The Third Indochina War was a series of interconnected armed conflicts, mainly among the various communist factions over strategic influence in Indochina after Communist victory in South Vietnam, Laos, and Cambodia in 1975. The conflict primarily started due to continued raids and incursions by the Khmer Rouge into Vietnamese territory that they sought to retake. These incursions would result in the Cambodian–Vietnamese War in which the newly unified Vietnam overthrew the Pol Pot regime and the Khmer Rouge, in turn ending the Cambodian genocide. Vietnam had installed a government led by many opponents of Pol Pot, most notably Hun Sen, a former Khmer Rouge commander. This led to Vietnam's occupation of Cambodia for over a decade. The Vietnamese push to completely destroy the Khmer Rouge led to them conducting border raids in Thailand against those who had provided sanctuary.

China strongly objected to the invasion of Cambodia. Chinese armed forces launched a punitive operation (Sino-Vietnamese War) in February 1979 and attacked Vietnam's northern provinces, determined to contain Soviet/Vietnamese influence and prevent territorial gains in the region.

In order to acquire full control over Cambodia the People's Army of Vietnam needed to dislodge the remaining Khmer Rouge leaders and units, which had retreated to the remote areas along the Thai-Cambodian border. After the Paris Peace Conference in 1989, the PAVN withdrew from Cambodian territory. Finally regular troop engagements in the region ended after the conclusion of the 1991 Paris Peace Accords.

In Laos, an insurgency continued until 2022, with the government being supported by both China and Vietnam.

Background

Soviet-Chinese discord

After Joseph Stalin's death in 1953, Nikita Khrushchev became leader of the Soviet Union. His denouncement of Stalin and his purges, the introduction of more moderate communist policies and foreign policy of peaceful coexistence with the West angered China's leadership. Mao Zedong had been following a strict Stalinistic course, that insisted on the cult of personality as a unifying force of the nation.  Disagreements over technical assistance for developing China's nuclear weapons and basic economic policies further alienated the Soviets and the Chinese as opposing forces of communist influence across the globe. As decolonization movements began to pick up speed in the 1960s and many such countries descended into violence, both of the communist powers competed for political control of the various nations or competing factions in ongoing civil war fights. Ever more diverging Chinese and Soviet strategic and political doctrines had increased the Sino-Soviet split of the mid-1950s.

Political developments during the Vietnam War

The Democratic Republic of Vietnam (North Vietnam), which had chosen to ally with the USSR, justified incursions into neighbouring Laos and Cambodia during the Second Indochinese War by reference to the international nature of communist revolution, where "Indochina is a single strategic unit, a single battlefield" and the Vietnam People's Army's pivotal role in bringing this about. However, this internationalism was obstructed by complicated regional historical realities, such as the "timeless oppositions between the Chinese and the Vietnamese on the one hand and the Vietnamese and the Khmers on the other". North Vietnam intervened in the civil war between the Royal Lao Army and the communist Pathet Lao until the establishment of the Lao People's Democratic Republic and the "Treaty of Friendship and Cooperation" signed in July 1977. Permanently stationed North Vietnamese troops secured and maintained vital supply routes and strategic staging sites (Ho Chi Minh trail). From 1958 on, Northern and Southern Vietnamese combat troops also began to infiltrate the remote jungles of eastern Cambodia where they continued the Ho Chi Minh trail. The Cambodian communist insurgents had joined these sanctuaries during the late 1960s. Although co-operation took place, the Khmer communists did not adopt modern socialist doctrines and eventually allied with China.

The complete American withdrawal instantaneously eliminated the principal and common adversary of all the communist powers. The communist regimes of Cambodia, Vietnam and Laos pledged allegiance with one of these two opposing factions. The ensuing hostilities were fuelled by century-old animosities between Vietnam and Cambodia, and – particularly – Vietnam and China.

Vietnamese invasion of Cambodia

After the Fall of Saigon and Phnom Penh in April and May 1975 and the subsequent communist takeover in Laos five months later, Indochina was dominated by communist regimes. Armed border clashes between Cambodia and Vietnam soon flared up and escalated as Khmer Rouge forces advanced deep into Vietnamese territory and raided villages, killing hundreds of civilians. Vietnam counterattacked and in December 1978, NVA troops invaded Cambodia, reaching Phnom Penh in January 1979 and arriving at the Thai border in spring 1979.

However, as China, the U.S. and the majority of the international community opposed the Vietnamese campaign, the remaining Khmer Rouge managed to permanently settle in the Thai-Cambodian border region. In a United Nations Security Council meeting, seven non-aligned members drafted a resolution for a ceasefire and Vietnamese withdrawal which failed due to opposition from the Soviet Union and Czechoslovakia. Thailand tolerated the presence of the Khmer Rouge on its soil as they helped to contain the Vietnamese and Thai domestic guerillas. Over the course of the following decade, the Khmer Rouge received considerable support from Vietnam's enemies and served as a bargaining tool in the Realpolitik of Thailand, China, the ASEAN and the U.S.

Vietnamese-Thailand conflict

Khmer Rouge forces operated from inside Thai territory attacking the pro-Hanoi People's Republic of Kampuchea's government. Similarly Vietnamese forces frequently attacked the Khmer Rouge bases inside Thailand. Eventually Thai and Vietnamese regular troops clashed on several occasions during the following decade. The situation escalated as Thailand's territorial sovereignty was violated on numerous occasions. Heavy fighting with many casualties resulted from direct confrontations between Vietnamese and Thai troops. Thailand increased troop strength, purchased new equipment and built a diplomatic front against Vietnam.

Sino-Vietnamese conflicts

China attacked Vietnam in response to Vietnam's occupation of Cambodia, entered northern Vietnam and captured several cities near the border. On March 6, 1979, China declared that their punitive mission had been successful and withdrew from Vietnam. However, both China and Vietnam claimed victory. The fact that Vietnamese forces continued to stay in Cambodia for another decade implies that China's campaign was a strategic failure. On the other hand, the conflict had proven that China had succeeded in preventing effective Soviet support for its Vietnamese ally.

As forces remained mobilized, the Vietnamese Army and the Chinese People's Liberation Army engaged in another decade-long series of border disputes and naval clashes that lasted until 1990. These mostly local engagements usually wore out in prolonged stand-offs, as neither side achieved any long-term military gains. By the late 1980s the Vietnamese Communist Party's (VCP) began to adopt its Doi Moi (renovation) policy and reconsider its China policy in particular. Prolonged hostile relations with China had been recognized as to be detrimental to economic reforms, national security and the regime's survival. A number of political concessions opened the way for the normalization process of 1991.

Regional conflicts
 The Insurgency in Laos
 The Communist insurgency in Thailand
 The Thai–Laotian Border War
 The Johnson South Reef Skirmish
 The FULRO insurgency against Vietnam

See also
 First Indochina War
 Sino-Soviet split
 Vietnam War

Notes

References

1970s in Vietnam
1980s in Vietnam
1990s in Vietnam
Indochina03
Indochina
Indochina
Indochina03
3
Indochina
Indochina
Indochina
Indochina
Indochina
Indochina
Indochina

Third Indochina War


زليخة السعودي (20 ديسمبر 1943- 22 نوفمبر 1972 أديبة جزائرية من مواليد منطقة مقادة بولاية خنشلة بالشرق الجزائري .

