Orsa - Belarus'ta bir şehir
 Orsa - Denizcilikte yelkenin 45 derecelik açı yaptığı rüzgara karşı gidilen seyir biçimi

Orsa


Marone ist eine norditalienische Gemeinde (comune) in der Provinz Brescia in der Region Lombardei. Die Gemeinde zählt  Einwohner (Stand: ). Schutzpatron des Ortes ist der hl. Martin von Tours.

Geographie
Der Ort Marone liegt am Ostufer des Iseosee. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 22,93 km². Der Ort liegt auf einer Höhe von 189 Metern über dem Meer. Ortsteile (frazioni) sind Ariolo, Collepiano, Monte Marone, Ponzano, Pregasso, Vello und Vesto. Die Nachbargemeinden sind Monte Isola, Zone, Sale Marasino, Pisogne, Gardone Val Trompia, Marcheno, Parzanica (BG) und Riva di Solto (BG). Die Gemeinde grenzt an die Provinz Bergamo.

Marone hat einen Bahnhof an der Bahnstrecke Brescia–Iseo–Edolo.

Weblinks

 Offizieller Webauftritt der Gemeinde (italienisch)

Einzelnachweise

Provinz Bergamo

Marone (Lombardei)


Împărțirea Albaniei (în ) este un termen folosit pentru divizarea statului albanez, care și-a proclamat independența în 28 noiembrie 1912. Comisia de delimitare a granițelor nou înființatului Principat al Albaniei potrivit termenilor Conferinței de la Londra din 1912-1913 (29 iulie 1913) și ambasadorii celor șase Mari Puteri din acea vreme (Marea Britanie, Franța, Germania, Austro-Ungaria, Rusia și Italia) au lăsat populațiile albaneze și non-albaneze de o parte și de alta a frontierei. Reprezentanții mișcării naționale albaneze au considerat această hotărâre adoptată la Londra ca o împărțire a teritoriilor locuite majoritar de albanezi, ce erau incluse în propunerea de înființare a Vilaietului Albanez.

După înființarea statului albanez au fost alcătuite planuri pentru o nouă împărțire a Albaniei în timpul Primului Război Mondial; cu toate acestea, Albania nu a fost divizată și și-a păstrat independența. Alte planuri de împărțire a Albaniei au fost negociate în timpul și după cel de-al Doilea Război Mondial.

Istoric

Preludiu

Războiul Ruso-Turc din 1877-1878 a redus mult posesiunile otomane în Peninsula Balcanică, lăsând imperiului doar un mic teritoriu în Macedonia și în vestul Peninsulei Balcanice. Albania s-a aflat sub dominația Imperiului Otoman începând din 1479, odată cu ocuparea orașului Shkodër. Regiunea pretinsă de conducătorii națiunii albaneze era eterogenă din punct de vedere etnic, constând din zone vaste unde locuiau, de asemenea, bulgari, greci, sârbi, turci și aromâni, deși Sami Frashëri (sau Șemseddin Sami) a susținut că albanezii formau majoritatea populației în cele patru vilaiete Ișkodra, Yannina, Monastir și Kosovo.
Primul tratat postbelic, Tratatul de la San Stefano, semnat la 3 martie 1878 atribuia o parte din teritoriile populate cu albanezi statelor Serbia, Muntenegru și Bulgaria. Austro-Ungaria și Marea Britanie au respins acest aranjament, temându-se că Rusia dobândea o poziție predominantă în Balcani și apărea, prin urmare, un dezechilibru de forțe între puterile europene. Mai târziu, în același an, a avut loc o conferință de pace la Berlin, care a revizuit termenii acordului pentru soluționarea litigiului între marile puteri. Congresul de la Berlin a decis ca orașele Bar și Podgorica, precum și zonele din jurul satelor montane Gusinje și Plav, pe care liderii albanezi le considerau ca fiind teritoriu albanez, să fie cedate statului Muntenegru; cedarea acestor zone a fost privită așadar ca o împărțire a teritoriilor locuite de albanezi. În februarie 1879 Marile Puteri au insistat că Poarta Otomană să renunțe la teritoriile Plava, Podgorica, Gucia și Ulcinj, pretinse de albanezi, și retragă toate trupele otomane din zonele aflate în dispută.

Congresul de la Berlin
Albanezii au considerat că acordul încheiat la Berlin a decis împărțirea teritoriilor locuite de albanezi, care făceau parte din Vilaietul Albanez. Congresul a cedat statului Muntenegru orașele Bar și Podgorica și zonele din jurul satelor montane Gusinje și Plav. Albanezii au creat Liga de la Prizren pentru a contracara pierderea teritoriilor în care albanezii erau majoritari și au organizat o rezistență armată în Gusinje și Plav, unde forțele muntenegrene au trebuit să ducă lupte acerbe. Un bătrân din acea zonă a susținut că granița între Turcia și Muntenegru "era înecată în sânge". Văzând rezistența albanezilor, Congresul a decis să cedeze și orașul de coastă Ulcinj către statul Muntenegru. Liga de la Prizren a fost forțată să se retragă din Ulcinj, după ce forțele militare ale ei au fost zdrobite de Armata Otomană condusă de Derviș Pașa.

Războaiele Balcanice

Pe 8 octombrie 1912 Armata Muntenegreană au invadat vilaietul Shkodra. Exemplul Muntenegrului a fost urmat de Serbia, Bulgaria și Grecia, care au declarat război Imperiului Otoman, și astfel a început Primul Război Balcanic. Trupele muntenegrene, sârbe și grecești au ocupat rapid teritoriile populate majoritar cu albanezi și au încercat să schimbe situația etnică prin exterminarea populației albaneze; au fost uciși aproximativ 25.000 de albanezi la începutul anului 1913. Delegații albanezi au înțeles că statele Muntenegru, Serbia și Grecia plănuiau să împartă între ele teritoriile aflate în zona de vest a Balcanilor și au convocat un congres la Vlorë, unde, la 28 noiembrie 1912, au proclamat independența Albaniei.

În 3 decembrie 1912 ambasadorii celor șase Mari Puteri din acea vreme (Marea Britanie, Franța, Germania, Austro-Ungaria, Rusia și Italia) s-au întâlnit la Londra pentru a discuta viitorul teritoriilor locuite de albanezi. După discuții îndelungate, ambasadorii au hotărât pe 29 iulie 1913 să recunoască independența Principatului Albania, dar să-i reducă teritoriul la mai puțin de jumătate, în timp ce restul teritoriului Albaniei Independente (pe care locuia aproximativ 30%-40% din populația albaneză) urma să fie cedat Serbiei, Muntenegrului și Greciei. În ciuda pierderii a mai mult de jumătate din teritoriul său etnic, Albania ar fi fost un stat suveran, independent de Imperiul Otoman.

Delimitarea graniței Albaniei
Mai mulți comisari ai statelor europene au fost trimiși în Albania pentru a delimita granițele noului stat, pe baze etnografice, conform termenilor Conferinței de Pace de la Londra. Cu toate acestea, comisia nu a putut delimita granița din sudul Albaniei, pe o astfel de bază,  din cauza contradicțiilor de natură geografică, economică și strategică. O parte semnificativă a teritoriului în litigiu a fost lăsat Albaniei, ceea ce a provocat o revoltă a populației grecești. Conflictul s-a încheiat odată cu semnarea Protocolului de la Corfu.

Planuri pentru mai multe partiții de Albania
După înființarea statului albanez, în 1912, au existat alte planuri pentru împărțirea Albaniei în timpul Primului Război Mondial. Un tratat secret încheiat în 1915 la Londra a inclus divizarea țării, în timp ce un acord între Italia și Grecia, încheiat în 1919, prevedea anexarea Albaniei de către cele două țări. Potrivit acestui acord, cunoscut sub numele de Acordul Venizelos–Tittoni, semnat la 20 iulie 1919, Epirul de Nord (ce forma sudul Albaniei) urma să fie încorporat în teritoriul Greciei, în timp ce Grecia urma să recunoască un mandat italian pentru stăpânirea centrului Albaniei.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, când Regatul Albaniei s-a aflat sub ocupație italiană, au existat planuri de împărțire a Albaniei între Iugoslavia și Italia. Pe de altă parte, în 1944, atunci când Albania a intrat sub controlul comunist, o rezoluție a Senatului Statelor Unite ale Americii a susținut cedarea Epirului de Nord către Grecia.

Urmări

Trasarea oarecum arbitrară a granițelor Principatului Albania, înființat în 1913, a lăsat un număr mare de etnici albanezi în afara noului stat și mulți dintre ei au fugit sau au fost alungați forțat către noul stat Albania. În Kosovo, trupele sârbe au încercat să schimbe componența etnică a regiunii prin expulzări în masă. Peste 100.000 de albanezi au părăsit Kosovo în perioada 1918-1941.

Note

Lectură suplimentară
 Books about Albania and the Albanian people

Legături externe

 Texts and Documents of Albanian History
 Library of Congress Country Study of Albania

Istoria Albaniei

Împărțirea Albaniei


Bostancıbaşı Deli Abdullah Paşa, (d. ? - ö. 15 Aralık 1823, İzmit), II. Mahmud saltanatında 10 Kasım 1822 - 30 Mart 1823 tarihleri arasında dört ay sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Hamdullah Paşa olarak da bilinir. Çengelköyü iskelesi kayıkçılarından Safranbolulu Yalnızkürek Ali Ağa'nın oğlu olarak dünyaya gelmiş, babasının yanında kayıkçılık etmiş, yıllarca denize kürek sallamıştır.

Yirmibeş yaşlarında iken sarayı humayum hamlacılar ocağına girmiş evvela saltanat kayığında, sonra tebdil kayığında kürek etmiş, bu ocakta kademe kademe yükselerek II. Mahmut'un cülusu ile 1809 yılında Bostancıbaşı olmuştur. Bostancıbaşılıkta da 1815'e kadar hizmet etmiştir.

Fakat meşekkat ve mihnetle geçen yıllar vücudunu yıprattığı için arzu ettiği gibi hizmet edemiyeceğini görünce azlini rica etmiş. Şubat 1815'te maişetine yetecek bir arpalık ile Çengelköyü'ndeki evine çekilmiştir. Ancak birkaç gün sonra Başbaki kulluğu mensubuna tayin edildi. 1816'da sipahiler ağası ve 1819'da büyük imrahor olmuştur.

1819 Ramazanında Vezirlik Rütbesi ile kaptan-ı derya tayin edilmiştir. Bu görevde iken o zamanlar kabadayılıkları ve türlü rezaletleri, edepsizlikleri ile meşhur kalyoncu neferlerini zapturapt altına almış, karışıklık çıkartanları sindirmiş ve disiplin sağlamayı başarmıştır. Fakat deniz işlerinden anlamadıği için 1821'de yine azledilmiştir.

Bundan sonra İstanbul'da ikamet etme şartıyla Kütahya ve Karhisar-i Sahip (Afyonkarahisar) sancakları kendisine verilmiş ve İstanbul boğazı sahil muhafızlığına memur edilmiştir.

1822'de Hacı Salih Paşa'nın azledilmesinden sonra kendisine sadrazamlık görevi verilmek için saraya davet edilmiştir. Abdullah Paşa devlet işlerine müdahalesiyle sadrazamları eğlenceye alan nişancı Halet Efendi'nin katli için ferman almadıkça mührü hümayunu kabul edemiyeceğini arz etmiş, şartında ısrar etmesi üzerine II. Mahmud, Halet Efendiyi fedaya mecbur kalmış, Abdullah Paşa Padişahtan Halet Efendi'nin Konya'ya sürgün fermanını aldıktan sonra 10 Kasım 1822 tarihinde Hacı Salih Paşa'nın yerine sadrazam tayinini kabul etmiştir. Arkasında da Konya Valisi Galip Paşa'ya, ihtirasatıyla devlet bünyesinde derin yaralar açmış olan Halet Efendi'nin idam fermanını göndermiştir.

Sadareti zamanında, Tophane'de çıkan yangında gösterdiği gayret üzerine Padişahın takdirini kazanmış, ancak bu yangına gönderilen yeniçerilerin disiplinsiz çapulcu tutumlarını kontrolda gevşek davranması sebebiyle dört aylık bir sadrazamlık görevinden sonra 10 Mart 1823'te azledilmiştir.

Azlinden sonra İzmit sancak beyliğine gönderilmiştir. Burada iken hastalığı daha fazlalaşmış ve 15 Aralık 1823 tarihinde ölmüştür.

Eserleri
Çengelköy'de bir camii yaptırmıştır.

Değerlendirme
Bostancıbaşı Abdullah Paşa dürüst, çalışkan ve hayırsever bir kimse idi. Vakanüvislerin o devri tasvir eden diliyle Abdullah Paşa erazil ve hayta güruhunun anladığı dili pek iyi bildiğinden gürleyen sesi hiddet, şiddet ve heybetiyle şehir eşkiyasını penç-i kahrında titretmiş ve halk arasında büyük bir şöhret kazanmıştır. Asileri ve kötü insanları aman vermeden tepelediği için "Deli" lakabı ile de meşhur olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5,
 Alper, Ömer Mahir, "Abdullah Paşa (Deli, Bostancıbaşı)" (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.18 ISBN 975-08-0072-9
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

Osmanlı sadrazamları
1823 yılında ölenler
Kaptan-ı deryalar
Kocaeli'de ölenler
Doğum tarihi bilinmeyenler
Resim aranan kişiler

Deli Abdullah Paşa


El LXXVI Campeonato Mundial de Hockey sobre Hielo Masculino se celebró conjuntamente en Finlandia y Suecia entre el 4 y el 20 de mayo de 2012 bajo la organización de la Federación Internacional de Hockey sobre Hielo (IIHF).

