جمهورية فلورنسا أو الجمهورية الفلورنتينية (بالإيطالية: Repubblica di Firenze أو Repubblica Fiorentina) هي دولة قامت في العصور الوسطى والعصر الحديث المبكر، وكانت متمركزة حول مدينة فلورنسا الإيطالية في إقليم توسكانا. نشأت تلك الجمهورية لأول مرة في عام 1115 عندما ثار الشعب الفلورنتيني على مرغرافية توسكانا عقب وفاة الكونتيسا ماتيلدي التي حكمت مساحات شاسعة من الأراضي من ضمنها فلورنسا. أسس شعب فلورنسا حكومة بلدية لتحل محل الدولة التي سبقتها. حُكمت تلك الجمهورية من قبل مجلس يُعرف بسينورية فلورنسا. والشخص المسؤول عن اختيار أعضاء هذا المجلس هو الغونفالونييري (الحاكم الاسمي للمدينة) الذي يُنتخب كل شهرين من قبل أعضاء جمعية فلورنسا.

شهدت جمهورية فلورنسا تاريخًا متشابكًا من الانقلابات والانقلابات المضادة على عدة فصائل مختلفة. تمكنت أسرة ميديشي من حكم المدينة في عام 1434 بقيادة كوزيمو دي ميديشي. حافظ آل ميديشي على نفوذهم وسيطرتهم على فلورنسا حتى عام 1494. وفي عام 1512 غزا جوفاني دي ميديشي (لُقب لاحقًا بالبابا ليو العاشر) جمهورية فلورنسا واستعاد حكم آل ميديشي.

رفضت فلورنسا حكم آل ميديشي للمرة الثانية عام 1527 في حرب عصبة كونياك. استعاد آل ميديشي سيطرتهم على فلورنسا من جديد في عام 1531 بعد حصار دام 11 شهرًا. أُسست حكومة فلورنسا الجمهورية في عام 1532 عندما عين البابا كليمينت السابع أليساندرو دي ميديشي «دوق الجمهورية الفلورنتينية»، ما جعل نظام الحكم في تلك «الجمهورية» نظامًا ملكيًا بالوراثة.

تاريخ

خلفية
أسس يوليوس قيصر مدينة فلورنسا في عام 59 قبل الميلاد. وفي عصر ما قبل وفاة الكونتيسا ماتيلدي عام 1115 كانت تلك المدينة جزءًا من مرغرافية توسكانا التي أُسست في عام 846. لم ترضخ المدينة طوعًا للخليفة الحاكم رابودو (دام حكمه من عام 1116 إلى 1119) الذي قُتل جراء نزاع داخل المدينة. وما يزال تاريخ تأسيس حكومة جديدة مستقلة عن المرغرافية أمرًا مجهولًا. كُتبت أول وثيقة تشير إلى فلورنسا باسم جمهورية فلورنسا إلى عام 1138 عندما شكلت عدة مدن محيطة بتوسكانا اتحادًا مضادًا لحكم هاينريش العاشر، دوق بافاريا، إذ كانت إيطاليا في ذلك الوقت جزءًا اسميًا من الإمبراطورية الرومانية المقدسة.

طبقًا لدراسة قام بها إنريكو فايني من جامعة فلورنسا، هاجرت 15 عائلة أرستقراطية قديمة إلى فلورنسا في الفترة من عام 1000 إلى 1100، وهم: آل أميديه، أردينغي، برونيلليسكي، بونديلمونتي، كابونساكي، دوناتي، فيفانتي، غيرارديني، جودي، نيرلي، بورشيللي، ساكيتي، سكولاري، أوبيرتي، وآل فيزدوميني.

القرن الثاني عشر
ازدهرت فلورنسا في القرن الثاني عشر وعم الرخاء فيها بفضل حركة التجارة الواسعة بينها وبين البلاد الأجنبية. مهد هذا الرخاء الاقتصادي إلى نمو عدد سكان المدينة الذي تجلى في زيادة معدل بناء الكنائس والقصور. تحطم الرخاء الاقتصادي الذي تمتعت به فلورنسا على يد الإمبراطور فريدريك الأول بارباروسا الذي غزا شبه الجزيرة الإيطالية في عام 1185. ونتيجة لذلك، استعاد حكام توسكانا سيطرتهم على فلورنسا وأراضيها. فرض سكان فلورنسا استقلالهم من جديد عقب وفاة الإمبراطور الروماني المقدس، هاينريش الحادي عشر، عام 1197.

القرن الثالث عشر
ظل عدد سكان فلورنسا يتصاعد في القرن الثالث عشر حتى وصل إلى 30,000 نسمة. وكما قيل من قبل، ساهمت زيادة السكان في النمو الاقتصادي وحركة التجارة، والعكس بالعكس. بُنيت عدة جسور وكنائس جديدة، ومن أبرزها كاتدرائية سانتا ماريا ديل فيوري، التي بُنيت في عام 1294. تمثل البنايات التي تعود إلى تلك الحقبة التاريخية أفضل أمثلة شاهدة على الطراز المعماري القوطي. أما من الناحية السياسية، فقد كانت فلورنسا بالكاد قادرة على حفظ السلام بين الفصائل المختلفة المتخاصمة. اختل السلام المتزعزع الذي نعمت به المدينة في بداية القرن في عام 1216 عندما شنت فصيلتان يُعرفان بالغويلفيين والغيبلينيين حربًا على بعضهما بعضًا. كان الغيبلينيون مؤيدين لحكام فلورنسا النبلاء، بينما اتخذ الغويلفيون موقفًا شعبويًا.

في عام 1250، تخلص الغويلفيون من الغيبلينيين الذين حكموا فلورنسا في عهد فريدريك الأنطاكي منذ عام 1244. واصلت فلورنسا ازدهارها على يد الغويلفيين، وسرعان ما صار توجههم المركنتيلي واضحًا بدليل أحد أقدم إنجازاتهم: إدخال عملة معدنية جديدة تُدعى «الفلورين» إلى فلورنسا في عام 1252. اُستخدمت تلك العملة على نطاق واسع خارج حدود فلورنسا نظرًا لاحتوائها على كمية ثابتة من الذهب، وسرعان ما أصبحت أكثر عملة منتشرة في أوروبا والشرق الأدنى. شهد عام 1252 كذلك إنشاء قصر الشعب (Il Palazzo del Popolo). سقطت فلورنسا من يد الغويلفيين عقب الهزيمة النكراء التي حاقت بهم في معركة مونتابيرتي على يد جمهورية سيينا في عام 1260، ونتيجة لذلك استعاد الغيبلينيون سيطرتهم على فلورنسا، ودمروا العديد من إنجازات الغويلفيين، ومن بينها مئات الأبراج والبيوت والقصور. أدت هشاشة حكم الغيبلينيين إلى التماسهم البابا كيلمنت الرابع ليحكم فيما بينهم، ورجح البابا كفة الغويلفيين وأعادهم للحكم.

وصل اقتصاد فلورنسا إلى ذروته في النصف الأخير من القرن الثالث عشر، وانعكس نجاحه في إنشاء قصر فيكيو الشهير الذي صممه أرنولفو دي كامبيو. قُسمت أراضي فلورنسا إلى أحياء إدارية في عام 1292. وفي عام 1293، سُنت مراسيم العدالة التي أضحت الدستور الفعلي لجمهورية فلورنسا طيلة عصر النهضة الإيطالي. أُحيطت قصور فلورنسا الفاخرة ببيوت سكنية خاصة بطبقة التجار الأثرياء. وفي عام 1298، أفلست عائلة بونسينيوري من سيينا – أحد أقدم عائلات المال في أوروبا – وفقدت بذلك سيينا منزلتها لصالح فلورنسا باعتبارها أهم مركز مالي في أوروبا.

القرن الرابع عشر
في عام 1304، أدت الحرب التي دارت بين الغيبلينيين والغويلفيين إلى حريق هائل دمر معظم أجزاء المدينة. وما يلي هو رواية المؤرخ هنري إدوارد نابيير لتلك الحادثة:«نشبت العداوة في البداية بين آل شيركي وآل جوني في بيوتهم الواقعة في درب غاربو. قاتلت هاتان العائلتان بعضهما بعضًا ليلًا ونهارًا، واستطاعت الأولى أن تخضع الحي لسيطرتها بمساعدة آل كافالكانتي وأنتيليزي، وانضم لعصبتهم ألف رجل قروي. ولكان هذا اليوم شاهدًا على نهاية آل نيري لولا وقوع كارثة غير متوقعة أدت إلى انقلاب الموازين. فقد وافق كاهنٌ فاسقٌ يُدعى نيري أباتي على إضرام النيران في بيوت ذوي القربى في أورتو سان ميشيل. انتشرت النيران كالهشيم في أكثر أجزاء فلورنسا ثراءًا وأكثرها تكدسًا: المتاجر، والمستودعات، والأبراج، والمساكن الخاصة، والقصور. أضرمت النيران في الأسواق الجديدة والقديمة على حد سواء، وانتشرت من فاككيريتشيا إلى بورتا سانتا ماريا وإلى بونتي فيكيو. التهمت النيران 1900 بيت أو يزيد. غرقت المدينة في النهب والسلب دون وازع، وأضحى أفراد أكثر العائلات ثراءًا فقراء في يوم وليلة، ودُمرت مخازن أغنى التجار الشاسعة. شاهدت عائلة كافالكانتي – أغنى عائلة في فلورنسا – ممتلكاتها وهي تحترق، وفقدت بذلك كل ما لها من جسارة، ولم يجرؤ أحد منهم أن ينقذها من الدمار.

– هنري إدوارد نابيير، تاريخ فلورنسا، ص. 394كانت عملة الفلورين الذهبية أول عملة أوروبية ذهبية متوفرة بكميات كافية ليكون لها دور تجاري حيوي في أوروبا منذ القرن السابع. ونظرًا إلى أن بيوت المال في فلورنسا كانت تمتلك عدة فروع لها في جميع أرجاء أوروبا، أضحت عملة الفلورين عملة التجارة المهيمنة على سوق المقايضات الكبيرة في أوروبا الغربية، واستبدلت بذلك سبائك الفضة التي كانت تزن 8 أونصات (226.8 جرام) أو مضاعفاتها.

القرن الخامس عشر

جمهورية سافونارولا
بدأت الفترة الثانية سنة 1494 ، في السنة التي طرد فيها الفلورنسيون بييرو الثاني دي ميديشي المتهم بالخضوع لإملاءات الملك الفرنسي شارل الثامن. استـُعـِيدت الجمهورية في فلورنسا سنة 1494 إثر الإطاحة بالحكم الميديشي التي قادها وأوحى بها جيرولامو سافونارولا (1452-1498) ، وهو راهب دومنيكاني.

فعند وفاة حاكم فلورنسا لورينزو الرائع في عام 1492 كانت المدينة مأخوذة بعظات سافونارولا.

و في سبتمبر من عام 1494 بدأ شارل الثامن حملة عسكرية على إيطاليا، بدافع الرغبة في توسيع نفوذه.

في فلورنسا، قبـِل حاكمها الجديد بييرو دي ميديشي بطلبات الفرنسي شارل الثامن الـُمشـِطة (تنازل عن أراضي ميديشي في بيزا وسارزانا وليفورنو) ، فأطاحت به ثورة شعبية أعادت الجمهورية.

من عام 1502 كان الغونفالونييري (منصب مدى الحياة) بيير سوديريني . استمرت الجمهورية الفاقدة لمبررها الأخلاقي والسياسي حتى سنة 1512 ، عندما استطاع الكاردينال جوفاني دي ميديشي ابن لورينزو الرائع العودة إلى فلورنسا بفضل دعم البابا يوليوس الثاني والرابطة المقدسة : اجتاح جيش أسباني تحت قيادة رامون دي كاردونا موجيلو و استباح براتو وكامبي بيزنسيو بشكل رهيب. استسلم الفلورنسيون حيال هذا التدمير، وقبلوا عودة آل ميديشي.

القرن السادس عشر

جمهورية العام 1527
بدأت حكومة الجمهورية الثالثة في 16 مايو عام 1527 بعد نشوء أزمة خطيرة في العلاقة بين البابا كليمنس السابع (جوليو دي ميديشي) كبير سلالة ميديشي والإمبراطور شارل الخامس والتي انتهت بنهب روما. أحس الفلورنسيون أن الوقت قد حان للإطاحة بالميديشيين واستعادة الجمهورية. و لكنها لم تدم إلا ثلاث سنوات بهزيمتها سنة 1530 فقط على يد القوات الإسبانية (بحصار فلورنسا) إثر التوافق بين كليمنس السابع وشارل الخامس، وعلى الرغم من الدفاع البطولي عن المدينة الذي ساهمت فيه مختلف الأوساط حتى فرانشيسكو فيروتشي ومايكل أنجلو .

بسقوط المدينة، عاد الحكم الميديشيين مع ألساندرو دي ميديشي (الابن غير الشرعي للورينزو الثاني ، و يـُشك في أنه كان ابن البابا كليمنس السابع نفسه) و الذي صارت صفته في عام 1532 دوق فلورنسا.

مراجع

الألفية 2 في إيطاليا
النهضة الإيطالية
انحلالات سنة 1532 في أوروبا
انحلالات سنة 1532 في جمهورية فلورنسا
انحلالات عقد 1530 في إيطاليا
بلدان ناطقة بالإيطالية
تأسيسات القرن 12 في إيطاليا
تأسيسات سنة 1115 في أوروبا
تأسيسات سنة 1115 في إيطاليا
تاريخ توسكانيا
تاريخ فلورنسا
جمهوريات سابقة
دوقية فلورنسا
دول-مدن إيطالية
دول مسيحية
دول وأقاليم انحلت في 1532
دول وأقاليم أسست في 1115
ميديشي

جمهورية فلورنسا


Kensuke Fukuda (født 24. juli 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kensuke Fukuda


Martin Obermarzoner (* 20. November 1981 in Brixen, Südtirol) ist ein italienischer Koch.

Werdegang
Nach seiner Ausbildung in Südtirol wechselte er ins Restaurant Zum Auenhaus in Brixen, anschließend sammelte er Erfahrungen unter anderem im Hidalgo in Burgstall, in der Residenz Heinz Winkler in Aschau und im La Siriola in St. Kassian.

2002 übernahm er das elterliche Restaurant Vitale Jasmin in Klausen, wo er 2007 mit dem ersten und 2011 mit dem zweiten Michelinstern ausgezeichnet wurde.

Auszeichnungen
 2 Sterne im Guide Michelin
 3 Hauben und 17 Punkte im Gault-Millau

Weblinks
 Restaurant Vitale Jasmin

Koch (Italien)
Person (Südtirol)
Person (Brixen)
Person (Klausen, Südtirol)
Italiener
Geboren 1981
Mann

Martin Obermarzoner


Sir John Henry Hayes  (born 23 June 1958) is a Conservative Party politician in the United Kingdom. He has held five ministerial positions and six shadow ministerial positions. Hayes was appointed as a Privy Councillor in April 2013, and a Knight Bachelor in November 2018.