دخلت سنة 1947 الكتاب وحفظت نصف القرآن الكريم، ثم انتسبت عام 1949 إلى مدرسة الإصلاح التي كان يديرها عمها الشيخ أحمد السعودي إلى غاية عام 1956 تاريخ حصولها على الشهادة الابتدائية، واصلت دراستها بالمراسلة لتتحصل على شهادة الأهلية عام 1963 مما أهلها للالتحاق بسلك التعليم، انتقلت إلى الجزائر العاصمة للالتحاق بالإذاعة الوطنية بعد نجاحها في مسابقة إذاعية.

تركت الفقيدة وراءها رصيدا من الأعمال الأدبية في مختلف المجالات كالقصة القصيرة والمسرح والمقال إما مخطوطة أو منشورة في المجلات والجرائد الوطنية، كانت زليخة توقع كتاباتها بأسماء مستعارة مثل "أمل"، "آمال"، كما عرف عنها مراسلاتها العديدة لبعض الأدباء الجزائريين.

جمع آثارها الأستاذ شريبط أحمد شريبط من جامعة عنابة وأصدرها اتحاد الكتاب الجزائريين عام 2001.

المصدر
الموقع الإلكتروني لجمعية الجاحظية

شاوية
كاتبات جزائريات
مواليد 1943
وفيات 1972

زليخة سعودي


Hugo Elstermann von Elster (n. 1859 – d. 1945) a fost unul dintre generalii Armatei Imperiale Germane din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Diviziei 76 Rezervă în campania acesteia din România, având gradul de general-maior.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armata 9

Nașteri în 1859
Decese în 1945
Generali germani
Comandanți germani pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Hugo Elstermann von Elster


41. længdegrad kan henvise til:

 41. vestlige længdekreds
 41. østlige længdekreds

41. længdegrad


A-9 මාර්ගය කිලෝමීටර් 321ක් පමණ දිග අධිවේගී මාර්ගයක් දී ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර සමග යාපනය සම්බන්ධ කරයි.

References

A9 අධිවේගී මාර්ගය (ශ්‍රී ලංකාව)


Stroncijev kromat, SrCrO4, pod imenom žuti ultramarin ili stroncijsko žutilo, blještavo je žuta slikarska boja.

Stroncijeva žuta
Stroncijeva žuta svojstveno je blijedo žute obojenosti sa zelenkastim odsjajem (limunsko žuta). Bolje pokriva nego druge svijetlo žute boje, osim kadmijevih. Izložena svjetlosti dobiva zelenkast ton. Ne koristi se u slikanju fresaka jer je neotporna prema alkalnosti vapna. Služi za pripremu svijetlo zelenih boja s plavim pigmentima.

Izvori

Kemijski spojevi
Pigmenti

Stroncijev kromat


Sean Mark Dyche (Kettering, 28 de junho de 1971) é um treinador de futebol e ex-futebolista inglês. Atualmente comanda o Everton, clube da Premier League.

Durante a sua carreira de jogador, Dyche jogou como defesa-central, estreando-se como profissional em 1990 pelo Chesterfield. Eventualmente tornou-se capitão do clube, guiando-os a uma semifinal da Taça de Inglaterra, onde marcou. Também jogou pelo Bristol City, Luton Town, Millwall, Watford e Northampton Town. Conquistou a subida de divisão com 3 dos seus 6 clubes. Após se reformar em 2007, trabalhou na equipa técnica do Watford, inclusive como treinador do clube entre junho de 2011 e julho de 2012.

Após deixar o Watford, Dyche assinou pelo Burnley, em outubro de 2012. A seu comando, o clube conquistou 2 promoções à Premier League em 3 anos (a segunda após terem sido relegados para o Championship em 2014–15). Após o Bournemouth e o seu treinador Eddie Howe descerem de divisão no final da temporada 2019–20, Dyche tornou-se o treinador mais antigo da Premier League. Sean Dyche doi despedido pelo Burnley em abril de 2022, após um desempenho pobre ao longo da época. Dyche assinou pelo Everton em janeiro de 2023.

Carreira de Jogador
Dyche jogou na formação do Nottingham Forest no final dos anos 80, altura em que Brian Clough treinava a equipa sénior. Quando ingressou no Forest, Dyche media 1,70 m e pesava 63,5 kg. No entanto, num ano cresceu para 1,83 m e 76,2 kg. No início da carreira partiu a perna o que, segundo Dyche, limitou o seu futuro. Além disso, o membro ficou com uma ligeira deformidade ("dobra") permanente.

No início de 1990, Dyche deixou o Forest, sem nunca ter jogado pela equipa principal e assinou pelo Chesterfield, onde, mais tarde, se tornou capitão. Dyche fez parte da equipa do Chesterfield que alcançou as semifinais da Taça de Inglaterra em 1997. Nesse jogo, contra o Middlesbrough, marcou um penálti que colocou a sua equipa em vantagem por 2–0. No entanto, o jogo terminou 3–3 e, no replay, o Chesterfield perdeu por 3–0.

Em 1997, Dyche trocou o Chesterfield pelo Bristol City, ajudando-os a conquistar a promoção à Division One (atualmente chamado Championship) na sua primeira temporada. O Bristol City desceu novamente de divisão na época seguinte, durante a qual Dyche esteve emprestado ao Luton Town. Na temporada seguinte, assinou pelo Millwall, onde conquistou novamente a promoção à Division One, em 2001, e, na época seguinte, esteve perto de assegurar a promoção à Premier League, perdendo nos play-offs para o Birmingham City. Em 2002, assinou pelo Watford, onde jogou por 3 temporadas, a última como capitão do clube.

Em 2005, Dyche assinou pelo Northampton Town, onde fez parte da equipa que conquistou a subida à League One em 2005–06. Após Stuart Gray ser contratado como treinador, Dyche perdeu o seu lugar no plantel e foi dispensado no final da temporada 2006–07.

Carreira de Treinador

Watford
Reformado da carreira de futebolista, após ser dispensado pelo Northampton, Dyche regressou ao Watford, como treinador dos Sub-18, em 2007. Em julho de 2009, foi promovido a treinador adjunto do recém-contratado Malky Mackay. Em junho de 2011, Mackay deixou o clube para assinar pelo Cardiff City e Dyche foi promovido a treinador principal. O Watford terminou a temporada 2011–12 em 11º lugar no Championship, a melhor classificação do clube em 4 anos, mas uma mudança de proprietários do clube levou ao seu despedimento no final da época.

Burnley

Em setembro de 2012, Dyche ingressou na Seleção Sub-21 de Inglaterra como membro temporário da equipa técnica. No entanto, no mês seguinte tornou-se treinador do Burnley, sucedendo a Eddie Howe, que tinha deixado o clube para regressar ao Bournemouth.

