Le STARStreak est un système portatif de défense aérienne britannique utilisant des missiles à courte portée, conçu et produit à Belfast par Shorts Missile Systems, devenu depuis lors Thales Air Defence Limited, une filiale britannique du groupe Thales.

Historique
En 1982, le ministère de la Défense britannique publie un cahier des charges (GSR 3979) visant à concevoir un missile sol-air léger et hypervéloce amené à compléter le missile Rapier et à remplacer les missiles à courte portée Blowpipe, les performances de ce dernier durant la guerre des Malouines s'étant avérées décevantes.

Le développement fut attribué en 1984 à deux sociétés : British Aerospace et Shorts Missile Systems. L'année suivante, British Aerospace présenta son missile Thunderbolt tandis que Short Missile Systems dévoila son missile Starstreak.

Après une série d'essais compétitif, le Starstreak fut retenu et Short Missile Systems se vit attribuer un contrat de production en novembre 1986. S'ensuivit une phase de perfectionnement et d'essais qui durèrent jusqu'au milieu des années 90. Il est rebaptisé ForceSHIELD par Thales.

Caractéristiques

Le missile a la particularité d'avoir une charge militaire comprenant trois sous-munitions guidées appelées hittiles, il s'agit de trois fléchettes explosives en tungstène à guidage laser. Ces dernières sont libérées du missile à plus de Mach 3, après extinction de son moteur de croisière. Elles volent alors en formation serrée, avec un écart d' entre elles. Chacune des fléchette pèse  et contient  d'explosif PBX-98.

Avantages
 Tir possible quasi-instantanément du fait de l'absence de verrouillage sur la cible et le délai que cela entraîne.
 Capacité d'engager des cibles ayant une très faible signature infrarouge tels que des drones.
 Vitesse de croisière très élevée lui permettant de rattraper sa cible très rapidement.
 Insensible au brouillage par leurres thermiques ou par brouilleur électro-optique.
 Possibilité d'engager des véhicules blindés légers en raison de la forte capacité de perforation des fléchettes.

Inconvénients
 Le missile étant guidé par alignement, il n'a donc pas la capacité tire et oublie. Après lancement, la lunette de tir doit être pointée en permanence sur la cible.
 Les fléchettes ne possèdent pas de fusée de proximité, un coup au but est donc nécessaire pour garantir la destruction de l'aéronef.

Utilisateurs

 HVM SP –
 HVM LML

 LML – 8 LML lanceurs.

 Armée royale thaïlandaise – commandé en 2012

 Armée de terre indonésienne – premières commandes en novembre 2011,

 Forces armées malaisiennes – commandé en juillet 2015.

 Forces armées de l'Ukraine – fournies en mars 2022 comme part de l'aide britannique lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022.

Emploi au combat
Le , un Mi-28N de la force aérienne russe est abattu à Pervomaïsk par un tir ukrainien de Starstreak. La poutre de queue de l'hélicoptère est sectionnée lors de l'impact ; privé de son rotor de queue, l'engin entame alors une descente rapide en vrille.

Références

Missile surface-air
Thales

Starstreak


Kup Međimurskog nogometnog saveza je nogometno kup-natjecanje za klubove s područja Međimurske županije kojeg organizira Međimurski nogometni savez.
Pobjednik i finalist natjecanja stječu pravo nastupa u Hrvatskom nogometnom kupu. U natjecanju ne sudjeluju klubovi koji imaju izravan plasman u Hrvatski nogometni kup po ostvarenom koeficijentu.

Dosadašnje završnice

Od 1992.

Do 1991.

Poveznice
 Međimurski nogometni savez
 Hrvatski nogometni kup
 1. ŽNL Međimurska
 2. ŽNL Međimurska
 3. ŽNL Međimurska

Izvori

Međimurska
Nogomet u Međimurskoj županiji

Kup Međimurskog nogometnog saveza


قد تدل كلمة انفعال على إحدى المعاني التالية:

 انفعال (علم الأحياء)، تغير في النبات، أو الفيروس، أو البكتريا، أو في حيوان، تستخدم لغرض التجارب.
 انفعال (إصابة)، ضرر يصيب العضلة بحيث أن ألياف العضلة تتمزق نتيجة فرط التقلص.
 انفعال (علم المواد)، تشوه المواد نتيجة الإجهاد.

 انفعال جماعي

انفعال (توضيح)


Planetariul Silezian (în ) este cel mai mare și cel mai vechi planetariu din Polonia. A fost fondat la 4 decembrie 1955 pentru a-l comemora pe astronomul Nicolaus Copernic. Planetariul este situat în Parcul Silezian, în apropiere de orașele Katowice și Chorzów.

A fost ridicat pe cel mai înalt deal din parcul respectiv, cu o suprafață de 600 ha, care include Parcul Etnografic al Sileziei Superioare, un parc de amuzament, o grădină zoologică, planetariul, observatorul astronomic și .

Facilități
Un ecran în forma unei cupole care imită cerul a fost construit în interiorul planetariului. Este și locul care găzduiește prelegeri despre astronomie și geografie, precum și spectacole. În 2011 a găzduit cea de-a cincea Olimpiadă Intenațională de Astronomie și Astrofizică.

Observatorul astronomic este echipat cu o lunetă astronomică cu diametrul de 300 mm, (cea mai mare în uz din Polonia), precum și o serie de instrumente mai mici. În zilele senine, vizitatorii pot vizualiza imagini în direct ale Soarelui și, după apusul soarelui, o serie de obiecte cerești, mărite de până la 750 de ori.

Observatorul desfășoară activități de cercetare privind comete și planete mici. Planetariul are o bibliotecă de astronomie ce conține aproximativ 10.000 de volume, iar în curte, un ceas solar impresionant. Coridoarele găzduiesc exponate legate de astronomie.

Stațiile meteorologice și seismologice ale planetariului a efectua observații periodice și găzduiesc cursuri educaționale.

Legături externe

 Site web al Planetariului din Silezia
 Fotografii panoramice ale planetariului din Silezia

Știința și tehnologia în Polonia
Planetarii

Planetariul Silezian


Thinopyrum, rod euroazijskog i Afričkog bilja u porodici trava, dio je podtribusa Triticinae.  Postoji desetak vrsta

Vrste
 Thinopyrum acutum (DC.) Banfi
 Thinopyrum bessarabicum (Savul. & Rayss) Á.Löve
 Thinopyrum corsicum (Hack.) Banfi
 Thinopyrum curvifolium (Lange) D.R.Dewey
 Thinopyrum distichum (Thunb.) Á.Löve
 Thinopyrum × duvalii (Loret) Banfi
 Thinopyrum elongatum (Host) D.R.Dewey
 Thinopyrum flaccidifolium (Boiss. & Heldr.) Moustakas
 Thinopyrum gentryi (Melderis) D.R.Dewey
 Thinopyrum intermedium (Host) Barkworth & D.R.Dewey
 Thinopyrum junceiforme (Á.Löve & D.Löve) Á.Löve
 Thinopyrum junceum (L.) Á.Löve
 Thinopyrum obtusiflorum (DC.) Banfi
 Thinopyrum podperae (Nábelek) D.R.Dewey
 Thinopyrum turcicum (P.E.McGuire) B.R.Baum & D.A.Johnson
 Thinopyrum varnense (Velen.) B.R.Baum & D.A.Johnson

Izvori

Triticinae

Thinopyrum


NGC 125 este o galaxie lenticulară situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 25 decembrie 1790 de către William Herschel și observată încă o dată în 12 octombrie 1827 de către John Herschel, fiul lui William Herschel. De asemenea, NGC 125 face parte din grupul NGC 128, din care fac parte și galaxiile NGC 126, NGC 127, NGC 128, și NGC 130 și are o lungime de aproximativ 117.000 de ani-lumină.

Note

Vezi și
 NGC 124
 Listă a obiectelor NGC (1-1000)

Legături externe
 NGC 125 pe SIMBAD
 NGC 125 pe spider.seds.org
 NGC 125 pe WikiSky

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1790
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 125


Saguenay–St. Lawrence Marine Park er en marine-nationalpark i den canadiske provins Québec. Marinparken ligger hvor floden Saguenay River udvider sig til en fjord og møder floden Saint Lawrence.

Det var den første af Canadas nationalparker i Québec som blev oprettet for at beskytte det marine miljø. Mange hvaler , blandt andet en stor flok hvidhvaler, kommer i området på grund af store mængder føde i vandet der.

Hvert år besøger mange turister området via byen Tadoussac, som ligger ved Saguenays udmunding, for at se hvalerne.

Eksterne kilder/henvisninger

 Officielt websted
 Om parken

Nationalparker i Canada
Québec
Etableret i 1998

Saguenay–St. Lawrence Marine Park


Madison Brengle (født 3. april 1990 i Dover, Delaware, USA) er en profesjonell tennisspiller fra USA.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra USA

Madison Brengle


ديانة أوريشا (تسمى كذلك أوريسا أو أوريكسا). عدد أتباع هذه الديانة حوالي مليون نسمة يتمركزون في كوبا، وجمهورية الدومينيكان، وغيانا، وهايتي، وجامايكا، وبورتوريكو، وسورينام، وترينيداد، وتوباغو، والولايات المتحدة، وفنزويلا، هي الروح المجسدة للإله أولودومار حسب هذه الديانة، كما للأولودومار أسماء أخرى يعرف بها لديهم مثل أولورون، وإليدومار، وإليداوأوفين-أورون.

مذاهب
تنقسم هذه الديانة إلى عدة مذاهب وهي: أناكو، وأويوتونجي، وكاندومبلي، ولوكومي/سانتيريا، هناك تشابه مع ديانات أخرى مثل: أومبادا، ووينتي، وأوبيا، وفودون، وفودو.

الآلهات
و هي ديانة شركية و من بين قائمة الآلهة المعبودة مايلي :
 أوشون: آلهة المياه العذبة. جميلة جدًا رمز الخصوبة، الأنوثة والحب. لونها أصفر أو ذهبي، زوجة الإله أورولا.
 أورولا: زوج الآلهة أوشون رمز الحكمة.
 شانكَو: إله الحرب، والرعد والنار، ويحب الإسراف بالنساء والمال، ولونة أحمر.
 يمايا : آلهة البحر، لونها أزرق.
 أوباتالا أو أوشالا: إله الخلق يناضل من أجل السلام والتجانس، علاقته مع جميع آلهة هذه الديانة جيدة، لونه أبيض.
 أوكَون : إله النار، الإله الأكثر شعبية، وهو الإله العاشق للإلهة أوشون، غضبه مرعب.
 أودووا: إله الموتى ومن هم في حالة احتضار.
 أوبا أو أويا: آلهة البحيرات، رمز الوفاء زوجة الإله شانكَو.
 بابالو أيي: إله الأبرصين والطب والحصاد.
 إنل: إله التجار والصيادين.
 أوسان: إله أوراق الشجر، ليس له والدين، وإنما نمى وكبر كالزرع، يرمز له بعين وأذن ويد وقدم واحدة.
 أوكو: إله الزرع والخصب ويدعى له من النساء العواقر ومن الجوعى.
 أوشوسي: ابن الآلهة يمايا (آلهة البحر).
 أوكي: يعتبر كإله الجبال وللصيادين.
 أولوكون: إله المحيطات المسؤول عن الأعاصير في العالم وهو ممسوك في قاع المحيط من طرف أوباتالا (الإله الأكبر) لمنعة من القيام بأعمال شريرة.
 أوزين: إله الغابات.
 أوسن: حاكم الرؤوس.

مراجع

وصلات خارجية
 https://www.webcitation.org/query?id=1256495915692147&url=br.geocities.com/orixasbr/index6.html

أديان إفريقية أمريكية
أساطير إفريقية
أساطير حسب الدولة
الدين في إفريقيا
ثقافة نيجيرية
ثقافة يوروبية
ديانة يوروبية
مفاهيم حول الإله

أوريشا


Pružina este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.043 de locuitori.

Istoric
Localitatea Pružina este atestată documentar din 1272.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Pružina


UKIM ස්කොප්යේදී විදුලි ඉංජිනේරු පීඨයේ උපාධි අධ්යනය සම්පූර්ණ කිරීමෙන් පසු, 2004 වසරේ  École Polytechnique Fédérale de Lausanne  (EPFL) දී එන්.එම් පිළිබඳ ආචාර්ය උපාධියක්ද ලබා ගන්නා ලදී. හෙල්සින්කි  හි දී Nokia  පර්යේෂණ මධ්යස්ථානය සමග සම්බන්ධව, ඔහු රැහැන් රහිත සන්නිෙව්දනයේ යෙදීම් පිළිබද තොරතුරු න්යායයන් සම්බන්ධ නිබන්ධනයක් සැකසුවේය. 2005 සිට 2007 දක්වා Sowoon තාක්ෂණික ආයතනයේදී හි පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන අධ්යක්ෂක විය. 2007 - 2008 තුලදී ඔහු Manoa හි හවායි විශ්වවිද්යාලයේ  විද්යාර්ථයෙකු  හා සම්බන්ධව කටයුතු සිදු කළේය. ඉන් පසු, 2008 සිට 2009 දක්වා ඔහු ඔස්ලෝ විශ්ව විද්යාලයේ පශ්චාත් ආචාර්ය පර්යේෂක ලෙස සේවය කළේය. 2010-2012 දී පශ්චාත් ආචාර්ය පර්යේෂණ සහකාර වශයෙන් නිනොස්ලව් මරීනා, ප්රින්ස්ටන් විශ්ව විද්යාලය සමග සම්බන්ධ වූ අතර  ඔහු තවමත් එම විශ්ව විද්යාලයේ බාහිර පර්යේෂණ ධුරය හොබවයි.

References

ජීවමාන ජනයා

Ninoslav Marina


Ich bin ein entflohener Kettensträfling (Originaltitel: Vivo per la tua morte) ist ein 1968 produzierter Italowestern unter der Regie von Camillo Bazzoni. Im deutschsprachigen Raum erfolgte die Erstaufführung am 4. Juli 1969. Alternativtitel ist Zum Tode begnadigt.