Hayes is considered a social conservative, economic protectionist, communitarian and Eurosceptic. He strongly supported Britain's withdrawal from the EU and has spoken regularly about his belief in conservative ideas and philosophy. Hayes is known for speaking passionately and theatrically in the House of Commons chamber and has been described as a "colourful character" who is "popular and influential on the Tory right".

First elected in 1997, Hayes is the Member of Parliament (MP) for the Lincolnshire constituency of South Holland and The Deepings – the safest Conservative seat in the United Kingdom. South Holland delivered the nation's second-highest Leave vote in the 2016 referendum on the United Kingdom's membership of the European Union. 73.6% of voters voted for withdrawal from the EU, second only to neighbouring Boston.

Early life and career
Hayes was born into a working-class family in Woolwich and grew up on a council estate. He was educated at the Colfe's Grammar School (Lewisham) and at the University of Nottingham from where he graduated with a BA degree in politics and a PGCE in history and English. More recently, he graduated from the University of Cambridge with a Postgraduate Certificate in Philosophy. Hayes was involved in a campaign to create a pipe-smoking society affiliated to the Students' Union. He also chaired the University's Conservative Association from 1981 to 1982 while being President of one of the residential halls, Lincoln's Junior Common Room, and served as treasurer of the university's Students' Union from 1982 to 1983.

Hayes suffered a serious head injury in his early 20s, from which he has never fully recovered. He has focused much of his career on raising funds for research into acquired brain injury and support for those who suffer from it.

Before entering Parliament, he was a sales director for The Data Base Ltd, an information technology company based in Nottingham.

He was elected to Nottinghamshire County Council in 1985 where he was the Conservative Group Spokesman on Education and Chairman of its Campaigns Committee. He served there for 13 years, standing down following his election to parliament. He contested Derbyshire North East at the 1987 general election but was defeated by Labour's Harry Barnes by 3,720 votes. He fought the same seat at the 1992 general election and although he increased the Tory vote, finished some 6,270 votes behind Barnes.

Parliamentary career

Early years (1997–2010)
Hayes was elected to the House of Commons for the newly created seat of South Holland and The Deepings in Lincolnshire at the 1997 general election. He secured a majority of 7,991 and has been elected with increased majorities at successive elections since, with swings to him of 4.4% in 2001, 4.3% in 2005 and 0.3% in 2010, increasing the Conservative share of the vote to 59.1%. It is now a safe seat for the Tories. He made his maiden speech on 2 July 1997.

In Parliament, Hayes served on the Agriculture, Fisheries and Food Select committee for two years from 1997 and spent two years from 1998 on the education and employment committee. In 1999, he was appointed by William Hague as a vice chairman of the Conservative Party with responsibility for campaigning, and in 2000 continued on the front-bench as Shadow Schools Minister in the Department for Education and Skills. He was appointed Assistant Chief Whip Opposition Whip by Iain Duncan Smith — for whom Hayes had been a speech writer — in 2001, before entering his shadow cabinet as the shadow Agriculture & Fisheries Secretary in 2002.

In 2003, after Michael Howard became Conservative leader,  Hayes was appointed as Shadow Minister for Housing & Planning. He was briefly a spokesman on transport following the 2005 general election before being moved by David Cameron later in 2005 to speak on education and skills and in particular on vocational education. He was promoted by Cameron to Shadow Minister for Lifelong Learning, Further and Higher Education in 2007.

Since 2010
On 13 May 2010, Hayes was appointed as Minister of State for Further Education, Skills and Lifelong Learning jointly at the Department for Business, Innovation and Skills and the Department for Education. On 4 September 2012 he was appointed Minister of State for Energy at the Department for Energy and Climate Change. On 28 March 2013, he was removed from the DECC and replaced by Michael Fallon. Hayes became Minister without Portfolio in the Cabinet Office. He was appointed to the Privy Council on 9 April 2013.

Hayes was appointed as Minister of State at the Department for Transport in the reshuffle on 15 July 2014 with responsibility for national roads, Highways Agency reform and the Infrastructure Bill, and maritime issues. He was also the Commons spokesman on bus policy.

After the 2015 general election, Hayes was moved to the Home Office, being appointed "Minister of State, Minister for Security", with responsibility for counter-terrorism, security, serious organised crime and cyber crime, amongst other issues.

In the government formed by Theresa May in July 2016, Hayes was reshuffled back to become a Minister at the Department for Transport. He resigned from his post as Minister of State for Transport on 9 January 2018 during a cabinet reshuffle and was replaced by Jo Johnson.

In July 2022, he said of precautions for a predicted 40° heatwave:

Political positions

Brexit
Hayes described Britain's withdrawal from the EU as something "I've believed in for my whole life". He stated that voting Leave would provide an opportunity to "finally bring down the curtain on the Blair era". Following the referendum, Hayes criticised the "stunned hysteria" of an "establishment elite" who had "never before failed to get their own way".

Capital punishment
Hayes is reported as having asked the UK Government to consider bringing back the death penalty: referencing Westminster Bridge attacker Khalid Masood, Hayes stated that: "If he had survived I think most of the British public would have been OK if he had received a fair trial and been put to death – most people would deem that appropriate." Additionally, Hayes states that, for murder, "I say capital punishment should be a sentence available to the courts but the death penalty should not be mandatory – that's always been my position."

Constitutional monarchy
Hayes is a strong supporter of constitutional monarchy, but has voiced his opinion that the monarchy must resist the "culture of celebrity".

Common Sense Group
Hayes is the chair of the Common Sense Group, an informal group of conservative politicians and journalists who advocate for the future direction of the Conservative Party and the UK.

Following an interim report on the connections between colonialism and properties now in the care of the National Trust, including links with historic slavery, Hayes was among the signatories of a letter to The Telegraph in November 2020 from the group. The letter accused the National Trust of being "coloured by cultural Marxist dogma, colloquially known as the 'woke agenda'".

Economics
Hayes is a protectionist, rejecting "globalist free trade" and stating his belief that government should "redistribute advantage". He supports tariffs designed to protect "British jobs and British workers". Hayes has criticised the "gig economy" and believes that only "meaningful careers that contribute to societal good" can restore economic opportunities within the local communities they exist to serve. He has been a vocal critic of supermarkets, condemning their exploitation of farmers and suppliers and stating his belief that "supermarkets have decimated high streets, destroyed livelihoods and distorted the food chain".

Hayes is a vocal proponent of small and medium-sized businesses and has reiterated his belief that "cooperatives, mutuals and guilds that can reshape and reform our economic system". He warned that the Conservative Party "must not allow itself to sleepwalk towards becoming a mouthpiece for globalist corporate business".

Foreign policy
Hayes has consistently voted in favour of military interventions in Afghanistan, Iraq and Syria.

Safe standing
Hayes is in favour of safe standing at football stadiums.

LGBT issues

Hayes has consistently voted against same-sex marriage and civil partnerships. In line with his socially conservative views, he asserts marriage to be solely the lifetime union of one man and one woman.

Hayes has argued the Government should respond with "compassion" to those who "feel compelled to identify as the opposite sex" but opposed proposals to allow individuals to change their natural gender without medical consultation. He criticised "radical LGBT groups" and stated his belief that "we must reaffirm that gender has no meaning if divorced from biological facts". In an article written in a local newspaper, Hayes argued "we should celebrate the God-given differences between men and women, enjoying the special characteristics of two naturally-ordained human types".

Hayes spoke in favour of language that would block a future transgender or non-binary minister to take maternity leave in the debate on the Ministerial and other Maternity Allowances Act 2021, comparing inclusive language to George Orwell's Nineteen Eighty-Four.

Energy policy

Following his appointment as Energy Minister on 28 March 2013 Hayes vowed to put "coal back into the coalition". During his tenure, subsidies for renewables were cut, planning rules for onshore wind were tightened, and a zero-carbon homes policy was scrapped. According to research, if his policies had not been enacted, "...energy bills would have been £9.5bn lower under the October price cap and £13bn lower in January" during the 2021–2022 global energy crisis. Since 2018 Hayes has received payments of £50,000 per year working for a Lebanese-based oil company BB Energy as a strategic adviser which has drawn criticism from Transparency International UK.

During his time as Energy Minister, Hayes clashed with Liberal Democrat coalition partners when he said that there should be no further construction of onshore wind turbines, declaring "enough is enough".

Affiliations
Hayes is a member of the Countryside Alliance and of the Society for the Protection of Unborn Children (SPUC). He has served as the chairman of the All Party Group on disability and secretary of the All Party Group on brain injury.

In addition to his seat in Parliament, he holds three outside jobs which reportedly pay him £118,000 per year. The most lucrative of them is the role of strategic adviser to BB Energy, a Dubai-headquartered energy trading group.

Personal life
Hayes married Susan Hopewell in 1997; they have two sons.

Honours
Hayes was sworn as a member of the Privy Council on 15 May 2013 at Buckingham Palace.

Hayes was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2016 Prime Minister's Resignation Honours for political and public service.

He was appointed a Knight Bachelor in November 2018. This was an honour that was widely reported as bringing the awards system into disrepute; the supposition being that he had been offered and accepted the award in return for support for (or lack of opposition to) the Prime Minister's Brexit Draft Withdrawal Agreement. However, he subsequently announced his intention to vote against the proposed withdrawal agreement anyway.

References

External links

 Profile at Westminster Parliamentary Record

1958 births
Living people
Alumni of the University of Nottingham
Knights Bachelor
Commanders of the Order of the British Empire
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People educated at Colfe's School
People from South Holland (district)
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
UK MPs 2017–2019
UK MPs 2019–present
British Eurosceptics

John Hayes (British politician)


SimGolf is a video game created by Maxis in 1996. The game allows players to design their own golf courses and play them.

Gameplay
The player can design their own golf course, being able to lower and raising the terrain, and can add trees, traps, lakes and other natural hazards.

Players can play on the golf course they have designed or play the two existing courses designed by Robert Trent Jones Jr.

The mouseswing interface lets the player use their mouse to hit the ball, and leaves the driving, chipping and putting to the player. (The traditional "power bar" option is also available.)

Critical reception
The game received a score of 2 out of 5 stars from Computer Games Strategy Plus.

See also
List of golf video games
List of Maxis games

References

External links

Demo version at Internet Archive

1996 video games
Golf video games
Maxis Sim games
Video games developed in the United States
Video games scored by Jerry Martin
Windows games
Windows-only games

SimGolf


Aaron Sorkin ()  un scenarist, producător de film, dramaturg și scriitor american, care a primit Premiul Asociației Scenariștilor Americani și Premiul Oscar pentru cel mai bun scenariu adaptat pentru Rețeaua de socializare.

Note

Legături externe

Nașteri în 1961
Nașteri pe 9 iunie
Scenariști americani
Americani în viață
Actori de film americani
Actori evrei americani
Oameni din New York City
Laureați ai premiilor Emmy

Aaron Sorkin


بنماقطة أو الجلال قرية تونسية تقع في ولاية القصرين، وهي تبعد 6  عن حيدرة وعن تالة.

بها العائلات التالية
البداي- السعداوي- السعدي- المسعودي - المعيوفي.

بدأ نزوح عائلاتها إلى معتمدية حيدرة بعد خروج فطيمة منها ثم الهادي السعدي نحو حيدرة من ولاية القصرين.

المعلوم رغم قدم القرية إلا أن أصل أهلها من المدن ودول الجوار كالجزائر وليبيا وللتأكيد فإن عائلة البداي تنحدر من أصل ليبي ولنرى شجرة العائلة العريقة للتاجر المعروف صالح البداي نجده يعود لأصل العجاجنية من زاوية ليبيا وهي عائلة تسكن في زاوية ليبيا تقع بين بنقردان (تونس) وطرابلس (ليبيا)و هذا الاسم الكامل :
صالح بن البداي بن علي بن المكي بن محمد بن عبد الجبار بن قريد يعود أصله كما أسلفنا الذكر للعجاجنية من زاوية ليبيا

الهادي السعدي
الهادي بن علي المكي السعدي هو الأب الروحي لأبناء بنماقطة
كان جزءا كبيرا من راتبه يوزع على الفقراء له من الأبناء محمد الصالح الفرشيشي والعربي ومكي ويوسف السعدي
ويروى عنه غيرته الشديدة على أهله وعلى أهل بنماقطة صغيرهم وكبيرهم وكان سريع التأثر لإصابة أي أحدهم إلى حد البكاء وخاصة أقاربه: هذا هو الهادي السعدي كان رجلا فاضلا وحكيما في تصرفاته...كل من عاشره أحبه...
وحينما انتقل بسكناه إلى حيدرة...تأسف كثيرا وشوهد التأثر عليه فتُوفي ودفن بحيدرة.

بقي
بقي من أبنائها الاوفياء : عزالدين أبن أخ صالح بن البداي سعداوي.
من أبرز أبنائها الجامعي عبد القادر بن صالح بن البداي بن علي المكي سعداوي والسيد صادق بن صالح سعدي القابض ببريد جبل الجلود تونس

شجرة عائلة البداي
لنبدأ بعائلة التاجر صالح بن بداي وله من الأبناءعشرة :
خمس ذكور وثلاث إناث وقد توفيت بنتان.

ونبدأ بكبيرهم إلى أصغرهم :

1- صادق بن صالح سعدي القابض ببريد جبل الجلود تونس والمتزوج من فتحية بنت شريف سعدي وهو معروف جيدا بمدينة جريصة -الكاف ولهما من الأبناء أربع وأذكر من أبنائهما الطالب النجيب حسام والذي يواصل دراسته الجامعية بباجة كذلك أسمى - أماني ومنال
2- زهوة بنت صالح سعدي المسؤولة بشركة سوجيمو جبل الجلود تونس والمتزوجة بالسيد العربي التوزري ولهما اثنان من الأبناء وأذكر منها التلميذ النجيب شوقي وكذلك انتصار.
3- محمد ميزوني بن صالح سعداوي المسؤول بشرطة المرور بتونس العاصمة والمعروف بخدماته الإنسانية والمتزوج من هدى فرحات أصيلة شنني قابس ولهما من الأبناء ثلاث : نضال - سوار وتسنيم.
4- عبد القادر بن صالح سعداوي الجامعي والذي يشتغل بالمملكة العربية السعودية والمتزوج بسعيدة بنمسعود ولهما من الأبناء اثنين خالد وياسين.
5- أحمد بن صالح سعداوي المتزوج في صائفة 2008 وله الابن يوسف.
6- زهرة بنت صالح سعداوي المتزوجة في صائفة 2008 من السيد محمد علي وهو يشتغل بفرنسا.
7- طاهر بن صالح سعداوي والذي يحاول صالح بن بداي تزويجه من بنماقطة وهو يأبى متسببا بتكوين نفسه بعد أن اشترى أرضا برادس الشاطئ.
8- ليلى بنت صالح سعدي المتزوجة من السيد الطيب حسان في صائفة 2007 ولها التلميذ المستقبلي طه حسان.