Dyche foi nomeado Treinador do Mês do Championship em setembro de 2013, tendo guiado o Burnley ao seu melhor início de temporada desde a sua fundação, em 1882. A equipa quebrou vários recordes internos de longa data e conquistou a promoção à Premier League, após 4 anos de ausência.

A passagem pela primeira divisão inglesa durou apenas uma temporada, com a despromoção a ser confirmada a 2 jogos do fim do campeonato.

Em fevereiro de 2016, Dyche renovou contrato com o Burnley. O treinador guiou de novo os Clarets à Premier League na época 2015–16, confirmando a subida de divisão numa vitória por 1–0 sobre o Queens Park Rangers a 2 de maio.

No seu segundo retorno à Premier League, o Burnley de Sean Dyche foi capaz de garantir a manutenção, terminando na 16ª posição.

Em janeiro de 2018, Dyche renovou novamente o contrato com o Burnley, desta vez até ao verão de 2022. Nessa temporada, o Burnley terminou em 7º lugar (a sua melhor classificação desde um º lugar em 1974), e garantiu a qualificação para a Liga Europa pela primeira vez em mais de meio século Após tal feito, o pub 'The Princess Royal' foi renomeado 'The Royal Dyche' em homenagem ao treinador.

A 15 de abril de 2022, após 9 anos e meio com o clube, Sean Dyche foi despedido pelo Burnley. No momento da sua demissão, os Clarets encontravam-se na zona de despromoção, 4 pontos atrás do Everton, com apenas 8 jogos até ao fim do campeonato. A decisão dos proprietários do clube de despedir Dyche foi amplamente criticada, com Phil McNulty, da BBC, a descrevê-la como "pânico cego". Mike Jackson foi nomeado treinador interino até ao fim da temporada, mas o Burnley acabou por terminar no 18º posto e a descer ao Championship.

Everton
A 30 de janeiro de 2023, Dyche foi anunciado como treinador do Everton, clube da Premier League, assinando um contrato de 2 anos e meio, sucedendo a Frank Lampard.

No seu primeiro jogo no comando, a equipa venceu o líder da liga, o Arsenal, por 1–0.

Com Dyche, os resultados do Everton foram mistos. Antes da última jornada, a 28 de maio de 2023, o Everton encontrava-se na 17ª posição, com vantagem de 2 pontos sobre o Leicester City e o Leeds United. Nesta, o Everton venceu, em casa, o Bournemouth por 1–0, garantindo a manutenção na Premier League.

Vida Pessoal
Sean Dyche nasceu em Kettering, Northamptonshire. O seu pai era consultor na British Steel Corporation, trabalhando no Egito, Índia e Corby. Dyche tem dois irmãos. Sean e a sua esposa Jane têm dois filhos. Um deles, Max Dyche, é futebolista profissional, atuando no Northampton Town. Na infância, Dyche era adepto do Liverpool.

Estatísticas como Jogador

Estatísticas como Treinador

Títulos

Jogador
Millwall

 Second Division: 2000–01

Treinador
Burnley

 Championship: 2015–16

Individual

 Treinador do Mês da Premier League: março de 2018, fevereiro de 2020
 Treinador do Mês do Championship: setembro de 2013, outubro de 2013, abril de 2014, fevereiro de 2016

Referências

Treinadores do Everton F.C.
Treinadores do Watford F.C.
Treinadores de futebol da Inglaterra
Futebolistas do Northampton Town F.C.
Futebolistas do Watford F.C.
Futebolistas do Millwall F.C.
Futebolistas do Luton Town F.C.
Futebolistas do Bristol City F.C.
Futebolistas do Chesterfield F.C.
Futebolistas do Nottingham Forest F.C.
Futebolistas da Inglaterra

Sean Dyche


Sarah Elizabeth Fitz-Gerald AM (born 1 December 1968) is an Australian former professional squash player who won five World Open titles – 1996, 1997, 1998, 2001 and 2002. She ranks alongside Janet Morgan, Nicol David, Susan Devoy, Michelle Martin and Heather McKay as the sport's greatest female players of all time.

Career
Fitz-Gerald was born in Melbourne, Australia, a hotspot for squash talent. In 1987, she won the female World Junior Championship and was the Australian Junior Female Athlete of the Year. It was also during this year that she represented Australia at the 1987 Women's World Team Squash Championships finishing runner-up to England. In 1992 she was selected once again to represent Australia in the 1992 Women's World Team Squash Championships and this time Australia became the world champions. Remarkably Fitzgerald would go on to win a total of seven World Team Championships.

She won numerous titles in the early 1990s, but 1996 proved to be her breakthrough year. She beat England's Cassie Jackman in the World Open Final. The next two years she beat the resurgent Michelle Martin in successive finals.

The next two years did not bring the same level of success, owing largely to knee surgery. In 2000, she lost an epic semi-final against Carol Owens. However, she came back in 2001 to beat New Zealand's Leilani Joyce emphatically 9–0, 9–3, 9–2.

2002 saw her win her last World Open, beating Natalie Pohrer 10–8, 9–3, 7–9, 9–7. She also won a gold medal at the 2002 Commonwealth Games in Manchester, England.

In January 2004, Fitz-Gerald was awarded the Member of the Order of Australia (AM) for her achievements and services to women's squash, and the promotion of sport and a healthy lifestyle. She was Chairwoman and President of the Women's International Squash Players Association from 1991 to 2002. In 2010, she was inducted into the Sport Australia Hall of Fame.

In 2010, she came out of retirement to be part of the Australian team that won the gold medal at the 2010 Women's World Team Squash Championships.

In 2018, she won her fourth World Masters title.

Career statistics

Professional Tour Titles (60)
All Results for Sarah Fitzgerald in WISPA World's Tour tournament

See also
 List of WISPA number 1 ranked players
 Official Women's Squash World Ranking

References

External links
 Official website

1968 births
Living people
Australian female squash players
Commonwealth Games gold medallists for Australia
Commonwealth Games silver medallists for Australia
Commonwealth Games bronze medallists for Australia
Commonwealth Games medallists in squash
Squash players at the 1998 Commonwealth Games
Squash players at the 2002 Commonwealth Games
World Games gold medalists
Competitors at the 1997 World Games
Members of the Order of Australia
Sport Australia Hall of Fame inductees
Sportspeople from Melbourne
Sportswomen from Victoria (state)
Medallists at the 1998 Commonwealth Games
Medallists at the 2002 Commonwealth Games

Sarah Fitz-Gerald


La  de Seibu est un type de rame automotrice exploitée depuis 2008 par la compagnie Seibu au Japon.

Description
La série 30000 est basée sur le modèle A-train du constructeur Hitachi. Les rames sont composées de 2, 8 et 10 voitures.

L'espace voyageurs se compose de banquettes longitudinales. Des sièges prioritaires sont installés aux extrémités de chaque voitures.

Le design de la cabine évoque un visage souriant, d'où le surnom de Smile Train donné au modèle.

