اللياقة والعضلات هي مجلة بناء أجسام أمريكية، أسسها جو ويدر، وتنشرها الآن مؤسسة أميريكان ميديا إنك.

تاريخ المجلة
في عام 1936 تم إصدار الطبعة الأولي من مجلة اللياقة والعضلات، وكانت المجلة موجهة بشكل خاص منذ انطلاقها لفئة الرجال، وحظت بشهرة واسعة في أمريكا، بريطانيا وجميع دول أوروبا في بداية نشأتها.

أهم الموضوعات التي تتناولها المجلة
تعرض المجلة العديد من الموضوعات وجميعها ذات صلة بالرياضة ومن أهمها:
 الأنشطة البدنية والتمارين الرياضية.
 كمال الأجسام واللياقة البدنية.
 التغذية السليمة وأنظمة غذائية متكاملة.
 المكملات الغذائية (فيتامينات – بروتينات) ونصائح حول تناولها.
 احتراف المصارعة الحرة والعديد من الرياضات الأخرى.
 نصائح طبية وكل ما توصل له الخبراء والعلماء فيما يخص الرياضة.

صفحة الغلاف
ظهرت العديد من الشخصيات الرياضية المعروفة عالمياً على غلاف مجلة اللياقة والعضلات ويتم تخصيص قسم داخل العدد لعرض مسيرتهم في عالم الرياضة وكيف وصلوا إلى الاحتراف وحققوا نجاحاً باهراً في مجالهم على سبيل المثال:

 جون سينا: وكان قد ظهر على غلاف المجلة في أكثر من مناسبة من قبل، وقد تحدث في هذا العدد عن مسيرته في عالم الرياضة وعن عشقة للمصارعة وعن أسباب نجاحه من حيث التزامه بالتمارين ونظام الأكل الصحي.
 دوين جونسون: وقد صرح أنه وأسرته كانوا جزء من مجلة اللياقة والعضلات لمدة خمسة عشر عاماً.
بروس لي، أرنولد شوارزينجر، 50 سنت، هيو جاكمان، روني كولمان، جيه كتلر، جيني لين، محمد علي، ستون كولد ستيف أوستن، جان كلود فان دام، تربل إتش، إفاندر هوليفيلد، بروك ليسنر، نيت ماركوارت، ستيفاني مكمان، فينس مكمان، جون موريسون، ماريس اوليت وغيرهم الكثير.

محتوى المجلة
 تعرض المجلة كل ما هو جديد وعصري في عالم الرياضة والرياضيين.
 تضم المجلة العديد من الإعلانات التجارية بهدف الترويج لسلع ومنتجات وأجهزة خاصة بالرياضة على سبيل المثال: عرض مجموعات من المكملات الغذائية، منتجات تساعد على تقوية العضلات وأدوية للتخفيف من آلام الظهر والمفاصل.
 تعرض المجلة معلومات عن طبيعة كل عضلة وكيفية خضوعها للتدريب ويكون ذلك تحت عنوان (كل شيء عن العضلات).
 تعرض مجموعة من التمارين الرياضية الفعالة لتقوية أعضاء مختلفة من الجسم وتحسين مستوى اللياقة البدنية وتمارين خاصة بالأوزان الثقيلة.
 تضم روشتة للأنظمة الغذائية السليمة وعناصر كل غذاء وتأثيره الإيجابي على اللياقة البدنية وتقوية العضلات.
 تتحدث عن الإصابات الشائعة الناجمة عن ممارسة رياضة معينة وخاصة إصابات المفاصل والتشنجات العضلية وكيفية علاجها بمساعدة بعض الاستشارات الطبية.
 تطرح استبيانات للمهتمين بمجال الرياضة واللياقة البدنية.

مراجع

وصلات خارجية

مجلات أسست في 1935
مجلات رياضية أمريكية
مجلات شهرية أمريكية
مجلات كمال أجسام
مجلات نشرت في كاليفورنيا

اللياقة والعضلات (مجلة)


The Lancet Infectious Diseases, abgekürzt Lancet Infect. Dis., ist eine wissenschaftliche Fachzeitschrift, die vom Elsevier-Verlag veröffentlicht wird. Die erste Ausgabe erschien im August 2001. Derzeit erscheint die Zeitschrift monatlich. Es werden Original- und Übersichtsarbeiten aus allen Bereichen der klinischen Infektiologie veröffentlicht.

Der Impact Factor lag im Jahr 2021 bei 71,421. Nach der Statistik des ISI Web of Knowledge wird das Journal mit diesem Impact Factor in der Kategorie Infektionskrankheiten an zweiter Stelle von 94 Zeitschriften geführt.

Chefherausgeber ist John McConnell, der bei Lancet angestellt ist.

Weblinks
 Aktuelle Artikel

Einzelnachweise

Infektiologische Zeitschrift
Englischsprachige Monatszeitschrift
Ersterscheinung 2001
Medizinische Fachzeitschrift (Vereinigtes Königreich)
Elsevier

The Lancet Infectious Diseases


Indisk ibis () er en storkefugl, der lever i det sydlige og sydøstlige Asien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Sydasien
Fugle fra Sydøstasien
Ibisser

Indisk ibis


Obi-Wan Kenobi, aynı zamanda Ben Kenobi olarak da bilinen Yıldız Savaşları serisinden bir kurgusal kahramandır. Eğitimini Yoda ve Qui-Gon Jinn ustalardan almış, Güç'ün yollarını Anakin ve Luke Skywalker'ın her ikisine de öğretmiştir. Bu yüzden Yeni Jedi Düzeni'nin temel taşlarının oturtulmasına dolaylı yoldan katkıda bulunmuştur. Jedi örgütü tarihinin Yoda'dan sonra yaşamış en büyük ustası, hayatı efsane olmuş bir savaşçı, Cumhuriyet Klon Orduları'nın yüksek generallerinden birisidir. Ona emanet edilen klon kumandan ise Kumandan Cody'dir.

İnançlı ve efsanevi bir Jedi Şövalyesi olan Obi-Wan Kenobi, galaksinin kaderinin belirlenmesine yardımcı olan uzun ve fırtınalı bir kariyere sahiptir.

Ayrıca Obi-Wan Kenobi serinin son üçlüsü dışında her filmde oynadı

Bölüm I: Gizli Tehlike

Obi-Wan, 24 yaşındayken, Naboo Savaşı'nda savaşmıştır. Bu sırada Qui-Gon Jinn'in, Padawan'ıdır. İnatçı bir genç olan Obi-Wan, Yoda da dahil olmak üzere birçok öncü Jedi'ın öğretilerinden oldukça etkilenmiştir. Hızlı ve çeviktir, cesur bir savaşçı olduğunu kanıtlamıştır. Aynı zamanda son derece becerikli ve güvenilirdir. Buna rağmen ustasının diğer yaşayan varlıklar için hissettiği derin duygulardan yoksundur.

Yüce Başkan Valorum'un isteği üzerine, Obi-Wan ve ustası Qui-Gon Jinn, Ticaret Federasyonu'nun Naboo ablukasına barışçıl bir çözüm bulmak amacıyla görevlendirilirler. Ticaret Federasyonu'nun kurnaz üyeleri Neimoidianlılar, Jedilar'a tuzak kurarak onları öldürmeye çalışır. Kenobi ve ustası kaçmayı başarır ve Naboo yüzeyine, bir Ticaret Federasyonu işgal aracına saklanarak inerler.

Obi-Wan bunu takip eden günlerde, Naboo'dan Coruscant'a ve Naboo Savaşı'nda savaşmak için tekrar Naboo'ya yolculuk eder. Ustası Qui-Gon Jinn, Tatooine'de karşılaştıkları ve serbest kalmasını sağladıkları küçük Anakin Skywalker'ı Jedi Konseyi'ne sunduğu zaman genç Jedi şok geçirir. Qui-Gon , Anakin'in eski Jedi kehanetindeki "Seçilmiş Kişi" olduğunu iddia etmekte ve onu Padawan'ı olarak almak istemektedir. Konsey, Jinn'in çocuğu eğitme isteğini reddeder.

Bu, Obi-Wan ve Qui-Gon arasındaki birçok anlaşmazlıktan sadece biridir. Jinn, yaşayan Güç'ün büyük bir savunucusu olarak, birleştirici Güç'ü savunan Jedi Konseyi'nin gözünde disiplinsiz olarak görülmektedir. Obi-Wan, ustasını konseye karşı gelmemesi için uyarır ama Qui-Gon ona her seferinde, Güç'ün ona tavsiye ettiği şeyleri yapması gerektiğini söyler. Naboo'nun özgürlüğüne kavuşması sırasında, Qui-Gon ve Obi-Wan, ölümcül bir Sith Lordu'yla karşı karşıya gelirler. Unutulmuş bir tehlike olan Sithler, yüzyıllardır süren sessizlikten sonra geri dönmüşlerdir. Karanlık savaşçı Darth Maul, inanılmaz hızı ve çift uçlu ışın kılıcını kullanarak Jedilar'ı zorlar. Düellonun ilerleyen bölümlerinde, Obi-Wan ve Qui-Gon ayrı düşerler. Obi-Wan, Darth Maul'un ustasını öldürmesine çaresizce tanık olur. Daha sonra ise zekasını ve Güç üzerindeki kontrolünü kullanarak onu öldürür.

Qui-Gon'un ölmeden önce, Obi-Wan'ın Anakin'i eğitmesi için son bir ricada bulunur. Konsey en sonunda Obi Wan'ın, Anakin'i Padawan'ı olarak almasını kabul eder. Jedi Ustası Yoda'nın ise bu konuda hala şüpheleri vardır. Konsey aynı zamanda Obi-Wan'a Jedi Şövalyesi unvanını da verir.

Bunu takip eden 10 yıl boyunca Obi-Wan, genç Anakin'i bir Jedi Şövalyesi olmak üzere eğitir. Macera düşkünü genç Padawan'ı eğitmek Obi-Wan'ı yaşının çok üstünde zeki ve alaycı yapmıştır. Jedi Şövalyesi Anakin'in hem güçlü hem de zayıf yönlerini görebilmekte ve ustası Qui-Gon gibi sabır ve anlayış göstermeye çalışmaktadır.

Anakin geliştikçe, Obi-Wan da, Padawan'ının gücü yüzünden tehlikeli bir şekilde küstahlaştığını fark edip, telaşlanmaktadır. Bu düşüncelerini Jedi Konseyi'nin üyelerine bildirir ama konsey onun eğitmenliğine güvenmeye devam ederler.

Bölüm II: Klonların Saldırısı

Ansion'daki bir sınır çatışmasından döndükten hemen sonra Obi-Wan ve Anakin, Yüce Başkan tarafından Senatör Padme Amidala'nın hayatını korumaları için görevlendirilirler. Obi-Wan, politikaya pek sıcak bakmamasına rağmen, görevini çok ciddiye alır. Başarısız bir suikast girişimi sonucunda ipucu olabilecek ve Jedi Tapınağı'ndaki droidler tarafından tanınmayan egzotik bir silah bulur.

Anakin, ilk yalnız görevinde Padme Amidala'yı gezegeni Naboo'ya götürürken, Obi-Wan da araştırmaya devam eder. Eski bir arkadaşı olan, restoran sahibi Dexter Jettster'la konuşur. Dex, silahı bir Kamino kılıç oku olarak tanımlamayı başarır.

Kamino'yu araştırmaya başlayan Obi-Wan,galaksideki en büyük arşivlerden biri olan Jedi Arşivleri'nden gezegenin kayıtlarının silindiğini keşfeder.

Bir Jedi Yıldız Savaşçısıyla yola çıkan Kenobi, fırtınalarla sarsılan gezegen Kamino'ya gider. Orada başbakan Lama Su ile konuşur ve gezegenle ilgili esrarengizlik daha da belirgin hale gelir. Kaminolular'ın açıklamasına göre, Obi-Wan beklenmektedir. Bundan 10 sene önce, Kaminolular, Cumhuriyet'in kullanması için Jedilar'ın isteği üzerine dev bir klon ordusu yaratmaya başlamışlardır. Görünüşe göre, Jedi Ustası Sifo Dyas ordunun kurulması emrini vermiştir.

Kaminolular, Kenobi'ye Tipoca şehrindeki, klonlama ünitelerinde bir tur düzenlerler. Obi-Wan, yüzlerce klon askeri görür. Ama bu olayın Amidala'ya yapılan suikast girişimleri ile hiçbir ilgisi yok gibi gözükmektedir. Ta ki, Kenobi, klonların orijinal genetik kaynağı ile karşılaşıncaya kadar. Kötü şöhretli kelle avcısı Jango Fett, 10 seneden beri Kamino'da yaşamaktadır. Obi-Wan, avcıyla kısa ama gergin bir konuşma yapar ve zırhını Coruscant'taki suikast girişimlerinden hatırlar. Bunun üzerine konsey onu Fett'i sorgulamak için Coruscant'a getirmekle görevlendirir.

