Savezna sigurnosna služba Ruske Federacije (rus.: Федеральная служба безопасности Российской Федерации, Federalʹnaja služba bezopasnosti Rossijskoj Federacii, FSB) je sigurnosna služba Ruske Federacije i nasljednica sovjetske tajne službe KGB. Glavna zadaća službe je unutarnja sigurnost, obavještajna i protuaobavještajna djelatnost, zaštita državne granice, djelatnosti s područja protuterorizma i nadzor, odnosno provođenje istraga u širem smislu.

Središte agencije je u Moskvi, na trgu Lubjanki (u glavnoj zgradi bivšeg KGB-a). Ravnatelj FSB-a od 2008. godine je general Aleksandar Bortnikov.

FSB zapošljava 66 200 službenika, uključujući oko 4000 pripadnika specijalnih snaga. Pod zapovjedništvom FSB-a je i Granična straža koja ima oko 200 000 graničnih stražara.

Prema ruskim zakonima, FSB je vojna organizacija jednaka oružanim snagama i ostalim institucijama koje su kategorizirane kao vojne organizacije.

FSB je dio ruske obavještajne zajednice zajedno s vojnom obavještajnom službom GRU i vanjskom obavještajnom službom SVR.

Povijest

Nastanak

1991. godine u pokušaju puča sudjeluju neki od visokih dužnosnika tadašnjeg KGB-a. Među glavnim imenima puča spominje se i zapovjednik KGB-a Vladimir Krjučkov. U studenome 1991. godine KGB službeno prestaje postojati, a mjesec dana kasnije vlada uspostavlja dvije obavještajne agencije koje su im direktno odgovorne; SVR i FAPSI. U prosincu 1993. godine iz ministarstva sigurnosti stvara se nova obavještajna institucija, Savezna protuobavještajna služba, skraćeno FSK.

1995. godine FSK je preimenovan u današnji naziv, odnosno FSB. U lipnju 1995. godine, Boris Jeljcin potpisao je dekret broj 633 kojim je dodatno uredio sve ovlasti FSB-a (FSB je dobio pravo provođenja kriptografskih radova, osnovani su novi odjeli i sl.).

Velike reforme

Vladimir Putin je, nakon što je postao predsjednik, pokrenuo veliku reorganizaciju ove sigurnosne službe. Reorganizacija je započela 17. svibnja 2000. godine nakon što ju je dekretom stavio direktno pod svoje zapovjedništvo. Unutarnja struktura agencije reorganizirana je dekretom potpisanim 17. lipnja 2000. godine. Nakon reorganizacije FSB ima jednog glavnog direktora, prvog zamjenika direktora i devet zamjenika direktora, uključujući jednog državnog tajnika i šefove šest odjela.

U ožujku 2003. godine ruska agencija za kontrolu granice (rus. Пограничная служба Федеральной службы безопасности Российской Федерации, transkripcija: Pograničnaja služba Federaljnoj službi bezopasnosti Rosijskoj Federaciji) je sa svojih 210 000 službenika integrirana u redove FSB-a. Iste godine FSB preuzima posao vladine agencije za komunikaciju i informacije (FAPSI).

2004. godine Vladimir Putin naglašava tri glavne zadaće agencije: neutralizacije stranih špijuna, čuvanje ekonomske i financijske sigurnosti i borba protiv organiziranog kriminala.

2008. godine agencija ima jednog direktora, prvog zamjenika direktora, pet zamjenika direktora. Novi preustroj agencije iznjedrio je 9 glavnih odjela:

Protuoabještajni odjel
Odjel za zaštitu Ustava i borbu protiv terorizma
Odjel za granicu
Odjel za ekonomsku sigurnost
Odjel za informacije i međunarodne veze
Odjel za organizaciju i ljudske resurse
Odjel za nadzor
Znanstveno-tehnički odjel
Odjel za organizacijsku sigurnost

Borba protiv terorizma

Rusija se od 2002. godine sve više susreće s islamskim terorizmom. FSB je glavna agencija koja je odgovorna za borbu protiv terorizma. 2002. godine u moskovskom kazalištu došlo je do masovne otmice, a specijalne jedinice FSB-a (rus. Подразделения специального назначения, transkripcija Podrazdjeljenija specialnogo naznačenija, skraćeno Specnaz) sudjelovale su u ključnim akcijama oslobađanja taoca. 2006. godine agencija je ubila Šamilja Basajeva, čečenskog islamističkog vođu i samoproglašenog terorista (gerilca).

Nakon 2009. godine novi val terorizma pogodio je Rusiju (uglavnom samoubilački napadi). U jeku povećanih napada predsjednik Dmitrij Medvjedev širi ovlasti FSB-ovih agenata u borbi protiv terorizma. Agenti su dobili mogućnost upozoravanja civila i njihovog uhićivanja na 15 dana ako bi se oglušili na zapovijedi. Ovi akti bili su meta kritike nevladinih organizacije koje se bave zaštitom ljudskih prava.

Ustroj

Savezna sigurnosna služba Ruske Federacije je podijeljena na:

 Ured Nacionalnog odbora za borbu protiv terorizma (NAC);
 Protuobavještajna služba (TFR):
 Odjel za vojno protuobavještajno djelovanje,
 Uprava za protuobavještajne operacije
 Uprava za koordinaciju i analizu protuobavještajnog djelovanja (ACCRD)
 Odjel za informacijsku podršku operativno-istraživačke djelatnosti (UIOORD),
 Ured posebnih događaja (USM);
 Centar za informacijsku sigurnost (CIB);
 Služba za zaštitu ustavnog poretka i borbu protiv terorizma (2. služba):
 Uprava za borbu protiv terorizma i političkog ekstremizma (DITA),
 Uprava za borbu protiv međunarodnog terorizma (UBMT),
 Organizacijsko i operativno upravljanje,
 Odjel operativnih istraga (ORU)
 Centar za posebne namjene Savezne sigurnosne službe Rusije (TSSN):
 Grupa "A" ("Alpha") ,
 Grupa "V" ("Vympel") ,
 Grupa  "C" (*Smerch");
 Grupa "K" (Kavkaz, ranije - Posebna služba za Essentuki (SN));
 2. služba "SN" TsSN FSB Rusije (Krim);
 Služba za naoružanje (SV).
 Služba za ekonomsku sigurnost (SEB):
  Odjel za protuobavještajne poslove industrijskih poduzeća ("P"), promet ("T"), kreditni i financijski sustav ("K"), Ministarstvo unutarnjih poslova Rusije, Ministarstvo za izvanredne situacije Rusije, Ministarstvo pravosuđa Rusije ("M"), te borbu protiv krijumčarenja i trgovine ljudima lijek ("H");
 Informacijska služba i međunarodni odnosi (SOIMS);
 Služba organizacijskog i kadrovskog rada (DOSC);
 Usluge operativne podrške (ODS);
 Ured vlastite sigurnosti (CSS);
 Granična služba (PS):
  granične vlasti:
 regionalno upravljanje granicama Savezne sigurnosne službe Rusije, upravljanje granicama sastavnica Ruske Federacije (u područjima), službe granične kontrole Savezne sigurnosne službe Rusije itd.,
 odjeli (odjeli, grupe) zaštite državne granice, odjeli (odjeli, grupe) mobilnih akcija, odjeli (odjeli, grupe) istraživačke i upravne prakse, operativni odjeli (odjeli, grupe) itd.,
 odjeli (odjeljenja, skupine) obalne straže, državne pomorske inspekcije tijela za zaštitu morskih bioloških resursa FSB-a Rusije itd.;
 Znanstvena i tehnička služba (NTS);
 Kontrolna služba (CS);
 Istražni odjel (SU);
 Odjel za registraciju i arhivske fondove (OURF);
 Odjeli, centri, odjeljenja:
  odjeli FSB-a Rusije za određene regije i subjekte Ruske Federacije (agencije za teritorijalnu sigurnost),
  drugi odjeli Savezne sigurnosne službe Rusije, koji obavljaju određene ovlasti ovog tijela ili osiguravaju aktivnosti Savezne sigurnosne službe Rusije (druge sigurnosne agencije),
  zrakoplovni, željeznički, cestovni formiranje posebne obuke centri, jedinice za posebne namjene, poduzeća, obrazovne ustanove, istraživanja, stručne, forenzički, vojne, medicinske, vojne i civilne formacija, lječilišta i drugih ustanova ili jedinice namijenjene za rad savezne službe sigurnosti.

Ravnatelji

Poveznice
 BfV, njemačka sigurnosna služba
 DGSI, francuska sigurnosna služba
 MI5, britanska sigurnosna služba
 Shabak, izraelska sigurnosna služba

Izvori

Sigurnosno-obavještajne službe Rusija


Wayland may refer to two municipalities in Steuben County, New York in the United States:

Wayland (town), New York
Wayland (village), New York, located entirely within the town

Wayland, New York (disambiguation)


Declarația de la Amsterdam 2002 este o declarație a principiilor fundamentale ale Umanismului modern, adoptată în unanimitate de către Adunarea Generală a Uniunii Umaniste și Etice Internaționale (IHEU) la Congresul Umanist Mondial al celei de-a 50-a aniversări, în 2002. Potrivit IHEU, declarația de la Amsterdam 2002 "este declarația oficială a Umanismului Mondial."

