base na falta de uma estrutura semelhante a uma cápsula bulbosa no paraesfenóide de seu palato e na presença da fenestra promaxilar em seu crânio.

Com base em uma análise filogenética modificada de uma análise anterior de Takanobu Tsuihiji e colegas em 2016, que por sua vez foi modificada a partir da modificação de Gao e colegas em 2012 de uma análise de Xu Xing e colegas em 2012, Shen e colegas descobriram que Liaoningvenator formou um grupo unificado, ou clado, com Eosinopteryx, Anchiornis e Xiaotingia, oferecendo assim evidências contrárias à colocação tradicional desses táxons como membros não troodontídeos no clado Paraves. Eles são unidos pelos dentes sendo achatados e recurvados, com as coroas no meio da fileira de dentes tendo alturas menores que o dobro de suas larguras; a borda frontal do acrômio sendo voltada para fora; a presença de um entalhe pronunciado entre o acrômio e o coracoide; a presença de flange na primeira falange do segundo dedo no dedo; e o púbis projetado para trás.

Dentro deste clado, que Shen e seus colegas não nomearam, Liaoningvenator formou um grupo com Eosinopteryx enquanto Anchiornis formou um grupo com Xiaotingia. Os dois primeiros são unidos pela falta de dentes serrilhados na frente da mandíbula; o crânio ocupando mais de 90% do comprimento do fêmur; as costelas cervicais tendo hastes delgadas e sendo mais longas que suas vértebras correspondentes; e a extremidade frontal do ílio sendo "suavemente reta". Enquanto isso, os dois últimos compartilham as pontas dos espinhos neurais nas dorsais sendo em forma de leque; o coracoide sendo subtriangular; a garra no primeiro dedo da mão sendo fortemente arqueada, sendo mais alta que o topo da superfície articular; a presença de um "lábio" na extremidade superior das garras no segundo e terceiro dígitos; a borda frontal do eixo púbico sendo convexa; e as garras no terceiro e quarto dígitos do pé são fortemente curvas. Os resultados da análise filogenética são reproduzidos no cladograma abaixo.

Troodontidae
Dinossauros da China
Formação Yixian

Liaoningvenator


Hepçil, Hepobur ya da Omnivor, hem et hem de otla beslenen canlılar. İnsan, karga, domuz, ayı, maymun, fare hepçil canlılara örnektir.

Otobur hayvanları besin olarak kullanan hayvanlar ikincil tüketicileri, ikincil tüketicileri besin olarak kullanan etobur hayvanlar da üçüncül tüketicileri oluştururlar. Her üç gruba dahil hayvanlarla beslenen canlı grubuna hepçil canlılar denir.

Bir canlının hepçil olup olmaması "ana besin kaynağına" bakılarak belirlenir. Yani herhangi bir nedenle nadiren ot yiyen etobur bir hayvan, hepçil kabul edilmez.

Ayrıca bakınız

 Beslenme
 Etçil
 Etobur
 Otobur

Yeme alışkanlıkları

Hepçil


An Historical Relation of the Island Ceylon  නමින්  ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1691 දී රොබට් නොක්ස් විසින් රචිත ග්‍රන්තයේ සිංහල අනුවාදය එදා හෙළදිව නමින් හදුන්වයි.වසර 19 කට අදික කාලයක් ලංකා දිවයිනේ සිරකරුවකු ලෙස ගත කර එයින් මිදී පෙරළා තම මවු රටට යන අතරතුර තමා ගමන් ගත් නෞකාව තුලදී ඇතිවූ කාන්සිය නිවාගනුවස් තම අතීත අද්දැකීම් අලලා මෙම කෘතියේ මුල් පිටපතව ඔහු විසින් ලියා ඇත.ඒ 17 ශතවර්ෂයේ දීය.

නොක්ස් වසර 19 පුරා එවක ලංකාද්වීපය පාලනය කළ දෙවන රාජසිංහ රජුගේ ගේ සිරකරුවකු  ලෙස කල්ගත කළේය.ඒ අතරතුර ඔහු හිස් වැසුම් වියමින් බඩු විකුණමින් වී සහ ඉරිගු ආදිය වගා කරමින් කල්ගත කළේය.අවසානයේ ඔහු 1679 දී අරිප්පු ප්‍රෙද්ශයට පලා යන ඔහු පසුව එවක ලංකාවේ මුහුදුබඩ පෙදෙස් පාලනය කළ ලංදේසි ආණ්ඩුකාරයා හමුවී නැවත තම මවු රටට පෙඑළා ගමන් කරන්නේ 1680 දීය.