Handlung
Mike Sturges ist mit seiner Familie Besitzer einer Pferdezucht auf Farmland in Arizona. Als die Pferde eines Tages gestohlen werden, begibt er sich mit seinem kleinen Bruder Ray auf die Suche nach den Dieben. Sie treffen den Eisenbahninspektor Marlin Mayner, der sie davor warnt, den Dragon's Pass zu benutzen, da er um die Pläne der Banditen weiß, den Goldtransport per Zug dort zu überfallen und Mike aus der Sache heraushalten möchte. Dieser hört aber nicht auf ihn und wird, nachdem er während des Überfalls angeschossen wurde, während sein Bruder verschwunden ist, als Verdächtiger von Sheriff Freeman verhaftet. Zusammen mit seinem wieder aufgetauchten Bruder muss er ins Staatsgefängnis von Yuma, wo üble Zustände herrschen und Ray von einem Wächter zu Tode gefoltert wird. Mike bricht aus, um zu überleben, und nimmt an Mayner und Freeman Rache.

Kritik
Christian Keßler bezeichnet den Film als "absolut exzellente(n) B-Western" mit einer konsistent unterhaltsamen Story und "einem sehr konsequenten Stil, der realistische Elemente bewußt ausspart." Die italienischen Segnalazioni Cinematografiche sahen einen mittelmäßigen Film, der das übliche Schema benutzt und übermäßig brutal sei. Figuren und Geschichte seien recht uninteressant und uninspiriert ausgearbeitet. Das Lexikon des internationalen Films fassen zusammen: "Mäßig spannender, aber rauher Italowestern." Auch der Evangelische Film-Beobachter hält nicht viel von dem Streifen: "Ganz auf Brutalitäten abgestellter Italo-Western. Überflüssig."

Bemerkungen
Dem Drehbuch des einzigen Westerns von Steve Reeves – der auch am Drehbuch beteiligt war – liegt der Roman "Judas Gun" von Gordon D. Shirreffs zugrunde. Das Filmlied "The Long Ride West" singt Don Powell.

Weblinks

 Der Film bei comingsoon

Einzelnachweise

Filmtitel 1968
Italienischer Film
Italowestern
Literaturverfilmung

Ich bin ein entflohener Kettensträfling (1968)


Brieštie este o comună slovacă, aflată în districtul Turčianske Teplice din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 132 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Brieštie este atestată documentar din 1392.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Brieštie


Wanna One (Hangul: 워너원) je južnokorejska pop grupa koju je osnovao CJ E&M kroz emisije 2017. godine Produce 101 Season 2. Sastav se sastoji od jedanaest članova: Kang Daniel, Park Ji-hoon, Lee Dae-hwi, Kim Jae-hwan, Ong Seong-wu, Park Woo-jin, Lai Kuan-lin, Yoon Ji-sung, Hwang Min-hyun, Bae Jin-young i Ha Sung-woon. Sastav je debitirao 7. kolovoza 2017. godine i promovirat će do 31. prosinca 2018. godine pod YMC Entertainment-a i CJ E&M-a.

Članovi
Yoon Ji-sung (윤지성)
Ha Sung-woon (하성운)
Hwang Min-hyun (황민현)
Ong Seong-wu (옹성우)
Kim Jae-hwan (김재환)
Kang Daniel (강다니엘)
Park Ji-hoon (박지훈)
Park Woo-jin (박우진)
Bae Jin-young (배진영)
Lee Dae-hwi (이대휘)
Lai Kuan-lin (라이관린)

Diskografija
 2017.: 1X1=1 (To Be One)
 2018.:0+1=1 (I Promise You)
 2018.:1÷x=1 (Undivided)

Turneje i koncerti
 Wanna One Premier Show-Con (2017.)
 Wanna One Premier Fan-Con (2017.)

Filmografija

Televizija
 Produce 101 Season 2 (Mnet, 2017.)
 Wanna One Go (Mnet, 2017.)
 Wanna City (SBS Mobidic, 2017.)
 Wanna One Go Season 2: Zero Base (Mnet, 2017.)

Izvori

Vanjske poveznice

Južnokorejski pop glazbeni sastavi

Wanna One


Walter Benedix Schönflies Benjamin, (15 Temmuz 1892, Berlin - 26 Eylül 1940, Portbou İspanya), Alman filozof, edebiyat eleştirmeni, kültür tarihçisi ve estetik kuramcısı.

Yaşamı
Asimile olmuş bir Yahudi ailesinden gelmektedir. Antika ve sanat galericisi babası Emil Benjamin ve annesi Pauline (Schönflies), Berlin-Charlottenburg doğumludur.

Walter Benjamin, aynı zamanda Doğu Almanya'nın 1950'li yıllarda adalet bakanlığını yapmış Hilde Benjamin'in eniştesi ve Gertrud Kolmar ile Günther Anders'in kuzenidir. Çocukluğunu Berlin'de geçirmiştir. Lirik ve felsefi bir dille yazdığı "Berliner Kindheit um Neunzehnhundert" (Bin Dokuz Yüzlerin Başında Berlin'de Çocukluk) adlı eseri onun bir anlamda otobiyografisidir. 1905-1907 yılları arasında Türingiya'de reformist bir okulda okudu. Burada kendisini derinden etkileyen ve öğrenci hareketlerine katılmasını sağlayan öğretmeni Gustav Wyneken ile tanıştı. 1912'de liseyi bitirdi ve Freiburg (Breisgau)'da, Albert Ludwigs Üniversitesi'nde felsefe, Alman Dili ve Edebiyatı (Germanistik) ve sanat tarihi okudu. Ardından şair Christoph Friedrich Heinle ile sıkı bir arkadaş oldu. 1912-1913 kış sömestirinden itibaren üniversite öğrenimine Berlin'de devam etti.

8 Ağustos 1914'te arkadaşı Christoph Friedrich Heinle'nin intihar etmesi Benjamin'i büyük bir şoka sokmuştu. Üzüntüsünü hafifletmek isteminden dolayı kendini Heinle'nin bıraktığı eserlerini yayımlamak amacıyla bir yayınevi aramaya vermişti. Wyneken'in giderek artan savaş heyecanı Benjamin'in öğretmeni ile olan ilişkisinin 1915'ten itibaren bozulmasına neden olmuştur. Aynı yıl üniversitede matematik öğrenimi gören kendisinden beş yıl genç Gershom Scholem ile tanıştı ve yaşamı boyunca onunla olan dostluğu devam etti. 1917'de İsviçre Bern Üniversitesi'nden Alman Romantizminde Sanat Eleştirisi Kavramı teziyle doktora yaptı. Aynı yıl Dora Kellner ile evlendi. Evliliği 13 yıl sürdü. 1918'de dünyaya gelen oğlu Stefan Rafael, 1972'de de ölmüştür.

Benjamin, Berlin'e döndüğünde serbest gazeteci ve yazar olarak çalışmaya başladı. 1921'den itibaren Baudelaire'nin hikâyelerinin çevirilerini yaptı. Eseri "Die Aufgabe des Übersetzers (Çevirmenlerin Sorumlulukları)" adı altında yayımlandı. Yine 1921'deki "Zur Kritik der Gewalt (Şiddetin Kritiğine Dair)" adlı eseri büyük dikkat çekti.

Paul Klees'in Angelus Novus adlı resminden yola çıkarak Angelus Novus adında bir dergi çıkarmak isteyen Benjamin, bu girişiminde başarısız olunca 1924'te doçentlik yapmak üzere Frankfurt'a gitti. Bu dönemde Theodor W. Adorno ve Siegfried Kracauer ile tanıştı. Doçentlik için Almanların yas törenlerinin kaynağı üzerine 1925'te yazdığı tez çalışmasının akademik dünyadaki ortodokslar bağlamında resmi olarak geri çevrileceğini tahmin ettiğinden kurula girmekten vazgeçti.

1926-1927 yıllarını Paris'te geçirdi. Franz Hessel ile birlikte Marcel Proust'un çevirilerini yaptı. Özellikle kaybolan, yitirilen zamanın arayışı üzerine. Komünizme olan ilgisi onu 1927 kışında Moskova'ya taşır. Ve burada kız arkadaşı Asja Lacis'i ziyaret eder.
1930'lu yılların başlangıcında Bertolt Brecht ile beraber radyo yayınları planlar. 1932'de "Berliner Kindheit um Neunzehnhundert" adlı kitabını yazmaya başlar.

1932 ve 1933 yılları arasında İspanya'nın Balearen Adası'nda yaz mevsimini geçirir. Jean Selz ile tanışması onun uyuşturucuyla tanışması olur. Aynı zamanda Hollandalı ressam Anna Maria Blaupot ten Cate'ye aşık olur. İbiza ve Balearen arasında geçen bu zamanı yazar.

Nasyonal sosyalistlerin yaptırımı Benjamin'in Eylül 1933'de Paris'e sürgün olarak gitmesinin nedenidir. Burada kendisine destek olan Hannah Arendt ile buluşmuştur. Finansal olarak kısmen New York'taki göçmen Max Horkheimer uzantılı Frankfurt Okulu'ndan gelen parayla geçimini sağlıyordu.

Ernst Bloch, Theodor W. Adorno ve Bertolt Brecht'in etkisiyle 1930'larda giderek Marksizm'e yakınlaşan Benjamin, 1933'te nasyonal sosyalistlerin baskısıyla Almanya'yı terk ederek sürgün hayatı yaşadığı diyebileceğimiz Paris'e yerleşti. Burada edebiyat dergilerine ve New York'ta Adorno ile Horkheimer tarafından yayımlanan Zeitschrift für Sozialforschung'a (Sosyal Araştırmalar Dergisi) eleştiri ve denemeler yazdı. Geri döndüğünde kendisine ait olan son çalışması olan Die Thesen über den Begriff der Geschichte (Tarih Kavramı Üzerine Tezler)'i yayımladı. 1939 yılında, Alman mülteciler tarafından yayımlanan bir dergide çıkan yazısı nedeniyle Alman vatandaşlığından çıkarıldı. Almanların Fransa'yı işgal etmesi ve Paris'teki evini Gestapo'nun basması üzerine 1940'ta Fransa'nın güneyindeki Portbou kentine kaçtı; burada polis tarafından Gestapo'ya teslim edileceğini öğrenince aşırı derecede morfin alarak intihar etti. İntiharı üzerindeki spekülatif söylentiler vardır. Kendisinin şizoid olduğu ve bu yüzden intihar ettiğine dair tek kaynak Theodor W. Adorno'ya verilmek üzere Henny Gurland'a dikte ettirdiği veda mektubudur. Öte yandan Stalin'in ajanları tarafından morfin verilerek öldürülmüş olduğu da diğer bir başka söylentidir.

Son dönemin yaşamış en büyük Marksist ideologlarından bir tanesidir. Her ne kadar Karl Marx'ı kendi okuma listesinin son sırasına bıraksa da, getirmiş olduğu eleştiriler Marksist kuram açısından çok önemlidir.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Adorno ve Scholem, Benjamin'in yazdıklarını büyük oranda yeniden düzenlediler ve her şeyden önce 1970-1989 arası geniş kapsamlı olarak yayımlattıkları Gesammelten Schriften (Toplu Yazılar), Benjamin'in yaşadığı yıllarda yazın dünyasında başarısız gibi görünen ortamı ters yüz etti. Oysa doktora tezi neredeyse hiç dikkate alınmamıştı. Doçentliğine dair yazdıkları hatta, Frankfurt Üniversitesi'nce kismen reddedilmişti. Ancak ölümünden sonra Benjamin'in bıraktıkları, sosyologların ve toplum bilimcilerin başvurduğu önemli bir kaynak olarak hâlâ tazeliğini korumaktadır.

Türkçeye çevrilmiş eserleri
 Esrar Üzerine (İmge, 2012)
 Fotoğrafın Kısa Tarihi (Agora, 2012)
 Bin Dokuz Yüzlerin Başında Berlin'de Çocukluk (Yapı Kredi, 2004)
 Sanat ve Edebiyatta Eleştiri (İletişim, 2010)
 Estetize Edilmiş Yaşam (Der, 1995)
 Brecht'i Anlamak, (Metis, 1984)
 Moskova Günlüğü, (Metis, 2001)
 Tek Yön, (Yapı Kredi, 1999)
 Parıltılar, (Belge, 1990)
 Son Bakışta Aşk, (Metis, 1993)
 Pasajlar, (Yapı Kredi, 1995)
 Epik Tiyatro Üzerine Üç Metin, (Agora Yayınevi, 2014)
 Hikâye Anlatıcısı, (Heretik, 2019)