Acesta este sprijinită oficial de către toate organizațiile membre ale IHEU, inclusiv:
 Asociația Umanistă Olanda (Humanistisch Verbond)
 Asociația Umanistă Americană
 Asociația Umanistă Britanică
 Canada Umanistă
 Human-Etisk Forbund, Asociația Umanistă norvegiană
 Humanistischer Verband Deutschlands, Asociația Umanistă din Germania
 Consiliul Societăților Umaniste Australiene
 Consiliul pentru Umanism Secular
 Asociația Umanistă din Irlanda
 Uniunea Umanistă Indiană
 Societatea Ateilor și Agnosticilor Filipinezi (PATAS)
O listă completă a semnatarilor poate fi găsită pe pagina IHEU (vezi referințe).

Această declarație face un uz exclusiv de Umanist și Umanism, cu majuscule,care este în concordanță cu practica generală și recomandările IHEU pentru promovarea unei identități umaniste unificate.  Pentru a promova în continuare identitatea umanistă, aceste cuvinte sunt, de asemenea, libere de orice adjective, așa cum a fost recomandat de către membrii proeminenți ai IHEU.  O astfel de utilizare nu este universală printre organizațiile membre ale IHEU, deși cele mai multe dintre ele respectă aceste convenții.

Note
 "Scrierea cu majuscule [a cuvântului Umanism] nu este obligatorie... Aceasta este utilizare recomandată și utilizarea normală în cadrul IHEU"—Jeremy Webb, IHEU webmaster, de la un răspuns către o anchetă de editor Wikipedia, din data de 2 martie 2006.
  Umanism este Opt(în engleză) Litere, Nu Mai mult—aprobat de către Harold John Blackham, Levi Fragell, Corliss Lamont, Harry Stopes-Roe și Rob Tielman.

Linkuri externe
 Declarația de la Amsterdam 2002 - rezoluția unanimă a adunării generale a IHEU
Umanism

Declarația de la Amsterdam


Bicâye Vilayeti, Cezayir'in kuzeyinde yer alan bir vilayet.

3.404 km2 yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 917.000'dir. Vilayetin merkezi Bicâye şehridir.

Bicâye (il)


La revue GLAD! est une revue semestrielle numérique diffusée en libre accès, depuis 2015. Elle publie des travaux scientifiques, artistiques et politiques articulant recherches sur le genre et les sexualités et recherches sur le langage. La revue est éditée par l'association Genres, sexualités, langage.

Rédaction et édition

Association GSL
L'association à l'origine de la revue a pour ambition de créer un espace de recherche autour des articulations possible entre genre (gender) et langage. Le langage est appréhendé en tant qu'ensemble de pratiques multisémiotiques - parole, textes, conduites corporelles en interaction - socialement situé et historiquement ancré.

Pour aborder le genre, leur position est proche de celle de l'actrice Judith Butler qui le définit comme un dispositif « par lequel les notions de masculin et de féminin sont produites et naturalisées, mais il pourrait très bien être le dispositif par lequel ces termes sont déconstruits et dénaturalisés ».

Comité de rédaction
Le comité de rédaction à l'origine du projet comprenait Julie Abbou (ATER en sciences du langage, Université de Lorraine), Maria Candea (MCF en science du langage, Paris 3), Natacha Chetcuti-Osorovitz (Docteure en sociologie), Alice Coutant (Doctorante en science du langage, Paris 5), Béatrice Fracchiolla (PR en sciences du langage, Université de Lorraine), Mona Gérardin-Laverge (Doctorante en philosophie, Paris 1 – Centre de Philosophie contemporaine de la Sorbonne), Stavroula Katsiki (MCF en sciences du langage, Paris 8 – Transferts critiques et dynamique des savoirs), Noémie Marignier (Doctorante en sciences du langage, Paris 3 – CLESTHIA / Paris 13 – Pleiade), Lucy Michel (Doctorante en sciences du langage, Université de Bourgogne – CPTC) et Charlotte Thevenet (Doctorante en littérature, University College London – School of European Languages, Culture and Society).

Intentions de la revue

Paru en juin 2017, le numéro deux de la revue présente des résumés de thèses récemment soutenues et des comptes rendus d'ouvrages nouvellement publiés. Le numéro défend l'exploration de nouveaux formats de construction et de diffusion des savoirs en publiant notamment une bande dessinée. Aux trois rubriques existantes « Recherches », « Explorations » et « Créations », sont venues s'ajouter deux autres : « Chroniques » et « Actualités ».

Liens externes
https://journals.openedition.org/glad/

http://www.revue-glad.org/

https://hal.archives-ouvertes.fr/hal-01423695

https://calenda.org/351739

https://www.archivesdufeminisme.fr/wp-content/uploads/GLAD_appel_contribution_2021.pdf

https://institut-du-genre.fr/fr/ressources/revues-en-etudes-de-genre/article/glad-revue-sur-le-langage-le-genre

Revue de sciences humaines et sociales

Revue GLAD!


La passeggiata, film iz 1953.
 El Andador, film iz 1967.
 The Walk, film iz 2001.
 Put do slave (2015.) (The Walk)
 The Walk (pjesma sastava Beatles)
 The Walk (pjesma sastava Eurythmics)
 The Walk (pjesma sastava The Cure)

The Walk


Jacques Santer (Wasserbillig, Luksemburg 18. svibnja 1937.) je luksemburški političar koji je obnašao dužnost devetog predsjednika Europske komisije od 1995. do 1999. Bio je na funkciji ministra financija Luksemburga od 1979. do 1989., a od 1984. do 1995. bio je dvadeseti luksemburški premijer izabran na listi Kršćanske socijalne narodne stranke, vodeće stranke luksemburškog parlamenta od 1979. godine. Kao premijer Luksemburga vodio je također pregovore o Jedinstvenog europskog akta, koji je u praksi stavio u drugi plan dvadesetogodišnju praksu uvedenu Luksemburškim kompromisom.

Karijera
Jacques Santer je diplomirao 1959. godine na Pariškom institutu za političke studije i doktorirao pravo 1961. Od 1972. do 1974. bio je mlađi ministar u vladi, a od 1979. do 1984. obnašao je funkciju ministra financija, ministra rada i ministra socijalne sigurnosti u koalicijskoj vladi između Kršćanske socijalne narodne stranke (CSV) i liberalne Demokratske stranke Luksemburga na čelu s Pierreom Wernerom.

Nakon općih izbora u Luksemburgu 1984., Pierre Werner se povlači s funkcije premijera i općenito iz političkog života, a Santer postaje novi premijer. Zajedno sa strankom CSV uključuje u novu koaliciju Luksemburška socijalistička radnička stranka (LSAP), koja se pokazala kao druga najveća stranka u tom mandatu nakon CSV i prije Demokratske stranke. Koalicija CSV/LSAP trajala je do 1999.

Predsjedništvo Europske komisije

Santer postaje deveti Predsjednik Europske komisije 1995. kao kompromisni izbor između Ujedinjenog Kraljevstva Francusko-njemačke alijanse, nakon što je britanski premijer John Major uložio veto na francusko-njemačkog kandidata Jeana-Luca Dehaenea. Europski parlament je jedva ratificirao Santerov izbor na funkciju zbog velikih tenzija u vezi procesa izbora predsjednika Europske komisije.

Iste je godine, 1995., bio prvi dobitnik Nagrade Europska vizija.

Navodi o korupciji pojedinih povjerenika EU-a doveli su do istrage administrativnih propusta (nesposobnost i nesavjesnost) takozvanog Odbora neovisnih stručnjaka. Unatoč razrješenju većine povjerenika, u izvješću se navodi da nisu pronašli niti jednu osobu koja pokazuje i najmanji osjećaj odgovornosti. Budući da su inkriminirani povjerenici odbili dati ostavku, a predsjednik Europske komisije nije imao moć otpustiti pojedine povjerenike, Santer i cijelo njegovo povjerenstvo dali su ostavku 15. ožujka 1999., na sam dan objave izvještaja. Kako bi Komisija do kraja mandata imala samo pola godine, Jacquesa Santera je privremeno zamijenio potpredsjednik Manuel Marín.

Kasnije funkcije

Od 1999. do 2004., Jacques Santer je bio član Europskog parlamenta. Bio je također u nadzornom odboru financijskog holdinga General Mediterranean Holdings, čiji je vlasnik britanski financijski poduzetnik iračkog podrijetla Nadhmi Auchi.
Trenutno je počasni predsjednik udruge Group Europe, koja okuplja bivše i trenutne članove Europskog parlamenta i ostale činovnike u širu udrugu Uniju europskih federalista. Jedan je od članova odbora direktora međunarodne izdavačke i produkcijske kuće RTL Grupa.