මෙම කෘතිය ලියන්නේ ඔහු එංගලන්තය බලා යාත්‍රා කරන අතරතුරයි.මෙම කෟතිය පෙරදිග ඉන්දීය වෙළද සමාගමේ අධ්‍යක්ෂක තුමාගේ අවධානයට ලක්වේ ඔහු මෙය ප්‍රකාශයට පත් කරනලෙස නොක්ස්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.ඉතිහාසඥයෙකු හා චරිතකතා කතෘවරයෙකු වූ  ජොන සට්‍රයිප් නම්වූ රොක්ස්ගේ  ඥාතියකු  තවදුරටත් මෙම කෘතිය ප්‍රකාශයට පත් කරනලෙස ඔහුව උද්යොගිමත් කළේය..පොලිමත් රොබට් හූකර් ද මෙයට සහයවිය.රිචට් චිස්වෙල් විසින් මෙය මුද්‍රනය කැරිණි.. 1681 දී මෙම ග්‍රන්තය ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශයට පත් කැරිණි.1689 දී මෙය ජර්මන් බසටද පරිවර්තනය විය.1692 දී  ඕලන්ද බසටත් 1693 දී ප්‍රංශ බසටත් පරිවර්තනය විය.මෙම ග්‍රන්තය ඉතා ඉහළ අවෙියක් වාර්ථා කළ කෘතියක් ලෙස දැක්වේ.

නොක්ස් විසින් ඉතා ව්‍යක්ත භාෂා ශෛලියක් මෙම ග්‍රන්තය ලිවීමේදී යොදාගෙන ඇත.මොගේ මෙම කෘතිය ඉතා විශිෂ්ට සාහිත්‍ය දැනුමක් ඇති ඉංග්‍රීසි නවකතා කරුවන්ගේ කෘතීන්ට වඩාත් ලංවේ.ශ්‍රී ලංකාවේ එවක පැවති සමාජීය ආර්ථික දේශපාලන තත්වයන්  අපූරුවට විග්‍රහ කරන මෙය ඓතිහාසික හා මානව විද්‍යාත්මක වශයෙන් ඉතා වටිනා කෘතියක් බව ඉතිහාසඥයන් හා මානව විද්‍යාඥයන් පිළිගනී..  මෙම කෘතිය ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් තුනකට බෙදේ මුල් කොටස් තුනෙන් උඩරට රාජධානියේ විස්තරද හතරවන කොටසෙන් ඔහු සිරභාරයෙන් මිදී පලායාමද විස්තර කරයි..

මෙම කෘතිය මගින් භූ ගොලීය සීමාවන් ඔහු දක්වයි.ඒ අනුව එවක ලංකාද්වීපය ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් තුනකට බෙදී තිබුනබව  දක්වයි.උඩරට රජු යටතේ උඩරට රාජධානියත් මුහුදුබඩ කලාපය ලන්දේසීන් යටතේත් යාපනය රාජධානිය දෙමළ පාලකයන් යටතේද පැවතිබව ඔහු සදහන් කරයි.එසේම ලංකාවේ වාසය කරන සිවුපාවුන් පක්ෂීන් උරගයන් මත්ෂ්‍යයන්  මෙන්ම ගස් වැල් අල පළා මල් පලතුරු ආදී භෝග වර්ග පිළිබදවද ගොවිතැන ආර්ථික රටාව දේශපාලන රටාව කුල භේදය ඇදුම් පැළදුම් ආහාර ආගම හා අභිවර ක්‍රම පුරාවෘත්ත ආදී බොහෝ තොරතුරු වලින් පොහොසත් විදේශිකයෙකු අතින් ලියැවුන දීර්ඝතම ඓතිහාසික විස්තරය මෙම බව අවිවාදාත්මකව පිළිගත හැක.

මෙම කෘතිය තුල අඩංගු කරුණු රචකයා සිය අද්දැකීමෙන්ම අවඩෝධ කරගත් නිසාත් ආගන්තුකයෙකු ලෙසින් නොව ස්වදේශිකයෙතු ලෙසින්ම හැසිරෙමින් සිංහලයන්ගේ භාෂාව හොදින් ව්‍යාවහාර කරමින් සිංහල සංස්කෘතියට අනුව හැඩගැසෙමින් මෙන්ම වෙළෙන්දකු ලෙස ඔහු ලංකාද්වීපයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑරම සැරිසරමින් විටෙක මිනිසුන්ට අතරද තවත් වරෙක මහා ගණ වනාන්තරය තුලද සැරිසරමින් ඔහු රැස්කරගත් කරුණු ඉතා විශාලය.