Histoire
La première rame est entrée en service le .

Services
Les rames circulent sur les lignes du réseau Seibu, principalement les lignes Ikebukuro et Shinjuku.

Galerie photos

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Seibu Railway

Liens externes
  Série 30000 sur le site de Seibu

Automotrice du Japon
Automotrice 1500 V

Seibu série 30000


Lola es una serie de historieta erótica y muda creada por Iñigo (Ignacio Hernández Suñer) para editorial Bruguera, así como una publicación posterior de la misma editorial que la tenía como cabecera.

Trayectoria editorial
Iñigo creó Lola para la agencia de Bruguera, Creaciones Editoriales, a principios de los años 60.

Llegaría a ser distribuida en medio mundo. Convenientemente retocada, fue publicada con el título de Lolita en los diarios Pueblo y ABC.

En 1975, Bruguera creó su propia publicación, que alcanzó los 28 números. Tenía un formato apaisado de 19 x 26 cm.

Referencias

Bibliografía

Historietas de España
Historieta erótica

Lola (historieta de Iñigo)


Werner Zeil (* 19. November 1919 in Darmstadt; † 25. Oktober 2003) war ein deutscher Geologe.

Leben
Werner Zeil wurde als Sohn des Architekten Karl Zeil und seiner Frau Margret, geb. Rathgeber, geboren. An den Universitäten Göttingen und München studierte er Philosophie und Geologie. 1948 erlangte er das Diplom in Geologie, 1951 wurde er promoviert. 1954 erfolgte die Habilitation in München. Ab 1954 lehrte er als Privatdozent an der Universität München. 1956 war er Gastforscher an der Universidad de Chile in Santiago de Chile, 1957/58 Lehrstuhlvertreter an der Universität Heidelberg. 1960 ernannte ihn die Universität München zum außerplanmäßigen Professor. Im selben Jahr wurde Zeil als Ordinarius und Institutsdirektor an die Technische Universität Berlin berufen. 1985 wurde er emeritiert.

Von 1958 bis 1961 war er zudem Schriftführer der Geologischen Vereinigung und seit 1961 auch der Deutschen Geologischen Gesellschaft.

Zeil war Autor von über 70 Zeitschriftenartikeln. Er bearbeitete den Abriß der Geologie von Roland Brinkmann und verfasste Monographien über die Geologie Chiles (1964) und über die Geologie Südamerikas (1986).

Werner Zeil war seit 1948 mit Ursula, geb. Sommer, verheiratet und hatte mit ihr drei Kinder, darunter der heutige bayrische Politiker Martin Zeil.

Schriften (Auswahl)
 Geologie von Chile. Bornträger, Berlin 1964.
 Südamerika (= Geologie der Erde. Bd. 1). Enke, Stuttgart 1986.

Literatur
 Heinrich Bahlburg: Prof. Dr. Werner Zeil. In: International Journal of Earth Sciences. Bd. 93 (2004), H. 3, S. 474, doi:10.1007/s00531-004-0393-8.

Weblinks

Einzelnachweise

Geologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Berlin)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
Deutscher
Geboren 1919
Gestorben 2003
Mann

Werner Zeil


Denian Couto Coelho (Porto Alegre, 13 de agosto de 1974) é um jornalista, professor universitário e político brasileiro, filiado ao Podemos (PODE). Atualmente exerce seu primeiro mandato como deputado estadual na Assembleia Legislativa do Paraná.

Biografia
Denian se formou em Comunicação Social - Jornalismo pela Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS) em 1997. Também é graduado em Direito pela UniBrasil de Curitiba, onde fez mestrado em Direito constitucional e, depois, Doutorado na mesma área pela FADISP - Faculdade Autônoma de Direito.

Começou sua carreira jornalística na capital do Paraná no ano de 2005 em várias emissoras, como Rede Massa, RIC TV e Jovem Pan. Em 2009 se destacou ao assumir a bancada do Jornal da Massa, principal noticiário da Rede Massa. Passou um tempo apresentando o telejornal sozinho até agosto de 2009, e com o jornal estreando em novo formato, começou a apresentá-lo com Ogier Buchi, Ruth Bolognese e Ernani Buchmann.

Em março de 2011, estreou ao lado da jornalista Joice Hasselmann no telejornal SBT Paraná.

Em fevereiro de 2015, assumiu a diretoria de jornalismo da E-Paraná, sendo indicado pelo governador Beto Richa para o cargo. No mesmo ano, estreou na programação da RIC TV como âncora, participando todos os dias do telejornal matutino Paraná no Ar e do noturno RIC Notícias, onde permaneceu até abril de 2019, quando foi demitido da emissora por ter ameaçado sua então noiva e também produtora da emissora, Giulianne Kuiava, de morte.

Nas eleições municipais de 2020, foi eleito vereador de Curitiba pelo Podemos (PODE) com 7.005 votos. E em 2022, foi eleito deputado estadual pelo Paraná com cerca de 30.075 votos.

Desempenho em eleições

Ligações externas

 Site oficial
 Denian Couto no Twitter
 Denian Couto no Facebook
 Denian Couto no Instagram

Vereadores de Curitiba
Deputados estaduais do Paraná
Naturais de Porto Alegre
Membros do Podemos (Brasil)

Denian Couto


72633 Randygroth este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
72633 Randygroth este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de David Healy (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,71 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 72001-73000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

72633 Randygroth


Emmy du Féaux (geborene Asplind; * 16. Februar 1837 in Talsen, Kurland; † nach 1908) war eine deutsch-baltische Schriftstellerin und Journalistin. Sie veröffentlichte ihre Werke meist unter dem Pseudonym "Ernst Dorn".

Leben

Nach dem frühen Tod ihres Vaters, des schwedischen Ingenieurs Asplind, unterstützte sie ihre Mutter und befasste sich mit der Geschichte Kurlands. Im Jahre 1854 heiratete sie den russischen Rentmeister T. du Féaux. Sie verfasste historische Novellen, Skizzen und Romane unter anderem für das Rigaer Tageblatt und die Dresdener Frauenzeitung. Zu ihren Werken gehören die Novelle Gefunden und die Humoreske Mit Hindernissen. In der Erzählung Mahnung zeichnete sie das Leben eines Bekannten nach, der nach der Flucht nach Charlottenburg in Armut verstarb. Daneben gehörten auch Libretti für Opern und Texte zu musikalischen Kompositionen sowie Dramen zu ihren Werken, ihre Gedichte blieben zu ihren Lebzeiten ungedruckt.

