طاقة الوضع  (بالإنجليزية: Potential Energy) وتسمي أيضا طاقة الارتفاع هي إحدى صور الطاقة في الفيزياء. وهي طاقة «كامنة» يكتسبها جسم بسبب وقوعه تحت تأثير جاذبية مثل الجاذبية الأرضية أو تحت تأثير مجال كهربائي إذا كان له شحنة كهربائية. ولذلك تسمى تلك الطاقة بطاقة الوضع. وعلى الأرض يمكن أن يشكل سطح الأرض مرجعاً لحساب تلك الطاقة.

وعادة يستخدم الرمز V أو الرمز Epot لتعريف طاقة الوضع وتسمى بالأنجليزية potential energy

بصفة عامة

تنظم أنواع الطاقة التالية إلى طاقة الوضع:

 طاقة الوضع الناجمة عن الجاذبية الأرضية أو أي نظام ذو ثقالة
 طاقة الوضع تحت تأثير مجال كهربائي
 طاقة وضع تحت تأثير قوة شد مرنة، مثل نابض

والمعادلة التي تعطي طاقة الوضع الناتجة عن الثقالة هي:

حيث:

m كتلة الجسم بالكيلوجرام:g عجلة الجاذبية الأرضية: 9,81 متر/ثانية*ثانية:h1 ارتفاع الجسم عن الأرض عند النقطة العلوية (بالمتر)
h0 ارتفاع الجسم عن الأرض عند النقطة السفلى (بالمتر).

أي أن طاقة وضع جسم تتزايد بتزايد ارتفاعه عن سطح الأرض، ويمكن حسابها لأي جسم.

تغير طاقة الوضع بالارتفاع عن سطح الأرض

تتغير طاقة الوضع لجسم بتغير ارتفاعه عن سطح الأرض. فإذا افترضنا مؤقتا أن طاقة الوضع لجسم على سطح الأرض تساوي صفرا، ثم قمنا بقذف حجر عموديا إلى أعلى، يبدأ الجسم بطاقة حركة عالية وما يلبث أن تهدأ سرعته رويدا رويدا بفعل الجاذبية أو الثقالة وتتحول طاقة حركته خلال ارتفاعه إلى طاقة وضع. حتى إذا وصل الحجر إلى أقصى ارتفاع له تكون كل طاقة حركته قد تحولت إلى طاقة الوضع. ويبدأ الحجر بفعل طاقة الوضع التحرك ثانيا إلى أسفل حيث تزداد سرعته إلى أن يلتقي بالأرض، عندئذ تكون طاقة وضعه (التي اكتسبها في العلاء) قد تحولت إلى طاقة حركة ثانيا. وباصطدامه بالأرض تتحول طاقة حركته فورا إلى طاقة حرارية. وهذا يحقق قانون انحفاظ الطاقة.

وفي كل نقطة من مسار الحجر أثناء الصعود والهبوط يكون مجموع طاقة حركته وطاقة وضعه ثابتا.أي إذا تزايدت واحدة تنقص الأخرى بنفس القدر.

وتـُقاس طاقة الوضع مثلما تقاس طاقة الحركة، بوحدة كيلوجرام.2متر. −2ثانية أو جول.

ويمكن كتابة الطاقة الكلية للحجر بالمعادلة:

E = K + U

حيث:

 E الطاقة الكلية: K طاقة الحركة: U طاقة الوضع.

وبتطبيق المعادلة أعلاه نجد أن الطاقة الكلية للحجر عند نقطة أقصى ارتفاع:

E = صفر + U = U

أي تصبح الطاقة الكلية مساوية لطاقة الوضع.

وبتطبيق المعادلة على حركة الحجر عند عودته إلى الأرض، تصبح الطاقة الكلية للحجر:

K = E + صفر = K

أي عند عودة الحجر إلى الأرض تصبح الطاقة الكلية للحجر مساوية لطاقة حركته.

وتظهر طاقة حركة الحجر عند اصتدامه بالأرض على هيئة طاقة حرارية. ولكن الاختلاف في درجة الحرارة هنا يكون ضئيلا فلا نشعر به. وكما تبين أعلاه يمكننا التعبير عن طاقة الحركة بوحدة الجول وهي وحدة حرارية.

البندول
يتحرك بندول الساعة (رقاص) في حركة قوسية حول مركز ثقله، فنجده يتحرك من أعلى نقطة على اليمين مثلا (حيث يكون فيها ثابتا للحظة ما) وتزداد سرعته في اتجاه النقطة المركزية حيث يكون ارتفاعه أقل ما يمكن، وعند تلك النقطة يكون قد وصل إلى أقصى سرعة له، فيندفع إلى اليسار وتنخفض سرعته رويدا رويدا حتى يصل إلى أقصى ارتفاع له إلى اليسار، وعندها تصبح سرعته صفرا ثانيا. ثم تتكرر العملية بالعكس من اليسار إلى اليمين حتى يصل إلى أعلى نقطة إلى اليمين وتصبح سرعته عندها صفرا، وهكذا.

تتغير طاقتي الحركة والوضع للبندول طوال الوقت ولكن مجموعها يظل ثابتا. فعند أعلى نقطة إلى اليمين أو أعلى نقطة إلى اليسار - عندما يثبت حركة البندول وتصل سرعته إلى الصفر - فهنا تكون طاقة وضعه مساوية لطاقتة الكلية،(إذ أن طاقة الحركة تعتمد على سرعة الجسم فإذا كان الجسم ثابتا، كانت طاقة حركته صفرا). ثم تبدأ عند كلتا النقطتين العلويتين (يمينا أو يسارا) طاقة الوضع تتحول إلى طاقة حركة فنجد البندول بزداد سرعة في التجاه نقطة الوسط المنخفضة، وعند تلك النقطة تكون طاقة وضع البندول قد تحولت كلها إلى طاقة حركة.

انحفاظ الطاقة

يعتبر نموذج البندول البسيط نموذجا لقانون انحفاط الطاقة في الميكانيكا. فعلى الطريق بين نقطة أقصى ارتفاع للبندول إلى نقطة الاستقرار (الوسطية) تقل طاقة وضع البندول وهذا يعمل على زيادة سرعته بسبب الثقالة، وتزداد طاقة حركته. وبعد تعدية البندول النقطة الوسطية يبدأ عمل الثقالة ثانيا قتقل سرعته. والمعاملة الرياضية لهذه الحركة تعطينا العلاقة الآتية في كل لحظة:

أي أن مجموع طاقة الحركة و طاقة الوضع للبندول (رقاص) تكون دائما ثابتة.

استغلال طاقة الوضع في توليد الكهرباء

تُستخدم السدود عموما لتخدم الغرض الأساسي ( للاحتفاظ بالمياه وتوليد الكهرباء).
وتُستغل طاقة الوضع الهائلة المختزنة في مياه الأنهار خلف السدود في توليد الطاقة الكهربائية في المحطات الكهرمائية. وفي تلك المحطات تتحول طاقة الوضع للماء أولا إلى طاقة حركة عند سقوط الماء من أعلى فيدير توربينا والذي يدير بدوره مولدا للكهرباء، وبذلك نحصل على الطاقة الكهربائية التي نستعملها لإنارة المنازل ولتشغيل المصانع. أعلى سد في العالم هو سد نورك بارتفاع 300 متر في طاجيكستان.

القدرة

تعتمد قدرة محطة توليد مائية P على تدفق الماء Q (بالمتر المكعب في الثانية) وارتفاع تدفق الماء
h بالمتر و كفاءة η التوربين والمولد الكهربائي والمحول الكهربائي في تحويل طاقة الحركة إلى طاقة كهربائية.

وبالنسبة إلى الكفاءة فهي تحتسب بالتقريب بنحو 85% بالنسبة لمحطات القوى المائية.
(g • ρ • η ≈ 8,5 kN /متر3)

حيث: g عجلة الجاذبية الأرضية، و ρ كثافة الماء كيلوجرام/متر3.

مثال:
في توريد سد مائي يبلغ ارتفاعه 6 متر يمر ماء بحجم 20 متر مكعب / ثانية. بالتعويض عن تلك القيم في معادلة القدر نحصل على قدرة المحطة:

 P = 20 m³/s • 6 m • 8,5 kN/m³ = 1020 kW

أي أن قدرة المحطة تبلغ 1020 كيلوواط

أي تبلغ 1.02 ميجاواط

وتختلف قدرة كل سد مائي في توليد الكهرباء بحسب أرتفاع منسوب الماء فيه وكمية الماء التي تندفع في التوربين أو التوربينات وكفاءة التوربين و المحول الكهربائي، كما تقول لنا معادلة القدرة. أكبر محطة لتوليد الكهرباء من سد مائي هي 18.000 ميجاواط وتوجد في الصين الشعبية.

تتميز محطات القوى التي تنتج الكهرباء من ماء السدود بدرجة كفاءة عالية. فكفاءة التوربينات والمولدات الكهربائية قد تصل إلى 90% في تحويل طاقة الحركة (اندفاع الماء) إلى طاقة كهربائية.

رفع الأثقال
رأينا أن طاقة الوضع لجسم يحدده ارتفاعه عن سطح الأرض. فلنفترض الآن بطل حمل الأثقال الذي يقوم برفع 200 كيلوجرام إلى أرتفاع 2.5 متر، فما هو الشغل الذي يؤديه لرفع هذا الثقل؟

لدينا المعادلة التي تعطي طاقة وضع 200 كيلوجرام على ارتفاع 2,5 متر، وهي:

حيث:

m كتلة الجسم بالكيلوجرام:g عجلة الجاذبية الأرضية: 9.78 متر/ثانية2
h1 ارتفاع الجسم عن الأرض عند النقطة العلوية (بالمتر)
h0 ارتفاع الجسم عن الأرض عند النقطة السفلى (بالمتر).

وبالتعويض في المعادلة نحصل على:

V= 200. 9,81. 2,5

طاقة الوضع =4905 جول

كما نعرف أن 1 جرام من السكر يعادل 16 كيلو جول. بالتالي نستطيع حساب كمية السكر التي تحترق في عضلات رافع الأثقال لرفع هذا الثقل:

كمية السكر = 9,4 كيلو جول ÷ 16 كيلوجول/جرام:كمية السكر = 32,0 جرام سكر

وهذا هو الشغل الذي يؤديه رافع الأثقال لرفع 200 كيلوجرام إلى ارتفاع 2,5 متر. هذا مع إهمال جسم رافع الاثقال نفسه حيث يقوم من القرفصاء برفع الثقل.

ويمكنك بواسطة تلك المعادلة حساب الشغل الذي تبذله لصعود سلم ارتفاعه مثلا 100 متر، باعتبار أن وزنك (الكتلة) 60 كيلوجرام.

انظر أيضا
 رقاص
 رقاص (رياضيات)
 رقاص فوكو
 طاقة كامنة
 طاقة كهرمائية
 بقاء الطاقة
 مبدأ أقل طاقة

مراجع

أشكال الطاقة
جاذبية
ميكانيكا

طاقة وضع


Sermage, hrvatska plemićka obitelj francuskog podrijetla, iz Burgundije. Prvi član obitelji koji se doselio u Hrvatsku bio je Josip Petar (1688. – 1746.), tajnik austrijskog generala Josipa Rabatte. Godine 1720. oženio se barunicom Julijanom Moscon te postao ugarski barun i nasljednik baštine obitelji Čikulin. Godine 172. Hrvatski sabor primio ga je u red hrvatskih velikaša. Njegov sin Petar Troilo (1722. – 1771.) dobio je naslov grofa 1749. godine. Obnašao je dužnost generala bojnika u Vojnoj krajini, a sudjelovao je u Ratu za austrijsku baštinu (1740. – 1748.) te u Sedmogodišnjem ratu (1756. – 1763.). Njegovi sinovi Petar Ivan (1746. – 1804.) i Mavro (1760. – 1812.) bili su začetnicu dviju obiteljskih loza, dok je treći sin bio Josip (1761. – 1833.) bio zagrebački kanonik i vrhovni ravnatelj školstva u Hrvatskoj u periodu od 1812. do 1833. godine.

Sin Petra Ivana, Karlo Ivan Petar (1793. – 1851.) istaknuo se u obrani municipalnih prava Hrvatske na Saboru 1832. godine, a izdao je 1836. godine i brošuru Prvotno ujedinjenje Kraljevstava Hrvatske, Dalmacije i Slavonije sa ugarskom krunom. Oton Sermage se istaknuo kao pristaša Narodne stranke, a bio je i suradnik bana Josipa Jelačića Bužimskog. Godine 1885. grof Rikard (1831. – 1903.) je rasprodao sve obiteljske posjede i odselio se iz Hrvatske. Smrću njegovoga sina Josipa, 1968. godine, ugasila se obiteljska loza.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Sermage - Hrvatska enciklopedija
 Sermage - Proleksis enciklopedija

Hrvatske plemićke obitelji

Sermage


MDK is a 1997 computer game by Shiny.

