Pantanal é uma telenovela brasileira produzida pela TV Globo e exibida de 28 de março a 7 de outubro de 2022, em 167 capítulos. Substituiu Um Lugar ao Sol e foi substituída por Travessia, sendo a 19.ª "novela das nove" da emissora.

É um remake da telenovela de mesmo nome, criada e escrita por Benedito Ruy Barbosa e exibida originalmente na Rede Manchete em 1990. Adaptada por Bruno Luperi, tem direção de Davi Lacerda, Noa Bressane, Roberta Richard, Walter Carvalho e Cristiano Marques. A direção artística é de Rogério Gomes e Gustavo Fernandez.

Conta com as atuações de Marcos Palmeira, Dira Paes, Jesuíta Barbosa, Alanis Guillen, Irandhir Santos, Camila Morgado, José Loreto e Isabel Teixeira nos papéis principais.

Enredo
Joventino, maior peão do Pantanal, desaparece sem deixar rastros, deixando o filho José Leôncio. Dois anos depois, em uma viagem ao Rio de Janeiro, este casa com Madeleine, que vai com ele para o Pantanal, onde nasce seu filho, Jove, batizado com o nome do avô paterno. Com saudade da vida urbana e não se acomodando a ser esposa de peão, sempre em comitivas, Madeleine convive com Filó, funcionária de sua casa. Ela era mulher de currutela, por onde passavam comitivas de peões, e se relacionou amorosamente com José Leôncio em uma de suas viagens. Madeleine foge do Pantanal levando Jove, ainda bebê, de volta para a mansão de sua família. O menino cresce longe do pai, que, após se ver incapaz de brigar pela guarda do filho, passou a enviar fielmente uma quantia de pensão mensal, mas Jove cresce acreditando que seu pai havia morrido. Após a partida de Madeleine, Filó diz que seu filho Tadeu também é de José Leôncio. A informação é mantida em segredo, de forma que, da porta para fora, Tadeu segue como afilhado do patrão.

Duas décadas depois, Jove descobre que seu pai está vivo e vai à sua procura, em um reencontro marcado por uma grande festança. Embora felizes com o momento, José Leôncio e Jove são confrontados por um abismo de diferenças comportamentais e culturais. Em meio aos ocorridos, Jove conhece Juma Marruá e eles se apaixonam. Filha de Maria e Gil, a jovem aprendeu com a mãe a se defender do "bicho homem", que matou toda a família devido a conflitos de terras, tornando-se uma mulher selvagem e arredia. Logo depois, José Lucas de Nada, filho desconhecido de José Leôncio, chega à fazenda por obra do destino e descobre ali os laços familiares que nunca teve.

Elenco

Participações especiais

Produção
Em julho de 2020, a TV Globo negociou com Benedito Ruy Barbosa a aquisição dos direitos de Pantanal, telenovela escrita por ele e exibida na Rede Manchete em 1990, sendo considerada um dos maiores sucessos de audiência da história da emissora. Inicialmente cogitou-se a intenção de produzir um remake da trama para a plataforma de streaming Globoplay, mas ficou decidido que a exibição ocorreria na televisão aberta. Bruno Luperi, neto de Benedito, ficou encarregado de assinar a versão baseando-se nos roteiros originais da obra com supervisão do avô. A confirmação da adaptação resultou na entrada da mesma na fila de novelas das nove da Globo com previsão para estrear no segundo semestre de 2021 após Um Lugar ao Sol, que substituiria Amor de Mãe mas teve as gravações paralisadas no ano anterior em virtude dos impactos da pandemia de COVID-19, e no adiamento de O Arroz de Palma, novela das seis de Luperi baseada no livro de mesmo nome de Francisco Azevedo. A rede anunciou publicamente a produção do remake de Pantanal em uma reportagem no programa Fantástico exibida em 6 de setembro de 2020.

Com a sinopse entregue, parte da equipe responsável pelo remake, inclusive Luperi, viajou ao Pantanal, no estado do Mato Grosso do Sul, para procurar pontos de locação. A complexidade da produção e os incêndios que atingiram a região do bioma influenciaram no andamento dos trabalhos, chegando a ser cogitado que as filmagens fossem realizadas no Rio de Janeiro. Em março de 2021, com a imposição de medidas sanitárias por autoridades locais devido ao aumento da circulação da COVID-19 no Brasil, a Globo tardou novamente o lançamento de Um Lugar ao Sol e as gravações de Pantanal, que começariam em abril.

Escolha do elenco
A Globo começou a reservar atores para o elenco de Pantanal em outubro de 2020. Como forma de homenagem aos integrantes da versão original, Benedito Ruy Barbosa desejou que Marcos Palmeira, Cristiana Oliveira e Cássia Kis estivessem na telenovela com participações fixas ou especiais; Palmeira, que interpretou Tadeu em 1990, foi definido para viver José Leôncio. Foram cogitados, também, cantores com agenda musical disponível para interpretar Trindade, sendo escolhido Gabriel Sater; seu personagem foi vivido na versão original por seu pai Almir Sater, que está na história como Eugênio. Antônio Fagundes também foi escalado para a produção, mas após seu contrato com a emissora ser encerrado decidiu dedicar-se à sua produtora; ele, que daria vida ao Velho do Rio, foi substituído por Osmar Prado. Rafael Cardoso estava designado para atuar como Jove, mas foi retirado do elenco por ajustes embasados nas idades e nas características físicas dos personagens; Jesuíta Barbosa entrou em seu lugar.

Para o papel de Juma Marruá, o autor Bruno Luperi e o diretor artístico Rogério Gomes pensaram primeiramente em Bruna Marquezine, que não o aceitou por preferir atuar na série Maldivas, da Netflix, com a qual tem contrato. Escolha pessoal de Benedito Ruy Barbosa, Vanessa Giácomo recusou o convite do autor para interpretar Juma por sua idade não adequar-se à da personagem. Após testes com outras atrizes serem realizados, os de Alanis Guillen foram considerados os melhores pelo diretor de entretenimento da Globo Ricardo Waddington.

Leticia Spiller foi convidada para interpretar Madeleine na segunda fase da trama, porém por questões de agenda a atriz declinou do convite. A produção cogitou os nomes de Vivianne Pasmanter e Maria Fernanda Cândido para a personagem, mas escalou Karine Teles para o posto. Giullia Buscacio viveria Muda, mas por questões quanto à sua agenda deixou a produção e foi substituída por Bella Campos. Jackson Antunes esteve cotado para viver Tibério, mas foi trocado pelo músico Guito por estar envolvido nas gravações de Nos Tempos do Imperador, ganhando uma participação especial no remake. Circulou na imprensa a informação de que Débora Bloch seria a intérprete de Maria Bruaca, mas a personagem estava reservada a Isabel Teixeira devido a seu desempenho em Amor de Mãe. Lilia Cabral e Denise Del Vecchio foram cotadas para interpretar Mariana, enquanto Marcos Caruso foi especulado para viver Antero, avós maternos de Jove, porém as escalações não foram adiante e os papéis ficaram com Selma Egrei e Leopoldo Pacheco, respectivamente.

Gravações
Os trabalhos da telenovela foram iniciados em julho de 2021 no Rio de Janeiro, nos Estúdios Globo, onde foram construídos alguns cenários fixos, e em tomadas externas, seguindo por lá até setembro, quando a equipe envolvida na primeira fase da trama deslocou-se ao Pantanal de Nhecolândia, no Mato Grosso do Sul. Uma confraternização entre integrantes da produção ocorreu na inauguração do bar do Hotel Barra Mansa Pantanal, em Aquidauana, usado como ponto de apoio ao remake. No entorno da cidade, seis fazendas serviram para cenas serem rodadas e de hospedagem do elenco, e uma casa foi transformada em galpão para itens de arte e cenografia. A primeira etapa de filmagens foi encerrada em dezembro, porém devido às chuvas na região algumas sequências planejadas foram remarcadas.

Em janeiro de 2022, as gravações da telenovela nos Estúdios Globo chegaram a ser temporariamente interrompidas em virtude da contaminação por COVID-19 entre pessoas ligadas à produção, inclusive o diretor artístico Rogério Gomes, sendo retomadas em áreas externas. Pouco depois, alguns integrantes do elenco também testaram positivo para a doença. O surto do vírus nos bastidores provocou constantes alterações no roteiro.

Durante as gravações da telenovela, Rogério Gomes decidiu, em acordo com a Globo, encerrar seu contrato com a emissora, e a direção artística passou a ser responsabilidade de Gustavo Fernandez. Sob seu trabalho, membros da equipe de produção e do elenco retornaram ao Pantanal em maio para as filmagens da última leva de cenas na região enquanto as feitas no Rio de Janeiro estavam adiantadas. A previsão era a de que o encerramento das gravações no bioma ocorresse em julho, mas casos de infecção por COVID-19 entre atores causaram seu adiantamento para o mês anterior. Os trabalhos foram concluídos nos Estúdios Globo em 30 de setembro.

Exibição
Inicialmente, a estreia de Pantanal esteve programada para ocorrer na faixa das nove da Globo entre setembro e outubro de 2021 após Um Lugar ao Sol, porém, com o aumento de casos de infecção por COVID-19 no Brasil, esta teve sua produção atrasada e foi adiada para novembro do mesmo ano, sendo exibida depois da reprise de Império, que por sua vez sucedeu a segunda parte de Amor de Mãe, interrompida em 2020 pelos impactos da pandemia da doença do vírus SARS-CoV-2. Quando Um Lugar ao Sol estreou, chegou a ser cogitada a entrada de Todas as Flores, então intitulada Olho por Olho, após seu término, mas foi postergada para o final de 2022, sendo confirmado o lançamento de Pantanal para 14 de março do mesmo ano. No entanto, um novo surto de COVID no país afetou as gravações da trama, deslocando sua estreia para 28 de março e esticando a exibição de Um Lugar ao Sol, o que foi oficializado pela Globo em 14 de fevereiro.

Divulgação
O primeiro trailer de Pantanal foi exibido em 22 de fevereiro, no intervalo entre Um Lugar ao Sol e o reality show Big Brother Brasil 22. Como forma de divulgação, a emissora promoveu uma ação em que os participantes confinados deste último assistiram ao primeiro capítulo da telenovela antes da estreia. Além disso, o programa Globo Repórter veiculou uma reportagem sobre os bastidores da trama, que acompanhou a rotina de gravações no Pantanal. O folhetim teve a maior campanha publicitária da história da faixa das nove da rede, com 37 peças promocionais transmitidas em sua programação.

Exibição internacional
Pantanal estreou no canal português SIC em 2 de maio de 2022 substituindo Bom Sucesso, também da Globo, na faixa de meia-noite. A exibição da telenovela adiou a anteriormente programada de Um Lugar ao Sol, sua antecessora no horário das nove. Em julho, foi assinado com a Paramount Global um contrato de distribuição exclusiva de Pantanal para a América do Sul até 2025. O acordo permite que a telenovela seja exibida na Argentina pela Telefe e no Chile pela Chilevisión, ambas emissoras da Paramount, e incluída no catálogo da plataforma de streaming Paramount+ nos países sul-americanos. A estreia na Chilevisión e no Paramount+ ocorreu em 8 de janeiro de 2023, e na Telefe, em 29 de março. Pantanal também foi vendida para a Dori Media, empresa de mídia israelense, que a exibiu no canal Viva.

Música
A música de abertura original de Pantanal, composta por Marcus Viana e interpretada pela banda Sagrado Coração da Terra, foi regravada para o remake por Maria Bethânia com participação de Almir Sater na viola caipira. A trilha sonora da telenovela conta predominantemente com canções brasileiras, estando presentes muitas do gênero sertanejo. Almir Sater, intérprete de Eugênio, contou entre as músicas da trama com "Boiada", tema de Joventino e José Leôncio, e a inédita "Peabiru", para José Lucas de Nada. Seu filho Gabriel Sater também integrou a trilha sonora com a regravação de "Amor de Índio", tema romântico de Juma e Jove, que teve participação do maestro João Carlos Martins no piano, e "Noite de Tempestade", para seu personagem Trindade nas cenas com Irma. Jove também teve como tema "The Passenger", de Iggy Pop, a única canção internacional de Pantanal. Abaixo, o restante das músicas da trilha sonora.

 "Assim os Dias Passarão", Almir Sater e Renato Teixeira;
 "Cavalo Preto", Sérgio Reis;
 "Chalana", Roberta Miranda;
 "Cheiro do Mato", Raí Saia Rodada;
 "Chuva no Pantanal", Mayck & Lyan;
 "Ciclo Vicioso", Yasmin Santos (tema de Maria Bruaca e Alcides);
 "Comentário a Respeito de John", Belchior;
 "Comitiva Esperança", Sérgio Reis;
 "Como Dois Animais", Alceu Valença (tema de Juma e José Lucas);
 "Deprê", Marília Mendonça (tema de Maria Bruaca e Alcides);
 "Desapaixonar", Jade Baraldo (tema de Guta);
 "Dia Branco", Geraldo Azevedo (tema de José Leôncio e Filó);
 "Eu Tenho a Senha", João Gomes;
 "Inverso do Amor", Fábio Nestares;
 "Mensagem de Amor", Lucas Santtana;
 "Não Negue Ternura", Zé Manoel e Luedji Luna (tema de José Leôncio e Madeleine);
 "O Sopro do Fole", Zeca Veloso;
 "Ribanceira", Chico Chico;
 "Vaqueiro de Profissão", Jair Rodrigues (tema de José Leôncio);
 "Viva o Nosso Amor", Daniel (tema de Tadeu e Zefa).