Hakkında yazılanlar ve başka dilde kaynaklar
 Wolfgang Bock: Walter Benjamin – Die Rettung der Nacht. Sterne, Melancholie und Messianismus. Aisthesis-Verlag, Bielefeld 2000, ISBN 3-89528-260-X
 Susan Buck-Morss: Dialektik des Sehens. Walter Benjamin und das Passagen-Werk. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2000, ISBN 3-518-29071-1
 Peter Bulthaup (Hrsg.): Materialien zu Benjamins Thesen "Über den Begriff der Geschichte", Beiträge und Interpretationen. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1975, ISBN 3-518-07721-X
 Jacques Derrida: Gesetzeskraft. Der "mystische Grund der Autorität". Suhrkamp, Frankfurt am Main 1996, ISBN 3-518-13331-4
 Jacques Derrida: Wie nicht sprechen. Verneinungen.Wien 1989. (Passagen Verlag)
 Jacques Derrida: Falschgeld. Zeit geben I. München 1993. (Wilhelm Fink Verlag)
 Jacques Derrida: Aufzeichnungen eines Blinden. München 1997. (W. Fink Verlag)
 Jacques Derrida: Einsprachigkeit. München 2003. (W. Fink Verlag)
 Jacques Derrida: Des tours de Babel.- In: J. Derrida, Psyché. Inventions de l'autre, Paris (Éditions Galilée) 1987, S. 203–237.
 Peter Dudek: Fetisch Jugend. Walter Benjamin und Siegfried Bernfeld – Jugendprotest am Vorabend des Ersten Weltkriegs, Bad Heilbrunn: Julius Klinkhardt, 2002
 Justus Fetscher: Nach Port Bou. Walter Benjamin in der Literatur. In: literaturkritik.de, Nr. 9, September 2006 – Schwerpunkt: Walter Benjamin (Volltext)
 Dominik Finkelde: Benjamin liest Proust. Mimesislehre - Sprachtheorie - Poetologie . München 2003. (W. Fink Verlag)
 Christine Fischer-Defoy (Hrsg.): ... wie überall hin die Leute verstreut sind. Das Adressbuch des Exils 1933-1940 Leipzig 2006. (Koehler&Amelang)
 Stefan Gandler: Tarih Meleği Neden Geriye Bakiyor?. In: Cogito. Üç Aylık Düşünce Dergisi, İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, nr. 52, fall 2007, p. 161-181.
 Stefan Gandler: Tarih Meleği Neden Geriye Bakiyor? II. Bölüm. In: Cogito. Üç Aylık Düşünce Dergisi, İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, nr. 59, summer 2009, p. 21-47.
 Jürgen Habermas: Bewußtmachende oder rettende Kritik. Die Aktualität Walter Benjamins. (1972). In: J.H.: Politik, Kunst und Religion. Essays über zeitgenössische Philosophen. Reclam, Stuttgart 1978 (aktuelle Neuauflage 2006) ISBN 3-15-009902-1, S. 48-95
 Christiaan L. Hart Nibbrig (Hrsg.): Übersetzen. Walter Benjamin. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-518-12041-7 (Tagungsband zu einem Kongress zur Theorie der Übersetzung in Lausanne 1993)
 Anselm Haverkamp (Hrsg.): Gewalt und Gerechtigkeit. Derrida–Benjamin. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1993, ISBN 3-518-11706-8
 Werner Hamacher: Die Geste im Namen. Benjamin und Kafka.– In: W. Hamacher, Entferntes Verstehen, Suhrkamp, Frankfurt a.M. 1998, ISBN 3-518-12026-3, S. 280ff.
 Ralf Konersmann: Erstarrte Unruhe. Walter Benjamins Begriff der Geschichte. Fischer, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-596-10962-0
 Rudolf Maresch: GespensterVerkehr. Derrida liest Benjamins "Zur Kritik der Gewalt". E-Text als PDF
 Winfried Menninghaus: Walter Benjamins Theorie der Sprachmagie. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1995, ISBN 3-518-28768-0
 Pierre Missac: Walter Benjamins Passage. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-518-58089-2
 Stephan Moebius: Die Zauberlehrlinge. Soziologiegeschichte des Collège de Sociologie 1937–1939. UVK, Konstanz 2006, ISBN 3-89669-532-0
 Stéphane Mosès: Der Engel der Geschichte. Franz Rosenzweig, Walter Benjamin, Gershom Scholem. Jüdischer Verlag, Frankfurt am Main 1992, ISBN 3-633-54088-1
 Marian Nebelin: Walter Benjamin und die Besiegten. Theologie – Verlust – Geschichte. (= Poetica. Schriften zur Literaturwissenschaft, Bd. 96). Verlag Dr. Kovac, Hamburg 2007, ISBN 978-3-8300-3035-5
 Michael Opitz, Erdmut Wizisla (Hrsg.): Benjamins Begriffe. 2 Bände. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2000, ISBN 3-518-12048-4
 Jean-Michel Palmier: Walter Benjamin - Lumpensammler, Engel und bucklicht Männlein. Ästhetik und Politik bei Walter Benjamin, Herausgegeben und mit einem Vorwort von Florent Perrier. Aus dem Französischen von Horst Brühmann, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 2009 ISBN 978-3-518-58536-8
 Sandro Pignotti: Walter Benjamin - Judentum und Literatur. Tradition, Ursprung, Lehre mit einer kurzen Geschichte des Zionismus. Rombach, Freiburg 2009, ISBN 978-3-7930-9547-7
 Rainer Rochlitz: Le désenchantement de l'art. La philosophie de Walter Benjamin. Gallimard, Paris 1992, ISBN 2-07-072777-7
 Rudel, Tilla (2006) : Walter Benjamin L'Ange assassiné, éd. Menges - Place Des Victoires, 2006
 Ingrid Scheurmann / Konrad Scheurmann: Dani Karavan – Hommage an Walter Benjamin. Der Gedenkort 'Passagen' in Portbou. Deutsch / Englisch. Zabern, Mainz 1995, ISBN 3-8053-1865-0
 Ingrid Scheurmann: Neue Dokumente zum Tode Walter Benjamins.. AsKI e.V., Bonn 1992, ISBN 3-87816-080-1
 Giulio Schiavoni: Walter Benjamin. Il figlio della felicità. Un percorso biografico e concettuale. Einaudi, Turin 2001, ISBN 88-06-15729-9
 Wolfgang Schlüter: Walter Benjamin. Der Sammler & das geschlossene Kästchen. Jürgen Häusser, Darmstadt 1993, ISBN 3-927902-85-3
 Detlev Schöttker: Konstruktiver Fragmentarismus. Form und Rezeption der Schriften Walter Benjamins. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-518-29028-2
 Hermann Schweppenhäuser: Ein Physiognom der Dinge. Aspekte des Benjaminschen Denkens. Zu Klampen, Lüneburg 1992, ISBN 3-924245-24-X
 Hermann Schweppenhäuser: Zum Geschichtsbegriff Walter Benjamins. In: Geschichte denken. Lit, Münster 1999, ISBN 3-8258-4176-6, S. 95ff.
 Raffaella Soldani: Walter Benjamins Ideenlehre. Dissertation, Universität Freiburg i. Br. 2005 (Volltext)
 Marleen Stoessel: Das vergessene Menschliche. Zu Sprache und Erfahrung bei Walter Benjamin. Hanser, München und Wien 1983, ISBN 3-446-13766-1
 Rolf Tiedemann: Studien zur Philosophie Walter Benjamins. Mit einer Vorrede von Theodor W. Adorno. Europäische Verlagsanstalt, Frankfurt am Main 1965 (2. Aufl.: Suhrkamp, Frankfurt am Main 1973, ISBN 3-518-00644-4)
 Rolf Tiedemann: Dialektik im Stillstand. Versuche zum Spätwerk Walter Benjamins. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1983, ISBN 3-518-28045-7
 Rolf Tiedemann: Die Abrechnung. Walter Benjamin und sein Verleger. Hamburg 1989, ISBN 3-927623-91-1
 Rolf Tiedemann u. a. (Hrsg.): Walter Benjamin 1892–1940. Ausstellung des Adorno-Archivs Frankfurt in Verbindung mit dem Deutschen Literaturarchiv Marbach. (= Marbacher Magazin; 55). Deutsches Literaturarchiv, Marbach am Neckar 1990 (3. erw. Auflage 1991)
 Rolf Tiedemann: Mystik und Aufklärung. Studien zur Philosophie Walter Benjamins. edition text + kritik, München 2002, ISBN 3-88377-708-0
 Walter Benjamin Archiv (Hrsg.): Walter Benjamins Archive. Bilder, Texte, Zeichen. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-518-41835-1
 Leo Truchlar: Walter Benjamin: Das Passagen-Werk.– In: Leo Truchlar, Schwelle. Passage. Verwandlung, Wien (LIT Verlag) 2006, S. 135ff.
 Sigrid Weigel: Entstellte Ähnlichkeit. Walter Benjamins theoretische Schreibweise. Fischer, Frankfurt am Main 1997, ISBN 3-596-12964-8
 Sigrid Weigel: Walter Benjamin. Die Kreatur, das Heilige, die Bilder. Fischer, Frankfurt am Main 2008, ISBN 978-3-596-18018-9

<div class="references-small">

İç bağlantılar
 Frankfurt Okulu

Dış bağlantılar
 Walter Benjamin konulu Cogito Dergisi
 Nurdan Gürbilek, Sunuş: Benjamin ve Arkadaşları
 Internationale Walter-Benjamin-Gesellschaft Uluslararası Walter Benjamin Topluluğu
 ub.fu-berlin.de Özgür Berlin Üniversitesi Kütüphanesindeki link bağlantılarının toplamı
 Kapitalismus als Religion Wolfgang Palaver'in W. Benjamin'den kalan yarım bir yazı üzerine yazdığı metin
 Benjamin nach der Moderne Reinhard Markner'den bir yazı
 Die Rolle der Allegorie für Walter Benjamins Methode Stefan Kappner'den bir yazı
 Who killed Walter Benjamin David Mauas'ın yaptığı dökümentar bir film
  Gedenktafel in Berlin-Charlottenburg

1892 doğumlular
Berlin doğumlular
1940 yılında ölenler
20. yüzyıl filozofları
Alman filozoflar
Yahudi asıllı Almanlar
Yahudi filozoflar
Marksist teorisyenler
Siyaset felsefecileri
Dil felsefecileri
Kıta filozofları
İntihar eden yazarlar
Zehirlenerek intihar edenler
Bern Üniversitesinde öğrenim görenler

Walter Benjamin


Saadan bor vi er en film med ukendt instruktør.

Handling
Næst efter Mad og Klæder er Boligen det vigtigste Problem for Befolkningen. Det er et Problem for den enkelte Borger, men det er også et Samfundsproblem, ikke mindst af Hensyn til Børnene.... Sådan indledes denne film om, hvordan vi bor - på landet, i provinsen og i hovedstaden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1938
Oplysningsfilm fra Danmark

Saadan bor vi


Eldvatn getur átt við 3 ár í Vestur-Skaftafellssýslu:
- frá vestri til austurs
 Eldvatn við Skaftártungu
 Eldvatn í Meðallandi.
 Eldvatn á Brunasandi

Eldvatn


, dite « la Martyre », est une ansâr morte martyre en  à Médine. La tradition musulmane fait d'elle la première imame de l'islam, racontant qu'à partir de 624, elle est chargée par Mahomet de la direction de la prière de son , terme signifiant « lieu » et dont l'extension sémantique suscite la polémique.

Au , l'historien Ibn Saad écrit sa première biographie d'après les traditions primitives (hadîths) à son sujet, qu'Ibn Hanbal et Abou Dawoud recueillent aussi. L'historicité d'Oumm Waraka et la portée de son imamat ont été scrutées : aucune réponse définitive n'a été donnée par la recherche universitaire occidentale contemporaine, mais les hadîths la concernant font l'objet d'un examen critique par les érudits musulmans dès le Moyen Âge, qui jugent leur véracité faible (). Cependant, trois des quatre écoles juridiques de l'islam (hanéfite, chaféite et hanbalite) les estiment assez bons () voire authentiques () pour autoriser les femmes à être imames, sous certaines conditions. Une minorité des érudits, notamment de tendance soufie, ont permis l'imamat féminin sans opposer de restrictions particulières.

Au fil des siècles, la figure d'Oumm Waraka est minimisée, certaines biographies ne mentionnant pas son imamat. Depuis les années 2000, Oumm Waraka est remise en avant par l'islam libéral, qui fait directement référence à elle pour soutenir l'imamat des femmes et la mixité des salles de prière dans les mosquées.

Nom

Son  (prénom) est inconnu, seule sa  (surnom) d' (« mère de Waraka ») est passée à la postérité. Son  (filiation) est Oumm Waraka bint Abd-Allah ibn el-Harith ibn Nawfal, ou Oumm Waraka bint Abd-Allah ibn el-Harith ibn Awaimer ibn Nawfal selon al-Asqalani (mort en ). On ne connaît pas son  (origine) si elle en avait un, mais son  (nom honorifique) d' (« l'Ansâr » au féminin) indique qu'elle fait partie des ralliés à Mahomet à Médine.

Biographie traditionnelle

Sources
L'historien Ibn Saad (mort en ) écrit la biographie d'Oumm Waraka au moment où son contemporain Ahmad Ibn Hanbal (mort en ) recueille deux hadiths sur elle dans son . Ces textes figurent plus tard dans les  de son élève Abou Dawoud (mort en ) : le premier raconte la vie d'Oumm Waraka, le second sa nomination à l'imamat.

Vie à Médine
Selon Ibn Saad, son premier biographe, Oumm Waraka bint Nawfal est une respectable Médinoise appartenant aux Banou-Nadjdjar, clan de la tribu des Banou-Khazradj. En 622, après la fuite de Mahomet de La Mecque pour Yathrib (nom de Médine à l'époque), elle compte parmi les premières Médinoises à devenir musulmanes et à lui prêter allégeance, ce qui fait d'elle une ansâr. , elle connaît le Coran entièrement.

En 624, elle demande à participer à l'effort de guerre lorsque Mahomet part pour la bataille de Badr, souhaitant être infirmière de guerre afin de devenir martyre. Mahomet n'exclut pas la possibilité pour elle de venir sur le champ de bataille, mais le hadith d'Ibn Saad n'est pas explicite sur sa présence à Badr. Le chef arabe garantit encore à Oumm Waraka que Dieu lui octroiera le martyre, sans préciser où et quand cela arrivera.

Le prophète de l'islam rend souvent visite à Oumm Waraka, qu'il surnomme « la Martyre », accompagné par d'autres musulmans. Il lui permet d'avoir un muezzin pour l'appel à la prière islamique, et Ibn Saad précise que Mahomet ordonne à Oumm Waraka de diriger la prière de son  en raison de son statut de .

Martyre
Femme riche, Oumm Waraka possède deux esclaves, un homme et une femme. En 641, ceux-ci l'étranglent dans son sommeil (peut-être après avoir essayé de la voler) puis ils fuient Médine. Dans la version du hadith d'Abou Dawoud, le mobile du crime est le suivant : Oumm Waraka annonce que ses esclaves seront affranchis après sa mort, et ceux-ci l'assassinent afin de retrouver leur liberté plus rapidement. Finalement capturés et amenés devant le calife bien-guidé Omar  ( 634-644), ils sont reconnus coupables de meurtre et exécutés par crucifiement. La tradition ajoute qu'il s'agit de la première fois que le  de crucifiement était appliqué à Médine.

Al-Asqalani rapporte un hadith où Omar , surpris de ne pas avoir entendu Oumm Waraka réciter le Coran aux prières du jour précédent, serait allé à sa rencontre, chez elle ; il découvre le corps de l'imame, dans un coin, le linge ayant servi à l'étrangler autour du cou, deux jours après l'assassinat. Le calife monte ensuite au minbar, duquel il annonce la nouvelle du décès de l'ansâr et ordonne de poursuivre ses meurtriers.

Analyse des traditions

Depuis le , les érudits musulmans débattent de la validité des traditions primitives concernant Oumm Waraka, en examinant le degré de confiance qu'il convient d'accorder aux narrateurs qui les ont transmises.