MDK may also refer to:

Music
 "M.D.K.", a song by American electro band God Module from the album Seance
MDK, an electronic music producer based in Vancouver, Canada
 Mëkanïk Dëstruktïẁ Kömmandöh, a 1973 album from Magma

Other uses
 MDK (community), a group of communities on the social networking site VK.com
 MDK, Inc., the model railway manufacturing company that makes K-Line brand
 MDK, a human gene which makes a protein called Midkine
 mdk, ISO 639-3 code for the Mangbutu language
 MDK, the IATA code for Mbandaka Airport
 Minedykkerkommandoen, a Norwegian clearance diver force
 Jinan East railway station, see Jinan Metro
 Moodle, Moodle Developers Kit

See also
 MDK-2M, a Soviet Cold War-era heavy artillery tractor

MDK (disambiguation)


ශ්‍රී ලංකා රග්බි සංගමය ප්‍රධාන වශයෙන් අර්ධ වෘත්තිමය හා විනෝදාත්මක මට්ටමක පැවැත්වේ. එය 1879 දක්වා දිවෙන ඉතිහාසයක් සහිත ජනප්‍රියම කණ්ඩායම් ක්‍රීඩාවකි. ජාත්‍යන්තර රග්බි කමිටුවේ සංඛ්‍යා ලේඛණ අනුව 2012 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා රගර් සංගමයේ ලියාපදිංචි ක්‍රීඩකයන් 103,000 කට වැඩි පිරිසක් වේ. ඒ අනුව ආසියානු කලාපයේ දෙවන විශාලතම රග්බි ක්‍රීඩා කරන ජාතිය බවට ජපානයට පසුව ශ්‍රී ලංකාව පත්ව තිබේ.

පාලක මණ්ඩලය

ශ්‍රී ලංකා රග්බි පාපන්දු සංගමය (SLRFU) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ රග්බි පාලන ආයතනයයි. ශ්‍රී ලංකා පාපන්දු සංගමය (ලංකා රග්බි පාපන්දු සංගමය) 1908 දී ආරම්භ කරන ලද්දේ ආසියාවේ පළමු රග්බි සංගමය වශයෙනි. 1988 දී ශ්‍රී ලංකා රග්බි පාපන්දු සංගමය IRB හා එක්විය. 2011 මාර්තුවේ දී IRB විසින් අතුරු ව්‍යවස්ථා අනුව ඡන්දය පැවැත්වීම අසමත් වීමෙන් පසුව පූර්ණ සාමාජිකත්වය ඉවත් කර ඇත. කෙසේ වෙතත් ශ්‍රී ලංකා රග්බි පාපන්දු සංගමයේ ඡන්දය පැවැත්වීමෙන් පසුව සම්පූර්ණ සාමාජිකත්වය නැවත ස්ථාපනය කරන ලදී.

ඉතිහාසය

පෙර වසරවල් : 1879-1945

ශ්‍රී ලංකා රග්බි සංගමය


Olaylar

 1547 - Rus Çarı Korkunç İvan taç giydi.
 1556 - II. Felipe, İspanya Kralı oldu.
 1595 - Padişah III. Murat, 48 yaşında öldü. III. Mehmet tahta çıktı.
 1795 - Fransa, Hollanda'nın Utrecht şehrini işgal etti.
 1804 - Fransız fizikçi Joseph Louis Gay-Lussac, bir hidrojen balonu içinde 7.016 m'ye yükselerek, sonraki 50 yıl içinde kırılamayacak olan bir rekora imza attı.
 1846 - İlk Ziraat Bakanlığı (Nazırlığı) kuruldu.
 1914 - Altay SK kuruldu.
 1920 - Milletler Cemiyeti, ilk toplantısını Paris'te yaptı.
 1925 - Sovyetler Birliği'nde Lev Troçki, Savaş Komiserliği görevinden alındı.
 1928 - Cemal Reşit Rey'in, "12 Anadolu Türküsü" adlı ses ve piyano için yapıtı ilk kez seslendirildi.
 1928 - Doktor Şefik Hüsnü Deymer ve arkadaşlarının Türkiye Komünist Partisi davası başladı.
 1929 - Josef Stalin'le anlaşmazlığa düşen Nikolay Buharin, Komünist Enternasyonal'in başkanlığından istifa etti.
 1945 - Adolf Hitler, Führerbunker'e taşındı.
 1952 - Gazeteci ve yazar Ercüment Ekrem Talu'ya, Fransız "Légion d'honneur" nişanı verildi. Yazar, bu ödüle Türk-Fransız kültür ilişkilerine katkılarından dolayı layık görüldü.
 1956 - Uluslararası Basın Enstitüsü, Türkiye'de basına baskı yapıldığını açıkladı.
 1960 - İşçi Sigortalıları Kurumu İstanbul Hastanesi, Cumhurbaşkanı Celal Bayar tarafından hizmete açıldı.
 1961 - Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye'ye 43 milyon dolar yardımda bulundu.
 1965 - Manisa'nın Kırkağaç ilçesine bağlı Karakurt köyünde bir grup insan ayaklanarak okul öğretmenlerine saldırdı. Olay yerine giden Kırkağaç Kaymakam Vekili de köylüler tarafından taş ve odunla ağır surette yaralandı. 23 kişi tutuklandı.
 1969 - Metroliner treni hizmete girdi.
 1970 - Muammer Kaddafi, Libya Başbakanı oldu.
 1979 - Şah Muhammed Rıza Pehlevi, ailesi ile birlikte İran'ı terk ederek Mısır'a yerleşti.
 1979 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Devrimci Demokratik Kültür Derneklerinin, "Doğu'da Kürt halkından olmayan kamu görevlilerinin bölgeden uzaklaştırılması" kararı devlet tarafından yerine getirilmediği için Mardin Kızıltepe'de bir ilkokul öğretmeni bir grup militan tarafından dövüldü ve kendisine şehri terk etmesi için ihtarda bulunuldu.
 1980 - Bilim insanları, interferon üretmeyi başardı.
 1983 - Türk Hava Yolları'nın "Afyon" uçağı Ankara'da düştü: 47 kişi öldü.
 1985 - Halkçı Parti (HP) milletvekili Bahriye Üçok, zina yapan erkeklerin de cezalandırılmasını öngören yasa önerisi vermişti. TBMM yasa önerisini reddetti.
 1986 - İnternet mühendislik özel kuvvetinin ilk toplantısı.
 1986 - New York'ta toplanan Uluslararası PEN Kongresi, Türk Hükûmetini yazarlarla ilgili tutumunu gözden geçirmeye çağırdı.
 1987 - 1 Ocak'ta Pekin'de Tiananmen Meydanı'nda öğrencilerin başlattığı gösteriler sonucunda, Çin Komünist Partisi Lideri Hu Yaobang istifa etti; yerine Zao Ziyang getirildi.

 1991 - ABD Irak'a hava akınları ve füze saldırısı başlattı. Çöl Fırtınası Harekatı, Irak'ın sanayi ve savaş potansiyeli tamamen imha edip, 2003 yılında ülkenin işgaline zemin hazırladı.
 1992 - El Salvador Hükûmeti ile isyancılar Meksiko'da bir antlaşma imzalayarak, en az 75 bin kişinin hayatına mal olan 12 yıllık iç savaşa son verdiler.
 1992 - Halkın Emek Partisi kökenli Hatip Dicle ve Leyla Zana, Sosyaldemokrat Halkçı Parti'den istifa etti.
 1996 - "Avrasya feribotu", silahlı eylemciler tarafından 177 yolcu ve 55 mürettebatıyla Trabzon limanında rehin alındı ve İstanbul'a doğru kaçırıldı. Eylemciler Çeçenistan sorununa dikkat çekmek istediklerini söylediler.
 1998 - Refah Partisi'nin Anayasa Mahkemesi'nce kapatılmasıyla, Necmettin Erbakan siyasi yasaklı duruma düştü.
 2000 - Ricardo Lagos, Şili'nin Salvador Allende'den bu yana ilk sosyalist başkanı seçildi.
 2002 - BM Güvenlik Konseyi, Usame bin Ladin'in ve Taliban üyelerinin tüm varlıklarını dondurma kararı aldı.
 2003 - Columbia uzay mekiği, Cape Canaveral (Amerika Birleşik Devletleri) üssünden ayrıldı. (Mekik, 1 Şubat'ta dünyaya dönüşü sırasında parçalandı ve 7 kişilik uçuş ekibi yaşamını yitirdi).
 2005 - Adriana Iliescu, 66 yaşında doğum yaparak dünyanın en yaşlı annesi unvanını aldı.
 2006 - Mehmet Ali Ağca, askerlik işlemlerini yaptırmak üzere avukatı Mustafa Demirbağ ile GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesine gitti. Demirbağ, muayene sonucu Ağca'ya askerliğe elverişsiz raporu verildiğini bildirdi.
 2010 - "2010 Avrupa Kültür Başkenti" olan İstanbul'da etkinlikler, şehrin yedi ayrı noktasındaki kutlamalarla başladı.

Doğumlar
 1093 - İsaakios Komnenos, Bizans İmparatoru I. Aleksios (1081-1118 arası hükümdar) ile İrini Dukena'nin üçüncü oğlu (ö. 1152)
 1409 - I. René, Napoli ve Kudüs kralı (ö. 1480)
 1477 - Johannes Schöner, Alman astronom ve haritacı (ö. 1547)
 1536 - Yi I, Koreli Neo-Konfüçyüsçü filozof ve yazar (ö. 1584)
 1728 - Niccolo Piccinni, İtalyan besteci (ö. 1800)
 1749 - Vittorio Alfieri, İtalyan drama yazarı (ö. 1803)
 1821 - John C. Breckinridge, Amerikalı siyasetçi, hukukçu, asker ve ABD'nin 14. başkan yardımcısı (ö. 1875)
 1836 - II. Francis, İki Sicilya'nın son kralı (ö. 1894)
 1836 - Inoue Kaoru, Japon siyasetçi (ö. 1915)
 1838 - Franz Brentano, Alman psikolog ve filozof (ö. 1917)
 1849 - Eugène Carrière, Fransız sembolist ressam ve taşbaskı sanatçısı (ö. 1906)
 1853 - André Michelin, Fransız mühendis ve sanayici (ö. 1931)
 1853 - Ian Hamilton, Britanya Ordusu'nda kıdemli subay (ö. 1947)
 1855 - Eleanor Marx, Marksist yazar ve politik eylemci (ö. 1898)
 1859 - Jón Magnússon, İzlanda Başbakanı (ö. 1926)
 1861 - Dilpesend Kadınefendi, II. Abdülhamid beşinci eşi (ö. 1901)
 1878 - Harry Carey, Amerikalı oyuncu (ö. 1947)
 1878 - Mehmed Abdülkadir Efendi, II. Abdülhamid'in ve Bidâr Kadınefendi'nin oğlu (ö. 1944)
 1885 - Michel Plancherel, İsviçreli matematikçi (ö. 1967)
 1890 - Karl Freund, Alman görüntü yönetmeni ve yönetmen (ö. 1969)
 1892 - Homer Burton Adkins, Amerikalı kimyager (ö. 1949)
 1895 - Evripidis Bakircis, Yunan subay ve politikacı (ö. 1947)
 1897 - Bedia Muvahhit, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı (sahneye çıkan ilk Türk kadını) (ö. 1994)
 1901 - Fulgencio Batista, Küba Devlet Başkanı (ö. 1973)
 1906 - Abdullah Ziya Kozanoğlu, Türk mimar, müteahhit, romancı, çizgi-roman yazarı, spor yöneticisi ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 11. Başkanı (ö. 1966)
 1908 - Andrew Hughes, Osmanlı İmparatorluğu doğumlu aktör ve şirket yöneticisi (ö. 1996)
 1911 - Eduardo Frei Montalva, Şilili siyasetçi (ö. 1982)
 1913 - Edoardo Detti, İtalyan mimar ve şehir planlamacısı (ö. 1984)
 1924 - Katy Jurado, Meksikalı aktris (ö. 2002)
 1929 - Shigeru Kōyama, Japon oyuncu (ö. 2017)
 1932 - Dian Fossey, Amerikalı etolojist (ö. 1985)
 1933 - Susan Sontag, Amerikalı yazar (ö. 2004)
 1935 - Udo Lattek, Alman teknik direktör ve eski futbolcu (ö. 2015)
 1936 - Halit Çapın, Türk gazeteci ve yazar (ö. 2006)
 1948 - John Carpenter, Amerikalı yönetmen, senarist ve yapımcı
 1950 - Daniel Vischer, İsviçreli siyasetçi (ö. 2017)
 1954 - Morten Meldal, Danimarkalı kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi
 1958 - Andrey Bal, Ukraynalı futbolcu ve antrenör (ö. 2014)
 1958 - Ayşenur İslam, Türk siyasetçi
 1959 - Sade, Nijeryalı şarkıcı ve söz yazarı
 1969 - Per Yngve Ohlin, İsveçli müzisyen ve söz yazarı
 1971 - Vuslat Doğan Sabancı, Türk gazeteci ve iş insanı
 1972 - Gökhan Ertan, Türk fotoğraf sanatçısı (ö. 2012)
 1972 - Ümran Kıyman, Türk boksör (ö. 2012)
 1973 - Josie Davis, Amerikalı oyuncu
 1974 - Kate Moss, İngiliz manken
 1975 - Ayça Bingöl, Türk oyuncu
 1976 - Debbie Ferguson, Bahamalı atlet
 1979 - Aaliyah, Amerikalı şarkıcı (ö. 2001)
 1982 - Tuncay Şanlı, Türk futbolcu
 1983 - Emanuel Pogatetz, Avusturyalı futbolcu
 1983 - Erkan Kolçak Köstendil, Türk oyuncu ve şarkıcı
 1985 - Craig Jones, İngiliz motosiklet yarışçısı (ö. 2008)
 1985 - Anna Wallentheim, İsveçli öğretmen ve politikacı
 1985 - Şahika Ercümen, Türk serbest dalışçı ve sualtı hokeyi oyuncusu
 1996 - Jennie Kim, Güney Koreli şarkıcı