Sedes

Grupos

Primera fase
Los cuatro primeros clasificados de cada grupo disputan los cuartos de final.

Grupo A

Resultados

(¹) –  Todos en Helsinki
(²) –  Hora local de Finlandia (UTC+3)
(TE) –  Tiempo extra

Grupo B

Resultados

(¹) –  Todos en Estocolomo
(²) –  Hora local de Suecia (UTC+2)
(TE) –  Tiempo extra

Fase final

Cuartos de final

(¹) –  En Helsinki
(²) –  En Estocolmo
(³) –  Hora local de Finlandia (UTC+3) o de Suecia (UTC+2), respectivamente

Semifinales

(¹) –  En Helsinki
(²) –  Hora local de Finlandia (UTC+3)

Tercer puesto

Final

(¹) –  En Helsinki
(²) –  Hora local de Finlandia (UTC+3)

Medallero

Estadísticas

Clasificación general

Los dos últimos descienden a la División I

Referencias

Enlaces externos
Página web del campeonato (en inglés)
 (en inglés)

2012
Deporte en 2012

Campeonato Mundial de Hockey sobre Hielo Masculino de 2012


St. Mary in the Marsh es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Folkestone and Hythe, en el condado de Kent (Inglaterra). Dentro del límite de la parroquia se encuentra también el pueblo de St. Mary's Bay.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, St. Mary in the Marsh tiene una superficie de 13,96 km².

Demografía
Según el censo de 2001, St. Mary in the Marsh tenía 2797 habitantes (47,84% varones, 52,16% mujeres) y una densidad de población de 200,36 hab/km². El 14,98% eran menores de 16 años, el 69,43% tenían entre 16 y 74 y el 15,59% eran mayores de 74. La media de edad era de 48,48 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 17,37% estaban solteros, el 62,78% casados y el 19,85% divorciados o viudos.

El 96,46% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,89% de la población, mientras que el 1,64% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,07% eran blancos, el 0,43% mestizos, el 0,21% asiáticos, el 0,14% negros y el 0,14% chinos. El cristianismo era profesado por el 78,94%, el hinduismo por el 0,14%, el judaísmo por el 0,11%, el islam por el 0,11% y cualquier otra religión, salvo el budismo y el sijismo, por el 0,36%. El 12,3% no eran religiosos y el 8,04% no marcaron ninguna opción en el censo.

1056 habitantes eran económicamente activos, 1007 de ellos (95,36%) empleados y 49 (5,64%) desempleados. Había 1254 hogares con residentes, 46 vacíos y 58 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

St. Mary in the Marsh


Necil Kazım Akses (6 Mayıs 1908, İstanbul - 16 Şubat 1999, Ankara), Türk besteci.

Çağdaş Türk müziğinin kurucu ve öncü kuşağı olan ve Türk Beşleri olarak tanınan grubun üyesidir. "Ankara Kalesi" adlı senfonik şiiri,  "Minyatürler" adlı solo piyano eseri, keman ve viyola konçertoları, orkestra için "Konçerto" ve "Ballad"ı, beş senfonisi ve yaylılar için dört değerli kuarteti başlıca yapıtları arasındadır.

Ankara Devlet Konservatuvarı'nın kurulmasında rol almış, 1948'de bu kurumun müdürlüğünü yapmış, iki kere Ankara Devlet Opera ve Balesi müdürlüğü görevinde bulunmuştur. 1971 yılında Devlet Sanatçısı unvanı verilen ilk 11 sanatçıdan biridir.

Yaşamı
1908'de İstanbul'da doğdu. Babası, Harbiye Nezareti posta müdürlerinden Mehmet Kazım Bey, annesi daha sonra Kandilli Kız Lisesi Müdiresi olacak olan edebiyat öğretmeni Emine Hanım'dır. Babasını küçük yaşta kaybetti; annesi ve teyzeleri tarafından  müziksever bir aile ortamında büyütüldü. Keman dersi almaya yedi yaşında başladı.  Önce Mesut Cemil ve sonra Sezai Asal ile viyolonsel çalıştı.

Ortaöğrenimini İstanbul Erkek Lisesi'nde yaptı. Lise öğrenimi sırasında Dârülelhan'da  Cemal Reşit Rey'in armoni sınıfına yazıldı. Liseden sonra müzik öğrenimi görmesi için ailesini edebiyat öğretmeni  Hakkı Tarık Us ikna etti.

1926'da kendi olanaklarıyla Avusturya'ya giderek Viyana Devlet Müzik ve Temsil Akademisi'ne yazıldı. Burada Walther Kleinecke'nin viyolonsel ve Joseph Marx'ın kompozisyon öğrencisi oldu. Bir yıl sonra Türk hükümetinin bursunu kazandı ve eğitimine burslu olarak devam etti. Viyana Müzik Akademisi'ndeki bestecilik bölümünü 1931'de tamamlayan sanatçı, hemen ardında da ustalık sınıfını bitirdi. Viyana Akademisi'nin yüksek lisans derslerini sürdürürken, Prag Devlet Konservatuvarı'na da kaydoldu. Josef Suk ile yüksek kompozisyon ve Alois Hába ile mikrotonal müzik çalıştı. Her iki kurumun da ileri devre kompozisyon bölümlerinden mezun olarak 1934'te yurda döndü.  Viyana'da bulunduğu dönemde müzik araştırmacısı Sadeddin Arel'in kızı piyanist Sevil Naciye Hanım ile tanışıp evlendi, bu evlilikten kızı Sevil dünyaya geldi.

Yurda döner dönmez Atatürk'ün Ankara'ya gelişinin 15. yıldönümü nedeniyle ısmarlanan "Bayönder" başlıklı operasını besteledi. Eser, Mustafa Kemal Paşa'nın Kurtuluş Savaşı sırasında ilk kez Ankara'ya gelişinin onuncu yılı kutlamalarında Adnan Saygun'un Taşbebek operasıyla birlikte 27 Aralık gecesi Ankara Halkevi'nde sahnelendi.

Soyadı Kanunu çıktığında, müzik öğrenimi görmesi için ailesini ikna etmiş ve kısa süre içinde devlet bursu kazanmasına yardımcı olmuş koruyucusu Hakkı Tarık Us'un isteği ile "Akses" soyadını aldı.

Aynı yıl, Ankara'da Musiki Muallim Mektebi'nde öğretmenliğe ve müdür muavinliği görevine başladı;  bu okulun devlet konservatuvarı haline getirilmesi için çalıştı. 1935'te, Ankara Devlet Konservatuvarı'nın kurulması amacıyla Millî Eğitim Bakanlığı'nın çağrılısı olarak Türkiye'ye gelen Alman besteci Paul Hindemith'in yardımcılığını üstlendi. Hindemith ile birlikte konservatuvarın müfredatını oluşturdu.

1936'da kurulan Ankara Devlet Konservatuvarı'na kompozisyon öğretmeni olarak atandı. Aynı yıl Bela Bartok, Adnan Saygun ve Ulvi Cemal Erkin ile birlikte Adana'nın Osmaniye ilçesindeki folklor araştırmalarına katıldı.

1938-1939 yıllarında İstanbul'da yedek subay olarak askerlik hizmeti  yaptı. Bu arada Ankara Kalesi adlı sefonik yaptı üzerinde çalışmaya başladı. İlk eşi Naciye Hanım'dan ayrılan sanatçı; kısa süre sonra Saddet Hanım ile evlendi ve bu evlilikten Okşan ve Ahmet adlı çocukları doğdu.

1939'da Halkevleri'nin 7. kuruluş yıldönümü nedeniyle gerçekleşen müzik festivalinde  verilen bir konserde diğer Türk Beşleri'nin eserleriyle birlikte Akses'in "Çiftetelli" adlı eseri seslendirildi. 1938-39'da askerliği sırasında ilk taslaklarını yazdığı "Ankara Kalesi, Senfonik Tarih" (1942) adlı eseri Ankara'da Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, Berlin'de Berlin Şehir Orkestrası tarafından seslendirildi ve Avrupa'da plak yapıldı. Bu eser, yurtdışında plağa alınmış ilk Türk yapıtı olma özelliğini kazandı.

1941'de Saadet Hanım ile evlendi, bu evlilikten  Okşan (1942) ve  oğlu Ahmet (1947) dünyaya geldi.
1942'de sahne müzikleri besteleyen sanatçı, 1945'te Yaylı Çalgılar Üçlüsü'nü, 1946'da "Birinci Yaylı Çalgılar Dörtlüsü"'nü besteledi. 1946'da Akdeniz'den aldığı esinle "Poem" adlı eserini yazdı.1947'de bestelediği "Ballad" adlı eserden sonra besteciliği bir suskunluk dönemine girdi.

1948'de Konservatuvar müdürlüğü, 1949'da Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü yaptı. Kültür ataşesi olarak Bern'de (1954) ve Bonn'da (1955-1957) bulundu. 1958-1960 yıllarında Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürü oldu.

Besteci büyük senfonilerini, Melih Cevdet Anday, Orhan Veli, Cahit Külebi gibi Türk şairlerinin eserleri üzerine bestelediği liedleri, büyük korolu yapıtları 1960'lardan sonra ortaya koydu.  "Keman Konçertosu", "Birinci Senfoni", "Itri'nin Neva Kâr'ı Üzerine Scherzo" gibi önemli eserlerini birbiri ardına yazdı. Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın kuruluşunun 150. Yılı için "Bir Divandan Gazel" ve "Orkestra Konçertosu" adlı eserlerini  yarattı. Bir Divandan Gazel'de ilk defa "rastlamsal" tekniği kullandı.

1971'de yeniden  Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğünü üstlendi. Hükûmetin değişmesi ve yeni kültür müsteşarı ile anlaşamaması üzerine 1972'de kendi isteği ile emekli oldu.

Necil Kazım Akses, 1971'de "Centre Mediterranéen de Musique Comparée et de Danse"ın kurucu yönetim kurulu üyesi ve başkan vekili seçildi. Devlet Sanatçısı unvanının ilk defa verildiği 1972 yılında, bu unvanın verildiği ilk 11 kişiden birisi oldu. bestecilik dünyasındaki en verimli dönemi emekli olmasından sonra başladı. 1976-1977'de bir viyola konçertosu yazdı ve Koral Çalgan'a ithaf etti. Eser, 1978'de Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası eşliğinde Çalgan tarafından seslendirildi. İkinci ve Üçüncü Senfonilerini yazdı. Atatürk'ün doğumunun 100. yıldönümü için 1981'de yazdığı "Barış için Savaş" başlıklı senfonik şiir, Atatürk Sanat Armağanı'nı aldı. 1983'te Dördüncü Senfoni'yi tamamladı.

1985 yılında profesörlük unvanı alan Necil Kâzım Akses yaşamının son dönemlerine dek Ankara Devlet Konservatuvarı'nda kompozisyon dersi verdi. 1988'de "Atatürk Diyor Ki" başlıklı Beşinci Senfoni'sini tamamladı. Artık başka çalışma yapmamaya karar verdiyse de 1990'da "Yaylı Çalgılar Dörtlüsü"'nü tamamladı.  1992 yılında Sevda Cenap And Vakfı'nın Altın Onur Madalyası'na layık görülen Akses, Çanakkale Şehitleri'ne adanan "Ölümsüz Kahramanlar" başlıklı Altıncı Senfonisi'nin sadece ilk bölümünü tamamlayabildi.

Evin İlyasoğlu'nun hazırladığı "Necil Kazım Akses: Minyatürden Destana Bir Yolculuk"  başlıklı kitap 1998 yılında yayımlandı. Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesinde kompozisyon dersleri veren Akses, 16 Şubat 1999 Salı günü öldü.

Adı, Ankara'da ikamet ettiği sırada kaldığı Emek Semti'nde bir parka verilmiştir.

Besteciliği
Daha çok büyük senfonik formların yaratıcısı olarak tanınan Necil Kazım Akses'in besteleri belirli evrelerle incelenebilir: Avrupa'daki öğrencilik yıllarına rastlayan ilk çalışmaları 1929'dan 1930'lu yılların sonlara kadar olan dönemi kapsar. "Piyano için Prelüd ve Fügler", "Allegro Feroce", "Piyano Sonatı" ve "Mete Operası" bu dönem ürünlerindendir. Bu dönemi yeni bir atonal stil yaratma istek ve arayışları olarak nitelendirilebilir.

1934'te yurda döner dönmez Atatürk'ün Ankara'ya gelişinin 15. Yıldönümü nedeniyle "Bayönder" başlıklı operasını besteler. Çalışmalarında kuşağının diğer bestecileri gibi geleneksel Türk müziği ve halk müziğinin etkileri vardır. Ancak bu öğeleri doğrudan armonize etmek yoluyla değil, stilize ederek kullanır.