මෙහි ඇති දුර්වල තාවයන් ලෙස මෙම කෘතියතුල ගැබ්වී ඇති මානවකේන්ද්‍රනවාදී අදහස් පෙන්වාදිය හැත.ඔහු තමා සිරගත කරනු ලැබූ දෙවන රාජසිංහ රජු කෙරේ දැක්වූ ද්වේශ සහගත ආකල්පත් තමාව ඉතා ආදරයෙන් සැළකූ සිංහල ජනයා පිළිබද කෘතවේ දී ගෞරවනීය ආකල්පත් වික්ටෝරියානු සංස්කෘතිය යටතේ හැදී වැඩුනු ඔහු ලාංකිකයන්ගේ සංස්කෘතිය මානවකේන්ද්‍රණවාදී දෘෂ්ටි කොණයකින් විග්‍රහ කිරීමට යාමත් මෙහිදැකිය හැකි දුර්වලකාවයන්ය. .

සිංහල අනුවාදය

විවිධ විද්වතුන් විසින් රොබට් නොක්ස් ලියූ An Historical Relation of the Island Ceylon නම් වූ කෘතිය එදා හෙළදිව නමින් සිංහලයට පරිවර්තනය කර ඇත.ඩේවිට් කරුණාරත්න නම්වූ කතෘ වරයා විසින් නොක්ස් ගේ මුල් කෘතියෙ අසුරින් කල සිංහල අනුවාදය වඩාත් ප්‍රවලිතය.

සිංහල අනුවාදය තුල පරිච්ඡේද 34 යටතේ තොරතුරු දක්වයි.පළමු පරිච්ඡේදය මගින් ඔහුගේ මව පියා පිළිබදවත් සහොදරයන් පිළිබදවත් හෙළිකරයි.කුඩා කලසිටම තම පියා මෙන් නැවියකු වීමේ සිහිනය ඔහුතුල තිබූ බව පැහැදිලිවේ.කුඩා කාලයදෙී නොක්ස් එංගලන්තයේ ගතකල ජීවියය පිළිබද පළමු පර්ච්ඡේදය හෙළි කරයි.නොක්ස් ගේ පියා  නැවක අණ දෙන නිළධාරියකු බවත් මව භක්තිවත් කතෝලික කාන්තාවක බවත් ඔහු සදහන් කරයි.එංගලන්තයේ පැවති නේවාසික පාසැලකින් අකුරු කල බවත් මෙම පාසැල එවක එංගලන්ත යේ අගරදගුරු තුමන් විසින් පවත්වාගෙන ගිය ආයතනයක් පවත් නොක්ස් පවසයි.කුඩා නොක්ස් ගේ දඟකාර ක්‍රියා හෙතුවෙන් තම සහෝදරයාට ඇසක් අහිමිවූ අයුරුත් ඔහු සිහිපත් කරයි.නොක්ස් ගේ පියාගේ මිතුරන්ගේ ඉල්ලීමට නොක්ස් ගේ පියා තමාවද මුහුදු ගමන් වලට එක්කර ගත්බවත් වර්ෂ 1655 හේ දෙසැම්බර් මස 7 දින මුල් වරට ඔහු නැව් නැගි බවත් එය සාර්තකව නිමකර  1657 ජූලි මාසයේ දී ලන්ඩන් නුවරට පැමණි සැටිත් ඔහු සදහන් කරයි. 1657 ජනවාරි 21 වැනි දින ඈන් නම් වූ නෞකාවේ නැගී පෙරදිගට ගමන් කොට සාර්තකව ගමන නිමකර නැවත ආපසු එන අතරතුර බෙංගාල බොක්ක ආශ්‍රිතව ඇතිවූ කුණාටුවක් හේතුවෙන් ලංකාද්වීපට ගොඩ බසින්නට වූ බවත් අනතුරුව දෙවන රාජසිංහ රජුගේ සිරකරුවකු වූ සැටිත් මෙම කෘතියේ පළමු පරිඡ්යේදය සදහන් කරයි.මෙහි දැක්වෙන ආකාරයට රොබට් නොක්ස්ට අමතරව ඔහුගේ පියා ජෝන් ලව්ලන්ඩ්, ජෝන් ග්‍රැගරි, චාර්ල්ස් බියර්ඩ්, රෝගර් ගෝල්ඩ්, ස්ටීවන් රට්ලන්ඩ්, නිකලස් ටුලින්ස්, ප්‍රැන්සිස් ක්‍රච්, ජෝන් බෙරි, රැල්ෆ් නයිට්, පීටර් වින්, විලියම් හබැඩ්, ආතර් ඇමැරි, රිචර්ඩ් චාන්හැම්, ජෝර්ජ් සවිත් යන අයද ලංකාද්වීපයේ සිරකරුවන්විය.