Ölümler
 1263 - Shinran, Japon Budist keşiş (d. 1173)
 1299 - Hüsâmeddin Lâçin, Memluk sultanı (d. ?)
 1391 - V. Muhammed, Gırnata emiri (d. 1338)
 1545 - George Spalatin, Alman reformcu (d. 1484)
 1595 - III. Murad, Osmanlı'nın 12. padişahı (d. 1546)
 1598 - I. Fyodor, Rus çarı (d. 1557)
 1710 - Higashiyama, Japonya'nın 113. imparatoru (d. 1675)
 1794 - Edward Gibbon, İngiliz tarihçi (d. 1737)
 1806 - Nicolas Leblanc, Fransız fizikçi, cerrah ve kimyacı (d. 1742)
 1852 - John Payne Todd, Annesi ABD başkanı olacak James Madison ile evlendi (d. 1792)
 1864 - Cheoljong, Joseon Krallığı'nın 25. kralı (d. 1831)
 1885 - Edmond About, Fransız yazar, romancı ve yayıncıdır (d. 1828)
 1886 - Amilcare Ponchielli, İtalyan besteci (d. 1834)
 1891 - Léo Delibes, Fransız besteci (d. 1836)
 1896 - Ali Şefkati, Osmanlı gazeteci (d. 1848)
 1933 - Bekir Sami Kunduh, Türk siyasetçi ve diplomat (Türkiye'nin ilk Dışişleri Bakanı) (d. 1867)
 1936 - Albert Fish, Amerikalı doktor, seri katil, ve yamyam (İdam) (d. 1870)
 1949 - Vasili Degtyaryov, Rus silah tasarımcısı (d. 1880)
 1957 - Arturo Toscanini, İtalyan orkestra şefi ve kemancı (d. 1867)
 1966 - Ahmet Fetgeri Aşeni, Türk jimnastikçi, Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün kurucularından ve 6. Başkanı (d. 1886)
 1969 - Petras Klimas, Litvanyalı diplomat, yazar ve tarihçi (d. 1891)
 1979 - August Heissmeyer, Schutzstaffel'in önde gelen üyesi (d. 1897)
 2004 - Kalevi Sorsa, Finlandiyalı sosyaldemokrat siyasetçi (d. 1930)
 2005 - Recep Birgit, Türk sanat müziği sanatçısı (d. 1920)
 2007 - Ron Carey, Amerikalı oyuncu (d. 1935)
 2009 - Andrew Wyeth, Amerikalı görsel sanatçı (d. 1917)
 2013 - Burhan Doğançay, Türk ressam ve fotoğrafçı (d. 1929)
 2013 - Pauline Phillips, Amerikalı radyocu ve aktivist (d. 1918)
 2015 - Afet Ilgaz, Türk yazar (d. 1937)
 2016 - Joannis Avramidis, Yunan kökenli Avusturyalı heykeltıraş (d. 1922)
 2016 - Carina Jaarnek, İsveçli şarkıcı (d. 1962)
 2017 - Eugene Cernan, Amerikalı savaş pilotu ve NASA astronotu (d. 1934)
 2017 - Franz Jarnach, Alman oyuncu ve müzisyendir (d. 1944)
 2017 - Amin Nasir, Singapurlu eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1968)
 2018 - Madalena Iglésias, Portekizli şarkıcı ve oyuncu (d. 1939)
 2018 - Oliver İvanoviç, Kosovalı Sırp siyasetçi (d. 1953)
 2018 - Javiera Muñoz, İsveçli şarkıcıdır (d. 1977)
 2018 - Jo Jo White, eski Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu (d. 1946)
 2019 - Mirjam Pressler, Alman roman yazarı ve çevirmen (d. 1940)
 2019 - Chris Wilson, Avustralyalı blues müzisyeni, şarkıcı ve söz yazarıdır (d. 1956)
 2019 - Yu Min, Çinli nükleer fizikçi (d. 1926)
 2020 - Magda el-Sabahi, Mısırlı oyuncu ve film yapımcısı (d. 1931)
 2020 - Efraín Sánchez, Kolombiyalı millî futbolcu ve teknik direktördür (d. 1926)
 2020 - Zhao Zhongxiang, Çinli televizyon ve haber sunucusu (d. 1942)
 2020 - Christopher Tolkien, İngiliz yazar (J. R. R. Tolkien'in en küçük oğlu) (d. 1924)
 2021 - Sharon Begley, Amerikalı gazeteci, köşe yazarı ve yazar (d. 1956)
 2021 - Jerry Brandt, Amerikalı girişimci, gösteri sanatçısı, menajer, yönetici, organizatör (d. 1938)
 2021 - Charlotte Cornwell, İngiliz aktris (d. 1949)
 2021 - Dustin Higgs, Amerikalı seri katildir (d. 1972)
 2021 - Pave Maijanen, Fin şarkıcı (d. 1950)
 2021 - Christian Ntshangase, Estvatinili siyasetçi (d. ?)
 2021 - Bheki Ntuli, Güney Afrikalı siyasetçi (d. 1957)
 2021 - Feride Paşa, Endonezyalı aktris (d. 1952)
 2021 - Phil Spector, Amerikalı albüm yapımcısı ve şarkı yazarı (d. 1939)
 2021 - Muammer Sun, Türk besteci  (d. 1932)
 2022 - Carmela Corren, İsrailli şarkıcı ve oyuncu (d. 1938)
 2022 - Ibrahim Boubacar Keïta, Malili bir politikacı (d. 1945)
 2022 - Bozkurt Kuruç, Türk tiyatro oyuncusu, yönetmen ve öğretim üyesi (d. 1935)
 2022 - Charles E. McGee, Afrikalı-Amerikalı savaş pilotu (d. 1919)
 2023 - Gina Lollobrigida, İtalyan sinema oyuncusu (d. 1927)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Hijyen Günü
 Basın Onur Günü

0116
16

16 Ocak


Daucus elegans est une espèce de plantes à fleurs herbacées de la famille des Apiacées (ou Ombellifères).

C'est une espèce endémique des îles Canaries. Son nom en espagnol est perejil de Monteverde (persil de Monteverde), Monteverde faisant référence à un type de boisement: la Laurisylve.

Références

  Banasiak, Ł., Wojewódzka, A., Baczyński, J., Reduron, J.-P., Piwczyński, M., Kurzyna-Młynik, R., Gutaker, R., Czarnocka-Cieciura, A., Kosmala-Grzechnik, S. & Spalik, K. 2016. Phylogeny of Apiaceae subtribe Daucinae and the taxonomic delineation of its genera. Taxon 65(3): 563–585. .

Liens externes

elegans
Espèce d'Apiaceae (nom scientifique)
Flore endémique des îles Canaries

Daucus elegans


was a town located in Ōtsu District, Yamaguchi Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,302 and a density of 93.50 persons per km². The total area was 67.40 km².

On March 22, 2005, Misumi, along with the towns of Heki and Yuya (all from Ōtsu District), was merged into the expanded city of Nagato.

External links
 Nagato official website

Dissolved municipalities of Yamaguchi Prefecture
Nagato, Yamaguchi

Misumi, Yamaguchi


بلدية سانتا مارغاريدا دي مونبويْ (بالكاتالانية: Santa Margarida de Montbui) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 9.825 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

توأمة
لسانتا مارغاريتا دي مومبوي اتفاقيات توأمة مع:
 ألكاوديتي

أعلام
 خافي بيريز

مراجع

بلديات في أناويا
بلديات في مقاطعة برشلونة

سانتا مارغاريتا دي مومبوي


منى فتو (28 نوفمبر 1970  -)، ممثلة مغربية. من مواليد العاصمة الرباط، شاركت في العديد من الأعمال السينمائية والتلفزيونية والمسرحية، من أبرز أعمالها الجزء الثاني من فيلم البحث عن زوج امرأتي سنة 1995 وفيلم نساء... ونساء سنة 1997. كانت متزوجة من المخرج سعد الشرايبي الذي أخرج لها أشهر أعمالها. سبق أن خاضت تجربة في التنشيط التلفزي في برنامج «جاري يا جاري» الذي بُثّ على قناة ميدي 1.

من أعمالها
 حب في الدار البيضاء 1991
 اللعبة القاتلة 1994
 البحث عن زوج إمرأتي (الجزء الثاني) 1997
 نساء... ونساء 1997
 هناك حقيقة بسيطة 1997
 عبروا في صمت 1997
 عطش 2001
 جنان الكرمة 2001
 والآن... سيداتي وسادتي 2002
 رأيتهم يقتلون بن بركة 2005
 أبواب الجنة 2006
 ماجدة 2006
 طريق العيالات 2007
 بنات رحمة 2008
 رحيمو 2007
 ياك حنا جيران 2010 و2011 و2012
 ماستر شيف المغرب (مشاركة) 2017
 بنات العساس 2021

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أفلام مغربيات
ممثلات تلفزيون مغربيات
ممثلات مغربيات
مواليد 1390 هـ
مواليد 1970
مواليد في الرباط

منى فتو


Joan Benoit Samuelson (born May 16, 1957) is an American marathon runner who was the first women's Olympic Games marathon champion, winning the gold medal at the 1984 Summer Olympics in Los Angeles. She held the fastest time for an American woman at the Chicago Marathon for 32 years after winning the race in 1985. Her time at the Boston Marathon was the fastest time by an American woman at that race for 28 years. She was inducted into the Maine Women's Hall of Fame in 2000.

Competitive life and Boston Marathon victories
Born in Cape Elizabeth, Maine, Benoit took to long-distance running to help recover from a broken leg suffered while slalom skiing. At Bowdoin College she excelled in athletics. In 1977, after two years at Bowdoin, she accepted a running scholarship to North Carolina State, where she began concentrating solely on her running. She earned All-America honors at NC State in both 1977 and 1978, and in 1978 helped lead the Wolfpack to the Atlantic Coast Conference cross-country championship. She won the Broderick Award (Honda Sports Award) as the nation's best female collegiate cross country runner for 1979–80.

After returning to Bowdoin to complete her degree, she entered the 1979 Boston Marathon as a relative unknown. She won the race, wearing a Boston Red Sox cap, in 2:35:15, knocking eight minutes off the competition record. In 1981, she captured the U.S. 10,000 meter championship, posting a time of 33:37.50. Despite having surgery on her Achilles tendons two years earlier, she repeated her marathon success with a victory in 1983, setting a course record of 2:22:43. That took more than two minutes off the world's best time, set by Norway's Grete Waitz in the London Marathon only a day earlier. Her Boston record was not broken for another 11 years.