1940'lar ile yeni dönemine girer. Bu dönem ile ve özellikle senfonik eserleri ile bir "Akses stili" belirginleşmeye başlamıştır. Bu stilin özelliğini ezgisel yönden Türk modlarına (makam) dayalı olmak, armonik yönden ise bestecinin kendi deyimiyle, a-modalite teşkil eder. Ankara Kalesi, Ballade, Birinci Senfoni, Keman Konçertosu, Itri'nin Nevakâr'ı Üzerine Scherzo, On Piyano Parçası gibi büyük soluklu eserleri bu dönemi ile ortaya çıkmaya başlar. Orkestrasyon giderek daha yoğunlaşmaktadır.

Necil Kazım Akses'in 1976'da "Bir Divandan Gazel" ile başlayan ve ölümüne dek süren bestecilik evresi son dönemini oluşturur. Besteci bu ileri olgunluk döneminde solistler, korolar ve geniş orkestra için yine büyük çaplı yapıtlar üretmiştir. İyice yoğunlaşan orkestra yazısında, rastlamsallık gibi yirminci yüzyıl müziğinin getirdiği birçok söylemden yararlanmıştır. Bu yönleri ile de "Türk Beşleri"nin yeniliğe en açık üyesi olarak seçkinleşmiştir.

Bestecinin 85 yaşındayken yazmaya başladığı bariton solo, koro ve orkestra için hazırlanmış büyük eserini Çanakkale Şehitlerine armağan ediyordu. "Ölümsüz Kahramanlar" başlığı altında sunduğu bu 6.Senfonisinin ilk bölümü tamamlanmış bir şekilde durmaktadır.

Bestecinin yurt dışında çalınan yapıtlarından bazıları şunlardır:
"Ankara Kalesi", Fritz Zaun yönetiminde Berlin Şehir Orkestrasıyla 1943'te çalındı(ve Polydor plak şirketince plağı yapıldı).
"Ballad", yurt dışında en çok çalınan yapıtı olup, 1950'den başlayarak Londra, Edinburgh, Birmingham, Münster, Paris, Teplice, Cluj, Brüksel, Viyana, Bükreş, Tunus, Prag ve Moskova'da yönetildi.
"Poem"'i 1949'da Franco Caraccioto yönetiminde ve çellist Antonio Saldarelli solistliğinde Roma'daki RAI Senfoni Orkestrası tarafından seslendirildi.
"Itri'nin Nevakâri Üzerine Scherzo", Sofya, Moskova, Kahire, Budapeşte'de çalındı.
"Birinci Senfoni" 1968'de Lessing yönetimindeki Viyana Tonkünstler Senfoni Orkestrası tarafından; 1972'de Keman Konçertosu ile birlikte Niyazi Tagizade yönetimindeki Azerbaycan Devlet Senfoni Orkestrası tarafından Bakü'de seslendirildi.
"İkinci Senfoni", Muhammed Nazar Mommadov yönetimindeki Orkestra Saz tarafından 1997'de Türkmenistan'da çalındı.
"Keman Konçertosu", EXPO 2000 Hannover'daki Dünya Fuarı münasebetiyle, diğer bazı Türk eserleri ile birlikte, Cihat Aşkın'ın solistliğinde ve Rengim Gökmen yönetimindeki NDR – Radyo Filarmonisi tarafından seslendirildi.
1990'lı yıllarda "Yaylı Çalgılar Dörtlüleri" (Numara 1 ve 4), Avrupa'da Dusseldorf, Prag, Bratislava, Budapeşte, Pecs ve Helsinki kentlerinde seslendirildi.

Unvanları ve ödüller
 1957'de Almanya'nın birinci derece "Yaratıcı Hizmet Ödülü"
 1963'te, İtalya'nın "Cavalliere Officiale unvanı",
 1971'de, Türkiye Cumhuriyeti "Devlet Sanatçısı" unvanı,
 1973'te, İtalya'nın "Commendatore Madalyası",
 1973'te Tunus'un "Habib Burgiba Sanat, Kültür Madalyası"
 1981'de "Atatürk Sanat Armağanı"
 1992'de And Vakfı'nın "Onur Ödülü Altın Madalyası"
 1998'de İstanbul Üniversitesi "Fahri Doktor" unvanı

Yapıtlar

Şan ve orkestra
 "Şiir ve Müzik", basbariton ve orkestra için, 1935.
 "Senfonik Destan", soprano, koro ve orkestra için, 1973.
 "Solocular Geçiti", soprano, mezzo-soprano, bariton, basbariton ve orkestra için, 1976.
 "Bir Divandan Gazel", tenor ve orkestra için, 1976.

 "Çokseslendirilmiş Türküler", 1938
 "Konservatuvar Marşı", (Erkin ile birlikte), 1940.
 "Eşliksiz Koro Kompozisyonları", 1947.
 "On Türkü", eşliksiz karma koro için, 1964.
 "50. Yıl Marşı", 1973.
 "İstanbul'a Gönül Veren Ozanlar", eşliksiz koro için, 1983.

Şan ve piyano
 Mü"Portreler", 1965.
 "Şiirlerle müzik", 1975.
 "Hayır mı, Evet mi", 1988.
 "Çiftetelli", senfonik dans, 1940
 "Ankara Kalesi", senfonik şiir, 1942.
 "Ballade", büyük orkestra için, 1947.
 "Eskilerden İki Dans", 1960.
 "1. Senfoni", 1966.
 "Itri'nin Nevakarı Üzerine Scherzo", büyük orkestra için, 1970.
 "Sesleniş", 1973.
 "2. Senfoni", yaylılar için, 1978.
 "3. Senfoni", 1980.
 "Orkestra Konçertosu", 1976 – 1977.
 "Barış için Savaş", senfonik şiir, 1981.
 "4. Senfoni" (Sinfonia Romanesca Fantasia), viyolonsel ve orkestra için, 1083 – 1984.
 "5. Senfoni" (Atatürk Diyor ki), retorik senfoni, koro, çocuk korosu, tenor ve org için, 19

Konçerto
 Şiir, viyolonsel ve orkestra için, 1946.
 Keman Konçertosu, 1969.
 Viyola Konçertosu, 1977.
 Idyll, viyolonsel ve orkestra için, 1980.

Oda müzikleri
 "Allegro Feroce", klarnet, saksafon ve piyano için, 1930.
 "Poéme", keman ve piyano için, 1930.
 "Sonat", flüt ve piyano için, 1933.
 "Üç Şiir", mezzo soprano ve yaylılar dörtlüsü için, 1933.
 "Trio", yaylılar için, 1945.
 "1. Yaylılar Dörtlüsü", 1946.
 "2. Yaylılar Dörtlüsü", 1971.
 "3. Yaylılar Dörtlüsü", 1979.
 "4. Yaylılar Dörtlüsü", 1990.

Solo çalgı için eserleri
 "Prelüd ve Fügler", piyano için, 1929.
 "Beş Piyano Parçası", 1930.
 "Sonat", piyano için, 1930.
 "Minyatürler", piyano için, 1936.
 "Piyano için On Parça", 1964.
 "Capriccio", viyola için, 1977.
 "Hüzünlü Melodi", viyola için, 1984.

Sahne eserleri
 "Antigone" için müzik, üflemeli çalgılar için, 1936.
 "Kral Oedipus" için müzik, kadınlar korosu ve üflemeli çalgılar için, 1936.
 "Jül Sezar", için müzik, üflemeli çalgılar için, 1936.

Ödüller
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

20. yüzyıl klasik müzik bestecileri
Klasik Türk müziği bestecileri
1908 doğumlular
1999 yılında ölenler
İstanbul doğumlu müzisyenler
Ankara'da ölenler
Türk Beşleri
Türk besteciler
Türk opera bestecileri
Çağdaş Türk müziği bestecileri
Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürleri
Devlet Sanatçıları
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri

Necil Kazım Akses


Joseph-Alfred Foulon (Paris, 24 de janeiro de 1844 – Lyon, 25 de junho de 1899) foi um cardeal francês da Igreja Católica, arcebispo de Lyon-Vienne.

Biografia
Estudou humanidades no seminário menor de Saint-Nicolas-du-Chardonnet em Paris, de 1834 a 1842; teve Joseph Ernest Renan, que se tornaria um especialista em línguas e civilizações antigas do Oriente Médio, filósofo e escritor, como co-discípulo e foi muito influenciado pelo Monsenhor Félix-Antoine-Philibert Dupanloup, futuro bispo de Orléans, então diretor do seminário; de 1842 a 1845, estudou filosofia e teologia no Seminário de Saint-Sulpice de Paris e de 1845 a 1846, nas Écoles des Carmes, onde conheceu Georges Darboy, futuro arcebispo de Paris; mais tarde, obteve uma licenciatura em letras na Universidade de Paris, em 1847, tornando-se o primeiro eclesiástico francês a obtê-lo.

Foi ordenado padre em 18 de dezembro de 1847, na Arquidiocese de Paris, por Denys Affre, seu arcebispo. Por doze anos foi professor de literatura humanística e retórica no seminário menor de Saint-Nicolas-du-Chardonnet e, mais tarde, tornou-se seu prefeito de estudos, seu diretor em 1862 e seu superior em 1863. Foi nomeado cônego honorário do capítulo da Catedral de Notre-Dame de Paris em 1863.

O imperador Napoleão III da França o apresentou ao episcopado como bispo de Nancy em 12 de janeiro de 1867. A Santa Sé aceitou sua nomeação com certa reticência, desconfiando do galicanismo predominante nas instituições de ensino parisienses, em 27 de março. Foi consagrado em 1 de maio na Igreja de Santo Eustáquio de Paris por Charles-Martial-Allemand Lavigerie, seu antecessor e neste momento arcebispo de Argel, coadjuvado por Jean-Baptiste-François-Anne-Thomas Landriot, arcebispo de Reims e Charles-Philippe Place, bispo de Marselha. Assistente no Trono Pontifício a partir de 17 de junho de 1867, foi nomeado cavaleiro da Legião de Honra em 15 de agosto de 1869. Fundou em Nancy uma École des Hautes Études e um seminário menor. Participou do Concílio Vaticano I, entre 1869 e 1870. Foi um dos prelados fundadores do Instituto Católico de Paris em 1875.

Nomeado para a Sé de Besançon pelo presidente Jules Grévy em 22 de março de 1882, teve seu nome confirmado e foi promovido à arcebispo metropolitano de Besançon, em 30 de março; nesse mesmo dia lhe foi concedido o pálio. Foi nomeado para a Arquidiocese de Lyon pelo presidente Jules Grévy em 2 de maio de 1887, foi confirmado em 26 de maio de 1887, sendo concedido o pálio no mesmo dia.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 24 de maio de 1889, recebendo o barrete vermelho em 11 de junho das mãos do presidente Sadi Carnot e o título de cardeal-presbítero de Santo Eusébio em 30 de dezembro.

Morreu em 25 de junho de 1899, em Lyon, vítima de complicações cardíacas. Foi velado e enterrado na Catedral de Saint-Jean

Ligações externas

Naturais de Paris
Alunos da Universidade de Paris
Cavaleiros da Ordem Nacional da Legião de Honra
Arcebispos católicos da França
Arcebispos de Lyon
Cardeais da França
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Joseph-Alfred Foulon


Myrath (în , însemnând "Moștenire") este o trupă metal franco-tunisiană formată în Ez-Zahra, Tunisia, în anul 2006. Myrath a fost prima formație tunisiană care a semnat vreodată un contract cu o casă de discuri străină.

Discografie

Albume de studio
 2005: Double Face (lansat doar în Tunisia) sub numele X-Tazy
 2007: Hope (lansat de Brennus Music)
 2010: Desert Call (lansat de XIII Bis Records în Europa și de Nightmare Records în restul lumii)
 2011: Tales of the Sands (lansat de XIII Bis Records în Europa, de Nightmare Records în Statele Unite și de King Records în Asia)
 2016: Legacy (lansat deEdel - EarMusic în Europa, VeryCords în Franța, Nightmare Records în Statele Unite, King Records în Asia și Groove Master în Orientul Mijlociu și nordul Africii)

Membri

Membri actuali
 Malek Ben Arbia – chitarist (2001–prezent)
 Elyes Bouchoucha – claviaturist, acompaniament vocal (2003–prezent)
 Anis Jouini – basist (2006–prezent)
 Zaher Zorgati – solist vocal (2007–prezent)
 Morgan Berthet – baterist (2011–prezent)

Foști membri
 Walid Issaoui – chitarist (2001–2003)
 Fahmi Chakroun – baterist (2001–2004)
 Saief Louhibi – baterist (2004–2011)
 Zaher Hamoudia – basist (2001–2004)
 Tarek Idouani – solist vocal (2001–2003)
 Piwee Desfray – baterist (2011-2012)

Note

Legături externe
Pagina oficială a Myrath
Myrath la Encyclopaedia Metallum

Formații oriental metal tunisiene
Formații progressive metal tunisiene
Formații muzicale fondate în 2006
Cvintete muzicale

Myrath


An Cyperus pseudosomaliensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Cyperus pseudosomaliensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus pseudosomaliensis


بوخيا (بالإستونية:Puhja) هي بلدية في تارتو في إستونيا، تبعد عن تارتو حوالي 25 كلم، يبلغ عدد سكانها 2426 (إحصائيات يناير 2008). تبلغ مساحة بوخيا 169,6 كلم²، القرى التي تنتمي إلى البلدية هي هيريانورما، يارفاكولا، كايمي، كوريكولا، ميزانورما، مازيليا، نازيا، بالوبوخيا، بوريكولا، ريداكيلا، رامسي، ساري، تيلمى، تاناسيلما، أوليلا، فيهافو، فولينغي وفوسيفيري. يوجد بها أقدم كنيسة في جنوب إستونيا والتي يرجع تاريخها إلى عام 1374. تشتهر بوخيا بصناعة الخث. أول ذكر تاريخي للمنطقة يعود إلى عام 1397. تم تأسيس أول مدرسة للدراسة عام 1686، وبين عامي 1701 و1708 اشتغل فيها كمدرس الشاعر الإستوني كاسو هانس الذي كان أول شاعر في إستونيا.