Dana 23. siječnja 2012., Jacques Santer je izabran kao šef odbora Special Purpose Investment Vehicle (SPIV), koji je osmišljen kao pojačanje financijske moći Europskog fonda za financijsku stabilnost, fonda za reakciju na krize eurozone.

U svibnju 2013., postao je članom SME Europe, službene organizacije za promicanje poduzetništva Europske pučke stranke.

Izvori

Predsjednici Europske komisije
Luksemburški političari
Životopisi, Luksemburg
Ministri financija

Jacques Santer


Svijet

Književna  djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 13. ožujka – Igor Mandić, književni kritičar, esejist, kolumnist i polemičar (* 1939.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 2022.


عبد الله بن صليح هو لاعب كرة قدم سعودي، لعب بمركز الدفاع في نادي النصر، وكان المدير العام للاتحاد السعودي لألعاب القوى لعشر سنوات متواصلة من 2000م إلى 2010م.

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الرياض
لاعبو دوري المحترفين السعودي
صليح
لاعبو نادي النصر (السعودية)
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
لاعبو كرة قدم من الرياض

عبد الله بن صليح


Fragmentul Todorescu este denumirea dată celui mai vechi text în limba română, tipărit cu caractere latine, care s-a păstrat; este o Carte de cântece (1570-1573) ce conține o culegere de 10 imnuri calvine, traduse dintr-un original maghiar mult mai vechi.

Textul are patru file în total și a fost descoperit în ziua de 7 februarie 1911 de Hiador Sztripszky, angajat la Muzeul Național din Budapesta, într-un anticariat din capitala Ungariei. Mica culegere de cântece, împreună cu alte fragmente tipografice, fusese folosită ca material de umplutură la legarea volumului Diodori Siculi scriptoris graeci libri duo de Philippo et de Alexandro. Utrumque latinitate donavit Angelus Cospus Borroniensis, Viennae Pannoniae, 1516.

După Carlo Tagliavini însă, textul, din cauza formatului extrem de redus (numai patru file), este probabil doar o probă tipografică destinată unei subscrieri și imnurile conținute în el provin din mai multe cărți religioase maghiare.

După descoperire, toate textele au fost achiziționate de bibliofilul român , iar din acest motiv și astăzi culegerea de cântece este cunoscută sub denumirea de "Fragmentul Todorescu".

Imediat după descoperire, textul a fost editat de Hiador Sztripszky și de filologul român Gh. Alexics în volumul Szegedi Gergely énekeskönyve XVI századbeli román.

Pasajul în limba italiană este publicat de Claudiu Isopescu – Notizie intorno ai romeni nella letteratura geografica italiana del Cinquecento, în "Bulletin de la Section Historique" XVI, 1929, p. 15. Toată relatarea călătoriei este tradusă în românește în Călători străini despre țările române, I, volum îngrijit de Maria Holban, București, EȘE, 1968, p. 321-340.

Actualmente textul este păstrat în Biblioteca Națională "Széchényi" din Budapesta.

Note

Bibliografie
Nicolae Drăganu, Două manuscripte vechi. Codicele Todorescu și Codicele Marțian, București 1914.

Legături externe
 Daniele Pantaleoni, Observații asupra textelor românești vechi cu alfabet latin (1570-1703), diacronia.ro, accesat la 18 aprilie 2017

Istoria literaturii române

Fragmentul Todorescu


Naoki Kawaguchi (født 24. maj 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Albirex Niigata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Kawaguchi


National Steel is a blues album by Canadian musician Colin James, released in 1997 (see 1997 in music). The album was recorded at Rat's Ass Studios and Mushroom Studios in Vancouver, British Columbia and mastered at MasterDisk in New York City.

James teamed up with his longtime friend Colin Linden to record a predominantly acoustic album running the gamut from delta blues, to jug band and Chicago blues. The album covers songs written by some of the greatest bluesmen including Otis Redding, Robert Johnson, Muddy Waters and Willie Dixon. The CD liner notes offer a brief commentary by James on many of the tracks.

The album is named after the resonator guitar made by the National guitar company, also pictured on the album's cover.

National Steel earned James the 1998 Juno Award for "Best Blues Album".

Track listing
 "Shout Baby Shout" (Yank Rachell) – 3:15
 "Rollin' Stone"    (Muddy Waters) – 3:21
 "National Steel"   (Colin James, Daryl Burgess, Christopher Ward) – 4:52
 "These Arms of Mine" (Otis Redding) – 4:44
 "Going Up to the Country" (Taj Mahal) – 4:11
 "Fixin' to Die"       (Bukka White) – 4:28
 "Somebody Have Mercy" (Sam Cooke) – 3:32
 "Postman's Sack"      (Tiny Bradshaw) – 1:40
 "Please Baby"         (Lonnie Chatmon) – 3:41
 "Ride & Roll"         (Brownie McGhee) – 2:39
 "I Live the Life I Love" (Willie Dixon) – 3:39
 "My Mind Is On Vacation" (Mose Allison) – 3:34
 "Before the Dawn"        (Colin Linden) – 4:24
 "Kind-Hearted Woman"     (Robert Johnson) – 2:41

Personnel
 Colin James – vocals, guitars
 Colin Linden – acoustic and slide guitars, mandolin, background vocals
 Norm Fisher – bass
 Chris "The Wrist" Norquist – drums and percussion
 Johnny Ferreira – tenor saxophone
 Campbell Ryga – alto saxophone
 James O'Mara – design, photography

External links
 National Steel

Colin James albums
1997 albums
Juno Award for Blues Album of the Year albums

National Steel (album)


Le château de Chenecières est un château d'architecture romantique construit au  par le maître des forges de Chenecières sur la commune de Saint-Marc-sur-Seine  dans le département français de la Côte-d'Or.

Localisation
Le château se situe entre Semond et Saint-Marc-sur-Seine en bordure du plateau qui domine la rive gauche de la Seine et les forges de Chenecières situées sur l'autre rive.

Histoire
Le château est érigé par Henri Suquet, maître des forges de Chênecières de 1886 à 1920 et neveu de Louis Cailletet.

Architecture
Le château est d'architecture romantique. Très isolé et protégé par son environnement forestier, il ne peut qu'être aperçu sur le parcours pédestre du circuit des châteaux.

Mobilier
Le château est privé et ne se visite pas.

Notes et références

Annexe

Articles connexes

 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Chenecières

Château de Chenecières


William Steig (født 14. november 1907 i Brooklyn, New York City, død 3. oktober 2003) var en amerikansk tegneserieskaber, illustrator og senere i livet blev han også børnebogforfatter, og hans historier blev meget populære.

Liv og karriere
Steig var født ind i en kreativ og kunstnerisk familie. Som barn malede han og læste meget litteratur. Steig var inspireret af kendte historier, film og forfatterskab som Brødrene Grimm, Charlie Chaplin, Robinson Crusoe og særligt Pinocchio. I tillæg til sine kunstneriske anlæg var han også en atlet og var en dygtig vandpolospiller. Han fuldførte aldrig college, selv om han begyndte på tre forskellige. Han var to år på City College of New York, tre år ved National Academy of Design, og hele fem dage på Yale School of Fine Arts før han droppede ud af dem.

Da hans familie også blev ram af den store depression og fik finansielle problemer, begyndte han at tegne tegneserier som freelanceudøver, og han solgte sin første stribe til magasinet The New Yorker i 1930. Han blev hurigt ganske succesfuld, og i de kommende tiår publicerede han over 1 600 tegneserier i magasinet, inkluderet 117 forsider. Dette førte til at Newsweek kårede ham til «Kongen af tegneserier».

Da han var i tresserne, bestemte han sig for at forsøge sig med en anden kunstnerisk form, og i 1968 udkom hans første børnebog. Han udmærkede sig her også, og hans tredje bog Sylvester and the Magic Pebble (1970), vant den prestigefulde Caldecott Medal. Han fortsatte med at skrive til han var langt over 90 år, og skrev i alt over tredive børnebøger, inklusive den berømte «Doctor De Soto»-serien. Blandt hans andet velkendte arbejde, er billedbogen Shrek (1990) som er grundlaget for succesfilmen fra 2001 med samme navn.

William Steig var bror til kunstneren Irwin Steig og far til jazzfløjtisten Jeremy Steig.

Priser (udvalg)
 Kunståret 1970 – Caldecott-medaljen for Sylvester and the Magic Pebble

Eksterne henvisninger
 williamsteig.com – Minneside over forfatteren og hans forfatterskab. Indeholder også bibliografi.