L' du hadith
Selon l'historien Ibn Saad et l'érudit Ibn Hanbal, l' (chaîne de transmission de l'information) remonte à Walid ibn Abd-Allah ibn Jumay al-Zuhri, qui tient l'histoire de sa grand-mère (anonyme), qui la tient d'Oumm Waraka. Le collecteur de hadiths Abou Dawoud ajoute un autre transmetteur, le compagnon Abd-al-Rahman ibn Khalid al-Ansari (mort en ), dont on ne sait quasiment rien. Simonetta Calderini conjecture que son ajout sert à renforcer la crédibilité du récit car il s'agit d'un contemporain d'Oumm Waraka ; selon d'autres versions de l'isnad, Ibn Khalid n'est pas témoin de l'événement et tient l'anecdote de son père. Sur la mort de l'imame,  al-Asqalani rapporte une  encore différente : elle remonte à Walid ibn Abd-Allah ibn Jumay al-Zuhri, qui la tient de sa grand-mère Layla bint Malik, qui la tient de sa propre mère, à qui Oumm Waraka a raconté son histoire. Le fait que seul Ibn Khalid rapporte un hadith sur cet événement a conduit à remettre celui-ci en question en raison de cette étrangeté () dans la transmission, d'autant qu'il n'y a pas consensus autour de la fiabilité du narrateur commun (Walid al-Zuhri) et que les autres transmetteurs sont inconnus.

Al-Daraqutni (mort en ) et une majorité d'oulémas postérieurs à Abou Dawoud et Ibn Hanbal jugent l' de ce hadith faible () pour les raisons précitées. Cependant, une partie des oulémas (tels qu'Ibn Khouzayma ou Albani) continuent de le juger authentique () ou bon ().

Le  du hadith
Les  (spécialistes des hadiths) soulignent qu'il n'est pas dit clairement dans le  (récit du hadith) où le muezzin et l'esclave masculin étaient placés par rapport à Oumm Waraka (devant ou derrière) ni si d'autres hommes étaient présents à la prière.

Le récit de la nomination d'Oumm Waraka comme imame est le même chez Ibn Saad et Ibn Hanbal, mais chez Abou Dawoud, Ibn Khalid précise que le muezzin est un vieil homme : cela permet de répondre à d'éventuels questionnements sur la pudeur et la bienséance d'Oumm Waraka, car il y a un homme libre non- dans sa maison, et son âge avancé est synonyme de sagesse.

Définir le  d'Oumm Waraka

Un débat oppose d'une part les érudits qui reconnaissent aux femmes une place éminente dans la prière, pour lesquels Oumm Waraka dirigeait la prière d'une congrégation nombreuse et mixte ; et, d'autre part, ceux qui y sont opposés, et selon lesquels la prière d'Oumm Waraka se tenait dans le cadre privé de sa maison, devant l'entourage proche et les serviteurs. La discussion porte ainsi sur l'extension à donner au mot arabe , qui peut désigner une maisonnée, un domaine, un voisinage, un territoire ou un pays. Selon l'interprétation du théologien Muhammad Hamidullah, le hadith indique qu'Oumm Waraka a été nommée à la charge d'imame de la mosquée de son voisinage, et que les hommes priaient derrière elle, y compris le muezzin. Cette interprétation a été soutenue par plusieurs juristes musulmans, tels que le chaféite Djamal al-Din al-Mizzi (mort en 1341) qui donne comme version du hadith :

La professeure Nevin Reda souligne à l'appui de cette interprétation que dans un hadith, Mahomet dit à Oumm Houmayd, épouse d'Abou Houmayd al-Saadi, qu'il est mieux pour elle de prier dans sa maison () que dans le voisinage () ; cette distinction indique que  doit être pris au sens large. De plus, le fait qu'Oumm Waraka demande les services d'un muezzin suppose qu'un nombre important de personnes est appelé à la prière :  serait donc difficilement limitable à la seule maisonnée d'Oumm Waraka ( elle-même et ses deux serviteurs) et au vieux muezzin. Cet argument a toutefois été remis en question, car plusieurs hadiths indiquent que les muezzins peuvent être donnés à des petits groupes, et que des mosquées étaient instaurées dans les demeures (, pluriel de ) de croyants au temps de Mahomet.

En se basant sur un hadith de Mahomet félicitant les Banou-Nadjdjar d'être la meilleure tribu () des Ansars, Simonetta Calderini juge que  ne doit pas être entendu comme un lieu physique (à la manière de Nevin Reda, qu'elle critique) mais comme un terme pour désigner une collectivité de personnes : Oumm Waraka aurait guidé la prière de sa tribu.

Un autre élément plaide en faveur d'une interprétation de  au sens le plus large. Dans son dictionnaire des biographies de compagnons de Mahomet, , al-Asqalani rapporte un hadith où Omar , inquiet de ne pas avoir entendu la prière d'Oumm Waraka depuis la veille, serait d'abord allé la voir à son , où il ne trouve personne. Quand il va voir à sa maison (), Omar  découvre là le corps d'Oumm Waraka. Pour Guardi, le besoin qu'a al-Asqalani de différencier le nom  de  démontre qu'il désignait d'abord le voisinage d'Oumm Waraka puis la maison de cette dernière.

Par harmonisation des sources, le hadith d'al-Asqalani semble plus explicite que celui d'Abou Dawoud sur le fait que la récitation du Coran par Oumm Waraka était quotidienne, et qu'elle pouvait être entendue par tout le monde.

Symbole d'une époque en mutation
L'historicité d'Oumm Waraka ne fait aucun doute pour Matthew Long et Juliane Hammer. Au contraire, Simonetta Calderini estime qu'il est impossible d'en avoir l'assurance. Figure historique ou littéraire, Oumm Waraka est un symbole de la communauté islamique naissante : son désir de participer à la bataille de Badr, et l'octroi d'un muezzin par Mahomet, qui lui ordonne de diriger la prière, renvoient à une période où l'allégeance politique va de pair avec une allégeance religieuse, une ritualisation de l'islam se met en place, et d'importants changements religieux et politiques ont lieu à Médine.

Oumm Waraka dirige la prière comme Oumm Salama, épouse de Mahomet, mais cette dernière n'est imame que de femmes dans sa maison. Leurs biographies présentent plusieurs similitudes (connaissance du Coran, piété, fidélité envers Mahomet, femmes de haut rang, capacité à diriger), mais la bataille de Badr semble être un point important : un muezzin et la direction des prières sont attribués à Oumm Waraka avant , date à laquelle Oumm Salama épouse Mahomet.

Le hadith d'Oumm Waraka pourrait refléter une première période médinoise où les femmes pouvaient être imames en congrégation mixte, et la grande victoire que fut Badr a pu apporter des changements ayant touché ou influencé le rituel de la prière, notamment dans le rôle des femmes lors de celle-ci. Les récits relatifs à la direction de la prière par Oumm Salama sont favorisés comme base de la  prophétique, alors que l'exemple d'Oumm Waraka est par la suite écarté ou remanié.

Évolution de la figure d'Oumm Waraka

La croyante parfaite chez Ibn Saad

Mourir au combat est, pour les juristes-théologiens du temps d'Ibn Saad, une façon d'être martyr « dans ce monde et le suivant », pour les hommes comme pour les femmes. Les martyrs « dans le [monde] suivant » sont les personnes qui ont combattu des voleurs et qui sont mortes de façon violente ou tuées alors qu'elles servaient Dieu. En faisant d'Oumm Waraka une femme désirant mourir au combat (sans confirmer sa présence à Badr), ordonnée imame par Mahomet et assassinée par ses esclaves voleurs, Ibn Saad présente un exemple de croyante et de guide d'une communauté, à une époque où les musulmans se demandent quelles sont les actions les plus méritoires, entre le combat et la dévotion.

Calderini estime possible qu'Oumm Waraka soit liée à Mahomet du côté maternel, ce qui expliquerait la familiarité qu'il lui montre et l'ardeur qu'elle a de participer à ce qu'il fait. L'historienne ajoute encore que l'association d'Oumm Waraka avec un lieu pour le culte sur son  rappelle le rôle des Banou-Nadjdjar, dont la terre aurait servi à construire la mosquée de Quba, première mosquée à avoir été construite, et ses dépendances.

Minimisation progressive

Altérations biographiques
Par rapport au récit d'Ibn Saad, des variations importantes apparaissent dans d'autres sources : chez Ibn Hanbal, Mahomet dit à Oumm Waraka de « rester » () à Médine plutôt que d'aller à Badr, et Dieu lui donnera son martyre ; dans la version enrichie d'Abou Dawoud, Mahomet précise « rester chez elle » (). Dans la narration du zahirite Ibn Abi Asim (mort en ), avec une  entièrement irakienne, Mahomet permet à Oumm Waraka d'avoir un lieu de prière () sur son  pour adorer Dieu. Ce hadith est par la suite repris par d'autres lettrés musulmans qui n'évoquent pas le rôle d'imame d'Oumm Waraka dans leurs encyclopédies biographiques ; la construction d'une mosquée lui est attribuée à la place.

Le récit de l'érudit cordouan Ibn Abd el-Barr (mort en ) se rapproche du récit biographique d'Ibn Hanbal, et il est suivi par al-Asqalani (), qui ajoute que Mahomet précise que le martyre de l'ansâr va se passer chez elle. Al-Asqalani ne mentionne ensuite que la demande d'un muezzin par Oumm Waraka : être une  ne vaut aucune reconnaissance particulière à Oumm Waraka. Ibn Khouzayma (mort en ) transmet une version où Mahomet « permet » () plutôt qu'« ordonne » () à Oumm Waraka d'être l'imame. Le fait que Mahomet « permette » et non « ordonne » à Oumm Waraka de diriger la prière laisse entendre qu'il s'agit d'une gracieuse exception et lui fait perdre en autorité. Dans des versions recueillies par al-Daraqutni, d'autres variations significatives sont introduites : elle dirigeait uniquement les femmes de sa maison, ou était imame de femmes et ne dirigeait que durant les .

Évolution du statut des femmes

Calderini voit chez al-Daraqutni une interpolation manifeste du hadith original, reflétant les débats et les changements progressifs du rôle des femmes dans la société islamique. Dans des textes ultérieurs, son titre de martyre finit aussi par disparaître. Calderini suggère qu'Abou Dawoud a pu anachroniquement faire dire à Mahomet quelque chose faisant écho à la sourate , révélée trois ans après la bataille de Badr : l'injonction « reste dans ton foyer » se trouve aussi dans le Coran (, 33) au sujet des épouses de Mahomet, injonction qui est étendue à toutes les musulmanes par certains théologiens. Toujours selon elle, la surenchère des auteurs postérieurs à Ibn Saad a servi à décourager les femmes de s'engager militairement et les a reléguées dans des rôles domestiques.

D'après l'islamologue américaine Asma Afsaruddin, la plupart de ces changements interviennent à l'époque seldjoukide () et mamelouk (), où l'on commence à élaborer des guides de bonne conduite pour les femmes : les extrapolations, modifications ou suppressions de certains détails permettent aux auteurs  de mettre Oumm Waraka en adéquation avec les attentes qui pèsent sur les femmes dans la société de leur époque. Faire perdre à Oumm Waraka son statut d'imame permet de soutenir qu'une femme ne peut acquérir le statut de martyre qu'en restant chez elle et en se livrant aux activités domestiques auxquelles elle doit se tenir.

Réhabilitation au
Au début des années 2000, le personnage d'Oumm Waraka fait l'objet d'un regain d'intérêt dans les cercles de l'islam libéral et du féminisme musulman, avec sa presque contemporaine Ghazala, autre imame dirigeant des prières mixtes. Sur Internet, des pages ou des vidéos (comme sur YouTube) sont dédiées aux femmes imames des premiers temps de l'islam, notamment Oumm Waraka. Les musulmanes se revendiquant imames la prennent en exemple pour soutenir le droit des femmes à diriger une prière et à la mixité dans les mosquées. De nos jours, écrit Calderini, en raison des multiples interprétations de l'imamat d'Oumm Waraka avec une multiplicité d' (chaînes de transmission de l'information), les personnes défendant le droit des femmes à l'imamat choisissent la version du hadith rapportée par Ibn Saad.

Jurisprudence islamique

Entre le  et le , plusieurs juristes chaféites, hanbalites et soufis (tel qu'Abou-Thawr, al-Muzani, Tabari, Ibn Khouzayma, Averroès, Ibn al-Jawzi et Ibn Arabi) se fondent entre autres sur le hadith d'Oumm Waraka pour considérer qu'une femme peut être imame et diriger une prière mixte. L'imam al-Nawawi (mort en ) et Hassan el-Banna (mort en ) listent Daoud el-Zahiri, Abou-Thawr, al-Mazuni et Tabari comme ceux qui considèrent que la prière d'un homme est valide lorsqu'elle est faite derrière une femme.

La majorité des théologiens musulmans privilégient les versions rapportées par al-Daraqutni pour juger de la licéité et des dispositions de l'imamat féminin. Des juristes, parmi lesquels al-Bayhaqî (mort en ), ne le permettent que sous certaines conditions Hamidullah se range du côté de l'avis traditionnel : lorsqu'un homme connaît les versets nécessaires à la prière, la femme qui tient le rôle d'imame doit lui en céder la direction. Selon lui, Mahomet fit une exception car Oumm Waraka était plus qualifiée que les hommes de son lieu de résidence.

En s'appuyant sur l'exemple d'Oumm Waraka, Asma Lamrabet, féministe musulmane, résume la situation au début du  sur la question de l'imamat des femmes : l' Elle juge incohérents les arguments des opposants à l'imamat féminin, donnant comme exemple la possibilité d'être une muezzin selon l'école hanéfite.

Notes et références

Notes

Références

Ouvrages
  :

  :

  :

Autres sources

Annexes

Bibliographie
 : Tout ou une partie de cet ouvrage a servi comme source à l'article.
Sources primaires
  .
  .
  .

Sources secondaires
 .
  .
  .
  .
 .
  .
  .
  .
  .
  .
 .

Articles connexes

Liens externes

 .
 .

Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Personnalité de la religion musulmane au VIIe siècle
Imame
Histoire des débuts de l'islam
Sahaba
Entourage de Mahomet
Date de naissance incertaine (VIIe siècle)
Naissance à Médine
Décès en 641
Décès à Médine
Pionnière en religion

Oumm Waraka


Guaduella humilis, trajnica iz porodice trava, smještena u tribus Guaduelleae, potporodica Puelioideae. Hemikriptofit iz Nigerije i Kameruna u zapadnoj tropskoj Africi.

Opisana je 1962. godine.