تغطي المستنقعات حوالي 35% من مساحة المنطقة، و 24% من الغابات. منذ عام 1991 يوجد شراكة بين بلدية كوموانين في فنلندا وبوخيا.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغة الإستونية)

أماكن مأهولة في مقاطعة تارتو
بلديات إستونيا

بوخيا


Lü Jie (; English name Amy Lu) is a Cantonese actress and model active in Mainland China and Hong Kong.

Lü Jie graduated from Zhixin High School in Guangzhou, Guangdon, China and the Guangzhou Institute of Foreign Languages with a degree in French.

She started her career as an advertisement and TV commercial model in 1998. She later moved into sitcoms and TV drama in early 2002. She played roles in various Hong Kong box office films including Kung Fu Football. Notable collaborators included Lau Ching Wan and Kent Cheng.

Filmography

TV series
2001: 《网络情人》 " Internet Lover " as Xiao Xiao
2002: 《柴米新人类》" Chaimi New Human " as GIGI
2003: 《功夫足球》" Kung Fu Football " decorated with beads
2004: 《伙头智多星》" Man, Wisdom, Many Stars " as a psychiatrist
2006:  《美梦人生》"A Dream of Life " decorated with hoarfrost
2007: 《新不了情》 " New Love " as Wan Shaoling
2008: 《外地媳妇本地郎》" Foreign Wife and Local Lang " as Tang Zhiruo
2008: 《广州人家》" Guangzhou People " as Chen Jiamei
2010: 《电视台的故事》" The Story of TV Station "

Films
2003: The End of Counterfeit Banknotes ()
2004: Itchy Heart () as Mable
2005: Backup Sweetheart () as Helen
2006: Love Boxing () as Macy
2006: Heavenly Mission () as Lu Wenli
2007: Exodus ()
2008: The opening film of the Hong Kong Film Festival ()
2010: The King of Gun King ()
2012: Marrying Mr. Perfect () as the hostess
2012: Naked Soldier ()

See also
 List of movies set in Hong Kong
 Cinema of China

References

External links

Living people
Chinese female models
1984 births
Hong Kong female models
Actresses from Guangdong
People from Zhaoqing

Lü Jie


Glenbrook est une localité rurale et industrielle du district de Franklin, située dans l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation

C'est le site industriel de la principale aciérie de Nouvelle-Zélande, appartenant à la , qui n'est pas située à proximité d'aucune ville en dehors d'Auckland à distance et la campagne environnante est occupée par d'énormes fermes.
La ville la plus proche est Waiuku, située à  au sud, et celle de Pukekohe, à  à l'est.

L'une des prétentions de Glenbrook est d'abriter la .

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
Glenbrook Vintage Railway

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue d'Auckland

Glenbrook


Sociedad Histórica de Wisconsin (en inglés: Wisconsin Historical Society) es una organización fundada por miembros el sector privado junto a la subvención del gobierno en 1846, dos años antes de que el estado de Wisconsin se convirtiera en el número 30 de Estados Unidos, y constituida oficialmente en 1853, siendo la sociedad de esa índole más antigua de Estados Unidos en recibir financiación pública y de forma continuada. El 60% del presupuesto actual, proviene del Estado de Wisconsin, mientras que el 40% restante se logra mediante el sistema de cuotas a los miembros y gracias a las donaciones. La sede se encuentra en el campus de la Universidad de Wisconsin, en Madison.

La Sociedad
El propósito de la Sociedad es mantener, promover y difundir los conocimientos relativos a la historia de Estados Unidos, especialmente, poniendo énfasis en el estado de Wisconsin. En el cumplimiento de su misión de educar al público sobre las cuestiones relacionadas con la historia del estado, coordina diversos programas con el fin de recuperar, catalogar y conservar todos los objetos e información de interés histórico relacionado con el pasado del país, mientras que a la vez, los mantiene a disposición del público.
Tanto su biblioteca y somo sus archivos, que también sirven como biblioteca de historia americana de la Universidad de Wisconsin, contiene cerca de cuatro millones de artículos, siendo la colección más grande del mundo dedicado exclusivamente a la historia de Estados Unidos.
 La Sociedad también posee en sus archivos una extensa colección de periódicos estadounidenses sólo superada por la Biblioteca del Congreso en cantidad.

Además de las colecciones y el archivo histórico, la Sociedad opera el Museo Histórico de Wisconsin y posee una editorial propia, mediante la cual publica libros sobre la historia de Estados Unidos además de la revista trimestral Wisconsin Magazine of History. Más recientemente, la Sociedad Histórica puso en línea parte de sus contenidos históricos digitalizdos, permitiendo realizar búsquedas en su archivo de imágenes históricas a través de su página web, además de poder acceder a varios documentos históricos.

En 1950, se fundó una organización independiente de voluntarios conocida como Amigos de la Sociedad Histórica de Wisconsin con el fin de ayudar a preservar la historia del estado y del país, así como para aumentar el número de socios y promover el conocimiento.

El material de la biblioteca y los archivos históricos fueron digitalizados y puestos en línea en el servicio de Google Libros, pudiendo acceder tanto a los libros publicados por su propia imprenta como a la colección que han ido recopilando a lo largo de la historia.

Colección local
La Colección de Historia Local y Artículos Biográficos de Wisconsin (en inglés: Wisconsin Local History and Biography Articles Collection) es un proyecto que llevó, durante décadas, a la Sociedad recabar información sobre específica sobre los inicios del Estado, incluyendo recortes de periódicos, tales como los obituarios, noticias y anuncios, colocados en volúmenes encuadernados. En 2006, la colección fue puesta en línea en formato digital, incluyendo más de 16.000 artículos y material sobre personalidades relevantes y sobre las distintas comunidades de Wisconsin, desde el  hasta el finales de .

La editorial
La Prensa de la Sociedad Histórica de Wisconsin (en inglés: Wisconsin Historical Society Press), con sede a pocos metros del edificio principal de la Sociedad Histórica, es la editorial más antigua de libros del Estado de Wisconsin, con una cantidad superior a los 100 títulos impresos. Desde su fundación en 1885, dos años después de que se fundara la Sociedad, se han centrado en la exploración y publicación de la historia de Wisconsin en una gran variedad de formatos; desde folletos y guías de investigación compuesto de seis volúmenes hasta libros de tapa blanda. En los últimos años, la prensa se ha concentrado en la creación de libros que atraen a un público más amplio, incluyendo relatos sobre personalidades y acontecimientos relevantes. En el año 2005, la editorial comenzó a publicar una serie de libros para lectores jóvenes bajo el nombre The Badger Biography que cuenta las historias de la gente de Wisconsin con un vocabulario adaptado para las nuevas generaciones de lectores.
También publican la revista trimestral Wisconsin Magazine of History, que se ofrece de forma gratuita a los miembros de la Sociedad.

Amigos de la Sociedad

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Madison
Historia de Wisconsin
Historia de Estados Unidos
Organizaciones de historia

Sociedad Histórica de Wisconsin


MTV Select was an interactive music television program airing on MTV channels across Europe and later on MTV Japan, MTV Canada, and MTV India. The show was hosted by a VJ, and viewers were able to contact the programme (using technologies like SMS) to request a music video from a list of songs chosen by the show's producers.

History
MTV Select launched in 1997 after a similar series Dial MTV aired between 1996 and 1997 on MTV Europe. Upon launch MTV Select was available across Europe on MTV Europe. As MTV began to regionalize the channel across Europe it launched regional versions of the program including MTV Select German, Italian, UK, and pan-European versions that aired on local MTV channels: MTV Germany, MTV UK and Ireland, MTV Italy and the original European channel MTV Europe. The program was created during a transitional period in MTV's history when it was moving away from music videos into other kinds of programming, and it was said that the channel is "in search of a new identity". Shows were increasingly being centered around recognizable personalities—UK version of MTV Select was led by Richard Blackwood, described as MTV's "current brightest star", and Donna Air. However only a marginal increase in viewership, from 0.9% to 1.1%, was recorded in 1998 in the UK. Regardless, toward the end of its runtime it was described in Digital Spy as "UK and Ireland's favourite music request show".

MTV Select would later launch regional versions in Spain, France, Poland, and Romania. MTV Networks Europe eventually replaced MTV Select with the US version of MTV TRL. Prior to MTV Select finishing MTV channels in Italy, Germany, UK and Romania already had their own versions of MTV TRL.

MTV Select appeared on MTV Japan in 2000 and was later replaced. The show was reportedly a big hit on MTV India, where the show format was to telecast live user requests, received through phone calls or e-mails. For several years since its launch it was hosted by Rahul Khanna.

With the launch of MTV Canada, a Canadian version of MTV Select aired on A-Channel, MTV Canada, and Toronto One. Hosted by Amanda MacKay and Brian Adler and taped in Vancouver, British Columbia, the show featured interviews with bands and singers, video requests, and a countdown of the ten songs that received the most votes at the Select website, starting at Number 10 on Monday and ending at Number 1 on Friday. When MTV Canada was rebranded as Razer, the show was renamed 969.

MTV was one of the early adopters of SMS use during live shows. In 2001, the program was noted as one of the ways MTV hoped to capitalize on the "text messaging mania". It was said that the benefit of the interactive format, compared to the internet, is that viewers aren't dragged away from the TV.

Today, most European MTVs no longer have live studio-based interactive request shows.

Broadcasting
 MTV Select broadcast Monday to Friday on MTV Europe and later MTV Nordic from 17:00 to 18:00 (CET).
 MTV Select in the UK & Ireland broadcast Monday to Sunday from 16:00 to 18:00 (London/Dublin); later moving to weekends from 10:00 to 12:00 before the weekend edition was replaced by the short-lived MTV On Call.
 MTV Select Italia broadcast live from Milan and Rome weekdays from 16:00 to 18:00.
 MTV Spain aired Select MTV live from Madrid weekdays from 18:00 to 19:00.
 MTV Germany aired Select Germany from 14:00 (CET) each weekday.
 MTV Top Selection was the sister show to MTV Select in Europe and Nordic region; a video chart based on the most requested songs, this broadcast weekdays from 19:00 (CET).

VJs

European & Nordic Edition: Eden Harel, Thomas Madvig, Lars Oostveen, Ulrika Eriksson, Kicki Berg, Lars Beckung, Neil Cole, Fleur van der Kieft, Joanne Colan, Mimi Kalinda,
UK & Ireland Edition: Donna Air, Richard Blackwood, Emma Ledden, Edith Bowman, Zane Lowe, Dannan Breathnach, Lisa Snowden
German Edition: , Patrice Bouédibéla, Mirjam Weichselbraun, Nora Tschirner and Anastasia Zampounidis
French Edition: Daniela, Guillaume Stanczyk, Mouloud, China and Ariel Wizman.
Spanish Edition: Miguel Such & Claudia González
Italian Edition:
Romanian Edition: Zara.

See also
 Much on Demand
 Total Request Live

References

1990s variety television series
2000s variety television series

MTV Select


Das Überhäsige Viertel ist ein südliches Viertel der Stadt Löningen im niedersächsischen Landkreis Cloppenburg. Seinen Namen hat das Viertel von seiner Lage jenseits der Hase. Es besteht aus den Dörfern Angelbeck, Röpke, Winkum, Huckelrieden und Ehren. Durch die Auflösung der selbständigen Schulachten Angelbeck, Ehren und Winkum schmiedeten sich die einzelnen Dörfer zur Gemeinschaft des Überhäsigen Viertels zusammen.

Angelbeck
Angelbeck wurde das erste Mal 1350 als "Angelbecke" erwähnt. Es liegt direkt südlich angrenzend an das Stadtgebiet von Löningen. Angelbeck liegt größtenteils auf höher gelegenen, trockenen und sandigen Bereichen in der Nähe von Eschböden. Im Bereich Gänhauck ist deutlich die Struktur eines Haufendorfes (Drubbel) erkennbar. Dort, wo die Kreisstraße von Ehren auf die Kreisstraße Löningen-Menslage mündet, hat sich zwischen 1960 und 1965 eine Siedlung, die sogenannte "Turmkämpe" gebildet. Im Jahr 2002 kam eine weitere Siedlung, "Am Moorkamp", hinzu.