Kenobi ve Fett arasında şiddetli bir dövüş yaşanır. Jango Fett, silahlı zırhı ve oğlu Boba sayesinde, gemisi Slave I'a atlayarak kaçmayı başarır. Ama Kenobi de gemiye bir izleme aygıtı yerleştirmeyi başarmıştır.

Kenobi, Jango'yu etrafı halkalarla kaplı gezegen Geonosis'e kadar izler. Burada Fett izlendiğini fark edince, tehlikeli bir kovalamaca yaşanır. Fett, Kenobi'nin öldüğünü düşünerek, gezegene iner. Obi-Wan da onu takip etmeye devam eder.

Obi-Wan, Geonosis'e gizlice inmeyi başarır ve dev kule benzeri komplekslerinden birinin içine sızar. İçeride ayrılıkçıların, liderleri Dooku eşliğinde bir toplantısına tanık olur. Kont Dooku'nun, kendisine taraf topladığını ve Cumhuriyet ile başa çıkabilecek büyük bir ordu kurduğunu öğrenir. Bunun üzerine konseyle bağlantı kurmak için gemisine döner. Ayrılıkçı hareket hakkında onları uyarır fakat bu sırada yakalanarak esir alınır. Bir Geonosian zindanında tutulan Kenobi, Dooku tarafından ziyaret edilir. Karizmatik eski Jedi, Kenobi'nin öğretmeni ve kendisinin de eski öğrencisi olan Qui-Gon'dan övgüyle bahseder. Olayların bu seviyeye gelmesine gerçekten üzülmüş gibidir. Kenobi'ye Senatonun, Kara Sith Lord'u Darth Sidious'un kontrolü altında olduğunu bile anlatır. Kenobi, Dooku'nu sözlerine inanmayı reddeder, ona katılması için yaptığı teklifi de geri çevirir. Geonosian kurallarına göre idam edilecek olan Kenobi, Anakin ve Padme'yle arenada karşılaşır. Jedi Şövalyeleri onlara yardıma gelir, Obi-Wan da kahramanca savaşır ve sağ kalmayı başarır. Bu sırada yeni kurulmuş Cumhuriyet ordusu imdatlarına yetişir. Kont Dooku kaçmaya çalışırken, Obi-Wan ile Anakin onu takip eder ve onu gizli bir hangarda yakalarlar. Obi-Wan, öğrencisini Dooku'ya karşı beraber saldırmaları için uyarırken, inatçı Padawan onu dinlemez ve Dooku'nun Karanlık Taraf Güç'ü karşısında çaresiz kalır. Kenobi, saldırıya geçer ama Dooku daha güçlüdür. Obi-Wan yaralanarak yere düşer, Dooku öldürücü darbeyi vurmak üzereyken Anakin ustasını kurtarır. Skywalker ve Dooku düelloya devam eder ama Dooku yine üstündür. Anakin, kolunu kaybeder ve çaresiz ustasının yanına yığılır.

Nihayet Jedi Ustası Yoda olay yerine gelir ve Dooku'yu durdurmaya çalışır. Yoda'nın mükemmel ışın kılıcı saldırısı karşısında Dooku, Obi-Wan ve Anakin'in üzerine dev bir sütunu atarak kaçmayı başarır. Yoda, iki genç Jedi'ı kurtarmak için Dooku'nun kaçmasına izin vermiştir.

Kenobi, Geonosistan sonra klon ordusunun gerekli olduğuna inanmaktadır. Yoda, üzüntüyle Geonosis'teki zaferin aslında bir zafer olmadığını belirtir. Bu sadece galaksideki en karanlık zamanların başlangıcıdır.

Klon Savaşları

Klon Savaşları'nda bir General olan Obi-Wan Kenobi, birçok cephede Cumhuriyet ve Senato'ya kahramanca hizmetlerde bulunmuştur. Korkularına rağmen, alışılmış dışı Padawan'ı Anakin Skywalker sayesinde iyi bir yıldız savaşçısı pilotu olmuş ve ikili Ayrılıkçı cephelerinde beraberce büyük başarılara imza atmışlardır.

Jedi Ustası Obi-Wan Kenobi, dövüş sanatının en yetenekli ve en tehlikeli ışın kılıcı savaşçılarından biridir. Aynı zamanda da Klon Savaşları'nın vahşeti ve yıkımı sırasında bile barışçıl ve sakin kalmayı başarabilen ender ruhlardan birisidir. Dövüşmeden de bazı sorunların çözülebileceğine inanan Obi-Wan, sadece Galaktik Cumhuriyet'in değerlerini ve ideallerini korumak için kılıcını kullanır. Öğrencisi Anakin'in Jedi Şövalyesi unvanını edinmesini sağlayan Obi-Wan, Anakin'in kendi inatçı öğrencisini yola getirmek için verdiği çabayı keyifle izlemektedir.

Kenobi ve Skywalker'ın kazandıkları bu başarılar, Cumhuriyet'te bir efsane haline gelmiştir. Anakin, korkusuz davranışları sebebiyle "korkusuz kahraman" unvanını alırken, Obi-Wan'ın daha ölçülü ve düşünülerek yapılan hareketleri ona "uzlaştırıcı" sıfatını kazandırmıştır. Birçok durumda Obi-Wan Kenobi, tek bir lazer tabancası ateşlenmeden ikilemleri ve problemleri yoluna sokmuştur. Fakat diplomasi yetersiz kalıp kaba kuvvet gerekli olduğunda Kenobi ona da hazır bulunmuştur. Jedi Generali'nin emrinde tam donanımlı bir klon ordusu bulunmaktadır. En güvendiği klon askeri, Kumandan 2224 ya da diğer adıyla Kumandan Cody, Obi-Wan'a Cato Neimoidia ve diğer cephelerde çok büyük yardımı dokunmuştur.

Klon Savaşları sırasında Kenobi, Jedi Ustası seviyesine getirilmiş ve Jedi Konseyi'ne alınmıştır. Dehası ile en yüksek dereceden Jedi Stratejilerine katılmış ve böyle yüksek bir pozisyonda bulunmak ona Jedi Konseyi ve Yüce Şansölye Palpatine'in ofisi arasındaki gerginliği görme fırsatını vermiştir. Kenobi'nin, Palpatine ile ilgili ne kadar şüphesi varsa, Şansölye'yi General Grievous'un elinden kurtarma görevine giderken bunları zorla unutması gerekmekteydi. Siborg General ve emrindeki droid ordusu, Coruscant'a sürpriz bir saldırı yapmış ve Şansölye'yi kaçırmayı başarmıştı. Obi-Wan ve Anakin'de bunu duyduklarında Dış Halka kuşatmalarını terk edip direkt olarak, Jedi yıldız savaşçılarıyla savaşın içine daldılar.

Coruscant'ın üstünde, Cumhuriyet savaşçıları, kaçan Konfederasyon gemilerini kovalarken büyük çatışma devam etmekteydi. 7. Filo tarafından korunan Obi-Wan ve Anakin, kaosun içinden geçerek General'in gemisine ulaşmaya çalışıyorlardı. Bir Testere droidi sürüsünün Obi-Wan'ın yıldız savaşçısına tam uçuş sırasında saldırması, Jedi Ustası'nın pilotluk konusunda bütün fikirlerini değiştirdi. – küçük mekanik haydutlar tam uçuşun ortasında Obi-Wan'ın gemisini parçalayıp, General Grievous'un bayrak gemisine acil iniş yapmak zorunda bıraktılar. –

Bölüm III: Sith'in İntikamı

Bayrak gemisinin içinde Obi-Wan ve Anakin droid kuvvetlerini yararak Şansölye'yi aramaya başladılar. Bu muhtemelen bir tuzaktı, fakat Jedilar kabiliyetlerinden ve yeteneklerinden hiç şüphe etmiyorlardı. Böylelikle Obi-Wan'ın stratejisini takip ederek "tuzağın içine atladılar." Şansölye'yi, Grievous'un komuta merkezindeki geniş bir gözlem güvertesinde bir koltuğa bağlı olarak buldular. Kont Dooku, burada onları beklemekteydi ve geçen seferki plansız saldırının aksine Jedilar bu sefer Dooku'ya takım olarak saldırdılar. Dooku, hiç hafife alınacak bir düşman değildi. Obi-Wan'ı muazzam bir Güç ile geriye doğru fırlattı ve Jedi Üstadı oyuncak bebek gibi duvara doğru savrularak bilincini kaybetmiş bir şekilde yere kapaklandı. Bilinci kapalı bir şekilde yerde yatarken, Şansöyle'nin de kışkırtmasıyla Anakin'in savunmasız Dooku'yu soğuk kanlılıkla öldürüşünü hiçbir zaman göremedi. Kenobi kendine geldiğinde, kendisini Anakin'in omzunda, yan yatmış bir turbo iticinin içinde buldu. Jedilar ve Şansölye sadece savaş droidleri ile değil aynı zamanda, uzun zamandır süregelen uzay savaşından neredeyse ikiye ayrılmak üzere olan dev bayrak gemisi ile de mücadele ediyorlardı. Geminin hangarına ulaşmaya çalışırken, üç kaçak bir güç kafesi tarafından yakalanıp, droid kuvvetlerinin eşliğinde General Grievous'un önüne getirildiler. Obi-Wan ve Anakin iplerini kopararak droid güçlerini bu sırada alt etmeyi başardılar. Terk edilmiş ve ikiye bölünmüş gemi Coruscant'ın yerçekimi tarafından aşağı doğru çekilirken, Grievous kaçarak kendini kurtarmayı başardı. Günü kurtaran yine Anakin'in pilotluk kabiliyeti ile gemiyi Coruscant'daki terk edilmiş bir endüstriyel sektöre indirmesiydi.

Kont Dooku'nun ölümüyle, Cumhuriyet artık zafer ilan edebilirdi fakat Şansölye'nin savaş sırasında elinde bulundurduğu yetkileri bırakmaya hiç niyeti yoktu. General Grievous halen serbestçe dolaşıyordu ve bu durumda güvenliğin sağlanması imkânsızdı. Böylelikle Jedi Konseyi Grievous'un yakalanması ve adalete teslim edilmesi üstünde yoğunlaştı. Bunu yapma görevi Kenobi'ye düştü.

Fakat bundan önce Obi-Wan'ı bir başka zor görev beklemekteydi. Bu görev taktiksel olarak zor olduğundan değil, Obi-Wan'ın Anakin ile olan arkadaşlığının üstünde yarattığı gerginlikten ötürü, Jedi Üstadında çok büyük bir baskı unsuru oluşturmaktaydı. Şansölye'nin ricası ile Anakin, Jedi Konseyi'ne alınmıştı. Normal olarak Konsey, Şansölye'nin Jedi işlerine karışmasına izin vermezdi fakat, Anakin'i kabul ettiler. Anakin'i asıl kızdıran şey, onu Konsey'e alırken Jedi Üstadı derecesine getirmemeleriydi.

Bu öfkeyi daha çok besleyen şey ise, Konsey'in Anakin'i kabul etmesinin ardındaki asıl sebepti. Obi-Wan bu sebebi Anakin'e konsey kayıtlarının dışında kalması için dışarıda söyledi. Konsey, Anakin'den Şansölye'ye karşı casusluk yapmasını istiyordu. Anakin bölünmüş durumdaydı; Obi-Wan'da, Palpatine'de en yakın arkadaşları arasındaydı ve şimdi ikisi de Anakin'den birbirleri için casusluk yapmasını istiyorlardı. Obi-Wan, Anakin Skywalker´in bu durgun halinden endişelenmeye başlamıştı. Bu yüzden Padmé'ye yaklaşıp, Anakin'in sorunları ve bu sorunların iç yüzleri hakkında konuşmak istiyordu. Ne yazık ki Obi-Wan'ın bu hareketi sadece Anakin'in, herkesin ona karşı komplo hazırladığı şüphelerini artıracaktı. Klon istihbarat raporları, Grievous'un Utapau'ya kaçtığını ortaya çıkartınca, Obi-Wan üç tabur klon askeriyle bu gezegene gitti. Klonlardan önce gezgene giderek etrafı araştıran Obi-Wan, Dış Halka gezegenindeki dev bir delik şehre kondu. Burada, liman sorumlusu Tion Medon ile görüştü. Uzun boylu Utapaulu Obi-Wan'a gizlice gezegende örfi idare ilan edildiğini ve Grievous ile Ayrılıkçıların, şehrin 10. katında bulunduklarını söyledi.