Olympic success and later life

In March 1984, Benoit injured her knee during a 20-mile training run, forcing her to undergo arthroscopic knee surgery just 17 days before the United States Olympic Women's Marathon Trials were scheduled. However, she recovered from the surgery much more quickly than expected, and was the favorite in the trials, at Olympia, Washington. She beat runner-up Julie Brown by 30 seconds, winning in 2:31:04. Three months later, she competed in the 1984 Summer Olympics in Los Angeles, winning the first Olympic Women's Marathon in 2:24:52, several hundred meters ahead of Grete Waitz, Rosa Mota, and Ingrid Kristiansen.

Benoit enjoyed success at non-marathon distances as well, winning the prestigious Falmouth Road Race (7.1 miles) a total of six times (1976, 1978, 1981–1983, and 1985), breaking the course record on four of those occasions.

Although she won the 1985 Chicago marathon, defeating Kristiansen and Mota in an American Record time of 2:21:21 (that would last as the AR for 18 years until broken by Deena Kastor in 2003 in London), Benoit was hampered for some years after her Olympic victory by injuries and struggled to compete in major races. She received the 1985 James E. Sullivan Award as the top amateur athlete in the United States.

Benoit wrote Running Tide (1987) and Running for Women (1995).

In 1998 she founded the Beach to Beacon 10K Road Race, a  race held in Cape Elizabeth, Maine, each August, going from Crescent Beach State Park to Fort Williams Park and Portland Head Light. The race attracts many of the world's top distance runners. Elite runners often run this race and then, the following weekend, run the Falmouth Road Race on Cape Cod, Massachusetts. Benoit won that race several times, and ran it last in 2022, finishing as the 69th woman overall and first in her age group.

In 2003, at age 46, Benoit won the Maine half-marathon, defeating a field dominated by runners two decades her junior, and she was faster than all but six men overall, finishing in 1:18. In 2006, she helped pace former cycling champion Lance Armstrong as he competed in the New York City Marathon. At the 2008 US Olympic Team trials, at the age of 50, she finished in 2:49:08, setting a new US 50+ record and beating her personal goal at the time of a mid-2:50s marathon. When she ran the New York City Marathon on November 1, 2009, she broke the Senior Masters record for runners older than 50 with a final time of 2:49:09. On October 10, 2010, she ran 2:47:50 for 43rd place at the Chicago Marathon—the site of her American record a quarter century earlier—missing her goal of qualifying for an eighth Olympic Marathon Team Trials race by 1:50, but recording the fastest-ever performance by a woman over 52. Later that month she ran in the Athens Classic Marathon for fun and finished in 3:02, the slowest time of her career; she was not fully healed from her Chicago performance. In April 2011, Joan competed in the Boston Marathon, completing the course in 2:51:29 and placing 1st in her age group. Between 2013 and 2015, Samuelson ran the Boston Marathon each year, and setting three of the four fastest marathon times for the 55–59 age group.  None are recognised by the World Masters Athletics since the Boston Marathon course does not comply with IAAF regulations.  Her times are 2:50:33 (2013), 2:52:15 (2014), and 2:54:26 (2015).  In 2019, Benoit ran the Boston Marathon again, forty years after her 1979 win. She had hoped to be within 40 minutes of her 1979 time, but did even better than that with a time of 3:04:00, within thirty minutes of her winning time, again winning her age group (60–64).

Winning the race four times, Benoit has run the Bix 7 road race in Davenport, Iowa, annually since 1983. A bronze statue of Benoit and Bill Rodgers was erected near the Bix finish line in 2007.

Benoit resides in Freeport, Maine, where the high school athletic complex is named the "Joan Benoit Samuelson Track and Field". In addition to her running,  she serves as a coach to women's cross-country and long-distance athletes, and is a motivational speaker and sports commentator. She is featured on the Nike+ iPod system as one of the congratulatory voices. Benoit and husband Scott Samuelson have two children, daughter Abby and son Anders, who are runners in their own right, and shared the running of the 2014 Boston Marathon with their mother.

Benoit was inducted into the National Distance Running Hall of Fame in 1998, the Maine Women's Hall of Fame in 2000, the National Track and Field Hall of Fame in 2004 and the USATF Masters Hall of Fame in 2014. In 2017, a plaque honoring her was unveiled in the L.A. Memorial Coliseum's Court of Honor.

In 2019, on the eve of the 40th anniversary of her first Boston Marathon win, Benoit and her daughter Abby ran together as they had done in previous marathons. Joan recorded a run time of 3:04:00, which was within 40 minutes of her original time which was a promise she had made prior to competing in that year's edition of the Boston Marathon. This allowed her to win her age group (60–64) by nearly nine minutes, but falling short of the overall (3:01:30) fastest time by a woman over 60 in a marathon.

Marathoning achievements
All results regarding marathon, unless stated otherwise

AG = Samuelson is credited with winning her age group at the 2013 and 2019 Boston Marathon.  The 2013 race is the fastest marathon by a woman age 55–59 but is not recognised by World Masters Athletics because Boston is not recognised under IAAF regulations as a world record qualifying marathon course.

References

External links

1957 births
Living people
People from Freeport, Maine
People from Cape Elizabeth, Maine
Sportspeople from Cumberland County, Maine
American female long-distance runners
American female marathon runners
Athletes (track and field) at the 1983 Pan American Games
Athletes (track and field) at the 1984 Summer Olympics
James E. Sullivan Award recipients
Olympic gold medalists for the United States in track and field
Bowdoin College alumni
Boston Marathon female winners
Chicago Marathon female winners
Medalists at the 1984 Summer Olympics
Pan American Games gold medalists for the United States
Pan American Games medalists in athletics (track and field)
Track and field athletes from Maine
Medalists at the 1983 Pan American Games
21st-century American women
20th-century American women
NC State Wolfpack women's track and field athletes
NC State Wolfpack women's cross country runners
 American Masters Athlete that competed in Olympics

Joan Benoit


Jacques d'Alexandrie est un  patriarche copte d'Alexandrie de   au

Contexte
Yacobu ou Jacobé est d'abord moine au monastère Saint-Macaire de Scété , sa sainteté et sa rigueur le font choisir par consensus comme successeur de  le  et il est couronné au mois de Bashas de l'année 819 A.D.

Il rénove les églises et repeuple les monastères il serait à l'origine de miracles dont la résurrection du fils unique nouveau-né d'un archonte nommé Macaire (Macarius) de Nabarouh qui l'avait invité à célébré l'événement. Il meurt en paix le  après avoir occupé le siège patriarcal pendant 10 ans, 9 mois et 28 jours.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 830
Patriarche du IXe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom

Jacques d'Alexandrie


Lupta de la Glâmboaca-Cornățel a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 9/22 septembrie 1916  și a avut ca rezultat consolidarea pozițiilor trupelor române, la aripa dreaptă a frontului, în ea fiind angajate forțe române din Divizia 23 Infanterie română și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 1 Cavalerie austro-ungară. A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în bătălia de la Sibiu.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor inamice

Comandanți

Comandanți români
General Matei Castriș

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Eugen Ruiz de Roxas

Planurile de luptă

Desfășurarea acțiunilor militare

Rezultate și urmări

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Glâmboaca-Cornățel (1916)


Eagle Award may refer to:

Eagle Award (comics), an annual set of comic book awards
The highest rank of the Zambia Scouts Association

See also
Eagle Scout (disambiguation)
Golden Eagle Award (disambiguation)

Eagle Award


Baron Wilson, of Libya and of Stowlangtoft in the County of Suffolk, was a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1946 for the prominent military commander Field Marshal Sir Henry Maitland Wilson. The title became extinct on the death of his only son, the second Baron, in 2009.

Barons Wilson (1946)
Henry Maitland Wilson, 1st Baron Wilson (1881–1964)
Patrick Maitland Wilson, 2nd Baron Wilson (1915–2009)

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1946

Baron Wilson


Estlands kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Estland. Det administreres af Estlands fodboldforbund.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Estlands kvindefodboldlandshold


Çanakkale Şehitleri Anıtı, Çanakkale il ve Eceabat ilçe sınırları içindeki Gelibolu Yarımadası'nda, Çanakkale Boğazı'nın ucunda Morto Koyu önündeki Hisarlık Tepe üzerinde yer alan anıt.

1915 yılında I. Dünya Savaşı sırasında Çanakkale Savaşları'nda hayatını kaybeden Türk askerlerin anısına yaptırıldı. Dört ayak ve bir kubbeden oluşan 41,7 metre yüksekliğindeki yapı, Feridun Kip, İsmail Utkular ve Doğan Erginbaş tarafından tasarlanmıştır. Temeli 17 Nisan 1954 tarihinde atılmış ve 21 Ağustos 1960 tarihinde ziyarete açılmıştır.

Yanında Mehmetçik Anıtı, Türk Bahçesi, Mustafa Kemal Çanakkale'de Anıtı, Yaralı Asker Anıtı, Meçhul Asker Kabri ve Türk Şehitliği bulunur.

Arka plan
I. Dünya Savaşı'nda Gelibolu Yarımadası, tarihin gördüğü en kanlı savaşlardan birine sahne oldu. İngilizlerin 205 bin, Fransızların ise 47 bin zayiat verdiği savaşta Türk tarafının zayiatı konusunda farklı sayılar ortaya çıkmıştır. 5. Ordu Komutanlığının Başkomutanlık Vekaletine sunduğu zayiat raporlarına göre Türklerin zayiatı toplamda 213.882'dir. Yoğun zayiat nedeniyle ölen askerlerin defnedilmesi her iki taraf adına da ciddi bir soruna dönüşmüştü. Dar bir alanda biriken ölüler, tek kişilik mezarlar yerine toplu mezarlara gömülmek durumunda kaldı.

Mondros Mütarekesi'nin ardından İngilizler tarafından itibaren değişik mevkilerde yeni mezarlık ve abideler inşa edildi. Türk Kurtuluş Savaşı'nın ardından Türkiye hükûmeti, I. Dünya Savaşında değişik nedenlerle ölen İngiltere, Fransa, ve İtalya askerlerinin bulunduğu mezarları ve adlarına dikilmiş abidelerin bulunduğu arazileri ilgili devletlere ayrı ayrı ve süresiz olarak bırakmayı kabul etti.

İngilizler, işgal döneminden başlattıkları mezarlık ve abide sayısını Lozan Antlaşması sırasında otuza çıkardı. I. Dünya Savaşı sırasında Seddülbahir'de bir mezarlık inşa eden Fransızlar, 1930'a kadar yeni düzenlemeler yaptılar. Yeni Zelandalılar da 1919'dan itibaren kendi şehitlik ve abidelerini oluşturmaya başladı. Türk şehitler için ise uzun süre Gelibolu'da bir abide dikilemedi.

Türk şehitler için abide dikilmesi konusunda bu dönemde atılan tek somut adım 1934'te Gelibolu'nun ilk Türk abidesi olma özelliğini taşıyan ve bölgede toplanan taşların üst üste konulmasıyla oluşturulan Mehmet Çavuş Abidesi'''nin yeniden inşası oldu. Abidenin inşaatını Jandarma Er Okulu gerçekleştirdi. Çanakkale Şehitler Abidesi dikilinceye kadar Türk heyetlerinin bütün resmi törenleri bu anıtın olduğu yerde düzenlendi.

 Tarihçe
1943 yılında Millî Savunma Bakanlığı tarafından Çanakkale şehitleri için bir abide yarışması düzenlendi. 1944'te yapılan yarışmaya 37 proje katıldı. İstanbul Teknik Üniversitesi'nde öğrenci olan Feridun Kip, Doğan Erginbaş ve İsmail Utkular'ın projesi yarışmayı kazandı. Mali imkansızlıklar yüzünden proje uzun süre hayata geçirilemedi.

Çeşitli defalar meclis gündemine gelen konu, bir öğrenci kuruluşu olan Millî Türk Talebe Birliği'nin (MTTB) 1952 Nisan'ında Çanakkale Valiliği'ne ve hükümete başvurması sonucunda yeniden Türk kamuoyunun gündemine girdi. Başvuru Bayındırlık Bakanlığı tarafından kabul edildi ve çalışmalar başladı. Daha önce Millî Savunma Bakanlığı tarafından açılan yarışmada birinciliği kazanan projenin yapılması kararlaştırıldı. İnşaatın takibi ve organizasyonu için başkanlığını Emin Nihat Sözeri'nin yaptığı 9 kişilik "Çanakkale Şehitleri Abidesi İnşaatına Yardım Komitesi" adıyla bir komite kuruldu. Abidenin Hisarlık Tepe'de yapılmasına, betonarme olarak inşasına ve üzerinin granit kaplanmasına karar verildi. Çanakkale Şehitleri Abidesi İnşaatına Yardım Komitesi'nin yaptığı yardım çağrısı, büyük bir yardım kampanyasına dönüştü. İnşaatın temeli 17 Nisan 1954'te atıldı.