Izvori

Puelioideae
Flora Nigerije
Flora Kameruna

Guaduella humilis


Lichtenberg ist ein Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite.
Er liegt nördlich des Kraters Briggs in der Ebene des Oceanus Procellarum. Er zeigt ein kleines, in nördlicher und westlicher Richtung verlaufendes Strahlensystem auf. Der Kraterrand ist kaum erodiert mit konzentrischen Rutschungen im Inneren.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Physiker und Schriftsteller Georg Christoph Lichtenberg offiziell benannt.

Weblinks

 Lichtenberg auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Georg Christoph Lichtenberg als Namensgeber

Lichtenberg (Mondkrater)


Serrasalmus gouldingi (engl. Goulding's Piranha, wegen seiner Färbung auch Blue Tiger Piranha) ist eine 1992 erstbeschriebene, im tropischen Südamerika beheimatete Sägesalmlerart. Sie wird auch Piranha Fula oder Caribe Negro genannt.

Beschreibung
Die Fische sind hochrückig und haben eine rhomboide Körperform. Sie gehören zu den größeren Serrasalmus Arten und können eine Körperlänge von bis zu 27,9 Zentimeter SL erreichen. An den silberfarbenen, in metallischen Blautönen glänzenden Körperseiten befinden sich vertikal verlängerte Flecken. Ein deutlicher Schulterfleck fehlt, einige Exemplare zeigen in dieser Region aber vermehrt Pigmente. Der Kopf mit großen Augen ist robust, das Maul moderat groß, die stumpfnasige Schnauze ausgeprägt. Über die Augen verläuft vertikal durch die Pupillen ein dunkler Streifen. Das Ectopterygoid ist mit wenigen (1 bis 3) Zähnen besetzt. Ein präanaler Stachelstrahl ist vorhanden. An der Schwanzflosse (Caudale) befindet sich zum Körper hin (proximal) ein schwarzes Band. Die Rückenflosse (Dorsale) wird von 13 bis 17, die Afterflosse (Anale) von 29 bis 33 Weichstrahlen gestützt. Die Art hat 36 bis 38 Wirbel. Die Schuppen sind klein und zahlreich, die Anzahl entlang der Seitenlinie beträgt gewöhnlich 95 (93 bis 97). Vor dem Beginn der Bauchflossen befinden sich 24 bis 25 und nach dem Beginn der Bauchflossen 8 bis 10 Abdominalzähne (Serrae). Die 25 (23 bis 27) Kiemenreusendornen sind kurz und an der Basis breit.

Verbreitung ud Lebensraum
Serrasalmus gouldingi kommt in Brasilien, Ecuador, Kolumbien und Venezuela im Amazonas und Orinoco Flussgebiet vor. Die Art ist ein typischer Bewohner von Schwarzwasserflüssen und von stehenden Gewässern.

Lebensweise
Über die Lebensweise von Serrasalmus gouldingi ist nur sehr wenig bekannt. Eine Untersuchung im Gebiet des Rio Anapu zeigte, dass die Art dort ein Allesfresser (omnivore) ist, mit Tendenz zum Fischfresser (piscivore). Ein weiterer, größerer Anteil an der Nahrung sind Früchte und Samen.

Literatur
 Antonio Machado-Allison, William Fink: Los Peces Caribes de Venezuela, Diagnosis, Claves, Aspectos Ecologicos y Evolutivos, 1996, Universidad Central de Venezuela, CDCH

Einzelnachweise

Weblinks

Sägesalmler
Serrasalmidae

Serrasalmus gouldingi


A lo largo de la historia las relaciones entre India y Japón han sido siempre estrechas. Durante siglos XV India y Japón han llevado adelante intercambio de elementos culturales, principalmente como resultado del budismo que se diseminó en forma indirecta desde la India a China y de allí a Japón. Durante la Segunda Guerra Mundial, el Ejército Imperial de Japón utilizó al Ejército Nacional de la India de Netaji Subhas Chandra Bose en batallas contra las fuerzas británicas. La India es el mayor receptor de fondos AOD japoneses. La India y el Japón se han apoyado mutuamente en los momentos críticos de su historia.

Las relaciones políticas entre estas dos naciones han sido cordiales desde la independencia de la India. Varias empresas japonesas, tales como Sony, Toyota, y Honda, poseen fábricas en la India, y con el crecimiento y desarrollo de la economía de la India, la India se ha convertido en un mercado importante de las compañías japonesas, donde por ejemplo han sido de las primeras empresas en invertir en la India. La mayor empresa japonesa que ha invertido en India es Suzuki el gigante automotriz, que posee la empresa Maruti Suzuki en sociedad con capilates indios, siendo el mayor fabricante de vehículos de la India.

En diciembre del año 2006, el primer ministro Manmohan Singh visitó Japón, y firmó la "Declaración Conjunta hacia una relación estratégica y global ente el Japón y la India". Japón ha financiado numerosos proyectos de infraestructura en la India, entre los que se destaca el Delhi Metro. Candidatos de la india fueron aceptados en el 2006 para participar en el programa JET, que comenzó con una vacante en el 2006 y 41 en el 2007. También en el 2007, las Fuerzas japonesas de auto defensa tomaron parte en un ejercicio naval en el Océano Índico, denominado Malabar 2007, en el cual participaron también fuerzas navales de India, Australia, Singapur y los Estados Unidos. El año 2007 fue declarado el "Año de la amistad entre India y Japón."

Véase también
 Relaciones exteriores de la India
 Relaciones exteriores de Japón
 Budismo en Japón
 Hinduismo en Japón
 Yamuna Action Plan (YAP)

Referencias

Bibliografía
 Japan, India, and the Strategic Triangle with China by Michael J. Green, Strategic Asia 2011-12: Asia Responds to Its Rising Powers - China and India (September 2011)

Enlaces externos
 Japan-India Relations Ministerio de Asuntos Exteriores de Japón

Relaciones India-Japón

Relaciones India-Japón


Bongo Superstars er en dokumentarfilm fra 2008 instrueret af Signe Barvild Stæhr.

Handling
'Bongo superstars' er en rytmisk rejse gennem gaderne i Tanzanias fattige, men glitrende hovedstad, Dar-es-Salaam. Det er mødet med en gruppe unge og håbefulde swahilirappere, som kæmper for at blive ægte superstjerner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008
Tanzania
Dokumentarfilm fra Danmark

Bongo Superstars


Laura Laabs (* 25. April 1985) ist eine deutsche Regisseurin.

Leben
Laura Laabs ist die Tochter von Daniela Dahn und Joochen Laabs, Enkeltochter von Karl-Heinz Gerstner sowie Urenkelin von Karl Ritter. Sie studierte an der Hochschule für Film und Fernsehen "Konrad Wolf" in Potsdam-Babelsberg Filmregie. Ihr Erstjahresfilm, die Dokumentation Enkel der Geschichte, wurde auf dem Visions-du-Réel-Festival mit dem Spezialpreis für den innovativsten Kurzfilm ausgezeichnet. Der Film besteht aus einem Gespräch zwischen Laabs und ihrer Großmutter Sibylle Gerstner, der Gründerin und Namensgeberin der Modezeitschrift Sibylle.

Filmografie
 2009: Gleichzeitigkeit
 2010: Enkel der Geschichte
 2011: Volksbühne
 2011: Waende (aka 80's Change)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Deutscher
Geboren 1985
Frau

Laura Laabs


Color (ඇමරිකානු ඉංග්‍රීසි) හෝ colour (පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ඉංග්‍රීසි) යනු රතු, තැඹිලි, කහ, කොළ, නිල් හෝ දම් වැනි නම් සහිත වර්ණ කාණ්ඩ හරහා විස්තර කෙරෙන මානව දෘශ්‍ය සංජානනයේ ලක්ෂණයයි. වර්ණ පිළිබඳ මෙම සංජානනය දෘශ්‍ය වර්ණාවලියේ විද්‍යුත් චුම්භක විකිරණ මගින් මිනිස් ඇසෙහි කේතු සෛල උත්තේජනය කිරීමෙනි. වර්ණ කාණ්ඩ සහ වර්ණවල භෞතික පිරිවිතරයන් ඒවායින් පරාවර්තනය වන ආලෝකයේ තරංග ආයාමය හරහා වස්තූන් සමඟ සම්බන්ධ වේ. මෙම පරාවර්තනය පාලනය වන්නේ ආලෝක අවශෝෂණය, විමෝචන වර්ණාවලීක්ෂය වැනි වස්තුවේ භෞතික ගුණාංග මගිනි.

වර්ණ අවකාශයක් නිර්වචනය කිරීමෙන්, ඛණ්ඩාංක මගින් වර්ණ සංඛ්‍යාත්මකව හඳුනාගත හැකි අතර, 1931 දී අන්තර්ජාතික ආලෝකකරණ කොමිෂන් සභාව විසින් ඉහත සඳහන් කළ (රතු, තැඹිලි, ආදිය) ජාත්‍යන්තරව එකඟ වූ වර්ණ නාම සමඟ ගෝලීය එකඟතාවයෙන් නම් කරන ලදී. නිදසුනක් ලෙස RGB වර්ණ අවකාශය මිනිස් ත්‍රිකෝමැටිකයට අනුරූප වන වර්ණ අවකාශයක් වන අතර ආලෝක පටි තුනකට ප්‍රතිචාර දක්වන කේතු සෛල වර්ග තුනට: දිගු තරංග ආයාම, 564–580 nm (රතු) ට ළඟා වේ; මධ්‍යම තරංග ආයාමය, 534–545 nm (කොළ) ආසන්නයේ; සහ කෙටි තරංග ආයාම ආලෝකය, 420–440 nm (නිල්) ආසන්නයේ ඇත. CMYK වර්ණ ආකෘතිය වැනි වෙනත් වර්ණ අවකාශයන්හි වර්ණ මානයන් තුනකට වඩා තිබිය හැක, එහි එක් මානයක් වර්ණක වර්ණකයට සම්බන්ධ වේ).

අනෙකුත් විශේෂවල "ඇස්" වල ඡායාරූප-ප්‍රතිග්‍රාහකත්වය මිනිසුන්ගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ද සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වන අතර එම නිසා එකිනෙකට පහසුවෙන් සැසඳිය නොහැකි විවිධ වර්ණ සංජානනයන්ට හේතු වේ. නිදසුනක් ලෙස මී පැණි සහ බම්බල් වලට පාරජම්බුල වලට සංවේදී ත්‍රිකෝමැටික වර්ණ දර්ශනයක් ඇති නමුත් රතු පැහැයට සංවේදී නොවේ. පැපිලියෝ සමනලුන්ට ඡායාරූප ප්‍රතිග්‍රාහක වර්ග හයක් ඇති අතර පෙන්ටක්‍රෝමැටික් පෙනුමක් තිබිය හැකිය. සත්ව රාජධානියේ වඩාත්ම සංකීර්ණ වර්ණ දර්ශන පද්ධතිය ස්ටෝමාටොපොඩ්ස් (මැන්ටිස් ඉස්සන් වැනි) වලින් සොයාගෙන ඇති අතර වර්ණාවලි ප්‍රතිග්‍රාහක වර්ග 12 ක් දක්වා විවිධ ද්විමාන වර්ණ ඒකක ලෙස ක්‍රියා කරයි.

වර්ණ විද්‍යාව සමහර විට වර්ණදේහ, වර්ණකමිතික හෝ සරලව වර්ණ විද්‍යාව ලෙස හැඳින්වේ. මිනිස් ඇස සහ මොළය මගින් වර්ණ සංජානනය අධ්‍යයනය කිරීම, ද්‍රව්‍යවල වර්ණයෙහි ආරම්භය, කලාවේ වර්ණ න්‍යාය සහ දෘශ්‍ය පරාසය තුළ විද්‍යුත් චුම්භක විකිරණ භෞතික විද්‍යාව (එනම්, ආලෝකය ලෙස පොදුවේ හැඳින්වෙන දේ)

ආශ්‍රිත ලිපි
 පැහැයන්

පාට


Le bienheureux René-Joseph Urvoy est un ecclésiastique catholique français né le  à Plouisy et assassiné le  à la prison des Carmes à Paris.

Biographie
René-Joseph Urvoy est le fils de Jacques Urvoy, meunier, et d'Anne Rivoallan. Après avoir commencé ses études au collège de Tréguier, il les poursuit, avec l'accord de l'évêque Augustin-René-Louis Le Mintier, au grand séminaire de Paris et est reçu docteur en Sorbonne.

Ordonné prêtre pour le diocèse de Paris, maître de conférences au séminaire des Trente-Trois, il y est arrêté et emprisonné dans l'ancien séminaire Saint-Firmin. Il est massacré en septembre 1792.

Sources
Amans-Claude Sabatié, Les tribunaux révolutionnaires en province: Provinces du Nord, 1914
Amans-Claude Sabatié, Les martyrs du clergé, 1912
Ivan Gobry, Dictionnaire des martyrs de la Révolution, 1990
Joseph Grente, Les martyrs de septembre 1792 à Paris, 1919
1792, les massacres de septembre : les Carmes, l'Abbaye, Saint-Firmin : Mairie du VIe arrondissement, 11 septembre-4 octobre 1992, Association du souvenir des martyrs, Amis du VIe (Paris, France), 1992

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Liste des saints bretons

Liens externes

Naissance en novembre 1766
Naissance dans la province de Bretagne
Décès en septembre 1792
Décès à Paris
Chrétien tué durant la Révolution française
Bienheureux catholique français
Prêtre catholique français du XVIIIe siècle
Martyr catholique au XVIIIe siècle
Prêtre réfractaire
Étudiant de la faculté de théologie de Paris
Décès à 25 ans

René-Joseph Urvoy


EUROCITIES, Avrupa'daki şehirlerin kültür, ekonomi vb. alanlarda bir araya gelmesini, ortak çalışma içinde olmalarını sağlamayı, bu şehirler arasındaki ilişkileri kuvvetlendirmeyi amaçlamaktadır. 1986 yılında kurulmuştur.

EUROCITIES, üye şehirler arasındaki bilgi ve fikirlerin paylaşması yönünde bağlantı sağlamakta, tecrübeleri aktarmada aracı olmakta, ortak problemleri analiz etmeyi sağlamakta, ve yenilik getiren çözümleri geliştirmede yardımcı olmaktadır.

Eurocities bünyesinde dört tür üyelik bulunmaktadır.
 Ortak Çalışma İş Ortağı
 Ortak Katılımcı
 Ortak Üye
 Tam üyelik

Şu an Türkiye'den EUROCITIES Tam üyesi bulunmamaktadır. Tam üyelik yalnızca AB üyesi devletlerin elde edebileceği bir üyelik türüdür. İstanbul, İzmir, Bursa ve Şanlıurfa EUROCITIES Ortak üyesidir.