Recepção

Audiência
Em seu primeiro capítulo, Pantanal registrou na Região Metropolitana de São Paulo, principal praça do mercado publicitário brasileiro, média de 28,3 pontos, segundo dados da Kantar IBOPE Media, tendo um desempenho melhor que o de Um Lugar ao Sol, que pontuou 25,3 no lançamento, porém foi classificada como a segunda pior estreia do horário das nove até então. Pantanal anotou seu recorde negativo no terceiro dia de exibição, com 21,8 pontos, tendo concorrido diretamente com grande parte de um jogo da final do Campeonato Paulista de Futebol na RecordTV, que alcançou 18,6. Pantanal seguiu batendo recordes, marcando de 28,7 pontos no capítulo de 4 de abril a 33,1 pontos em 13 de junho. Depois disso, a trama passou a registrar quedas em seus índices, apontadas como resultados de um período sem movimentações na história, voltando a bater recorde em 16 de agosto, quando marcou 33,5 pontos. Em 4 de outubro, alcançou 34,7 pontos, seu maior recorde, e o último capítulo marcou 34 pontos em sua exibição inédita e 22,2 na reapresentação.

Antes de sua exibição, Pantanal foi cercada de expectativas em relação à audiência pela direção da TV Globo, uma vez que Um Lugar ao Sol não alcançou índices considerados satisfatórios para a emissora. A telenovela obteve média geral de 29,7 pontos, uma recuperação de 33% de público em relação à antecessora, mas o índice tornou-a uma das sete menores audiências entre tramas inéditas do horário das nove desde sua implantação em 2011 com Insensato Coração.

Repercussão
Pantanal é considerada um sucesso comercial e de público. Fez crescer em 30% a audiência entre pessoas da faixa de 15 a 29 anos, que, segundo Camila Bengo, ao portal GZH, "não costumava assistir à TV aberta", sobretudo telenovelas, "tidas como uma forma de entretenimento ultrapassada". Elementos de sua história, como personagens e seus bordões, tornaram-se memes na Internet; menções aos atores foram feitas com frequência nas mídias sociais; e a trama foi a mais assistida no Globoplay desde seu lançamento, em 2015. A telenovela também atraiu as pessoas que acompanharam a versão original, "igualmente de sucesso", gerando "uma curiosidade sobre como seria esse remake", segundo a pesquisadora Maria Immacolata ao mesmo portal. Com o sucesso, mais de onze empresas anunciaram na trama, o que para o departamento comercial da Globo foi resultado da intensiva campanha de lançamento. Também como consequência da repercussão de Pantanal, a direção da emissora passou a considerar a produção de outros remakes em suas faixas de novelas.

Prêmios e indicações

Ligações externas

Telenovelas da TV Globo da década de 2020
Telenovelas em português
Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2022
Programas de televisão do Brasil encerrados em 2022
Telenovelas ambientadas no Mato Grosso do Sul
Telenovelas com temática LGBT do Brasil

Pantanal (2022)


Eusebio de Samósata (Samósata, hacia 330 - Dolikha, 379) fue obispo de Samósata. Es venerado como santo por católicos y ortodoxos.

Biografía

En 361 fue nombrado obispo de Samósata con la custodia de las actas de la elección del patriarca San Melecio en 360, lo que suponían los arrianos que sería favorable a su causa y le dieron el voto, pero Melecio actuó conforme a la ortodoxia. Los obispos arrianos convencieron al emperador Constancio II, que era arriano, a imponer la destrucción de las actas a Eusebio para hacer una nueva elección. El emperador exigió la destrucción pero Eusebio se negó; el emperador le amenazó con cortarle la mano derecha y Eusebio respondió que le ofrecería las dos manos.

Durante la persecución de los ortodoxos en el reinado de Valente que también era arriano, viajó por Siria y Palestina para restaurar obispados donde los titulares habían sido depuestos por los arrianos. En 374 fue desterrado a Tracia, pero en 378, muerte del emperador, fue restaurado a su sede. Se encontraba en Dolikha consagrando un obispo cuando una mujer supuestamente arriana lo mató al tirarle una teja a la cabeza en 379 o 380

Veneración

Su festividad se commemora el 22 de junio a la Iglesia occidental y oriental. Los actos de su martirio fueron escritos en siríaco y editados en los Acta martyrum por Bedjam (VI, 335).

Bibliografía
 San Eusebio de Samósata

Santos católicos
Santos de la Iglesia ortodoxa
Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo IV
Obispos de Siria del siglo IV
Santos de Siria
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo IV

Eusebio de Samósata


Agathosma cciliaris, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Se encuentra en  Sudáfrica.

Descripción
Es un arbusto que alcanza los 20-80 cm de altura, a una altitud de 5 a 900 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Agathosma ciliaris fue descrita por (Linneo) Druce y publicado en Rep. Bot. Soc. Exch. Club Brit. Isles 4: 603, en el año 1916 publ. 1917.
Sinonimia
Agathosma hybrida Bartl. & H.L.Wendl.
Agathosma mollis Bartl. & H.L.Wendl.
Agathosma obtusa Bartl. & H.L.Wendl.
Agathosma pubescens Willd.
Agathosma rugosa (Thunb.) Link
Bucco obtusa J.C.Wendl.
Diosma ciliata Lam.
Diosma hybrida Spreng.
Diosma mollis (Bartl. & J.C.Wendl.) D.Dietr.
Diosma obtusa (J.C.Wendl.) DC.
Diosma rugosa Thunb.
Diosma thymifolia Willd. ex Schult.
Diosma tomentosa J.Lee ex Bartl. & H.L.Wendl.
Gymnonychium pubescens (Willd.) Bartl.
Hartogia ciliaris L.
Hartogia lanceolata L.
Hartogia pubescens Kuntze

Referencias

Enlaces externos

ciliaris

Agathosma ciliaris


Unjha es una ciudad de la India situada en el distrito de Mahesana, en el estado de Guyarat. Según el censo de 2011, tiene una población de 57 108 habitantes.

Geografía
Está ubicada a una altitud de 111 metros sobre el nivel del mar, a unos 85 km por carretera de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Referencias

Localidades de Guyarat

Unjha


Digi Sport 3 HD este un post de televiziune sport lansat pe 27 august 2011 și al treilea post de sport al RCS & RDS după Digi Sport si Digi Sport 2. Transmite știri, rezumate și meciuri ale mai multor competiții sportive. Postul de televiziune transmite in format HD.

Din 20 decembrie 2012 Digi Sport 3 a început să difuzeze și mai multe știri și rezumate afișate ca o fereastră pe ecranul videotext.

Din 12 mai 2015 a fost lansată o versiune HD a canalului.

Note

Televiziuni din România
Televiziune de sport

Digi Sport 3


قبل الشروق هو فيلم درامي تم إنتاجه عام 1995، أخرجه ريتشارد لينكليتر، وكتبه ريتشارد لينكلاتر وكيم كريزان، الفيلم من بطولة إيثان هوك وجولي دلبي.

ملخص القصة
تدور احداث الفيلم في صيف عام 1994 حول السائح الأمريكي جيسي (إيثان هوك) والطالبة الفرنسية سيلين (جولي دلبي) حيث يلتقيان في أحد القطارات المنطلقة من بودابست فيبدأ بالحديث معها، جيسي كان متوجهاً إلى فيينا من اجل رحلة العودة إلى الولايات المتحدة، بينما كانت سيلين في طريقها إلى جامعتها في باريس بعد زيارتها لجدتها. عند وصولهما إلى فيينا يطلب جيسي من سيلين النزول معه في فيينا قبل أن يغادر كل منهما المدينة، وتوافق سيلين على عرضه. جيسي لديه رحلة في الصباح الباكر وليس لديه نقود لكي يستأجر غرفة ليمضي ليلته، لذلك يقرران التجول في انحاء فيينا.

الاستقبال
تلقى الفيلم مراجعات ايجابية جداً من النقاد حيث حصل على نسبة 100% على موقع الطماطم الفاسدة بناء 77 مراجعة. كتب هال هينسون في مراجعته لصحيفة واشنطن بوست «قبل الشروق ليس فيلمً ضخماً أو ذو افكار عظيمة، وانما هو شيء اخر ارقى من قصص الحب المبتذلة التي تراها عادةً في الافلام، هذا الفيلم، على الاقل، يعامل الشباب كاشخاص حقيقيين».

المراجع

انظر أيضًا
 الجزء الثاني من الفيلم: قبل الغروب
 الجزء الثالث من الفيلم: قبل منتصف الليل

وصلات خارجية

أفلام أمريكية في عقد 1990
الدائرة الحادية عشرة في باريس
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية مستقلة
أفلام إنتاج 1995
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة الألمانية
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام باللغة الفرنسية
أفلام باللغة الفرنسية في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في 1994
أفلام تقع أحداثها في فينا
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 1990
أفلام دراما سويسرية
أفلام دراما نمساوية
أفلام درامية 1995
أفلام رومانسية درامية 1995
أفلام رومانسية درامية نمساوية
أفلام سويسرية
أفلام عن النقل بالسكك الحديدية
أفلام كاسل روك للترفيه
أفلام مستقلة 1995
أفلام مستقلة سويسرية
أفلام مستقلة نمساوية
أفلام مصورة في فينا
أفلام من إخراج ريتشارد لينكليتر
أفلام نمساوية
أفلام باللغة الألمانية في عقد 1990

قبل الشروق


Sleat is a peninsula and civil parish on the island of Skye in the Highland council area of Scotland, known as "the garden of Skye". It is the home of the clan MacDonald of Sleat. The name comes from the Scottish Gaelic , which in turn comes from Old Norse sléttr (smooth, even), which well describes Sleat when considered in the surrounding context of the mainland, Skye and Rùm mountains that dominate the horizon all about Sleat.

Geography
The peninsula extends from an isthmus between the heads of Loch Eishort and Loch na Dal for  southwest to Point of Sleat at the southern tip of Skye.  It is bounded on the northwest by Loch Eishort and on the southeast by the Sound of Sleat.  Most of Sleat, unlike most of Skye, is fairly fertile, and though there are hills, most do not reach a great height.

Communities
Sleat is a traditional parish that has several communities and two major landowners (the Clan Donald Lands Trust and Eilean Iarmain Estate). Most of the population lives on the southern side of the peninsula.  The main settlements along the Sound of Sleat are, from north east to south west, Isleornsay, Teangue, Ferindonald, Kilmore, Armadale, Ardvasar and Aird of Sleat. On the northwest side are Tokavaig and Tarskavaig.

Sleat Community Trust (), the local development trust, has purchased the Skye Ferry Filling Station at Armadale and in common with many communities is investigating the options for renewable energy production. It also owns Sleat Renewables Ltd., a timber production company. In October 2007 the Trust hosted the Highlands and Islands Community Energy Company annual conference.

Transport and communications
The A851 road links Armadale to the rest of Skye.  In the early 2000s the final section of a new double-track road through Sleat from Armadale Ferry to Broadford was finished. After later substantial upgrades by June 2019 it became a S2 road throughout. Most teenage school-children in Sleat travel along the A851 to attend Portree High School, where there is a hostel for those who live particularly far away.

Minor roads connect the two coasts of Sleat, and a minor road also extends beyond Armadale to Aird of Sleat.  Beyond Aird a track leads  to the Point of Sleat Lighthouse.

A Caledonian MacBrayne car ferry connects Armadale to Mallaig on the mainland.

Gaelic

After the Trotternish peninsula, the Sleat peninsula is the second strongest Gaelic-speaking area in Skye. In the 1901 census, 91% of the population was recorded as speaking Gaelic, with 10% recorded as Gaelic monolinguals. In the 2011 census, 39% of the population in Sleat were recorded as speaking Gaelic, with the highest percentage of Gaelic speakers in Tarskavaig and Achnacloich (51%), and the lowest in Armadale (27%). The local primary school, Bun-sgoil Shlèite, is a designated Gaelic-medium school.  There was some local and national controversy in 2006 about the decision to change the status of the school from an English school with a Gaelic medium unit to a Gaelic school but in the end the Highland Council opted for a compromise solution, designating the school as an all-Gaelic school but with an English-medium unit. Sleat is home to Scotland's only Gaelic-medium college, Sabhal Mòr Ostaig, which provides university-level education in a number of subjects in Gaelic, and is the largest employer in the area.  The Gaelic feature-length film, Seachd: The Inaccessible Pinnacle, was largely filmed in Sleat and produced by Christopher Young, a Sleat resident and partial Gaelic speaker.

References

External links
 Sleat Community Trust
 archive of Sleat Community Council Website
 Bun-sgoil Shlèite website
 SEALL – Sleat's promoter of Arts

Landforms of the Isle of Skye
Peninsulas of Scotland
Landforms of Highland (council area)
Civil parishes of Scotland

Sleat


An Ophrys stefaniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gisela Kretzschmar ngan Horst Kretzschmar. An Ophrys stefaniae in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Greece. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys stefaniae


Hacıosmanlar, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 60 km, Serik ilçesine 60 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet
 Köy hakkında

Serik'in mahalleleri

Hacıosmanlar, Serik


Marnardal Station (Marnardal stasjon) er en jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger i Marnardal kommune i Norge.

Stationen åbnede 17. december 1943, da banen blev forlænget fra Kristiansand til Sira. Stationsbygningen var opført året før efter tegninger af NSB Arkitektkontor. Stationen blev fjernstyret fra 19. november 1969 men var fortsat bemandet med billetsalg indtil 13. juni 1988.

I 1992 blev krydsningssporet forlænget. I 2012 blev stationen moderniseret med højere og længere perroner med bedre tilgængelighed. Desuden blev køreledningsanlægget og et sidespor fornyet.