Børnebogsforfattere fra USA
Illustratorer fra USA
Personer fra New York City

Amerikanere i 1900-tallet

William Steig


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1894:

فردي رجال

 جوشوا بيم هزم  ويلفرد باديلي. النتيجة: 10-8 6-2 8-6

فردي سيدات

 بلنشي بيجالي هزمت  إديث أوستين. النتيجة: 6-1, 6-1

مراجع

رياضة إنجليزية في 1894
لندن في 1894
أحداث 1894 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1894 الرياضية
كرة المضرب في 1894
كرة مضرب إنجليزية في 1894

بطولة ويمبلدون 1894


PRO-PING d.o.o. ili PRO-PING Telekom  je hrvatski srednje veliki operater na tržištu komunikacijskih usluga. Sjedište mu je Pitomači nedaleko Virovitice. Tvrtka je  osnovana 2010. godine.

Operater koristi vlastitu mrežnu infrastrukturu i pruža uslugu preko 10.000 korisnika u pokrivenom području.
Osnovne djelatnosti tvrtke su:
 usluge savjetovanja i projektiranja mreža,
 nabava, izgradnja i održavanje mreže,
 bežična, optička i bakrena infrastuktura,
 zastupnici MikroTik sustava i opreme,
 WebShop prodaja opreme,
 pružanje usluge interneta, telefona i televizije malim, srednjim i velikim korisnici.

Sve usluge su dostupne za poslovne i privatne korisnike

Izvori

Vanjske poveznice
 INFO-BIZ

Telekomunikacijske tvrtke u Hrvatskoj

PRO-PING


Hesteklaus er en dansk portrætfilm fra 1972 instrueret af Poul Goldschadt.

Handling
En film om originalen, maleren og digteren Hesteklaus, værtshusholderen Klaus Berg, der færdes i og omkring Projekthus i Magstræde i 1971-1972. Han reciterer af sine digte, imens publikum kommenterer hans livsførelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1972

Hesteklaus


was a town located in Asago District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,325 and a density of 128.66 persons per km². The total area was 49.16 km².

On April 1, 2005, Santō, along with the towns of Asago (former), Ikuno and Wadayama (all from Asago District), was merged to create the city of Asago and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Asago in Japanese

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Asago, Hyōgo

Santō, Hyōgo


Miroslav Čabraja (Slavonski Brod, 7. siječnja 1979.) je hrvatski kazališni glumac.

Životopis
Klasičnu gimnaziju završio je u Pazinu, a 2008. godine diplomirao je na Umjetničkoj akademiji u Osijeku (preddiplomski studij, smjer gluma i lutkarstvo) s monodramom Antona Pavloviča Čehova "O štetnosti duhana". Iste godine postaje član ansambla drame HNK-a u Osijeku. Godine 2012. magistrirao je na Umjetničkoj akademiji u Osijeku i stekao zvanje: Magistar kazališne umjetnosti - akademski glumac i lutkar. Od veljače 2014. obnaša dužnost intendanta HNK u Osijeku, sve do svibnja 2015. Od svibnja 2015. do travnja 2019. ravnatelj je Drame HNK u Osijeku. Od lipnja 2019. u statusu je prvaka Drame HNK u Osijeku u kojem je odigrao mnoge velike uloge (Jago – "Othello", Krešimir Horvat – "Vučjak", Aurel – "Leda", Victor-Emanuel Chandebise, Poche – "Buba u uhu", Andraj – "Tri sestre"…),  a igrao je i izvan matične kuće, kako u kazalištima, tako i TV-serijama i reklamama. Bio je član Kulturnog vijeća Grada Osijeka od 2014. – 2018., a od 2018. do danas član je Kulturnog vijeća Osječko-baranjske županije, a također je i od 2018. član Organizacijskog odbora Osječkog ljeta kulture. Organizirao je i vodio mnoge lutkarske i glumačke radionice u osječkim osnovnim i srednjim školama. Dugi niz godina kontinuirano sudjeluje u najznačajnijim kulturnim manifestacijama u regiji, kao što su "Đakovački vezovi" i "Vinkovačke jeseni". Nominiran je za Nagradu hrvatskog glumišta za ulogu Gajeva u drami A.P. Čehova "Višnjik" u kategoriji sporedna muška uloga, a dobitnik je "Zlatnog studija", najveće medijske nagrade, za najboljeg kazališnog glumca 2021. godine. Aktivno govori engleski i talijanski jezik, a pasivno se služi njemačkim jezikom.

Karijera

Uloge u HNK u Osijeku
 Županić – "Zastave, barjaci, stjegovi" Miroslava Međimurca, r. Georgij Paro;
 Ljubibratić – "Šokica" Ilije Okrugića, r. Dražen Ferenčina;
 Buf – "Teaterdirektor" Ivana Ivice Krajača, r. Ivan Ivica Krajač;
 Marko – "Fragile!" Tene Štivičić, r. Snežana Banović;
 Mort – "Apartman" Neila Simona, r. Olivera Đorđević;
 Walter (tužna vrba) – "Opera za tri groša" Bertolta Brechta, r. Željko Vukmirica;
 Aurel – "Leda" Miroslava Krleže, r. Ivan Leo Lemo:
 Šjor Filicio – "Mala Floramy" , Ive Tjardovića, r. Nina Kleflin;
 Markica – "Prolaznici", Damira Petričevića, r. Borna Baletić;
 Graziano – "Mletački trgovac" Williama Shakespearea, r. Robert Raponja;
 Ante – "Sinovi umiru prvi" Mate Matišića, r. Zoran Mužić;
 Francek, Tito, Horvat – "Unterstadt" Ivane Šojat Kuči, r. Zlatko Sviben;
 Emil Čevrić – "Cijena sreće" Emira Hadžihafisbegovića, r. Emir Hadžihafisbegović;
 Kapetan Fregate – "Hotel slobodan promet" Georgea Feydaua, r. Sulejman Kupusović;
 Stiva – "Ana Karenjina" L. N. Tolstoja, r. Dora Ruždjak Podolski;
 Krešimir Horvat – "Vučjak" Miroslava Krleže, r. Zlatko Sviben;
 Žika – "Sumnjivo lice" Branislava Nušića, r. Olja Đorđević
 Doktor - "Moć zemlje" Janka Matka, r. Želimir Mesarić
 Andrej - "Tri sestre" A.P. Čehova, r. Nikola Zavišić
 Alfie – "Jedan čovjek, dva šefa" Richarda Beana, r. Radovan Marčić
 Joško Ficulin – "Vitez slavonske ravni" M. J. Zagorke, r. Dražen Ferenčina
 Tajnik Max – "Anđeli Babilona" Mate Matišića, r. Vinko Brešan
 Jago – "Othello" Williama Shakespearea, r. Damir Zlatar Frey
 Victor-Emanuel Chandebise, Poche – "Buba u uhu" Georgesa Feydeaua, r. Jasmin Novljaković;
 Trendo  - "Doljnjodravska obala" Drage Hedla, r. Zlatko Sviben

Nastupi i uloge u drugim kazalištima
 Klaudije – "Rozenkrantz i Guildernstern su mrtvi" Toma Stopparda, r. Zlatko Sviben, Osječko ljeto kulture 2007.;
 Divlja svinja - "Ježeva kućica" Branka Ćopića, r. Saša Anočić, Dječje kazalište Branka Mihaljevića u Osijeku
 Princ – "Pepeljuga" Ane Tonković Dolenčić, r. Ivan Leo Lemo, Dječje kazalište Branka Mihaljevića u Osijeku 2008.;
 Nagg – "Završnica" Samuella Becketta, r. Zlatko Sviben, Osječko ljeto kulture 2009.;
 Boka – "Dječaci Pavlove ulice" Ferenca Molnara, r. Janos Szikora, Osječko ljeto kulture 2010.;
 Marijan – "Štajga" Ivane Šojat, r. Jasmin Novljaković;

Serije
 "Novine 2", "Šutnja", "Blago nama", "Pogrešan čovjek"

Režija
 "Bambi" Felixa Saltena u dramatizaciji i režiji Miroslava Čabraje i Mladena Vujčića, a u izvedbi Dječjeg kazališta "Branka Mihaljevića" iz Osijeka

Filmografija

Televizijske uloge
 "Šutnja" kao Roko (2021.)
 "Mrkomir Prvi" kao Nerad (2021.)
 "Dnevnik velikog Perice" kao Tripče (2021.)
 "Blago nama" (2021.)
 "Na granici" kao Vojo (2019.)
 "Novine" kao Vlado Bubalo (2018.)
 "Odmori se, zaslužio si" kao Bobo (2013.)

Filmske uloge
 "Meč" kao zatvorenik (2020.)

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski kazališni glumci

Miroslav Čabraja


New Model Army are an English rock band formed in Bradford, West Yorkshire, in 1980 by lead vocalist, guitarist and principal songwriter Justin Sullivan, bassist Stuart Morrow and drummer Phil Tompkins. Sullivan has been the only continuous member of the band, which has seen numerous line-up changes in its four-decade history. Their music draws on influences across the musical spectrum, from punk and folk to soul, metal and classical. Sullivan's lyrics, which range from directly political through to spiritual and personal, have always been considered as a key part of the band's appeal.