Abide inşaatı aylar sonra İnşaatta kullanılan malzemelerin bozuk ve kalitesiz olduğunun tespiti üzerine durmuş, ihale feshedilmiştir. Yeniden ihale edilen inşaatın 1958 senesi Temmuz ayında bitmesi kararlaştırılmıştı. Ancak duraklama döneminde personel maaşları ödenmiş ve inşaat malzemelerinin fiyatları artmış olduğundan halktan toplanan yardım paraları 1957'de bitti. İnşaatın temel takviyesi yapılmış ve granit henüz 12 metreye kadar yükselmişti. Milliyet gazetesin muhabiri Necmi Onur'un inşaatın yarım kaldığına dair haberi ve gazetenin yazarı Refi Cevat Ulunay'ın yazıları üzerine kamuoyu konuya büyük ilgi gösterdi. Gazete, Çanakkale Şehitleri Abidesi'nin bitirilmesi için 18 Ocak 1958 itibarıyla ülke çapında bir yardım kampanyası düzenlediğini duyurdu. Kampanya, Türk basınının diğer yayın organları tarafından da desteklendi. 100 bin liralık bir yardım toplama hedefiyle başlayan kampanya 18 Mart 1958'de son bulduğunda 1 milyon 686 bin 251 liralık hasılata ulaşılmıştı. Abidenin gövde inşaatı, 18 Eylül 1959 tarihinde tam olarak tamamlandı.

Abidenin resmi açılışı, Anafartalar Zaferi'nin 45. yıl dönümüne denk gelen 21 Ağustos 1960 tarihinde gerçekleşti. Abidenin açılışını dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Cevdet Sunay yaptı.

Abidenin bakım ve personel işleri, 1962 yılında Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na devredildi. Orman Genel Müdürlüğü, Gelibolu yarımadasını 1973'te "millî park" ilan etti.

1971 yılında İngiliz Kraliçesi II. Elizabeth'in de bulunduğu bir törende abidenin altında bir savaş müzesi açıldı. Burada Çanakkale Savaşları'ndan kalma kalıntı ve dokümanlar sergilenmeye başladı. Savaş Eserleri Müzesi daha sonra Kabatepe Müzesi'''ne taşınmıştır.

Ana kaidenin ayaklarındaki rölyefler 2002 yılında tamamlanmış, 2004 yılında tören alanı ve sembolik şehitlikte değişiklikler yapılmıştır. 2005 yılında restorasyondan geçen anıt, 2007 yılında bulunduğu alana yeni şehitlik inşa edilmesiyle son şeklini aldı. Sembolik kabirlerde üzerinde şehitlerin isimleri yazan çift cam şeklindeki kabir taşları değiştirildi. Saydamlık ve yağış nedeniyle okunamaz durumdaki isimleri belirgin hale getirebilmek için camların arasına Türk Bayrağı motifli saydam olmayan plakalar yerleştirildi.

Mimari özelikleri
Üzerinde 25x25 m kaide yer alan 4 ayak üzerine oturtulmuş olan yapının yüksekliği 41,7 metredir. Ayakların genişliği 7,5 metredir. Anıt tümüyle 625 metrekarelik bir alanı kapsamaktadır. Cüssesi ile izleyiciyi etkilemeye isteği görülen anıtın tasarımcısı, Roma döneminden beri kullanılagelen zafer takı formunun farklı bir yorumunu oluşturmaya çalıştığını ifade etmiştir. Uzaktan bakıldığında Mehmetçiğin "M" harfi şeklinde gözükmektedir.

Abidenin tavan kısmına mozaikten Türk bayrağı işlenmiştir. Şeref holüne üzerinde Mehmet Akif Ersoy'un Çanakkale Şehitlerine şiirinden bir dörtlüğün bulunduğu bir lahit taşı yer alır. Abidenin dört ayağında sekiz rölyef bulunmaktadır. Denize bakan dört tanesi deniz savaşlarını, karaya bakan dört tanesi de kara savaşlarını anlatır.

Abidenin girişinin sol tarafında 1992 yılında yaptırılan sembolik şehitlik bulunur. Şehitliğin giriş kapısının hemen sağda Mustafa Kemal'in 1934 yılında yabancı askerlere hitaben yazdığı ve zamanın İçişleri Bakanı Şükrü Kaya tarafından Anzak Günü'nde okunan ünlü sözleri yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Mehmetçik Anıtı
 Şehitler Abidesi Camisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çanakkale Şehitler Anıtı - Fotoğraf (gökyüzünden çekilmiş, yüksek çözünürlüklü)

Şehitleri Anıtı
Şehitleri Anıtı
Türk lirası üstünde görünen yapılar
Eceabat
Türk Kurtuluş Savaşı anıtları
Türkiye'deki askerî anıt ve mezarlıklar
1960'ta tamamlanan yapılar
I. Dünya Savaşı anıtları

Çanakkale Şehitleri Anıtı


Vakfıkebir ekmeği ekşi mayalı ekmektir. Yuvarlak şekillidir. Taş fırınlarda pişirilir. En büyük özellikleri büyük olması ve kolay bayatlamamasıdır. Lezzetini yörenin unundan ve suyundan aldığı söylenir. Vakfıkebir ile özdeşleşen ekmek ülke çapında ünlüdür. Vakfıkebir ilçesinde her yıl Ağustos ayının ilk haftası Vakfıkebir ekmeğini tanıtmak amacıyla festival düzenlenir. Vakfıkebir Ekmeği  03.08.2018 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Ayrıca Bakınız

 Coğrafi işaret

Dış bağlantılar
 TRABZON VAKFIKEBİR TAŞ FIRIN EKMEĞİ
 Vakfıkebir Ekmeği Standarda Kavuştu
 Vakfıkebir Ekmeği için Taş Fırını Ustası Yetiştirilecek

Kaynakça

Türk mutfağındaki ekmekler
Tokat mutfağı
Trabzon mutfağı

Vakfıkebir ekmeği


În căutarea timpului pierdut (titlul original, în franceză: À la recherche du temps perdu) este un roman scris de Marcel Proust și publicat în perioada 1913 - 1927.

Cele șapte volume ale operei sunt:
 Du coté de chez Swann (Swann). Partea I: Combray (1913), partea a II-a: O iubire a lui Swann (1917)
 A l'ombre des jeunes filles en fleurs (,,La umbra fetelor în floare"), 1919
 Le Coté de Guermantes, 1920
 Sodome et Gomorrhe (,,Sodoma și Gomora"), 1921 - 1922
 La Prisonnière (,,Prizoniera, Fugara"), 1923 (postum)
 Albertine disparue (Titlu original: La Fugitive, ,,Fugara"), 1925 (postum)
 Le Temps retrouvé (,,Timpul regăsit"), 1927 (postum).

La apariția primelor părți, romanul nu a fost apreciat la justa sa valoare, fiind chiar considerat lipsit de viitor. Astăzi este considerat una dintre cele mai importante opere ale literaturii universale și figurează printre cele 100 de cărți ale secolului după Le Monde.

Cuprins
În roman este descrisă detaliat viața unui om care avansează în înalta societate.
Întreaga operă este scrisă ca un monolog, fiind astfel în multe aspecte autobiografică.

Scriitorul a inserat în acest roman aspecte din copilăria și viața sa de adult în Parisul secolelor al XIX-lea și al XX-lea. A fost tradus în zeci de limbi și a inspirat o serie de autori precum Virginia Woolf sau Vladimir Nabokov. Au fost abordate teme precum pierderea timpului, lipsa de înțeles, amintirile și schimbările sociale petrecute în Franța, în perioada respectivă.

Pe parcursul celor șapte volume, autorul își propune să își "elucideze" propria existență și, implicit, propriul adevăr, așa cum i se prezintă din perspectiva timpului care, prin distanțare, obiectivizează și îmbogățește semantica existenței. În tot acest periplu temporal, se lasă ghidat de fluxul memoriei, dependentă total de afinități, coincidențe, idei, emoții, stimuli senzoriali, traume. Punctul de pornire, reperul proustian prin excelență al căutării timpului consumat este brioșa, sau "madlena" (la madeleine) muiată în ceai de tei, generatoare a retrăirii unui moment din copilărie și declanșator, sau operator al rememorării unor scene de aceeași factură. Departe de a fi exclusiv un roman al universului interior, re-ordonat prin introspecție și rememorare, "În căutarea timpului pierdut" este un roman al educației: naratorul descoperă pas cu pas lumea din jur și o realitate inițial intuită. Evocându-și aspirațiile, descoperă că privilegiile sociale i-au dat posibilitatea realizării lor, dar fără satisfacția sperată.

În esență, romanul explorează modul în care timpul poate fi recuperat și în care trecutul, ajutat de memoria involuntară, poate fi recâștigat și conservat prin artă. O inovație fundamentală a romanului lui Marcel Proust o constituie modul în care personajele se prezintă - nu ca entități fixe, ci fluide - și se dezvăluie numai treptat, fiind modelate de context și percepție.

Note

Romane din 1913
Romane din 1919
Romane din 1920
Romane din 1921
Romane din 1922
Romane franceze
Romane autobiografice
Modernism literar

În căutarea timpului pierdut


Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk,  (24 August 156128 May 1626) of Audley End House in the parish of Saffron Walden in Essex, and of Suffolk House near Westminster, a member of the House of Howard, was the second son of Thomas Howard, 4th Duke of Norfolk by his second wife Margaret Audley, the daughter and eventual sole heiress of Thomas Audley, 1st Baron Audley of Walden, of Audley End.

Early life and marriages

Thomas was born at Audley End on 24 August 1561, the second of four children Thomas Howard, 4th Duke of Norfolk had by his second wife, Margaret Audley. His older sister was Elizabeth Howard, who died in infancy and his younger siblings were Margaret and William. His maternal grandparents were Thomas Audley, 1st Baron Audley of Walden and his second wife Elizabeth Grey. His paternal grandparents were Henry Howard, Earl of Surrey and his wife Frances de Vere. On her father's side, Thomas had an older half-brother, Philip Howard, who would later become Earl of Arundel who in turn was also a second cousin of Thomas (Philip's mother, Mary FitzAlan and Margaret Audley were first cousins).

When his mother died in January 1564, Thomas inherited the manor of Saffron Walden and other Audley family properties.

Thomas' father, a Roman Catholic with a Protestant education, was arrested in 1569, because of involvement in intrigues against Queen Elizabeth. Although he was briefly released, he was imprisoned again in September 1571, after his participation in the Ridolfi Plot was discovered and he was executed in June 1572, when William was almost eleven years old. After Norfolk's death, Thomas and his siblings Philip, William and Margaret were left in the care of their uncle Henry Howard, who also he took charge of their education. During this time, Thomas and his siblings lived with their uncle at Audley End. Due to his father's execution, much of his paternal family's property was forfeit, although Thomas, his younger siblings, and his older half-brother Philip were able to recover some of the forfeited estates.

His father, while imprisoned in the Tower awaiting execution, urged Thomas to marry his stepsister Mary Dacre, the daughter of Thomas Dacre, 4th Baron Dacre and Elizabeth Leybourne, the duke's third wife. He did so; but Mary died, childless, in April 1578 at Walden.

In or before 1582, Howard remarried, his second wife being Katherine Knyvet, widow of Richard, son of Robert Rich, 2nd Baron Rich. A noted beauty, she was also the eldest daughter and heiress of her father, Sir Henry Knyvet of Charlton. She survived her husband, dying in 1633.

Issue
 Theophilus Howard, 2nd Earl of Suffolk (13 August 15823 June 1640) married: Elizabeth Home, and had issue
 Elizabeth Howard (c. 158317 April 1658) married: (1) William Knollys, 1st Earl of Banbury, and had issue (2) Edward Vaux, 4th Baron Vaux of Harrowden (some say that Elizabeth's and William's children were illegitimate)
 Sir Robert Howard (1598–1653) (1) mistress Frances Villers and had issue Robert Danvers; (2) married: Catherine Nevill
 Sir William Howard (1586before 1672)
 Thomas Howard, 1st Earl of Berkshire (8 October 158716 July 1669) married: Elizabeth Cecil, and had issue
 Catherine Howard (c. 1588–1673) married: William Cecil, 2nd Earl of Salisbury, and had issue
 Frances Howard (31 May 15901632) married: (1) Robert Devereux, 3rd Earl of Essex (2) Robert Carr, 1st Earl of Somerset, and had issue
 Sir Charles Howard (159121 June 1626), married Mary Fitz(john) and had issue
 Henry Howard (1592–1616), married Elizabeth Bassett and had issue. In September 1613 he travelled to Veere to fight a duel with the Earl of Essex, but the courtier Henry Gibb prevented the combat.
Edward Howard, 1st Baron Howard of Escrick (died 24 April 1675), married Mary Boteler daughter of John Boteler and Elizabeth Villiers and had issue.
 Margaret Howard (c. 1599–1608)

Naval exploits
In December 1584, he was restored in blood as Lord Thomas Howard. Lord Thomas commanded the Golden Lion in the attack on the Spanish Armada. On 25 July 1588, the Golden Lion was one of the three ships that counter-attacked the Spanish galleasses protecting the Saint Anne. He was knighted the next day aboard Ark Royal by his kinsman, Admiral Lord Howard of Effingham.