Noter

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Etableret i 1943
Jernbanestationer i Agder

Marnardal Station


En postej er traditionelt en bagt ret bestående af dej med et fyld af fars, større kødstykker, fisk, skaldyr, grøntsager eller frugt og ofte en sauce. I dag dækker udtrykket også bagte retter uden dejhylster (på dansk paté og leverpostej). Postejer kan både være større anretninger, store postejer, der skal skæres for, og portionsanretninger, små postejer, der kan sælges af gadehandlende. Fyldet er ofte rigt krydret med forskellige krydderier.

Historisk
Kød svøbt i dej kendes fra det gamle Rom, men egentlige postejer udvikles først i middelalderen og blomstrer i renæssancen. Omkring statsbankekrotten i 1813 går den meget overdådige ret af mode i Danmark, for igen at vinde i popularitet blandt overklassen i slutningen af det 19. århundrede.

Særlige postejbagerier havde specialiseret sig i fremstillingen af de fineste postejer.

Opsat postej
Dejhylstret kan fremstilles enkelt af rugmel og vand, men kan også fremstilles af hvedemel, kogende vand og evt. lidt smør, hvis det skal være fint. En sådan dej er ikke beregnet til at spise; den skal kun holde sammen på fyldet. Til gengæld er dejen ganske stiv, hvilket gør det muligt at forme den i mere eller mindre fantasifulde former. Dejen kan formes som det vildt, der udgør fyldet, eller som en fisk, en fugl eller fuglens vinger, hoved eller hals af fugle. Disse rigt dekorerede postejer blev tidligere serveret for adelen.

En udrullet bund forsynes med en solid kant, fyldet hældes i og et låg lægges på og kanterne bukkes ind over låget. Endnu et dejlåg lægges ovenpå. Samlingen mellem væg og låg kan kruses. Låget kan dekoreres med stempler eller påsatte dejstykker, så de danner et herskabsvåben. Der skæres et hul i låget, så dampen fra fyldet kan undslippe. Hullet kan også benyttes til at påfylde sauce eller aspic.

Under spisningen brydes låget, og man skovler fyldet op; i nogle tilfælde med hænderne.

Postejer med spiseligt hylster
Andre typer dej, der kan spises, indeholder hvedemel, vand og smør (ofte en hel del). Denne dej er blødere og kræver normalt, at postejen bages i en form. Små postejer blev ofte fremstillet uden brug af form. Postejforme af metal fandtes i adskillige faconer.

1800-tallet
Fra 1800-tallet kendes postejforme af blik, der kan lukkes op efter bagningen, når dejen er stiv. Postejforme af keramik og ovnfast porcelæn kommer også frem på denne tid. Det førte til skabelsen af postejer uden bund og vægge, kun med et dejlåg. Det førte også til, at postejfyldet kunne blive temmelig flydende som en ragout.

Bagning
Postejer blev oprindelig bagt på det åbne ildsted. Postejen blev anbragt i en særlig postejpande (også kaldet en tærtepande) med tre ben, høje sider og et låg med høje kanter, så der kunne anbringes gløder under panden og på låget. Senere blev postejer bagt i ovn og postejpanden forsvandt.

Postej i dag

Postejer har udviklet sig til patéer og tærter ud over de klassiske postejer. Retter som indbagt mørbrad er en art postej. Dejhylstret udelades på nogle retter. Den håndlavede dej til hylstret er delvist erstattet af fabriksfremstillet butterdej. Tærter har ofte dej af mørdej og kan have gennembrudt låg eller et fletværk.

Postejforme fremstilles stadig og sælges i forretninger til det finere køkken. De består gerne af en bund og to sider, der kan adskilles, når postejen er bagt. Postejen kan få former, ovale og med hvepsetalje, der passede æstetikken i slutningen af 1800-tallet.

Klassiske postejer er her i landet en eksklusiv og sjælden spise, der ofte kræver en større arbejdsindsats.

Kilder
 Historisk Kogebog, postejer og tærter – Århus 1975 / Else-Marie Boyhus
 Kringelbachs Postej-bog – Viborg 1992 / George Kringelbach

Se også
 Pie

Eksterne henvisninger

Pålæg
Madretter
Charcuterivarer

Postej


أبو الحسين، سليمان بن محمد بن عبد الله السبائي المالقي المعروف بـابن الطراوة ( 438 هـ -528 هـ، ؟ -1134 م بمالقة) هو أديب نحوي أندلسي، وتلميذ الأعلم الشنتمري. وهو من كتّاب الرسائل، له شعر، وله آراء في النحو تفرّد بها. تجوّل كثيرًا في بلاد الأندلس معلما يقبل عليه الطلاب من كل فجّ.

من مصنَّفاته في النحو كتاب الترشيح مُختصَر؛ المقدمات على كتاب سيبويه؛ ومقالة في الاسم والمسمَّى. قال عنه ابن سمحون: ما يجوز على الصراط أعلم بالنحو منه. عُرِف بانحيازه إلى آراء النحاة الكوفيين والبغداديّين ضد البصريّين.

مؤلفاته
له عدة مصنفات في النحو، كلها اندثرت، ولم يبق منها سوى الإفصاح. وقد قام الدكتور محمد إبراهيم البنا بتحقيقه. توفي ب سنة: 528 هـ عن نيف وتسعين سنة.
 الإفصاح ببعض ما جاء من الخطأ في كتاب الإيضاح. مكتبة الأسكوريال، مخطوط رقم 1830.
 المقدمات إلى كتاب سيبويه.
 شرح المشكلات على توالي الأبواب.
 ترشيح المقتدي.
 مقالة في الاسم والمسمى.

مراجع

مصادر
 ابن الطراوة النحوى: تحقيق و دراسة، عياد بن عيد الثبيتى، مطبوعات نادى الطائف الأدبي.
 أبو الحسين ابن الطراوة وآراؤه في النحو والصرف، الدكتور مزيد إسماعيل نعيم ـ روفائيل مرجان، مجلة جامعة تشرين للدراسات و البحوث العلمية _ سلسلة الآداب والعلوم الإنسانية المجلد 27، العدد 2، 2005 م.

وصلات خارجية
 ما خالف فيه ابن الطرواة سيبويه والجمهور نقد أدبي،

انظر أيضًا

مواليد 438 هـ
نحاة الأندلس
نحاة المدرسة الأندلسية
نحاة في القرن 5 هـ
نحاة في القرن 6 هـ
وفيات 1134
وفيات 528 هـ
لغويو الأندلس

ابن الطراوة


Kolonica este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 566 de locuitori. Se învecinează cu , , Klenová, Ladomirov, Remetské Hámre și Snina.

Istoric
Localitatea Kolonica este atestată documentar din 1567.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kolonica, Snina


Robert Geoffrey William Anderson (né le ) est un conservateur de musée britannique et historien de la chimie. Il s'intéresse à l'histoire de la chimie, notamment l'histoire de l'instrumentation scientifique, les travaux de Joseph Black et Joseph Priestley, l'histoire des musées et l'implication de la classe ouvrière dans la Culture matérielle . Il est directeur du Science Museum de Londres, des National Museums of Scotland, du British Museum de Londres  et président-directeur général de la Chemical Heritage Foundation (maintenant le Science History Institute) à Philadelphie.

Éducation
Anderson est né le 2 mai 1944 de Herbert Patrick Anderson et Kathleen Diana Burns . Il fait ses études à la Woodhouse Grammar School, un ancien lycée public de Finchley, dans le nord de Londres, puis au St John's College de l'Université d'Oxford. Il obtient son BA en chimie en 1966, et son B.Sc. et son doctorat en philosophie (D. Phil.) en 1970. Il étudie la conduction électrique dans les solutions de radicaux libres et la diffusion inélastique des neutrons des molécules adsorbées .

Biographie et carrière
Anderson rejoint le Musée national d'Écosse comme conservateur adjoint en 1970. En 1975, il rejoint le département de chimie du Science Museum de Londres. Il devient assistant-conservateur de la chimie. L'un de ses défis en 1976 est d'incorporer des matériaux de la collection d'histoire de la médecine du Wellcome Museum of the History of Medicine, qui ont été acquis en tant que prêt permanent . Il organise une conférence et édite "un compte rendu excellent et détaillé"  pour célébrer le  anniversaire de la faculté de médecine de l'Université d'Édimbourg, Les premières années de la faculté de médecine d'Édimbourg . Cela est suivi par un catalogue en 1978 : The Playfair Collection and the Teaching of Chemistry at the University of Edinburgh 1713-1858 . Anderson est également chargé de la rénovation et de l'agrandissement des galeries de chimie et de chimie industrielle en 1977 . Il devient conservateur de la chimie, succède à Frank Greenaway comme directeur de 1980 à 1984 .

Anderson retourne au Royal Scottish Museum comme directeur de 1984 à 1985. Lorsque le Royal Scottish Museum fusionne avec le National Museum of Antiquities en 1985, il devient le directeur des nouveaux National Museums of Scotland à Édimbourg, poste qu'il conserve jusqu'en 1992 .

En 1992, Anderson rejoint le British Museum de Londres, où il est directeur de 1992 à 2002 . Il supervise le réaménagement du projet du millénaire de 100 millions de livres sterling de la grande cour de la reine Elizabeth II du British Museum, conçue par Norman Foster et inaugurée par la reine le 6 décembre 2000 . Anderson est remplacé comme directeur du British Museum en 2002 par Neil MacGregor .

Anderson est président de la Commission des instruments scientifiques de l'Union internationale d'histoire et de philosophie des sciences (1982–1997) et de la British Society for the History of Science (1988–1990) . En 2004, Anderson devient président de l'Association des bibliothèques indépendantes .

Anderson occupe des postes universitaires invités à l'Institute for Advanced Study de l'Université de Princeton et au Centre de recherche sur les arts, les sciences sociales et les sciences humaines (CRASSH) de l'Université de Cambridge (2002-2003) . Il est membre émérite de Clare Hall, Cambridge .

Le 28 juillet 2016, Anderson est nommé président et chef de la direction par intérim de la Chemical Heritage Foundation (maintenant l'Institut d'histoire des sciences) . Il succède à l'historien des sciences allemand Carsten Reinhardt. Le 11 janvier 2017, Anderson est nommé président et chef de la direction en exercice de l'institution. Il est remplacé par David Allen Cole à partir du 20 mai 2020 .

Anderson a publié au moins 14 monographies ou catalogues et au moins 50 articles . Ses publications comprennent des ouvrages sur l'histoire de l'instrumentation scientifique , l'histoire des musées , et les travaux de Joseph Black  et Joseph Priestley .

Récompenses et honneurs
Robert Anderson est membre de l'Académie internationale d'histoire des sciences et Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres (France) . Il est membre de la Royal Society of Edinburgh (1990)  de la Society of Antiquaries of London (1986)  et de la Royal Society of Chemistry .

Robert Anderson est récipiendaire du prix Dexter (1986)  et du prix Paul Bunge qu'il reçoit en 2016 pour une vie de "réalisation exceptionnelle dans l'écriture et la promotion de la compréhension des instruments scientifiques historiques" .

Bibliographie

 RGW Anderson, discours présidentiel : « Qu'est-ce que la technologie ? » : L'éducation par les musées au milieu du XIXe siècle . The British Journal for the History of Science, Volume 25, Numéro 2, pages 169-184, juin 1992. Publié par Cambridge University Press au nom de la British Society for the History of Science.

Références

Liens externes

Historien des sciences
Membre de la Society of Antiquaries of London
Membre de la Royal Society of Edinburgh
Chimiste britannique
Conservateur britannique de musée
Étudiant de St John's College (Oxford)
Naissance en mai 1944

Robert G. W. Anderson


El Castillo Zhovkva (en ucraniano: Жовківський замок), es un monumento de la arquitectura renacentista localizado en Zhovkva, Ucrania. Se encuentra ubicado en la plaza principal de la ciudad de Zhovkva. Fue fundado por Stanislaw Zolkiewski como su residencia fortificada. La construcción comenzó en 1594 y fue completado en su mayoría en 1606. El castillo tenía un arco en la entrada general y estaba rodeada por un foso (de hasta 17 metros de ancho). En 1606, un jardín fue presentado junto a la residencia que contenía una colección de varios animales como  ciervos y rebecos. La capilla palatina fue consagrada en 1640.

La edad de oro del castillo Zhovkva ocurrió a finales del , cuando pasó por herencia a Jakub Sobieski y luego a su hijo Juan III, un nativo de Zhovkva. Fue allí que el rey celebró su victoria en los muros de Viena. En el  la fachada del castillo fue decorada con las estatuas de sus propietarios: Zolkiewski, Danilewicz, Sobieski, y las familias Radziwill.

Después de la partición de Polonia, el castillo cayó en desuso y fue subastado. Durante el , la capilla y algunas otras estructuras fueron desmanteladas o reconstruidas para dar cabida a una escuela local. El castillo sufrió daños aún peores durante la Primera Guerra Mundial. Algunos restauraciones se llevaron a cabo justo antes de la Segunda Guerra Mundial.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Tadeusz Polak, Zamki na Kresach, wyd. Pagina, Warszawa 1997, s. 211.
 Лильо І. М., Лильо-Откович З. М. Прогулянка Львовом. Путівник — К.: Балтія Друк, 2005. — 224 с.: іл.
 Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983—1986. Том 3, с. 152.
 Stanisław Sławomir Nicieja: Twierdze kresowe Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, s. 175-190. ISBN 83-244-0024-9.

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo
 Imágenes del castillo en Commons.

Zhovkva
Zhovkva
Óblast de Leópolis
Arquitectura de Ucrania del siglo XVII

Castillo Zhovkva


Candy Montgomery née Candace Lynn Wheeler, est une femme au foyer américaine née le 15 novembre 1949 qui fut accusée à Wylie au Texas du meurtre de Betty Gore, la femme de son amant, à laquelle elle avait donné 41 coups de hache le .