Kenobi, Boga adlı sadık bir kertenkelenin sırtında şehrin 10. katına çıkarak Grievous'u buldu. Burada, Kumandan Cody tarafından komuta edilen klon kuvvetleri tarafından da desteklenen Obi-Wan, Grievous ile yüzleşti. Böylece, Obi-Wan Grievous ile kapışırken Utapau Savaşı başlamış oldu.
Droid Generali, ışın kılıcı dövüşünde Kont Dooku'nun kendisi tarafından eğitilmişti fakat bir kılıç ustasının zarafeti ve kabiliyetinden yoksun olduğundan Obi-Wan'a karşı kaba kuvvet ve pervane metotları kullanıyordu. Grievous'un yapay anatomisi, bir anda 4 adet ışın kılıcı kullanabilmesini ve onları pervane gibi hızla döndürebilmesini sağlıyordu. Fakat General, Güç'ü kullanamadığından, Kenobi onun saldırılarını sezinleyip, bloke edebiliyordu. Obi-Wan, Grievous'un ışın kılıcı tutan birkaç kolunu keserek, onu kaçmaya zorladı. Grievous, teker motoruna binerek Utapau'nun sokaklarından kaçmaya başladı. Kenobi ise Boga'nın sırtında, General'i takip etti, ve teker motorun üstüne atlayarak, Grievous'a saldırdı. General'in gizli iniş platformunda devam eden kavgada, fiziksel güç ve zırh bakımından üstün olan Grievous, Obi-Wan'ı neredeyse alt ediyordu. Platformun kenarına son anda tutunup düşmekten kurtulan Obi-Wan, Grievous'un lazer tabancasını eline doğru çekerek, General'in kavga sırasında gevşemiş olan organ kutusuna doğru ateş etti. Hayati organlarının içinde bulunduğu sıvı bir anda alev alan Grievous, anında öldü. Klon Savaşları bitmişti.

Fakat klon askerlerinin istemsiz ihaneti bu aşamada başladı. Obi-Wan'ın bilgisinin haricinde Coruscant'da, Palpatine dahiyane planını işletmeye başlamıştı. Şansölye, tüm Jediları Cumhuriyet'in düşmanları ve hain olarak ilan eden Emir 66'yı harekete geçirince, klon askerlerinin üretim aşamasında kafalarına yerleştirilen inhibitor çipi devreye girdi ve Jediları teker teker katletmeye başladılar. Cumhuriyet'e son derece sadık olan Klon Kumandanı Cody ise Emir 66 ile birlikte tüm klonlar gibi inhibitor çipi aktif hale geldi ve zihni çipin kontrolüne geçerek, Generali Obi-Wan Kenobi'yi öldürme emri verdi. Obi-Wan zorlukla Utapau'dan kaçmayı başardı.

General Grievous'un Yıldız Savaşçısı'nda Utapau'dan kaçan Kenobi, Bail Organa ve Jedi Ustası Yoda ile iletişime geçti. Sadık Senatör, Jedi Tapınağı'nın klonlar tarafından saldırıya uğradığını söylerken, Yoda'da tüm Cumhuriyet sınırları içinde klonların Jedilar'ı öldürdüğünü doğruladı. Jedi Tapınağı'nda bulunan acil durum sinyali, tüm Jedilar'ı tapınağa geri çağırıyordu. Aslında sinyal, Jedilar'ı tam bir tuzağın içine gönderiyordu. Yoda ve Obi-Wan daha çok Jedi öldürülmeden bu sinyalin kapatılması gerektiğine karar verdiler.
Coruscant'a dönüşte, Kenobi ve Yoda tapınağın kalıntılarını buldular. Ölü Jedilar bir zamanlar cilalı olan tapınak koridorlarında yatmaktaydılar. Cesetlerde klonların lazer tabancalarının izleri vardı fakat bazılarında ışın kılıcı yanıkları görülüyordu. Kenobi, korkunç gerçeği holo kameralar da doğrulayınca kabul etti. Bu yıkıma Anakin Skywalker sebep olmuştu. Bir zamanların korkusuz kahramanı, karanlık tarafa geçmişti. Şansölye Palpatine, Darth Sidious'tu ve Skywalker'da onun yeni çırağı Darth Vader'dı.

Kenobi bu korkunç olayları anlatmak ve Anakin'in yerini öğrenmek için Padmé'ye gitti. Padmè şoke olmuştu fakat Anakin'in yerini bilmesine rağmen bunu Kenobi'ye söylemedi. Kenobi'nin bir sonraki görevinin Anakin'i durdurmak yahut öldürmek olacağını biliyordu. Sevdiği adamı ve doğmamış çocuklarının babasını korumak için Padmé, Coruscant'dan ayrıldı. Kenobi gizlice Padmè'nin gemisinin kargo bölümüne saklanarak onunla birlikte gitti.

Mustafar'a varışta iki aşık yeniden birbirlerine kavuştukları sırada Obi-Wan gemiden dışarı çıktı. Padmé, Anakin'in değişimi karşısında yıkılmıştı. Ona karanlık taraftan geri dönmesi için yalvarıyordu. Vader, Obi-Wan'ın Padmè'nin gemisinden çıktığını görünce öfkeden deliye dönerek Padmè'yi ona ihanet etmekle suçladı ve Güç ile genç kadının boğazını sıktı. Anakin'deki bu kötülüğe ve karanlığa şahit olan Kenobi'de eski öğrencisine saldırdı.

Ardından gelen ışın kılıcı düellosu efsaneviydi. İki inanılmaz savaşçı, Mustafar'daki endüstriyel tesislerin çevresinde, etraflarındaki tehlikeli volkanlara aldırış etmeden ölümüne savaşıyorlardı. Kenobi ve Vader, lavın üstünde giden otomatik platformlarda savaşırlarken, düello Mustafar gezegeninin yüzeyine kadar devam etti. Daha sonra Kenobi, platformun üstünden siyah kum yüzeye doğru bir takla attı ve tekrar karaya adım attı. Şimdi Kenobi, Vader'dan daha yüksekte duruyordu ve taktiksel avantaja sahipti. Vader'a kazanamayacağı bir mücadeleye girmemesini söylese de, Sith Lordu'nun gururu ve kibiri onu neredeyse ölümüne sürüklüyordu.

Vader, aşağıdan Kenobi'ye doğru saldırıya geçti ve Obi-Wan kılıcının tek bir hareketiyle Vader'ın iki bacağını ve bir kolunu kesti. Sith'in işlevsiz vücudu lav nehrinin kıyısına doğru kayıyordu. Obi-Wan'da yıkılmıştı. Seçilmiş Kişi olması gereken insan artık yoktu. Fakat onu durdurabilmek galaksiye çok pahalıya patlamış, çok yıkım getirmişti. Jedilar artık yoktu. Şansölye şimdi galaksiyi yönetiyordu ve bir zamanların korkusuz kahramanı, Obi-Wan'ın kendine kardeşinden bile daha yakın gördüğü Anakin Skywalker lavlar tarafından yanarak ölmek üzereydi. Lavlardan gelen ısı, Vader'ın tüm vücudunu yaktı. Son sözlerinde Vader, Obi-Wan'dan ne kadar nefret ettiğini haykırıyordu.

Kenobi, Darth Vader'ın düşmüş ışın kılıcını alarak Padmé'nin yıldız gemisine geri döndü. Padmé ölüyordu fakat taşıdığı bebeklerin yaşam enerjileri halen Güç'ün içinde parlamaktaydı. Obi-Wan gemiyi Mustafar'a en yakın sağlık merkezi olan Polis Massa madencilik kolonisine götürdü. Uzaylı doktorlar, Padmé'nin hayatını kurtarmaya çalıştılar fakat artık bu mümkün değildi. Luke ve Leia adlı ikiz kardeşleri doğuran Padmé, hayatını kaybetti. Yoda, Bail Organa ve Obi-Wan çocukların kaderlerini bilen üç insan olacaklardı. İmparator, eğer Anakin'in çocukları olduğunu öğrenirse, bunun çocukların hayatına çok büyük bir tehdit oluşturacağını biliyorlardı. Karanlık Lordlar'ın çocukların yerini bilmemeleri için Obi-Wan çocukları saklayacaktı. Erkek bebek Luke'u, nem çiftçileri Owen Lars ve Beru Lars ile yaşamak üzere Tatooine'e götürdü. Kız bebek Leia'yı ise Alderaan Genel Valisi Bail Organa ve eşi evlat edindiler.

Jedilar galaksiden İmparatorluk tarafından silinirken Obi-Wan, Tatooine'de inzivaya çekildi. Burada yıllar yılı kalarak Ben adını alacaktı. Yerliler onu "yaşlı ve deli adam" olarak bilecekler ve onu rahatsız etmeyeceklerdi. Bu zaman zarfında Obi-Wan yıllar yılı Güç ile iletişimde kaldı ve meditasyon sayesinde eski ustası Qui-Gon Jinn'in ruhu ile iletişim kurdu. Eski Ustası Güç'ün içinde benliğini koruyarak ölümsüzlüğün yolunu keşfetmişti. İlerleyen yıllarda Obi-Wan, Qui-Gon Jinn'den bunun sırrını öğrenecekti.

Bölüm: IV- Yeni Bir Umut

Jedilar, İmparatorluk güçleri tarafından yok edilirken, Obi-Wan Tatooine'de saklanmayı tercih etmişti. Yerel halk onu "yaşlı çılgın münzevi" olarak adlandırmış ve eksantrik yaşlı adamdan uzak durmuştur.

Galaktik İç Savaş'ın doruk noktasına ulaştığı günlerde Leia Organa, İmparatorluğun en şeytani silahı Ölüm Yıldızı'na ait planları ele geçirir. Görevi Obi-Wan Kenobi ile bağlantı kurmak ve hem Kenobi'yi hem de planları Alderaan'daki üvey babasına götürmektir. İmparatorluk ajanları tarafından yakalanınca, planları bir R2-D2 ünitesinin hafıza sistemlerinin içine yerleştirir ve droidi Tatooine'e yollar.

R2-D2 ve ortağı C-3PO, Owen Lars tarafından satın alınır. R2, planları Kenobi'ye ulaştırmakta ısrarlıdır ve Lars'ın çiftliğinden kaçar. Luke, küçük droidi izlediğinde Obi-Wan'la karşı karşıya gelir.

Obi-Wan, Luke'a babası hakkında açıklamalar yapar ama ona bütün gerçeği anlatmaz. Bu büyük yüke henüz hazır olmadığını düşündüğünden ona Anakin Skywalker'ın inanılmaz bir pilot, büyük bir savaşçı ve iyi bir arkadaş olduğunu söyler. Anakin'in ölümünü ise kötü yola dönmüş eski bir öğrencisi olan Darth Vader'a bağlar. Kenobi daha sonra, Anakin'in, Darth Vader'ın ortaya çıkmasıyla yok olduğunu ve Luke'a söylediği şeyin bir bakış açısından doğru olduğu kanısına varacaktır. Obi-Wan, Luke'a babasından bir hediye de verir: Anakin Skywalker'ın mavi ışın kılıcı. Böylelikte Luke Skywalker'ın Jedi dünyasına yolculuğu başlar. Obi-Wan, Luke'u birlikte geçirdikleri kısa zaman içinde elinden geldiğince eğitmeye çalışır ama Skywalker'ın, Jedilar'ın eski günlerinde asla eğitilmeyeceğinin bilincindedir. Luke eğitime başlamak için çok büyüktür. Yine de Kenobi, Luke sayesinde karanlık tarafa yenik düşmüş öğrencisini kurtarabileceğini düşünmektedir.

Prenses Leia'yı İmparatorluğun elinden kurtarma görevini üstlenen Obi-Wan ve Luke, Han Solo'nun Millenium Falcon'unu kiralayarak Alderaan'a doğru yola çıkarlar. Yolculuk sırasında Kenobi, Luke'un ışın kılıcı eğitimine başlar. Bu sırada Alderaan'ın Ölüm Yıldızı tarafından yok edildiği ortaya çıkar.

Gemileri İmparatorluk tarafından yakalanır ve Ölüm Yıldızı'nda esir alınır. Kenobi, gemiyi tutan çekici ışını etkisiz hale getirme görevini üzerine alır. Güç sayesinde fırtına birlikleri ve İmparatorluk subaylarından saklanmayı başarır ama Darth Vader onu bu sayede hisseder. Kara Lord, Kenobi ile yüzleşir. Uzun yıllar sonra Vader ve eski ustası tekrar karşı karşıyadır. Diğerlerinin kaçmasını sağlamak için Kenobi kendini feda eder. Kara Lord, yaşlı Jedi'a ışın kılıcıyla öldürücü darbeyi indirirken, Kenobi Güç'le bir olur. Geride hiçbir şey bırakmaz, sadece boş cübbesi ve ışın kılıcı kalmıştır.

Bölüm: V - İmparator

Kenobi'nin ölümü Skywalker'ın hem Asi İttifak'a hem de Güç'e hizmet etme isteğini güçlendirir. Zor anlarda Kenobi'nin sesi Luke'a ulaşarak ona rehberlik etmektedir. Daha sonra Kenobi ruh formunda Luke'a gözükür ve ona usta Yoda'nın rehberliğinde eğitileceği Dagobah'a gitmesini söyler.

Bölüm: VI - Jedi'ın Dönüşü
Dagobah'ta Yoda'nın ölümünden sonra tekrar Luke'a görünen Kenobi, ona ailesi hakkındaki gerçekleri açıklar. Kenobi artık karanlık tarafın yalnızca İmparator ve Darth Vader'ın ölümleriyle sağlanabileceğini düşünse de Luke, babasının içinde hala iyilik olduğuna inanmaktadır. Bu inançla, babasını karanlık taraftan döndürmek için çabalar ve bunu başarır. Son savaşında ciddi yaralar almış olan Vader, aydınlık tarafa dönerek ölür. Ruhu, İmparatorluğun yok edilmesi kutlamalarında Kenobi ve Yoda'nın yanında yerini alır.