علما أن صالح بن بداي قد تزوج بزعرة مسعودي وأنجبت له بنتا لكنها توفيت.
وخطب منانة معيوفي لكن أمه حفصية تنهدت يوما فلما سألها أخبرته أنها لا تريدها فاستجاب لها فورا وكانت مباركة بنت الأخضر قنزوعي تركب الحمار في حيدرة حينما كان صالح بن بداي تاجرا بها فسأل أمه عنها فقالت حفصية دون تردد : تزوجها فإنها سعداوية. وهكذا تزوجها وبعد سنة طلقها ليكتشف أن المدعو الجمعي القنزوعي يريد خطبتها، أسرع صالح بن بداي وأولم ليعيدها وقابل الجمعي ليدعوه للعشاء فقال عرفت علاش أعادوها له.

أما العائلة الثانية فهي :
عائلة العيد بن بداي ومن أبنائه الحبيب بن العيد السعدي وكذلك محمود والشاذلي ولطفي.

أما العائلة الثالثة فهي :
عائلة محمد بن البداي ومن أبنائه النوري وناجي شهر العوشاري وعزالدين

أما العائلة الرابعة فهي :
عائلة بوشدادة بن البداي ومن أبنائه لامين ومعز شهر الكاهي.
علما أن بوشدادة قد تزوج بزعرة بنت خذيري المعيوفي وأنجبت له بنتين منية وهندة.

تاريخ صالح بن البداي
صالح بن البداي بن علي بن المكي بن محمد بن عبد الجبار بن قريد يعود أصله كما أسلفنا الذكر للعجاجنية من زاوية ليبيا وهو مناظل كبير ضد الاستعمار الفرنسي.
كان صالح بن بداي تاجر بين بنماقطة – حيدرة - القلعة الجرداء قديما القلعة الخصباء حاليا – تونس – مناطق تجارية بالجزائر كتبسة وعين البيضاء والكويف وغيرها.
كان يساعد المجاهدين بالمال والأكل وكان يوصل لهم الأسلحة وقد قبض عليه وكاد يحكم عليه بالإعدام ونجا بأعجوبة.
أطلق عليه ألبناني وهو تونسي يتعاون مع الفرنسيين النار على رئسه ومن ألطاف الله قد أخطأته الرصاصة بملليمترات قليلة حتى أن شعره قد حرق وله شهود كالبداي أو الشافعي أخوه من ألأب.
وحينما إستقلت الجزائر، عرض الدراجي المسؤول عن الثوار بتبسة الجزائرية على المناظل صالح بن البداي سعدي الانضمام إلى الجيش الوطني الجزائري برتبة ملازم غير أنه إعتذر نظرا لمسؤولياته في التجارة ( لديه مقهى ومحل تجارة كان يتستخدمهما كمخازن للاسلحة والذخيرة للثوار) والفلاحة حيث يمتلك أكثر من 200 رأس غنم والابقار والخيل والاحمرة وبغلين يستخدمهما لنقل المصابين من الثوار وكان بيته في بنماقطة أرض الفلاحة بمثابة محل تمريض وإقامة للثوار الجزائريين المصابين لقضاء فترة النقاهة والالتحاق بالثوار في الحدود التونسية الجزائرية. وتؤكد زوجته مباركة بنت الأخضر السعداوي القنزوعي انها كانت تطهي الاكل وتعد القهوة للثوار وفيهم من أقام أكثر من شهر وهو مصاب بسلاح المستعمر الفرنسي. وكانت إقامتهم سرية عن الجميع.

اشتغل بمينة في الحدود الجزائرية ثم بمينة القلعة الخصباء وله قصص بطولية كثيرة.
ثم التحق بتونس بعد أن ترك خيرا كثيرا لإخوته واشتغل بمعمل الخمر وتركه خوفا من الآخرة فاستجاب له الله بأن دخل إلى ميناء رادس حتى أن أحدهم قال هذا الفرشيشي الساكت يا ويحكم منه.
وفعلا بعد فترة وجيزة صار مديرا لحراس البواخر بميناء رادس وتونس وحلق الوادي.

صالح بن البداي والاستعمار الفرنسي
تاريخ حافل بالبطولات فيكفيه فخرا أنه من ألامثلة التي قام بها أنه تسلل لبوابه الديوانة الفرنسية وفتحها ليدخل المجاهدين وغيرها من القصص كل واحدة تؤدي به إلى رصاص الإعدام. وقل لن يصيبنا الا ما كتب الله لنا.
أكيد أنه كما للجنوب وقفصة الدغباجي والجربوعي فإن  للقصرين وللفراشيش : صالح بن البداي.

أماكن مأهولة في ولاية القصرين
قرى تونس
بنماقطة

بنماقطة


Akio Yoshida (født 3. december 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akio Yoshida


Topçalı, Onikişubat - Kahramanmaraş ili Onikişubat ilçesine bağlı mahalle
 Topçalı, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Topçalı, Karadeniz Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Topçalı


281445 Scotthowe este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
281445 Scotthowe este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wrightwood de James Whitney Young. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 281001-282000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

281445 Scotthowe


Aybar, Gösterişli, heybetli, görkemli anlamlarına gelen bir erkek ismidir (TDK sözlüğü).

Aybar ayrıca şu anlamlara gelebilir:

 Mehmet Ali Aybar
 Raif Aybar, Türk siyasetçi
 Aybar Ertepınar

Türkçe soyadları

Aybar


Zihni Paşa Camii ya da Erenköy İstasyon Camii, Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid'in Ticaret ve Ziraat Nazırı Mustafa Zihni Paşa tarafından Erenköy'de (1900-1904) yaptırılmış. İç yazıları Hattat Sami Efendi tarafından yazılmıştır. Mimarı Vedat Tek'tir.

Vedat Tek'in eserleri
Birinci Ulusal Mimarlık Akımı
Kadıköy'deki camiler
1904'te tamamlanan yapılar
İstanbul'daki Osmanlı camileri
1900'lerde tamamlanan camiler

Zihni Paşa Camii


Centrala nucleară de la Kozlodui este o centrală nucleară din Bulgaria situată la 120 km nord de Sofia și la 5 km est de Kozlodui, un oraș din apropierea graniței cu România pe Dunăre. Este unica centrală nucleară a țării și cea mai mare din regiune. Construcția primului reactor a început la 6 aprilie 1970.

În prezent centrala operează doua reactoare cu apă sub presiune cu o capacitate totală de 2000 MW. Acești reactori (nr. 5 și 6), date în exploatare în 1987 și respectiv 1991, sunt de tip VVER-1000. Până în 2017 reactorul 5 va fi modernizat pentru a atinge o capacitate de 1100 MW, modificare care este parte a unui program de prelungire a termenului de exploatare cu 30 de ani. Un al șaptelea reactor de 1000 MW ar putea fi instalat folosind părți din reactorul produs pentru proiectul Belene, care a fost anulat și pentru care Bulgaria deja a plătit 600 mln de euro.

Reactorii mai vechi și mai mici nr. 1-4 au fost dezactivați toți până în 2007.

Centrala Nucleară de la Kozlodui este deținută de compania de stat Bulgarian Energy Holding EAD.

Reactori

Caracteristicile reactorilor nucleari de la Kozlodui:

Oprirea unităților 1-4

Centrala Nucleară de la Kozlodui opera anterior patru reactori mai vechi de tipul VVER-440/230, dar în urma unui acord semnat între Comisia Europeană și guvernul bulgar reactorii 1 și 2 au fost scoase din funcțiune la începutul anului 2004. Un raport din 1995 (nepublicat) întocmit de Departamentul pentru Energie al Statelor Unite ar fi enumerat cele două unități într-un "top 10 cele mai periculoși reactori din lume". La 10 octombrie 2010 licențele pentru cei doi reactori opriți au fost transferate la DP RAO, compania de stat bulgară pentru deșeurile radioactive, ceea ce a dat oficial startul lucrărilor de dezafectare.

Pe parcursul anilor 1990 și la începutul anilor 2000 reactorii 3 și 4 (care aveau licența să opereze până în 2011 și respectiv 2013) au fost supuși unor îmbunătățiri substanțiale în materie de siguranță și după niște inspecții riguroase au primit avize pozitive din partea Agenției Internaționale pentru Energie Atomică (în 2002) și a Asociației Mondiale a Operatorilor Nucleari (în 2003). Concluzia acestora era "că nu există motive tehnice pentru oprirea înainte de termen a reactoarelor 3 și 4". Cu ajutorul acestor aprecieri guvernul bulgar spera să convingă Comisia Europeană să permită amânarea închiderii reactoarelor, care trebuia să fie realizată înainte de aderarea Bulgariei la Uniunea Europeană. Din punct de vedere legal și politic, însă, aceasta nu a fost fezabil. Reactoarele 3 și 4 au fost oprite în ultimele ore ale anului 2006, cu puțin timp înainte de aderarea țării la UE.

În 2001 și 2002, 82 de tone de combustibil nuclear uzat a fost trimis la depozitul geologic de mare adâncime de la Jeleznogorsk, ținutul Krasnoiarsk. Conducerea centralei nucleare și-a anunțat în 2008 intenția de a folosi butoaie de tip COSTOR în acest scop.

Înainte de închiderea reactorilor 3 și 4 Centrala Nucleară de la Kozlodui asigura 44% din producția totală de electricitate a Bulgariei; conform datelor din martie 2006, țara exporta aproximativ 14% din producția sa de electricitate.

Presiuni pentru reactivare

Pe fonul disputei dintre Ucraina și Rusia în legătură cu livrarea gazelor, președintele bulgar a propus în ianuarie 2009 repornirea reactorului nr. 3, astfel încât să acopere deficitul de energie electrică ivit în regiune. În condițiile Tratatului de Aderare la Uniunea Europeană este stipulat că în primii trei Bulgaria putea solicita o derogare temporară de la angajamentele sale în caz de probleme economice serioase.

Extindere

Guvernul bulgar a decis să inițieze construcția unui nou reactor la Kozlodui după ce a renunțat în martie 2012 la ceea ce trebuia să devină a doua centrală nucleară a țării, la Belene. Astfel s-a decis ca reactorul de 1000 MWe deja produs de compania de stat rusă Atomstroyexport pentru Centrala Nucleară de la Belene să fie instalat la Kozlodui.

În octombrie 2013 Ministerul Mediului și Apelor a aprobat raportul de evaluare a impactului unității nr. 7 asupra mediului, dând astfel undă verde proiectului. O lună mai târziu s-a anunțat că dacă Consiliul de Miniștri îi oferă o aprobare definitivă, construcția reactorului ar putea începe în 2019. Compania de stat Bulgarian Energy Holding propune instalarea unei centrale AP1000 de la Westinghouse și negocierile dintre cele două companii deja au început.

Agenția Mediului din Austria a pregătit în 2013 un raport cu privire la Evaluarea Impactului asupra Mediului (EIM) elaborat de ministerul bulgar. Acesta a analizat dacă Raportul EIM permite tragerea unor concluzii serioase asupra unui potențial impact transfrontalier asupra Austriei. Raportul consideră bine întemeiată concluzia bulgarilor că Centrala Nucleară de la Kozlodui este protejată împotriva inundațiilor și că riscul seismic este scăzut (dar semnalează că este necesară reînnoirea studiului asupra riscului seismic deoarece acesta a fost făcut cu 20 de ani în urmă). În același timp au scos în evidență unele concluzii nefondate și greșeli ale raportului EIM bulgar, printre care:

 neajunsuri în analizele de siguranță a reactorilor, inclusiv neglijarea lecțiilor învățate din accidentul de la Fukushima și a utilizării conceptului eliminării practice (pag. 60-61)
 lacune grave în evaluarea impactului evenimentelor externe provocate de om, de exemplu accidente, scurgeri (pag 72-73)
 contrar prevederilor Agenției Internaționale pentru Energie Atomică, raportul EIM nu conține considerații despre formarea undelor de șoc și a impactului lor potențial asupra clădirilor unităților nucleare în cazul unor explozii din afara perimetrului centralei (pag. 73)
 nu există un fundament tehnic inteligibil pentru evaluarea accidentelor cauzate de greșelile de proiect (pag. 84)
 pentru aprecierea impactului transfrontalier asupra Austriei s-au folosit doar trei seturi (scenarii) tipice de condiții meteorologice, fără a aborda posibilitatea condițiilor meteo extreme (pag. 20)

Galerie

Referințe

External links

Kozloduy Nuclear Power Plant homepage
Bulgaria's Nuclear Regulatory Agency

Centrale nuclearo-electrice
Economia Bulgariei
Fisiune nucleară
Tehnologie nucleară

Centrala nucleară de la Kozlodui


Orhon Murat Arıburnu Ödülleri ya da kısaca Arıburnu Ödülleri, sinemacı ve şair Orhon Murat Arıburnu adına şair ve eleştirmen Cihan Oğuz ile şair Hüseyin Alemdar'ın kişisel katkılarıyla 1990'dan itibaren 2005 yılına kadar verilen sonrasında maddi nedenlerle kesintiye uğrayan sinema ve şiir ödülleridir.

Şair ve sinemacılardan oluşan bir gruba yöneltilen anket sonucu yılın en iyileri belirlenmekte ve ödülleri verilmektedir.

Sinema ödülleri

Şiir ödülleri

Türkiye'de verilen şiir ödülleri
Türkiye'de verilen edebiyat ödülleri
Türkiye'de verilen sinema ödülleri

Orhon Murat Arıburnu Ödülleri


Aurora Picornell Femenies, née à Palma de Majorque le  et morte le  à Porreres, aux Baléares, est une femme politique communiste, féministe et syndicaliste espagnole assassinée par les nationalistes avec ses camarades, les fusillées du groupe Roges des Molinar (en français : les « Rouges du Molinar »).

Elle est surnommée La Pasionària de Mallorca.

Biographie
Aurora Picornell est issue d'une famille communiste vivant au Molinar, un quartier populaire situé près des plages du nord-est de Palma, sur l'île de Majorque, aux Baléares.

Couturière de profession, syndicaliste et féministe, elle participe en 1931 à la création du Syndicat des Couturières, dont elle est vice-présidente. Elle s'engage aux Jeunesses communistes, puis adhère au parti communiste espagnol dont elle devient l'une des dirigeantes aux Baléares sous la Deuxième République. Elle est également membre de la Ligue Laïque. Elle anime les réseaux militants de Majorque, d'Ibiza et de Minorque.

En 1932, elle épouse Heriberto Quiñones, membre de l'Internationale communiste à Valence qui sera, plus tard, également exécuté par les franquistes.

Le couple a une fille, nommée Octubrina.

En 1934, Aurora Picornell contribue au développement dans les îles Baléares du mouvement du Secours rouge international.

En 1936, le Front populaire gagne les élections. Aurora Picornell est responsable du journal Nuestra Palabra et milite pour les droits des femmes au travail. Le 8 mars, à l'occasion de la Journée internationale de la Femme, elle organise dans son île un meeting consacré à la Journée de la Femme travailleuse, présidé uniquement par des femmes. L'événement réunit des milliers de personnes à la Maison du Peuple de Palma.

Guerre d'Espagne et fusillade des Roges des Molinar
Lorsqu'éclate la guerre d'Espagne peu après, l'île tombe aux mains des fascistes, aidés par les Italiens, après la bataille de Majorque. La répression franquiste s'abat sur la population.