Candy Montgomery, qui plaida la légitime défense, fut acquittée.

Contexte
Candy Montgomery  était mariée à Pat Montgomery, un ingénieur électricien. Le couple avait deux enfants, un fils et une fille. Ils déménagèrent dans le comté de Collin, dans le nord-est du Texas, en 1977 et fréquentaient régulièrement la .

Candy Montgomery rencontra Betty Gore, professeur dans un collège, à la messe et les deux femmes devinrent amies. Betty Gore vivait non loin avec ses deux enfants et son mari, Allan, avec lequel Candy Montgomery se lança dans une liaison extraconjugale.

Allan n'était pas en ville le jour du meurtre de Betty. Ne pouvant joindre sa femme au téléphone, il demanda à ses voisins d'aller voir si tout allait bien. Après avoir pénétré de force dans la résidence familiale, ils découvrirent le cadavre de Betty. Sa fille, Bethany, dans son berceau dans une autre pièce au moment de l'incident, était éveillée et pleurait.

Procès

Le procès de Montgomery a duré huit jours dans la ville de McKinney. Candy était représentée  par l'avocat Robert Udashen.

Montgomery plaida la légitime défense, soutenant qu'elle avait attaqué Gore pour se défendre après que cette dernière l'avait confrontée à propos de sa liaison avec son mari, Allan. Elle déclara qu'elle avait été obligée d'utiliser la hache après que Gore ait tenté de la frapper quelques instants auparavant avec la même arme. Montgomery a subi un test polygraphique avant le procès qui a indiqué qu'elle disait la vérité.

le procureur de district, Tom O'Connell, fit valoir que Montgomery aurait pu fuir les lieux au lieu d'attaquer Gore et que frapper quelqu'un 41 fois était disproportionné.

Montgomery fut reconnu non coupable le  par un jury constitué de neuf femmes et trois hommes

Réaction après le procès
Le verdict a suscité de nombreuses critiques de la part de la communauté. La foule scandait  alors que Montgomery quittait le tribunal après son acquittement. Le père de la victime, Bob Pomeroy, déclara :

Représentations à la télévision
Le téléfilm de 1990 A Killing in a Small Town est basé sur l'affaire, avec Barbara Hershey dans le rôle de Montgomery.

Jessica Biel joue Montgomery dans la série Candy de Hulu en mai 2022.

Elizabeth Olsen joue Montgomery dans la série HBO Max Love and Death, en avril 2023.

Notes et références

Naissance en novembre 1949
Personnalité féminine américaine

Candy Montgomery


متحف شفشاون الإثنوغرافي هو متحف إثنوغرافي بمدينة شفشاون شمال المغرب، يتكون من قاعتين رئيسيتين يتوسطهما بهو تنتظم حوله بعض الفضاءات الجانبية، مجموعات متحفية وقطعا فنية تمثل الثقافة المادية للمدينة ومحيطها القروي، تعكس خمسة قرون من التفاعل الحضاري والثقافي بين المجموعات القبلية المحلية جبالة/غمارة والعناصر الأندلسية واليهودية التي عمرت واستوطنت المدينة منذ نشأتها في الربع الأخير من القرن الخامس عشر.

مراجع

متاحف المغرب
متاحف تاريخ

متحف شفشاون الإثنوغرافي


الركود الكبير/الكساد الكبير، فترة من التدهور العام الواضح الذي لوحظ في الاقتصادات الوطنية على مستوى العالم بين عامي 2007 و2009. اختلف حجم الكساد وتوقيته من بلد إلى آخر. خلص صندوق النقد الدولي في ذلك الوقت إلى أن الانهيار الاقتصادي والمالي كان الأشد منذ الكساد العظيم في ثلاثينيات القرن العشرين. تمثلت إحدى النتائج في حدوث اضطراب خطير في العلاقات الدولية الطبيعية.

تشمل أسباب الركود الكبير مجموعة من نقاط الضعف التي تطورت في النظام المالي، إلى جانب سلسلة من الأحداث المحفزة التي بدأت مع انفجار فقاعة الإسكان في الولايات المتحدة بين عامي 2005-2012. انخفضت قيمة سندات الرهن العقاري التي تحتفظ بها البنوك الاستثمارية في 2007-2008 عندما انخفضت أسعار المساكن وبدأ أصحاب المنازل في التخلي عن قروضهم العقارية، مما تسبب في انهيار العديد منها أو إخراجها في سبتمبر 2008. دُعيت المرحلة بين عامي 2007-2008 بأزمة الرهن العقاري.

أدت عدم قدرة البنوك على توفير الأموال للشركات، وكذلك سداد أصحاب المنازل للديون بدلًا من الاقتراض والإنفاق، إلى الركود الكبير الذي بدأ رسميًا في الولايات المتحدة في ديسمبر 2007 واستمر حتى يونيو 2009، مستمرًا لأكثر من 19 شهرًا. لوحظ عدم توفر نموذج نظري أو تجريبي رسمي معروف بإمكانه التنبؤ بدقة بتقدم هذا الركود- كما هو الحال مع معظم فترات الركود الأخرى- باستثناء الإشارات البسيطة في الارتفاع المفاجئ لاحتمالات التنبؤ، والتي كانت أقل من 50%.

لم تعاني دول العالم بشكل متساوٍ من الركود، إذ عانت معظم الاقتصادات المتقدمة في العالم، ولا سيما في أمريكا الشمالية وأمريكا الجنوبية وأوروبا، من ركود حاد ومستدام، بينما لم تعاني الاقتصادات التي تطورت حديثًا من نفس القدر من الركود، كالصين والهند وإندونيسيا، إنما نمت اقتصاداتها بشكل كبير خلال هذه الفترة. أثّر الركود على أوقيانوسيا بشكل ضئيل لقربها من الأسواق الآسيوية.

الـتأثيرات

التأثيرات على الولايات المتحدة
أثّر الركود الكبير على الولايات المتحدة بشكل كبير على الصعيدين الاقتصادي والسياسي. استمر الركود عمليًا من ديسمبر 2007 إلى يونيو 2009 (أدنى مستوى للناتج المحلي الإجمالي الاسمي)، إلا أن العديد من المتغيرات الاقتصادية المهمة لم تعد إلى مستوياتها في فترة ما قبل الركود (نوفمبر أو الربع الرابع 2007) حتى 2011-2016. انخفض الناتج المحلي الإجمالي الحقيقي على سبيل المثال، بمقدار 650 مليار دولار (4.3%) ولم يعد إلى مستواه في فترة ما قبل الركود- الذي بلغ آنذاك 15 تريليون دولار- حتى الربع الثالث من عام 2011.

انخفض صافي ثروة الأسرة المعيشية، والذي يعكس قيمة كل من أسواق الأسهم وأسعار المساكن، بمقدار 11.5 تريليون دولار (17.3%) ولم يعد إلى مستواه في فترة ما قبل الركود (66.4 تريليون دولار) حتى الربع الثالث من عام 2012. انخفض عدد الأشخاص الذين لديهم وظائف (إجمالي الرواتب في الوظائف غير الزراعية) 8.6 مليون (6.2%) ولم يعد العدد إلى ما كان عليه في فترة ما قبل الركود (138.3 مليون) حتى مايو 2014. بلغ معدل البطالة ذروته عند 10.0% في أكتوبر 2009 ولم يعد إلى مستواه في فترة ما قبل الركود (4.7%) حتى مايو 2016.

ساهمت بعض الديناميكيات الرئيسية في إبطاء التعافي من الركود، مثل قيام الأفراد والشركات بتسديد ديونهم لعدة سنوات، على عكس الاقتراض والإنفاق أو الاستثمار كما كان الحال على مر التاريخ. أدى هذا التحول إلى فائض القطاع الخاص إلى عجز حكومي كبير الحجم، إلا أن الحكومة الفيدرالية احتجزت الإنفاق عند حوالي 3.5 تريليون دولار من السنوات المالية 2009-2014 (أي تقليلها كنسبة مئوية من الناتج المحلي الإجمالي)، كشكل من أشكال التقشف. أوضح رئيس مجلس المحافظين للنظام الاحتياطي الفدرالي آنذاك بن برنانكي خلال نوفمبر 2012 العديد من المشاكل الاقتصادية التي أبطأت الانتعاش:عدم انتعاش قطاع الإسكان، كما كان الحال في فترات انتعاش أزمات الركود السابقة، إذ تعرض القطاع لأضرار بالغة خلال الأزمة. خلقت ملايين الممارسات من حبس الرهون فائضًا كبيرًا من الممتلكات وقام المستهلكون بسداد ديونهم بدلًا من شراء المنازل.لم يكن الائتمان للاقتراض والإنفاق من قبل الأفراد (أو الاستثمار من قبل الشركات) متاحًا بسهولة إذ قامت البنوك بسداد ديونها.

لم يكن تقييد الإنفاق الحكومي في أعقاب جهود التحفيز الأولية (أي التقشف) كافيًا لتعويض نقاط ضعف القطاع الخاص.

شكّل كل من الغضب المنتشر من عمليات الإنقاذ المصرفي وإجراءات التحفيز (التي بدأها الرئيس جورج دبليو بوش واستمر بها الرئيس أوباما أو وسعها) والعواقب القليلة جراء القيادة المصرفية، عوامل في دفع البلاد نحو اليمين السياسي بدءًا من عام 2010. كان برنامج إغاثة الأصول المتعثرة (تراب) الأكبر من بين عمليات الإنقاذ المصرفي. خصص برنامج إغاثة الأصول المتعثرة في عام 2008 حوالي 426.4 مليار دولار لمختلف المؤسسات المالية الكبرى. جمعت الولايات المتحدة رغم ذلك 441.7 مليار دولار في مقابل هذه القروض في عام 2010، مسجلة ربحًا قدره 15.3 مليار دولار.

حدث تحول سياسي من الحزب الديمقراطي، إذ شهدت البلاد صعود حزب الشاي وفقدان الأغلبية الديمقراطية في الانتخابات اللاحقة. أعلن الرئيس أوباما أن إجراءات الإنقاذ بدأت في ظل إدارة بوش واستمرت خلال فترة إدارته على أنها ستكتمل وستكون رابحة غالبًا اعتبارًا من ديسمبر 2014.

استردت الحكومة أموال الإنقاذ بالكامل بحلول يناير 2018، عند أخذ الفائدة على القروض في الاعتبار. استُثمر ما مجموعه 626 مليار دولار أو أُقرض أو مُنح بسبب إجراءات الإنقاذ المختلفة، بينما استعيد 390 مليار دولار إلى الخزانة.

كسبت خزانة الدولة 323 مليار دولار أخرى من الفوائد على قروض الإنقاذ، وبلغ مجمل الأرباح 87 مليار دولار. جادل المعلقون الاقتصاديون والسياسيون بأن الركود الكبير كان أيضًا عاملًا مهمًا في أن تفيض المشاعر الجماهيرية التي أدت إلى انتخاب الرئيس ترامب في عام 2016، واختيار اليساري الشعبوي بيرني ساندرز لترشيح الحزب الديمقراطي.

مراحل الدخول

ابتدأت بأزمة الرهن العقاري وتحولت إلى أزمة ائتمان واقتراض وبدأت البنوك بالأنهيار وبعدها أزمة صناعة السيارات الأمريكية والتي أصبحت عالمية فيما بعد، إلى ان انتهت بأعلان الدول الاقتصادية الكبرى بدخول الركود بعد انكماش الاقتصادات بالربع الثالث من عام 2008.

أوروبا
ابتداءً من بريطانيا حيث أعلنت بريطانيا رسميا يوم 22 أكتوبر دخولها الركود الاقتصادي بذلك تكون أول دولة تعلن الركود وبعدها أعلنت ألمانيا عن دخولها الركود يوم 13 نوفمبر 2008 بعد انكماش الاقتصاد الألماني بنسبة 0.5 في الربع الثالث  وبعدها بيوم أعلنت منطقة اليورو دخولها الركود لأول مرة في تاريخها وفي يوم 12 ديسمبر اعلنت روسيا دخولها في ركود سيستمر فصلين متتالين وفي نفس اليوم اعلنت إيطاليا انكماش اقتصادها بنسبة 0.5 ودخولها الركود.

أمريكا الشمالية
في يوم 17 نوفمبر أعلن المجلس الاحتياطي الاتحادي عن دخول اقتصاد أمريكا ركود سيستمر 14 شهر  وبعدها أعلن تقرير من الحكومة الأمريكة ان الولايات المتحدة كانت قد دخلت الركود منذ ديسمبر 2007، وفي 24 نوفمبر أعلن وزير المالية الكندي ان كندا دخلت الركود الاقتصادي.

آسيا

اعلنت اليابان رسميا يوم 17 نوفمبر دخولها الركود لأول مرة منذ 7 سنوات خصوصا بعد تراجع الاقتصاد بالربع الثالث بنسبة 0.1 %، و0.9 % في الربع الثاني وارتفاع قيمة الين بنسبة فوق 9 % وهو يشكل خطرا على الصادرات اليابانية، وقد اعلنت سنغافورة عن دخولها الركود بعد تراجع نسبة النمو إلى مستويات متدنية، اما الصين فهي في طريقها للركود إذا ما استمر الوضع على هذه الحال حيث نمى الاقتصاد الصيني بنسبة ضئيلة تعتبر الادنى منذ 10 سنوات.

الشرق الأوسط

الشرق الأوسط كان في البداية غير متاثرا لكن بعد انهيار سعر النفط تاثرت الاسواق الخليجية بقوة وهبط أسعار المنازل في دبي وتاثر السوق العقاري بشدة ودخلت المنطقة في ازمة ائتمان مثل التي حصلت في الولايات المتحدة بداية الازمة وقد اعلنت السعودية احتمال دخولها الركود إذا ما استمر سعر النفط دون ال70 دولار.