Die 1911 gebaute und 1920 erweiterte Schule, und eine um 1902 erbaute Lehrerwohnung sind heute im Privatbesitz.

Die 1996 umgebaute Schießhalle zum Überhäsigen Dorfgemeinschaftshaus geben Angelbeck eine Art Mittelpunktfunktion. Wirtschaftlich gesehen verfügt Angelbeck über mehrere landwirtschaftliche, und einem Kartoffelverarbeitenden Betrieb(e). Hinzu kommen eine Werbeagentur, Druckerei, Elektrofirma, sowie eine Ferienpension.

Als gemeinsame dörfliche Aktivitäten sind besonders der Wursteball und das Schmücken der Straßen zum Schützenfest, wo alt und jung zusammenkommen, zu erwähnen. Zu Angelbeck zählt der Bereich Haseknie, der im unmittelbaren Randbereich zur Stadt Löningen liegt. Das Haseknie kann mit Erfolgen Im Wettbewerb "Die besten Kleinsiedlungen" aufwarten.

Seit dem 30. Juli 2013 ist das Dorf Angelbeck als geschlossene Ortschaft deklariert worden. Die Verkehrssicherheitskommission des zuständigen Landkreises Cloppenburg stimmte den Antrag der Bewohner schnell und unkompliziert zu.

Im Jahr 2014 hat Angelbeck 355 Einwohner, wovon 168 weiblich und 187 männlich sind.

Huckelrieden

Huckelrieden wurde das erste Mal 1350 als toder Huckeriden erwähnt. Es befindet sich geographisch im Mittelpunkt des Überhäsigen Viertels. Huckelrieden ist eine auf einer höher gelegenen und vom Hochwasser der Hase geschützten Ansiedlung im Niederungsgebiet des Bühnenbaches. Bis 1800 muss in Huckelrieden (dort wo sich heute der Hof Wöste befindet) eine Burg mit Kapelle und Gräfte gestanden haben, die dann aber eingeebnet wurde. Alle gehörten zu einem adligen Gut, welches von 1399 bis 1701 im Besitz der Familie Steding war. Ein Standbild des heiligen Nepomuk an der Hase in Löningen soll sich ehemals auch dort befunden haben. In Huckelrieden wurde 1857 der Zentrum-Politiker und Reichstagsabgeordnete Eduard Burlage geboren.

Der gesamte Ortsteil ist nach dem ehemaligen "Gut Huckelrieden" benannt. Heute ist das Wahrzeichen des Dorfes die Schutenmühle mit seinem Heimat- und Backhaus, welches jedes Jahr viele Besucher anzieht und wo jährlich der Deutsche Mühlentag gefeiert wird. Das Heimathaus ist auch für viele Ausstellungen überregionaler Künstler bekannt. Wirtschaftlich hat Huckelrieden einen Garten und Landschaftsbaubetrieb mit mehreren Angestellten. Aktuell leben in Huckelrieden 61 Einwohner.

Kulturhistorischer Waldlehrpfad Brachtlage
In Huckelrieden befindet sich der "Kulturhistorische Waldlehrpfad Brachtlage". Auf ca. 1,5 km zeigt der Pfad die Geschichte des Waldes Brachtlage, die verschiedenen heimischen Hölzer sowie deren Nutzung und wirtschaftliche Bedeutung. Im überwiegend naturbelassenen Wald kann der Besucher noch die Ursprünglichkeit der Umwelt genießen. Die auf halber Strecke gelegene Mondscheinbank lädt mit einer herrlichen Aussicht auf offene Wiesen zum Verweilen ein. Die Heidefläche als weiterer Bestandteil bietet vor allem im Herbst ein farbenfrohes Naturschauspiel. Der "Kulturhistorische Waldlehrpfad Brachtlage"  liegt kurz nach dem Ortseingang Huckelrieden an der Angelbecker Straße.

Winkum
Die Bauerschaft Winkum im Überhäsigen Viertel wurde das erste Mal im Jahr 1281 urkundlich erwähnt. Winkum grenzt im Süden an den Landkreis Osnabrück und zählt heute 145 Einwohner. 1772 erhielt Winkum eine Volksschule, die bis 1969 betrieben und dann aufgelöst wurde. Den Dorfmittelpunkt bildet die Lourdes Grotte, die 1932 erbaut wurde. Erweitert wurde diese 1981 mit einem Glockenturm der zur 700-Jahr-Feier des Dorfes von den Geistlichen der Kirchengemeinde Löningens eingeweiht wurde.

SC Winkum
Der Sportverein des Überhäsigen Viertels ist der SC Winkum, der vor allem durch seine starke Jugendarbeit weit über die Grenzen des Überhäsigen Viertels bekannt ist. Aktuell verfügt der SC Winkum über drei Herrenmannschaften, eine Damenmannschaften, eine Altherrenabteilung mit über 100 Mitgliedern, sowie 13 Jugendmannschaften mit 170 Sportlern. Der SC Winkum verfügt über einen Hauptplatz mit Tribüne und drei Nebenplätzen.

Ehren
Das Dorf Ehren liegt im südwestlichen Gebiet der Stadtgemeinde Löningen. Es wurde das erste Mal im 12. bis 14. Jahrhundert als "Ederen" und später als "Edhere" erwähnt. Im Süden bildet der Hahnenmoorkanal die Grenze zum Artland und zum Landkreis Osnabrück. Ehren liegt auf einer Talsandplatte des "Ehrener Feldes" am Rande der Haseniederung.

Das Gebiet ist überwiegend durch den Ehrener Wald gekennzeichnet. Zu Ehren gehören auch die Bauerschaften "Wienöbst" und "Winkhoff". Das Dorf verfügt über einen Obstbaubetrieb und einen Garten-Landschaftsbauer. In Ehren leben insgesamt 237 Einwohner.

Röpke
Röpke liegt südlich von Löningen, als Wegedorf entlang des Bühnenbaches, der sogenannten kleinen Hase. An der Westseite etwa zur Hälfte an Huckelrieden und zur anderen Hälfte an Winkum. Im Süden grenzt Röpke an Herbergen (Kreis Osnabrück).

Röpke muss schon sehr früh besiedelt gewesen sein, denn um 1100 herum wurde von der Raub-Ritterburg aus Retbäke-Riedbach berichtet. Aus Rätbeke wurde später Röpke abgeleitet, aus der Raub-Ritterburg wurde die Moorburg. Die Ausgrabungen an der Moorburg von 1980 bis 1987 ergaben einige sehr wertvolle Gegenstände, unter anderem zwei römische Goldtaler von 813 und 827.

Heute (2014) stehen in Röpke 19 Häuser in denen 70 Personen leben. Röpke ist eine durch Landwirtschaft geprägte Bauerschaft mit 5 Haupterwerbs- und einigen Nebenerwerbsbetrieben.

Weblinks
 Website des Viertels
 Website des SC Winkum

Löningen
Ort im Landkreis Cloppenburg

Überhäsiges Viertel


Agronom  es un posiólok del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situado en las llanuras de Kubán-Priazov, 9 km al suroeste de Dinskaya y 17 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 3 800 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Michurinskoye, al que pertenecen asimismo Zarozhdeniye, Vishniakí, Yantarni y Kochetinski.

Historia

Tiene origen en un sovjós del mismo nombre.

Composición étnica

De los 3 771 habitantes que tenía en 2002, el 91.4 % era de etnia rusa, el 3.3 % era de etnia ucraniana, el 1.1 % era de etnia armenia, el 0.8 % era de etnia bielorrusa, el 0.6 % era de etnia alemana, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.1 % era de etnia georgiana, el 0.1 % era de etnia azerí, el 0.1 % era de etnia adigué y el 0.1 % era de etnia griega.

Economía y transporte

La principal actividad económica de la localidad es la horticultura, en especial el cultivo de fresas.

La población cuenta con una estación de ferrocarril en la línea Krasnodar-Tijoretsk.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Агроном (Краснодарский край).
 Sitio web del municipio
 El municipio en el sitio web del raión .
 Calle de la localidad en Panoramio.
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en el siglo XX

Agronom


Marek Paweł Balt (nascido a 8 de Abril de 1973 em Częstochowa) é um político e economista polaco que serve como membro do Parlamento Europeu desde as eleições de 2019.

Educação
Balt formou-se na Universidade de Tecnologia de Częstochowa.

Carreira política

Carreira na política local
Em 2004, Balt concorreu sem sucesso ao Parlamento Europeu. Nas eleições locais em 2006 e em 2010, foi eleito para o Conselho Municipal de Częstochowa.

Membro do Parlamento da Polónia, 2011–2015
Nas eleições parlamentares de 2011, obteve um mandato parlamentar com 5378 votos.

A 23 de Janeiro de 2016, Balk tornou-se vice-presidente da SLD.

Membro do Parlamento Europeu, 2019–presente
Balt é membro do Parlamento Europeu desde as eleições europeias de 2019, representando a voivodia da Silésia. No parlamento, serve desde então na Comissão de Meio Ambiente, Saúde Pública e Segurança Alimentar. Além das suas atribuições em comissões, faz parte da delegação parlamentar para as relações com os países do Sudeste Asiático e a Associação das Nações do Sudeste Asiático (ASEAN).

Pessoas vivas
Nascidos em 1973
Políticos da Polónia
Deputados da Polónia no Parlamento Europeu

Marek Balt


Johan Christian Polycarpus Lindqvist (født 13. marts 1908, død 22. december 1929 i Kashmir) var en dansker, der i 1929 besluttede sig til at køre jorden rundt på cykel.

Polycarpus var søn af Sven Lindqvist, f. 24. februar 1868, en svensker der emigrerede til København i 1898 fra Hovmantorp, Kronobergs län i Småland. Sven blev gift med svenske Gerda og fik tre sønner, hvoraf den ene var Johan Christian Polycarpus. Familien havde det svært og efter den første adresse, hvor de boede i Baggensensgade 1 hos en af Svens tanter, flyttede den i de første mange år omkring i København, hvor Sven forsøgte at ernære sig som skomager. Den sidste kendte adresse for Polycarpus var Søndergade 8, som nu kaldes Krusågade.

Rejsens baggrund
Polycarpus havde det svært i skolen og havde svært ved at få et arbejde som en ung mand uden uddannelse. I 1922 døde hans mor, og i 1929 blev der særligt svært for ham, og han besluttede sig til, at han måtte gøre noget ekstraordinært for at få et job. Han henvendte sig til de lokale aviser i København og foreslog at rejse jorden rundt for at skrive en artikel om sit eventyr, sikkert inspireret af Kai Thorenfelt, som cyklede jorden rundt 1925-27 og som skrev en bog om sin bedrift Jorden rundt på Cykle (til låns på Aarhus statsbibliotek). Polycarpus drog af sted fra Rådhuspladsen i sjaskende regnvejr i juni 1929 fra som 22-årig. Han pakkede lidt udstyr på styret, en pistol i lommen, men de meget få penge, han havde, lød han tør for allerede i Wien. Polycarpus tjente til landevejen ved at sælge signerede billeder af sig selv med sin cykel for 25 øre per styk, overnattede hos fremmede, hos cykelklubber og deltog som socialdemokrat i kongresser ned gennem Europa.

Rejsen blev hårdere, efter han krydsede Bosporus. I Kurdistan blev han berøvet, der blev kastet sten efter ham, og han viftede lidt med pistolen, når det blev nødvendigt.

Rejsen til Indien
Han blev fulgt undervejs af diverse aviser. Der er et billede i Europeane af ham på cykel i Berlin.  Da han nåede til Lahore d. 16 august 1929 blev det rapporteret i "The Singapore free press and Mercantile adviser", en Singapore-avis, der beskrev hans rejse gennem alle de lande, han havde passeret: Tyskland, Tjekkoslovakiet, Østrig, Rumænien, Bulgarien, Tyrkiet, Syrien, Mesopotamien og Persien. Hans plan på det tidspunkt var at besøge Kashmir, hvorfra han ville besøge Calcutta og Burma. Det blev også rapporteret, at han var aviskorrespondent for københavnske aviser. I en ubekræftet avisartikel rapporteres, at han blev anklaget for spionage i Karachi, men senere løsladt. Da han kom til Srinagar, var han imidlertid løbet helt tør for penge og måtte sælge sin cykel for 25 kr. Han fortsatte til fods, men ikke mod Calcutta og Burma; han gik mod nord og ankom til Kargil, hvor han døde af dysenteri. Det må have sneet dér på den årstid. Den britiske garnison betalte for hans begravelse og rejste en mindesten for ham. Senere besøgte prins Peter af Grækenland og Danmark stedet og ærede Polycarpus med en mindeindskrift.

Polycarpus døde i Kargil i, hvad der i dag er det indisk kontrollerede Kashmir, den 22. december 1929.

Polycarpus Lindqvists rejse blev på baggrund af gamle rejsebreve, som Polycarpus sendte hjem til bl.a. Social-Demokraten, detaljeret beskrevet i bogen VELO - De danske verdenscyklister (Tore Grønne, Bjørn Harvig & Morten Kirckhoff, 2022).