Ayrıca Bakırköy (İstanbul), Pendik (İstanbul), Osmangazi (Bursa), ve Yalova EUROCITIES Ortak Katılımcıları arasında yer almaktadır.

Tam üye Şehirler

Almanya
 Berlin
 Bonn
 Chemnitz
 Köln
 Dortmund
 Dresden
 Düsseldorf
 Frankfurt
 Leipzig
 Münih
 Münster
 Nürnberg

Avusturya
 Viyana

Belçika
 Anvers
 Brüksel
 Charleroi
 Gent

Birleşik Krallık
 Belfast
 Birmingham
 Bradford
 Bristol
 Cardiff
 Edinburg
 Glasgow
 Kingston-upon-Hull
 Leeds
 Liverpool
 Manchester
 Newcastle-Gateshead
 Nottingham
 Sheffield
 Southampton

Çek Cumhuriyeti
 Brünn
 Prag

Estonya
 Tallinn

Finlandiya
 Espoo
 Helsinki
 Oulu
 Tampere
 Turku
 Vantaa

Fransa
 Bordeaux
 Grenoble
 Lille
 Lyon
 Marseille
 Montpellier
 Nancy
 Nantes
 Nice
 Paris
 Saint Etienne
 Strazburg
 Toulouse

Hollanda
 Amsterdam
 Eindhoven
 Parkstad Limburg
 Rotterdam
 The Hague
 Utrecht

İrlanda
 Dublin

İspanya
 Barselona
 Bilbao
 Gijon
 Madrid
 Malaga
 Murcia
 Seville
 Valencia
 Zaragoza

İsveç
 Göteborg
 Malmo
 Stockholm

İtalya
 Bologna
 Cenova
 Floransa
 Milan
 Napoli
 Palermo
 Roma
 Trieste
 Turin
 Venice

İzlanda
 Reykjavík

Litvanya
 Riga

Macaristan
 Budapeşte

Norveç
 Bergen
 Oslo

Polonya
 Bialystok
 Bydgoszcz
 Gdansk
 Katowice
 Krakow
 Lodz
 Lublin
 Poznan
 Rzeszow
 Szczecin
 Varşova
 Wroclaw

Portekiz
 Lizbon
 Porto

Slovenya
 Ljubljana

Yunanistan
 Atina
 Selanik

Dış bağlantılar
 EUROCITIES Web Sitesi

E
Avrupa'da siyaset
Çıkar grupları
Avrupa listeleri
Avrupa'daki şehir listeleri

Eurocities


Fautino De Los Santos (nacido el 15 de febrero de 1986 en Samaná) es un lanzador dominicano de Grandes Ligas que juega para los Atléticos de Oakland.

Carrera

Chicago White Sox (2006–2008)
De Los Santos comenzó su carrera en la organización de los Medias Blancas de Chicago como un lanzador abridor. Jugó muy bien en la Dominican Summer League en 2006. En 2007, dividió su tiempo de juego entre Clase-A con Kannapolis Intimidators y Clase-A avanzado con Winston-Salem Dash.

Oakland Athletics (2008–presente)
En enero de 2008, De Los Santos fue canjeado junto con Ryan Sweeney y Gio Gonzalez a los Atléticos por Nick Swisher. En 2008, lanzó en Clase-A para Stockton Ports, pero estuvo fuera gran parte de las temporadas 2008 y 2009 después de someterse a una cirugía Tommy John para reparar un codo lesionado. Terminó el 2009 con los Arizona League Athletics y fue añadido al roster de 40 jugadores de los Atléticos después de terminada la temporada. De Los Santos comenzó el 2010 de nuevo con Stockton y fue promovido a Doble-A con Midland RockHounds, donde pasó la mayor parte de la temporada. A pesar de terminar 2010 con una decepcionante efectividad de 6.54 en 25 apariciones con Midland, De Los Santos se desempeñó bien en 2011 y subió rápidamente a las filas. Fue promovido a Triple-A con Sacramento Rivercats el 5 de mayo.

El 20 de mayo, después de solo seis entradas lanzadas en cinco apariciones en Triple-A, De Los Santos recibió su primera convocatoria a Grandes Ligas por los Atléticos, cuando Brandon McCarthy  y Tyson Ross fueron colocados en la lista de lesionados. Sin embargo, desde que ambos lanzadores estuvieron de vuelta en la rotación de abridores del equipo, De Los Santos fue enviado de vuelta a las menores cuatro días después sin haber hecho ninguna aparición para dar cabida al recién adquirido Guillermo Moscoso. El 3 de junio, De Los Santos fue llamado otra vez a los Atléticos cuando Grant Balfour, otro relevista, fue colocado en licencia por paternidad. En su debut de Grandes Ligas el 4 de junio, De Los Santos enfrentó a un bateador, Jed Lowrie de los Medias Rojas de Boston, ponchándolo. En su segunda aparición, sin embargo, De Los Santos permitió un hit e hizo dos lanzamientos descontrolados en el mismo turno al bate, permitiendo una carrera en una entrada. En un movimiento inesperado, los Atléticos decidieron mantener a De Los Santos con el equipo cuando Balfour regresó de su licencia, debido a que su bullpen se había agotado en 14 inning del juego de la noche anterior, siendo el infielder Andy LaRoche desingnado para asignación en su lugar.

Referencias

Enlaces externos
MLB
Baseball-Reference

Beisbolistas de República Dominicana
Lanzadores de República Dominicana
Beisbolistas de Oakland Athletics
Beisbolistas de los Tigres del Licey
Beisbolistas de Diablos Rojos del México
Nacidos en la provincia Samaná

Fautino De Los Santos


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke des italienischen Rappers Mondo Marcio. Den Schallplattenauszeichnungen zufolge hat er bisher mehr als 60.000 Tonträger verkauft. Seine erfolgreichste Veröffentlichung ist die Single Dentro alla scatola mit über 30.000 verkauften Einheiten.

Alben

Studioalben

Mixtapes

Weitere Mixtapes
 2004: Fuori di qua
 2006: Nessuna via d'uscita
 2011: Puoi fare di meglio
 2012: Quattro conigli neri
 2014: Mondoteismo

EPs
 2009: Animale in gabbia sta arrivando
 2010: Maschera a gas
 2012: Finte verità (mit Steve Forest)

Demos
 2003: Difesa personale

Singles

Als Leadmusiker

Weitere Singles
 2010: Non sono una rockstar
 2010: MP3
 2010: Zeropuntootto
 2012: Finte verità (mit Steve Forest)
 2012: Fight Rap
 2012: Senza cuore
 2013: Troppo lontano
 2013: Sempre in serata
 2014: A denti stretti
 2014: Un bacio? (Troppo poco)
 2014: Solo parole
 2014: Non esco mai (mit Salmo, Jack the Smoker & Coez) –  (25.000+)

Als Gastmusiker
 2004: Voglio morire in piedi auf Esuberanza von Sano Business
 2004: Beiootchh!!!, Parli di und 2 di notte auf Seven: The Street Prequel von Bassi Maestro
 2004: Dangerous und Yeah auf L'ultimo testimone von Bassi Maestro
 2004: Barre pt. 3 auf The Fottamaker von Asher Kuno
 2004: Resta giù von Ape
 2005: Slow Mo (intro) und Slow Mo auf Parole von Mistaman
 2005: Brucia da pazzi von Fish
 2006: The Most Wanted pt. II auf Il mio diario von Tormento
 2006: Get High und Get High parte 2 auf Rock The Beatz von Dj Fede
 2006: Troppo Tardi von Ekr
 2008: Entra nel club und Brucia da pazzi auf Robe grosse von Fish
 2008: Don't Stop und Paura auf De letscht wos git von Bandit
 2009: Summer Love auf The Real Me von Michelle Lily
 2009: Ho chiuso la porta auf The Real Me von Michelle Lily
 2009: Deluso auf Il disco finto von Two Fingerz
 2012: Brutta idea auf The EP von DJ Fabio B
 2012: Intro auf Transparent von Michelle Lily
 2013: L'ultima volta auf Pazienza von Vacca

Musikvideos
 2006: Dentro alla scatola
 2006: Nessuna via d'uscita
 2006: Segui la stella
 2007: Generazione X
 2008: Tutto può cambiare (feat. Pier Cortese)
 2009: Sopra di noi
 2009: In cosa credi
 2009: Non sono una rockstar
 2009: Zeropuntootto
 2010: Mp3
 2010: A spasso nel cimitero
 2010: Tutto torna
 2010: Tutto a posto
 2011: Come un italiano
 2011: Nessuno ti ama
 2011: Puoi fare di meglio
 2011: Continua domani
 2012: Non dimenticare
 2012: Fight Rap
 2012: Senza cuore
 2012: Cose dell'altro Mondo
 2012: Quando tutto cade (feat. Killacat)
 2013: Troppo lontano
 2013: Bang! (feat. Vacca)
 2013: Sempre in serata
 2014: Nella bocca della tigre
 2014: A denti stretti
 2014: Eli-mina-zione
 2014: Un bacio? (Troppo poco)
 2015: Solo parole

Statistik

Chartauswertung

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Quellen

Weblinks
 Mondo Marcio bei Mondo Records

Mondo Marcio
Diskografie

Mondo Marcio/Diskografie


Eşme, Uşak ilinin 62 km güneybatısında yer alan Uşak ilinin nüfus bakımından Banaz'dan sonra en büyük ilçesidir.

Tarihçe
Tarihin ilk çağlarından beri değişik milletlere merkez olan Eşme'nin ilk sakinlerinin Eşmeli Aşireti'nden olduğu rivayet edilmektedir. Eşme adının kullanılmasının nedenleri arasında; bugünkü ilçe halkının Eşmeli Aşiretin'den olmasıdır.
Eşme ilçesi köylülerinin Eşme adı, bu addaki Yörük aşiret adlarından kalmadır. Bugün, Eşme'deki en büyük aşiret Horasan'dan gelme oldukları bilinen Kargılı, Kaşeli ve Çıkılı'dır. Şanlıurfa'dan gelen Karakeçili Yörük aşireti de Eşme'ye yerleşmişlerdir. Konar-göçer / yaylakçı-kışlakçı hayatı yaşanmış ve bu durum, yer yer günümüze kadar süregelmiştir. Ayrıca, Antalya Teke bölgesinden gelen Sarıkeçili Yörükleri de Eşme'yi oluşturan Yörük boylarındandır. Eşme ilçesi Yörüklerden müteşekkildir. Eşme adı sulak yer anlamındadır. Su kaynaklarının olduğu yer anlamı da taşır.

Osmanlı döneminde Denizli ilinin Mutasarrıflık olması ile birlikte Güre,İnay,Sirge Nahiyeleri ile birleştirilerek merkezi Takmak olan Eşme Kazası adıyla Denizli'ye bağlanmıştır. (1865) daha sonra Saruhan sancağına (Manisa) bağlanmıştır. 1920 yılında başlayan Yunan işgali yılında İzmir-Uşak demiryolunun günümüzde Elvanlar mahallesi olarak belirtilen yerden geçmesi nedeniyle istasyon kurulmuştur. Takmak kaza merkezinin Yunan kuvvetlerince yakılması ve ulaşım durumu nedeniyle kaza merkezi 1934 yılında Takmak'tan Elvanlar'a taşınmış ve yerleşim Eşme adını almıştır. 1953 yılında Uşak Kazasının il olması ile Manisa ilinden ayrılarak Uşak'a bağlanmıştır.

Coğrafi özellikler
Eşme; İç Anadolu'yu Ege Bölgesi'ne bağlayan geçit yolu üzerinde Omur baba, Kab aş-Macar, Güney Ören, Ağabey, Emirli ve Kemer Dağının eteklerinde kurulmuş bulunmaktadır. Kuzeye düşen köylerin bir kısmı Gediz vadisinde olan ilçe kuzeydoğusundan Uşak, doğusundan Ulubey, batısından Alaşehir ve Sarıgöl, kuzeyinden Kula ve Selendi, güneyinden ise Güney ilçeleri ile çevrilmiştir. 1362 km2 yüzölçümüne sahiptir. İlçede orman alanları geniş yer kaplamakta olup, asli ağaç türleri meşe ve kızılçamdır. Ormanlık alanlarda ağaçcık ve çalı formunda Ardıç, Ahlat, Tesbih ve Süpürge çalısı gibi bitki türleri bulunmaktadır.

Nüfus

İdari yapı
İlçenin 1 beldesi (Yeleğen) ve 60 köyü vardır.

Ulaşım
Eşme; Uşak'a 62 km, İzmir'e 184 km, Kula'ya 43 km, Güney'e 41 km, Alaşehir'e 54 km uzaklıktadır.
Eşme'nin ulaşımda en büyük artısı Uşak-İzmir demir yolu hattı üzerinde olmasıdır. Buna ek olarak 2012 yılında hizmete açılan İzmir-Konya demir yolu hattı da ilçeden geçmektedir. Ayrıca 2025 yılında hizmete girmesi planlanan "Ankara-İzmir Hızlı Tren Hattı" da ilçeden geçecek olup altyapı çalışmalarına başlanmıştır.

Ekonomi
İlçe ekonomisi  çiftçilik, hayvancılık, sanayi, madencilik ve dokumacılığa dayalıdır.  Son yıllarda kendini yenileyip geliştiren tavukçuluk, küçük ve büyük baş hayvancılığı ve beraberinde üretimi artan süt ürünleri diğer önemli bir gelir kolunu oluşturur. Ayrıca; halkın yaklaşık olarak büyük bir bölümü, yurt dışında (özellikle Almanya'da) çalışmakta olup, bununda ilçeye yaz aylarında katkısı büyüktür. Özgün desenleri ve kalitesiyle adına festivaller düzenletip dünyaya açılım kapısı olan kilimciliğin eskisi kadar olmasa da halkın geçimine katkısı önemlidir.

Tarım
2013 yılı verilerine göre; Eşme ilçesindeki tarım alanı 42.472 hektardır. Tarım arazilerinin 2.342 hektarı sulanabilirken, 40.130 hektarı sulanamamaktadır. Ancak planlaması ve projesi yapılan baraj ve gölet inşasıyla sulanabilen arazi miktarının artması beklenmektedir. Tarımsal üretimde tütün en önemli gelir kaynağıdır. Diğer önemli tarım ürünleri; buğday, arpa, haşhaş, çavdar, mercimek, nohut, mısır, susam ile turşuluk salatalık başta olmak üzere sebze, bağcılık ve meyveciliktir.