Aurora Picornell est arrêtée. Elle est incarcérée à la prison provinciale, puis à la prison pour femmes de Majorque.

Le 5 janvier 1937, veille de l'Épiphanie, les phalangistes la conduisent au couvent de Montuïri et la torturent.

Elle est fusillée dans la ville de Porreres, près de Manacor, le même soir, avec ses camarades du groupe Roges des Molinar :  Catalina Flaquer et ses deux filles, Antònia et Maria, ainsi que leur camarade Belarmina González Rodríguez.

La dictature qui se met en place dans le pays, avec l'arrivée au pouvoir de Franco en 1939, fait sombrer le destin et l'assassinat de « La Pasionaria de Majorque » dans l'oubli.

En octobre 2022, son corps est identifié parmi des restes exhumés de fosses communes entre novembre et décembre 2021, dans la tombe 3 du cimetière Son Coletes à Manacor.

Postérité

 Un buste d'Aurora Picornell, œuvre de la sculptrice Margalida Fonollà, est inauguré en 2019 au cœur du quartier du Molinar.
 Un collège porte son nom à Palma de Majorque.
 Sa vie fait l'objet d'une bande dessinée de Nina Parrón et de Beatriz Colom , de plusieurs livres et de publications.
 Le destin tragique des fusillées du groupe des Rouges du Molinar est aujourd'hui commémoré à Majorque.

Voir aussi
 Fusillées de Roges des Molinar

Bibliographie

Références

Liens externes

Femme politique espagnole
Communiste espagnol
Personnalité politique espagnole du XXe siècle
Féministe espagnole
Victime de la guerre d'Espagne
Personne fusillée en Espagne
Naissance en octobre 1912
Décès en janvier 1937
Mort fusillé par les nationalistes espagnols
Syndicaliste espagnol
Femme dans la guerre d'Espagne
Décès à Porreres
Personnalité inhumée dans une fosse commune en Espagne
Antifasciste espagnol
Torture en Espagne
Décès à 24 ans
Syndicaliste espagnole
Antifranquiste espagnol
Femme syndicaliste
Massacre ou atrocité de la guerre d'Espagne

Aurora Picornell


Francisco Antonio Puga Rodríguez (Santiago de Chile, 1 de agosto de 1920-La Serena, 12 de noviembre de 1998) era un periodista e historiador chileno, director del periódico serenense El Día desde 1959 y propietario del mismo desde 1970 hasta su muerte.

En 1943 se casó con Victoria Vergara, con quien tuvo cinco hijos: Bernardita, Francisco, María Victoria, Ricardo y Andrés. De ellos tuvieron 14 nietos y 21 bisnietos. Victoria Vergara falleció el 29 de agosto de 2011.

Trayectoria en medios de comunicación
El 1 de agosto de 1959 la Sociedad de Publicaciones El Tarapacá lo nombró director de los diarios El Día de La Serena, El Amigo del País de Copiapó y El Noticiero Huasquino de Vallenar. En el caso de El Amigo del País, Puga compró el periódico a la Sociedad en 1960, y al año siguiente lo renombró como La Prensa, continuando su publicación hasta 1970, año en que fundó el diario Atacama.

En 1970, el Arzobispado de La Serena traspasó la propiedad de El Día a Antonio Puga. Dos años después fundó la Sociedad Editorial del Norte, empresa relacionada con la producción del periódico y la impresión de diversos formatos editoriales. En 1982 decide vender el diario Atacama a Samuel Salgado y en esa misma época adquiere imprentas offset para mejorar la calidad de los ejemplares de El Día. En los años siguientes continuó integrando mejoras y nuevas tecnologías al proceso productivo del diario.

Antonio Puga Rodríguez falleció en La Serena el 12 de noviembre de 1998. Su cuerpo fue sepultado en el Cementerio La Foresta de la ciudad en la que vivió por más de 40 años. Tras su muerte, la dirección de El Día fue asumida hasta 2002 por Sergio Barraza Lazo, mientras que la administración del periódico fue asumida por los hijos de Antonio Puga. En 2002 su hijo Francisco se hizo cargo de la dirección, mientras que Ricardo se convirtió en gerente general.

Referencias

Periodistas de Chile
Historiadores de Chile
Nacidos en Santiago de Chile
Fallecidos en La Serena

Antonio Puga Rodríguez


Die 82. French Open 1983 waren ein Tennis-Sandplatzturnier der Klasse Grand Slam, das von der ITF veranstaltet wurde. Es fand vom 23. Mai bis 5. Juni 1983 in Roland Garros, Paris, Frankreich statt.

Titelverteidiger im Einzel waren Mats Wilander bei den Herren sowie Martina Navratilova bei den Damen. Im Herrendoppel waren Sherwood Stewart und Ferdi Taygan, im Damendoppel Martina Navrátilová und Anne Smith und im Mixed Wendy Turnbull und John Lloyd die Titelverteidiger.

Herreneinzel

 Setzliste

Dameneinzel

 Setzliste

Herrendoppel

 Setzliste

Damendoppel

 Setzliste

Mixed

 Setzliste

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz

French Open 1983


Subulina es un género de pequeños caracoles tropicales terrestre que respiran aire, de la familia Subulinidae o Achatinidae, según otros taxónomos.

Subulina es el género tipo de la familia Subulinidae.

Especies
El género Subulina incluye las siguientes especies:
 Subulina angustior
 Subulina mamillata
 Subulina manampetsaensis
 Subulina nevilli
 Subulina normalis
 Subulina octogona
 Subulina octona (Bruguière, 1798)
 Subulina quayaquilensis
 Subulina striatella (Rang, 1831)
 Subulina sylvaticus
 Subulina usambarica K. Pfeiffer

Véase también
 Anexo:Moluscos del Municipio El Hatillo

Referencias

Enlaces externos

 Integrated Taxonomic Information System (ITIS): Subulinidae Beck, 1837. Taxonomic serial No.: 76974

Subulinidae

Subulina


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Nitrianska Streda enthält die neun nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Nitrianska Streda im Okres Topoľčany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Nitrianska Streda


Das Walter P. Chrysler Museum war ein Automuseum in Auburn Hills (Michigan), nördlich von Detroit. Es bestand von 1999 bis 2012 und behandelte die Unternehmensgeschichte des Automobilherstellers Chrysler und der Marken Jeep, Dodge, AMC und des Zulieferers Mopar. Neben der Dauerausstellung gab es thematische Ausstellungen zum Thema Mobilität.

Geschichte
1996 wurde das Grundstück vom Werksgelände abgetrennt und für eine museale Nutzung vorbereitet. Am 5. Oktober 1999 wurde das von Giffels Associates entworfene Gebäude eröffnet. 2008 wurden der Betrieb und die Sammlung in die gemeinnützige Walter P. Chrysler Museum Foundation überführt.

Das Museum war Ende 2012 wegen zu geringer Besucherzahlen geschlossen worden. 2016 wurde es an zahlreichen Wochenenden erneut für Besucher geöffnet. Am 31. Dezember 2016 wurde das Museum endgültig geschlossen. Die rund 65 Fahrzeuge sollen an verschiedenen FCA-Standorten ausgestellt werden. Die Räumlichkeiten sollen anschließend als Büros genutzt werden.

Exponate

Weblinks

Einzelnachweise

Chrysler
Automuseum in den Vereinigten Staaten
Organisation (Auburn Hills, Michigan)
Verkehrsmuseum in Michigan
Gegründet 1999
Aufgelöst 2012
Ehemaliges Museum in den Vereinigten Staaten
Museum in Nordamerika

Walter P. Chrysler Museum


රෝස යනු බහු වාර්ෂික පුෂ්ප හටගන්නා ශාකයකි .ජීනස්  රෝස යනු එහි උද්භිද නම වන  අතර එය රෝසසි( Rosaceae) පවුලට අයත් වෙයි.එය පඳුරු ලෙසට වර්ධනය වන ශාකයකි .තියුණු කටු වලින් සමන්විත වන ඉහල යන කුඩා කඳකින් සමන්විත ශාක විශේෂයකි. රෝස පුෂ්පය විවිධාකාරයෙන් විවිධ වර්ණයන්ගෙන් සමන්විතය. එහි වර්ණය රතු,කහ,සුදු වර්ණ පරාසයක පැතිර පවතී. බොහෝ වර්ගයන් හෝ කුලයන් ආසියාවට ආවේනික වන අතර , කුඩා ප්‍රමාණයක්  යුරෝපයටත් , උතුරු ඇමෙරිකාවටත්  සහ  අප්‍රිකාවටත්  ආවේනික වේ.නමුත්   දැනට ඉතා බහුල ලෙස ජනප්‍රිය වී ඇත්තේ  දෙමුහුන්(hybrids) වර්ගයන්ය.ඒවා ඉතාමත් සුන්දර සහ මනරම් සුවඳකින් සමන්විතය .බොහෝ සමාජයන් ගේ ඉතාමත් ඉහල සංස්කෘතික බැඳීමක් මෙම රෝස මල් සමග ඇති බව පෙනේ .වර්ධනයේදී තරමක් කුඩා ප්රතමානයන්ගේ සිට මීටර්  7 ක් උසට උවද වැඩෙන ශාකයකි.  විවිධ රෝස විශේෂ  පහසුවෙන් දෙමුහුන් කල හැකි අතර  , මෙය  උයන්  රෝස මල්  පුළුල් ලෙස සංවර්ධනයට  භාවිතා කර ඇත

රෝස යන වචනය බිඳී එන්නේ ප්‍රංශ  බසින් එන ලතින් බසට සම්බන්ඳ "රෝස" වන අතර , එයද ග්‍රීක  බසින් එන  "ρόδον rhódon (Aeolic βρόδονwródon)," සහ ඉපැරණි පර්සියානු බසින්ද බිඳී එන "Avestan varəδa, Sogdian ward, Parthian wâr".

උද්භිදවිද්‍යාව

ශාක පත්‍ර  නටුවේ කඳ මත හටගනියි. බොහෝ වර්ගයන්ගේ මෙම ශාක පත්‍ර සෙ.මි. 5 සිට 15  (අඟල් 2.0  සිට 5.9 දක්වා) දිගක් ගනියි.
පිහාටු වැනි පත්‍ර 5 – 9,ශාක උප පත්‍රිකා ,
පත්‍රිකාවල සමාන්‍යයෙන්     දැති සහිත  අග්‍රස්ථ  දාරයකින් සහ  යටිපසින් නිතරම කුඩා තුඩු    වලින් ද  යුක්ත වෙයි.බොහෝ රෝස වර්ග , විශේෂයෙන් දකුණු ආසියානු වර්ග පතනශීලි වන අතර , කුඩා ප්‍රමාණයක්  සදාහරිත හෝ එයට  ආසන්න වේ.

රෝසා ස්ර්සියා  (Rosa sericea)හැර අනෙකුත් වර්ගයන්ගේ පුෂ්ප වල පෙති පහක් ඇත ඒවායෙහි ඇත්තේ හතරකි . සෑම පෙත්තක්ම  පෙති  දෙකකට බෙදෙන අතර සාමාන්‍යයෙන් සුදු හෝ  රෝස පැහැයක් ගනී .නමුත් සමහර රෝස විශේෂ කහ හෝ රතු පැහැයක් ගනී.සෑම රෝස පත්‍රයකම   පහලින් මණිපත්‍ර පහකි , එහෙත් රෝසා ස්ර්සියා හි ඒවා හතරකි .මේවා ඉහලින් බැලු විට එමෙන්ම කොළ පැහැති ස්ථාන ලෙසට හොඳින් ,රවුම් පෙති අතරෙන්  දර්ශනය වෙයි . ඉතා අනර්ඝ ඩිම්බකොෂයන් තිබෙන අතර ඒවා පසුව චර්මලයන් ලෙසින් වර්දනය වෙයි . රෝස ස්වභාවිකව කෘමි පරාගණ ශාකයකි.

රෝස ශාකයේ  ඵලය  දම් ගෙඩි වැනි ඵලයක් වශයෙන් නම් කෙරයි . බොහෝ ගෘහ උද්‍යාන      වගාකරුවන් මෙම ඵලය  නිෂ්පාදනය නොකරයි.තවද පෙති සියල්ල එකිනෙකට ඉතාමත් තදින් බැඳී ඇති නිසා පරාඝනය ඉතා අපහසුවෙන් සිදුවෙයි . බොහෝ රෝස ඵලයන්  රතු පැහැ ගනී.
නමුත්  රෝසා පිම්පිනේලිෆොලියා  විශේෂයේ ඵලය තද රෝස  හෝ කළු පැහැයක් ගනී . සෑම ඵලයකම පිටතින් මාන්ශලයක් සහිත වනු ඇත .එය තුල බීජ 5 – 160පමණ  පහසුවෙන් නොනැමෙන කේශයන් ගොන්නක අනුපුරකයක් ලෙසට ඔබ්බවා( තාක්ෂණිකව නම් කෙරෙන චර්මලය යනු එක බිජුවක් ඇති වියලි ඵලයකි ) තිබේ. වෙනත් ඕනම ශාකමය විටමින් සී  ඇති ඵලයන් අතර සමහර වර්ගයන්ගේ රෝස ඵලය, විශේෂයෙන් ඩෝග්-රෝස  ( රෝසා කානියා) සහ රුගෝසා   රෝස වල ( රෝසා රුගෝසා   )බහුල ලෙසින් විටමින් සී ඇත. මෙම ඵලයන් පලතුරු භක්ෂක  කුඩා පක්ෂි    විශේෂ ආහාරයට ගනී . ඔවුන් ශාකයේ බීජ බිම හෙලීමෙන් ප්‍රචාරණය සිදුවෙයි.

රෝස ගසෙහි දඬු මත හමුවන  තියුණු දේ රෝස කණ්ටක ලෙසට හැඳින්වෙයි . නටුවෙහි බාහිරව  වර්ධනයවූ කොටස්ය.(දෙහි කුලයේ ශාක වල කඳේ ගැටිති වල වර්ධනයන්ය ඒවාට ගැටිති සහ අන්තර් ගැටිති තිබෙයි ) නුමුත් සමහර විශේෂයන්ගේ
රෝස කොකු විලසින් තිබීම  , වර්ධනයේදී වෙනත් ශාක සමඟින් බැඳී හෝ ඇමිනී ඉහලට යාමට උපකාර වෙයි. රෝසා පිම්පිනේලිෆොලියා සහ රෝසා රුගොෂා විශේෂයන්ගේ ඇති කණ්ටක හෙවත් තුන්ඩ  පහුරක් සේ ගොනු වීඇත මෙය ශාකයේ ආරක්ෂාවට එනම්  සතුන්ගේ උලා කෑම මගින් ආරක්ෂාවට හොඳ  අවියකි. ඒමෙන්ම මුහුදු ඛාදණ වලින් ආරක්ෂාවට  ඇති අනුවර්තනයක් ලෙසත් ප්‍රයෝජනවත්  වෙයි (මෙම දෙවර්ගයම ස්වභාවිකවම වැවෙන්නේ මුහුදු වෙරල ආශ්‍රිතව  ය  ) කණ්ටක හෙවත් කටු තිබුනත් මුවන් නිතරම රෝස උලාකයි . ඉතාමත් සුළු රෝස විශේෂ වල  මෙම තුන්ඩ හෙවත් කටු අවශිෂ්ඨ අවයව ලෙසත් පවතියි.