Referencer

Eksterne henvisninger
  Uus Eesti Polycarpus
Politiregister
Prince Peter of Greece and Denmark
Osterlensbokcafe på grænsen til Tibet
The Singapore free press and Mercantile adviser
 http://www.kb.dk/export/sites/kb_dk/da/kb/aarsberetning/.../2011.pdf

Eventyrere fra Danmark

Polycarpus Lindqvist


Masanao Sasaki (født 19. juni 1962) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1988||2||0
|-
|1989||11||0
|-
|1990||6||0
|-
|1991||1||0
|-
!Total||20||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Masanao Sasaki


Jennifer Love Hewitt (d. 21 Şubat 1979), Amerikalı oyuncu ve şarkıcı. Babası Danny tıp teknisyeni, annesi Pat patologdu. Annesi ve babası Eylül 1979'da boşanmıştır.

Fox TV dizisi Party of Five'daki Sarah Reeves karakteri ile meşhur olmuştur. Geçen Yaz Ne Yaptığını Biliyorum adlı film serisinde Julie James karakterini canlandırmıştır. Yapımcılığını da üstlendiği The Audrey Hepburn Story filminde Audrey Hepburn'ü canlandıran Hewitt, CBS'te yayımlanmış olan TV dizisi Ghost Whisperer'da Melinda Gordon adlı karakteri canlandırmıştır ve dizinin yapımcılığını, bazı bölümlerde ise yönetmenliğini üstlenmiştir.

The Tuxedo (Smokin), Heartbreakers (Aşk Oyunları) gibi filmlerde rol alan Jennifer Love Hewitt, If Only (Keşke), The Lost Valentine (Kayıp Sevgili) ve The Client List (Müşteri Listesi) gibi filmlerin de hem başrol oyunculuğunu hem de yapımcılığını üstlenmiştir. Criminal Minds'ın 10. sezonunda Kate Callahan adında bir FBI ajanı rolünü alan Hewitt şu an 9-1-1 adlı dizide Maddie Buckley karakterini canlandırmaktadır.

Eğitimi
1997 yılında Laurel Springs High School'dan (Ojai, Kaliforniya) mezun olmuştur.

Hayatı
10 yaşında LA Gear için dünyayı dolaştı. Ayrıca şarkıcılık ve yapımcılık da yapmaktadır. 3 yaşında Livestock Show'da kendini gösterdi ve 5 yaşında Teksas Show Team'e katıldı. Bu grupla tüm Avrupa ve Sovyetler Birliği'ni dolaştı. Çok küçük yaşlarda Kids Incorporated'a katıldı ve hem sesiyle hem oyunculuğuyla kendini gösterdi. Hero adlı şarkının klibinde Enrique Iglesias'ın kız arkadaşını canlandırdı. Heartbreakers filmi setinde parmağını kırdı. FHM ABD tarafından, 2004 yılının en seksi kadınları arasında 4. seçildi. Heartbreakers'dan 4 milyon $ kazandı. Ardından hem yapımcılığını hem de başrol oyunculuğunu üstlendiği birçok dizi ve film projesinde yer aldı.

Zaman zaman ilişkileriyle de gündeme gelen Jennifer Love Hewitt 2007 yılında aktör sevgilisi Ross Mccall ile nişanlandı fakat çift 2008 sonunda nişanı attıklarını açıkladı. Daha sonra Ghost Whisperer'da beraber rol aldığı komedyen Jamie Kennedy ile nişanlandı fakat bir süre sonra ayrıldıklarını açıkladı. Sonrasında kısa süreli ilişkiler yaşayan Jennifer Love Hewitt, ilişkileri hakkında konuşulanların ardından 2010 yılında The Day I Shot Cupid (Aşk Tanrısını Vurduğum Gün) isimli bir kitap çıkardı. Kitapta ilişkilerinden bahseden Jennifer Love Hewitt aynı zamanda bu kitapta kadınlara da tavsiyelerde bulunduğundan bahsetti.

2012'de yeni dizisi ''The Client Listteki rol arkadaşı Brian Hallisay ile bir ilişkiye başlayan Hewitt, Haziran 2012'de annesini kanserden kaybetti. Her fırsatta annesi ile çok yakın olduklarından bahseden Hewitt'in sevgilisi Brian Hallisay bu dönemlerde Hewitt'e çok destek oldu. Haziran 2013'te çift nişanlandıklarını ve bir bebek beklediklerini açıkladı.

Çift gizlice evlendi ve 26 Kasım 2013'te çiftin Autumn James Hallisay adındaki kızları dünyaya geldi. Jennifer Love Hewitt kızları doğmadan 5 gün önce, 21 Kasım 2013'te gizlice evlendiklerini Nisan 2014'te Ellen Show'da açıklamıştır. Ocak 2015'te ikinci bebeklerini beklediklerini açıklayan çiftin 24 Haziran 2015'te Atticus James Hallisay adındaki oğulları dünyaya geldi. Mayıs 2021'de 3. çocuğuna hamile olduğunu Instagram hesabından açıklayan Hewitt, 9 Eylül 2021'de Aiden James Hallisay adındaki oğullarının 26 Ağustos'ta dünyaya geldiğini de yine Instagram hesabından duyurdu.

 Filmleri
 2018 - Devam ediyor 9-1-1
2014 - 2015 Criminal Minds
 2012 - 2013 The Client List TV Serie
 2011 The Lost Valentine
 2010 The Client List
 2010 Cafe
 2007 Delgo
 2006 Garfield: A Tail of Two Kitties
 2005 - 2010 Ghost Whisperer TV Serie
 2005 Confessions of a Sociopathic Social Climber
 2004 Shortcut to Happiness
 2004 The Truth About Love
 2004 Christmas Carol: The Musical
 2004 If Only
 2004 Garfield: The Movie
 2003 Groove Squad
 2002 The Tuxedo
 2002 Smokin
 2002 Family Guy: Stuck Together, Torn Apart
 2002 The Hunchback of Notre Dame II
 2002 The Adventures of Tom Thumb and Thumbelina
 2001 Heartbreakers
 2000 The Audrey Hepburn Story
 1999 Time of Your Life (TV dizisi)
 1999 The Suburbans
 1998 Telling You
 1998 I Still Know What You Did Last Summer
 1998 Party of Five: Season 05
 1998 Can't Hardly Wait
 1998 Saturday Night Live: Jennifer Love Hewitt
 1997 Party of Five: Season 04
 1997 Trojan War
 1997 I Know What You Did Last Summer
 1996 Party of Five: Season 03
 1996 House Arrest
 1995 Party of Five: Season 02
 1993 Sister Act 2: Back in the Habit
 1993 Home for Christmas
 1992 Munchie

Dış bağlantılar

 Jennifer Love Hewitt resmi web sitesi

1979 doğumlular
Teksas doğumlular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın şarkıcılar
Young Artist Ödülü sahipleri
Atlantic Records sanatçıları
Yaşayan insanlar
Teksas doğumlu şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
En İyi Kadın Televizyon Oyuncusu Saturn Ödülü sahipleri
Saturn Ödülü sahipleri

Jennifer Love Hewitt


This is a list of fortifications past and present, a fortification being a major physical defensive structure often composed of a more or less wall-connected series of forts.

Individual fortifications

listed by name
A Famosa, built in the 16th century in Malacca by the Portuguese following their defeat of the Malaccan Sultante.
Alderney
Alpine Wall
Anastasian Wall, built in the 5th century across the Thracian peninsula for the protection of Constantinople
Antonine Wall, built by the Romans in northern Britain
Atlantic Wall, constructed by the Germans during the Second World War
Babylon Fortress in Old Cairo.
Baggush Box
Bar Lev Line
Beijing city fortifications
British anti-invasion preparations of the Second World War
British hardened field defences of World War II
Castle of Bouka, Preveza, Greece
Brimstone Hill Fortress, Saint Thomas Middle Island, Saint Kitts and Nevis
Cairo Citadel, Egypt
Castle Islands Fortifications, Bermuda
Chester city walls, Chester, England
Corradino Lines, Paola, Malta
Cottonera Lines, Cottonera, Malta
Czechoslovak border fortifications
Danevirke
Devils Battery, Halifax Harbour, Nova Scotia
Defense line of Amsterdam
The Dutch Water Line, protecting the core provinces of the Netherlands, utilising the flooding of areas with water
Elvas Fortifications, the largest bulwarked dry ditch system in the world, protecting the Portuguese garrison border town of Elvas.
Festungsfront Oder-Warthe-Bogen
Floriana Lines, Floriana, Malta
Fort Carré
Fort Jesus, built in the 15th century in Mombassa by the Portuguese.
Götavirke (Sweden)
Great Wall of China, built as a protection from the northern steppe nomads
Great Abatis Border
Gustav Line, a fortified German defensive line in Italy during the Second World War
Hadrian's Wall, built by the Romans in northern Britain
Hexamilion wall, built across the Isthmus of Corinth
Hilsea Lines, built to protect Portsmouth
Hindenburg line
Humaitá
Hindenburg Wall
Intramuros, Manila
Justinian Walls (in several locations along the borders of the Byzantine empire)
Klis Fortress in Croatia
Krepost Sveaborg, Imperial Russian First World War fortifications around Helsinki
Limes Germanicus, Roman defensive line along the Rhine and in South-western Germany
Limes Moesiae - defensive frontier system in Southeast Europe, a collection of Roman fortifications between the Black Sea shore and Pannonia, present-day Hungary, consisting primarily of forts along the Danube (so-called Danubian Limes) to protect the Roman provinces of Upper and Lower Moesia south of the river
Lines of Torres Vedras, built to protect the Lisbon Region, during the Peninsular War
London Wall, the Roman wall around the city
Maginot Line, built by France in the 1930s
Mannerheim Line, built by Finland across the Karelian Isthmus
Metaxas Line, built during 1936-1940 by Greece along its frontier with Bulgaria
Molotov Line
Montségur
National Redoubt (Belgium)
Newcastle town wall
Offa's Dyke, an 8th-century earthwork dividing England and Wales
Grim's Ditch
Per Albin Line (Sweden)
Petrovaradin fortress, in Northern Serbia, Austrian fortress from the 18th century.
Rupel Fortress, in Northern Greece, later incorporated in the Metaxas Line
Rupnik Line
Santa Margherita Lines, in Cospicua, Malta
Saxon Shore, in southern Britain and northern France
Siegfried Line, constructed along Nazi Germany's western borders in the 1930s
Stalin Line, built along the Soviet Union's western borders in the 1930s
Suomenlinna, an 18th-century fortress in Helsinki
Victoria Lines, in northern Malta
York city walls

Articles relating to cities

Europe
Ceintures de Lyon, built in the 19th century to surround the city of Lyon, France
Walled city of Jajce, Bosnia
Walled city of Počitelj, Bosnia
Walled city of Vratnik, Bosnia
Walls of Constantinople (modern day Istanbul), surrounding the city since the 4th century
Walls of Dubrovnik, Croatia
Roman walls of Lugo, Galicia, surrounding the city since the 1st century
Walls of Ávila,Spain.
Walls of Nicosia, Cyprus
Walls of Ston, Croatia
Fortifications of Antwerp, Belgium
Fortifications of Birgu, Malta
Fortifications of Chania, Crete, Greece
Fortifications of Famagusta, Cyprus
Fortifications of Heraklion, Crete, Greece
Fortifications of London, England
Fortifications of Kotor, Montenegro
Fortifications of Mdina, Malta
Fortifications of Messina, Sicily, Italy
Fortifications of Metz, France
Fortifications of Portsmouth, England
Fortifications of Senglea, Malta
Fortifications of Valletta, Malta
Defence lines of the Netherlands
Lines of Communication (London), English Civil War fortifications built around London between 1642 and 1643.
List of town walls in England and Wales
Rocca di Manerba del Garda (Lombardy), Italy.

Africa

 Egypt

See also
 List of buildings
 List of castles
 List of forts
 List of walls
 List of cities with defensive walls
 List of established military terms (Engineering)
 Martello tower

Fortifications
List

List of fortifications


Kulturdenkmäler nach Ortsteilen

Michelstadt

|}

Rehbach

|}

Steinbach

|}

Steinbuch

|}

Stockheim

|}

Vielbrunn

|}

Weiten-Gesäß

|}

Würzberg

|}

Weblinks

Michelstadt
!

Liste der Kulturdenkmäler in Michelstadt


Mao Kobayashi (født 13. juli 1999) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mao Kobayashi


Jean Paul Gaultier (; born 24 April 1952) is a French haute couture and prêt-à-porter fashion designer. He is described as an "enfant terrible" of the fashion industry and is known for his unconventional designs with motifs including corsets, marinières, and tin cans. Gaultier founded his eponymous fashion label in 1982, and expanded with a line of fragrances in 1993. He was the creative director for French luxury house Hermès from 2003 to 2010, and retired following his 50th-anniversary haute couture show during Paris Fashion Week in January 2020.

Aside from his work in the fashion industry, Gaultier co-presented the first seven series of the television series Eurotrash with Antoine de Caunes from 1993–1997.

Biography

Early life
Gaultier grew up in a suburb of Paris. His mother was a clerk and his father an accountant. It was his maternal grandmother, Marie Garrabe, who introduced him to the world of fashion.