Hayvancılık
Eşme'de 2013 yılı verilerine göre; 29.807 büyükbaş hayvan, 158.000 koyun yetiştirilmektedir. Koyun yetiştiriciliğinde Eşme ilçesi ildeki en önemli koyun varlığına sahip ilçe konumundadır. Eşme koyunu patentini alarak üretime devam edilmektedir. Ayrıca küçükbaş hayvan olarak 7.000 keçi yetiştirilmektedir. Yıllık süt üretimi 61.934 ton/yıldır. İlçe, soğutma tankı sayısı ve kapasitesi bakımında Uşak ilinde ilk sırada yer almaktadır. İlçede kırmızı et üretimi 3.363 ton/yıldır. İlçede bulunan yem sanayi il üretiminin takriben %85'ini karşılamaktadır. Son yıllarda kanatlı hayvan yetiştiriciliği ve beyaz et üretiminde de artış görülmektedir. Eşme konserve fabrikası faaliyeti sürdürmektedir. Eşme yeleğen kasabasında faaliyete giren turşu fabrikası Eşme ziraat odası tarafından kurulmuş faaliyete girmiştir. Yoğun olmamakla birlikte arıcılıkla da uğraşılmaktadır.

Eğitim
Eşme ilçesinde Uşak Üniversitesi'ne bağlı, Eşme Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Bunun yanı sıra 2015-2016 eğitim yılında 6 lise, 17 ortaokul, 23 ilkokul ve 1 anaokulu bulunmaktadır.

İklim
İlçede Akdeniz ikliminden karasal iklime geçiş özelliği gösteren bir iklim egemendir. Kar yağışının büyük bir kısmının kış aylarında gerçekleştiği ilçede yazları sıcak ve kurak geçer. Eşme'de yıllık ortalama sıcaklık 13.7°C, yıllık ortalama yağış 459,4 mm dir. Yağışların aylara ve mevsimlere göre dağılımı düzensiz olmakla birlikte, en fazla yağış kış ve ilkbahar aylarında görülmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Eşme Belediyesi
 Eşme Kaymakamlığı

Eşme


بلدية المُدَوَّر , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 14.261 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغواردما ديل سيجورا:

أعلام
 دانييل بيريز
 خوان مانويل أورتيز

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
منتجعات ساحلية إسبانية

غواردما ديل سيجورا


Capitol Hill is a neighborhood of Washington, D.C., adjacent to the United States Capitol.

Capitol Hill may also refer to:

Australia
 Capital Hill, Australian Capital Territory, the location of Parliament House in Canberra

Canada
 Capitol Hill, Burnaby, a hill and neighborhood in Burnaby, British Columbia
 Capitol Hill, Calgary, a neighborhood in Calgary, Alberta
 Capitol Hill Music, a Canadian record label

Northern Mariana Islands
 Capitol Hill, Saipan, the location of the seat of government of the Northern Mariana Islands

United States
 A metonym for the United States Capitol or the United States Congress
 Capitol Hill, Denver, a neighborhood of Denver, Colorado
 Capitol Hill, New Jersey, a neighborhood of Edgewater Park, New Jersey
 Capitol Hill, Oklahoma City, a neighborhood in Oklahoma City, Oklahoma
 Capitol Hill, an area of West Portland Park, Portland, Oregon, a neighborhood
 Capitol Hill, Salt Lake City, a hill and neighborhood in Salt Lake City, Utah
 Capitol Hill, Seattle, a neighborhood of Seattle, Washington
Capitol Hill Autonomous Zone, a self-declared autonomous zone in Capitol Hill, Seattle
 Capitol Hill station, a train station serving the neighborhood

See also
 Capital Hill (disambiguation)
 Capitoline Hill, the original Capitol Hill in Rome, Italy
 Parliament Hill (disambiguation)

Capitol Hill (disambiguation)


In physics, chemistry and biology, a potential gradient is the local rate of change of the potential with respect to displacement, i.e. spatial derivative, or gradient. This quantity frequently occurs in equations of physical processes because it leads to some form of flux.

Definition

One dimension

The simplest definition for a potential gradient F in one dimension is the following:

where  is some type of scalar potential and  is displacement (not distance) in the  direction, the subscripts label two different positions , and potentials at those points, . In the limit of infinitesimal displacements, the ratio of differences becomes a ratio of differentials:

The direction of the electric potential gradient is from  to .

Three dimensions

In three dimensions, Cartesian coordinates make it clear that the resultant potential gradient is the sum of the potential gradients in each direction:

where  are unit vectors in the  directions. This can be compactly written in terms of the gradient operator ,

although this final form holds in any curvilinear coordinate system, not just Cartesian.

This expression represents a significant feature of any conservative vector field , namely  has a corresponding potential .

Using Stokes' theorem, this is equivalently stated as

meaning the curl, denoted ∇×, of the vector field vanishes.

Physics

Newtonian gravitation

In the case of the gravitational field , which can be shown to be conservative, it is equal to the gradient in gravitational potential :

There are opposite signs between gravitational field and potential, because the potential gradient and field are opposite in direction: as the potential increases, the gravitational field strength decreases and vice versa.

Electromagnetism

In electrostatics, the electric field  is independent of time , so there is no induction of a time-dependent magnetic field  by Faraday's law of induction:

which implies  is the gradient of the electric potential , identical to the classical gravitational field:

In electrodynamics, the  field is time dependent and induces a time-dependent  field also (again by Faraday's law), so the curl of  is not zero like before, which implies the electric field is no longer the gradient of electric potential. A time-dependent term must be added:

where  is the electromagnetic vector potential. This last potential expression in fact reduces Faraday's law to an identity.

Fluid mechanics

In fluid mechanics, the velocity field  describes the fluid motion. An irrotational flow means the velocity field is conservative, or equivalently the vorticity pseudovector field  is zero:

This allows the velocity potential to be defined simply as:

Chemistry

In an electrochemical half-cell, at the interface between the electrolyte (an ionic solution) and the metal electrode, the standard electric potential difference is:

where R = gas constant, T = temperature of solution, z = valency of the metal, e = elementary charge, NA = Avogadro constant, and aM+z is the activity of the ions in solution. Quantities with superscript ⊖ denote the measurement is taken under standard conditions. The potential gradient is relatively abrupt, since there is an almost definite boundary between the metal and solution, hence the interface term.

Biology

In biology, a potential gradient is the net difference in electric charge across a cell membrane.

Non-uniqueness of potentials

Since gradients in potentials correspond to physical fields, it makes no difference if a constant is added on (it is erased by the gradient operator  which includes partial differentiation). This means there is no way to tell what the "absolute value" of the potential "is" – the zero value of potential is completely arbitrary and can be chosen anywhere by convenience (even "at infinity"). This idea also applies to vector potentials, and is exploited in classical field theory and also gauge field theory.

Absolute values of potentials are not physically observable, only gradients and path-dependent potential differences are. However, the Aharonov–Bohm effect is a quantum mechanical effect which illustrates that non-zero electromagnetic potentials along a closed loop (even when the  and  fields are zero everywhere in the region) lead to changes in the phase of the wave function of an electrically charged particle in the region, so the potentials appear to have measurable significance.

Potential theory

Field equations, such as Gauss's laws for electricity, for magnetism, and for gravity, can be written in the form:

where  is the electric charge density, monopole density (should they exist), or mass density and  is a constant (in terms of physical constants , ,  and other numerical factors).

Scalar potential gradients lead to Poisson's equation:

A general theory of potentials has been developed to solve this equation for the potential. The gradient of that solution gives the physical field, solving the field equation.

See also
Tensors in curvilinear coordinates

References

Concepts in physics
Spatial gradient

pl:Gradient potencjału

Potential gradient


Mehmetbeyli, Sungurlu - Çorum ili Sungurlu ilçesine bağlı köy
 Mehmetbeyli, Reyhanlı - Hatay ili Reyhanlı ilçesine bağlı mahalle
 Mehmetbeyli, Sorgun - Yozgat ili Sorgun ilçesine bağlı köy

Mehmetbeyli


Martina Santandrea (Bentivoglio, 5 de setembro de 1999) é uma ginasta italiana, medalhista olímpica.

Carreira

Santandrea conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova feminina por equipes da ginástica rítmica, ao lado de Martina Centofanti, Agnese Duranti, Alessia Maurelli e Daniela Mogurean, com um total de 87.700 pontos na sua performance.

Ginastas artísticos da Itália
Ginastas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Martina Santandrea


Țonevo este un lac de acumulare situat în valea râului Luda Kamcia, la 1 km de satul Țonevo.

Lacul de acumulare se află pe locul trei ca mărime în Bulgaria, cu capacitatea de apă de 17300 de decametri. Numele său vechi era Georgi Traikov. Are ape calde și este utilizat pentru alimentarea cu apă și irigare.

Lacul de acumulare este bogat în pește, cum ar fi plătică, biban, roșioară și somn. Există oportunități pentru pescuit. Pitorescul lac de acumulare și dealurile împădurite din jur atrag mulți turiști și oferă mari posibilități de recreere. La lacul de acumulare Țonevo există bungalouri și locuințe private, care sunt oferite în satele adiacente, Țonevo și Asparuhovo. În acesta din urmă, un complex etnografic, Ovceaga, s-a deschis în 2006.

Legături externe

Lacuri din Bulgaria
Lacuri de acumulare

Lacul de Acumulare Țonevo


Der Große Pätschsee liegt in der Mecklenburgischen Seenplatte auf dem Gemeindegebiet Zislow. Er befindet sich nordwestlich des gleichnamigen Ortes. Das Gewässer hat eine maximale Länge von etwa 1,2 km und eine maximale Breite von 770 m. Am nördlichen Ende des Sees befindet sich der Abfluss zum Plauer See (Mecklenburg). Das Seeufer ist fast durchgängig bewaldet. Südwestlich des Großen Pätschsees befindet sich der Kleine Pätschsee, mit dem er über einen Graben verbunden ist.

Am Westufer befindet sich der Burgwall Zislow, eine slawische Höhenburg aus dem 9. Jahrhundert.

Der Name Großer Pätschsee leitet sich vermutlich vom altslawischen Wort pêsŭkŭ für Sand ab.

Siehe auch
 Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern

Einzelnachweise

See im Landkreis Mecklenburgische Seenplatte
SGrosserPaetschsee
Zislow
See in Europa

Großer Pätschsee (Zislow)


Louis François Lefèvre, né le  à Salins (Jura), décèdé en , est un clarinettiste classique français.

Biographie
Louis Lefèvre est musicien aux gardes françaises de 1784 à 1789, puis passe à la Garde nationale en 1789. Il rentre comme professeur en 1795 et est réformé en 1802.

Il continue sa carrière musicale dans différentes musiques des gardes jusqu'en 1831.

Louis Lefèvre succède à Jean-Xavier Lefèvre comme  professeur de clarinette de 1824 à 1832 au conservatoire de Paris fondé en 1795; il devient ainsi le deuxième professeur de cette institution.

Il prend sa retraite en 1832.

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste classique français
Enseignant au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Naissance en 1773
Décès en 1833

Louis Lefèvre


Tvrdalj Petra Hektorovića u Starom Gradu
Kuća Zamberlin (Hektorović) u Visu
Kuća Užižić (Hektorović) u Hvaru

Kuća Hektorović


Datamini ist die einzige Tribus innerhalb der Unterfamilie der Dataminae aus der Ordnung der Gespenstschrecken (Phasmatodea). Die Vertreter dieser Unterfamilie werden durchschnittlich nicht so groß wie die der beiden anderen zur Familie Heteropterygidae gehörenden Unterfamilien.

Merkmale
Die Arten der Datamini bleiben für Gespenstschrecken verhältnismäßig klein. Bei den Weibchen variiert die Körperlänge je nach Art zwischen knapp 2,5 und 6 cm. Die Männchen bleiben mit weniger als 2 bis maximal 5 cm Körperlänge noch etwas kleiner. Das als autapomorphes Merkmal der Heteropterygidae geltende Vorhandensein sensorischer Bereiche ist bei den Dataminae vollständig ausgebildet. Bei ihnen befindet sich ein Paar dieser sensorischen Felder am Prosternum und ein drittes mittig dahinter auf dem sogenannten (Pro-)Furcasternit. Sämtliche Arten sind in beiden Geschlechtern ungeflügelt. Den Weibchen fehlt der in den anderen Unterfamilien typisch ausbildete spitze Legestachel am Hinterleibsende, welcher den eigentlichen Ovipositor umgibt. Ihr Abdomen endet stumpf. Bei adulten Weibchen ist der Hinterleib durch die  Eiproduktion zur Mitte verbreitert und deutlich erhöht. Männchen haben einen im Querschnitt rundlichen mittleren Abdomenbereich, welcher hier am dünnsten ist. Bei vielen Arten sind insbesondere bei den Männchen spitze Stacheln zu finden. Alternativ kann der Körper von warzenartigen Tuberkeln bedeckt sein. Letzteres findet sich häufiger bei Weibchen. Die meisten Arten sind einfarbig beige, braun oder auch schwarzbraun gefärbt oder in diesen Farben gemustert.

Verbreitung und Lebensweise
Das Verbreitungsgebiet der Dataminae umfasst große Teile Südostasiens. Es reicht im Norden über das östliche Myanmar, schließt Thailand, Laos, Kambodscha, Vietnam und in Südchina die Provinzen Yúnnán, Guizhou, Hunan, Jiangxi und Zhejiang teilweise, sowie Hainan, Guangdong, Fujian und die Sonderverwaltungszonen Hongkong und Macau, sowie die autonome Region Guangxi vollständig ein. Östlich schließt es die Okinawa-Inseln und Taiwan ein, um dann etwas der Huxley-Linie zu folgen, so das Palawan enthalten ist, nicht aber die Calamian-Inseln. Auch auf den Molukkeninseln Buru und Seram und sämtlichen Kleinen und Großen Sundainseln sind die Dataminae vertreten. Im Westen sind sie auf der gesamten Malaiischen Halbinsel und den Andamanen anzutreffen.