විශේෂ
ජීන්ස් රෝස උප කොටස් 4කට බෙදිය හැක.
 හල්තේමියා (Hulthemia)-පත්‍ර හෝ උප පත්‍ර නොමැති රෝස විශේෂයකි
 හෙස්පර්හොඩස්(Hesperrhodos)
 ප්ලේටෙර්හොඩන් (Platyrhodon)
 රෝසා (Rosa)
 මෙම ජීන්ස් රෝස උප  උප කොටස් 11කට බෙදිය හැක.
 බැන්ක්සියනේ(Banksianae)
 බ්‍රක්ටියේට් (Bracteatae)
 කැනිනියා (Caninae)
 කැරෝලිනා (Carolinae)
 චිනෙන්සිස් (Chinensis)
 ගැලිකනියා (Gallicanae)
 ජිම්නොකපියා (Gymnocarpae)
 ලෙවිගේට් (Laevigatae)
 පිම්පිනැලිෆොනියා(Pimpinellifoliae )
 රෝසා(Rosa)
 සින්ස්ටිලියා (Synstylae)

ප්‍රයෝජන
රෝස ශාක විසිතුරු  පැළ ලෙස එළි මහන් උද්‍යාන වල සේම නිවාස ඇතුලතද අලංකරණයට වගා කරයි. එසේම රෝස සුවඳ විලවුන් නිපදවීමට සහ මල් පොකුරු සෑදීමටද යොදා ගනී.සුළු වශයෙන් ඖෂධ ලෙසද භාවිතා කරයි.

විසිතුරු පැල ලෙස
විසිතුරු රෝස වලින්  බොහොමයක් දෙමුහුම් රෝස  වේ .රෝස පත්‍ර සහ රෝස නටුවද අලංකාරයක් ගෙන දෙයි.එසේම  විවිධ වර්ණයෙන් යුතු රෝස පුෂ්ප තිබෙන බැවින් මෙම ශාකය විසිතුරු පැළ ලෙස යොදා ගත හැක.

කැපූ මල් ලෙස

කැපූ රෝස මල් සඳහා  දේශීය හා වාණිජ යන දෙආකාරයෙන්ම  ජනප්‍රියත්වයක් ලැබී ඇත . සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන් අස්වැන්න නෙලා ගත් පසු  කැපූ මල්  විකීණීම  සඳහා  ශීතකරනයෙහි ගබඩා කර ගනී.

උෂ්ණත්වය අධික දේශගුණයන් හිදී  කපූ  මල් වීදුරු ගෘහයන් තුල වග කරනු ලබන අතර,උණුසුම් රටවල මල් කාලගුණ හානි නොවීමට සහ , රෝග පළිබෝධ පාලනය ඵලදායීව  සිදු කිරීමට ආවරණ යටතේ වගා කළ හැක. සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් ඇතැම් නිවර්තන කලාපීය රටවල වගා කරන අතර, කපූ මල් ලොව පුරා රටවල වෙළෙඳපොළ වෙත ගුවන් මගින් ප්‍රවාහනය කරනු ලබයි.

සමහර රෝස මල් යම් ආකාරයකට  කෘතීමව සායම් යොදා වර්ණ ගන්වයි.

සුවඳ  විලවුන් ලෙස
රෝස සුවඳ විලවුන් රෝස තෙල් ආශ්‍රයෙන් නිපදවන අතර,රෝස තෙල් ලබා ගැනීමට රෝස පෙති තලා වාෂ්පීකරණය සිදු කල යුතුය.ඒ  ආශ්‍රිත නිෂ්පාදනයක් වන රෝස වතුර ආහාර පිසීම, රූපලාවන්‍ය ද්‍රව්‍ය , වෛද්‍ය විද්‍යාව හා ආගමික චාරිත්‍ර සඳහා භාවිතා කරයි.මෙම නිෂ්පාදන තාක්ෂණය පර්සියාවේ සම්භවය සහ අනතුරුව වඩාත් මෑතකදී නැගෙනහිර යුරෝපය තුලට අරාබිය සහ ඉන්දියාව හරහා පැතිරුණු අතර  බල්ගේරියාව, ඉරානය හා ජර්මනිය, දම්සක්  රෝස මල් (රෝසා × damascena 'Trigintipetala') භාවිතා කරයි. ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල් වලද  රෝසා × centifolia භාවිතා කරයි.

ආහාර පාන ලෙස
රෝස ඵලයෙහි ඇති විටමින් C අන්තර්ගතය භාවිතා කරමින් ජෑම්, ජෙලි, මාර්මලෙඩ්, සහ සුප් සහ තේ සාදනු  ලබයි. තවද රෝස ඵලය තෙරපීමෙන් සහ පෙරීමෙන් රෝස සිරප් සාදා  ගනු ලබයි. එසේම රෝස ඵලය භාවිතා කර රෝස බීජ තෙල් සආදා ගනු ලබන අතර එමගින් සම සඳහා නිෂ්පාදන සහ තවත් මේකප් නිෂ්පාදනද සාදා ගනු ලබයි.

රෝස ජලය ඉතා රසයක් ඇති කරන අතර පර්සියානු සහ මැදපෙරදිග ආහාර සඳහා දැඩි ලෙස භාවිතා කරයි.

සමහර අවස්ථාවන්හිදී තේ රසය වැඩි කර ගැනීම සඳහා රෝස පෙති හෝ රෝස පොහොට්ටු භාවිතා කරනු ලබන අතර වෙනත් ඖෂධ පැළෑටි සම මිශ්‍ර කිරීමෙන් ඖෂධීය තේ  පානයක් සාදා ගත හැක.

ප්‍රංශයේ ඉතා විශාල ලෙස රෝස සිරප් භාවිතා කරනු ලබන අතර එය රෝස පෙති මගින් සාදා ගනියි.ඇමරිකාව මෙම ප්‍රංශ රෝස සිරප් භාවිතා කරමින් කැවිලි වර්ග සහ මාස්මෙලෝස් සාදා ගනියි.

රෝස මල් ආහාර ලෙස ද,ආහාර සඳහා සුවඳ එකතු කිරීමට රසකාරක ලෙසද  භාවිතා කරයි.

එංගලන්තයෙහි   "රෝස ක්‍රීම්" නැමැති  රස කැවිලි සාදන්නන් විශාල වශයෙන්  සිටියි.

ඖෂධයක් ලෙස
R. canina රෝස විශේෂයෙහි රෝස ඵලය භාවිතයෙන් විටමින් C සුළු ප්‍රමාණයක් නිෂ්පාදනය කර ගත හැක.විශාල රෝස ප්‍රමාණයක් අත්  බෙහෙත් ලෙස භාවිතා කරනු ලබයි.රෝසා කෙනෙන්සිස් විශේෂය චීන සම්ප්‍රදායික බෙහෙතක් වශයෙන් භාවිතා කරයි.අනෙක් රෝස විශේෂ අමාෂා ආශ්‍රිත  ගැටළු සඳහා භාවිතා කරන අතර පිළිකා වර්ධනය පාලනය කිරීම සඳහාද  පරීක්ෂණ සිදුකරමින් සිටී.

සංස්කෘතිය

කලාව
කලාව තුල රෝස මල් සඳහා විශේෂ ස්ථානායක හිමි වන අතර, රෝස මල චිත්‍ර තුළ,මුද්දර මත, විසිතුරු භාණ්ඩ වල සිත්තම් කර ඇති අතර වාස්තු විද්‍යාත්මක අංගයක් ලෙසද පෙනී යයි.

සංකේත
රෝස මල සඳහා දිගු සංස්කෘතික ඉතිහාසයක් ඇති වීම  එය සංකේතයක් ලෙස බොහෝ විට භාවිතා කිරීමට තුඩු දී තිබේ.

පළිබෝධ සහ රෝග
වල් රෝස මල් පළිබෝධ සහ රෝග ගණනාවක් සඳහා ධාරක පැළෑටි වේ.

වගා රෝස මල් බොහෝ විට, කෘමි ,මාකුළු හා දිලීර පළිබෝධ සහ රෝග වලින් දැඩි හානි යටත් වේ. බොහෝ අවස්ථාවල දී මෙම ගැටළු පාලනය කිරීමට විධිමත් ලෙස ප්‍රතිකාර ලබා දීමකින් තොරව වගා කළ නොහැක.

ආශ්‍රිත ලිපි
 •	ADR රෝස මල්  •	වතු රෝස මල් කුසලතා සම්මාන ලැයිස්තුව •	පුද්ගල නාම සහිත රෝස මල් වගා ලැයිස්තුව •	ප්රසිද්ධ රෝස විශේෂ •	රෝස (වර්ණ) •	රෝස උයන  •	රෝස මල් ප්‍රදර්ශන  •	රෝස ආශ්‍රිත පර්යේෂණ

References

රෝස ශාකය


Royal Export er en lagerøl pilsner brygget af bryggeriet Royal Unibrew.

Øllen blev første gang brygget i 1985 af Ceres i Aarhus. Den blev samme år kåret til "Årets øl", og er den hurtigstvoksende mærkevareøl på det danske marked.

Med en alkoholprocent på mellem 5,4 og 5,8 er Royal Export den stærke øl som danskerne drikker flest af. På det danske marked sælges den med 5,4 % alkohol, mens den i udlandet indeholder 5,6 eller 5,8. I 2011 gik indholdet fra 5,6 % til 5,4 % alkohol i Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger
 www.royalbeer.tv
 Om Royal Export på jo-hansen.dk

Royal Unibrew
Ølmærker fra Danmark
Etableret i 1985

Royal Export


Imens bladene falder er en dansk kortfilm fra 2010 med instruktion og manuskript af Andrias Høgenni.

Handling
Filmen følger en ung hovedperson, der tilsyneladende lider af en række psykiske problemer. Hans mor prøver at beskytte ham så godt som muligt. Men en dag går tingene helt galt, og beslutninger bliver truffet, som ikke kan fortrydes.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Kortfilm fra Danmark
Film instrueret af Andrias Høgenni

Imens bladene falder


Die Kommission des Präsidenten der Vereinigten Staaten zur Untersuchung von CIA-Aktivitäten innerhalb der USA (englisch: U.S. President's Commission on CIA activities within the United States), besser bekannt unter dem Namen Rockefeller-Kommission, wurde 1975 von Präsident Gerald Ford eingesetzt, um die Aktivitäten der CIA und anderer Geheimdienste innerhalb der USA zu untersuchen. Die Kommission wurde von Vizepräsident Nelson Rockefeller geleitet, wodurch die Kommission ihren Beinamen Rockefeller-Kommission erhielt.

Die Schaffung der Kommission erfolgte als Antwort auf einen Artikel, der im Dezember 1974 in der New York Times erschien. Der Artikel berichtete, die CIA habe in den 1960ern illegale inländische Aktivitäten betrieben, wozu auch Experimente an US-Bürgern gehörten. Die Kommission veröffentlichte 1975 einen einzigen Bericht, der einige Missbräuche der CIA darlegte, unter anderem das illegale Öffnen von Post und Überwachung von inländischen Dissidentengruppen. Zudem machte er MKULTRA, ein geheimes Forschungsprogramm der CIA über Möglichkeiten der Bewusstseinskontrolle, öffentlich. Das Attentat auf John F. Kennedy wurde in Bezug zum Zapruder-Film (der 1975 erstmals im Fernsehen zu sehen war) und in Hinsicht einer möglichen Anwesenheit von E. Howard Hunt und Frank Sturgis in Dallas behandelt.

Die Rockefeller-Kommission wird heute vielfach als ein Versuch der US-Regierung gesehen, einer umfassenderen Untersuchung durch den US-Kongress zuvorzukommen und die CIA weißzuwaschen. So war der Kommissionsvorsitzende, Nelson Rockefeller, bereits unter President Eisenhower als Vorsitzender des National Security Councils über alle verdeckten Operation der CIA, einschließlich Attentatversuchen und MKULTRA, informiert und hatte den kritischsten und fragwürdigsten Operationen zuzustimmen. Auch in seiner Position als 'Undersecretary' des 'Departments of Health, Education, and Welfare' war er involviert, da die Gedankenkontroll-Experimente der CIA teilweise durch dieses Ministerium finanziert wurden.

Mit dem Church Committee wurde ab dem 27. Januar 1975 eine größere Untersuchung durch den Senat eingerichtet. Am 19. Februar 1975 wurde das Nedzi Committee vom Repräsentantenhaus geschaffen. Wegen Streitigkeiten über den Vorsitzenden, wurde das Nedzi Komitee aufgelöst und das Pike Committee eingesetzt.

Mitglieder der Kommission
 Nelson Rockefeller
 Lyman L. Lemnitzer
 Ronald Reagan
 Edgar F. Shannon, Jr.
 David W. Belin
 John T. Connor
 C. Douglas Dillon
 Erwin Griswold
 Lane Kirkland

Siehe auch
 COINTELPRO
 Glaubhafte Abstreitbarkeit
 MKULTRA

Literatur
 Gerald K. Haines: The Pike Committee Investigations and the CIA. In: Central Intelligence Agency: Studies in Intelligence, Winter 98/99

Weblinks
 Rockefeller Commission Report

Einzelnachweise

Geschichte der Vereinigten Staaten (1964–1980)
Politikgeschichte der Vereinigten Staaten
Nachrichtendienst (Vereinigte Staaten)
Senatsausschuss der Vereinigten Staaten
Politische Affäre (Vereinigte Staaten)
Watergate-Affäre
Vereinigte Staaten im Kalten Krieg
Nachrichtendienst
Attentat auf John F. Kennedy

Rockefeller-Kommission


La maison 90 rue Colbert est une ancienne maison particulière dans la ville de Tours, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Construite au , certaines fenêtres de sa façade orientale et les balcons qui les décorent sont inscrits comme monuments historiques en 1946.

Localisation
La maison est située dans le Vieux-Tours, du côté nord de la rue Colbert. Celle-ci, reprenant le tracé d'une voie antique, est jusqu'au  la principale rue de Tours, reliant les quartiers proches de la basilique Saint-Martin à l'ouest au secteur de la cathédrale Saint-Gatien à l'est.

Histoire
La maison est construite au  et certaines de ses fenêtres ainsi qu'un escalier sont inscrits comme monument historique par arrêté du 8 .

Description
La maison comporte deux étages et un comble au-dessus du rez-de-chaussée et les fenêtres du premier étage de sa façade orientale sont décorées de balcons en fer forgé de la même époque.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Tours

Liens externes

Monument historique inscrit en 1946
Patrimoine du XVIIIe siècle
Monument historique à Tours

Maison (90 rue Colbert, Tours)


Bevo is the live mascot of the athletic programs at the University of Texas at Austin. Bevo is a Texas Longhorn steer with burnt orange and white coloring from which the university derived its color scheme. The profile of the Longhorn's head and horns gives rise to the school's hand symbol and saying: "Hook 'em Horns". The most recent Bevo, Bevo XV, was introduced to Texas football fans on September 4, 2016. His predecessor, Bevo XIV, died of cancer on October 16, 2015. Bevo XV is owned by Betty and John Baker's Sunrise Ranch in Liberty Hill, Texas; Sunrise Ranch also owned Bevo XV's predecessors Bevo XIII and Bevo XIV.