In 1591, he was sent with a squadron to the Azores which was to waylay the Spanish treasure fleets from America. However, one fleet reached Spain before his arrival, and the second would not arrive in the islands until September. Forced by the long delay to land his sick and repair his ships, he was barely able to re-ballast and get to sea off Flores in time when his scouts reported an arriving fleet. To his horror, this proved to be, not the treasure fleet, but a powerful Spanish force dispatched from Ferrol to destroy his squadron. All of Howard's fleet escaped, by the barest of margins, except Revenge, commanded by the squadron's vice-admiral, Sir Richard Grenville. Revenge, some distance from the remainder of the fleet, attempted to break through the Castilian Squadron and was forced to surrender after a long fight, in which Revenge was virtually destroyed and Grenville mortally wounded.

In 1596, Howard served as vice-admiral of the expedition against Cadiz, which defeated a Spanish fleet and captured the town. Favoured by Queen Elizabeth, he was installed as a Knight of the Garter in April 1597, and in June sailed with the unsuccessful expedition to the Azores, which he had partly funded.

Political career
He was seriously ill in the autumn of 1597, and was created Baron Howard de Walden by writ of summons. While he recovered from his illness, he was unable to attend Parliament until January 1598. On 2 February 1598, he was admitted an honorary member of Gray's Inn. In 1599, he commanded the fleet in The Downs; in that same year, he became an admiral. He was appointed Constable of the Tower of London on 13 February 1601 after the revolt of the Earl of Essex, and was one of the commission who tried Essex and Southampton. Still active in privateering ventures, he never obtained significant profit from them. At this time, he was also sworn High Steward of Cambridge University, and would hold the post until 1614. (He received an MA from Cambridge in 1605.)

A friend of Sir Robert Cecil, he became acting Lord Chamberlain at the close of 1602, and entertained the Queen at the Charterhouse, towards the end of her life in January 1603. Under James I, Howard immediately entered the King's favour, being appointed Lord Chamberlain on 6 April 1603 and a Privy Counsellor on 7 April. Later that year, on 21 July 1603, he was created Earl of Suffolk. He was also appointed a commissioner for creating Knights of the Bath, and from 1604 to 1618 a commissioner for the Earl Marshalcy. He was appointed Lord Lieutenant of Suffolk in 1605, having several years earlier been made Lord Lieutenant of Cambridgeshire.

Suffolk accepted a gift from the Spanish ambassador negotiating the peace treaty of 1604, but his countess proved a more valuable informant and Catholic sympathiser. Avaricious, she accepted an annual pension of £1000 from the Spanish. While Suffolk was less pro-Spanish and pro-Catholic than his wife, she was felt to dominate her husband in matters of politics, a circumstance which would later bring him to grief.

By 1605, Cecil, now Earl of Salisbury, Suffolk, the Earl of Northampton, and the Earl of Worcester were James's principal privy counsellors. Suffolk and Salisbury were both privy to the communications made by Lord Monteagle revealing the existence of the Gunpowder Plot, and Suffolk examined the cellar, spotting the brushwood concealing the gunpowder. Later that evening, the Keeper of the Palace, Sir Thomas Knyvet (Suffolk's brother-in-law) made further search, revealing the gunpowder, and the plot collapsed. Suffolk was one of those commissioned to investigate and try the plotters.

Numbered by James as one of his "trinity of knaves" (with Salisbury and Northampton), he was nonetheless thought loyal and reliable to the King. By 1607, work was completed on Charlton Park, a house which is still home to his descendants. In December 1608, Salisbury's eldest son and heir, William married Suffolk's third daughter, Catharine. Salisbury, who died in 1612, praised Suffolk's friendship in his will; and upon his death, Suffolk was appointed one of the Lords of the Treasury. Though he disliked Sir Robert Carr, the royal favourite, Suffolk supported his daughter Frances' desire to divorce her husband, the Earl of Essex to marry him. She did so in December 1613, shortly after his creation as Earl of Somerset.

On 8 July 1614, Suffolk was appointed Chancellor of the University of Cambridge, replacing his kinsman Northampton, and on 11 July 1614 was made Lord High Treasurer. His new son-in-law, Somerset, replaced him as Lord Chamberlain, and Suffolk and his family now dominated the court.

In 1615, however, Suffolk's fall began. James had become deeply infatuated with Sir George Villiers, and Suffolk's daughter Frances, now Countess of Somerset, was implicated in the poisoning of Sir Thomas Overbury. Suffolk was accused by James of complicity with Somerset in trying to suppress the investigation of the crime, but successfully weathered the storm. However, Suffolk then made the mistake of attempting to undermine the rising power of Villiers by grooming another handsome young man to succeed him in James's favour. Completely unsuccessful, this only provoked a counterattack by Villiers, now (1618) Marquess of Buckingham, upon Suffolk's conduct as Lord High Treasurer.

Suffolk's finances were always in a perilous state. His early privateering and naval ventures nearly bankrupted him, despite some financial help from Queen Elizabeth. Under James, the situation was somewhat eased by his preferment at court, which gave him board and lodging and valuable emoluments, and the regrant of some of the sequestered estates of his father. Some of this he invested in land in East Anglia, and he further benefited from a series of customs farms and bequests from relatives. He had been forced to sell his London residence, the Charterhouse, in 1611, but this was replaced in 1614 when he inherited the Earl of Northampton's house at Charing Cross. Suffolk added to his own troubles with extravagant building programmes. Audley End House, built from 1603 to 1616, was the largest private house in England. He also added an expensive new wing to Charing Cross, and his wife built Charlton Park on the Knyvett estates she had inherited. Suffolk's children were also well provided for. He spent considerable sums to keep up their profile at court, and provided generous marriage portions to improve their matches. While this strategy was successful, it generated crushing debts for him, owing  £40,000 in bonds and mortgages by 1618. His appointment as Lord High Treasurer in 1614 provided the opportunity to ameliorate his financial position through selling patronage and through deals with customs farmers, although it did not completely relieve his debts. It was also to prove the instrument of his downfall.

Arrest and fall
Through the agency of Buckingham, James was made aware of Suffolk's misconduct in the Treasury, particularly allegations that Lady Suffolk harassed creditors of the crown, and extorted bribes from them before they could obtain payment. Suffolk was suspended from the Treasurership in July 1618. Early in 1619, his wife suffered an attack of smallpox which destroyed her famous beauty, and Suffolk himself pleaded ill health in an attempt to avoid trial. These efforts failed: in October 1619, he, his wife, and their crony Sir John Bingley, Remembrancer of the Exchequer were prosecuted on a variety of counts of corruption in the Court of Star Chamber. Sir Francis Bacon, the prosecutor, compared Lady Suffolk to an exchange woman keeping shop while her apprentice, Bingley, cried "What d'ye lack?" outside. On 13 November 1619, they were found guilty on all counts. A fine of £30,000 was imposed, and they were sentenced to imprisonment at the King's pleasure.

After ten days, Suffolk and his wife were released and appealed to Buckingham to intercede for them. Although Suffolk further irritated James by legal manoeuvres to avoid seizure of his property, Buckingham was willing to be magnanimous to his rival now that his power had been destroyed. Buckingham obtained for Suffolk an audience with the King, and the fine was subsequently remitted except for £7,000. In 1623, Suffolk's youngest son Edward married Buckingham's niece, Mary Boteler. While Suffolk never again rose to high office, he was active in the Lords and served twice as a commissioner of ecclesiastical causes. He died at Charing Cross on 28 May 1626 and was buried on 4 June at Saffron Walden.

References

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

External links

1561 births
1626 deaths
Alumni of St John's College, Cambridge
Chancellors of the University of Cambridge
Thomas
01
Thomas Howard, 01st Earl of Suffolk
Knights of the Garter
Lord High Treasurers
Lord-Lieutenants of Cambridgeshire
Lord-Lieutenants of Dorset
Lord-Lieutenants of Suffolk
16th-century English nobility
Howard, Thomas
Honourable Corps of Gentlemen at Arms
English admirals
English people of the Anglo-Spanish War (1585–1604)
17th-century English nobility

Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk


Lucas Silva Melo, mais conhecido apenas como Tuta (São Paulo, 4 de julho de 1999), é um futebolista brasileiro que atua como zagueiro. Atualmente joga no Eintracht Frankfurt.

Ele adquiriu o apelido devido à sua semelhança com o ex-futebolista brasileiro Moacir Bastos, que também é conhecido como Tuta.

Carreira

São Paulo
Nascido em São Paulo, Tuta foi formado desde a adolescência na base do São Paulo, no qual faturou vários títulos em todas as categorias. Por não ser muito alto, o garoto chegou a jogar um período como volante, o que aprimorou suas qualidades técnicas como zagueiro.

Em 2018, ele foi campeão do Campeonato Brasileiro de Aspirantes e chegou a treinar um período com o elenco profissional. Apesar de ter sido relacionado para algumas partidas, o defensor não entrou em campo. No ano seguinte, Tuta foi um dos destaques da conquista da Copa São Paulo de Futebol Júnior de 2019, no qual terminou com o São Paulo como campeão.

Eintracht Frankfurt
No dia 29 de janeiro de 2019, Tuta foi vendido ao Eintracht Frankfurt, por um valor de  R$ 7,6 milhões por 70% e assinando um contrato até o final de junho de 2023.

KV Kortrijk
Em 6 de agosto de 2019, Tuta foi emprestado ao clube belga KV Kortrijk, por um contrato de empréstimo de uma temporada. Ele fez sua estreia pelo KV Kortrijk no dia 24 de novembro, começando como titular na partida fora de casa contra o Anderlecht, que terminou com um empate em 0 a 0. Marcou seu primeiro gol como profissional no dia 29 de fevereiro de 2020, em um empate fora de casa por 2 a 2 com o Zulte Waregem.

Tuta fez 18 jogos e marcou um gol pelo KV Kortrijk até abril de 2020, quando a temporada foi encerrada mais cedo por conta da pandemia de COVID-19.

Retorno ao Eintracht Frankfurt
Em meados de 2020, com o fim do seu contrato com o KV Kortrijk, Tuta voltou ao Eintracht Frankfurt para a disputa da Bundesliga de 2020–21. Sua estreia pelo clube alemão aconteceu em 3 de outubro, entrando como substituto em uma vitória em casa por 2 a 1 sobre o TSG Hoffenheim.

Depois que o capitão do Eintracht Frankfurt, David Abraham, saiu do clube em janeiro de 2021, Tuta se tornou titular da equipe, jogando na defesa junto com Evan Ndicka e Martin Hinteregger. Tuta marcou seu primeiro gol pelo Frankfurt no dia 30 de outubro de 2021, marcando o único gol da equipe no empate em casa por 1 a 1 contra o RB Leipzig, pela Bundesliga de 2021–22.

No dia 17 de maio de 2022, foi oficializada a renovação de contrato de Tuta pelo Eintracht Frankfurt, estendendo o seu contrato até junho de 2026. No dia seguinte, o São Paulo vendeu os 30% restantes de Tuta ao clube alemão, negociando uma porcentagem por mais de R$ 7 milhões, com direito a mais R$ 2,6 milhões caso o zagueiro seja vendido no futuro.

Estilo de jogo
O estilo de jogo de Tuta o coloca como um zagueiro de bom toque para sair jogando, além de uma impulsão elogiada nas jogadas aéreas em meio a sua altura.

Estatísticas
Atualizado até 19 de maio de 2022.