Obi-Wan Kenobi isimli cadde
2004'te Polonya'da Komün Lubicz Konseyi, Grabowiec köyünün caddelerin birinin adını Obi-Wan Kenobi olarak değiştirilmesi kararını aldı. Cadde, 2005'te adlandırıldı. Cadde isminin yazımı Obi-Wan Kenobi isminin Lehçe genitif formu olan Obi Wana Kenobiego şeklindedir.

Ayrıca bakınız
Qui-Gon Jinn
Anakin Skywalker
Luke Skywalker
Jedi
Darth Vader

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal generaller
Jedi
Kurgusal büyücüler
Erkek film karakterleri
Dünya dışı süper kahramanlar

Obi-Wan Kenobi


Akıntıburnu, İstanbul boğazında, Beşiktaş ilçesinin ünlü semti Arnavutköy'de denize doğru uzanan bir çıkıntıdır.

Burundaki, Karadeniz'den Marmara Denizi yönüne hızı saatte 12 deniz miline kadar ulaşabilen devamlı yüzey akıntısı ve bu akıntının oluşturduğu girdaplar denizciler için hâlâ sorun olur.

Bazı kılavuz almamış gemiler sisli zamanlarda ve teknik arızalar ya da rotayı şaşırmaları ile burnu alamadan bu mevkiide bulunan kazıklı yola çarpmaktadırlar. Boğaziçi'nde oldukça sık rastlanan bu kazalardan, yalılar, köşkler ve kıyılarda bulunan balık lokantaları nasiplerini almaktadırlar.

1970'li yıllarda belediyeden kaçak kurulmuş halk çayhaneleri vardı. 1980'li yıllarda yeniden düzenlenen sahil yolu, özellikle Arnavutköy'ün önüne yapılan kazıklı yol sonucu herkesin serbestçe gezip hava alıp olta atabileceği bir yer oldu. Hemen yakınında Belediye dinlenme ve çay tesisi vardır.

Akıntıburnu'nda bir deniz feneri ve kıyı boyunca (Ortaköy'den Bebek'e kadar) gezinti ve balık avlama imkânları bulunur.

Burası eski İstanbul Rumlarının yerleşim yeri idi ve eski adı Rumca Mega Revma (Büyük akıntı) idi.

Yazar Orhan Türker'in, konuyla ilgili Mega Revma adlı bir eseri vardır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki burunlar listesi

Dış bağlantılar
 Bir slayt sayfası daha

İstanbul'daki burunlar
Beşiktaş coğrafyası
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Akıntıburnu


Vitus Jonassen Bering (5 Ağustos 1681 – 19 Aralık 1741), Danimarka'nın Horsens şehrinde doğmuş; Rusya Deniz Kuvvetleri'nde kaptan (kumandan) olan Danimarkalı denizci. Ruslar tarafından İvan İvanoviç ismiyle tanınarak hizmet eden Bering, Kuzey Pasifik'teki Rusya keşiflerinin önemli bir parçası oldu. Bu seferler sırasında hasta düşen Bering, ekibiyle birlikte Bering Denizi'nin güneybatısındaki Commander Adaları'na sığınmak zorunda kaldı. 19 Aralık 1741'de Commander Adaları'nın en büyüğü olan Bering Adası'nda iskorbüte yakalanarak ölmüştür.

1681 doğumlular
1741 yılında ölenler
Rus kâşifler
Danimarkalı kâşifler
Danimarka asıllı Ruslar
Asya kâşifleri
Sibirya kâşifleri
Bering Denizi
Alaska
Rus Amerikası

Vitus Bering


TGA may refer to:
 The IATA Airport Code for Tengah Air Base, Singapore
 Tandy Graphics Adapter for the Tandy 1000 computer system
 Tasman Global Access, a submarine cable linking Australia and New Zealand
 Tennessee Governor's Academy for Math and Science, United States
 Therapeutic Goods Administration, Australian regulatory body
 Thermogravimetric analysis, materials testing procedure
 Thioglycolic acid, organic compound
 Transient global amnesia, a medical condition
 Transposition of the great arteries, a congenital heart defect
 Truevision TGA or TARGA, graphics file format
 Tonga (IOC country code)
 TGA, one of three stop codons
 The Game Awards, annual awards ceremony for the video game industry
 The Gainsborough Academy, a school

TGA


Tam adı; Ebul'l Hüseyn Muhammed İbni Ahmed İbni Cübeyr El-Kinani (d. 1145 - ö. 1217). Orta Çağ Endülüs asıllı şair ve yazar olarak ün yapmıştır, 539 yahut 540/1144 veya 1145 yılında İspanya'nın Valensiya veya Hatib şehrinde dünyaya geldi. Eldeki kaynaklara göre 740 yılında İspanya'ya gelen arap kabilelerinden birine mensuptu. Babasının kültürlü ve üst düzey bir devlet memuru olduğu, kendisinin de bir süre Muvahhidler'den bir emirin sekreterliği ile Granada valisinin nezdinde kâtiplik yaptığı bilinmektedir.

1 Şubat 1183'de hacca gitmek üzere Granada'dan yola çıktı Ceuta ve İskenderiye üzerinden Kahire ve oradan yukarı Nil'deki Kus'a kadar dolaştı, yolculuğunu çöl üzerinden Ayzab, Kızıl Deniz, Cidde oradan Mekke'ye geçti. Mekke'de sekiz ay kaldı. Daha sonra Medine'ye geçti burada da bir süre kaldıktan sonra bir kervana katılarak çöl üzerinden Bağdat, Musul ve Kuzey Suriye'yi dolaşıp, Halep üzerinden Şam'a geçti. Orada iki ay kaldıktan sonra Kudüs Krallığı'na gitmek için yola çıktı, Sur (Tyre)dan Ceneviz gemisi ile Akka'ya gitti. 1184 yılında zor şartlarla Messina'ya ulaştı. Hava şartlar yüzünden bir süre Mesina'da kaldı ve 25 Nisan 1185'te Granada'ya döndü. İbni Cübeyr'in yolculuğu sırasında ona arkadaşı doktor Ebü Cafer Ahmet el-Kuday eşlik etti.

İbn-i Cübeyr daha sonra 1189-1191 yıllarında ikinci bir hac yolculuğuna çıktı. Bu seyahat ile ilgili detaylı bilgi yoktur. Arkasından 1217 yılında üçüncü bir hac yolculuğuna daha çıktı ve bu seyahatinde İskenderiye'den ilerisine gidemedi ve orada öldü.

Eserleri
Endülüs'ten Kutsal Topraklara [Seyahatname]

1145 doğumlular
Valensiya doğumlular
1217 yılında ölenler
Muvahhidler
12. yüzyılda Araplar
Arap coğrafyacılar
Endülüslü bilim insanları

Orta Çağ'da Müslüman yazarlar

İbn-i Cübeyr


Écio Capovilla o simplemente Écio (Valinhos, 11 de noviembre de 1936-28 de septiembre de 2020) fue un futbolista brasileño que jugaba como mediocampista defensivo.

Trayectoria

Se inició en el fútbol jugando por el Vasco da Gama y el Fluminense.

Destacó su paso por el Vasco compartiendo equipo con el mítico Bellini y ganando varios títulos estaduales. Su estilo de juego era elegante, se le conocía por su caballerosidad en los campos de juego.

Jugó también por el Sporting Cristal de Perú en 1964 dejando muy grata impresión.

Sus últimos años jugó en el Palmeiras y en la segunda división de su país.

Selección

Jugó por la selección de fútbol de Brasil e integró el plantel que ganó la desaparecida Copa del Atlántico de 1960, donde compartió equipo con Pelé y Djalma Santos.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Football Database (inglés)
 Perfil en World Football (inglés)
 Biografía (portugués)

Futbolistas del Club de Regatas Vasco da Gama
Futbolistas del Fluminense Football Club
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1960
Nacidos en Valinhos

Écio Capovilla


HMS Galatea (F18) was a  of the Royal Navy. She was built by Swan Hunter & Wigham on the Tyne. She was launched on 23 May 1963 and commissioned on 25 April 1964 and was the eighth ship of the Royal Navy to bear the name.

First deployments
Upon her commission, Galatea was immediately stationed in the Mediterranean Sea. The following year, Galatea was involved in exercises in that region, and in 1966 joined the 27th Escort Group which were also based in the Mediterranean. Later that year, Galatea returned to United Kingdom waters when she joined the Home Fleet. In 1968, Galatea was present with  in West Germany during the Kiel Week event, which combines a yachting race and festival entertainment. In the same year she took part in Portsmouth 'Navy Days'.

Refitting and Cod Wars
In 1971, Galatea began a period of refit and modernisation, which included the installation of the Ikara and Sea Cat weapons systems. The refit was completed in 1974.  The following year, Galatea was engaged in operations during the Third Cod War with Iceland, patrolling against possible Icelandic interference with British fishing trawlers. On 26 March 1976, Galatea collided with the stern of the Icelandic Coast Guard vessel  , damaging the frigate's bow.

Galateas last decade
In 1977, Galatea underwent a refit after participating in a Fleet Review, in honor of Queen Elizabeth II's Silver Jubilee. Galatea, leader of the 1st Frigate Squadron, was positioned between her sister ship  and the cruiser .

In 1978, Galatea returned to the Mediterranean, where a number of patrols and exercises were undertaken. Much of 1980 was spent in the Far East, but a planned nine-month deployment ended with the start of the Iran–Iraq War. In 1981, Galatea refitted in Gibraltar before deploying to the Persian Gulf on Armilla Patrol, where she remained until about 1983. The frigate decommissioned in January 1987 and was sunk as a target in July 1988, as part of naval exercises in the North Atlantic.

Commanding officers

Notable commanding officers include Henry Leach from 1965 to 1967 and Anthony (Tony) John Cooke between 1969 and 1971.

References

Publications

 Jackson, Robert "Fighting Ships of The World." London: Amber Books Ltd, 2004 Pg. 277
 Marriott, Leo, 1983.  Royal Navy Frigates 1945-1983, Ian Allan Ltd.

Leander-class frigates
1963 ships
Ships of the Fishery Protection Squadron of the United Kingdom
Ships built by Swan Hunter

HMS Galatea (F18)


An Disa obtusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Disa obtusa in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. o. hottentotica
 D. o. obtusa
 D. o. picta

Mga kasarigan

Disa

Disa obtusa


Şirin Tekeli (* 1944 in Ankara; † 13. Juni 2017 in Bodrum) zählte zu den führenden feministischen Autorinnen und Aktivistinnen der zweiten feministischen Bewegung in der Türkei.

Leben
Şirin Tekeli war das Einzelkind von zwei Philosophie-Lehrern. Sie studierte zuerst in Ankara, dann setzte sie ihr Studium im Fachgebiet Politikwissenschaft in Paris und an den Universitäten von Lausanne, Istanbul sowie Iowa fort. Sie lehrte von 1968 an der Universität Istanbul an der Fakultät für Wirtschaftswissenschaften. 1973 wurde sie promoviert und 1978 habilitiert.

Tekeli legte 1981 ihr Amt aus Protest gegen Säuberungen und politische Beschränkungen nieder und startete ihre Karriere als feministische Aktivistin, Übersetzerin und Autorin. 1982 veröffentlichte sie ihre Habilitationsschrift als Buch Kadınlar ve Siyasal-Toplumsal Hayat, das erste Buch in türkischer Sprache, das sich mit der Marginalisierung von Frauen in der Türkei in Gesellschaft und Politik auseinandersetzte. 1996 wurde ihr in Frankreich die Auszeichnung Officier dans l' Ordre des Palmes Académiques verliehen.

Sie lebte als freie Wissenschaftlerin in Bodrum, Türkei.