النفط
بعد الارتفاعات الجنونية لسعر النفط منذ بداية ازمة الرهن العقاري وصل سعر برميل النفط إلى أعلى مستوى بالتاريخ عند 147.27 في يوليو 2008 وبعدها بدأ بالانهيار إلى ان وصل إلى ادنى مستوياته في سنتين عند 39 دولار للبرميل ويرجع انخفاض سعر النفط إلى انخفاض الطلب العالمي بسبب دخول العالم الركود الاقتصادي.

مصادر

اقتصاد العالم
الاقتصاد في 2007
اقتصاد كلي
الركود العظيم
تاريخ عقد 2000 الاقتصادي
تاريخ عقد 2010 الاقتصادي

الركود الاقتصادي 2008


Crispbread ( (lit. crack bread), hårt bröd (hard bread), hårdbröd, spisbröd (stove bread), knäcke, , , , , , , , ) is a flat and dry type of cracker, containing mostly rye flour. Crispbreads are lightweight and keep fresh for a very long time due to their lack of water. Crispbread is a staple food and was for a long time considered a poor man's diet.

Origins

Finland and Sweden have long traditions in crispbread consumption. The origin of the crispbread came from the earlier spisbröd (stovebread) which was a similar but thicker kind of bread. These breads were baked from at least the 6th century in central Sweden. They were usually hung above the stove to be dried. Traditional crispbread in Sweden and western Finland is made in  this tradition with the form of a round flat loaf with a hole in the middle to facilitate storage on long poles hanging near the ceiling. Traditionally, crispbreads were baked just twice a year: following harvest and again in the spring when frozen river waters began to flow. The slim crispbread that is common today originated in eastern Värmland. Sweden's first industrial crispbread bakery, AU Bergmans enka, began its production in Stockholm in 1850. Rectangular Knäckebrot was first manufactured in Germany in 1927, and has remained popular and readily available there ever since.

Crispbread in the household is most common in Sweden (figures published in 2003); in Sweden 85 percent of households have crispbread at home, in Germany it is 45 percent and in France 8 percent.

Ingredients
Crispbread traditionally consists of wholemeal rye flour, salt, and water. Today, however, many kinds of crispbread contain wheat flour, spices and grains, and are often leavened with yeast or sourdough, and milk or sesame seeds can be added.

In the case of unleavened crispbread, bubbles are introduced into the dough mechanically. Traditionally, this was done by mixing snow or powdered ice into the dough, which then evaporated during baking. Today, the dough, which must contain a large amount of water, is cooled and mixed until bubbly.

Another method is to knead the dough under pressure in an extruder. The sudden drop in pressure then causes water to evaporate, creating bubbles in the dough.

Crispbread is only baked for a few minutes, at temperatures usually between 200 and 250 °C.

Serving
Crispbread itself is very dry and therefore served with a spread, like butter, and optional toppings. Crispbread is usually a part of a daily meal. In Sweden and Finland crispbread and butter or margarine are included in school meals. Crispbread might also be crushed into yogurt or filmjölk in place of cereals or muesli, and even used as a pizza base. In Sweden, crispbread is a common side dish for pea soup, as well as for pickled herring.

Gallery
Different types and shapes of commercial crispbread:

See also

 Bublik
 Dorset knob
 Flatbread
 Flatbrød
 Hardtack
 Lavash
 Matzo
 Ryvita, a brand of crispbread
 Tunnbröd
 Wasabröd, a Swedish company

References

Crackers (food)
Estonian cuisine
Swedish breads
Rye breads
Finnish cuisine
Norwegian cuisine
Early Germanic cuisine

Crispbread


Alan Franco, né le  à Alfredo Baquerizo Moreno en Équateur, est un footballeur international équatorien. Il joue au poste de milieu central au CA Talleres.

Biographie

En club
Né à Alfredo Baquerizo Moreno en Équateur, Alan Franco est formé par l'Independiente del Valle. Il joue son premier match en professionnel le 18 juillet 2016, lors d'un match face au LDU Quito. Il entre en jeu et les deux équipes se neutralisent ce jour-là (1-1 score final).

Lors de l'été 2020, Franco rejoint le Brésil en s'engageant pour quatre avec l'Atlético Mineiro.

Le , Alan Franco est prêté par l'Atlético Mineiro au Charlotte FC avec option d'achat. Il joue son premier match le , lors de la première journée de la saison 2022 de Major League Soccer, contre D.C. United. Il est titularisé et son équipe s'incline lourdement par trois buts à zéro. Ne s'imposant pas au Charlotte FC, il est par conséquent prêté en Argentine au CA Talleres le .

En sélection
Alan Franco représente l'équipe d'Équateur des moins de 17 ans, avec laquelle il participe à la coupe du monde des moins de 17 ans en 2015. Il ne joue qu'un match lors de cette compétition où son équipe est éliminée en quarts de finale contre le Mexique (0-2 score final).

Le , Alan Franco honore sa première sélection avec l'équipe nationale d'Équateur face au Guatemala. Il est titulaire ce jour-là, et son équipe s'impose sur le score de deux buts à zéro. Il inscrit son premier but en sélection le , lors d'un match amical face à Trinité-et-Tobago. Son équipe l'emporte par trois buts à zéro ce jour-là.

Le , il est sélectionné par Gustavo Alfaro pour participer à la Coupe du monde 2022.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international équatorien
Joueur de l'Independiente del Valle
Joueur du Clube Atlético Mineiro
Joueur du Charlotte FC
Joueur du Club Atlético Talleres
Naissance en août 1998
Naissance en Équateur

Alan Franco (football, 1998)


Die Burg Scharosch (, ungarisch Sárosvár) ist die Ruine einer Höhenburg in der Ostslowakei. Sie erstreckt sich auf dem Berg Šarišský vrch (), einem kegelförmigen Andesithügel oberhalb der Kleinstadt Veľký Šariš und des Tals der Torysa. Die Burg gibt dem ehemaligen Komitat Sáros sowie der heutigen Landschaft Šariš ihre Namen.

Geschichte
Die Burg entstand im 13. Jahrhundert, genauer kurz nach dem verheerenden Mongoleneinfall 1241, als der damalige König Béla IV. ein Burgenbauprogramm anordnete. 1245 wird die Burganlage als castrum Sarus erwähnt. Sie schützte einen Handelsweg im Torysatal und war der ursprüngliche Sitz der Gespanschaft Sáros. Anfangs gehörte sie zur königlichen Verwaltung, dennoch kam die Burg im Rahmen der Feudalisierung zum Geschlecht Soós, das ein Anhänger des Oligarchen Matthäus Csák war. Nach der verlorenen Schlacht von Rozhanovce im Jahr 1312 wurde die Burg wieder in königlichen Besitz genommen. 1436 wurde die Burg an das Geschlecht Perényi verpfändet, die zudem auch Gespane der Gespanschaft Sáros wurden. 1441–1460 war die Burg durch Johann Giskra besetzt, dies wurde jedoch rückgängig gemacht und das Geschlecht Perényi erhielt die Burg als eine Donation zurück. Nachdem es während der Kämpfe um den ungarischen Thron nach der Schlacht von Mohács im Jahr 1526 den Fürsten von Siebenbürgen Johann Zápolya unterstützte, nahm eine kaiserliche Armee im Jahr 1537 die Burg ein. Seither war die Burg eine Festung mit permanenter Garnison. Die letzten Besitzer stammten aus dem Geschlecht Rákóczi, das die Burg 1642 erwarb. Bei einer Pulverexplosion im Jahr 1660 wurde die Burg schwer beschädigt und es kam danach zum Verfall. 1687 ließ der damalige Kommandant die beschädigten Burggebäude verbrennen; seither ist die Burg eine Ruine.

Weblinks

  Beschreibung auf www.hrady.sk (slowakisch)
 Beschreibung auf www.zamky.sk (slowakisch)

Burgruine in der Slowakei
Veľký Šariš
Scharosch

Burg Scharosch


Neudeutsche Schule ist die Bezeichnung für eine Richtung der Schachkomposition. Heutzutage wird der Begriff noch vorwiegend im deutschsprachigen Raum verwendet, international wird diese Stilrichtung oft als Logische Schule bezeichnet. Im Gegensatz zur solcherart begrifflich abgegrenzten Altdeutschen Schule wird hier eine scharf ausgeprägte logische Idee in den Vordergrund gestellt und auf eine Abspielvielfalt von Nebenvarianten verzichtet.

Arthur Gehlerts 1903 erschienener Artikel, zu deren Niederschrift er von Paul Schellenberg und Johannes Kohtz im "Dresdner Schachverein" ermutigt worden war, brach mit den jahrzehntelang postulierten Berger'schen Kunstgesetzen und leitete eine Revolution in der Schachkomposition ein, die schließlich in einer neuen Kompositionsrichtung, der Neudeutschen (oder auch Logischen) Schule, ihren Widerhall fand.

Als Beginn und Gründungsdokument der Neudeutschen Schule wird das Buch Das Indische Problem von Johannes Kohtz und Carl Kockelkorn verstanden. Es ist benannt nach einem seinerzeit bereits über fünfzig Jahre alten Schachproblem des indischen Geistlichen (Reverend) Henry Augustus Loveday, dem vielleicht berühmtesten Schachproblem der Geschichte. Kohtz und Kockelkorn arbeiteten die logische Struktur dieser Aufgabe heraus. Entscheidend war der "Kritische Zug" 1. Lh6–c1, der den einzigen Zweck hat, den Schnittpunkt d2 für eine folgende Verstellung (Turm nach d2) nutzbar zu machen. Es kam zu Diskussionen mit Johann Berger, dem Begründer der Altdeutschen Schule. Diese Korrespondenz von Kohtz wurde im Deutschen Wochenschach gedruckt. Berger hielt in der Deutschen Schachzeitung dagegen. Kohtz brachte bessere Argumente vor, wonach die Neudeutsche Schule die Altdeutsche Schule verdrängte.

Zu den Theoretikern der Neudeutschen Schule zählten neben Kohtz und Kockelkorn auch Friedrich Palitzsch und Walther Freiherr von Holzhausen, der sich um die Kultivierung der logischen Schule verdient gemacht hat. Er forderte die zweckreine Darstellung einer strategischen Idee in logischer Form. Manfred Zucker und vor allem Alois Johandl setzten in den letzten Jahrzehnten sehr erfolgreich diese Tradition fort, heutzutage gehört Hans Peter Rehm zu den nennenswerten Vertretern dieser Schule. Werner Speckmann und Hans Peter Rehm veröffentlichten zur "Neudeutschen Schule" auch in Russland, um ihren Ideengehalt anderen Schachkomponisten bekanntzumachen.

Literatur
 Herbert Grasemann: Eines Reverends Einfall, der Geschichte machte. Selbstverlag, Berlin 1981, .

Einzelnachweise

Weblinks
 Erik Zierke: Die Neudeutsch-Logische Schule (Versuch einer erschöpfenden Abhandlung der inhaltlichen Forderungen dieser Schachkompositionsrichtung)
 Poesie auf dem Brett 4. Teil. Artikel von Bo Lindgren zur Gegenüberstellung Neudeutscher und Böhmischer Schule.

Schachkomposition

Neudeutsche Schule (Schach)


Amos Popa (născut în Ciugudu de Jos, județul Alba) a fost un delegat și semnatar al Actului Unirii de la 1 decembrie 1918 de la Alba Iulia.

Referințe

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Amos Popa


يوزيف فيرت  سياسي ألماني (6 سبتمبر 1879-3 يناير 1956). تولى منصب المستشار في جمهورية فايمار من 10 مايو 1921 إلى 14 نوفمبر 1922.

عندما تولى منصب المستشار لم يكن قد أكمل عامه الثاني والأربعين، وهو بذلك أصغر من تولى هذا المنصب.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من دوقية بادن الكبرى
أشخاص من فرايبورغ
أعضاء الجمعية الوطنية (جمهورية فايمار)
أعضاء الرايخستاغ في جمهورية فايمار
المنفيون من ألمانيا النازية
حائزون على جائزة ستالين للسلام
خريجو جامعة فرايبورغ
رومان كاثوليك ألمان
سياسيون من فرايبورغ
مستشارو ألمانيا
مستشارو ألمانيا في القرن 20
مواليد 1879
وزراء ألمانيا
وزراء حكومة ألمانيا
وزراء خارجية ألمانيا
وزراء داخلية ألمان
وزراء داخلية ألمانيا
وزراء مالية ألمانيا
وفيات 1956

يوزيف فيرت


The Libertarian Party of Canada () is a federal political party in Canada founded in 1973. The party subscribes to libertarian and classical liberal tenets; its stated mission is to reduce the size, scope, and cost of government. Party policies include ending drug prohibition, ending government censorship, lowering taxes, protecting gun rights, and non-interventionism.

History
The party was founded on 7 July 1973 by Bruce Evoy (who became its first chairman) and seven others. Evoy ran unsuccessfully for election to Parliament in the 1974 federal election in the Toronto riding of Rosedale. The party achieved registered status in the 1979 federal election by running more than fifty candidates.

The party described itself as Canada's "fourth party" in the 1980s, but it has since been displaced by new parties such as the Bloc Québécois and the Green Party of Canada. The party declined to join the Reform Party of Canada when it was formed in 1987. Many Libertarians were also attracted to provincial Progressive Conservative parties that moved to the right during the 1990s in Ontario under Mike Harris and in Alberta under Ralph Klein. The decline in the party's membership and resources resulted in Elections Canada removing their status as a registered party immediately before the 1997 federal election when the party failed to run the minimum fifty candidates needed to maintain its registration.