He never received formal training as a designer. Instead, he began to send sketches to famous couture stylists at an early age. Pierre Cardin was impressed by his talent and hired him as an assistant in 1970. Then he worked with Jacques Esterel in 1971 and Jean Patou later that year again worked for Cardin managing the Pierre Cardin boutique in Manila for a year until 1974. Despite Gaultier's youth, Cardin sent him to Manila to manage the local office. Imelda Marcos was one of his clients. He found himself on a "no leave" list and had to pretend to have a family emergency in order to leave. He never returned.

Fashion career
Gaultier's first individual collection was released in 1976. Although most people found his designs decadent at the time, fashion editors, notably Melka Tréanton of Elle, Claude Brouet and Catherine Lardeur of French Marie Claire, were impressed by his creativity and mastery of tailoring, and later launched his career. In 1980, he designed women's dresses out of plastic trash bags. Gaultier founded his eponymous fashion label in 1982. His 1983 collection "Boy Toy" relaunched the marinière for men. His garments were on sale at Bergdorf Goodman in New York as soon as 1984, and already lauded by Dawn Mello and Polly Allen Mellen. The term "Gaultiered" was coined to describe the classic pieces that were reinterpreted by the designer.  During the 1984 Fall London and Paris shows, Jean Paul Gaultier introduced his line of skirts for men (actually kilts), a breakthrough in men's fashion that stirred a bit of controversy. In 1984 he also introduced the iconic women's corset with cone bra. Gaultier has also worked in close collaboration with Wolford Hosiery.

By 1985, his company made $50 million in sales worldwide. In the 1985 movie Desperately Seeking Susan, Madonna wore a skirt with men's suspenders she had bought from Gaultier. Besides his ready-to-wear collection, in 1988 Gaultier expanded his brand to include the label Junior Gaultier, a lower-priced line of products. The Junior Gaultier outfit was selected by Jeff Banks as the Dress of the Year. In 1988, he also recorded the music video How to do that. At the end of the 1980s he invented a new look for the French accordionist Yvette Horner which relaunched her career. In 1990, he designed Madonna's clothes for her Blond Ambition World Tour.

At the end of the 1980s, Gaultier suffered some personal losses, and in 1990 his boyfriend and business partner, Francis Menuge, died of AIDS-related causes. It is also around that time that he decided to tone down his showmanship and started to plan more intimate events.

Gaultier launched a line of fragrances (Classique) in 1993. The Junior Gaultier label was replaced in 1994 with JPG by Gaultier, a unisex collection that followed the designer's idea of fluidity of the sexes. Gaultier Jean's, a similar line consisting mainly of denim and more simply styled garments with a heavy street influence, followed in 1992, which was then replaced with Jean's Paul Gaultier from 2004 to 2008. Junior Gaultier's name was reused in 2009 for the launching of the child's wear, to be completed with a Baby Line in 2011.

In 1998, Jean Paul Gaultier's company generated €12.9 million ($13.2 million) in sales. In 1999, Hermès acquired 35% of Gaultier's label for 150 million francs ($23 million). Jean Paul Gaultier owned 93% of his company prior to this deal. In 2002, Gaultier's label opened its first fully-fledged stand-alone store. Then, from 2003 to 2010, Gaultier was the creative director of Hermès where he succeeded Martin Margiela. Hermès later increased its stake in Jean Paul Gaultier to 45%. By 2008, 40 Jean Paul Gaultier stores opened worldwide.

He sponsored the 2003–04 exhibit in the Costume Institute of New York's Metropolitan Museum of Art entitled "Braveheart: Men in Skirts", which showed designs by Dries van Noten, Vivienne Westwood, and Rudi Gernreich in addition to Gaultier's in order to examine "designers and individuals who have appropriated the skirt as a means of injecting novelty into male fashion, as a means of transgressing moral and social codes, and as a means of redefining an ideal masculinity." He also designed some furniture for the French furniture brand Roche Bobois and an Evian bottle in 2008. Gaultier's spring 2009 couture was influenced by the visual style of singer Klaus Nomi, and he used Nomi's recording of "Cold Song" in his runway show.In 2011, the Montreal Museum of Fine Arts in collaboration with the Maison Jean Paul Gaultier organized a retrospective exhibit, "The Fashion World of Jean Paul Gaultier: From the Sidewalk to the Catwalk." That exhibit is on tour with venues at the Swedish Centre for Architecture and Design (Arkitektur- och designcentrum, ArkDes) in Stockholm, the Brooklyn Museum in New York City, the Barbican Centre in London, the National Gallery of Victoria in Melbourne, and the Grand Palais in Paris. The exhibition in Paris, which took place from April to August 2015, was the subject of a documentary called Jean Paul Gaultier at the Grand Palais aired exclusively on Eurochannel. In 2012, he participated in the Cali ExpoShow in Cali (Colombia), showing his extensive collection of perfumes and all classic clothes.

Up until 2014, he designed for three collections: his own couture and ready-to-wear lines, for both men and women. At the spring/summer 2015 show he announced that he was closing the ready-to-wear labels to focus on haute couture. In 2016, he designed more than 500 costumes for the revue THE ONE Grand Show at Friedrichstadt-Palast Berlin.

In 2018, he staged a cabaret show that was loosely based on his life called "Fashion Freak Show" which took place at the Folies Bergere theater in Paris. In 2019, Gaultier collaborated with the New York streetwear brand Supreme.

He announced on 17 January 2020 that his next Paris haute couture fashion show would be his last and that he was retiring from the runway.

Music and TV career

In 1988, Gaultier released a dance single titled "How To Do That" on Fontana Records, from which came one of the first ever "single title" remix albums, Aow Tou Dou Zat, on Mercury Records. The album includes mixes by Norman Cook, J. J. Jeczalik, George Shilling, Mark Saunders, Latin Rascals, David Dorrell, Tim Atkins, Carl Atkins, and Kurtis Mantronik. It was co-written and produced by Tony Mansfield, and video directed by Jean-Baptiste Mondino. The album also featured a collaboration with accordion player Yvette Horner.

Gaultier is known as Eurovision enthusiast, and since 1991, he's dressed several of France's entrants. For the Eurovision Song Contest 2006, he dressed Greek entrant Anna Vissi, where she performed on homesoil. He commentated on the final of the 2008 contest with Julien Lepers  on France Télévisions. He designed the dress that Anggun wore as she represented France during the grand-finals of the 2012 edition held in Baku, Azerbaijan. In Eurovision Song Contest 2013 he dressed the host Petra Mede.

Starting in 1993, he co-hosted the Channel 4 programme  Eurotrash with Antoine de Caunes. Gaultier hosted the show until 1997.

In 2012, he was named as a member of the Jury for the Main Competition at the 2012 Cannes Film Festival. This was the first time a fashion designer was called to sit on a jury at the festival.

In 2022, he appeared with Iris Mittenaere as a guest judge on Drag Race France.

Products

 Fashion labels:
 Jean Paul Gaultier
 Gaultier PARIS (couture collection)
 former JEAN'S Paul Gaultier
 former Eyewear Jean Paul Gaultier
 former Jean Paul Gaultier Argent.
 Women's fragrance lines:
Classique (1993): List of flanker fragrances
 Fragile (2000): Fragile Eau de Toilette (2001)
 Ma Dame (2008): Ma Dame Eau Fraiche (2009); Ma Dame Rose 'n Roll (2009); Ma Dame Eau de Parfum (2010); Ma Dame Eau Fraiche Summer 2010; Ma Dame It (2011)
 Scandal (2017): Scandal by Night (2018); Scandal a Paris (2019); So Scandal! (2020)

 Men's fragrance lines:
Le Male (1995): List of flanker fragrances
 Monsieur (2008)
 Kokorico (2011): Kokorico by Night (2012)
 Scandal Pour Homme (2021)

 Unisex fragrance lines:
 Gaultier² (2005): Gaultier² Eau d'Amour (2008)

The fragrance house includes women's, men's, and unisex fragrances; a number of flanker fragrances have been released for each line. Jean Paul Gaultier fragrances have been licensed by Puig since 1 January 2016, and were previously licensed by Shiseido subsidiary Beauté Prestige International from 1991 through 31 December 2015. The BPI license was originally negotiated through 30 June 2016; however, Puig acquired the license for $79.2 million and paid $22.6 million for the early termination of the license. With this purchase, Puig now holds control of both the fashion and fragrance divisions of the Jean Paul Gaultier brand. The 1993 women's oriental floral Classique and the 1995 men's oriental fougere Le Male have been described by the brand as "flagship" products that "represent all the Jean Paul Gaultier values". Le Male was the top-selling men's fragrance in the European Union in 2012, and holds a strong market position in Australia and the United States.

, the Classique, Le Male, and Scandal lines are in production.

Style
Jean Paul Gaultier's characteristic irreverent style dating from 1981 has led to his being known as the enfant terrible of French fashion.

Many of Gaultier's subsequent collections have been based on street wear, focusing on popular culture, whereas others, particularly his haute couture collections, are very formal, yet at the same time unusual and playful. Jean Paul Gaultier says he is inspired by the baby boomers' TV culture, and the street culture where audacity sometimes triggers new trends. His main inspirations are French popular culture, the mixing of types and genders, sexual fetishism and futurist designs.

The advent of his haute couture line brought him massive success in 1997. Through this collection, he was able to freely express the scope and range of his aesthetic, drawing inspiration from radically divergent cultures, from Imperial India to Hasidic Judaism.

Gaultier caused shock by using unconventional models for his exhibitions, like older men and full-figured women, pierced and heavily tattooed models, and by playing with traditional gender roles in the shows. This earned him both criticism and enormous popularity. The "granny grey" hair colour trend is attributed to Gaultier, whose autumn/winter 2011 show featured models in grey beehives. In the spring of 2015, his catwalk show at Paris Fashion Week featured silver-haired models again, as did the shows of other fashion designers, Chanel and Gareth Pugh. The trend soon took off among celebrities and the general public.

Notable designs
 Madonna: Gaultier produced sculptured costumes during the nineties, starting with her infamous cone bra for her 1990 Blond Ambition World Tour, and the wardrobe for her 2006 Confessions Tour.
 Björk: The Icelandic artist modeled for him in 1994, and appeared on this occasion in Robert Altman's film Prêt à Porter.
 Marilyn Manson:  Gaultier has designed some of the costumes and outfits, including for The Golden Age of Grotesque album.
 Mylène Farmer:  In spring 2008 he signed a contract to be the fashion designer for her tour in 2009.
 Kerry Washington: Dress worn at the 2007 Cannes Film Festival.
 Marion Cotillard: He designed the white and silver mermaid dress she wore at the 80th Academy Awards in 2008 (Oscar for her performance in La Vie en Rose).
 Lady Gaga: VMAs red carpet in 2009.
 Rihanna : Grammys red carpet in 2011,  couture dress worn at the American Music Awards in 2013.
 Beyoncé: In the "Run The World (Girls)" music video in 2011.
 Nicki Minaj.
 Kylie Minogue: He designed the costumes for the international KylieX2008 tour.
 Leslie Cheung: Gaultier designed eight costumes for his last concert tour in 2000.
 Nik Thakkar: Gaultier created a digital first working with the artist and activist in 2013.
 Tupac Shakur: Wore a leather utiity vest designed by Gaultier for the cover shot of "All Eyez on Me" (1996).
 Kim Kardashian:  Grammys red carpet in 2015.
 Katy Perry: Vanity Fair after-party in early 2017.
 Solange Knowles:  2017 Glamour Women of the Year Awards in New York City.

Gallery

Filmography

Gaultier designed the wardrobe for many motion pictures, including:
Luc Besson's The Fifth Element
Pedro Almodóvar's Kika, Bad Education, and The Skin I Live In
Peter Greenaway's The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover
Marc Caro's and Jean-Pierre Jeunet's The City of Lost Children

Personal life
Gaultier had always had an interest in fashion. In school, he found himself at odds with his classmates; though he did not fit in, they nonetheless wanted him to do drawings for them.

Uneasy with his sexuality, he was reassured when he learnt that some of the iconic fashion designers were also gay or bisexual, as he wanted to work in fashion himself. He met his partner Francis Menuge, who helped him to get established and start running shows. Gaultier and Menuge both learned about AIDS during its advent, and both were tested. Menuge was HIV positive, and both Gaultier and Menuge's parents looked after him until his death from AIDS.

In recent years, Gaultier has focused less on ready to wear, and more on haute couture and putting on shows.

Notes

References

External links

Tous les défilés Jean-Paul Gaultier en images – Madame Figaro
Jean Paul Gaultier exhibition

1952 births
Living people
French fashion designers
Haute couture
High fashion brands
French gay artists
LGBT fashion designers
Luxury brands
People from Val-de-Marne
Puig

Jean Paul Gaultier


Cypripedium cordigerum est une espèce d'orchidées du genre Cypripedium originaire de l'Himalaya.

Liens externes

cordigerum
Espèce d'Orchidaceae (nom scientifique)

Cypripedium cordigerum


Pietro Kardinal Respighi (* 22. September 1843 in Bologna, Kirchenstaat; † 22. März 1913 in Rom) war ein italienischer Geistlicher, Bischof zweier Bistümer und Kurienkardinal.