Mitgliedschaften
 1986: Mitbegründerin des Menschenrechtsvereins Türkei (İnsan Hakları Derneği)
 1989: Mitbegründerin der Frauenbibliothek und des Informationszentrum (Kadın Eserleri Kütüphanesi ve Bilgi Merkezi Vakfı) in Istanbul
 1990: Mitbegründerin des Frauenhauses für misshandelte Frauen Mor Çatı in Istanbul
 1993: Mitbegründerin von Helsinki Citizens' Assembly (Helsinki Yurttaşlar Derneği) in der Türkei.
 Redaktionsmitglied der Zeitschrift Toplum ve Bilim (Gesellschaft und Wissenschaft)
 1997: Gründerin von KA-DER, Kadın Adayları Destekleme ve Eğitme Derneği (Verein zur Unterstützung der Frauen in der Politik)
 2012: Redaktionsmitglied der Frauenzeitschrift Kazete

Schriften
in türkischer Sprache
 David Easton'un Sistem Teorisine Katkısı Üzerine Bir İnceleme (Eine Untersuchung über David Eastons Beitrag zu seiner Systemtheorie), Istanbul 1976
 Kadınlar ve Siyasal-Toplumsal Hayat (Frauen und das politisch-gesellschaftliche Leben), Istanbul 1982
 Tekeli, Şirin: Artikel "Kadın" (Frau), in: Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi (Lexikon über die Türkei im Zeitalter der Republik) Bd. 5, 1983
 Kadınlar İçin (Für Frauen), Istanbul 1988
 80'ler Türkiye'sinde Kadın Bakış Açısından Kadınlar (Die Frauen aus dem Blickwinkel der Frau in der Türkei der 80er Jahre). Istanbul: İletişim 1990
 mit Meryem Koray: Devlet-Kadın-Politika (Regierung-Frau-Politik). Istanbul: TÜSES 1991
in deutscher Sprache
 Frauen in der türkischen Politik, in: Die Frau in der türkischen Gesellschaft. Abadan-Unat, N. (Hrsg.), Frankfurt 1985
 Frauen in der Türkei der 80er Jahre, in: Aylâ Neusel, Sirin Tekeli, Meral Akkent (Hrsg.): Aufstand im Haus der Frauen. Frauenforschung aus der Türkei. Berlin, 1991.
 Die Neue Frauenbewegung in der Türkei der 80er Jahre, In: Ayse Esin, Anil Kaputanoglu, Ozan Kesim, Mine Kirbiyik (Hrsg.): Türkische Frauenbewegung. Karlsruhe, 1992.
in englischer Sprache
 Women in Modern Turkish Society. Zed Books, 1994.

Übersetzungen
 Maurice Duverger: Siyaset Sosyolojisi (Sociologie de la politique, Politische Soziologie), Varlık, Istanbul, 1982.
 Andrée Michel: Feminizm (Le Féminisme, Der Feminismus), Kadın Çevresi, Istanbul, 1986.
 Y. Alain: Latin Amerika'da Askeri Devlet (Militärregierung in Lateinamerika), Alan, Istanbul, 1986.
 19. y.y. Feminizminden secmeler (Ausgewählte Auszüge über den Feminismus im 19. Jahrhundert), Afa, Istanbul, 1987.
 Immanuel Wallerstein: Sosyal Bilimleri Açın; Metis Yayınları, İstanbul, 1996.
 Nora Şeni: Marie ve Marie: Konstantiniye'de Bir Mevsim (Marie Et Marie: Une Saison à Constantinople), İletişim, 1999.
 Milliyetler ve sınırlar, İletişim, İstanbul, 2000.
 Barrington Moore: Diktatörlüğün ve Demokrasinin Toplumsal Kökenleri Çağdaş Dünyanın Yaratılmasında Soylunun ve Köylünün Rolü (Social Origins of Dictatorship and Democracy: Lord and Peasant in the Making of the Modern World), İmge Kitabevi Yayınları, İstanbul, 2003.
 Juliet Mitchell: Kadınlar: En Uzun Devrim (Women: The Longest Revolution): Feminist Kitaplık, Agora Kitaplığı, 2006.
 Germaine Tillion: Harem ve Kuzenler (Le harem et les cousins), Metis, 2006.
 Nora Şeni: Seni Unutursam İstanbul(Si je t'oublie Constantinople, Wenn ich Dein vergesse Konstantinopel), Kitap Yayınevi; İstanbul Kitapları; İstanbul, 2008.
 Stefanos Yerasimos: Konstantiniye ve Ayasofya Efsaneleri (La fondation de Constantinople et de Sainte Sophie dans les traditions turques), İletişim, 2010.
 Dejanirah Couto (Hrsg.): Harp ve Sulh: Avrupa ve Osmanlılar (Krieg und Frieden: Europa und die Osmanen), Institut français d'études anatoliennes, 2010, Online (Übersetzerin von Beiträgen)
 Ali Kazancıgil: Türkiye Üzerine Basmakalıp Düşünceler (Schablonenhafte Ansichten über die Türkei), Kitap Yayınevi, 2010.

Einzelnachweise

Aktivist
Frauenrechtler (Türkei)
Sachbuchautor
Literatur (Türkisch)
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Türkische
Hochschullehrer (Universität Istanbul)
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Offizier)
Türke
Geboren 1944
Gestorben 2017
Frau

Şirin Tekeli


Fra Damir Pavić (Ivančevo, župa Vijaka, 9. studenoga 1971.), hrvatski katolički svećenik iz Bosne i Hercegovine, redovnik franjevac, tajnik franjevačke provincije sv. Križa Bosne Srebrene

Životopis
Rodio se u Ivančevu, u župi Vijaci. U novicijat je stupio 15. srpnja 1990. u Osovi. Prve zavjete položio je 8. srpnja 1991. u Sarajevu. Svečane zavjete dao je 14. rujna 2004. u Olovu. Za svećenika se zaredio 29. lipnja 2005. u Sarajevu. Tajnik franjevačke provincije sv. Križa Bosne Srebrene.

Izvori

Bosanskohercegovački franjevci
Hrvatski katolički svećenici

Damir Pavić


Jørgen Mohr (más conocido como Georgius Mohr o Georg Mohr) (1 de abril de 1640 - 26 de enero de 1697) es un matemático danés, que ejerció en Holanda, Francia y Gran Bretaña.

Mohr estableció un siglo antes que Lorenzo Mascheroni un importante resultado sobre las construcciones con regla y compás, llamado teorema de Mohr-Mascheroni. Su demostración fue publicada en su obra Euclides Danicus, pero no recibió demasiada atención y su resultado pasó largamente desapercibido. Mascheroni lo redescubrió en 1797.

Biografía
Mohr nación en Copenhagen, su padre David Mohrendal era un hombre de negocios.

A comienzos de 1662 viajó a los Países Bajos a estudiar matemáticas con Christiaan Huygens. En 1672 publicó su primer libro, Euclides Danicus (El Euclides Danés), de forma simultánea en Copenhagen y Ámsterdam, en danés y neerlandés respectivamente; en este libro se encuentra una prueba del Teorema de Mohr-Mascheroni, 125 años antes que lo hiciera Lorenzo Mascheroni, este teorema no se haría reconocido hasta su redescubrimiento en 1928.

Mohr luchó en la Guerra franco-neerlandesa entre 1672 y 1673, y fue hecho prisionero por los franceses. En 1673, publicó su segundo libro, Compendium Euclidis Curiosi.

Referencias

Matemáticos de Dinamarca
Daneses del siglo XVII
Matemáticos del siglo XVII
Nacidos en Copenhague

Jørgen Mohr


Kula je mjesna zajednica grada Tuzle.

Zemljopisni položaj
Smještena je južno od rijeke Jale. Oko nje su Goli brijeg, Medenice, Vrapče, Zlokovac i Centar.

Povijest

Stanovništvo
Spada u urbano područje općine Tuzle. U njoj je 31. prosinca 2006. godine prema statističkim procjenama živjelo 1.500 stanovnika u 512 domaćinstava.

Izvori

Tuzla

Kula (Tuzla, BiH)


Veive, Etrüsk mitolojisinde intikam tanrısı. Genellikle elinde oklar ve yanında bir keçi ile resmedilmiştir.

Etrüsk tanrıları
İntikam tanrıları
Yeraltı tanrıları
Sağlık tanrıları

Asklepios

Veive


Giovanni Vincenzo Ferrari (født 6. december 1907, død 2. december 1982) var en italiensk fodboldspiller (offensiv midtbane/angriber) og senere -træner.

Ferrari blev verdensmester med Italiens landshold ved både VM 1934 på hjemmebane, og ved VM 1938 i Frankrig. Ved begge turneringer spillede han alle italienernes kampe. I alt nåede han at spille 44 kampe og score 14 mål for landsholdet.

På klubplan er Ferrari især kendt for sin tid i Juventus, men han spillede også i Inter & Bologna, og vandt flere italienske mesterskaber med disse klubber.

Efter at have indstillet sin aktive karriere var Ferrari i en årrække træner, blandt andet for sin gamle klub som aktiv, Inter, samt for det italienske landshold. Han stod i spidsen for italienerne ved VM 1962 i Chile.

Hæder

Klub
Juventus
 Serie A: 1930–31, 1931–32, 1932–33, 1933–34, 1934–35
 Coppa Italia: 1941-42

Internazionale
 Serie A: 1937–38, 1939–40
 Coppa Italia: 1938-39

Bologna
 Serie A: 1940–41

Landshold
Italien
 FIFA VM i fodbold: 1934, 1938
 Central European International Cup: 1933–35
 Central European International Cup: Runner-up: 1931-32

Individuelt
 Italian Football Hall of Fame: 2011 (Posthumt)

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra FC Internazionale Milano
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Fodboldspillere fra Bologna FC
Verdensmestre i fodbold
Fodboldtrænere fra Italien
Fodboldtrænere fra FC Internazionale Milano

Giovanni Ferrari


Vojarna Sjeverni logor (njemački: Nordlager) bila je austro-ugarska vojarna u Mostaru.

Izgradnja
Podignuta je nakon austro-ugarskog zaposjedanja Bosne i Hercegovine 1878. godine. Mostar je bio pozadinsko uporište i imao je 19 utvrđenih objekata, najviše u Bosni i Hercegovini (BiH). Bio je pojasna utvrda, jedna od četiriju koje je sagradila Austro-Ugarska u BiH. Unutarnju obrambenu jezgru činile su četiri vojarne nazvane po stranama svijeta.

Rat u Bosni i Hercegovini
Na početku Rata u Bosni i Hercegovini bila je vojarna Jugoslavenske narodne armije (JNA). U popodnevnim satima 3. travnja 1992. JNA je počela opsadu Mostara. Daljinski upravljanom eksplozivnom napravom eksplodirana je cisterna u naselju Zaliku, preko puta vojarne, pri čemu su poginuli jedan vojnik i tri civila. Od eksplozije je srušen dio vojarne i oštećeni okolni objekti. Poslije četiri dana JNA je otvoreno napala Mostar. Vojarnu su 15. lipnja 1992. zauzeli Oružane snage Republike Hrvatske (HV), Hrvatsko vijeće obrane (HVO) i Hrvatske obrambene snage (HOS) u operaciji Lipanjske zore. Vojarna je ponijela ime Tihomira Mišića i od vojarne JNA postala je vojarna HVO u kojoj je bilo smješteno zapovjedništvo HVO-a Mostar.

Dok je najveći dio linije prema srpskim snagama u Podveležju držao HVO, Bošnjaci su smišljali napad na HVO. Dana 19. travnja 1993., 20 dana prije otvorena napada, Armija Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH) sastavila je zapovijed za napad na HVO u Mostaru sa šifrom "RAK-625". U planu je bilo izvršiti diverziju na prijelazu iz Sjevernog logora preko rijeke Neretve.

Dana 6. svibnja, nakon povratka sa smjene, koju su Bošnjaci i Hrvati zajednički održavali na crti prema Srbima, Hrvatima je oduzeto oružje, a potom su preživjeli stavljeni u pritvor. Zapovijed od 19. travnja počela se ostvarivati 9. svibnja 1993., u 5 sati ujutro, kad je Armija BiH napala vojarnu Sjeverni logor i mnoge važne ciljeve u središtu grada, zacrtane još 19. travnja. Jedinice Armije BiH smještene u zapadnom Mostaru u zgradi Vranica pokrenule su veliku ofenzivu.

Armija Republike Bosne i Hercegovine napala je i zauzela vojarnu 30. lipnja 1993. Ranog jutra 30. lipnja 1993. između 3:00 i 3:45 snage ARBiH napale su vojarnu. Akciju su podržali vojnici HVO-a muslimanske nacionalnosti koji su dezertirali iz HVO-a i stupili u redove ARBiH, naročito s muslimanskim vojnicima 1. i 3. brigade HVO-a, kao i 2. brigade, uključujući 1. bojnu "Bijelo Polje" i 2. bojnu.

Prvog tjedna 2006. Ujedinjena hrvatska stranka prava BiH zatražila je pismom predsjedniku Gradskog vijeća da se na mjestu bivše vojarne JNA sagradi katolička crkva "radi jačanja suživota, vjerske i nacionalne tolerancije". Odlukom Vlade FBiH tijekom 2006. dana je privremena uporaba vojarne bez plaćanja naknade Sveučilištu Džemal Bijedić, koje je potom sagradilo sedam novih objekata na ovoj lokaciji i adaptirao tri postojeća objekta. Vlasnik vojarne postalo je 2016. odlukom Vlade FBIH o prenošenju prava raspolaganja/vlasništva na većem broju katastarskih čestica.

Izvori

Građevine u Mostaru
Austro-Ugarska

Vojarna Sjeverni logor u Mostaru


Eine Jüdische Gemeinde in Lieser, einer Ortsgemeinde im Landkreis Bernkastel-Wittlich in Rheinland-Pfalz, bestand bereits im 17. Jahrhundert. Die jüdische Gemeinde wurde durch die nationalsozialistische Verfolgung vernichtet.