Clubes

 a. Jogos da Copa da Bélgica e da Copa da Alemanha
 b. Jogos da Liga Europa da UEFA
 c. Jogos de outros torneios

Títulos

Clubes
São Paulo (Categorias de base)
Copa do Brasil Sub-20: 2018
Campeonato Brasileiro Sub-23: 2018
Supercopa do Brasil Sub-20: 2018
Copa São Paulo de Futebol Júnior: 2019

 Eintracht Frankfurt
 Liga Europa da UEFA: 2021–22

Ligações externas

Naturais da cidade de São Paulo
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do São Paulo Futebol Clube
Futebolistas brasileiros expatriados
Futebolistas do Eintracht Frankfurt
Brasileiros expatriados na Alemanha
Futebolistas do KV Kortrijk
Brasileiros expatriados na Bélgica

Tuta (futebolista nascido em 1999)


أبريل المكسور أو نيسان المكسور رواية ألبانية للمؤلف إسماعيل كاداري. ونشرت في عام 1978، يستكشف هذا الكتاب واحد من الموضوعات المتكررة لكل إداري ؛ كيف يؤثر هذا في الماضي.

روابط خارجية

مراجع

روايات 1978
روايات ألبانية
روايات ألبانية 1978
روايات ألبانية حولت إلى أفلام
روايات ألبانية في القرن 20
روايات تجري أحداثها في ألبانيا
روايات تقع أحداثها في عقد 1930
تراث شعبي ألباني

أبريل المكسور (رواية)


Valder og Busters uheldige Besøg i Thisted er en stumfilm instrueret af Herluf Thomsen efter manuskript af Herluf Thomsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1925

Stumfilm fra Danmark


විසර්ඩ් ව්‍යාපෘතිය යනු අන්‍යයයන් පවසන මුසාවන් අනාවරණය කිරීමට මිනිසුන් විසින් පවතින හැකියාව විශ්ලේෂණය කරන පෝල් එක්මන් සහ මුරීන් ඔ' සුල්ලිවන් යන දෙදන මෙහෙයු ව්‍යාපෘතියකි.

References

Wizards Project


Haber, güncel ve ilginç bir olayın olduğunca nesnel ve gerçeğe uygun bir biçimde sunulmasıdır. Haber metninde her türlü taraflı değerlendirmelerden ve söz oyunlarından uzak durulur. Metin kısa, haber dili de yalındır.

Bu haber tekniği son derece katı kurallara tabidir. Haberi yazan kişinin, sahip olduğu yaratıcılık alanı sınırlıdır. "Okurlarımız için yazıyoruz, hakkında yazı yazdıklarımız için değil" görüşü hakimdir. Nitekim hatır için gazetecilik yapmak sakıncalıdır. Bir kısa ya da karmaşık haber metninde uyulması gereken kurallar şunlardır:

 Güncel, haber yeni olmalı ve kolay iletilebilmelidir.
 Konu ilginç olmalıdır.
 Konu önemli olmalıdır.
 Konu ilinti yaratmalıdır.
 Konu kısa ve öz olmalıdır.

Haber katıksız gerçekleri iletir. Olası olduğunca 5N 1K kuralına uymalıdır: Kim? Ne, Ne zaman? Nerede? Nasıl? Neden? - Nereden sorusu kaynağa yönelik sorudur.

Örneğin27 yaşındaki İstanbul'lu A.K. çarşamba gecesi özel otosuyla Bodrum yakınlarında geçirdiği kaza sonucu hayatını yitirdi. Polisin yaptığı açıklamaya göre, sol virajı çok açıktan almaya çalışırken sağdaki bankete düştüğünde A.K, Türkbükü istikametine doğru yol almaktaydı. Direksiyonu düzelttikten hemen sonra aracı kaymaya başladı ve hızla bir duvara çarptı.''

Ayrıca bakınız

 Öğretici metinler

Kaynakça

Gazetecilik
Haberler
Bilgi sosyolojisi
Televizyon terminolojisi

Haber


داتشنويي  هي مدينة في جمهورية أوسيتيا الشمالية - ألانيا في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 4439 نسمة.

مراجع

مدن أوسيتيا الشمالية - ألانيا

داتشنويي


Sonic the Hedgehog (enska: Sonic the Hedgehog) er bandarísk-kvikmynd frá árinu 2020.

Tenglar

Bandarískar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2020
Paramount Pictures-kvikmyndir
Sonic the Hedgehog

Sonic the Hedgehog (kvikmynd)


Guarabira Esporte Clube foi um clube de futebol da cidade de Guarabira no estado da Paraíba

História
O Guarabira foi criado em 1930, com a denominação de Guarabira Futebol Clube e suas cores iniciais foram o preto e vermelho. A primeira versão do clube teve vida curta, mas acabou motivando alguns desportistas do extinto clube à novamente se reunirem e fundar uma nova agremiação no dia 24 de junho de 1936, desta vez denominada de Guarabira Esporte Clube.

O novo clube acabou herdando parte do patrimônio do time antigo e em pouco tempo tornou-se o principal clube da cidade de Guarabira. A partir de 1946, o alvi-celeste passou a condição de clube de maior influência da região norte da Paraíba. O prestigio da equipe rendeu a participação na primeira edição do Campeonato Paraibano do Interior, em 1949, promovido pela Federação Paraibana de Futebol.

A participação motivou os dirigentes guarabirenses a inserir a equipe no Campeonato Paraibano  de 1952. Entretanto, a péssima campanha na competição e os altos custos forçaram o clube a pedir licença em 1953, retornando somente em 1959, quando mais uma vez, o clube deixou a desejar. As experiências na competição auxiliaram os dirigentes a buscar o profissionalismo.

Em 1964, o então presidente Benedito Targino conseguiu recursos para novamente participar do Campeonato Paraibano. O alvi-celeste guarabirense conquistou o vice-campeonato do Torneio Inicio de 1967. Em 35 participações na Primeira Divisão do estadual, o Guarabira obteve o seu melhor desempenho em 1969, quando conquistou o terceiro lugar. A maior sequência de participações foi entre 1979 e 1994, quando o clube foi rebaixado para a Segunda Divisão, de onde sairia vencedor em 1995. Em 1996, terminou com a pior campanha na classificação geral, agravada após perder 5 pontos. Fora dos campeonatos de 1997 e 1998, o Espantalho do Brejo fez uma boa campanha ao chegar à segunda fase em 1999, sendo eliminado pelo Campinense. Não repetiu o bom desempenho nas edições de 2000 e 2001

Também em 2001, a equipe representou a Paraíba no Campeonato Brasileiro da Série C. Terminou na quarta colocação do Grupo C, onde os dois primeiros se classificaram (Treze-PB e São Gonçalo-RN, respectivamente em 1º e 2º lugar). O grupo ainda contava com o Corinthians-AL em 3º, o Botafogo-PB em 5º e o Atlético-PB em 6º. A última participação do Guarabira em competições oficiais foi em 2002, quando caiu ainda na primeira fase.

Na galeria de grandes jogadores, o antigo Guarabira Esporte Clube deu-se ao luxo de possuir nos seus elencos grandes atletas: Da Silva, França, Vavá, Nilton Sinval, Zé Preto, Totonho, Grilo, Antonino, Manoel Pirpirituba, Geraldo Pereira, Naldo Santiago, Fraga, Carlinhos, Lula (goleiro que tomou o gol 999 de Pelé quando jogava pelo Botafogo-PB), Mano (que mais tarde jogaria pelo Treze), Gilson, Gil Araújo, e o mais folclórico deles: Guri, criativo nas frases que pronunciava.

Dos mais recentes atletas que passaram pelo Guarabira, os jogadores mais lembrados são: Pedrinho Cangula, Tiquinho, Beto Potiguar, Rudmar, Gilson Sergipano, Ita, Ivan, Fábio e Walter Sanharó. Wagner Caaporã foi o jogador mais recente que deixou saudades entre os torcedores da atual Desportiva Guarabira. Carlinhos Paraíba, procedente da cidade de Rio Tinto, foi o jogador que mais conseguiu êxito atuando pelo clube alviazulino, posteriormente saiu de Guarabira para o  e teria passagem destacada pelo , equipe da primeira divisão do futebol brasileiro.

Dos grandes feitos da história do futebol guarabirense, a vitória do antigo Guarabira Esporte Clube sobre o Treze em 1984, por 1x0, com gol de Tiquinho, transformou-se na maior glória do clube em termos de vitória fora de casa. Outro momento de destaque foi a presença de Roberto Dinamite para a disputa do Torneio Início de 1991, visando promover a competição. O ídolo do  chegou a perder uma cobrança de pênalti na estreia, contra o Nacional de Cabedelo, defendida pelo goleiro Neto (que herdaria posteriormente o apelido "Dinamite").

Os tabus fizeram parte da história de Guarabira Esporte Clube e Nacional de Patos, pois o Guarabira passou vários anos sem vencer o adversário. Por ocasião da contratação de Pedrinho Cangula (pai de Marcelinho Paraíba), o tabu foi quebrado em uma partida realizada no Estádio Sílvio Porto contra o próprio Nacional, quando Pedrinho Cangula fez o gol da vitória.

Consta na história do futebol guarabirense dados importantes sobre o trabalho das divisões de base, foram encontrados nos registros detalhes sobre a revelação de grandes jogadores que deram sua alma pelo futebol de Guarabira. Os dados apontam jogadores valiosos que foram revelados na cidade: Josias, Paulinho, Duca, Paulo Cézar, Abel, França, Neném, Cirino, Naldo Santiago, Carlinhos de Seu Ivan, Gilvan Ribeiro, Gilmário, Gilson, Cazuza (goleiro), Geraldo Cândido, Wilson Catatumba e Garrincha.

Outros grandes jogadores atuaram pelo antigo Guarabira Esporte Clube e o forte do futebol guarabirense foi sempre a revelação de grandes valores.

Extinção
No ano de 2004, o Guarabira Esporte Clube foi extinto e, em seu lugar, foi fundado no dia 2 de maio de 2005, a Associação Desportiva Guarabira, que herdou as cores, o patrimônio e o escudo do antigo clube.

Títulos

Clubes de futebol extintos da Paraíba
Clubes de futebol fundados em 1936
Fundações na Paraíba em 1936
Clubes de futebol extintos em 2004

Guarabira Esporte Clube


An Epidendrum insolatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barringer. An Epidendrum insolatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum insolatum


Spintronik ("dönüş-tabanlı elektronik" kelimlerinden), magnetoelektronik olarak da bilinir. Elektronların kuantum özelliklerini kullanarak dönüş ve yük durumlarından yararlanmayı temel alan gelişmekte olan bir teknolojidir. Dönüş, "yukarı" veya "aşagı" olmak üzere zayıf bir manyetik enerji durumu olarak tespit edilebilmektedir.

Dış bağlantılar
 Spintronics-info  - Spintronik kaynakları, haberleri, forumları (İngilizce).
 Spintronik: Geleceğin Elektroniği? - KBT Bilim Sitesi
 Scientific American dergsi (2002)
 IBM (2003)
 Wired: update on MRAMs, 2003 Jul
 Spintronics/Orbitronics: Son Gelişmeler
 Spinhenge@home
 Spintronics araştırma hedefleri

Spintronik


Crkvena pjesmarica je pjesmarica, zbirka crkvene glazbe. Namijenjena je za pjevače u malenom formatu i samo s notama jednoglasno ili dvoglasno, te tekstom. Služi u svetoj liturgiji za glazbeni molitveni liturgijski dio kroz sva razdoblja crkvene godine te za posebne progide i/ili s dodatcima za izvanliturgijsku upotrebu. Najstarija u Hrvata je Pavlinska pjesmarica, a najaktualnija je Pjevajte Gospodu pjesmu novu.

Vidi
Crkveni kantual

Izvori

Crkvena pjesmarica


151. længdegrad kan henvise til:

 151. vestlige længdekreds
 151. østlige længdekreds

151. længdegrad


<noinclude>
UFC Fight Night: Machida vs. Anders (også kendt som UFC Fight Night 125) var et MMA-stævne, produceret af Ultimate Fighting Championship, der blev afholdt den 3. februar 2018 i Arena Guilherme Paraense i Belém i Brasillien.

Baggrund
Mens UFC har afholdt adskillige stævner i Nordøst Brassilien, var dette event organisationens første besøg i Pará i landets Nordregion.

En mellemvægtskamp mellem tidligere UFC-letsværvægtsmester Lyoto Machida og Eryk Anders stævnets hovedattraktion.

Danske Damir Hadzovic kæmpede ved dette stævne sin tredje UFC-kamp hvor han tabte til brasilianske Alan Patrick i letvægt på en enstemmig afgørelse med dommerstemmerne 30-25, 30-27, 30-27. Hadzovic var den eneste europæiske kæmper på programmets 11 kampe.