වෙන්වෙන් වශයෙන් ඹවුනොවුන් හමුවිය නොහැකිසේ විවිධ ස්ථානවල රදවා තැබීමට දෙවන රාජසිංහ රජු විසින් සිදුකරන ලදී.1660 සැප්තැම්බර් 16 දින රොබට් නොක්ස් හා ඔහුගේ පියා බණ්ඩාර කොස්වත්තනම් ග්‍රාමයට යැවීය.නොක්ස් ගේ පියාගේ මළගම සිදුවන්නේද මෙහිදීය.මෙම අවදියේදී මෙම ග්‍රාමයේ දරුණු උණ රෝගයක් පැතිරී තිබින.එබැවින් ගම් වැසියන්ට නොක්ස් හා ඔහුගේ පියාගැන බැලීමට කාලයක් නොවීය.නොස්ගේ පියා අධික උණ රෝගයක් නිසා1661 පෙබරවාරි මස නමවන දින ස්වර්ගස්ථවිය.තම පියාගේ නිසළ දේහය නොක්ස්ගේ අතින්ම භුමදාන කෙරිනි.

පියාගේ මරණයෙන් පසු නොක්ස් බණ්ඩාර කොස්වත්ත ග්‍රාමයේ තනිවූ අතර ඔහුගේ වහල් සෙවකයෙකු ලෙස සිටි කළු ජාතික පිරිමි ළමයෙකු පමණක් ඔහුගේ තනියට සිටියේය.තම ස්වාමියා සිරකරුවකු වූ බැවින් මෙම වහල් පිරිමි ළමයා නොක්ස්ගේ වචනයන්ට අවනත නොවීය.නොක්ස් සතුව තිබූ යුරෝපීය ඇදුම් ඒවනවිට භාවිතයට ගත නොහැකි තත්වයක තිබූ හෙයින් ඔහු හැද සිටි කමිසයෙන් කලිසමක් මසාගෙන යාන්තමින් විළි වසා ගැනීමට හැකිවිය.පසුව ඔහු හිස්වැසුම් මසා ඒවා සිංහලයන්ට විකුණා ලත් මුදලින් රෙදි කඩක් මිලදීගෙන එකළ සිංහලයන් මෙන් දණහිස දක්වාවූ රෙදිකඩක් හැද උඩුකය නග්නව තබාගත්හ.නොක්ස් පවසන පරිදි ඔවුන්ගේ කලිසම් වලට වඩා රෙදි කඩක් ඇදීම ඔහුට පහසුවිය.එයට හේතුව ලංකාද්වීපයේ සෑම තැනම පාහේ ඇළ දොළ ගංගා දිය කඩිති තිබූ බැවින් එවන් ස්ථානවලදී අදුම් නොතෙමී එගොඩ වන්නට කලිසමක් ඇදසිටීමට වඩා මෙසේ රෙදි කඩක් හැදීම පහසු බවයි.නොක්ස්ද සිංහලයන්මෙන් පාවහන් වරහිත නග්න දෙපයින් ඇවිදයාමට හුරුවිය.මෙසේ බණ්ඩාර කොස්වත්ත ග්‍රාමයේ ගතකරන කාලයේදී ඔහුට පරංගින් ගෙන් ලැබුන බෛබලයක් මහළු පුද්ගලයෙකුගෙන් මිලදී ගැනීමට හැකිවිය.

නොක්ස් ගේ පියාගේ මරණයෙන් වසරකට පමණ පසුව ඔහු හා මුහුදු ගමනේ ආ අනෙකුත් සිරකරුවන් මුණ ගැසීමට අවස්ථාවක් ලැබිණ.මෙම අවධියේ දී ඔහු මහරජුට අයත් ඉඩමක ගෙපැලක් තනා ගන්නේ රජ්‍ය නිළධාරීන්ගේ අවසරය ඇතුවය.එහෙත් නොක්ස් සෑදූ එම නිවසේ සුදුහුණු ගෑම නිසා රජ උදහසට ලක්වුද අන්දේශයකින් පැමිණි පිටරැටියකු නිසා නොදැන කළ වරදට රජුගේ සමාව නොක්ස්ට ලැබිණ.

යොමුව

බාහිර සබැදුම්
 Downloadable copy of the 1817 edition

එදා හෙළදිව


An Anthurium plowmanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium plowmanii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium plowmanii