Geschichte
Ein erster Nachweis für die Ansiedlung von Juden ist in den Steuerlisten vom 27. August 1663 belegt, im "Numbrement der Judenschaft binnen Stadt und Ambt Wittlich", als die Lieserer "Hausstädt Moyses und Baruch, jüdische zwey Ehen" zu einem Ehegulden in der Höhe von jeweils zwei Reichstalern veranlagt wurden.
Etwa seit dem 17. Jahrhundert verfügte die kleine Gemeinde in Lieser über einen Betsaal. Seit 1896 betreute die jüdische Gemeinde in Brauneberg sowohl die Lieserer als auch die Mülheimer, Veldenzer und Wintricher Juden. 1930 wurde die Lieserer Synagoge wegen Baufälligkeit abgebrochen.

Ein erster jüdischer Friedhof entstand möglicherweise schon im Mittelalter. 1913 wurde ein neuer jüdischer Friedhof am Waldrand an der heutigen Richard-Wagner-Straße angelegt. Dieser wurde in der Zeit des Nationalsozialismus verwüstet, aber nach dem Zweiten Weltkrieg durch die Gemeinde Lieser wiederhergestellt.

Während 1906 noch 1597 Katholiken, 15 Nichtkatholiken und 15 Juden in Lieser wohnten, waren 1932 nur noch 6 Personen jüdischen Glaubens im Ort ansässig.

Nationalsozialistische Verfolgung
1938 wohnten noch sechs Juden in Lieser. Das Gedenkbuch des Bundesarchivs verzeichnet 10 in Lieser geborene jüdische Bürger, die dem Völkermord des nationalsozialistischen Regimes zum Opfer fielen.

Literatur
 Lieser. In: Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 1: Aach – Groß-Bieberau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08077-2 (Online-Version).

Weblinks
 Jüdische Gemeinde Lieser bei Alemannia Judaica

Einzelnachweise

Lieser
Gemeinde
Organisation (Landkreis Bernkastel-Wittlich)

Jüdische Gemeinde Lieser


Katarina Feitoza Lima Santana (Aracaju, 5 de outubro de 1973), mais conhecida como Delegada Katarina Feitoza, é uma advogada, policial e política brasileira.

Biografia
Nascida em Aracaju, estudou nos colégios Atheneu e Salesiano e trabalhou como bancária. Em 1999 se formou em Direito pela Universidade Tiradentes. É delegada da Polícia Judiciária do Sergipe desde 2001. Tem pós-graduação em Gestão Estratégica em Segurança Pública e em Ciências Criminais, tendo passado, ao longo de 20 anos na polícia civil sergipana, por diversos cargos, como a corregedoria do Interior e da Capital, a Corregedoria Geral da Polícia e a coordenação geral do Subsistema de Inteligência em Segurança Pública. Em 2010 assumiu a chefia do órgão, permanecendo na posição até 2014. Em abril de 2017 assume a posição pela segunda vez. Em junho de 2020 se descompatibilizou do cargo para integrar como vice-prefeita a chapa vencedora das eleições municipais em Aracaju, sendo Edvaldo Nogueira (PDT) o titular. É a segunda vice-prefeita da capital sergipana na história. Em 2022 se elegeu como deputada federal pelo Sergipe, com 38.135 votos, se tornando, ao lado de Yandra de André, a primeira mulher eleita para representar seu estado na Câmara dos Deputados.

É casada com um empresário e tem um filho.

Referências

Deputados federais do Brasil por Sergipe
Naturais de Aracaju
Membros do Partido Social Democrático (2011)
Mulheres de Sergipe na política
Membros do Partido Social Democrático (2011) de Sergipe

Delegada Katarina


Međuzonska nogometna liga Bosne, također i kao Međuzonska nogometna liga Bosne i Hercegovine, je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1963./64.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Rudar" iz Kaknja.

Ljestvica

 Ilidža – danas dio naselja Sarajevo
 Kreka – danas dio naselja Tuzla

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Hercegovačka zona 1963./64.

Vanjske poveznice

Izvori

 Dario Hamzić: Fudbalski klub "Rudar" Ljubija : 1928. – 1992., Rijeka, 2014., , str. 39-42
 Dario Hamzić: Omladinski fudbalski klub "Prijedor" : 1919. – 1992., Rijeka, 2012., , str. 96-102
 Milan Ždrale: FK "Jedinstvo"-Brčko (1919 - 1989), Brčko, 1989. str. 70
  Rajko Petrović, Sonja Petrović: Fudbalski klub "Radnik" Bijeljina : (1919-2003), Bijeljina, 2010.,  (karton), str. 145-151

1963-64 1
BIH 1 MZ
1963-64 1 MZ
1963-64 1 MZ

Međuzonska nogometna liga Bosne 1963./64.


වර්ණභේදය යනු, 1948 සිට 1994 දක්වා දකුණු අප්‍රිකාව පාලනය කල ජාතික පක්ෂ (NP) රජයයන් විසින් නීති සම්පාදනය තුලින් බලාත්මක කරනු ලැබූ, වාර්ගික විසංගමන ප්‍රතිපත්තියක් වන අතර, එය යටතේ, දකුණු අප්‍රිකාවේ බහුතර කළු ජාතික වැසියන්ගේ අයිතිවාසිකම් යටපත් කොට,  සුදු ආධිපත්‍යය සහ ඇෆ්රිකානර් සුළුතර පාලනය පවත්වාගෙන යන ලදි. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව, ඇෆ්රිකානර්-ප්‍රමුඛ ජාතික පක්ෂය සහ බ්‍රීඩර්බොන්ඩ් සංවිධාන විසින්, වර්ණභේදය ප්‍රවර්ධනය කෙරුණු අතර, 1990 දී නැමිබියාව ලෙසින්  නිදහස ලබන තුරුම  ජාතීන්ගේ සංගම් විධිනියෝගයක් (1966දී එක්සත් ජාතින්ගේ 2145 අභියෝජනාව වෙතින් ප්‍රත්‍යාදිෂ්ට කෙරුණු ) යටතේ දකුණු අප්‍රිකාව විසින් පාලනය කරනු ලැබූ නිරිතදිග අප්‍රිකාවෙහිද එය ව්‍යවහාර කෙරිණි.

දකුණු අප්‍රිකාවේ වාර්ගික විසංගමනය ඇරඹුනේ ලන්දේසි  සහ බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය යටතේ යටත්විජිතවාදී සමයෙහිදීය. කෙසේවෙතත්, වර්ණභේදය නිල ප්‍රතිපත්තියක් වූයේ   1948 මහා මැතිවරණයෙන් පසුවය. නව නීති සම්පාදනය වෙතින්, වාර්ගික කණ්ඩායම් සතරකට වැසියන් බෙදන ලද අතර ("දේශීය", "සුදු", "සුදු-කළු මිශ්‍රිත", සහ "ආසියානු"), නිවැසි ප්‍රදේශ විසංගමණය කරන ලද්දේ, සමහරවිට, බලහත්කාරයෙන් ඉවත් කිරීමෙනි.

ආශ්‍රිත

දකුණු අප්‍රිකාවේ වර්ණභේදය


El Caso Candela Rodríguez corresponde al homicidio de Candela Sol Rodríguez Labrador (1999 - 2011), una niña argentina de 11 años que fue secuestrada el lunes 22 de agosto de 2011 cerca de su casa en Hurlingham.

La víctima y el secuestro
Candela era una niña de 11 años que vivía con su madre, Carola Labrador. Al momento de su desaparición su padre, Alfredo Rodríguez, se encontraba preso desde hacía 14 meses por un caso de piratería del asfalto (causa IPP23896/10 tramitado en Morón), además de otras dos causas en San Martín y fue detenido por robo agravado de mercadería en tránsito.

El secuestro de Candela sucedió el lunes 22 de agosto de 2011 a las tres y media de la tarde, mientras la víctima esperaba fuera de su casa a unas amigas para ir juntas a merendar a la casa de una de ellas. Su madre se encontraba dentro de la casa.

La madre realizó notas a los medios de comunicación pidiendo datos sobre el paradero de la menor.

Búsqueda
Desde el 23 de agosto comenzaron los allanamientos para encontrar datos sobre el paradero de la menor.

El 24 de agosto se efectuó una búsqueda en el conurbano bonaerense – de Florencio Varela a Esteban Echeverría y El Jagüel. El Ministro de Justicia y Seguridad de la provincia de Buenos Aires, Ricardo Casal, desvinculó al padre del caso:

Además de la policía provincial y del ministro Casal, en el caso trabajó el comisario Paggi y el fiscal Marcelo Tavolaro, junto a un equipo de psicólogos, se encargó de entrevistar a la madre, para trazar el perfil psicológico de Candela y su familia.

Ese mismo día surgieron rumores sobre cuatro llamados telefónicos que, según decían, había realizado la menor, desde el cautiverio, a su madre y que estaba secuestrada y que la habían intentado violar. Pero finalmente fue allanada la casa de donde había provenido el llamado y luego desmentida, se trataba de un llamado que había realizado una niña, de aproximadamente su edad, a esa casa el día martes 23 por una apuesta que había realizado con su hermano. Fue intervenido el celular de la menor, que estaba fuera de servicio por falta de pago, pero por pedido de la Justicia fue dado de alta y se activó en dos oportunidades. La hipótesis de los investigadores fue que se lo robaron.

El 25 de agosto se realizó una marcha a la que asistió la tía de Candela. El ministro Casal informó que se pagarían 100.000 pesos de recompensa a quien aportase datos sobre el paradero de la niña. Ese día Alfredo Rodríguez fue trasladado desde la cárcel de Magdalena para que declarar ante el fiscal, para establecer o no algún vínculo con sus causas.

El 30 de agosto por la mañana, famosos hicieron una campaña para encontrar a Candela llamada "48 horas por Candela", entre ellos Facundo Arana, Ricardo Darín, Guillermo Francella, Adrián Suar, Mercedes Morán, Juan José Campanella y Enrique Piñeyro, en la Fundación Ernesto Sábato, en donde asistió su madre.

El 31 por la mañana, se realizaron allanamientos en el barrio de Candela y aproximadamente tres en Villa Tesei y otras localidades de Hurlingham. Ese mismo día se dio a conocer a la prensa un supuesto llamado del padre extorsionando a la madre pidiéndole dinero.

Hallazgo del cuerpo
El cuerpo de la niña fue hallado 9 días después de su desaparición, el miércoles 31 de agosto de 2011, a las 16.30 horas, a treinta y cinco cuadras de su casa, en un terreno baldío en Villa Tesei al costado del Acceso Oeste.

El cuerpo fue encontrado dentro de una bolsa, por una cartonera que caminaba por las cercanías del terreno y que luego dio aviso a la policía. Al lugar asistieron la madre y el gobernador Daniel Scioli.

La madre reconoció a Candela:

Investigación e hipótesis
El miércoles 31 de agosto la policía secuestró una camioneta para determinar si la niña había pasado sus últimos días allí. La camioneta, que fue allanada por los antecedentes, pertenecía a Juan Manuel "El Gordo" Falasco un vecino de Candela Labrador.

El jueves 1 de septiembre se realizó el velatorio,, luego de que trascendiera el resultado de la autopsia esa misma mañana, proporcionando a los medios de comunicación la información de que había sido asesinada entre el lunes 29 y el martes 30.

Al día siguiente, 2 de septiembre, los medios reflejaban las investigaciones por parte de la policía en relación con una expareja de la tía Betiana Labrador, apodado "Huevo" Martín, un hombre con antecedentes por narcotráfico que fue secuestrado en julio por una banda mixta de narcos y policías.

La niña no tenía signos de maltrato pero había sido violada momentos antes de su muerte. Se evaluaba si había conocido a los agresores.

El 4 de septiembre surgió la noticia de que la tía de Candela, María Alejandra Romagnoli quien es dueña de un bufé y supermercado, había sido secuestrada el 8 de julio junto al primo de su esposo. Debieron pagar el rescate por 30.000 pesos. Fue esposa y tuvo dos hijos con el hermano de Carola Labrador, Candela era prima de sus hijos.

El Fiscal general de Morón, Nieva Woodgate, planteó, el 5 de septiembre, que el cuerpo "probablemente haya sido lavado. No hay elementos firmes que nos hagan pensar que se trata de un secuestro extorsivo".
El cuerpo como antes habían señalado no presentaba signos de maltrato. Según el fiscal el lugar donde fue encontrada, no era el mismo que el donde fue encontrada y que descartaron el secuestro de la tía política.

El 6 de septiembre, el jefe de Gabinete, Aníbal Fernández, señaló a los medios de comunicación por entorpecer la resolución del caso. Ese día, a la noche, fue allanada una casa a 5 cuadras de donde apareció la menor, en donde se encontraba ADN, fue investigada Gladys Mabel Cabrera, que era la dueña, y otras dos personas por encubrimiento. Además la Policía Científica realizó peritajes a una camioneta blanca tipo Traffic.
Los vecinos descreían de la participación en el caso. Hasta ese momento fueron demorados Gladys Cabrera (dueña de la casa de la calle Kiernan, color salmón), Ramón Néstor Altamirano, y Alfredo Monteros y su hijo, que lleva el mismo nombre, que es cuñado de Gladys y vivía en calle Itaquí, además de Gustavo Damián Valenzuela, un tornero mecánico. Los vecinos los defendieron, diciendo de estos últimos que eran perejiles. De la casa de calle Kiernan fueron secuestradas frazadas y sábanas con ADN.