Bonus awards
De følgende kæmpere blev belønnet med $50,000 bonuser:
 Fight of the Night: Thiago Santos vs. Anthony Smith
 Performance of the Night: Valentina Shevchenko and Iuri Alcântara

International tv-transmittering

Referencer

Eksterne henvisninger
 UFC Fight Night – UFC.com
 UFC Fight Night 125 - Machida vs. Anders – Sherdog.com

UFC Fight Night
Mixed martial arts

UFC Fight Night: Machida vs. Anders


Georgetown es un área no incorporada ubicada en el condado de St. Joseph, Indiana, Estados Unidos.

Fue un lugar designado por el censo (en inglés, census-designated place, CDP) hasta su disolución para el censo de 2010.

Geografía
Está ubicada en las coordenadas .

Referencias

Enlaces externos

Áreas no incorporadas de Indiana

Georgetown (condado de St. Joseph)


An Pelatantheria rivesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Guillaumin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tang och Fa Tsuan Wang. An Pelatantheria rivesii in nahilalakip ha genus nga Pelatantheria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pelatantheria

Pelatantheria rivesii


Svijet

Događaji

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

 31. ožujka – Zvijad Gamsahurdia, gruzijski političar i državnik

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Politika u 1939.


Litera μ (miu mic) (corespondentul lui "m" în limba română) este o literă din alfabetul grec și simbolul pentru prefixul SI micro, care reprezintă o milionime dintr-o unitate.

Alfabetul grec

Miu (literă)


Ivanjica Stadyumu Sırbistan'ın Ivanjica şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Ivanjica Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Sırbistan'ın FK Habit Pharm Javor Ivanjica takımının maçlarını yaptığı stadyum, 4.000 seyirci kapasitelidir.

Sırbistan'daki stadyumlar

Ivanjica Stadyumu


Michael Everett Porter, (d. 23 Mayıs 1947), Amerikalı akademisyen ve ekonomist.

Harvard Üniversitesi İşletme Bölümü'nde (Harvard Business School) Ekonomi ve Yönetim Bilimleri profesörüdür. Aynı zamanda Strateji ve Rekabetçilik Enstitüsü (Institute for Strategy and Competitiveness) başkanıdır. Stratejik yönetim alanında dünyanın önde gelen bilim adamlarından biridir. Akademik çalışmaları, şirketlerin veya bölgelerin nasıl rekabetçilik avantajları oluşturabileceği üzerine yoğunlaşmıştır.

Porter, özellikle şu çalışmaları ile ünlüdür: "Üç Genel Rekabet Stratejisi"nin açıklanması (segmanlara ayırma, maliyet öncülüğü ve farklı konuşlanma stratejileri), bir şirketin üretim süreçlerini blok bir ok şeklinde betimleyen "Değer Zinciri" (Value Chain) ve "Beş Kuvvet Analizi") kullanarak bir endüstrinin veya pazarın çekicilik ve rekabet analizinin yapılması. Porter'ın beş kuvvet analizi iş stratejisi geliştirmede etkilidir.

Porter, ayrıca "Bölgesel Kümelenme" (Cluster Building) ile rekabet avantajlarının meydana getirilmesi teorisinin kurucusudur. Önde gelen tezlerinde devletlerin ihracatı değil, üretim gücünü çoğaltmasını destekliyordur. Birçok otorite tarafından en etkili yönetim düşünürlerinden biri olarak gösterilmektedir.

Yayınları

 Porter, Michael E.: Can Japan Compete?, 2000, ISBN 0-465-05989-9
 Michael Porter: Competitive Advantage, ISBN 0-684-84146-0
 Michael Porter: The Competitive Advantage of Nations, ISBN 0-684-84147-9
 Montgomery, Cynthia A.; Porter, Michael E. (Eds.), Strategy. Seeking and Securing Competitive Advantage, Boston/Mass.: Harvard Business Press 1991
 Porter, Michael E., Consumer behavior, retailer power, and manufacturer strategy in consumer goods industries, doctoral dissertation (unpublished) Harvard 1973.
 Porter, Michael E., Consumer behavior, retailer power, and manufacturer strategy in consumer goods industries, in: Review of Economics and Statistics, 56. Jg. 1974, November, S. 419 - 436.
 Porter, Michael E., Note on the structural analysis of industries. Case No. 9-376-054, Boston/Mass.: Intercollegiate Case Clearing House 1974.
 Porter, Michael E., Interbrand choice, strategy and bilateral market power, Harvard Economic Studies, Cambridge/Mass.: Harvard University Press 1976.
 Porter, Michael E.Please note location of nearest exit: Exit barriers and planning, in: California Management Review, 19. Jg. 1976, Winter, S. 21 - 33.
 Caves, R. E.; Porter, Michael E., From Entry Barriers to Mobility Barriers, in: QJE, 91. Jg. 1977, Nr. 3, S. 241 - 261
 Porter, Michael E., Market structure, strategy formulation, and firm profitability: The theory of strategic groups and mobility barriers, in: Cady, J. (Hg.): Marketing and the public interest, Cambridge/Mass.: Marketing Science Institute 1978, S. 101 - 126.
 Porter, Michael E., The Structure within industry and Companies' Performance, in: The Review of Economics and Statistics, 62. Jg. 1979, S. 214 - 227.
 Porter, Michael E., How competitive forces shape strategy, in: HBR, 57. Jg. 1979, March-April, S. 137 - 156., tekrar basım: Mintzberg, Henry; Quinn, James Brian (1992): The Strategy Process - Concepts and Contexts, 2. A., Englewood Cliffs/N.J.: Prentice Hall 1992, S. 61 - 70.
 Caves, R. E.; Porter, Michael E.; Spence, A. M., Competition in the open economy, Cambridge: Haravard University Press 1980.
 Porter, Michael E., Competitive Strategy. Techniques for Analyzing Industries and Competitors, New York: Free Press 1980.
 Porter, Michael E., The Constributions of Industrial Organization to Strategy Formulation: a promise beginning to be realized. Harvard Business School Working Paper 79-60, Division of Research, Graduate School of Business Administration, Haravard University, Boston/Mass. 1980.
 Porter, Michael E., The Contributions of Industrial Organization to Strategic Management, in: AMR, 6. Jg. 1981, Nr. 5, S. 609 - 620
 Porter, Michael E., Strategic interaction: Some lessons from industry histories for theory and antutrust policy, in: Salop, S. C.: Strategie, predation, and antitrustz analysis, Washington 1981, S. 449 - 506.
 Porter, Michael E., Cases in competitive Strategy, New York: The Free Press 1983.
 Porter, Michael E., Industrial Organization and the Evolution of concepts for strategic planning: The new learning, in: MDE, 4. Jg. 1983, Nr. 3. S. 172 - 180.
 Porter, Michael E., Competitive Advantage, New York: Free Press 1985.
 Porter, Michael E., Competition in Global Industries, Boston/Mass. 1986.

Dış bağlantılar
 Summary Biography from Global Leaders
 Harvard Business School Öğretim Görevlileri Sayfaları

1947 doğumlular
Amerikalı ekonomistler
Yaşayan insanlar

Michael Porter


Ankara Demirspor, 16 Mart 1932'de kurulan ve kuruluşu resmen 29 Ekim 1932'de onaylanan Türk futbol kulübü. Kuruluş renkleri kırmızı-yeşil olan kulübün bugün kabul gören renkleri ise beyaz-laciverttir. Kulüp, MKE Ankaragücü ve Gençlerbirliği'den sonra Ankara'da kurulan üçüncü kulüptür. Kuruluşunda kırmızı-yeşil formaya sahip olan Ankara Demirspor, 1933 yılında Çankaya takımıyla birleşince, forma rengi mavi-laciverte dönüştürülmüştür. İç sahadaki maçlarını uzun süre Cebeci İnönü Stadyumu'nda oynadıktan sonra 2015-16 sezonundan itibaren Behiçbey'deki kulüp tesislerinde yapılan TCDD Ankara Demirspor Stadyumu'nda oynamaya başlamıştır.

Tarihçe

Futbol takımının ilk başarısı, 1938-39 sezonunda Türkiye'nin ilk deplasman ligi olarak bilinen Millî Küme'de gerçekleşmiş, sezon sonunda Galatasaray ile birlikte otuz beşer puan toplayarak gol averajı ile ikincilik elde etmiştir. Bu başarıyı takiben 1939, 1943, 1947 ve 1948 yıllarında Ankara Futbol Ligi şampiyonu, 1947'de de Türkiye Futbol Şampiyonası'nı kazanan Ankara Demirspor, 1959'dan itibaren aralıksız on üç sezon mücadele ettiği, Süper Lig'e 1970-71 sezonu sonunda küme düşerek veda etmiştir. 12 sezon Türkiye 2. Futbol Ligi'nde mücadele eden takım 1982-83 sezonunda küme düşmüş ve 1 sezon amatörde oynamıştır. 1984 yılında Türkiye 3. Futbol Ligi kurulunca tekrar bu lige dahil olan takım, 1995-96 sezonunda Şampiyon olarak Türkiye 2. Futbol Ligine yükseldi. 3 sezonun ardından tekrar 3. Futbol Ligine düşen takım 2000-01 sezonunda bu ligi 2. bitirerek yeni kurulan 3. seviye lig olan 2. Lig B liginde oynamaya hak kazandı. 2005-06 sezonunda bu ligden 3. Lige düşen takım 9 sezon 3. Ligde oynadıktan sonra 2014-15 sezonunda Serdar Bozkurt yönetiminde play-off final maçında, İzmir Atatürk Stadyumu'nda Sakaryaspor'u 2-0 mağlup ederek 2. Lig'e yükselmiştir. Aynı yıl tekrar küme düşen takım 2017-18 sezonunda bu sefer Bülent Akan yönetiminde tekrar Play Off Şampiyonu olarak tekrar 2. Lige yükseldi. Hâlen 2. Ligde mücadele etmektedir.

2022-23 sezonu öncesinde teknik direktörlük görevine Serhat Gülpınar getirildi.

Teknik direktörleri

  Oscar Hold (1965-1967)
  Celal Torkal (197?)
  Semih Tokatlı (1991-1993)
  Erkan Kural (1993-1994)
  Semih Tokatlı (1994-1997)
  Semih Tokatlı (2000-2003)
  Semih Tokatlı (2004-2005)
  Aldoğan Argon (2005-2006)
  Semih Tokatlı (2007-2008)
  Yusuf Tepekule (2008)
  Mehmet Kaya (2009-2010)
  Ramazan Silin (2010)
  Ali Talat Koçak (2010-2011)
  Ufuk Sarı (2011)
  Semih Tokatlı (2011)
  Mustafa Altındağ (2011-2012)
  Mehmet Ak (2012)
  Bülent Demirkanlı (2012-2013)
  Mehmet Ak (2013)
  Aydın Yavuz (2013)
  Bülent Demirkanlı (2013)
  Mehmet Ak (2013)
  Nihat Balan (2013)
  Serdar Bozkurt (2014-2015)
  Mehmet Akbulut (2015-2016)
  Muharrem Uğur (2016)
  Mehmet Kaya (2016-2017)
  Adnan Şentürk (2016-2017)
  Müjdat Yalman (2018)
  Bülent Akan (2018)
  Bayram Toysal (2018)
  Bahaddin Güneş (2018-2020)
 Bülent Akan (2020-2021)
 Ersin Aka (2021-

Lig Mücadeleleri

 1. seviye (Süper Lig / 1. F.L): 13 sezon

1959-1971

 2. seviye (1. Lig / 2. F.L) : 15 sezon

1971-1983, 1996-1999

 3. seviye (2. Lig / 3. F.L): 26 sezon

1984-1996, 1999-06, 2015-16, 2018-

 4. seviye (3. Lig): 11 sezon

2006-15, 2016-18

 Amatör Lig: 28 sezon

1932-1959, 1983-1984

Başarıları

 Türkiye Futbol Şampiyonası

Şampiyonluk (1) : 1947

 3. Lig

Şampiyonluk (1) : 1995-96

Play Off Şampiyonluk (2) : 2014-15, 2017-18

Play Off Yarı final (3) . 2008-09, 2013-14, 2016-17

 Türkiye Kupası

Yarı final (2) : 1962-63, 1964-65

Çeyrek final (3) : 1967-68, 1968-69, 1975-76

 Ankara Futbol Ligi

Şampiyonluk (5) : 1938-39, 1942-43, 1946-47, 1947-48, 1958-59

Geçmiş Sezon Performansları

*Kademe-Klasman grubu olan sezonlar birleştirilerek yazılmıştır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki futbol kulüpleri
1932'de kurulan futbol kulüpleri
1932'de Ankara

Ankara Demirspor


Mrs Norris may refer to:

A minor character in the Harry Potter series; see Argus Filch
A supporting character in the novel Mansfield Park

See also
Norris (surname)

Mrs Norris