Leben
Pietro Respighi empfing am 25. November 1850 das Sakrament der Firmung, am 17. Dezember 1864 wurde er zum Subdiakon geweiht und empfing am 23. Dezember 1865 die Diakonenweihe. Er besuchte das Seminar von Bologna und das Römische Priesterseminar Pius, wo ihm 16. August 1870 der Doktor der Theologie und der Doktor beider Rechte verliehen wurden. Nach der Priesterweihe am 31. März 1866 in Rom arbeitete er von 1872 bis Juni 1874 in der Erzdiözese Bologna als Professor für das Seminar. Er wurde dann Erzpriester der Pfarrei Ss Gervasio e Protasio in Pieve di Budrio.

Am 14. Dezember 1891 wurde er zum Bischof von Guastalla ernannt. Die Bischofsweihe spendete ihm der Kardinalkämmerer und Kardinalvikar, Lucido Maria Parocchi, am 20. Dezember desselben Jahres in Rom; Mitkonsekratoren waren Andrea Aiuti, Sekretär der Congregatio de Propaganda Fide, und Augusto Berlucca, Titularbischof von Helenopolis in Bithynia. Papst Leo XIII. erhob ihn am 30. November 1896 zum Erzbischof von Ferrara.

Papst Leo XIII. nahm ihn am 19. Juni 1899 als Kardinalpriester in das Kardinalskollegium auf und wies ihm am 22. Juni des gleichen Jahres die Titelkirche Santi Quattro Coronati zu. Von seinem Amt als Erzbischof von Ferrara trat er am 19. April 1900 zurück, nachdem er zehn Tage zuvor zum Kardinalvikar ernannt worden war. Von 1900 bis 1908 war er Präfekt der Kongregation für die Bischöfe. Er nahm am Konklave 1903 teil, das Papst Pius X. wählte. Vom 21. Februar 1906 bis zum 15. April 1907 war er Kämmerer des Heiligen Kardinalskollegiums. Am 10. Januar 1910 wurde er Erzpriester der Lateranbasilika.

Pietro Respighi starb 1913 und wurde auf dem Friedhof Campo Verano beigesetzt. Später wurden seine sterblichen Überreste in seine vormalige Titelkirche Santi Quattro Coronati überführt.

Sein Neffe Carlo Respighi war zwischen 1918 und 1947 Präfekt der Päpstlichen Zeremonien.

Weblinks

Kardinalvikar
Kardinal (19. Jahrhundert)
Kardinal (20. Jahrhundert)
Erzbischof von Ferrara
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Italiener
Geboren 1843
Gestorben 1913
Mann

Pietro Respighi


Léo Ferré (24 August 1916 – 14 July 1993) was a French-born Monégasque poet and composer, and a dynamic and controversial live performer, whose career in France dominated the years after the Second World War until his death. He released some forty albums over this period, composing the music and the majority of the lyrics. He released many hit singles, particularly between 1960 and the mid-seventies. Some of his songs have become classics of the French chanson repertoire, including "Avec le temps", "C'est extra", "Jolie Môme" and "Paris canaille".

Early life

Ferré was the son of Joseph Ferré, French staff manager at Monte-Carlo Casino, and Marie Scotto, a Monégasque dressmaker of Italian descent from Piedmont; he had a sister, Lucienne, two years older.

Ferré had an early interest in music. At age seven, he joined the choir of the Monaco Cathedral and discovered polyphony through singing pieces by Giovanni Pierluigi da Palestrina and Tomás Luis de Victoria. His uncle, former violinist and secretary at the Casino, used to bring him to performances and rehearsals at the Monte Carlo Opera. Ferré listened to such musicians as bass singer Feodor Chaliapin, discovered Beethoven under the baton of Arturo Toscanini (Coriolanus), and was deeply moved by the Fifth Symphony. But it was the sweet presence of composer Maurice Ravel during L'Enfant et les Sortilèges rehearsals that impressed him the most.

At age nine, Ferré entered Saint-Charles College of Bordighera, run by the Brothers of the Christian Schools in Italy. He remained there for eight long years of severe discipline and boredom. He wrote about this lonely and caged childhood in an autofiction (Benoît Misère, 1970). He graduated from high school in Monaco, but his father did not let him attend the Conservatory of Music.

Career

In 1945, while still a "farmer" and a Jack-of-all-trades at Radio Monte-Carlo, Ferré met Edith Piaf, who encouraged him to try his luck in Paris.

In April 1947, Ferré agreed to tour in Martinique, which turned out to be disastrous. From the end of 1947 Ferré produced and hosted on Paris Inter station several cycles of programs devoted to classical music. In Musique Byzantine (1953–54), he expanded his topics on aesthetics, such as tonality necessity, exotic melody, opera (the "song of rich people"), boredom, and originality or "marshmallow music".

In 1952, to submit Verdi examination at La Scala in Milan, he wrote the libretto and music of an opera called La Vie d'artiste (same title as the song). It transposed his past years' experience into a kind of a black comedy but Ferré did not seem to like it much, finally abandoning it for other projects. He began to sing in larger venues such as l'Olympia, as the opening act of Josephine Baker in 1954. In 1956, Ferré wrote and composed La Nuit (The Night), a ballet with sung sections commissioned by choreographer Roland Petit. It was a violent flop.

From 1960 to 1970, Ferré worked with arranger Jean-Michel Defaye, whose classical skills and taste accorded well with Ferré's musical sensitivity. They maintained a steady pace of creation, realizing almost an album a year, sometimes more. This artistic output, including the way Ferré would write for symphonic orchestras after 1970, would have an influence in the English-speaking world over such singer-songwriters as Scott Walker, Martin Newell or Benjamin Clementine.

In March 1968, Ferré did not return at home after a gig. In his absence, Ferré's chimpanzee Pépée suffered a fall and refused to be approached. Eventually, Madeleine asked a hunter neighbour to put the chimpanzee out of its misery. Ferré's requiem for the primate would be his eponymous song "Pépée". The singer blamed his wife for Pépée's death and they would divorce after endless procedures.

In 1969, Ferré settled in Tuscany, in Italy. The huge success of "C'est extra", an erotic ballad, greatly expanded his audience, especially among the French youth, who recognized in the poet the "prophet" of his own rebellion. Backed by this new energy, Ferré began to smash traditional song structures to explore spoken word and long monologues. With a very precise work on the voice (rhythm, speech) and rhetorical writing derived from the prose of poet Arthur Rimbaud, Ferré ritualized his speaking in an incantatory and dramatic fashion.

In 1975 Ferré conducted successively Orchestra of the Institut des Hautes Études Musicales in Montreux, the Orchestre Philharmonique de Liège, and the Pasdeloup Orchestra at the Palais des congrès de Paris. It was a perilous challenge for Ferré, who conducted the orchestra and sang at the same time. He mixed Ravel and Beethoven with his own compositions and reversed the placement of the orchestra. 140 musicians and choir singers were on stage. This was an unprecedented performance, breaking free from conventions and blending separated worlds. Concerts were sold out for five weeks, but critics from the classical music field rejected this hybrid show.

From 1976 to 1979 he toured less. He drifted from his violently declamatory expression of revolt to avoid being typecast.

In 1976, Ferré signed with CBS Records International. From then until the end of his career the majority of his recordings would be made with the Milan-based RAI National Symphony Orchestra under his conducting. CBS soon dropped Ferré, whose commercial potential was estimated too low (his new aesthetics of symphonic down-tempo being against the current of all musical trends, it was complicated to put the artist on the radio and reduced the possibility of a hit). Being dropped by the "professionals", and disgusted for good with being "a merchandise for producers", Ferré refused to accept French song prizes. He also refused the proposal to enter the Ordre des Arts et des Lettres (at the highest grade) and to support President of France François Mitterrand in his reelection campaign in exchange for leading and conducting of a first-class symphonic orchestra.
He refused being guest of honor in the Victoires de la musique (Music's Victories), annual French award ceremony recognizing the best musical artists of the year. Ferré used to say: "The only honor for an artist is not getting any".

Léo Ferré died at his home in July 1993 at the age of 76. He was buried at the Monaco Cemetery.

Discography

Studio albums

 1953: Paris canaille
 1954: Chansons de Léo Ferré
 1954: Le Piano du pauvre
 1956: Le Guinche (Huit Chansons nouvelles)
 1956: Poète... vos papiers !
 1957: Les Fleurs du mal
 1957: La Chanson du mal-aimé
 1958: Encore... du Léo Ferré
 1960: Paname
 1961: Les Chansons d'Aragon
 1962: La Langue française
 1964: Ferré 64
 1964: Verlaine et Rimbaud (2×LP)
 1966: Léo Ferré 1916-19…
 1967: Cette chanson (La Marseillaise)
 1967: Léo Ferré chante Baudelaire (2×LP)
 1969: L'Été 68
 1969: Les Douze Premières Chansons de Léo Ferré

 1970: Amour Anarchie (2×LP)
 1971: La Solitude
 1972: La Chanson du mal-aimé
 1972: La Solitudine
 1973: Il n'y a plus rien
 1973: Et… basta !
 1974: L'Espoir
 1975: Ferré muet... dirige
 1976: Je te donne
 1977: La musica mi prende come l'amore
 1977: La Frime
 1979: Il est six heures ici et midi à New York
 1980: La Violence et l'Ennui
 1982: Ludwig-L'imaginaire-Le bateau ivre (3×LP)
 1983: L'Opéra du pauvre (4×LP)
 1985: Les Loubards
 1986: On n'est pas sérieux quand on a dix-sept ans (2×LP)
 1990: Les Vieux Copains
 1991: Une saison en enfer

Live albums
 1955: Récital Léo Ferré à l'Olympia
 1958: Léo Ferré à Bobino
 1961: Récital Léo Ferré à l'Alhambra
 1963: Flash ! Alhambra – A.B.C.
 1969: Récital 1969 en public à Bobino (2×LP)
 1973: Seul en scène (Olympia 1972) (2×LP)
 1984: Léo Ferré au Théâtre des Champs-Élysées (3×LP)
 1988: Léo Ferré en public au TLP Déjazet

Posthumous releases
 1993: Alors, Léo... (live at the TLP Déjazet 1990, 2xCD)
 2000: Métamec (unreleased album demo tapes)
 2000: Le Temps des roses rouges (78s songs from 1950)
 2001: Sur la scène... (live at Lausanne 1973, 2×CD)
 2001: Un chien à Montreux (live at Montreux 1973, EP)
 2003: Les Chansons interdites… et autres (songs from 1961 previously published on Eps)
 2004: De sac et de cordes (radio drama from 1951)
 2004: Maudits soient-ils ! (Verlaine et Rimbaud album demo tapes, 2×CD)
 2006: La Mauvaise Graine (radio sessions & interviews from 1959)
 2008: Les Fleurs du mal (suite et fin) (unreleased album demo tapes, 1976–77)
 2018: Je parle à n'importe qui (unreleased album demo tape, 1977)

Boxed sets, compilations, and rarities
 2013: L'Indigné (20xCD)
 2018: La Vie moderne: intégrale 1944-1959 (14CD covering the 15 first artist's years)
 2020: L'Âge d'or: intégrale 1960-1967 (16CD covering the next eight artist's years)
 2021: La Solitude: intégrale 1968-1974 (18CD covering the next seven artist's years)
 2022: La Marge : intégrale 1975-1991 (20CD covering the last sixteen active artist's years)

See also
 "L'Affiche Rouge" (poem)

References

External links

 25 songs of Léo Ferré translated into English (complete lyrics)
 Vinyl discography
 Recording of the unique interview with Georges Brassens and Jacques Brel, 6 January 1969
 Pays-Âges de Léo Ferré – a gallery of places and people in Ferré's life

1916 births
1993 deaths
20th-century classical composers
Monegasque male singers
Monegasque anarchists
Monegasque poets
French male singer-songwriters
French singer-songwriters
French anarchists
French satirists
Sciences Po alumni
French people of Italian descent
Monegasque people of Italian descent
People of Piedmontese descent
20th-century French poets
20th-century French male singers

Léo Ferré


Harry Kalven Jr. (11 de setembro de 1914 - 29 de outubro de 1974) foi um jurista norte-americano, considerado um dos mais proeminentes juristas do século XX.  Ele foi o Professor de Direito Harry A. Bigelow na Escola de Direito da Universidade de Chicago. Kalven foi co-autor, com Charles O. Gregory (e mais tarde Richard Epstein), de um livro amplamente utilizado na área de danos, Cases and Materials on Torts. Kalven também foi um importante estudioso no campo do direito constitucional, particularmente na área da primeira emenda. Kalven foi autor ou coautor de vários livros e artigos seminais, incluindo "The Contemporary Function of the Class Suit", um dos artigos mais citados na história da lei americana e amplamente considerado o fundamento da moderna ação coletiva.  Ele também foi co-autor de um estudo empírico pioneiro de The American Jury com seu colega de Chicago, Hans Zeisel.

Ele cunhou o termo veto de Heckler.

Ele foi o presidente do comitê que produziu o que ficou conhecido como o "Relatório Kalven",  um documento que delineava o papel da Universidade de Chicago "na ação política e social".

Referências

Professores da Universidade de Chicago
Mortos em 1974
Nascidos em 1914

Harry Kalven