Whilst having their roots in punk rock, the band have always been difficult to categorise. In 1999, when asked about this, Sullivan said, "We've been labelled as punks, post-punks, Goth, metal, folk – the lot, but we've always been beyond those style confines". Following a large turnover of personnel, both permanent and as touring members, as of 2021 New Model Army comprise Sullivan, Dean White (keyboards and guitar), Michael Dean (drums) and Ceri Monger (bass).

History

Formation and Vengeance (1980–1984)

The band were formed in Bradford, West Yorkshire in the autumn of 1980, taking their name from the standing army formed in 1645 by the Parliamentarians during the First English Civil War, and played their first concert in Bradford in October of that year, playing songs based on their shared love of punk rock and Northern soul.

After a few months in the band, original drummer Phil Tompkins lost interest and quit, to be replaced by Rob Waddington. By the time they began making their first records in 1983, Robert Heaton, a former drum technician for space rock band Hawkwind, had replaced Waddington.

Until the mid-1980s, Sullivan used the alter ego of "Slade the Leveller" (Levellers being a radical political movement of the 1640s), supposedly so that he would not lose his unemployment benefits if the authorities realized he was making money from music. They continued to gig around the United Kingdom with little recognition, but in 1983 released their first singles "Bittersweet" and "Great Expectations" on Abstract Records, and were given airplay by BBC Radio 1's disc jockey (DJ) and radio presenter John Peel.

In February 1984, they were invited to play on popular music television programme The Tube, being introduced by Scottish host Muriel Gray as "the ugliest band in rock and roll". The producers of the show however were concerned about the lyrics of "Vengeance", which the band were due to perform ("I believe in justice / I believe in vengeance / I believe in getting the bastards") and so the band played "Christian Militia" instead.

Following this performance, the band's debut studio album Vengeance reached Number 1 in the UK independent chart in early 1984, pushing the Smiths from that position. After a further single "The Price" also reached a high placing in the independent charts, the band signed a recording contract with major label EMI.

The major label years (1985–1993)
The band then made four studio albums (plus a live album) for EMI and one studio album for Epic Records, in a period of eight years. 1985's No Rest for the Wicked and associated single "No Rest" both made the mainstream top 30 in the UK, the latter leading to some controversy when the band sported T-shirts with the phrase "Only Stupid Bastards Use Heroin" during an appearance on Top of the Pops. During the "No Rest" tour, bassist Stuart Morrow left the band, and was replaced by 17-year-old Jason "Moose" Harris. However the band were refused work permits to enter the United States, as the US Immigration Department had said the band's work was of "no artistic merit".

In December 1986, the band finally got permission to tour in the US. By this time The Ghost of Cain, produced by Glyn Johns, had been released, and was named best album of the year for 1986 in The Times by David Sinclair, who said that it "was the best thing to happen to English rock music since the first Clash album". Concerts included the Reading Festival and a gig with David Bowie in front of the Reichstag in Berlin, and the band for the first time expanded their touring line-up to include a second guitarist in the shape of Ricky Warwick, as well as harmonica player Mark Feltham from blues band Nine Below Zero.

Thunder and Consolation was released in February 1989, and saw the band moving towards a more folk rock sound, especially on the tracks including violinist Ed Alleyne-Johnson. Described as the band's "landmark" album, it reached number 20 in the UK charts, the singles "Stupid Questions" and "Vagabonds" making an impression in America, and the band was able to tour the album there with Alleyne-Johnson also providing additional guitar and keyboards. At the end of the year however, Harris left the band, to be replaced by Peter "Nelson" Nice, who would play with the band for more than 20 years. 1990's Impurity continued the folk-driven theme with Alleyne-Johnson still to the fore and Adrian Portas joining the band on guitar.

The next studio album was to be a musical change of direction; as Sullivan later said, "just as this folk-cum-rave-cum-crusty-cum-new-age thing broke and became big in the early 1990s, we went – whoosh – done that – and went and made a very angry hard rock album". The Love of Hopeless Causes, New Model Army's only release on Epic Records, appeared in 1993 and led with the single "Here Comes the War", which spawned controversy when it came packaged with instructions on how to construct a nuclear weapon.

Hiatus and return to independence (1994–2000)
The band had previously decided to take a year out to concentrate on personal and other musical issues, and reconvened in late 1994 with Dean White, playing keyboards and guitar, replacing Alleyne-Johnson. It became clear that all was not well between Sullivan and Heaton; Sullivan later said, "We wrote Thunder and Consolation and it was brilliant, but very shortly after that, we started falling out, which went on during the making of that album. His life went in one direction and mine went in another". It was agreed that they would go their separate ways after the forthcoming studio album and tour. Strange Brotherhood was released on 13 April 1998 to mixed reviews, but then Heaton was diagnosed with a brain tumour. He suggested that his drum technician Michael Dean take over from him to tour the album. By this time the band had formed their own independent label, Attack Attack, and former tour manager Tommy Tee had returned to manage the band. A live album ...& Nobody Else followed in 1999, and their eighth studio album Eight in 2000.

Death of Robert Heaton, and Carnival to Today is a Good Day (2001–2009)

After touring Eight (2000), the band again took time out, most notably so that Sullivan could concentrate on his debut solo studio album Navigating by the Stars which was eventually released in 2003, and toured by Sullivan, Dean and White. As the band got together to record their ninth studio album, Robert Heaton died from pancreatic cancer on 4 November 2004. Carnival was finally released in September 2005, and includes Sullivan's reaction to Heaton's death, "Fireworks Night". Dave Blomberg was unable to take part in touring the album, and was replaced by guitarist Marshall Gill.

The band's tenth studio album, High, was produced relatively quickly and was released in August 2007. The tour suffered a slight setback when the United States Citizenship and Immigration Services again denied the band visas; this time the issue was relatively quickly resolved and the dates rescheduled for early 2008. Soon afterwards, the band was again shaken as manager Tommy Tee died unexpectedly at the age of 46. By 2009, though, the band were again back in the studio. Today Is a Good Day was a far more uncompromising album, the heavy rock title track and others directly referencing the stock market crash of 2008. As the tour to promote the studio album came to an end, it was drawing close to 30 years since the band had formed.

30th anniversary to Winter (2010–2018)

Towards the end of 2010, the band's 30th anniversary was celebrated with special shows across four continents every weekend from September until early December; in most cities, the shows were across two nights with completely different sets, the band having promised to play at least four songs from each of their eleven studio albums plus Lost Songs (2002) and B-Sides and Abandoned Tracks (1994), their rarities and B-sides collections. The final shows at the Forum Kentish Town in London were collected on a double CD and DVD release containing all 58 songs played over the nights of 3 and 4 December.

After the band had played their traditional Christmas shows the following year, the news was released that Nelson had decided to leave the band for personal reasons, a decision that had been taken some time before. A few days later, on Christmas Eve, a fire destroyed the band's recording studio and rehearsal space in Bradford. Numerous guitars and other instruments were lost along with recording equipment and memorabilia.  However, the studio was back in operation within three months, and after a number of auditions, Ceri Monger was announced as the band's new bassist and multi-instrumentalist.

In 2013, the band's twelfth studio album, Between Dog and Wolf, mixed by Joe Barresi, was released and became the band's most successful since The Love of Hopeless Causes (1993) 20 years earlier. The album showed a marked shift away from the band's traditional sounds, including rhythms that were described as "tribal", though Sullivan claimed they were merely different ways of using drums – "We really like complex tom-tom rhythms, we really like that pounding (beat)". A year later, Between Wine and Blood (2014) was released, including six previously unreleased studio tracks from the Between Dog and Wolf (2013) sessions, along with eleven live tracks from that album. In October 2014, a documentary feature film about the band's career, Between Dog and Wolf: The New Model Army Story by director Matt Reid premiered at the Raindance Film Festival in London and the Festival du nouveau cinéma in Montreal. The band's fourteenth studio album, Winter, was released on 26 August 2016. Winter was named the #1 album of 2016 by The Big Takeover.

From Here and 40th anniversary (2019–present)

On 23 August 2019, the band's fifteenth studio album, From Here, was released. The band had intended to play a number of shows for their 40th anniversary in 2020, but these were cancelled due to the COVID-19 pandemic. They did however play an online show on 23 October to mark the exact 40th anniversary of their first show.

They finally played the 40th anniversary shows towards the end of 2021, although guitarist Marshall Gill was absent for these and the early 2022 shows, the band reverting to a four-piece line-up with Dean White predominantly playing guitar as well as keyboards. On 11 November 2022, Gill indicated in a Facebook post that he had been dropped from the band for refusing a COVID-19 vaccine; at the end of 2021 performers still required proof of vaccination to play in a number of countries that the band were visiting.

Timeline of major contributors
This is a list of musicians who were (or currently have been) a permanent – not touring – member of the band for a significant amount of time.