History

The idea to use a live longhorn as the university's mascot is attributed to UT alumnus Stephen Pinckney in 1916. Pinckney gathered $124 from other alumni to purchase a steer in the Texas Panhandle, which they originally named "Bo" and shipped to Austin.

A Longhorn steer was not the original mascot of the University of Texas.  The original mascot was actually an American Pit Bull Terrier named "Pig".

Lineage

There have been fifteen Bevos to date.  Bevo was originally named "Bo" but came to be called Bevo soon after his first appearance at Texas' 1916 Thanksgiving Day game. After the game, Ben Dyer (the campus magazine editor) declared, "His name is Bevo, and long may he reign!" Ben Dyer died before stating why he chose the name Bevo, but there are three theories. The first is that Bevo was named after an amber colored non-alcoholic beverage named Bevo (which, coincidentally, was introduced in 1916), and the other is that he added an "o" to the plural form of beef, beev. The most popular theory is that Cadets from Texas A&M stole the mascot to brand 13 – 0, which was the score the Aggies had won by the year before. Faced with that dilemma some UT student suggested combining the 1 and 3 to create a B, made an E out of the -, added a V, kept the 0 to create BEVO. However, most UT fans claim this theory is not true, as a reporter had referred to him as 'Bevo' prior to the branding.

The longest reigning Bevo was Bevo XIII, which was supplied to the university by John T. Baker, owner of the Sunrise Ranch in Liberty Hill, Texas. Baker is past president of the Texas Longhorn Breeders Association of America and serves as a judge in its competitions. Bevo XIII, originally named Sunrise Express, was a champion steer at the age of 3, before becoming the UT mascot.  Bevo XIII became the mascot in 1988 and served 16 seasons on the sideline.  He presided over 191 UT football games and attended President George W. Bush's inauguration in 2001.  During his tenure, he presided over four (1990, 1994, 1995, 1996) conference football championships and a Heisman trophy award for Ricky Williams. Bevo XIII was the winningest Bevo in UT history, and was replaced by youth grand champion Sunrise Studly, becoming Bevo XIV, at the September 4, 2004 football game versus the University of North Texas. It was the only time that two Bevos have ever appeared at the same football game.  Bevo XIII was returned to Baker's ranch where he lived out the rest of his days in peace.  Bevo XIII died on October 9, 2006, due to heart failure.

Bevo XIV attended George W. Bush's second inauguration in January 2005.  He also attended the 2005 Rose Bowl win over Michigan as well as the 2006 Rose Bowl game in which the Longhorns won the 2005–2006 National Championship over USC. , Bevo XIV weighed , stood , and his horns measured  tip-to-tip. His birthday was April 8. At the 2008 Houston Livestock Show and Rodeo, he took home the honors of Reserve Grand Champion.

On October 13, 2015, it was announced that Bevo XIV retired after contracting bovine leukemia virus. He died on October 16, 2015.

On September 3, 2016, a young 19-month-old Bevo XV was unveiled at a special 100 year anniversary event at the University of Texas at Austin, celebrating 100 years of a live Bevo mascot.

Mishaps by Bevo affecting others
Bevo II once charged an SMU cheerleader, who had to defend himself with his megaphone. Bevo III escaped from his enclosure and ran loose across campus for 2 days.  Bevo IV once attacked a parked car, while Bevo V broke loose and scattered the Baylor band. Bevo XV broke free of handlers during the January 1, 2019 Sugar Bowl scattering reporters as he attempted to get to the University of Georgia mascot Uga, an English bulldog.

Public appearances and traditions

Bevo is one of the most recognized college mascots and has even been called "the toughest-looking animal mascot in sports".

Bevo makes appearances at almost all home football games of the University of Texas, as well as many away games. He also typically makes appearances at important pep rallies, such as the ones in the weeks before the games against Texas A&M and Oklahoma. Following commencement ceremonies, he is typically on hand for photographs with graduates and their families.

Since 1945, the care of Bevo during his transportation and appearances has been entrusted to an honorary organization of undergraduate students called the Silver Spurs. Bevo rides in a special burnt orange livestock trailer with his name on the side.

Bevo is a steer, as an intact bull would be too dangerous in a crowded environment like a stadium. In 2002, an alumni group proposed that Bevo be given neuticles to "increase his masculinity".

During football games, he typically stands or sits placidly behind one of the end zones (the south end zone in Darrell K Royal–Texas Memorial Stadium) and is occasionally greeted by UT players when they score touchdowns. Bred to be docile, he is riled only in the most extreme of circumstances.

On the morning of December 25, 2014, Christmas Day, Longhorn Network aired a five-hour-long, "yule log"-styled special featuring footage of Bevo XIV at a ranch set to Christmas music.

Gallery

References

Sheila Henderson. The Littlest Longhorn: The Saga of BEVO. The Littlest Book Company, Austin (1989).   .

External links

TexasSports.com Traditions: Bevo
The Truth About Bevo
Bevo XIII dead at 22
Unveiling the myth behind a branded BEVO

Big 12 Conference mascots
Fictional bulls
Texas Longhorns
1916 establishments in Texas

Bevo (mascot)


The flag of the state of Iowa is a vertical tricolor flag designed by Dixie Cornell Gebhardt in 1917. Iowa, United States legislators officially adopted the flag in 1921.

History
The state of Iowa did not have a banner for the first 75 years of its conception, largely because of calls for national unity during and after the American Civil War, in which Iowa fought for the Union. It was not until World War I that the creation of a state banner was requested, recorded first by the Iowa Daughters of the American Revolution (DAR), while Iowa National Guardsmen positioned along the Mexican border made several requests for a banner, as other states had banners to represent themselves. In 1917, Iowa was one of three states that had no banner.

The flag was designed by DAR member and Knoxville, Iowa, resident Dixie Cornell Gebhardt, who was prompted to create the design by Iowa guardsmen. It was approved by the DAR flag committee in early May 1917 and presented to the Iowa State Council for Defense, where it was accepted on May 11, 1917. The flag was sent to Iowa troops for designation but would not be officially adopted as the state flag for nearly four more years.

Iowa governor William Lloyd Harding formally accepted the flag on behalf of the state on March 19, 1918, but legislative action on adoption failed in February 1919. Still, the Iowa Daughters met with legislators urging them to accept the flag again in September 1920, suggesting that past failures were caused by high expenses.

Despite not being adopted, the banner was used often throughout the nation to represent Iowa, notably in Continental Hall where it was among official flags of other states, though marked as unofficial. This was all the more reason to adopt the flag officially, according to the wife of congressman Horace Mann Towner.

Finally, in January 1921, Iowa legislators again deliberated on the adoption of an official banner, and by mid-March of that same year, the flag was accepted as law.

In 2001, a survey conducted by the North American Vexillological Association placed Iowa's flag 42nd in design quality out of the 72 Canadian provincial, U.S. state and U.S. territorial flags ranked.

Protocol and procedure
The banner is only to be used in official representation of the state of Iowa or in distinction between citizens of different states. The flag should always be flown below and "subservient" to the flag of the United States, while being provided and raised by public officers. Schools must fly the banner when classes are in session, and public buildings may fly the banner on secular days.

Design
Iowa law officially describes the state flag.

Cornell Gebhardt assigned meaning to each color of the flag: blue represents loyalty, justice, and truth; white stands for purity; red symbolizes courage. The Des Moines Register suggested that the design hearkens back to Iowa's history as a French territory, with both flags containing blue, white and red from left to right, though Iowa's banner has a wider white section. The Register also stated that the word "Iowa" written in red symbolizes the "Iowa soldier [writing] in letters of blood on the white page of history his unalterable determination to defend the ideals represented by the banner and its wonderful motto."

It is one of ten U.S. state flags to feature an eagle, alongside those of Illinois, Michigan, Missouri, New York, North Dakota, Oregon, Pennsylvania, Utah and Wyoming. The eagle carrying streamers in its beak also features on the Iowa state seal.

See also

 Flag of Des Moines, Iowa
 List of Iowa state symbols
 Seal of Iowa

Sources

Flags introduced in 1921
Canadian pale flags
Flags of Iowa
Flag
United States state flags
Flags displaying animals

Flag of Iowa


Sportklub Vorwärts Steyr (normalt bare kendt som Vorwärts Steyr) er en østrigsk fodboldklub fra byen Steyr. Klubben spiller i , og har hjemmebane på Vorwärts Stadium. Klubben blev grundlagt i 1919.

Eksterne henvisninger

 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Østrig
Etableret i 1919

SK Vorwärts Steyr


مسلسل هجرة القلوب إلى القلوب مسلسل اجتماعي درامي سوري من تأليف عبد النبي حجازي وإخراج هيثم حقي ومن إنتاج التلفزيون العربي السوري بالاشتراك مع مؤسسة الخليج للأعمال الفنية. عرض للمرة الأولى على شاشة التلفزيون العربي السوري وتلفزيون الإمارات العربية المتحدة (دبي) عام 1990.

بلدة الركنية

يتكلم هذا البرنامج عن بلدة صغيرة اسمها الركنية ويوثق من خلال هذه القرية الواقع السوري بالفترة الزمنية مع بداية الثلاثينيات من القرن الماضي ويمر على الصراع بين المجمعين البدوي والحضري، ومن ثم يتكلم عن انعكاسات الحرب العالمية الثانية على السياسة السورية في ذلك الحين وقيام الثورة السورية الكبرى وانخراط جميع شرائح المجتمع بها ومن ثم خروج المستعمر الفرنسي من البلاد وانتزاع الاستقلال منه. وينوه إلى دور الأشخاص المتلونين من الشعب السوري الذين ساهموا باستمرار الأفكار الاستعمارية رغم خروج المستعمر من سوريا، ومن جهة أخرى يظهر قوة الشعب عبر تماسكه والتحامه لمجابهة الاستبداد رغم التشرذم والضعف المسيطر عليه من خلال السياسيين المهيمنين على الحياة في تلك الفترة والمؤامرات المحاكة باستمرار حوله.

يُعتبر هذا المسلسل من الأعمال السورية الأولى التي ساهمت في انطلاقة الدراما السورية المتميزة ونجاحها المستمر إلى يومنا هذا وذلك من خلال خمسة وعشرين حلقة مقسمة إلى أربعة أجزاء.

أجزاء العمل

ينقسم العمل إلى أربعة أجزاء وهي:

الجزء الأول بعنوان (الغزو) ويتألف من خمس حلقات.

الجزء الثاني  بعنوان (الثأر) ويتألف من ست حلقات.

الجزء الثالث بعنوان (القناة) ويتألف من ست حلقات.

الجزء الرابع والأخير  بعنوان (الالتحام) ويتألف من ثماني حلقات.

تمثيل

يقوم بأداء أدوار هذا العمل المميز نخبة من كبار الممثلين السوريين نذكر منهم

•	أسعد فضة بدور النائب هزاع الدباك (أبو دباك)

•	منى واصف بدور هلالة

•	هاني الروماني بدور شيخ هديبان

•	سمر سامي بدور حليمة

•	خالد تاجا بدور أبو طعان

•	يوسف حنا (الخليل) بدور أبو فضة

•	عباس النوري بدور الأستاذ حسان

•	أحمد عداس بدور سميح

•	أنطوانيت نجيب بدور أم سالم

•	محمد جبولي بدور أبو سالم

•	عصام عبه جي بدور أبو عناد

•	عبد الهادي صباغ بدور صالح

•	فاديا خطاب بدور فضة

•	جمال سليمان بدور عباس

•	أيمن زيدان بدور هلال

•	بسام كوسا بدور (قاسم – مصطفى)

•	عدنان بركات أبو هلال

•	عبد الفتاح المزين بدور رئيس مخفر الركنية من الجزء الثالث والرابع (أبو رسمي)

•	نجاح العبد الله بدور أم صالح

•	محمود جركس بدور أبو صالح

•	نجاح حفيظ بدور أم عباس

•	رياض نحاس بدور أبو قاسم

•	ضحى الدبس بدور سالمة

•	سليم كلاس بدور النائب سامي بك

•	لينا باتع بدور نظيرة

•	بسام لطفي بدور النائب تميم بيك

•	فاتن شاهين بدور أم طعان

•	أدهم الملا بدور أبو عياش

•	بهاء سمعان بدور عمشة

•	خديجة العبد الله بدور أم قاسم

•	محمد خاوندي بدور رئيس مخفر الركنية من الجزء الثاني (أبو هندي)

•	عارف الطويل بدور علي

•	أندريه سكاف بدور سعدو

•	عابد فهد بدور نواف

•	حسن دكاك بدور رئيس مخفر الركنية بالجزء الأول (أبو خليل)

•	وضاح حلوم بدور نجيب

•	جهاد الزغبي بدور عبد الله

•	زهير عبد الكريم بدور محمود

•	رياض نحاس بدور أبو قاسم

•	حاتم علي بدور جميل

•	محمد الشيخ نجيب بدور أستاذ ذيبان

•	حسن عويتي بدور شكري

•	غسان مسعود بدور أستاذ عيويد

•	أحمد مللي بدور رئيس مخفر الركنية بالجزء الخامس والأخير

أغنية المسلسل

(أولاد الأرض السمرة ضحكتهن فوارة)

تتكلم عن حب الوطن والكرامة والإباء الذي يتميز به الشعب السوري بشكل فطري والتي كان لها وقع قوي من كلمات وألحان مميزة نابعة من التراث والموروث الشعبي السوري.

كلمات الكاتب حسين حمزة

غناء الفنان فهد يكن

ألحان الموسيقار فاهيه دمرجيان

مراجع

مسلسلات تلفزيونية درامية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 1990

هجرة القلوب إلى القلوب (مسلسل)


An Brachiaria psammophila in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Welwitsch ngan Alfred Barton Rendle, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Oskar Edmund Launert. An Brachiaria psammophila in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria psammophila


Stranka revolucije (svahili: Chama Cha Mapinduzi, CCM; engleski: Party of the Revolution), dominirajuća vladajuća stranka u Tanzaniji i druga po dugotrajnosti vladanja stranka u Africi. Samo je južnoafrička Nacionalna stranka s dužim vladajućim stažem.

Povijest
Osnovana je 5. veljače 1977. spajanjem Tanganjikanske afričke nacionalne unije (Tanganyika African National Union - TANU) i Afro-širaske stranke (Afro-Shirazi Party - ASP), koje su same vladale Tanganjikom i poluautonomnim otokom Zanzibarom, respektivno. Prvi vođa stranke bio je Julius Nyerere. Od neovisnosti Tanzanije stranka je stalno na vlasti. Dobili su na svim izborima. Na izborima 2010. osvojili su 186 od 239 zastupničkih jedinica i nastavili držati apsolutnu većinu u parlamentu Tanzanije (Bunge la Tanzania, National Assembly).