Jean-Serge Brisson led the party from 22 May 2000 until 18 May 2008, when he was succeeded by Dennis Young. Young defeated outgoing party president Alan Mercer for the leadership. Savannah Linklater was elected deputy leader. In May 2011, Katrina Chowne was elected leader of the Libertarian Party. In May 2014, Tim Moen was elected leader of the Libertarian Party.

In the 2015 federal election, the party fielded 72 candidates and solidified their position as the sixth federal party in Canada, with growth over 500% from the 2011 federal election.

The next Federal Libertarian Party of Canada Convention took place in Ottawa from 5 July through 7 July 2018, concluding on the 45th anniversary of the party.

In September 2018, Moen, who had previously offered the leadership of the Libertarian Party to Maxime Bernier, stated that he was open to the idea of a merger with Bernier's People's Party of Canada. When asked by Global News, Bernier indicated he had no interest in a merger.

Election results

The party also nominated a number of candidates to run in by-elections:
 1980 by-election: 1
 1981 by-election: 1
 1982 by-election: 1
 1990 by-election: 2
 1995 by-election: 1
 2008 by-election: 1
 2010 by-election: 1
 2012 by-election: 3
 2013 by-election: 3
 2014 by-election: 2
 2016 by-election: 1
 2017 by-election: 4

 Sources
 Libertarian Party of Canada News (July/August 1974). 4. 1979-2006. "Parliament of Canada History of the Federal Electoral Ridings since 1867".

Leaders

See also

 British Columbia Libertarian Party
 Libertarian Party of Canada candidates in the 1988 Canadian federal election
 Libertarian Party of Canada candidates in the 1993 Canadian federal election
 Libertarian Party of Canada candidates in the 2006 Canadian federal election
 Libertarian Party of Canada candidates in the 2008 Canadian federal election
 Libertarian Party of Canada candidates in the 2011 Canadian federal election
 Libertarian Party of Canada candidates in the 2015 Canadian federal election
 Libertarian Party of Manitoba
 Ontario Libertarian Party

References

External links
  (in English).
 Libertarian Party of Canada – Canadian Political Parties and Political Interest Groups. Web archive created by the University of Toronto Libraries.

1973 establishments in Ontario
Classical liberal parties
Federal political parties in Canada
Libertarian parties
Libertarian parties in Canada
Libertarianism in Canada
Libertarianism in North America
Non-interventionist parties
Organizations based in Ottawa
Political parties established in 1973

Libertarian Party of Canada


José Báguena Candela (Valencia, 1924 - Valencia, 1992) fue un médico y político español. Licenciado en Medicina y Cirugía por la Universidad de Valencia en 1947 y también doctor. Amplió estudios en la Medicinische Universitätsklinik, de Zúrich (1951 y 1956). En 1967 fue catedrático de Patología y Clínicas Médicas y catedrático extraordinario de Genética Médica de la Facultad de Medicina de Valencia, desde 1969. Fue jefe del departamento de Genética del Instituto de Investigaciones Citológicas de la Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Valencia y Vocal del Consejo Superior de Protección de Menores. Rector de la Universidad de Valencia en 1972-1976. En las elecciones generales españolas de 1979 fue senador por la UCD por la provincia de Valencia. En 1982 abandonó su actividad política para dedicarse a la medicina hasta que murió de un ataque al corazón en Valencia en 1990.

Referencias

Enlaces externos
  y  ficha personal en el Senado de España

Médicos de España del siglo XX
Alumnos de Medicina de la Universidad de Valencia
Catedráticos de la Universidad de Valencia
Rectores de la Universidad de Valencia
Políticos de la Unión de Centro Democrático
Senadores por la provincia de Valencia
Senadores de la I Legislatura de España
Nacidos en Valencia
Médicos de Valencia
Fallecidos en Valencia

José Báguena Candela


Podgarić je umjetno akumulacijsko jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, u općini Berek i naselju Podgarić (po kojem je dobilo ime). Ima površinu 46 633 m². Rijeka Garešnica prolazi kroz jezero. U jezeru nalazi se otočić, koji je mostom povezan s kopnom.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Podgarić (jezero)


Ekspeditionen til verdens ende er en dansk ekspeditionsfilm fra 2013, der er instrueret af Daniel Dencik efter manuskript af ham selv, Michael Haslund-Christensen og Janus Metz.

Handling
Filmen handler om verdens opståen, menneskets undergang og livets fortsættelse, når menensket ikke er her længere. Filmens ramme er fortællingen om ekspeditionsskibet Activs rejse til verdens fjerneste fjordsystemer i det nordøstligste Grønland, hvor kun en håndfuld mennesker tidligere har sat deres fod. Stadig større områder bliver fritlagt, når isen smelter og for første gang nogensinde vover et filmhold sig derind. Med samme forundring som tidligere tiders opdagelsesrejsende stævner en gruppe videnskabsmænd og kunstnere ud i mennesketomme landskaber, hvor kloden ligger skræmmende i sin reneste form. Ekspeditionen bliver et møde med de mekanismer, der peger hen imod en udvikling, hvor civilisationen vil stå tilbage som et kort tidsglimt mellem to istider. I en gravalvorlig komedie ser Moder Jord på mennesket og hvordan mennesket forvalter sin eksistens på jorden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ekspeditionsfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

 Ekspeditionen til Verdens ende på DanishDox

Ekspeditionen til verdens ende


Koptos-Dekret bezeichnet:

 Koptosdekrete, mehrere Verwaltungsdokumente aus der späten 6. und 8. Dynastie;
 Koptos-Dekret des Nub-cheper-Re Anjotef, Urkunde des Nub-cheper-Re Anjotef aus der 17. Dynastie.

Koptos-Dekret


Altona kan henvise til flere stednavne:
 Bezirk Altona – Et bezirk i den tyske bystat Hamborg
 Altona – En forhenværende selvstændig by, som nu indgår i Bezirk Altona
 Altona (Bække Sogn) – en bebyggelse i Bække Sogn, Vejen Kommune
 Altona (Tversted Sogn) – en bebyggelse i Tversted Sogn, Hjørring Kommune

Altona (flertydig)


Daniel Vogelmann (* 28. Mai 1948 in Florenz) ist ein italienischer Verleger und Lyriker.

Leben
Vogelmann, Sohn des Auschwitzüberlebenden jüdischen Druckers Schulim Vogelmann und Albana Mondolfis, veröffentlicht seit Ende der 1960er-Jahre Gedichte.

Vogelmann leidet seit seiner Kindheit unter Depressionen, die manchmal in Suizidwünschen mündeten. Als Ursache hierfür erachtet er die von seinem Vater gemachten Erfahrungen, die ihm und seiner Familie ein normales Leben unmöglich machten. Eine Situation und Disposition, die Daniel Vogelmann mit vielen Angehörigen der sogenannten zweiten Generation teilt.

1974 verstarb sein Vater und er übernahm die von ihm nach der Befreiung wieder aufgebaute Tipografia Giuntina. Da er sich nicht als Drucker eignete, eröffnete er 1980 seinen Verlag La Giuntina. Für diesen wurde er auch als Übersetzer tätig.

Seit 1977 ist er mit Vanna Lucattini, einer Übersetzerin, verheiratet, die zum Judentum konvertierte. Die beiden haben einen Sohn namens Shulim (geb. 1978).

Schriften
 Cose, Casalini libri, Florenz 1969.
 Ancora cose, Tipografia Giuntina, Florenz 1971.
 Fondamentale, Guanda, Parma 1972.
 Dovere, Tipografia Giuntina, Florenz 1974.
 Cinque piccole poesie per Sissel, La Giuntina, Florenz 1990. Hierbei handelt es sich um fünf Gedichte, die seiner in der Schoah umgekommenen Halbschwester Sissel gewidmet sind. Ins Englische übertragen von Lynne Sharon Schwartz finden sie sich in: Alan L. Berger, Naomi Berger (Hrsg.): Second Generation Voices: Reflections by Children of Holocaust Survivors and Perpetrators, Syracuse/New York 2001, S. 77f.
 Le mie migliori barzellette ebraiche, La Giuntina, Florenz 2010. ISBN 978-88-8057-370-8
 Piccola autobiografia di mio padre, Giuntina, Florenz 2019, ISBN 978-88-8057-779-9

Literatur
 Daniel Vogelmann: My Share of Pain, in: Alan L. Berger, Naomi Berger (Hrsg.): Second Generation Voices: Reflections by Children of Holocaust Survivors and Perpetrators, Syracuse/New York 2001, ISBN 978-0815606819, S. 72–76.

Einzelnachweise

Autor
Verleger (Italien)
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Italienische
Italiener
Geboren 1948
Mann

Daniel Vogelmann (Verleger)


Pantos Logistics es una compañía coreana de Servicios de transporte y logística que tiene cobertura a nivel internacional. Es la primera empresa logística en Corea y una de las empresas más grandes del mundo en este sector. La compañía se fundó en 1977 y tiene su sede principal en Seúl, Corea del Sur.
Pantos opera una red de 353 sucursales y almacenes en 37 países de Asia, América del Norte, América Latina, Europa, CEI, Oriente Medio y África. Ahora, la empresa emplea aproximadamente 6.800 personas a nivel mundial.

 La gama de servicios ofrecidos por Pantos Logistics incluye: el transporte aéreo, marítimo, por carretera y ferrocarril, los servicios de almacenaje y distribución, el transporte de carga de proyectos, un servicio de consultoría logística, el envío express (International Express), los servicios de Terminal y despacho de aduanas.
Actualmente, la empresa tiene más de 13.000 clientes en varios sectores: la electrónica, la maquinaria, la industria automovilística, la química, los bienes de consumo, los productos farmacéuticos y de la construcción.
En 2010, Pantos Logistics alcanzó la vigésima-sexta posición del mundo en su sector (por los ingresos), la cuarta en transporte marítimo y la décima en transporte aéreo (por volumen). Desde el año 2000, el tamaño y el alcance de Pantos ha aumentado de manera constante, triplicando sus ingresos entre los años 2003 hasta 2009. En 2010, los ingresos de Pantos fueron de 3 mil millones USD.

Pantos en los países hispanohablantes
Ahora, Pantos opera sucursales y almacenes en tres países hispanohablantes, España (Valencia y Madrid), México (Monterrey, Reynosa, Mexicali,México DF) y Panamá.
En el año 2012, la empresa planea abrir nuevas sucursales en Colombia, Perú, Chile y Argentina.

Enlaces externos
 Pantos Logistics
 Pantos Europa
 Pantos Japón
 Pantos Alemania

Referencias

Transporte intermodal
Empresas de logística
Empresas de transporte
Empresas de Corea del Sur
Empresas fundadas en 1977

Pantos Logistics


Steven Glenwood MacLean  (born December 14, 1954) is a retired Canadian astronaut. He was the president of the Canadian Space Agency, from September 1, 2008, to February 1, 2013.

He was born in Ottawa, Ontario, and is married to Nadine Wielgopolski of Hull, Quebec. They have three children. He enjoys hiking, canoeing, flying, parachuting and gymnastics. In 2013 he returned to physics research as an associate member of the Institute for Quantum Computing (IQC) at the University of Waterloo.

Personal life
MacLean attended Merivale High School in Nepean, Ontario. He received a Bachelor of Science degree in physics in 1977 and a doctorate in physics in 1983 from York University in Toronto. In 1977, he received the President's Award at York University (Murray G. Ross Award).  He is a recipient of a Natural Sciences and Engineering Research Council post graduate scholarship in 1980, two Ontario graduate scholarships, one in 1981 and the other in 1982, and a Natural Sciences and Engineering Research Council postdoctoral fellowship in 1983.

He is an honorary fellow of Norman Bethune College at York University and president of the board of directors for the Mont Megantic Observatory project.

From 1974 to 1976, MacLean worked in sports administration and public relations at York University. From 1976 to 1977, he was a member of the Canadian National Gymnastics Team. He taught part-time at York University from 1980 to 1983. In 1983, he became a visiting scholar at Stanford University under Nobel Laureate Arthur Leonard Schawlow. He is a laser-physicist, and his research has included work on electro-optics, laser-induced fluorescence of particles and crystals and multi-photon laser spectroscopy.

From October 22 to November 1, 1992, MacLean flew onboard Space Shuttle Columbia as a payload specialist for Mission STS-52. During this mission, he performed a set of seven experiments known as CANEX-2, which included an evaluation of the Space Vision System.

MacLean served as a mission specialist on STS-115, which launched on September 9, 2006, and returned on September 21, 2006. He became the first Canadian to operate the robotic arm Canadarm2. On September 13, he performed his first spacewalk, a 7-hour EVA to activate the solar panels on the P3/4 truss – the second Canadian to do so, after Chris Hadfield.

Honours
In 1994, he received an honorary doctorate from the Collège militaire royal de Saint-Jean in Quebec, York University, Acadia University in Wolfville, Nova Scotia. In September 2006, Steve MacLean Public School was opened in Ottawa, named after him. In 2010 he visited the school on the occasion of the principal's retirement.
MacLean was chosen as one of the first six astronauts in December 1983. He began to do training in February 1984. From 1987 to 1993 MacLean worked as a program manager for CSVS. MacLean was the chief science advisor for the International Space Station from 1993 to 1994. He was also program manager for the Advanced Space Vision System in 1987 to 1993. MacLean is an honorary Fellow of the Royal Canadian Geographical Society.