"The Family"
Over the years, New Model Army have gathered a wide selection of fans, many of whom dedicatedly follow the band. Originally calling themselves "The Militia", after the song "Christian Militia", they later universally adopted the term "The Family" for their multi-generational and gendered group. Joolz Denby, long-time collaborator of Sullivan and the band's main artist has referred to the Family as "not a formal, contrived organisation, but a spontaneous sense of fellowship that has developed over the years", whilst elsewhere it has been described as "sanctuary ... and acceptance".

Influences
Frequently noted for their musical lyricism, Justin Sullivan has noted in interviews that some of the band's (and his own) lyrical inspiration has come from Tom Waits, Bruce Springsteen, Gillian Welch, Joni Mitchell, and Bob Dylan, as well as "lots of country and hip-hop artists, all for their precision and poetry."

Discography

Vengeance (1984)
No Rest for the Wicked (1985)
The Ghost of Cain (1986)
Thunder and Consolation (1989)
Impurity (1990)
The Love of Hopeless Causes (1993)
Strange Brotherhood (1998)
Eight (2000)
Carnival (2005)
High (2007)
Today Is a Good Day (2009)
Between Dog and Wolf (2013)
Between Wine and Blood (2014)
Winter (2016)
From Here (2019)

References

External links

Official website
Official Facebook page

Musical groups established in 1980
English folk rock groups
English post-punk music groups
Musical groups from Bradford
Punk rock groups from West Yorkshire
Eagle Records artists
EMI Records artists
Epic Records artists

New Model Army (band)


Flavy-le-Martel ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Aisne in der Region Hauts-de-France; sie gehört zum Arrondissement Saint-Quentin und zum Kanton Ribemont.

Geografie
Die Gemeinde liegt etwa 16 Kilometer südwestlich von Saint-Quentin. Im Norden reicht das Gemeindegebiet an den Canal de Saint-Quentin heran.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Kirche Saint-Rémi

Weblinks

Ort in Hauts-de-France
Träger des Croix de guerre 1914–1918 (Ort in Frankreich)

Flavy-le-Martel


Der Leidfaden (Untertitel Fachmagazin für Krisen, Leid, Trauer) ist eine deutsche Fachzeitschrift zu den Themenfeldern Sterbe- und Trauerbegleitung.

Geschichte
Die Hefte erscheinen seit Dezember 2011 vier Mal im Jahr, jeweils in den Monaten Februar, Mai, August, November mit jeweils etwa 90 Seiten im Verlag Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen.

Inhalt
Leidfaden hat zum Ziel, alle, die Sterbende und Trauernde therapeutisch, medizinisch oder seelsorgerlich begleiten, mit fundierten Beiträgen bei ihrer Arbeit unterstützen. Die Zeitschrift erscheint durchgehend mit themenbezogenen Heften. Dabei orientiert sich die Themenwahl orientiert sich an spezifischen Handlungsfeldern. Leidfaden möchte (semi-)professionellen Trauerbegleitern eine inhaltliche Verortung bieten, die sie in ihrer Arbeit unterstützt. Sie soll als Fortbildungsorgan dienen, Hintergründe beleuchten und Denkanstöße geben; Rubriken für diese Funktionen werden fortlaufend aufgenommen (Praxis- und Forschungsberichte, Reportagen, Interviews, Tagungskalender, Verbandsnachrichten, fachspezifische Foren, Glossen, Rezensionen, Literaturhinweise etc.).

Erschienen sind bisher folgende Themenhefte:

Herausgeber
Geschäftsführende Herausgeber des Leidfadens sind Monika Müller, Lukas Radbruch und Sylvia Brathuhn.
Weitere Herausgeber sind Dorothee Bürgi (Zürich), Arnold Langenmayr (Ratingen), Heiner Melching (Berlin), Christian Metz (Wien), Petra Rechenberg-Winter (Eichenau), Margit Schröer (Düsseldorf) sowie Reiner Sörries (Erlangen).

Weblinks
 Selbstdarstellung; Inhaltsverzeichnisse

Einzelnachweise

Fachzeitschrift (Deutschland)
Ersterscheinung 2011
Deutschsprachige Vierteljahreszeitschrift

Leidfaden


14961 d'Auteroche este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14961 d'Auteroche este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,46 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 3,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

14961 d'Auteroche


Vukašinović je prezime koje se javlja u Hrvata, Srba i Crnogoraca. Korijen je osobno ime Vukašin. Poznate osobe ovog prezimena su:

Darko Vukašinović, crnogorski nogometaš
Milić Vukašinović, srpski glazbenik
Miroslav Vukašinović, srpski nogometaš
Ante Vukašinović, hrvatski stručnjak za proizvodnju svile
 Ružica i Josip Vukašinović, roditelji s 16 djece, v. tamburaški sastav Vukašinović
 Vukašinovići, plemićka obitelj u Hrvata (palača Vukašinović)

Izvori

Prezimena

Vukašinović


Duhovno-kulturni centar Trebinjsko-mrkanske biskupije je katolički duhovno-kulturni centar u Stocu.

Povijest

Prethodna namjena ove zgrade bila je robna kuća. To je bila prva moderna javna građevina u Stocu s osloncem na urbanu, orijentalno-mediteransku, tradiciju. Projektirao ju je arhitekt Faruk Čerkić. Konzultanti u idejnoj fazi projekta bili su profesori Juraj Neidhardt i Džemal Čelić.

Zgrada leži najvjerojatnije na području nekadašnje crkve. Na tom su lokalitetu, prigodom obnove stolačke tržnice, pronađeni kalež i razni crkveni predmeti.

Biskupski je ordinarijat u Mostaru, u samom središtu grada Stoca zakonito kupio ratom devastiranu robnu kuću "Stočanku" s namjerom da je uredi kao Duhovno-kulturni centar Trebinjsko-mrkanske biskupije. Biskup Ratko Perić je kao svoga osobnog delegata, 21. studenoga 2011., ovlastio don Antu Luburića, tadašnjeg kancelara i ekonoma biskupije, da vodi sve potrebne poslove oko ostvarenja ovoga projekta.

Nakon što su uredno riješena i zakonito provedena sva vlasnička pitanja, prema idejnom rješenju poduzeća za projektiranje i inženjering u građevinarstvu "Forum 98" iz Stoca, zatražena je 21. studenog 2011. od Općine Stolac urbanistička suglasnost za sanaciju, rekonstrukciju i preobrazbu postojećega poslovnog u sakralno-poslovni objekt.

Služba graditeljstva, prostornog uređenja, zaštite okoliša i obnove Općine Stolac, izdala je 2. prosinca 2011. Rješenje, kojim se daje urbanistička suglasnost za sanaciju i rekonstrukciju postojećega poslovnog u sakralno-poslovni objekt. Rješenje je 20. prosinca 2011. postalo pravomoćno. Na temelju ovoga Rješenja i drugih potrebnih dokumenata u prosincu 2011. upućen je Općini Stolac zahtjev za izdavanje građevinske dozvole prema glavnom projektu izrađenom od Građevinskog fakulteta Sveučilišta u Mostaru.

Služba graditeljstva, prostornog uređenja, zaštite okoliša i obnove Općine Stolac, udovoljila je 3. svibnja 2012. ovom zahtjevu i izdala Rješenje, kojim se investitoru, Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji, odobrava sanacija i rekonstrukcija postojećega poslovnog u sakralno-poslovni objekt. Rješenje je 21. svibnja 2012. postalo pravomoćno nakon čega se započelo s radovima.

S preuređivanjem se započelo u lipnju 2012. godine. Dana 2. listopada 2012., postavljena je završna kupola s križem. Činu postavljanja kupole nazočili su biskup Ratko Perić, tri svećenika i veći broj župljana. Završna kupola s križem daje građevinu visinu od 33 metra.

U srijedu, 17. srpnja 2013., na prvi dan trodnevnice u čast sv. Ilije proroka, zaštitnika župe, upriličen je blagoslov Centra čiji su se radovi sanacije i rekonstrukcije tih dana privodili kraju. Svečanu sv. Misu i blagoslov Centra predvodio je biskup mostarsko-duvanjski i trajni apostolski upravitelj trebinjsko-mrkanski Ratko Perić. U koncelebraciji s biskupom Perićem bilo je više od 20 svećenika.

U kapelici duhovnoga centra nalaze se postaje Križnoga puta u tehnici visokoga reljefa, koje je uradio hrvatski umjetnik Josip Poljan. Vitraj s prikazom Presvetoga Trojstva u istoj kapelici djelo je umjetnice Blaženke Salavarde.

Izvori

Literatura

Knjige

Mrežna sjedišta

Kršćanski vjerski objekti u Stocu
Trebinjsko-mrkanska biskupija
Katolički vjerski objekti u Bosni i Hercegovini

Duhovno-kulturni centar Trebinjsko-mrkanske biskupije u Stocu


Flugslysið á Þingvallavatni varð þann 3. febrúar 2022 er TF-ABB, eins hreyfils flugvél af gerðinni Cessna 172N, lenti í Þingvallavatni og sökk þegar hún var í skoðunarferð frá Reykjavíkurflugvelli. Allir fjórir um borð létu lífið. Meðal þeirra sem fórust voru hjólabrettakappinn og kvikmyndagerðarmaðurinn Josh Neuman og íslenski flugmaðurinn Haraldur Diego. Hvarf vélarinnar leiddi til stærstu leitar- og björgunaraðgerðar að týndri flugvél á Íslandi í yfir 40 ár.