Stranačko glasilo je list Uhuru. Studentsko krilo je Shirikisho la Wanafunzi wa Taasisi za Elimu ya Juu. Mladeško krilo je Umoja wa Vijana wa CCM. Ženska organizacija je Umoja wa Wanawake Tanzania. Roditeljska organizacija je Wazazi. Stranka je u političko spektru lijevi centar. Ideološki polazi s pozicija demokratskog socijalizma, socijaldemokracije, a povijesno s ujamaaa. Stranački simboli su motika i čekić, boje su zelena i žuta. Predsjednik stranke je John Magufuli.
Stranka je članica asocijacije bivših osloboditeljskih pokreta južne Afrike, Socijalističke internacionale i Progresivnog saveza.

Izvori

Tanzanijske političke stranke
Socijalizam

Stranka revolucije (Tanzanija)


Barricadas es el tercer álbum de estudio de la banda chilena Santiago del Nuevo Extremo, lanzado en 1985 bajo el Sello Alerce.

Este álbum posee un sonido más experimental que los dos anteriores, típicamente más folclóricos y acústicos. En este disco se entremezclan batería, saxofón, bajo eléctrico, charango y teclados. Además incluye la canción La mitad lejana, grabado en Alemania junto la agrupación chilena Inti-Illimani, con quienes compartieron escenario en varias ocasiones, y compuesta por José Seves y Horacio Salinas.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de 1985
Álbumes de Alerce
Álbumes en español

Barricadas (álbum)


Karaylar veya Kırım Karayları (Karayca: Кърымкъарайлар Qrımqaraylar veya "къарай" qaray; İbranice: קראי מזרח אירופה; Kırım Tatarcası: Qaraylar), Orta ve Doğu Avrupa'da bulunan Musevi Kırım Türk topluluğu.

Bu topluluktan pek çok Türkolog yetişmiştir. Seraya Şapşal, Firkoviç, Gabay bunlardan bazılarıdır. Türkiye'de Karaylar hakkında yayınlanan en geniş kapsamlı eser Erdoğan Altınkaynak'ın 'Tozlu Zaman Perdesinde Kırım Karayları' adlı kitaptır. Kırım Karayları'nı araştıran Erdoğan Altınkaynak bu çalışmasında, Karay halkının soyunu, göç hareketlerini, dini inanışlarını, sosyo-ekonomik tablosunu, günlük yaşam akışını, masallarını örnekleriyle vermiştir. Karaizm Museviliğin bir mezhebidir. Museviliğin 10 Emir kurallarıyla Gök Tengri dininin sentezi gibidir. Karayların merkezi Kırım olup, Hazar kağanlığının bakiyeleridirler. Kırım'daki Çift-Kale ata yurtları sayılır. Bu Çift-Kale'nin yanında bulunan Balta-Tiymez (Balta değmez, dokunamaz) onların kutsal saydıkları meşeleri bulunan tarihi mezarlıklarıdır. Bahçesaray, Kırım yakınlarındaki bu merkezden dünyanın çeşitli yerlerine dağılmışlardır. Litvanya, Polonya ve Azerbaycan'a buradan göçmüşlerdir. Karay Türkçesinin Kırım, Trakay ve Galiç olmak üzere 3 ağzı vardır. Kırım özerk cumhuriyetinin Kezlev adlı şehrinde (Ruslar burayı işgal ettikten sonra Yevpatorya diye değiştirmişlerdir.) ibadet merkezleri vardır. İbadethanelerine Kenasa derler. İbadet dilleri Türkçedir. Beni İsrail oğullarıyla (Yahudilerle) mezhep çatışmasından dolayı anlaşamazlar.

Şimdiki Başkanları Vladimir Örmeli'dir. Dini liderleri Davut Yel olup Kiev'de ikamet etmektedir.

Karaylar her sene Kırım'da toplanırlar.

Etimoloji
Karaim kelimesinin kökeni hakkında pek çok görüş ortaya atılmıştır. Karay kelimesinin İbranice'de okumak anlamına gelen "Karai"den gelmektedir. Sâdece yazılı Tora'yı, Eski Ahit'i otorite kabul ettiklerini ve genel Yahudi kitlenin benimsedikleri diğer Tevrat yorumlarını göz önüne almadıklarını imâ eden bir ifade olduğu da söylenmiştir. İbranice'de çoğul takısı "im" getirilerek Karaim şeklinde telaffuz edilir.

Bir diğer görüşe göre 10. yüzyılda Bizans'tan sürgün olarak Hazar ülkesine sürgüne giden ve Museviliğin Karai mezhebine bağlı olan insanlar, Hazar Devleti sınırları içinde kalan Kırım topraklarına yerleştirildiler. Hazar hakanının Musevi inancını kabul etmesiyle, Karai mezhebi, Kırım'da yaşayan Türkler arasında da yayılmaya başladı. Bu inancı kabul eden Türk toplulukları, ilerleyen yıllarda 'Karaim' adıyla anılmaya başlandılar.

Geçmişleri

Kökenlerinin Türklerin Hazar boyuna dayandığı düşünülen Karaylar'ın bugün en kalabalık yaşadıkları ülke olan Litvanya'daki geçmişleri 14. yüzyılın sonlarına dayanır.

1397 ile 1398 yıllarında Karadeniz kıyılarına giden Büyük Litvanya dükü Vytautas (Litvanyaca: Vytautas Didysis; Latince: Alexander Vitoldus; Lehçe: Witold), buradan ülkesine Müslüman ve Musevi Kırım Tatarı göçmenlerle döndü. Çoğunluğu Müslüman olan bu göçmenlerin arasında bulunan 380 Musevi, Karay ailesinden 300 kişi Vytautas'in Trakai'deki sarayına yerleştirildi. Litvanya'daki Karaylar'ın sayısı zamanla artarak 5.000 kişiyi buldu. Karaylar saraya giden yol boyunca ağaçtan yapılmış ahşap evlerde yaşarlar, dini ayinlerini Knessa denilen sinagoglarda yaparlar.

Bugün Litvanya'da yaşayan Karaylar'ın sayısı yıllar içinde kuşaktan kuşağa azalarak Litvanya'ya gelişlerinin 600. yılının kutlandığı yıl olan 1997'deki sayıma göre 257'ye düşmüştür. Bunlardan 138'i başkent Vilnius'da, 65'i Trakai'de (okunuşu Trakei), gerisi de daha az sayılarda ülkenin öteki bölgelerinde yaşarlar.

İstanbul Koç Üniversitesi'nde görevli Doç. Dr. Timur Kocaoğlu çok önemli bir duyuruda bulunuyor:

"Bugün Türk konuşma ve yazı dillerinden biri olan Karaimce yok olmak üzeredir. Rusya, Ukrayna ve Litvanya'da yaşayan Karaimların sayısı 2200 kişi kadardır ve bunların ancak çok az bir bölümü, belki 100 kişi anadilini konuşabilmekte ve daha az bir kısmı yazabilmektedir. Litvanya'da Trakai bölgesinde yaşayan Karaylar (yani Karay Türkleri) bir Litvanya bankasında dillerinde ders kitapları bastırmak ve knessa dedikleri sinagoglarını tamir etmek için maddi yardım sormaktalar. Bu Karaim konuşma ve yazı dilini kurtarma çabalarına biz de katkıda bulunarak, sosyo-politik bir olguyu hızlandırabiliriz."

Karay Dili

Karayların konuştuğu dil Kıpçak Türkçesi grubuna dahildir. Karay kültüründeki Kıpçak Türk karakteri Güney Rusya'da Kıpçak stepleri denilen bölgede yaşayan Karayların atalarının Türkçe konuşan diğer halklarla karışmış olabileceğini akla getirmektedir.

Günümüzde küçük bir topluluk olan Karayların dilini yeryüzünde konuşanların sayısının 5000 dolayında olduğu sanılır.

Karay dilinin, Karaçay, Kırım Tatarcası, Nogay gibi öteki Kıpçak Türkçe lehçeleri ile birçok ortak özelliği vardır. Bu lehçeleri konuşan topluluklar dil dışında ortak gelenekler, öyküler, masallar, koşuklar, yemek adları gibi özellikleri de paylaşırlar.

Karaylar ibadetlerinde Karay Türkçesi konuşurlar. Karay Türkçesinin Troki (Trakay), Kırım ve Haliç-Lutsk şeklinde üç ağzı bulunmaktadır.

Karay dili kaybolma tehlikesiyle karşı karşıya olan dillerden biridir. Karayca konuşanların sayısı ise 5000 kişiden az kalmıştır.

Bugün Litvanya'da Karay dilini günlük konuşmada kullananların sayısı 50'yi geçmez. Bu sayı Ukrayna'da sekizdir. Polonya Karayları iletişim için artık bu dili kullanmasalar da, aralarında zor da olsa bu dili konuşabilenler bulunur. Kırım'da bugün yok olmuş olan Karay dilini, son yıllarda gençler arasında kitaplardan öğrenerek yaşatmaya çalışanlar vardır.

Litvanya'da bugün Karay dili yalnızca pazar günleri okullarda öğretilir ve 1988'de kurulan "Litvanya Karay Kültür Derneği"nce desteklenir. Ayrıca Karay topluluğu, gençleri ulusal ekinleri ve geçmişleri ile yakınlaştırmak için her yıl gençlik ve kültür bayramı düzenler.

Karay dilinden örnekler:

Kendi dillerinden Karaylar Litvanya'ya gelişlerini şöyle anlatıyorlar:

"Vatat Biy sofunda ondórtúnčú yúzyïlnïn da bašlaýïnda onbešinči yúzyïlnïn tirildi, yomaxlarïna kórà bar dunyanïn ol keltirdi karaylarnï Krïmnïn yanïndan, Kara Tengiznin yanïndan, da olturyuzdu karaylarnï bunda Troxta. Berdi karaylarya kóp yer ki bolyey nesindàn tirilmà karaylarya."

Şema
Kırım Karaycasında Şema Yisrael:

Türkiye'de Karaylar

Bizans ile Hazar Türkleri arasındaki yakın ilişki sebebiyle Anadolu'da Karaylar uzun bir tarihi dönemden beri yaşamaktadırlar. Bu ilişki Osmanlı döneminde de devam etmiş ve Anadolu'da 80'e yakın Karay cemaati yaşamaya başlamıştır. Fatih'in İstanbul'u fethinden sonra önde gelen Karay cemaatlerinin merkezi İstanbul haline gelmiştir. İstanbul'daki en uzun ömürlü Karay cemaati Hasköy'de yaşamıştır. İstanbul'daki "Karaköy" semtinin adının bile "Karay köy"den geldiği ifade edilmektedir. Çıksalın'da Seferad mezarlığının yanında bir duvarla ayrılmış Karay mezarlığı bulunmaktadır. İstanbul'da hala Hasköy semtinde faaliyette olan Karay Sinagogunun 1000 yıla yakın bir tarihi vardır. İstanbul'daki Karaylar genelde kendi aralarında Bizans-Rumcası (Antik Yunanca), Latince, Kırım Karaycası ve İbranice karışık Karaitika adını verdikleri Judeo-Yevanit (Yunanca) bir dilde konuşurlar.

Bugün, ABD ve Avrupa'nın çeşitli ülkeleri, Türkiye, İsrail ve eski Sovyet coğrafyasında olmak üzere bütün dünyada 50.000'in üzerinde Karaylı Türk yaşamaktadır. Kırım'ın Kezlev (Gözleve-Yevpatoriya) kasabasında 700 kadar yaşayan Karaylar çoğunluktadırlar. Kırım'ın Bağçasaray, Simferopol (Aqmescit), Sivastopol (Aqyar), Kefe (Feodosiya), Aqerman (Odessa) şehirlerinde de aktif Karay Cemaatleri bulunmaktadır. Kırım'ın Bağçasaray Şehrinde Karaylara ait Kültürel bir yaz kampı da mevcuttur. Kırım'ın Bahçesaray, Kırım şehrinde Karaylara ait Hazarlar dönemine ait bir kale bulunur adı Mangup Qale-Çufut Qaledir. Kırım Karaycasında Çufut çift manasına gelir. Kırım'ın Bağçasaray Şehrinde Karaylara ait bin yıllık bir mezarlık bulunmaktadır bu mezarlığın adı Balta Tiymez'dir. Bu mezarlık tüm Avrupa'nın en eski Türk ve Musevi Mezarlığı olarak kabul edilmektedir. Mezarlıkta Baştaşları genel olarak Kırım Karaycasında yazılmıştır. Kırım'da çok anıtları bulunan Karaylar Polonya'da Litvanya yakınlarında 50, Krakovi (Krakow)'de 650 Karay yaşamaktadırlar. Litvanya'da ise Vilinius'ta 1380, Trakay (Troki)'da 650 ve Diğerki bölgelerde 50 karay yaşar. Rusya'da Dağıstan'da ise azınlıkta olan Karay milleti, İsrail'de ise 25000 civarındadır. İsrail'in çoğunlukla Ramle, Ofakim, Aşdod, Beer Şeva, Yeruşalayim, Holon şehirlerinde yaşamaktadırlar. Ramle şehrinde Karaylar'a ait büyük bir kültür merkezi mevcuttur. İsrail Karay Hahambaşılığı ise Ofakim şehrindedir. 2012 yılında seçilen Karay Hahambaşı Roş Haham Moşe Firuz, Cemaat Başkanı Neria HaRoedir. Rus Karaim Hahambaşısı Gerşom Ha Kohen Kıprısçı ise İsrael'in Hevron şehrinde yaşamaktadır. Karaylar yıllardır Kırımçaklarla yaşamışlardır, Kırımçaklar köken olarak Karaydırlar ama zamanında Sefarad Rabbanların etkisiyle Rabbani Mezhebine geçiş yapmışlardır ve sonradan savaşlar nedeniyle çoğu Karay, Kırımçaklarla ayrılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Kırımçaklar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kırım Karay Cemaati Resmi Websitesi
 İsrail Karay Cemaati Resmi Websitesi
 İsrail Karay Cemaati Resmi Websitesi
 Avrupa Kırım Kedar Karaim Cemaati Websitesi
 Bnai Yisrael Amerikan Kaliforniya Karay Cemaati
 Orah Saddiqim Amerikan Newyork Albany Karay Cemaati
 Karay Musevi Üniversitesi Websitesi
 Karay Dili ile İlgili bir blog "Qaraim Tili Mahtovımız, Hanlıgımız"
 Karay Dini Akademi "Bahtavi"
 (Litvanya'daki Karay kültürü ile ilgili bilgi
 (Japonya'da Karay dili ile ilgili araştırma
 Karaims: Origin and History
 The Peoples of the Red Book - The Karaims
 Khazars and Karaims
 Karaim dili
  Karay çocukları için temel eğitim amaçlı Tanrı'nın yasaları ve Karaizm'in kısa tarihi KISA İLMİHAL - AÇIKLAMALAR - Yakov Borisoviç Şamaş
  KARAY KISA İLMİHALİ - M. Y. Firkoviç

Etnik gruplar
Yahudilik

Türk halkları
Yahudi etnik gruplar

Karaylar


Conditions of My Parole es el segundo álbum de estudio de Puscifer, lanzado el día martes 18 de octubre de 2011. El álbum cuenta con sonido y arreglos electrónicos muy diferentes a las de las otras bandas del cantante Maynard James Keenan: Tool y A Perfect Circle.