References

External links
 Canadian Space Agency President's biography
 NASA astronaut biography
 Spacefacts biography of Steven MacLean

1954 births
Canadian astronauts
Living people
People from Ottawa
Presidents of the Canadian Space Agency
Academic staff of the University of Toronto
York University alumni
Royal Military College Saint-Jean people
Royal Canadian Geographical Society fellows
Space Shuttle program astronauts
Spacewalkers

Steve MacLean (astronaut)


Victor Manuel López Forero (Puente Nacional, 29 de março de 1931 — Bucaramanga, 23 de setembro de 2023) foi um arcebispo de Bucaramanga.

Víctor Manuel López Forero foi ordenado sacerdote em 27 de outubro de 1957 e foi incardinado no clero da Arquidiocese de Bogotá. Papa Paulo VI nomeou-o em 6 de maio de 1977 bispo auxiliar de Bogotá e bispo titular de Afufenia.

O Arcebispo de Bogotá e Vigário Militar da Colômbia, Cardeal Aníbal Muñoz Duque, o ordenou bispo em 29 de junho do mesmo ano; Os co-consagrantes foram José Gabriel Calderón Contreras, Bispo de Cartago, e Alfonso López Trujillo, Arcebispo Auxiliar ad personam em Bogotá.

João Paulo II o nomeou Bispo de Socorro y San Gil em 6 de dezembro de 1980. Em 7 de junho de 1985 foi nomeado Vigário Militar da Colômbia e Bispo Titular da Cilíbia. Em 21 de junho de 1994 foi nomeado arcebispo de Nueva Pamplona. Em 27 de junho de 1998 foi nomeado Arcebispo de Bucaramanga. Em 13 de fevereiro de 2009, Bento XVI acatou seu pedido de demissão por idade.

Ver também

Arcebispos católicos da Colômbia

Víctor Manuel López Forero


Vigna mungo, also known as black gram, urad bean, urid bean, matimah, matikolai, mash kalai, uzhunnu parippu, ulundu paruppu, minapa pappu, uddu, or black matpe, is a bean grown in South Asia. Like its relative, the mung bean, it has been reclassified from the Phaseolus to the Vigna genus. The product sold as black lentil is usually the whole urad bean, whereas the split bean (the interior being white) is called white lentil. It should not be confused with the much smaller true black lentil (Lens culinaris).

Black gram originated in South Asia, where it has been in cultivation from ancient times and is one of the most highly prized pulses of India. It is very widely used in Indian cuisine. In India the black gram is one of the important pulses grown in both Kharif and Rabi seasons. This crop is extensively grown in the southern part of India and the northern part of Bangladesh and Nepal. In Bangladesh and Nepal it is known as mash daal. It is a popular daal (legume) side dish in South Asia that goes with curry and rice as a platter. Black gram has also been introduced to other tropical areas such as the Caribbean, Fiji, Mauritius, Myanmar and Africa.

Description
It is an erect, suberect or trailing, densely hairy, annual bush. The tap root produces a branched root system with smooth, rounded nodules. The pods are narrow, cylindrical and up to six cm long. The plant grows 30–100 cm with large hairy leaves and 4–6 cm seed pods. While the urad dal was, along with the mung bean, originally placed in Phaseolus, it has since been transferred to Vigna.

Cooking

Vigna mungo is popular in Northern India, largely used to make dal from the whole or split, dehusked seeds. The bean is boiled and eaten whole or, after splitting, made into dal; prepared like this it has an unusual mucilaginous texture.

Its usage is quite common in Dogra Cuisine of Jammu and Lower Himachal region. The key ingredient of Dal Maddhra or Maah Da Maddhra dish served in Dogri Dhaam of Jammu is Vigna Mungo lentil. Similarly, another dish Teliya Maah popular in Jammu & Kangra uses this lentil. Traditionally, Vigna Mungo Lentil is used for preparing Dogra style Khichdi during Panj Bhikham and Makar Sankranti festival in Jammu and Lower Himachal. Besides, fermented Vigna Mungo paste is also used to prepare Lakhnapuri Bhalle or Lakhanpuri Laddu ( a popular street food of Jammu region).

In Uttarakhand Cuisine, Vigna Mungo is used for preparing traditional dish called Chainsu or Chaisu.

In North Indian cuisine, it is used as an ingredient of Dal makhani, which is a Modern restaurant style adaptation of Traditional Sabut Urad Dal of Northern India.

In Bengal, it is used in kalai ruti, biulir dal. In Rajasthan, It is one of the ingredients of Panchmel dal which is usually consumed with bati.

It is also extensively used in South Indian culinary preparations. Black gram is one of the key ingredients in making idli and dosa batter, in which one part of black gram is mixed with three or four parts of idli rice to make the batter. Vada or udid vada also contain black gram and are made from soaked batter and deep-fried in cooking oil. The dough is also used in making papadum, in which white lentils are usually used.

In the telugu states, it is eaten as a sweet in the form of laddoos called Sunnundallu or Minapa Sunnundallu

Nutrition

Its nutrition numbers when raw differ from when cooked. When raw it contains high levels of protein (25 g/100 g), potassium (983 mg/100 g), calcium (138 mg/100 g), iron (7.57 mg/100 g), niacin (1.447 mg/100 g), thiamine (0.273 mg/100 g), and riboflavin (0.254 mg/100 g). Black gram complements the essential amino acids provided in most cereals and plays an important role in the diets of the people of Nepal and India. Black gram is also very high in folate (628 µg/100 g raw, 216 µg/100 g cooked).

Use in medieval crucible construction
In medieval India, this bean was used in a technique to facilitate making crucibles impermeable.

Names

Vigna mungo is known by various names across South and Southeast Asia. Its name in most languages of India derives from Proto-Dravidian *uẓ-untu-, borrowed into Sanskrit as uḍida:
 Caribbean Hindustani/Fiji Hindi: उरदी दाल urdi dal
 Gujarati: અળદ aḷad, અડદ aḍad
 Hindi: उड़द दाल uṛad dāl,  उरद दाल urad dāl
 Kannada: ಉದ್ದು uddu, ಉದ್ದಿನ ಬೇಳೆ uddina bēḷe
 Marathi/Konkani: उडीद uḍid
 Malayalam: ഉഴുന്ന് uẓhunnu
 Punjabi: ਮਾਂਹ ਦੀ ਦਾਲ, "mānha di dāl"
 Tamil: உளுந்து uḷuntu, ulundu, ulutham paruppu
 Telugu: మినుములు minumulu and uddhi pappu in Rayalaseema
 Tulu: urdu bele
 Urdu: اورد دال urad dāl
Its name in selected Indic languages, however, derives from Sanskrit masa (माष) :

 Dogri: 𑠢𑠬𑠪𑠹 𑠛𑠮 𑠛𑠬𑠥, Maah Di Daal, माह् दी दाल
 Assamese: মাটিমাহ matimah, মাটিকলাই matikolai
 Bengali: মাসকালাই ডাল mashkalai ḍal
 Nepali: Kalo Daal( black lentil), मास mās
 Punjabi : دال ماش dāl māsh
Other names include:
 Odia: ବିରି ଡାଲି biri ḍāli
 Sinhala : උඳු undu
 Myanmar: မတ်ပဲ matpe
 Vietnamese: đậu muồng ăn

Varieties

Pant Urd 31 (PU-31)
Lam Black Gram 884 (LBG 884)
Trombay Urd (TU 40)
Pant U-13
JU-2
Type-9
Barkha
Gwalior-2
Mutant varieties:CO-1 and Sarla.
Spring season varieties:Prabha and AKU-4.
First urad bean variety developed in – T9(1948).

See also
 Kalai ruti
 Uttapam
 Chakuli pitha
 Dahi vada

References

Bibliography

 M. Nitin, S. Ifthekar, M. Mumtaz. 2012. Hepatoprotective activity of Methanolic extract of blackgram. RGUHS J Pharm Sci 2(2):62-67.

External links

 Vigna mungo (L.) Hepper

mungo
Edible legumes
Nitrogen-fixing crops
Crops originating from India

Vigna mungo


La Fare steht für:
 La Fare, ehemalige Gemeinde im Département Drôme, heute Teil von Montferrand-la-Fare
 La Fare-en-Champsaur, Gemeinde im Département Hautes-Alpes
 La Fare-les-Oliviers, Gemeinde im Département Bouches-du-Rhône

La Fare ist der Familienname folgender Personen:
 Charles Auguste de La Fare (1644–1712), Marquis de La Fare, französischer Dichter
 Philippe Charles de La Fare (1687–1752), Marquis de la Fare, Marschall von Frankreich
 Étienne Joseph de La Fare (1690–1741), Bischof von Laon
 Anne Louis Henri de La Fare (1752–1829), Erzbischof von Sens, Kardinal

Siehe auch:
 Lafare
 Lafarre

La Fare


Jules Léotard (1 de agosto de 1838 - 17 de agosto de 1870) foi um artista acrobático e trapezista francês que desenvolveu a arte do trapézio. Ele também criou e popularizou a roupa de ginástica de uma peça que agora leva seu nome e inspirou a música de 1867 "The Daring Young Man on the Flying Trapeze", cantada por George Leybourne. Ele também foi um dos pioneiros do ciclismo na França pouco antes de sua morte prematura.

Vida Pregressa
Léotard nasceu em Toulouse, França, filho de um instrutor de ginástica que administrava uma piscina em Toulouse. Léotard praticava suas rotinas na piscina. Passou a estudar Direito.

Carreira
Depois que ele passou nos exames de direito, ele parecia destinado a ingressar na profissão de advogado. Mas aos 18 anos começou a experimentar barras de trapézio, cordas e argolas suspensas sobre uma piscina. Léotard mais tarde se juntou ao Cirque Napoléon.

Em 12 de novembro de 1859, a primeira rotina de trapézio voador foi realizada por Jules Léotard em três barras de trapézio no Cirque Napoleão.

O traje que ele inventou era uma peça de vestuário de malha simplificada para atender às preocupações de segurança e agilidade do desempenho do trapézio. Ele também exibiu seu físico, impressionou os espectadores e assumiu seu nome.

Léotard foi ainda imortalizado como tema da canção de 1867 The Daring Young Man on the Flying Trapeze, popularizada por George Leybourne.

Morte
De acordo com notas do Victoria and Albert Museum, Jules Léotard morreu em 1870 de uma doença infecciosa (possivelmente varíola). Eles listam seu ano de nascimento como 1838, apesar de haver boas evidências de que ele não nasceu até muito mais tarde.

Referências

Acrobatas da França
Franceses do século XIX

Jules Léotard


Mardiros Mınakyan (Manakyan olarak da bilinir, 1839 - 22 Şubat 1920), Osmanlı Ermenisi tiyatro oyuncusu ve yönetmeni.  Türk tiyatrosunun doğuş ve gelişme evrelerindeki katkılarıyla Batılı anlamda tiyatronun yerleşmesinde önemli rol oynamıştır.

Hayatı

Mardiros Mınakyan, İstanbul'da Balat'ta doğdu ve Hasköy'deki Nersesyan Okulu'nu bitirdi. Aynı okulda ve daha başka okullarda yardımcı öğretmenlik yaptı. İlk kez 1857'de amatör olarak sahneye çıktı. Profesyonel anlamda ilk rolü 1862'de Beyoğlu'ndaki Naum Tiyatrosu'nda oynadığı bir kadın rolüyle (Aristothéme adlı oyunda) oldu. Önceleri yalnızca Ermenice oyunlar oynadı. Daha sonra İzmir'de Vasprogan Tiyatrosu'nda Türkçe ve Ermenice oyunlarda rol aldı. Dönüşünde (1864) Fransız operetlerinde sahneye çıktı. 1866'da bir süre oyunculuğa ara vererek evlendi ve Kayseri'ye giderek orada iki yıl kadar öğretmenlik yaptı.

Kayseri'den döndükten sonra yeniden oyunculuğa başladı ancak çalıştığı topluluklar kısa sürede dağılınca bazı arkadaşlarıyla birlikte Güllü Agop'un yanına Gedikpaşa Tiyatrosu'na katıldı. Osmanlı-Rus Savaşı (1877-78) sırasında Edirne'de bir süre opera ve operetler sahneledi. 1880'de de Tiflis turnesine çıktı. Güllü Agop'un tiyatrosu kapatılıp saraya alınınca bir süre Osmanlı Tiyatrosu'nu (Tiyatro-i Osmani) yönetti ancak daha sonra yüretemeyince ayrıldı.

1884'te (bazı araştırmacılara göre 1882'de) Osmanlı Dram Kumpanyası'nı kurdu. Dönemin en önemli tiyatro topluluğu olan Osmanlı Dram Kumpanyası'nda Mınakyan, yaklaşık 250 oyun, opera ve operet sahneledi. Topluluk etkinliklerini 1908'e kadar sürdürdü ancak arada bazı kesintiler oldu. Bunlardan biri 1904'te Şehremini Rıdvan Paşa'nın tiyatroyu yasaklamasıyla oldu.

Mınakyan 1909'da Tasfiye-i Ahlak Kumpanyası'na katıldı. 1912'de 80 kişilik bir topluluk oluşturdu. Aynı yıl tiyatro yaşamının 50. yılını kutlamak için bir jübile düzenledi. Mınakyan Türk Tiyatro Tarihinin ilk jübilesi olan bu törende Padişah Mehmet Reşat tarafından "Maarif Nişanı" ile ödüllendirildi. 1914'te Osmanlı Donanma Cemiyeti Heyet-i Temsiliyesi'nin sanat yönetmenliğini ve bir yandan da Darülbedayi'nin oyunculuk öğretmenliğini yaptı. 1916'da sahne yaşamından ayrıldı. 1920'de Temaşa Dergisi'nin okurları arasında yaptığı bir ankette "50 yıldan beri Türk tiyatrosuna en çok emeği geçen kimdir?" sorusuyla en çok oyu Mınakyan aldı.