Slysið og björgunaraðgerðir
Vélin fór frá Reykjavíkurflugvelli klukkan 10:30 og gerði flugáætlun hennar ráð fyrir tveggja tíma flugi. Upptökur úr öryggismyndavél úr nærliggjandi sumarhúsi leiddu síðar í ljós að rúmri klukkustund síðar virtist vélin vera að reyna annað hvort lendingu eða snertilendingu á vatninu í syðsta hluta Þingvallavatns, sem þá var þakið þunnum ís. Við það hlekktist vélinni á og sökk. Ekkert neyðarkall heyrðist frá vélinni og neyðarsendir hennar fór ekki í gang en kl 11:51 barst Neyðarlínunni nokkurra sekúndna símtal sem síðar kom í ljós að barst úr síma eins farþegans. Þegar vélin skilaði sér ekki til baka á réttum tíma var tilkynnt að hennar væri saknað. Leitaraðgerðin sem kom í kjölfarið var sú stærsta að týndri flugvél á Íslandi í yfir 40 ár, frá því TF-ROM hvarf í maí 1981, en yfir 1.000 meðlimir björgunarsveitanna ásamt þyrlum frá Landhelgisgæslunni og flugvél danska flughersins tóku þátt í leitinni. Flak flugvélarinnar fannst 5. febrúar í Þingvallavatni, á 48 metra dýpi í um 800 metra fjarlægð frá landi. Daginn eftir fann fjarstýrður kafbátur fjögur lík í 300 metra radíus umhverfis flugvélina. Talið var að allir farþegarnir hafi komist úr flugvélinni en hafi ekki náð að synda að landi í ísköldu vatninu.

Eftir að slæmt veður hamlaði björgunaraðgerðum í nokkra daga hófst umfangsmikil aðgerð með þátttöku lögreglu, slökkviliðs, Landhelgisgæslu og björgunarsveita þann 10. febrúar til að ná líkum hinna látnu og flugvélinni úr vatninu. Eftir að bátar gátu brotist í gegnum íshelluna sem þakti vatnið tókst björgunarmönnum að ná öllum fjórum líkunum úr vatninu. Sökum erfiðra vetraraðstæðna var fjarstýrður kafbátur með myndavél og griparm notaður til að sækja líkin. Þann 11. febrúar var tilraunum til að ná flakinu upp úr vatninu frestað um óakveðinn tíma vegna versnandi aðstæðna á vettvangi og þeirrar hættu sem það hafði í för með sér fyrir kafarana.

Undirbúningur við að ná vélinni upp hófst aftur um miðjan apríl eftir að ís hvarf af vatninu. Vélin var svo hífð upp þann 22. apríl.

Orsök
Í bráðabirgðaskýrslu Rannsóknarnefndar samgönguslysa um flugslysið var greint frá því að flugvélin hafi flogið í um sjö sekúndur í lítilli hæð yfir Þingvallavatni áður en hún hafnaði í vatninu.

Áhöfn og farþegar
Flugmaður vélarinnar var Haraldur Diego, formaður AOPA á Íslandi og frumkvöðull í ljósmyndaferðum. Farþegarnir voru hluti af tíu manna hópi sem staddur var Íslandi til að taka þátt í auglýsingaherferð fyrir belgísku fatalínuna Suspicious Antwerp. Meðal þeirra um borð var hjólabrettakappinn og kvikmyndagerðarmaðurinn Josh Neuman.

Þann 12. apríl 2022, á fimmtugasta afmælisdegi Haraldar, var haldin minningarathöfn um hann með kertafleytingu á Þingvallarvatni.

Heimildir

2022
Þingvallavatn
Flugslys á Íslandi

Flugslysið á Þingvallavatni 2022


ඇසිටලීන් (විධිමත් නාමය: ඊතයින්) යනු C2H2 යන සූත්‍රය සහිත රසායනික සංයෝගයකි.   එය හයිඩ්‍රොකාබනයක් වන අතර සරලතම ඇල්කයිනය වෙයි. මෙම අවර්ණ වායුව පුළුල් ලෙසින් ඉන්ධනයක් ලෙස හා රසායනික තැනුම් කොටසක් ලෙසින් භාවිතා වෙයි. ශුද්ධ තත්ත්වයෙහි එය අස්ථායි වන අතර එබැවින්ම ද්‍රාවණයක් ලෙසින් භාවිතා වෙයි.

ඇල්කයිනයක් ලෙසින් ඇසිටලින් සංතෘප්ත වන්නේ එහි කාබන් පරමාණු ද්වයය එකිනෙක හා බන්ධනය වී ඇත්තේ ත්‍රිත්ව බන්ධනයකින් බැවිනි.  කාබන්-කාබන් ත්‍රිත්ව බන්ධනය විසින් සමස්ත පරමාණු සතරම එකම සරල රේඛාවෙහි බහාලන්නේ , CCH බන්ධන කෝණ 180° ලෙස පත් කරමිනි. ඇසිටලින් රේඛීය සමමිතික අණුවක් බැවින්, D∞h ලක්ෂ්‍ය කාණ්ඩය එය සතු වෙයි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 Acetylene at Chemistry Comes Alive!

 Movie explaining acetylene formation from calcium carbide and the explosive limits forming fire hazards

ඇල්කයින
වායු
ඉන්ධන වායු

ඇසිටලීන්


Franz Mayinger (* 2. September 1931 in Augsburg; † 24. Juni 2021) war ein deutscher Thermodynamiker. Seine Forschungsrichtungen umfassten die Verbrennungstechnik, optische Messverfahren und deren Anwendungen sowie die Thermofluiddynamik. Er war der Vater der Medizinerin Brigitte Mayinger.

Leben
Nach dem Abitur am Humanistischen Gymnasium St. Stephan in Augsburg studierte Mayinger ab 1951 Maschinenwesen an der Technischen Hochschule München. Er war von 1956 bis 1962 wissenschaftlicher Assistent am Lehrstuhl und Institut für Thermodynamik der Technischen Hochschule München und promovierte dort 1961. 1962 wechselte in der Industrie und wurde Oberingenieur und Leiter der Forschungsabteilung für Kern- und Verfahrenstechnik der MAN Nürnberg. Er kehrte 1969 an die Hochschule zurück und wurde o. Professor und Direktor des Instituts für Verfahrenstechnik der Universität Hannover. Danach war er 18 Jahre bis zu seiner Emeritierung 1999 als Inhaber des Lehrstuhl für Thermodynamik an der Technischen Universität München.
Er war darüber hinaus von 1995 bis 1999 Gründungsdekan der Fakultät für Angewandte Naturwissenschaften der Universität Bayreuth und übernahm dort im Anschluss den Vorsitz des Hochschulrates. Daneben war er von 1998 bis 2002 Leiter der Bayerischen Elite-Akademie.

Forschung
Mayingers Forschungsschwerpunkt lag auf dem Gebiet der Thermofluiddynamik. Hier befasste er sich zunächst mit Stoffwerten und Wärmeübertragungsphänomenen vor allem im Zusammenhang mit mehrphasigen Strömungen, wie sie in Reaktoren und verfahrenstechnischen Apparaten vorkommen. Eine Spezialität, die hohe wissenschaftliche Anerkennung gefunden hat, war der frühe Einsatz von selbst entwickelten optischen Messverfahren sowie seinen Beiträgen zur Reaktorgestaltung und -sicherheit. An der TU München baute Mayinger den Lehrstuhl A für Thermodynamik konsequent aus und konzentrierte sich hier im Wesentlichen auf die Disziplinen Mehrphasenströmungen, Wärme- und Stoffübertragung, Verbrennung sowie das Process Engineering – der Umsetzung in effizientere technische Verfahren.

Wissenschaftliche Gesellschaften und Ehrungen
Mayinger war Mitglied der Braunschweigischen Wissenschaftlichen Gesellschaft (von 1978 bis 1982 ordentliches, danach korrespondierendes Mitglied), der Bayerischen Akademie der Wissenschaften (seit 1989), des acatech – Konvent für Technikwissenschaften der Union der deutschen Akademien der Wissenschaften (seit 2002) und der European Academy of Sciences and Art (seit 1998).

Er wurde 1991 mit dem Max Jakob Memorial Award der American Society of Mechanical Engineers und des American Institute of Chemical Engineers ausgezeichnet. Er ist Ehrendoktor der Universität Hannover (1994) und der Universität Bayreuth (2006). Er erhielt 1990 das Verdienstkreuz 1. Klasse des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland, 1995 die Pro Meritis-Medaille des Bayerischen Ministers für Wissenschaft und Kunst und den Bayerischen Verdienstorden, 1998 den Bayerischen Umweltpreis und 2001 den Bayerischen Maximiliansorden für Wissenschaft und Kunst. Darüber hinaus wurde er im Jahre 2000 mit dem Ernest-Solvay-Preis für exzellente wissenschaftliche Forschung geehrt.