Lanzamiento
Desde 2007 Puscifer produjo y lanzó su primer álbum de estudio, tres álbumes de remixes y 2 EP. En octubre de 2011 aparece el nuevo álbum de estudio del proyecto solitario de Maynard James Keenan. Este trabajo consta de doce canciones que fueron grabadas en la bodega de Caduceus Cellars, propiedad de Maynard Keenan.

Lista de canciones

Créditos

Personal
 Maynard James Keenan
 Voz
 Carina Round
 Coros (excepto en "Oceans")
 Guitarra (en "Green Valley")
 Mat Mitchell
 Bajo (en "Tiny Monsters", "Green Valley", "Man Overboard" "Toma" y "The Weaver")
 Guitarra (en "Tiny Monsters", "Green Valley", "Telling Ghosts", "Man Overboard", "The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)", "Conditions of My Parole" y "The Weaver"),
 Programación (en "Tiny Monsters" "Telling Ghosts", "Horizons", "Man Overboard", "Toma" y "Oceans")
 Banjo (en "Green Valley")
 Josh Eustis
 Programación (excepto en "Green Valley","The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)", "Conditions of My Parole" y "The Weaver" y "Tumbleweed"),
 Guitarra (en "Green Valley", "Horizons", "Toma", "Conditions of My Parole", "The Weaver" y "Tumbleweed")
 Piano (en "Monsoons")
 Banjo (en "Tumbleweed")
 Erhu (en "Tumbleweed")
 Jonny Polonsky
 Guitarra (en "Tiny Monsters", "Monsoons", "Man Overboard" y "Toma")
 Mandolina (en "Man Overboard")
 Jon Theodore
 Batería (en "Green Valley", "Toma", "Conditions of My Parole" y "The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)")
 Matt Mc Junkins
 Bajo (en "Monsoons","Telling Ghosts" y "Conditions of My Parole")
 Devo Keenan
 chelo (en "Monsoons")
 Jeff Friedl
 Batería (en "Monsoons")
 Percusión (en "Monsoons")
 Percusión adicional (en  "Man Overboard", "Toma" y "The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)")
 Sarah Jones
 Batería (en "Man Overboard" y "Toma")
 Tanya O'Callaghan
 Bajo (en "Toma")
 Gil Sharone
 Batería (en "The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)")
 Rani Sharone
 Bajo (en "The Rapture (Fear is a Mind Killa Mix)")
 Juliette Commagre
 Coros (en "Oceans")
 Alessandro Cortini
 Sintetizador (en "Oceans")
 Tim Alexander
 Batería (en "Tumbleweed")

Producción
 Puscifer - Producción
 Mat Mitchell -Producción, Mezcla
 Josh Eustis - Mezcla
 Bob Ludwig - Masterización
 Bernie Gardner - Masterización

Arte
 Tim Cadiente - Fotografía
 Juan Méndez - Diseño

Referencias

Conditions of My Parole
Conditions of My Parole
Conditions of My Parole

Conditions of My Parole


Urmijska ravnica je ravičarska regija u iranskoj pokrajini Zapadnom Azerbajdžanu. Nalazi se između jezera Urmije koje je istočno i turske granice koja je zapadno.

Stanovnici Urmijske ravnice su Azeri, Kurdi, Asirci i Armenci. Potonji su povijesno dugo nazočni u regiji.

Vidi
 Ninivska ravnica

Izvori

Reljefni oblici u Iranu
Zemljopis Asirije
Nizine u Aziji

Urmijska ravnica


La Yuca est la capitale de la paroisse civile d'El Socorro de la municipalité de Cruz Paredes dans l'État de Barinas au Venezuela.

Références

Localité dans l'État de Barinas

La Yuca (El Socorro)


Partizánska Ľupča este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.236 de locuitori. Se învecinează cu comuna Malatíny.

Istoric
Localitatea Partizánska Ľupča este atestată documentar din 1252.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Partizánska Ľupča


Beathoven fue una banda islandesa formada por Sverrir Stormsker y Stefán Hilmarsson, conocida por su participación en el Festival de la Canción de Eurovisión 1988.

Festival de Eurovisión
Sverrir Stormsker y Stefán Hilmarsson participaron en el Söngvakeppni Sjónvarpsins, programa de la RÚV destinado a seleccionar al representantes de Islandia en el Festival de Eurovisión, con la canción "Þú og þeir" (Tú y ellos), con la que consiguieron ganar.

Para participar en el Festival de Eurovisión decidieron cambiar el título de la canción que pasó a llamarse "Þú og þeir (Sókrates)" por parecerles que el título en islandés sería demasiado complicado de pronunciar. Así mismo también buscaron un nombre para el dúo, actuando como los Beathoven.

El Festival de Eurovisión se celebró en Dublín el 30 de abril de 1988, actuaron en primer lugar, acabando la noche en la 16.ª posición.

Referencias

Representantes de Islandia en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1988
Grupos de música de Islandia
Dúos de música de Islandia

Beathoven


Çat, Nevşehir ilinin Merkez ilçesine bağlı bir beldedir.

Coğrafya
Belde, Nevşehir il merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
Çat Belediyesi'nin internet sitesi
https://web.archive.org/web/20150928030810/http://catkasabasi.com/

Nevşehir (merkez) belde ve köyleri
Nevşehir'in kasabaları

Çat, Nevşehir


Elimbetova, özerk Başkurdistan sınırları içinde Sterlitamak bölgesindeki Krımsakaly kasabasına bağlı köy. Sultan Galiyev'in doğduğu köydür, memleketidir.

Başkurdistan'daki yerleşim birimleri
Rusya'daki köyler

Elimbetova, Başkurdistan


An Myrosmodes weberbaueri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni C.A.Vargas. An Myrosmodes weberbaueri in nahilalakip ha genus nga Myrosmodes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrosmodes

Myrosmodes weberbaueri


5G je peta generacija mobilne mreže koja nasljeđuje 4G. Glavna razlika u odnosu na dosadašnju 4G tehnologiju je omogućavanje većih brzina prijenosa podataka - navodi se da će nova 5G mreža biti brža za čak tisuću puta od 4G mreže.

Time bi mobilna mreža nudila iste ili veće brzine prijenosa podataka kao i pružatelji žičnih internetskih usluga (ADSL, VDSL ili kabelski internet), te se predviđa mogućnost većeg broja povezanih uređaja na ovoj mreži, tj. uz dosadašnje mobilne telefone predviđa se da će dio tzv. IoT uređaja rabiti ovu mrežu.

Tehnologija

5G mreža ostvaruje se realizacijom zahtjeva definiranih u de facto standardu odnosno skupu preporuka IMT-2020 (International Mobile Telecommunications 2020. godine), koji je nastao radom tematske grupe od svibnja 2015. do prosinca 2016. godine, te je rezultirao skupom od devet preporuka i tehničkih izvještaja.

 Prvi dokument (O-040, "Nacrt pojmova i definicija IMT-2020 u ITU-T") na pet stranica definira osnovne pojmove.
 U drugom dokumentu (O-041, "Nacrt tehničkog izvještaja: Primjena mrežne softverizacije na IMT-2020" - "Draft Technical Report: Application of network softwarization to IMT-2020") na 147 stranica se detaljnije izlažu novosti, npr. "fleksibilni internet", FlexE, koji omogućava brzine, odnosno omogućava generičke mehanizme koji podržavaju Ethernet MAC međubrzine (npr. 25G, 50G, 125G, itd.) kojih nema u postojećim Ethernet standardima (npr., 40G, 100G, itd.). Navedene međubrzine se ostvaruju standardizacijom spajanja (bonding) - npr. 20G, koji se ostvaruju spajanjem dva mrežna sučelja koji fizički rade na 10G. Dalje se predviđa da će WDM-PON (wavelength division multiplexing – passive optical networks) omogućiti brzine do 25 Gbps i više.

Tablično se predviđene brzine nove tehnologije mogu predočiti kao:

Zdravstveni aspekti

Uvođenje 5G-mreže u kineskom Wuhanu u studenome 2019. godine povezano je s početkom epidemije koronavirusa, pa je 5G-mreža čak optužena i za pandemiju.

Na sličan način postoje i sljedeće vremenske korelacije:
 raširena pojava radiostanica 1920-ih dovedena je u vezu s pandemijom španjolske gripe.
 uvođenje 3G-mreže dovedeno je u vezu s ptičjom gripom 2001.
 uvođenje 4G-mreže dovedeno je u vezu sa svinjskom gripom 2009.

Jasno je da neke nove radiotehnologije vremenski koincidiraju s epidemijama gripe, no postoje i druge vrste vremenskih sinkroniciteta:
 Postoji velika korelacija između broja razvoda u saveznoj državi Maine u SAD-u i potrošnje margarina po glavi stanovnika. Korelacija nije naravno nikakav znanstveni dokaz da postoji uzročno-posljedična veza između navedenih događaja.

Za sada nema dokaza o štetnom utjecaju 5G-mreže na ljudsko zdravlje, te iako se pojavila poplava članaka i natpisa o štetnosti 5G mreža, najveći dio takvih informacija u pravilu dolaze iz, najblaže rečeno, opskurnih izvora, a i ona istraživanja koje potpisuju neki znanstvenici, za sada su na prilično klimavim nogama.

Razlike između prethodnih generacija mobilnih mreža i 5G
Prethodne generacije mobilnih mreža su 1G, 2G, 3G i 4G.

 Prva generacija – 1G (1980-te): prijenos analognog glasa.

 Druga generacija – 2G (početak 1990-ih): prijenos digitalnog glasa (kompozitni CDMA u Kini i SAD-u i GSM u Hrvatskoj), poruka i podataka (standardi GPRS i EDGE) brzinom do 250Kbps.

 Treća generacija – 3G (početak 2000-ih): prijenos mobilnih podataka brzinom do 3 Mbps (npr. CDMA2000 u SAD-u te UMTS i kasnije HSDPA u Hrvatskoj).

 Treća polu-generacija – 3G+ (2005.): era mobilne širokopojasne mreže (WCDMA) teoretske brzine do 42Mbps. Većina mobilnih operatera pruža HSPA pristup brzine do 6 Mbps.
 Četvrta generacija – 4G (2009.): prijenos podataka LTE standardom teoretske maks. brzine do 100Mbps. Koriste ga sve veće svjetske mreže.

5G standard je dizajniran je s proširenim kapacitetom kako bi omogućio korisničko iskustvo nove generacije, osnažio nove modele razmještanja i pružio nove usluge.

Uz velike brzine, vrhunsku pouzdanost i zanemarivu latenciju, 5G će proširiti mobilni ekosustav u nova područja. 5G će utjecati na svaku industriju, čineći sigurnijim prijevoz, zdravstvo na daljinu, preciznu poljoprivredu, digitaliziranu logistiku – i još mnogo toga – stvarnost.

Povezani članci

 4G – prethodna generacija tehnologije mobilnih mreža
 DSL – opći standard brzog kućnog žičnog interneta

Izvori

Telekomunikacije

5G


For Islands statsminister 1963–1970, se: Bjarni Benediktsson

Bjarni Benediktsson (født 26. januar 1970 i Reykjavík) er en islandsk jurist, børsmægler og politiker, som var Islands statsminister fra januar 2017 til november 2017. Han er formand for det konservative parti Selvstændighedspartiet.

Bjarni er uddannet jurist frá Universitetet i Reykjavik 1995,og som børsmægler í Miami í USA og blev certificeret børsmægler 1998. Han blev valgt til Altinget i 2003. I 2009 valgtes han til partiformand for Selvstændighedspartiet, og efterfulgte Geir Haarde på posten.

Han ledte sit parti, der var Islands førende frem til bankkrisen i 2008, til et comeback ved altingsvalget i april 2013. Efter at de borgerlige partier vandt altingsvalget i 2013, blev Bjarni Benediktsson finans- og økonomiminister i en regering under ledelse af statsminister Sigmundur Davíð Gunnlaugsson fra Fremskridtspartiet.

Noter

Statsministre fra Island
Ministre fra Island
Altingsmedlemmer
Konservative fra Island
Jurister fra Island
Personer fra Reykjavik
Islændinge i 1900-tallet
Islændinge i 2000-tallet

Bjarni Benediktsson (født 1970)


O Vought OS2U Kingfisher é um hidroavião de observação projetado pela Vought. Ele foi desenvolvido pelo engenheiro Rex Beisel na década de 1930 para a Marinha dos Estados Unidos com o objetivo de poder ser lançado de catapultas e atuar como observador para disparos de artilharia de seus navios. O primeiro voo do Kingfisher ocorreu em 1938 e os primeiros modelos operacionais foram entregues para a marinha dois anos depois. A aeronave acabou sendo equipada na maioria dos couraçados, cruzadores rápidos e cruzadores pesados dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial.

O Kingfisher serviu com as embarcações da Marinha dos Estados Unidos durante a Segunda Guerra Mundial em sua função original de observador, mas também atuou como aeronave de reconhecimento e em ações de resgate de pilotos cujas aeronaves tinha sido abatidas. O Kingfisher foi aposentado pela marinha nos anos que seguiram ao fim da guerra em 1945 por ser considerado obsoleto diante do uso de radares para controle de disparo, maior eficácia de armas antiaéreas e ascensão do helicóptero. O avião ainda assim voou até 1959 nas marinhas de outros países, como Cuba, Uruguai e Chile.

Ligações externas

Aeronaves com primeiro voo em 1938
Aviões produzidos nos Estados Unidos
OS2U Kingfisher
Hidroaviões de flutuadores
Aviões monomotor

Vought OS2U Kingfisher


Bjarne og Britas vidunderlige verden 1-5 er en animationsfilm fra 1990 instrueret af Jannik Hastrup efter manuskript af Jannik Hastrup og Jan Kragh-Jacobsen.

Handling
5 tegnefilm om miljø. Bjarne og Brita ligner til forveksling danske normalforbrugere med både skepsis og optimisme, når det drejer sig om "al den snak om røg og støj". Filmene er til skolerne og tager fat på luft, hav, smid-væk-mentalitet, skov og den farlige sol. Formen er sang og dialog, og stemmerne tilhører Anne Marie Helger og Claus Ryskjær. »Det ligger i luften«, »Havet sletter ikke spor«, »Det bobler af liv«, »Der er masser af skov« og »En plads i solen«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1990


Sahamalaza (en francés: Péninsule Sahamalaza) es una península en el país africano de Madagascar. Se encuentra ubicada en el distrito de Ambanja (district d'Ambanja), parte de la región de Diana, específicamente en las coordenadas geográficas . La localidad de Anorotsangana se encuentra al oeste.

Véase también
 Geografía de Madagascar
 Geografía de África

Referencias

Penínsulas de Madagascar

Península de Sahamalaza