Werke
Veröffentlicht unter dem Pseudonym "Ernst Dorn":

 Ein Schwedenkind. Ein baltischer Roman aus der Zeit Herzog Jacobs von Kurland, Behres Verlag, Mitau 1879 / Hamburg
 Die Äbtissin von Herfort. Roman aus der Zeit Friedrich Kasimirs, Herzog von Kurland, 2 Teile, 2. Auflage, Helms, Riga 1882
 Alice, Sittenroman, Hacker, Riga 1886
 Um eine Herzogskrone. Roman aus der Zeit des Herzogs Johann E. Büren, 2 Bände, Bibliographisches Bureau, Berlin 1887
 Die Strandhexe von Domesnäs und anderes, 1902 (als Emmy Du Féaux-Dorn)

Literatur

 Carola L. Gottzmann / Petra Hörner: Lexikon der deutschsprachigen Literatur des Baltikums und St. Petersburgs. 3 Bände; Verlag Walter de Gruyter, Berlin 2007. Bd. 1, S. 416. ISBN 978-3-11-019338-1

Weblinks
 Eintrag in der Datenbank Projekt Historischer Roman

Einzelnachweise

Autor
Journalist (Deutschland)
Journalist (Russisches Kaiserreich)
Deutsch-Balte
Geboren 1837
Gestorben im 20. Jahrhundert
Frau
Russe

Emmy du Féaux


Dacrydium araucarioides er sígrænt tré (um 3 til 6m hátt) frá Nýju-Kaledóníu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium araucarioides


O Club Atlético Independiente, também conhecido como Independiente de Chivilcoy, é um clube esportivo localizado na cidade de Chivilcoy, no partido de mesmo nome, na província de Buenos Aires, na Argentina. Foi fundado em 5 de abril de 1930 e ostenta as cores   vermelho e branco.

Sua principal atividade esportiva é o futebol profissional. O clube disputa atualmente o Torneo Federal A, uma das duas ligas que compõem a terceira divisão do sistema de ligas de futebol argentino.

O clube manda seus jogos no Raúl Orlando Lungarzo, do qual é proprietário, e cuja inauguração ocorreu em 25 de maio de 1993. A praça esportiva, também localizada na cidade de Chivilcoy, conta com capacidade para 4 000 espectadores.

Títulos

Ver também
 Futebol na Argentina
 Lista de clubes de futebol da Argentina
 Sistema de ligas de futebol da Argentina

Ligações externas
  Página oficial do clube

  Perfil, partidas e outras informações do clube no portal esportivo Soccerway
  Perfil, plantel, história, notícias, e outras informações do clube no portal esportivo Transfermarkt

  Notícias, jogos e outras informações do clube no portal esportivo Goal
  Informações, notícias e outras informações do clube no portal esportivo Mundo Ascenso
  Notícias e outras informações do clube no portal esportivo Solo Ascenso
  Perfil, últimos jogos, notícias e outras informações do clube no portal esportivo Promiedos

  Hitórias e úotícias do clube no portal esportivo Interior Futbolero
  Notícias do clube no portal esportivo Ascenso del Interior

Clubes de futebol fundados em 1930

Club Atlético Independiente (Chivilcoy)


Vance DeVoe Brand (born May 9, 1931) is an American naval officer, aviator, aeronautical engineer, test pilot, and NASA astronaut. He served as command module pilot during the first U.S.-Soviet joint spaceflight in 1975, and as commander of three Space Shuttle missions.

His flight experience includes 9,669 flying hours, which includes 8,089 hours in jets, 391 hours in helicopters, 746 hours in spacecraft, and checkout in more than 30 types of military aircraft.

Early life and education
Brand was born May 9, 1931, in Longmont, Colorado, and is the son of Rudolph William Brand (1903–1985) and Donna Mae Brand (; 1905–1997). He was active in Troop 64 of the Boy Scouts of America in Longmont, where he achieved its second highest rank, Life Scout. Brand graduated at Longmont High School in 1949, and at the University of Colorado at Boulder he received a Bachelor of Science degree in business in 1953 and another B.S. degree, in aeronautical engineering, in 1960. He was a member of the Sigma Nu fraternity and of the International Order of DeMolay. In 1964 he completed a Master of Science degree in business administration at UCLA.

Military service
Brand was a commissioned officer and naval aviator with the United States Marine Corps from 1953 to 1957. His military assignments included a 15-month tour in Japan as a jet fighter pilot. Following his release from active duty, Brand continued service in United States Marine Corps Reserve and Air National Guard jet fighter squadrons until 1964, reaching the rank of major.

Civilian test pilot
Employed as a civilian by the Lockheed Corporation from 1960 to 1966, he worked initially as a flight test engineer on the United States Navy's P-3 Orion aircraft. In 1963, Brand graduated from the U.S. Naval Test Pilot School (Class 33) and was assigned to Palmdale, California as an experimental test pilot on Canadian and German F-104 programs. Prior to selection to the astronaut program, Brand worked at the West German F-104G Flight Test Center at Istres, France as an experimental test pilot and leader of a Lockheed flight test advisory group.

NASA career

One of the 19 pilot astronauts selected by NASA in April 1966, Brand initially was a crew member in the thermal vacuum chamber testing of the prototype command module (alongside astronauts Joe Engle and Dr. Joseph Kerwin) and support crewman on Apollos 8 and 13. During the Apollo 13 crisis, Brand was CAPCOM during the PC+2 burn. Later he was backup Command Module Pilot for Apollo 15, and was likely to be named to the prime crew of Apollo 18 before that mission was canceled. Brand was backup commander for Skylabs 3 and 4. When Skylab 3's CSM had problems with its Reaction Control System, Brand was put on standby to command a rescue mission with backup Pilot Don Lind; however, the crew stood down when it was decided that the problem did not require the rescue mission to be launched. As an astronaut, he held management positions relating to spacecraft development, acquisition, flight safety and mission operations. Brand flew on four space missions; Apollo–Soyuz, STS-5, STS-41-B, and STS-35. He logged 746 hours in space and commanded three missions. Brand was the last member of his astronaut class to remain active with NASA, and was the only Apollo-era astronaut to pilot the Space Shuttle in the post-Challenger era.

Brand departed the Astronaut Office in 1992 to become Chief of Plans at the National Aerospace Plane (NASP) Joint Program Office at Wright-Patterson Air Force Base. In September 1994, he moved to California to become Assistant Chief of Flight Operations at the Dryden Flight Research Center, then Acting Chief Engineer, Deputy Director for Aerospace Projects, and Acting Associate Center Director for Programs. He retired from NASA in January 2008.

Apollo–Soyuz Test Project

Brand was launched on his first space flight on July 15, 1975, as Apollo Command Module Pilot on the Apollo–Soyuz Test Project mission. This flight resulted in the historic meeting in space between American astronauts and Soviet cosmonauts. Other crewmen on this nine-day Earth-orbital mission were Apollo Commander Thomas Stafford, Apollo Docking Module Pilot Deke Slayton, Soyuz Commander Alexei Leonov, and Soyuz Flight Engineer Valeri Kubasov. The Soyuz spacecraft was launched at Baikonur Cosmodrome, and the Apollo was launched 7½ hours later at the Kennedy Space Center. Two days later, the two spacecraft docked successfully. The linkup tested a new docking system and demonstrated international cooperation in space. There were 44 hours of docked joint activities which included four crew transfers between the Apollo and the Soyuz. Six records for docked and group flight were set on the mission and are recognized by the Fédération Aéronautique Internationale. Apollo splashed down in the Pacific Ocean near Hawaii, on July 25, and was recovered by , completing a 217-hour mission. The mission almost ended in disaster when, during the final stages of the mission, the crew was exposed to near fatal amounts of nitrogen tetroxide gas. The reaction control system had been inadvertently left on during descent, and the poisonous fumes were sucked into the capsule as it drew in outside air. Brand briefly lost consciousness and all three crewmen required hospitalization in Hawaii for a number of weeks after landing.