Die Lebensweise der nachtaktiven Tiere ist, wie auch die Verteidigungsstrategie, auf Mimese ausgerichtet. Die Tiere bewegen sich oft nur langsam bzw. bei Berührung lange Zeit gar nicht. Tagsüber verbergen sich die Gespenstschrecken meist in der Laubschicht und am Fuße von Pflanzen. Zur Nahrungsaufnahme klettern sie oft nur wenige Zentimeter an den Nahrungspflanzen hoch. Die Weibchen legen in der Regel nur wenige, dafür aber relativ große Eier am oder im Boden ab. Bei Epidares- und einigen Orestes-Arten wurde beobachtet, dass sie mit den Vorderbeinen eine Mulde im Boden vorbereiten, dann den Hinterleib schnell über den Vorderkörper klappen lassen, wobei sie ein Ei herauspressen. Dieses wird dabei nach vorn katapultiert, mit den Antennen gefangen und über diese in die Mulde abgerollt, wo es dann wiederum mittels der Vorderbeine mit Erde abgedeckt wird. Bis zum Schlupf vergehen zwischen zwei und sechs Monate. Die Nymphen wachsen stets sehr langsam. Adulte Tiere können ein bis fünf Jahre alt werden.

Systematik
Die Namen von Unterfamilie und Tribus gehen auf die 1875 von Carl Stål aufgestellte Gattung Datames zurück, die dieser nach dem persischen Beamten und Feldherrn Datames benannte. James Abram Garfield Rehn legte 1904 mit der 1859 von John Obadiah Westwood beschriebenen  Datames oileus die am frühsten beschriebene, zu diesem Zeitpunkt in der Gattung geführte Art als Typusart fest. J. A. G. Rehn und John W. H. Rehn teilten 1939 die bis dahin gemeinsam in der Unterfamilie Obriminae geführten Gattungen in die Triben Obrimini und Datamini auf. Klaus Günther überführte 1953 diese beiden Triben in die Unterfamilie Heteropteryginae. Im Jahr 1998 stellte sich heraus, dass die Typusart Datames oileus der Gattung Pylaemenes zuzuordnen ist. So wurde die Gattung Datames synonymisiert, während der Name für die Tribus beibehalten wurde. Oliver Zompro erhob 2004 die die Unterfamilie Heteropteryginae in den Rang einer Familie und die Tribus Datamini in den Rang einer Unterfamilie. In ihrer 2021 veröffentlichten, vor allem auf Genanalysen basierenden Arbeit zur Ausbreitung der Heteropterygidae zeigen Sarah Bank et al. unter anderem die Verwandtschaftsverhältnisse innerhalb der Familie auf. Bei den Dataminae wurden alle untersuchten Gattungen bis auf Pylaemenes als monophyletische Gruppen bestätigt. Die untersuchten Pylaemenes-Arten sind zwar im Kladogramm in unmittelbarer Nachbarschaft zueinander zu finden, bilden aber keine gemeinsame Klade. Die Arten der Unterfamilie Dataminae, die gleichzeitig alle zu deren einziger Tribus Datamini gehören, werden in folgende Gattungen aufgeteilt:
 Dares , 1875
 Epidares , 1906
 Hainanphasma , 2013
 Microrestes  & , 2020
 Orestes , 1906
 Planispectrum  & , 1939
 Pylaemenes , 1875
 Spinodares , 1998
 Woodlarkia 1932

Die 1932 von Günther innerhalb der Therameninae (heute Synonym zu Obriminae) beschriebene Gattung Woodlarkia, wird trotz Zweifeln bis heute den Datamini zugeordnet. Ihr einziger Vertreter Woodlarkia scorpionides, wurde von Xavier Montrouzier 1855 als Karabidion scorpionides beschrieben. Westwood überstellte die Art 1859 in die Gattung Eurycantha, bevor Josef Redtenbacher sie 1906 in die Gattung Pylaemenes überführte. Als Rehn und Rehn die Datamini 1939 innerhalb der Obriminae errichteten, beließen sie die 1932 beschriebene, monotypische Gattung mangels besserer Optionen in dieser Tribus. Da sämtliche Syntypen der von der Insel Woodlark stammenden Art verschollen sind, ist ein Vergleich mit dem Typusmaterial nicht möglich. Aufgrund der ursprünglichen Zuordnung zu Eurycantha bzw. deren Synonym Karabidion und des sehr weit außerhalb des sonstigen Verbreitungsgebietes der Unterfamilie liegenden Fundortes östlich von Neuguinea, wird davon ausgegangen, dass die Art nicht den Datamini zuzuordnen ist.

Weblinks

Belege

Gespenstschrecken
Phasmatodea

Datamini


Küre Dağları (Eski Adı: İsfendiyar Dağları) Karadeniz Bölgesi'nde dağ sırası.

Batı Karadeniz Bölümü'nde kıyıdan içeri doğru paralel üç dağ sırası oluşturan dağlardan kıyıya en yakın sıra olan Küre Dağları'nın geniş sırtları üstünde yükselti, Ayancık'ın gerisinde 1.500 m'yi aşar. En yüksek doruğu Yaralıgöz Dağı'nda ise 2.019 m'yi bulur. Sinop-Bartın arasında doğu batı uzunluğu 300 km'den fazladır.

Sıradağlar Kastamonu ile bazı ilçeleri kıyı kuşağından ayırır. Engebeli Küre Dağları iklim elemanlarının kısa mesafede değişmesine sebep olup, mikroklima alanları oluşturur. Dağların sahile yakın kısımlarında Karadeniz iklimi etkin iken iç kesimlerde Karasal iklim belirginleşir. Sıcaklıktaki iniş çıkışlar, yüksek sıcaklık farkı, don olayının artması ve ilkbahara sarkması iç kısımların özelliklerindendir. Denizden uzak platolarda yağış miktarı sahilin yarısı kadardır. Erinç'e göre dağın sahil bölgeleri yarı nemli, iç bölgeler yarı kurak iklim sınıfındadır.

Oluşumu
Alpin Orojenezi sistemine bağlı olarak oluşan bir sıra dağlar sisteminin parçasıdır. Pangea adlı kara parçasının parçalanması ile oluşan Tetis Denizinin altında kalan kısımlarının, Afrika kıtasının Anadolu yarımadasına baskı yapması ile Alp Orojenez sistemine bağlı olan bu dağ silsilesi şeklinde yükselmesi ile oluşmuştur. Küre Dağları Fransa'dan başlayarak, Balkanlardan Anadolu'yla, Kafkaslar  ve İran üzerinden Himalayalara kadar uzanan dağ silsilesinin bir parçasıdır.

Bitki Örtüsü
Yamaçları ormanlarla kaplıdır.

Kastamonu'yu İnebolu'ya bağlayan kara yolu dağ üzerinden Çataltepe geçidiyle aşılır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Kaynakça

Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Küre Dağları


Irak- og Afghanistankommissionen (også blot kaldet Irak-kommissionen) er en dansk undersøgelseskommission der har som opgave at undersøge Danmarks deltagelse i Irakkrigen og krigen i Afghanistan. Kommissionen blev nedsat med et kommissorium af den 27. juni 2012 under den socialdemokratisk ledede Thorning-Schmidt-regering.
Efter Folketingsvalget 2015 kom den Venstre-ledede Løkke Rasmussen-regering til med et regeringsgrundlag om at nedlægge kommissionen.
Allerede i februar 2015 havde Venstre udtrykt ønske om at lukke kommissionen.

Organisation
Kommissionen bestod oprindeligt af vicepræsident ved Sø- og Handelsretten Michael B. Elmer indstillet af landsretterne, advokat Jeppe Skadhauge indstillet af Advokatsamfundet og professor ved Aarhus Universitet dr.jur. Jørgen Albæk Jensen indstillet af Justitsministeriet. Elmer blev udpeget som formand.
Han ragede dog uklar med de to andre medlemmer af kommissionen i sådan en grad, at han valgte at træde tilbage i februar 2015,
og den 31. marts 2015 blev landsdommer Michael Kistrup udnævnt som ny formand.
Kommissionens medlemmer var således udelukkende jurister uden nødvendigvis ekspertise i politik, militære operationer og udenrigspolitik.

Udover kommissionens egentlige medlemmer havde den et sekretariat bestående af 5 navngivne ansatte, 4 studentermedhjælpere og advokat Jens Lund Mosbek udpeget som udspørger.

Kommissionen havde til huse på Fremtidsvej i Buddinge.
Frem til første kvartal 2015 havde kommissionen haft udgifter på godt 14 millioner kroner.

Arbejde
Kommissionen havde d. 30 april indkaldt en række personer til at afgive forklaring for kommissionen fra november 2015 og frem til februar 2016. Denne første runde af afhøringer skulle belyse grundlaget for at Danmarks krigsdeltagelse. Dette inkluderede blandt andet tidligere statsminister Anders Fogh Rasmussen, tidligere udenrigsminister Per Stig Møller, Peter Taksøe-Jensen, Tobias Elling Rehfeld og fhv. departementschef i statsministeriret Nils Bernstein.

Nedlæggelse
Løkke-Rasmussen-regeringens beslutning om at nedlægge kommissionen medførte at en række oplysninger kom frem.
Det var hemmeligholdte dokumenter der viste at Forsvaret havde aftale med det amerikanske firma Blackwater.
Der fremkom også oplysninger om at en militærpoliti-fangedatabase var "konstateret tabtgået".

Flere militærfolk kommenterede nedlæggelsen.
Hovedorganisationen af Officerer i Danmark mente således at "det sender et dårligt signal og det er problematisk, hvis ikke man får afsluttet de to missioner på ordentlig vis".

To online underskriftindsamlinger nåede over 20.000 tilkendegivelse mod lukningen af kommissionen.

Den tidligere CIA-chef Paul Pillar og Lawrence Wilkerson, som var stabschef for den tidligere amerikanske udenrigsminister Colin Powell, talte i Dagbladet Information i august 2015 for at de lande der deltog kulegraver beslutningen.

Se også
 Curveball (informant)

Henvisninger

Danske kommissioner
Irakkrigen
Krigen i Afghanistan (2001-nutid)

Irak- og Afghanistankommissionen


Stari pisci hrvatski nakladnička je serija Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti, pokrenuta 1869. godine.

Akademija je zbog skrbi o hrvatskome jeziku i njegovim književnim spomenicima na sjednici od 17. listopada 1867. godine zaključila kako će "o svom trošku izdavati bogato blago hrvatskoga jezika i književnosti, koje se sačuvalo u djelih starih hrvatskih pisaca od 16. do 18. vieka", izabravši u odbor akademike koji će se tim poslom baviti: Đuro Daničić, Vatroslav Jagić, Janko Jurković, Fran Kurelac, Adolfo Veber Tkalčević.

Edicija predstavlja utemeljenje hrvatske tekstologije. Tekstovi dopreporodnih pisaca objavljeni su u ediciji prvi puta u kritičkim izdanjima, popraćenima detaljnim opisima varijanata u rukopisima te biografijama autora. Tim je izdanjima postavljena osnova za opis i vrednovanje starije hrvatske književnosti.

Objavljeni naslovi
Do 2021. godine u nakladničkoj je seriji Stari pisci hrvatski objavljeno 45 naslova.

Bilješke
"U književnoj historiografiji sve do 1950-ih autorom Jeđupke smatrao se nepostojeći pjesnik A. Čubranović, pod čijim je imenom zbirka i bila tiskana (1599. i 1618; pod Pelegrinovićevim imenom tek, fragmentarno, u Zborniku stihova XV. i XVI. stoljeća, 1968). Tu je mistifikaciju izazvao Dubrovčanin T. Budislavić, koji ju je dao tiskati pod imenom izmišljena pjesnika Čubranovića i posvetio ju samomu sebi."

Izvori

Vanjske poveznice
 Stari pisci hrvatski, DiZbi.HAZU, Digitalna zbirka i katalog Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti
 Stari pisci hrvatski, Katalog Knjižnica grada Zagreba

HAZU
Izdavaštvo

Stari pisci hrvatski


Gdanskbugten (; , ; ; ) er en bugt i den sydøstlige del af Østersøen, mellem Polen og Rusland.

Gennemsnitsdybden er omkring 70 m, mens den maksimale dybden er 118 m. Saliniteten er mellem syv og otte promille. Bugtens kystlinje omfatter to lange landtanger – Hela-halvøen og Wisłalandtangen. Den første danner Puckbugten, den anden Wisłalagunen.

De største havne og kystbyer er Kaliningrad, Gdańsk, Gdynia, Puck, Sopot, Hel, Primorsk og Baltijsk.

Eksterne henvisninger

Østersøen
Polens geografi
Ruslands geografi
Bugter

Gdańskbugten


Nogometni klub Žrnovo (NK Žrnovo; Žrnovo) je nogometni klub iz Žrnova, grad Korčula, Dubrovačko-neretvanska županija, na otoku Korčuli. U sezoni  se natječe u 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanske županije.

O klubu
U Žrnovskom naselju Postrana se 1919. godine osniva "Športski klub Bratska Sloga" (koji se obnavlja 1955. godine), dok se u naselju Prvo Selo 1931. osniva "Športski klub Žrnovo", koji se potom gasi.
Današnji NK "Žrnovo" je registriran kao udruga 2003. godine, dok se službeno osnivanje i registriranje pri županijskom savezu događa 2008. godine, te tad počinje s natjecanjima u  2. ŽNL Dubrovačko-neretvanskoj.
Osvajanjem 2. ŽNL u sezoni 2013./14., klub formira i omladinske selekcije.
Klub koristi nogometno igralište, koje se nalazi u predjelu Postrane.

Uspjesi
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 prvak: 2013./14.

Pregled po sezonama

 :Kategorija:1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 :Kategorija:2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 :Kategorija:Sezone četvrtog ranga HNL-a
 :Kategorija:Sezone petog ranga HNL-a
 :Kategorija:Sezone šestog ranga HNL-a

Izvori

Vanjske poveznice
 NK Žrnovo, facebook stranica
 NK Žrnovo mlađi uzrasti, facebook stranica
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB ŽRNOVO
 zns-dn.com - Županijski nogometni savez Dubrovačko-neretvanski, Klubovi

Žrnovo
Žrnovo

NK Žrnovo


Katyon, elektronları protonlarından daha az olan ve bunun sonucunda elektronların perdeleme etkisinin azaldığı iyona verilen addır. İsmi, pozitif yüklü iyonların katota çekiminden dolayı verilmiştir.

{|
|valign="top"|

Katyon