El 7 de septiembre se dio a conocer el resultado del análisis de un vaso y un bol con restos de comida de la casa de calle Kiernan, la dueña y el vecino, Ramón Néstor Altamirano, fueron imputados, que contenía ADN de la víctima y les adjudicaron el secuestro. Gladys, Ramón, Gustavo Damián Valenzuela, Alfredo Monteros y su hijo fueron imputados por encubrimiento, tasladados a distintas seccionales e indagados por el fiscal Marcelo Tavolaro. El juez de Garantías Alfredo Meade convalidó el requerimiento. Las hipótesis eran que Gladys y Damián fueron autores y los otros tres "ayudaron a ocultar el cuerpo de la menor y hacer desaparecer rastros o evidencias", agregando datos de los vecinos "resultaba sospechoso, en el transcurso de dicha tarde (por la del 31 de agosto) cuando menos un camión y una camioneta Renault Trafic de color blanco había retirado muebles, bolsas, etc.".

El oficial inspector Fabián Oviedo fue detenido el 8 de septiembre mientras investigaba el caso Candela, además se le adjudica el asesinato de Fabián Gorosito. Ese día fue interrogado un joven llamado Maximiliano Rodríguez y reveló a Diario Clarín que lo habían hecho con otras personas del barrio. Ese día fue detenido Hugo Elvio Bermúdez, que vivía con su esposa y su tres hijos cerca de la casa de Carola. Un testigo de identidad reservada acusó a Hugo, supuesto vendedor de drogas, de ser quien secuestró a Candela. En su hogar se incautaron una aspiradora, con material del que se intentará extraer ADN, y una camioneta Partner roja en la que había sogas y preservativos. El testigo fue quien vínculo a las cinco personas detenidas y sostuvo que el 23 vio a Néstor Altamirano llevándole comida a la niña y que el carpintero y su hijo llevaban a la menor.

El testigo no nombró a los otros tres, Alfredo Monteros, el padre, y Gustavo Valenzuela, los dos primero vinculados a una Trafic blanca supuestamente usada para arrojar el cuerpo de Candela. Al ser indagados, los dos primeros dijeron haber ido a la casa, el día anterior, de Kiernan a retirar muebles de un familiar y negaron vínculos con el caso. Gladys, dueña de esa propiedad, afirmó que la tenía alquilada y que quienes fueron a buscar muebles eran del Ejército de Salvación. Bermúdez aseguró que era inocente. En la tarde de ese día Mariela Nuñez, nombrada por el testigo, declaró a los medios que era un testigo falso y aclaró que Jazmín era su hija. Su casa, la de Altamirano, y la de su hermana fueron allanadas. Mariela se encargó de desmentir los dichos del testigo y que "nunca había visto a Candela ahí ni oído ruidos extraños".

El 9 de septiembre declaró el uruguayo Hugo Bermúdez y quedó detenido y acusado de ser autor material, mientras Altamirano (quien le llevaba el alimento) y Cabrera (dueña de la casa donde supuestamente estuvo la niña) fueron acusados como partícipes necesarios, el tornero Alfredo Monteros (75, cuñado de Gladys Cabrera); su hijo, llamado igual (de 36 años) y el fletero Gustavo Valenzuela (a quienes se les adjudica la traffic) fueron detenidos por encubrimiento.
Luis Carpaneto, titular de la Defensoría Oficial 14 de Morón y representante de los Monteros, pidió la excarcelación.

Hasta ese momento había seis detenidos, más la prueba de la vaso y del bol. Ese día a la noche la madre no reconoció las prendas incautadas en la casa de Bermúdez. Nuevamente Altamirano, se declaró inocente, lo mismo hizo su abogado Matías Morla.
 Nélida desmintió al testigo en Tribunales.

El 10 de septiembre Nelly se desvinculó del caso, en notas brindadas a los medios, alegando que no la conocía.

El 11 de septiembre vecinos anunciaron la "Marcha del perejilazo" para defender a Altamirano.

Inicio de denuncias penales a vinculados al caso
El 12 de septiembre, el abogado defensor de Néstor Altamirano, Matías Morla, denunció al testigo de identidad reservada, que causó la detención de seis personas, en Tribunales de Morón. Según el abogado "dio información falsa" a los investigadores y con la sola intención de "acreditarse la recompensa de 400.000 pesos ofrecidos por el Ministerio de Seguridad provincial". Además presentó un escrito ante el fiscal de la causa Marcelo Tavolar, quien llevaba a cabo la inspección de la calle Kiernan, para que Altamirano (el carpintero) ampliara su declaración y solicitó que en esa audiencia esté presente el juez de Garantías Alfredo Meade, debido a que no quiso hacerlo anteriormente. Sobre el caso dijo que "esta causa es un delito federal porque es un secuestro extorsivo porque hubo llamados pidiendo dinero, que se produjeron cuando Candela estaba con vida".
Ese día a las tres de la tarde aproximadamente liberaron a tres de los imputados, Alfredo Monteros padre e hijo, cuñado y sobrino de Gladys, y Gustavo Valenzuela, por el uso de "la traffic", porque el delito es excarcelable; quedando los "supuestos autores materiales", Altamirano y Cabrera detenidos. El 12 a las veinte horas, aproximadamente, se llevó a cabo la "Marcha del perejilazo", a la misma asistió la esposa de Néstor Altamirano, Nelly, pidiendo la liberación y señalando su inocencia.

Esa noche a las 23 horas luego de ser liberados los tres que estaban bajo el cargo de encubrimiento, los Montero y Valenzuela y quedando Cabrera, Altamirano y Bermúdez; arrestan a dos sospechosos por el secuestro de la niña. Uno, un remisero de 35 años, apodado "El pollo" José Luis Flores (36) y su mujer, Liliana Susana Cabrera (32), padres de dos niños, fue aprehendido durante un allanamiento efectuado en una casa de Galeno, en William Morris donde, se decía habían secuestrado una pistola calibre 9 milímetros y tenía antecedentes por robo, y el otro Fabián Espíndola, que vive en calle Garibaldi, que se encontraba internado en un hospital a causa de una golpiza recibida cuando -de acuerdo a fuentes policiales- hizo mención a su vinculación con el caso.
Según el abogado de "El pollo" y Liliana Cabrera, Alberto Domínguez, sus clientes eran inocentes.

El 13 de septiembre, "El pollo" José Luis Flores y Liliana Susana Cabrera fueron liberados. La comisión de senadores recomendó que se exonere a varios jefes policiales, entre ellos al jefe de la Policía, Hugo Matzkin, y pidió que se someta a jury a los funcionarios judiciales que intervinieron en la causa.

El 14 de septiembre se volvieron a centrar en la información obtenida el día 4, sobre el secuestro de Alejandra Romagnoli, una tía de Candela, quien junto a su marido el día anterior a su secuestro habían cobrado por el seguro de su auto. Estaba la hipótesis de la entrega de Carola y Betiana Labrador. Entre el lunes 12 y el martes fueron detenidas siete personas que se dedicaban a secuestros extorsivos. Sin embargo, para los investigadores, no estaban ligados al caso.

El 15 de septiembre Ramón Néstor Altamirano, el carpintero detenido como partícipe necesario, se declaró inocente ante el fiscal Tavolaro y aportó información sobre algunas personas a las que aseguró haber visto en la vivienda de Kiernan, donde se halló ADN de la nena de 11 años.
 Ese día fueron detenidas dos personas, Fabián Gabriel Gómez y Guillermo López, un verdulero y un fletero, por una posible vinculación con el llamado que recibió la familia el 29 de agosto y una posible relación con Hugo Bermúdez. El fiscal Marcelo Tavolaro les tomó declaración y estuvo presente el abogado Rodrigo González quien aseguraba que eran inocentes y que un testigo de identidad reservada los había involucrado. Hasta ese momento había cuatro personas detenidas, Gladys Cabrera -dueña de la casa de la calle Kiernan 992, de Villa Tesei-; Néstor Altamirano -carpintero y cuidador de esa vivienda y propietario de la vivienda de la calle Charrúas 1081-; Hugo Bermúdez -investigado para determinar si fue el autor material-, y el hombre que fue detenido el lunes 12 cuando estaba internado en un hospital, Alberto Espíndola, todos involucrados por testigos de identidad reservada. Por la noche fueron detenidos quienes secuestraron a la tía de la niña, María Alejandra Romagnoli, pero se confirmó que no tenían relación con el caso. Ramón Néstor Altamirano declaró ser inocente, Altamirano fue involucrado por un testigo de identidad reservada, y explicó que la comida que había sido analizada "la hizo su mujer antes de viajar" a Tucumán para darle al perro que vivía en esa casa.

El 17 de septiembre se confirmó a Diario Clarín una vinculación, por contactos telefónicos, entre Bermúdez y Carola Labrador. El 17 comenzaron los peritajes a cerca de 70 celulares secuestrados.

Los defensores de Gómez y López comentaron que en la semana del 19 serían sometidos a extracciones de sangre e hisopados bucales como se le hizo al resto de los detenidos para comparar sus perfiles genéticos con pruebas que se fueron recolectando en los allanamientos.

El 19 de septiembre, Diario Clarín confirmaba los dichos de Néstor Altamirano:
 Desde ese día el abogado Fernando Burlando representa a Carola Labrador.

El 20 de septiembre el abogado confirmó que la madre se presentará como querellante y la vinculación con el cura Julio César Grassi, el 21 de septiembre.

El 21 de septiembre, Francisco de Narváez criticó al gobernador Daniel Scioli:
 Ese día surgieron rumores sobre la relación entre uno de los últimos detenidos, el fletero Guillermo López o el verdulero Fabián Gómez, y el presunto autor material; además Matías Morla el abogado de Néstor Altamirano aseguró a Clarín que los exámenes de ADN habían dado negativo. Desde la Fiscalía minimizaron esa información,
 Aceptaron a la madre como querellante en la casa.

El 22 de septiembre un compañero de trabajo de Carola Labrador difundió un comunicado a los medios de comunicación. La policía buscaba al supuesto tercer implicado, según Espíndola se había "cruzado en el barrio (en Hurlingham) con Gómez, López y el tercer hombre prófugo; en la causa estaban implicados López, Gómez y Bermúdez, que habrían estado en la casa de calle Kiernan, Gladys, que habría participado por ser dueña de la casa, mientras que Néstor Altamirano había admitido que alimentaba al perro. Altamirano presentó a cinco testigos para demostrar su inocencia.

El 23 de septiembre se dio a conocer la causa de la participación de Fernando Burlando, la directora del colegio de Candela habló con el cura Grassi, quien había sido maestro del hermano de la niña, para establecer relación con abogado que "trabajara gratis" y así se comunicó con Burlando quien aceptó participar en el caso. Ese día la madre escribió una carta a los medios.

El 24 de septiembre, Alberto Espíndola dijo que la policía lo había "obligado" a "admitir" su participación en el caso y negó sus dichos sobre el Gómez, López y el "tercer hombre", por esto se abrió una causa paralela a cargo del juez Yejezkel Vangowert. La madre de Candela creía que podía haber sido una venganza, negó conocer a los detenidos y desligó al padre de la niña del caso.

El 25 de septiembre Burlando sostuvo que uno de los detenidos podía haber estado relacionado con la muerte de Candela Rodríguez y negó la participación de la madre.

Con motivo de las graves irregularidades en la causa, el 17 de abril de 2012 todos los detenidos fueron puestos en libertad, excepto Jara que quedó preso por otro delito. Hugo Bermúdez, quien fuera acusado de ser el autor material del asesinato y Alberto Espínola, acusado de haber aportado la logística para secuestrarla, fueron liberados luego de que la Cámara Penal de Morón considerase nulas partes del expediente debido a que durante sus detenciones fueron extorsionados y sometidos a apremios ilegales para confesar e incriminar gente inocente.

Sentencia final
El 29 de junio de 2020 la Cámara de Casación Bonaerense ratificó las penas de cadena perpetua para los imputados Hugo Bermúdez y Leonardo Jara y la pena de 4 años en prisión para Gabriel Gómez. A pesar de esto, siguen las investigaciones respecto a otros hechos relacionados con la causa.

Hechos posteriores a la relevancia del caso
El 24 de abril de 2013 fue asesinado el testigo protegido de identidad reservada. Después del asesinato de ese testigo clave, el Senado de la provincia de Buenos Aires reabrió la investigación.

La madre de Candela se mostró satisfecha con la condena de Bermúdez y Jara, expresando mediante un video subido a su cuenta de Instagram que  "fueron muchos años de lucha, la verdad que era lo que esperaba".

Referencias

Enlaces externos
 Cronología del caso (hasta el hallazgo del cuerpo) por 'Clarín'
 Rumores sobre la autopsia por 'Clarín
 Recopilación sobre la investigación hasta el 11 de septiembre, por 'Clarín'

Argentina en 2011
Argentina en 2012
Asesinatos en Argentina en 2011
Niños fallecidos
Secuestrados en Argentina

Asesinato de Candela Sol Rodríguez


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Bernolákovo enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Bernolákovo im Okres Senec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Bernolakovo


Aurel Pădureanu () este un interpret de muzică lăutărească din România, de etnie romă.