STS-5

Brand was commander of Space Shuttle Columbia for STS-5, the first fully operational flight of the Space Shuttle program, which launched on November 11, 1982. His crew comprised Colonel Robert Overmyer, pilot, and two mission specialists, Dr. Joseph P. Allen and Dr. William B. Lenoir. STS-5, the first mission with a four-man crew, demonstrated the Shuttle as operational by the successful first deployment of two commercial communications satellites from the Shuttle's payload bay. The mission marked the Shuttle's first use of an upper-stage rocket for payloads, the Payload Assist Module (PAM-D). The satellites were deployed for Satellite Business Systems Corporation of McLean, Virginia, and TELESAT of Ottawa, Canada. Two FAI records for mass to altitude were set on the mission. Numerous flight tests were performed to ascertain Shuttle performance. STS-5 was the last flight to carry the Development Flight Instrumentation package to support extensive flight testing. The STS-5 crew concluded the 5-day orbital flight of Columbia with the landing approach through a cloud deck to Runway 22 at Edwards Air Force Base, California on November 16, 1982. Mission duration was 122 hours.

STS-41-B

Brand commanded Challenger with a crew of five on the tenth flight of the Space Shuttle program, STS-41-B. The launch was on February 3, 1984. His crew included Commander Robert L. Gibson, pilot, and 3 Mission Specialists, Captain Bruce McCandless II, Dr. Ronald McNair, and Lt. Col. Robert L. Stewart. The flight accomplished the deployment of two Hughes HS-376 communications satellites which failed to reach desired geosynchronous orbits due to upper-stage rocket failures. This mission marked the first flight checkout of the Manned Maneuvering Unit and the Manipulator Foot Restraint with McCandless and Stewart performing two untethered extravehicular activities. Shuttle rendezvous sensors and computer programs were flight-tested for the first time. The 8-day flight of Challenger ended with the first landing on the runway at the Kennedy Space Center on February 11, 1984.

Brand was training initially for STS-51-H on Atlantis in November 1985. That mission was canceled and re-manifested as STS-61-K, a Spacelab mission which would have launched on Columbia in October 1986. That mission was canceled by the Challenger disaster.

STS-35

Brand again commanded Columbia on the 38th flight of the shuttle, this time with a crew of seven, on STS-35. The night launch on December 2, 1990, started a nine-day mission devoted to round-the-clock astronomical observations. Crewmen included the pilot, Col. Guy Gardner; three mission specialists, John M. Lounge, Dr. Robert A. Parker and Dr. Jeffrey A. Hoffman; and two payload specialists, Dr. Samuel T. Durrance and Dr. Ronald A. Parise. The 13-ton payload consisted of the three ASTRO-1 ultraviolet (UV) telescopes and the Broadband X-ray Telescope. More than 200 Orbiter maneuvers were required to point the telescopes. This Shuttle flight, one of the first dedicated to astronomy, provided a rich return of science data with emphasis on observations of very active celestial objects. A night landing was made on December 10, to Runway 22 at Edwards Air Force Base. Mission duration was 215 hours.

Awards and honors

JSC Certificate of Commendation (1970)
Two NASA Distinguished Service Medals (1975 & 1992)
Two NASA Exceptional Service Medals (1974 & 1988)
Zeta Beta Tau's Richard Gottheil Medal (1975)
Wright Brothers International Manned Space Flight Award (1975)
two VFW National Space Award (1976 & 1984)
Sigma Nu Distinguished Alumnus of the Year Award (1976)
University of Colorado Alumnus of the Century (1 of 12) (1976)
AIAA Special Presidential Citation (1977)
two American Astronautical Society's Flight Achievement Award for 1976
AIAA Haley Astronautics Award (1978)
JSC Special Achievement Award (1978)
Harmon Trophy (Astronaut) (1993)
FAI De la Vaulx Medal (1983)
Three NASA Space Flight Medals (1983, 1984, 1992)
Distinguished Visiting Lecturer at University of Colorado (1984)
 Vance Brand Airport in Longmont, CO named in his honor (1988)
De Molay Hall of Honor (1989)
two FAI V. M. Komarov Diplomas (1983 & 1991)
University of Colorado George Norlin Award (1991)
De Molay Legion of Honor (1993)
International Space Hall of Fame (1996)
U.S. Astronaut Hall of Fame (1997)
Meritorious Executive, U.S. Senior Executive Service (1997)
Honorary Doctor of Science degree from University of Colorado (2000)
International Aerospace Hall of Fame (2001)
Oklahoma Aviation and Space Hall of Fame (2005)
Tsiolkovsky Gold Medal of the International Aeronautical Federation (2005)
ASE Crystal Helmet Award (2005)
Sigma Nu Hall of Fame (2010)
Honorary Citizen of Kaliningrad
 DeMolay International Hall of Fame

Personal life
Brand is married to the former Beverly Ann Whitnel and has two daughters and four sons: Susan Nancy (born April 29, 1953), Stephanie Brand Lowery (born August 6, 1955), Patrick Richard (born March 21, 1958), Kevin Stephen (born December 6, 1963), Erik Ryan (born May 13, 1981) and Dane Vance (born October 1, 1983). He currently resides with his wife in Tehachapi, California.

Philanthropy
In 2019, Brand donated 40 acres of land to the Rocky Mountain Conservancy, which is the nonprofit arm of Rocky Mountain National Park, hoping to expand the national park that he has visited throughout his life. He had purchased the land in 1967. The 40 acres of rugged terrain, located near Estes Cone and roughly 4 miles from Longs Peak, borders Rocky Mountain National Park on two sides. The United States Congress will need to approve the boundary change for this acreage to be officially incorporated into the national park.

See also
Apollo–Soyuz Commemorative stamp
List of spaceflight records
The Astronaut Monument

References

External links

 Astronautix biography of Vance D. Brand
 Spacefacts biography of Vance D. Brand
 Brand at Encyclopedia of Science

1931 births
Living people
1975 in spaceflight
1982 in spaceflight
1984 in spaceflight
1990 in spaceflight
Apollo–Soyuz Test Project
People from Longmont, Colorado
Aviators from Colorado
Harmon Trophy winners
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
NASA people
United States Astronaut Hall of Fame inductees
United States Marine Corps officers
United States Naval Test Pilot School alumni
United States Naval Aviators
American aerospace engineers
UCLA Anderson School of Management alumni
University of Colorado Boulder alumni
NASA civilian astronauts
Apollo program astronauts
American test pilots
Lockheed people
United States Marine Corps reservists
Space Shuttle program astronauts
Skylab program astronauts
Military personnel from Colorado

Vance D. Brand


An Pycreus membranaceus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vahl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ethirajalu Govindarajalu. An Pycreus membranaceus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus membranaceus


Hüseyin Yurtsever (d. 22 Ocak 1946, Şahpur, İran), Türk mimar.