Oyuncu ve yönetmenliğinin yanında yazdığı ve çevirdiği oyunlarla Türk tiyatrosuna önemli katkıları olan Mınakyan, çok sayıda Ermeni oyuncunun ve II. Meşrutiyet'ten sonra da Türk oyuncularının yetişmesine yardımcı oldu.

Kaynakça

1839 doğumlular
Fatih doğumlu oyuncular
Osmanlı erkek oyuncuları
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı tiyatro oyuncuları
Osmanlı tiyatro yönetmenleri
Osmanlı Ermenileri
1920 yılında ölenler
İstanbul doğumlu yönetmenler
İstanbul'da ölenler

Mardiros Mınakyan


Michael Siegel (né le 14 septembre 1882 à Arnstein ; mort le 15 mars 1979 à Lima, au Pérou) est un notable juif qui fut humilié publiquement par les Allemands en 1933. À la suite des persécutions subies, il s'exila au Pérou en 1940.

Photographies à Munich

Il fut promené dans les rues de Munich le 10 mars 1933, portant un écriteau portant l'inscription « Ich werde mich nie mehr bei der Polizei beschweren », ce qui signifie « Je ne me plaindrai plus jamais à la police. »

Vie au Pérou

Références

Liens externes

 Michael Siegel (1882-1979), sur web.archive.org (consulté le 16 décembre 2021).
  Zwei Photos machen Geschichte. Der 10.3.1933 im Leben des Dr. Michael Siegel (« deux photos font l'histoire. Le 10 mars 1933 dans la vie du  Siegel »), 473 kB
  Von Siegel zu Sinclair: Eine jüdische Familiengeschichte unserer Zeit « de Siegel à Sinclair : l'histoire d'une famille juive de notre temps », 592 kB

Personnalité allemande de la Seconde Guerre mondiale

Michael Siegel


L'Object 685 est un projet de char léger soviétique développé à l' (Kurganmashzavod) en 1975.

Développement

Origine
Le PT-76 se faisant très vieillissant et malgré l'arrivée du BMP-1 qui a rebattu les cartes, le vice-ministre à l'armement Joseph Kotine formule le 4 décembre 1969 un cahier des charges pour un nouveau char léger amphibie.

Il se caractérise par :

 Une masse inférieure à 15 tonnes
 Être équipé d'un canon D-33 de 100mm
 Être équipé d'un lanceur de missiles 9K111 "Fagot"
 Posséder une mitrailleuse de 12,7mm pouvant tirer sur des cibles aériennes et terrestres
 Résister à un obus de 23mm
 Résister à une balle perforante de 12,7mm
 Résister à une balle perforante de 7,62mm
 Intégrer le système PAZ ou un équivalent
 Avoir un rapport d'atténuation des radiations au moins égal à celui du BMP-1
 Atteindre une vitesse maximum de 70km/h sur terre et 12km/h en baignade
 Pouvoir rouler sur 700km

Ce cahier des charges est présenté en compétition à diverses usines avec ChTZ (Usine de tracteurs de Tcheliabinsk), VgTZ (), MMZ () et VNIITransmash (VNII-100).

La soumission du projet doit être remise au troisième trimestre 1970.

Originellement KMZ () était exclu de l'appel d'offre mais le 26 juin 1972 est  décidé le cahier des charges final et le rôle de chaque acteur pour le projet de nouveau char léger avec KMZ qui produit le châssis principal de l'Object 934 et  qui travaille sur la version en aluminium de ce dernier.

Armement

Principal
L'armement principal est le canon de 100mm D-33-1 (2A48-1 selon la classification GRAU) stabilisé avec 40 coups pesant 600 kg de moins que D-10T standard.

Secondaire
Le char est équipé d'une mitrailleuse de 7,62mm avec 2000 cartouches PKT.

Le char peut accueillir aussi quatre missiles 9K34 Strela-3.

Rechargement
L'Object 685 est équipé d'un mécanisme de rechargement automatique avec 40 coups maximum.

Mobilité

Moteur
L'Object 685 est équipé d'un moteur 2V-06 à 10 cylindres qui pouvait atteindre une vitesse maximal de 70 km/h sur route avec une autonomie de 600km.

Variantes
Object 688 : Véhicule de combat d'infanterie basé sur le 685 qui va donner le futur BMP-3.

Développements parallèles
Object 934 : Char léger provenant de l'.

Object 788 : Char léger provenant de l'Usine de tracteur de Tcheliabinsk.

Références

Blindé soviétique
Char soviétique
Char léger
Char léger soviétique
Char de la guerre froide
Projet militaire abandonné

Object 685


L'Année de la contestation () est une comédie italienne réalisée par Marino Girolami et sortie en 1970.

Synopsis
Don Franco et Don Ciccio sont les curés de deux paroisses différentes dans la ville sicilienne de Roccapizzone : le premier de l'église de Sant'Antonio et le second du Sacré-Cœur de Jésus. Ils sont résolument différents l'un de l'autre : le père Franco est un prêtre moderne, il récite la messe en italien et il exprime sa sympathie envers les jeunes manifestants, tandis que le père Ciccio est un prêtre vieux jeu qui croit que la messe ne devrait être récitée qu'en latin et qui est viscéralement anticommuniste. Les discussions animées entre les deux prêtres ne manquent pas. Don Franco collecte des signatures pour tenter de bloquer un entrepreneur local, Don Mimì, qui veut construire un hôtel au lieu d'un parc pour enfants ; une initiative pour laquelle les communistes locaux organisent des grèves et des manifestations.

Entre-temps, un match de football entre les équipes des deux paroisses est sur le point de se jouer, suivi avec enthousiasme par tout le village. Vers la fin, les deux prêtres se rendent même sur le terrain en personne lorsque le score est de 1-0 pour la paroisse de Don Franco. Tous deux marquent un but, portant le score à 2-1 en faveur de la paroisse de Sant'Antonio. Bientôt, le père Franco se rend compte qu'il a eu tort de soupçonner le père Ciccio : non seulement le père Ciccio ne l'a pas dénoncé à l'évêque, mais il lui a demandé de le laisser à sa place. Une fois le malentendu dissipé, les deux curés font la paix.

Fiche technique
 Titre original :  ( « Don Franco et Don Ciccio dans l'année de la protestation »)
 Titre français : L'Année de la contestation
 Réalisateur : Marino Girolami
 Scénario : Marino Girolami,
 Photographie : , Alberto Fusi
 Montage :
 Musique : Piero Umiliani
 Décors : Tonino Fratalocchi
 Production :
 Société de production : New Film Production
 Pays de production :
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 94 minutes (1h34)
 Genre : Comédie
 Dates de sortie :
 Italie :

Distribution
 Franco Franchi : Don Franco
 Ciccio Ingrassia : Don Ciccio
 Edwige Fenech : Anna Bellinzoni
 Enio Girolami : le lieutenant
 Yvonne Sanson : Donna Camilla
 Umberto D'Orsi : Orazio Caccamo
 Lino Banfi : Cosimino
 Luca Sportelli : Le Maresciallo
 Enzo Andronico : Don Mimi Nicastro
 Renato Malavasi : Cav. Giacomo Bellinzoni
 Mirella Pamphili : Mme Rionello
 Alfredo Adami : L'arbitre de football
 Alfredo Rizzo : Le vétérinaire
 Edy Biagetti : Ing. Rionello
 Attilio Dottesio : L'honorable De Gaetano

Production
Bien que se déroulant en Sicile dans le village inexistant de Roccapizzone, le film a été presque entièrement tourné à Soriano nel Cimino, dans la province de Viterbe. Il est sorti dans les salles de cinéma le .

Les protagonistes Franco et Ciccio, n'apparaissent pas dans plusieurs scènes, et disparaissent complètement dans les 25 minutes après le match de foot qui précèdent la séquence finale, dans laquelle ils réapparaissent.

Clins d'œil et références
L'intrigue présente de curieuses analogies avec l'œuvre de Giovannino Guareschi, le créateur de la célèbre série des Don Camillo et Peppone, mais en remplaçant le prêtre et le maire communiste de Brescello par deux prêtres, l'un plus vieux jeu et l'autre plus ouvert aux idées modernes. Les séquences du baptême ou du match de football seront reproduite dans Don Camillo et les Contestataires sorti en 1972.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1970
Comédie italienne
Film sur la politique italienne
Film sur le football
Film réalisé par Marino Girolami
Film en italien
Film avec une musique composée par Piero Umiliani
Film tourné dans la province de Viterbe
Film se déroulant en Sicile

L'Année de la contestation


Başlamış, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 94 km, Ladik ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Ladik'in mahalleleri

Başlamış, Ladik


Brígida Agüero y Agüero (1837-1866) foi uma poetisa do século XIX de Camagüey, Cuba.

Bibliografia
Os país de Agüero foram o poeta Francisco Agüero y Estrada e Ana Maria Agüero y Varona, pessoas muito respeitáveis e ilustres da sociedade. O seu pai era geralmente apreciado pelo seu talento literário e por ser um dos primeiros poetas de Puerto-Principe, a cidade que hoje é conhecida como Camagüey.

Os primeiros estudos de Agüero limitaram-se ao ensino que recebeu dos seus pais enquanto crescia na quinta da família perto de Camagüey. Ao longo dos anos mudou-se para a cidade onde lançou os seus poemas.

Em 1861, ela expandiu a sua formação na academia dirigida pela Sociedade Filarmónica de Camagüey. A Sociedade havia estabelecido algumas aulas de literatura e Agüero pôde frequentá-las como estudante. Segundo Domitila García de Coronado, "com a sua assídua perseverança e aplicação, ela fez progressos muito rápidos em tempo útil e o Instituto, por premiar seus talentos, a nomeou docente da referida Secção".

Agüero apresentou o seu trabalho à Sociedade, lendo-o ela mesma. De acordo com Coronado, "várias vezes a sua voz ressoou naquela bela sala, e sempre que ela se apresentava para ler as produções do seu génio fértil, era recebida com sinais marcantes de aceitação e simpatia, a ponto de elevá-la a um grau distinto... [e] atraiu muitos aplausos."

Morte
Agüero sofreu um lento declínio na sua saúde e morreu de tuberculose em 26 de fevereiro de 1866, aos 28 anos de idade. O seu poema final, um soneto intitulado Resignation, é um que ela escreveu no seu leito de morte.

Segundo Coronado, após a sua morte, "a memória de Agüero foi homenageada com muitas homenagens respeitosas. Poetas cubanos fizeram uma poética coroa fúnebre lamentando um acontecimento tão triste."

Em 1955, as autoridades municipais de Camagüey pensaram em nomear uma das suas ruas em homenagem à poetisa citando o seu trabalho, "como uma excelente aluna das aulas de literatura da Sociedade Filarmónica de Porto Príncipe, tendo obtido grandes sucessos em 1861". Após deliberação e, "usando a democracia, o presidente colocou a questão em votação nominal e a mudança de nome foi aprovada por maioria".

Poemas selecionados
 Portrait of a young lady (1858)
 Echoes of the soul (1858)
 Inspiration (1858)
 The Christian faith (1858)
 Flowers of the soul (1859)
 Lo Bello (1859)
 To Mrs. Gertrudis Gómez de Avellaneda (1859)
 To the Virgin (1859)
 The Encounter  (1859)
 The Arts and Glory (1860)
 Resignation (a sonnet written on her deathbed)

Em 1928, os poemas de Agüero foram incluídos no terceiro volume de Evolution of Cuban Culture. 1608-1927 de José Manuel Carbonell (Lyric poetry in Cuba, Havana, Imp. El Siglo XX, 1928, pp. 365-367.)

Mortes por tuberculose no século XIX
Mortos em 1866
Nascidos em 1837
Poetisas de Cuba

Brígida Agüero


Aloha, Scooby-Doo! este al optulea din seria de filme animate direct-pe-video bazate pe desenul animat Scooby-Doo. A fost realizat în 8 februarie 2005 și a fost produs de studiourile de animație Warner Bros., deși la sfârșitul filmului apare o notă de drepturi de autor și logo pentru studioul Hanna-Barbera. De asemenea, aici apare ultima interpretare a lui Ray Bumatai înainte ca el să moară în octombrie 2005. Acest film, împreună cu Scooby-Doo și Vânătoarea de Viruși, sunt primele filme Scooby-Doo re-realizate pe Blu-ray în 5 aprilie 2011.

Premiera în România a fost pe Cartoon Network în 9 septembrie 2006 ca parte a programului Cartoon Network Cinema, urmând ca mai apoi să se difuzeze și pe Boomerang ca parte a programului Boomerang Cinema. Este asemănator cu Plaja

Premisă
Scooby–Doo, Shaggy și restul echipei Mistery Inc ajung pe plajele însorite din Hawaii pentru un cunoscut concurs de surf. Ceea ce trebuia să fie o aventură distractivă se transformă într-un nou caz pentru cei cinci, căci un monstru fioros își face apariția și amenință să pună în pericol competiția. Localnicii sunt convinși că acesta este spiritul unei zeități locale, supărat de construcția unui complex modern pe insulă. Ramâne de văzut dacă Daphne va reuși și de data asta să rezolve misterul înainte ca situația să se complice.

Legături externe

Filme de animație din anii 2000
Filme de animație
Cartoon Network
Boomerang
Filme americane
Filme cu Scooby Doo
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.
Filme de televiziune din 2005
Filme din 2005

Aloha, Scooby-Doo!


Speedball er et kombination af kokain og heroin eller morfin, der tages intravenøst eller ved snifning. Den oprindelige speedball brugte kokainhydrochlorid blandet med morfinsulfat frem for heroin.

Referencer

Euforiserende stoffer
Kokain

Speedball (rusmiddel)