Er war von 1987 bis 1994 Mitglied des Executive Committees des International Centre for Heat and Mass Transfer (Vorsitz 1990–1992) und von 1979 bis 1984 Mitglied des Senats der Deutschen Forschungsgemeinschaft.

Politisch beratende Gremien
Mayinger war Mitglied der Reaktor-Sicherheitskommission beim Bundesminister des Innern und später beim Bundesminister für Umwelt von 1971 bis 1992 und hatte in den Jahren 1983, 1984 und 1990 den Vorsitz inne. Darüber hinaus war er Vorsitzender der Störfallkommission des Bundesministeriums für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit von 1992 bis 1995.

Neben der Beratung zu Fragen der Reaktorsicherheit war Mayinger auch in der wissenschaftspolitischen Beratung tätig. So war er von 1991 bis 1996 Mitglied des Wissenschaftsrates und von 1993 bis 1999 Mitglied des Wissenschaftlich-Technischen Beirates der Bayerischen Staatsregierung.

Schriften

 ca. 350 Aufsätze über Thermodynamik, Wärmeübertragung, Zweiphasen-Strömung, Energietechnik, optische Messmethoden und Reaktorsicherheit

Einzelnachweise

Weblinks

Physiker (20. Jahrhundert)
Physiker (21. Jahrhundert)
Verfahrenstechnikingenieur
Hochschullehrer (Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover)
Hochschullehrer (Technische Universität München)
Person (Bayerische Elite-Akademie)
Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Braunschweigischen Wissenschaftlichen Gesellschaft
Mitglied der Deutschen Akademie der Technikwissenschaften (acatech)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Bayerischen Verdienstordens
Träger des Bayerischen Maximiliansordens für Wissenschaft und Kunst
Ehrensenator der Universität Bayreuth
Ehrendoktor der Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover
Ehrendoktor der Universität Bayreuth
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2021
Mann

Franz Mayinger


General Griveous, Yıldız Savaşları serisinde bir kurgusal karakterdir. Konfederasyonun kurduğu Droid ordusunun şeytani generalidir. General Grievous canlı bir droid olarak tasarlanmıştır. Canlı organizmasının üzerine giydirilmiş özel zırhı sayesinde tam bir ölüm makinası şeklinde kusursuz olarak tasarlanmıştır. Gücü ve karizması o kadar etkili olmuştur ki Kont Dooku'yu bile gölgede bırakmıştır.

En büyük özelliği zevk için öldürdüğü Jedilar'ın ışın kılıçlarını kemerine bir gösteriş madalyası gibi takıyor olmasıdır. Utapau sisteminde uzun bir kovalamaca sonunda Obi-Wan Kenobi tarafından yaşamsal organlarına verilen hasar sonucunda yanarak yok olmuştur.

Geçmişi

Makineleşmeden önce
Grievous veya asıl adıyla Qymaen jai Sheelal, Kalee'nin yerlisi olarak dünyaya gelmiştir. İşgal altında olan Kalee'de vahşetin altında büyümüştür. Silah kullanma konusunda çok yetenekli olan Sheelal, 8 yaşına geldiğinde kırktan fazla düşmanın canını almıştır bile. 22 yaşında Kaleesh halkının içinde sivrilen yetenekli genç bir asker olmuştur.

Bitmek bilmeyen savaşlar sırasında düşman taraf olan Huklar, Galaktik Cumhuriyet'i araya sokarlar. Huklar'ın, Kalee'ye kıyasla çok zengin doğal kaynaklarının olması Galaktik Cumhuriyet'in Huklar tarafında yer almasına neden olur. Savaşın nedeni de aslında bu doğal kaynaklardır. İş sahalarında çalıştırmak için Kalee'ye köle toplamaya gelen Huklar'a yerel halk karşı koyar. Galaktik Cumhuriyet bölgeye birkaç Jedi Şövalyesi göndererek olaya el atar.

Bu savaşlarda sivrilen bir lider olan Sheelal bir süre sonra İntergalaktik Bankacılar Klanı'nda güvenlik şefi olur. Klanın lideri San Hill, Sheelal'ın stratejik zekası ve savaş alanındaki korkusuzluğundan etkilenerek Bağımsız Sistemler Konfederasyonu lideri Kont Dooku'ya bildirir. Sheelal, Darth Sidious'tan Ayrılıkçı Droid Ordusu'nun başına getirilmesi yetkisini alan Kont Dooku'nun teklifini çevirir.

Gemisinde elit askerleriyle Hutlar'ın üzerine giden Sheelal'ın gemisi,San Hill tarafından konan bir bomba yüzünden patlar.Aslında bu Kont Dooku ve San Hill'in Sheelal'a teklif ettikleri Ayrılıkçı Droid Ordusunun başına geçme olayını kabul etmezse diye teorilerine karşı olan bir ikinci plandı. Yanarak çakılan gemiden sağ kurtulmayı başaran Sheelal ölümcül bir şekilde yaralanmıştır.En başından beri bu anı planlıyan Kont Dooku tarafından kurtarılarak parçalanmış bedeni Geonosis'e getirilir. Hala yaşamaktadır; ancak yaşayabilmesi için ölen bedeninden çıkarılan organları bir droid bedenine yerleştirilmesi gerekmektedir. Sheelal bunu bir şartla kabul etmiştir, gözleri de çıkartılıp o makineye takılacaktır. Sonra Sheelal droide dönüştürülür. Artık o bir yaşayan makinedir. San Hill daha önce yaptığı teklifi yineler; ancak Sheelal oralı olmaz. Öç duygusunu örseleyen Hill en sonunda Sheelal'ı ikna ederek Ayrılıkçı Ordular'ın başına getirir. Cumhuriyet'e karşı kin besleyen Sheelal, artık General Grievous olarak anılacaktır.

Makineleştikten sonra
Grievous droid bedenine hemen alışamaz, uzun bir alışma döneminden geçer. Droid yüzünü beğenmez ve babasının savaş başlığını takar. Yüzündeki böceğimsi şekil babasının maskesidir. Bu arada IG 100 serisi özel droidlerin tasarımını yapar. Bu droidler Magna Guard ismini alır ve General Grievous'un özel korumaları olurlar.

Alışma dönemi bitince Sith Lordu olan Kont Dooku'dan ışın kılıcı kullanma eğitimi alan Grievous bir süre sonra savaş alanlarına geri dönerek terör estirmeye başlar. İlk işlerinden biri de Huk gezegenini droid ordusuyla acımasızca kırıma uğratmak olur. Huk neslinin %80'ini yok eder. Klon Savaşları sürecinde alışagelmemiş ışın kılıcı kullanma tekniğiyle birçok Jedi avlar. Ayrılıkçılara birçok savaş kazandırır. Droid bedeninin ona sağladığı bir avantaj vardır ama yine de yeteneklidir. Normalde iki mekanik kolu görünen Grievous, savaşırken bu iki kolu açılarak dört kollu bir ölüm makinesine dönüşür. İki ya da dört kılıç kullanan general, tek kılıç kullanma yeteneklerine de sahiptir fakat yenilmez değildir. O kadar çok Jedi avlar ki, Durge'den bu yana gelmiş geçmiş en iyi Jedi Avcısı unvanını kazanır. Artık o, Jedilar'ın korkudan dizlerinin titrediği bir avcıdır. Birden fazla Jedi ile aynı anda savaşabilir.

Komutan olarak Cumhuriyet'i zorlayan bir taktiği vardır; düşmanı savaşa devam etmek ile hayat kurtarmak arasında bir seçim yapmaya zorlar. Bunu genelde sivillere saldırarak yapar. Star Wars: Klon Savaşları animasyonunda Grievous'un avcılığı çok iyi bir şekilde görülebilir.

Mekanik yapısı
General Grievous'un en dikkat çekici özelliği ayaklarıdır. Ayak pençeleri sayesinde zeminde olduğu gibi düz duvarda da koşabilir. Aynı zamanda ona mükemmel bir çeviklik kazandırır. Ayrılıkçılar tarafından yaratıldığı için yapısı Savaş Droidinin yapısına benzer. Ayakları perdelidir. Kollarını ve ellerini 180 derecelik açıyla döndürebilir. İstediği zaman katlanabilir ve bir silindire dönüşebilir. Yüzü yapıldığında yüzünü beğenmediği için babasının maskesini yüz mekanizmasına monte etmiştir. Diğer bir gerçek ise mekanik hale dönüşürken sonra kalbi takılacakken, gözlerinin de takılmasını istemesidir. Bu nedenle %90'ı mekaniktir.

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20071211105133/http://www.starwarsturk.com/ozeldosyalar/grievous/

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal generaller
2004'te tanıtılan kurgusal karakterler
Erkek film karakterleri

General Grievous