İlkokul, ortaokul ve lise öğrenimini Kayseri'de, yüksek öğrenimini 1972 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nde tamamladı. Doktora öğrenimini, "Doğal Yapılaşma İlkelerine Dayalı Bir Biçimlendirme Yöntemi" adı altında hazırladığı tezle, 1986 yılında yine aynı üniversitede tamamladı.

Fakülteden mezun olduğu günden bu yana, Bayındırlık Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğü'nde fen heyeti müdürlüğü, Ankara'da mimari büro işletmeciliği, Bingöl Devlet Hastanesi inşaatında şantiye şefliği, Suudi Arabistan sınır muhafızları, villa ve sosyal tesisleri inşaatında planlama müdürlüğü, Selçuk Üniversitesi'nde mimarlık bölümü başkanlığı, Gazi Üniversitesi'nde bilim dalı başkanlığı, Erciyes Üniversitesi'nde anabilim dalı başkanlığı, mimarlık bölümü başkanlığı ve mimarlık fakültesi dekanlığı olmak üzere, mimarlık mesleğinin değişik çalışma alanlarında, tasarımcı, uygulamacı, araştırmacı, eğitimci ve yönetici olarak çeşitli görevler üstlendi. Ayrıca, Erciyes Üniversitesi'nde rektör yardımcılığı, Kültür Bakanlığı, Kayseri Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu üyeliği, Çevre ve Kültür Değerlerini Koruma ve Tanıtma Vakfı danışma kurulu üyeliği, TMMOB Mimarlar Odası Yayın Komitesi üyeliği ve çeşitli mimari proje yarışmalarında jüri üyeliği görevlerinde bulundu. Katıldığı çeşitli ulusal mimari proje yarışmalarında mansiyonlar aldı. Türk Eğitim Derneği, " Eğitim Bilim Ödülü'ne" Erciyes Üniversitesi Rektörlüğü'nce 1995 yılında aday gösterildi.

Doğanın ve doğadaki yapısal varlıkların ortak yapılaşma ilkeleri üzerinde yoğunlaşan ve estetiğe ilişkin görüşünün temelini oluşturan çalışma ve araştırmalarını, çeşitli kitap ve dergilerde yayımlamış ve bir tasarım yöntemine dönüştürdüğü bu yaklaşımını mimarlığın tasarım ve eğitim alanına taşımıştır. "Uygulamalı Estetik", "Mimarlıkta Temel Eğitim", "Üç Boyutun Temel İlkeleri", "Anılar Mekanla Çocuklar" adı altında yayımlanan kitaplarının yanı sıra, "Modernizm ve Postmodernizm Kaosundan Geleceğin Biçimine", "Yapılaşmadan Tasarıma", "Mimarlık Eğitiminde Fütüroloji", "Doğrusal Elamanlarla Strüktürel Tasarım", "Doğal Veriler Işığında Ölçü, Modül ve Oran", adı altında yayımlanmış kitap bölümü ve makaleleri de bulunmaktadır.

Uygulaması gerçekleştirilen, mimari tasarımlarından bazıları, Muş Hükûmet Konağı Binası, Erciyes Üniversitesi Merkez Kampusu Genel Yerleşim Planı, Erciyes Üniversitesi Stadyumu ve Açık Amfisi, Erciyes Üniversitesi Develi Kampusu Genel Yerleşim Planı, Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesi, Hukuk Fakültesi, Eczacılık Fakültesi, Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Mimarlık Fakültesi, İlahiyat Fakültesi, Sivil Havacılık Yüksekokulu, Kreş ve İlköğretim binaları olarak sıralanabilir.

Akademik ve mesleki çalışmalarının yanı sıra şiir ve resim denemeleri de bulunan Hüseyin Yurtsever, Erciyes Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak görev yapmakta iken Yükseköğretim Kurulu'nun 14 Ocak 2005 Günlü Genel Kurul toplantısında alınan karar uyarınca, Karabük Üniversitesi Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi'ne dekan olarak atanmış bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi

1946 doğumlular
Batı Azerbaycan Eyaleti doğumlular
Türk mimarlık akademisyenleri
İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesinde öğrenim görenler
Selçuk Üniversitesi öğretim üyeleri
Gazi Üniversitesi öğretim üyeleri
Erciyes Üniversitesi öğretim üyeleri
Karabük Üniversitesi öğretim üyeleri
Erciyes Üniversitesi dekanları
Yaşayan insanlar
Erciyes Üniversitesi rektör yardımcıları

Hüseyin Yurtsever


Sergueï Alexandrovitch Yefremov (en  ; en , Serhiy Oleksandrovytch Iefremov), né le  à Katerynopil dans l'oblast de Tcherkassy et mort le  à Vladimir en Russie, est un journaliste, historien, critique littéraire, éditeur, militant politique, homme d'État et académicien ukrainien, membre de l'Académie ukrainienne des sciences  et de la Société scientifique Chevtchenko à Lviv. Sergueï Yefremov est son nom de plume ; son vrai nom est Okhrimenko.

Biographie
Sergueï Okhrimenko naît dans le village de Paltchik, dans le gouvernement de Kiev, au sein d'une famille orthodoxe orientale. Il étudie de 1891 à 1896 au Séminaire théologique de Kiev. Plus tard, il est diplômé de la Faculté de droit de l'Université de Kiev.

Il fait ses premiers pas en politique durant ses années d'études en devenant membre de l'Organisation démocratique ukrainienne universelle.

En 1904, il co-fonde le Parti radical ukrainien, qui, en 1905, à son initiative, s'unit au Parti démocratique ukrainien pour donner naissance au Parti radical démocratique ukrainien.

En 1905, il devient le chef de l'Union paysanne de l'Union sociale ukrainienne.

En 1908, il rejoint le Club ukrainien qui regroupe des intellectuels ukrainiens.

En parallèle, Sergueï Yefremov travaille dans plusieurs périodiques ukrainiens. De 1885 à 1918, il est à la tête des éditions Vik.

Il est arrêté à plusieurs reprises par les autorités russes pour des discours publics en faveur de la culture nationale et des libertés politiques dans la période pré-révolutionnaire.

En mars 1917, Okhrimenko entre dans l'état-major de la Rada centrale. En , au Congrès national ukrainien, il est élu député à la Rada. Le  il est nommé Secrétaire général aux Affaires internationales dans le nouveau gouvernement ukrainien, sous la direction du Ministre des Affaires étrangères, et secrétaire général de la République populaire ukrainienne. Le , il est remplacé dans son rôle diplomatique par Alexandre Choulguine, du même parti politique. À partir de septembre 1917, il dirige le Parti ukrainien des socialistes-fédéralistes. À partir d' et jusqu'en 1920, il n'occupe aucun poste officiel.