Note

Lăutari români
Artiști români de origine romă

Aurel Pădureanu


John Hamilton Dalrymple,  comte de Stair ( - ), titré vicomte Dalrymple de 1853 à 1864, est un pair et homme politique écossais, qui est gouverneur de la Bank of Scotland pendant trente-trois ans.

Biographie

Il est le fils aîné de North Dalrymple,  comte de Stair, et épouse Louisa-Jane-Henrietta-Emily, fille aînée du  duc de Coigny, en 1846. Ils ont 6 enfants :

 John Dalrymple (11e comte de Stair) (1848-1914) ;
 Jane Georgina Dalrymple (1850 - 8 juin 1914; jumelle), épouse Arthur Vivian ;
 Anne Henrietta Dalrymple (1850 - 18 février 1899; jumelle), mariée au major-général William Vesey Brownlow ;
 North de Coigny Dalrymple-Hamilton (31 octobre 1853 - 9 novembre 1906), épouse Marcia Liddell et a Frederick Dalrymple-Hamilton ;
 Hew Hamilton Dalrymple (27 septembre 1857 - 11 juillet 1945), célibataire et sans descendance ;
 Robert McGill Dalrymple (né en 1862), vicaire de l'église Saint-Étienne, Sneinton, Nottingham.

Il représente le Wigtownshire au Parlement de 1841 à 1856. Il devient comte de Stair à la mort de son père en 1864 et est Lord-lieutenant du Ayrshire de 1870 à 1897. De 1870 à 1903, il est gouverneur de la Bank of Scotland. Après sa proposition en 1877, il s'oppose avec succès à l'extension vers le sud jusqu'à Drummore du Portpatrick and Wigtownshire Joint Railway. Il est également Lord High Commissioner de l'Église d'Écosse de 1869 à 1871. Entre 1896 et 1902, il est président de l'organisme de conservation d'Édimbourg, la Cockburn Association.

Références

Liens externes

Gouverneur de la Banque d'Écosse
Député du 16e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Représentant de l'Écosse à la Chambre des communes
Chancelier de l'université de Glasgow
Lord-lieutenant du Ayrshire
Chevalier de l'ordre du Chardon
Décès en décembre 1903
Naissance en avril 1819
Décès à 84 ans
Comte de Stair

John Dalrymple (10e comte de Stair)


Crkva sv. Ilije Proroka je rimokatolička crkva u Starom Mramoru, posvećena sv. Iliji Proroku. Podružna je crkva župe sv. Franje Asiškoga - Šikara. Mala crkva je gotovo veličine kapele. Dimenzija je 8 x 4,80 m. Sagrađena je prema projektu Marka Joketovića tijekom 1998. – 1999. godine. Zvonik je odvojen od crkve. Visine je 10 metara. Crkvu krase djela akademskog slikara Vinka Lamešića i Florijana Grebenara. Lamešićevo je djelo oltarska slika sv. Ilije proroka. Grebenarovo su djelo postaje Križnog puta.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva sv. Ilije u Mramoru


Sklop antičke arhitekture na Žalu u mjestu Povljima, općina Selca, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vrijeme nastanka je oko 1. do 4. stoljeća. Na mjestu sklopa kuća u Povljima na žalu bila je rimska villa rustica od koje je na istoku sačuvan ogradni zid i zapadno manja zgrada s karakterističnim načinom zidanja i sljubnicama iz rimskog vremena. Sačuvano je obrađeno kamenje i ulomci rimskih opeka i tegula.

Zaštita
Pod oznakom Z-5847 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - arheologija, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kopnena arheološka zona/nalazište".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Povljima

Sklop antičke arhitekture na Žalu u Povljima


John DeChancie (born August 3, 1946) is an American author.  A Pittsburgh native, he is most famous for his comic fantasy Castle series, and his science fiction Skyway series.  He is currently engaged in writing screenplays, teleplays, and prose fiction.

The Castle Perilous Series

The Castle Perilous series revolves around Castle Perilous (the name is drawn from the Siege Perilous of Arthurian fable), whose lord is Incarnadine, a sorcerer. 144,000 doors (or "aspects") of the Castle each lead to another parallel universe.  Some of these dimensions are magical, while others have little or no magic; one of the latter is Earth.  Those who find themselves at the Castle often stay to become residents, and (to their surprise) develop a magical power of their own.  This gift is apparently random, and can range from a minor telekinesis limited to lifting pencils to super-enhanced senses to teleportation to full conjuration of matter.  The main character, a philosophy major from Earth named Gene Ferraro, gains the power of superb swordplay.  His best friends include Snowclaw, a giant humanoid covered in white fur, who originally comes from a polar-like clime, and Linda Barclay, a woman from Earth who becomes a powerful sorceress.

The Skyway Series

The Skyway series differs from the Castle series significantly; where the Castle series is humorous fantasy, the Skyway series is action-adventure science fiction.  The Skyway series traces the adventures of Jake McGraw, who drives a futuristic cargo truck on the Skyway.  The Skyway itself is a mysterious road, built by an unknown race of aliens, which runs across various planets from one portal to another.  Driving through a portal (a "tollbooth") instantaneously transports you onto a different planet, many light years away.  Humans found the Skyway on Pluto and began expanding along it, encountering various alien races along the way.  However no one has a map, or knows where the Skyway begins or ends, and because each portal is one-way, only explored sections with a known return path (discovered by trial and error) are considered safe to travel.

At the beginning of the first book Jake finds himself in trouble because a number of parties, both human and alien, are convinced that he has found a map. Some are willing to kill to get it.  Jake knows that he does not have a map, but no one believes him.  At this point Jake is accompanied only by his father, Sam, who is actually dead but has been "converted" into an artificial intelligence unit that is built into the truck.  The truck itself is a large tractor trailer unit, powered by nuclear fusion and capable of operating in a vacuum.  The truck's cab can hold 8 or more people and has built-in bunks for sleeping.  At the beginning of the first book Jake stops to pick up a hitchhiker (the beautiful and mysterious Darla), which is the beginning of a trend: over the course of the trilogy more and more people are riding with Jake while more and more people are also pursuing him.  By the end of the trilogy Jake and his companions have reached the end of the Skyway, met with the beings that created it, and returned months earlier than when they left, bringing the trilogy to a conclusion.

Bibliography
The Skyway series includes:

 Starrigger (1983)
 Red Limit Freeway (1984)
 Paradox Alley (1987)

The Castle series includes:

 Castle Perilous (1988)
 Castle For Rent (1989)
 Castle Kidnapped (1989)
 Castle War! (1990)
 Castle Murders (1991)
 Castle Dreams (1992)
 Castle Spellbound (1992)
 Bride of the Castle (1994)
 The Pirates of Perilous (2015)

The Dr. Dimension  (co-written with David Bischoff) series includes:

 Dr. Dimension (1993)
 Masters of Spacetime (1994)

The Castle Falkenstein series includes:

 From Prussia with Love (1995)
 Masterminds of Falkenstein (1996)

Other books by DeChancie:
 The Crooked House (1987) w/Thomas F. Monteleone
 The Kruton Interface (1993)
 Innerverse (1996)
 Living with Aliens (1995)
 MagicNet (1993)

References

External links

 John DeChancie Papers (1.25 linear feet) housed at the Eaton Collection of Science Fiction and Fantasy of the University of California, Riverside Libraries.

20th-century American novelists
American fantasy writers
American male novelists
American science fiction writers
Writers from Pittsburgh
1946 births
Living people
20th-century American male writers
Novelists from Pennsylvania

John DeChancie


Jelena Trifunović (în ; n. 4 august 1991) este o handbalistă din Serbia care joacă pe postul de intermediar stânga pentru clubul românesc Gloria 2018 Bistrița-Năsăud și pentru echipa națională a Serbiei. La Campionatul European de Handbal pe Plajă din 2007, Trifunović a fost a treia cea mai bună marcatoare, după Milena Knežević și Nora Mørk.

În iunie 2015, ea s-a transferat la echipa Zağnos SK din Trabzon iar din iunie 2016 până în noiembrie 2019 a jucat la SCM Craiova. Din noiembrie 2019 până în vara anului 2021 ea a evoluat pentru SCM Râmnicu Vâlcea.

În 2018 lui Trifunović i-a fost conferit titlul de cetățean de onoare al municipiului Craiova, în urma cuceririi Cupei EHF ediția 2018.

Palmares
Liga Campionilor:
Sfertfinalistă: 2020
Optimi de finală: 2021
Grupe principale: 2013
Grupe: 2014, 2015
Calificări: 2010, 2019, 2012

Cupa Cupelor:
Optimi de finală: 2012, 2014, 2015

Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2018
Grupe: 2019
Turul 3: 2010
Turul 2: 2020

Cupa Challenge:
Sfertfinalistă: 2009
Optimi de finală: 2011

Campionatul Serbiei:
 Câștigătoare: 2009

Campionatul Muntenegrului:
 Câștigătoare: 2013

Cupa Muntenegrului:
 Câștigătoare: 2013

Campionatul Croației:
 Câștigătoare: 2015
 Medalie de argint: 2014

Cupa Croației:
 Câștigătoare: 2015
Semifinalistă: 2014

Liga Regională:
 Câștigătoare: 2013

Liga Națională:
 Medalie de bronz: 2021

Cupa României:
 Câștigătoare: 2020
 Finalistă: 2017

Supercupa României:
 Câștigătoare: 2020

Note

Legături externe
EHF: Jelena Trifunović

Jucătoare de handbal din Serbia
Nașteri în 1991
Sportivi sârbi în viață
Oameni din Kraljevo
Handbaliști expatriați
Sârbi expatriați în Muntenegru
Sârbi expatriați în Macedonia
Sârbi expatriați în Croația
Sârbi expatriați în Turcia
Sârbi expatriați în România

Jelena Trifunović


William Kelly (Pittsburgh, 22 de agosto de 1811 - 11 de febrero de 1888) fue un inventor y acaudalado propietario de minas estadounidense conocido por patentar un método para explotar la ganga de mineral de sílice en capas subterráneas profundas.

Kelly estudió metalurgia en la Universidad Occidental de Pensilvania. En lugar de dedicarse a la investigación, él y su hermano fundaron una empresa llamada McShane & Kelly. Después de que un incendio destruyera su local, ambos decidieron trasladarse a Eddyville (Kentucky) en 1847 para unirse a la industria del hierro. En 1851, observó casualmente cómo una corriente de aire que actuaba sobre el hierro fundido generaba más calor si éste no estaba cubierto por carbón vegetal, y que el carbono del hierro fundido podía ser eliminado o rebajado solo por medio del aire, actuando como combustible el propio carbono. Haciendo que quedara en el metal una proporción alta de carbono, se podía emplear este proceso para la fabricación de acero. Durante los años siguientes, desarrolló sus investigaciones en secreto, por lo que en 1856, cuando se dispuso a patentar su invento, descubrió que ya lo había hecho el británico Henry Bessemer, que había llegado a la misma conclusión independientemente.

Referencias

Inventores de Estados Unidos
Nacidos en Pittsburgh

William Kelly


කින්නියා යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාත තුල ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා තිබෙන නගරයකි. එය ත්‍රිකුණාමලය නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 20ක පමණ දුරකිනුත්, කොළඹ නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 240 ක පමණ දුරකිනුත් පිහිටා ඇත.

බාහිර සබැදි
කින්නියා

ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කින්නියා


An Uncinia laxiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Petrie. An Uncinia laxiflora in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia laxiflora


El FC Dinamo-2 Kiev () fue un club de fútbol ucraniano de la ciudad de Kiev, y es el filial del FC Dinamo Kiev. Fue fundado en 1992 y jugó en la Persha Liha hasta su desaparición en la temporada 2015/16 por decisión de la junta directiva del Dinamo de Kiev.

Jugadores

Plantilla 2015/16

Palmarés

Torneos nacionales

 Persha Liha (3):1999, 2000, 2001

Enlaces externos

 Sitio web oficial

FC Dynamo-2 Kiev

FC Dinamo-2 Kiev


Så ligger man der er en dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Henrik Vestergaard Nielsen efter eget manuskript.

Handling
Så liger man dér handler om Kristian, der er ved at gå i hundene, fordi kæresten Heidi har forladt ham. Egentlig er det måske det seksuelle, han savner mest, men han er fortvivlet og vil gøre alt for at få hende tilbage. Hverken gode råd fra vennen Peter eller mødet med den søde Mette hjælper. Han indleder en tåbelig kamp for at få hende tilbage.

Medvirkende

 Thomas Biehl, Bartender
 Thomas Brok, Ekspedient
 Thomas Maj Fuglsbjerg, Magnus
 Anders Brink Madsen, Peter
 Iben Miller, Mette
 Lene Storgaard, Heidi
 Henrik Vestergaard, Kristian

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Så ligger man der (film)