Avec l'installation du pouvoir soviétique en Ukraine, il est contraint d'entrer dans la clandestinité et de se cacher.

Au printemps 1919, à la demande de l'Académie ukrainienne des sciences, il est amnistié.

De 1922 à 1928, il est l'un des dirigeants de l'Académie ukrainienne des sciences.

Il est un des principaux accusés du procès de l'Union pour la libération de l'Ukraine de 1930. Il est condamné à mort, mais la peine est ensuite commuée en emprisonnement de dix ans. Il meurt en 1939 dans la prison de Vladimir.

Notes et références

Liens externes

 Sergueï Yefremov Biographie université de Kiev
 Site de l'histoire de l'Ukraine

Personnalité politique ukrainienne
Ministre ukrainien des Affaires étrangères
Journaliste de l'Empire russe au XIXe siècle
Journaliste de l'Empire russe au XXe siècle
Journaliste ukrainien du XIXe siècle
Journaliste ukrainien du XXe siècle
Diplomate ukrainien du XXe siècle
Écrivain ukrainien du XIXe siècle
Écrivain ukrainien du XXe siècle
Critique littéraire ukrainien
Éditeur ukrainien
Membre de l'Académie nationale des sciences d'Ukraine
Victime des purges staliniennes
Détenu du Goulag
Mort au Goulag

Sergueï Yefremov


Arturo Gordon Vargas, né à Casablanca le  et mort à Valparaíso le , est un peintre chilien appartenant au groupe d'artistes Generación del 13. Il fut aussi professeur à l'Académie des Beaux-Arts de Valparaíso et de Viña del Mar.

Biographie
À huit ans, il emménage à Santiago, où il étudie au collège San Agustín et au lycée Miguel Luis Amunátegui. Au lycée, il aura pour professeur de dessin, le peintre Nicanor González Méndez. Il enchaîne avec des études en architecture à l'Université du Chili, mais il finit par abandonner ; et en 1903, il intègre l'École de Beaux-Arts. Il y est élève de Cosme San Martín en Dessin Élémentaire, de Pedro Lira en Peinture, de Juan Francisco González en Croquis et de l'espagnol Fernando Álvarez de Sotomayor en Composition. Il réalise également quelques études de peinture murale avec José Backhaus.

Gordon a été fortement influencé par Álvarez de Sotomayor. Ses thèmes principaux sont « les aspects folkloriques et populaires ». Son œuvre se démarque en raison des changements qu'il apporte, en particulier sur le traitement de la lumière et l'utilisation de couleurs vives. Ainsi, il « rompt brutalement avec la traditionnelle sobriété de la palette de beaucoup de peintres nationaux. Il a à la fois, renoncé à la conception immuable des qualités sensibles de la réalité établies par la peinture académique, et a été considéré comme le plus remarquable et le véritable représentant de la Generación del 13 » (groupe d'artistes qui a reçu ce nom à la suite d'une exposition collective réalisée pour El Mercurio).

À partir de 1922, il travaille comme professeur à l'Académie des Beaux-Arts, d'abord en Valparaíso et, après s'être installé à Viña del Mar en 1935, dans cette ville.

Il reçoit d'importantes commandes de peintures pour le gouvernement. En 1926, il travaille avec le peintre Laureano Guevara sur les fresques allégoriques qui décorent la Bibliothèque Nationale à Santiago. En reconnaissance de la qualité de ces œuvres, les deux artistes sont invités à réaliser l'ensemble des peintures murales qui représentent le Chili à l'exposition ibéro-américaine de 1929 à Séville. Les peintures, des allégories du travail et d'autres représentant la culture mapuche, gagnent le premier prix. Depuis 2001, elles se trouvent à l'Université de Talca, dans la région du Maule.

À une époque où la photographie n'était pas encore répandue dans la presse écrite, il travaille aussi comme graveur, illustrateur et dessinateur pour les plus grandes revues du Chili, comme : Sucesos, Selecta, Zig-Zag et Pacífico Magazine.

Il a été marié à Antonia González Reyes (née en 1886, à Concepción). Ils n'ont jamais eu d'enfants.

Récompenses
Il a reçu de nombreuses distinctions au cours de sa carrière :

 Troisième Médaille du Salon Officiel de Santiago de 1908 ;
 Deuxième Médaille du Salon Officiel de Santiago de 1909 ;
 Médaille d'Argent à l'Exposition Internationale de Buenos Aires de 1910 pour La meica ;
 Médaille d'Or du Salon Officiel de Santiago de 1921 pour sa toile  monumentale El sarao ;
 Prix d'Histoire au Concours Arturo M. Edwards du Salon Officiel de 1921 pour El sarao ;
 Première Médaille de Peinture Décorative de 1926 (le Chili) ;
 Premier Prix en Décoration et Huile à l'exposition ibéro-américaine de 1929 de Séville (avec Laureano Guevara) ;
 Prix du Club de l'Union du Salon National de Santiago de 1935.

Expositions individuelles

 1974 : Salle La Capilla du Théâtre Municipal de Santiago ;
 1983 : Rétrospective, Institut Culturel de Providencia, Santiago ;
 1989 : 100 Años Después (« 100 Ans Après »), exposé rétrospectif dans la Maison de Remates Jorge Carroza, Santiago.
2021 : Exposition de 120 œuvres d'Arturo Gordon à la Corporación Cultural de Las Condes.

Galerie

Références

Bibliographie

Liens externes

Peintre chilien du XXe siècle
Naissance en août 1883
Naissance à Valparaíso
Décès en octobre 1944
Décès à 61 ans
Décès à Valparaíso

Arturo Gordon


O duminică în familie (titlul original: Ecce Homo Homolka) este un film de comedie cehoslovac, realizat în 1969 de regizorul Jaroslav Papoušek având protagoniști actorii Josef Šebánek, Marie Motlová, František Husák, Helena Růžičková. În film joacă și cei doi copii gemeni ai regizorului Milos Forman, Petr Forman și Matěj Forman. Este primul film din trilogia familiei "Homolka" și face parte din noul val cehoslovac.

Conținut

Familia Homolka și-a găsit locul de recreere, demn de un popas duminical, un petec de iarbă la umbra copacilor, aproape de apa unui pârâu. Au venit asemenea altora, să-și petreacă ziua de sărbătoare la aer liber, în pădure. Caută bureți, au pus vinul la rece, tata și copii se scaldă, mama și-a adus aminte că a făcut cândva balet si acum, deși teribil de grasă, zburdă cu mișcări grațioase. Bunicul și bunica dorm în tihnă pe pătură. Totul pare frumos și mai ales nevinovat. Dar pacea familială e spartă de un strigăt: Ajutor! Ajutor! Undeva în pădure cineva este în primejdie. Nimeni însă din cei aflați în mijlocul naturii nu încearcă să afle ce s-a întâmplat. Nimeni nu vrea sa aibă de-a face cu lucruri neobișnuite, periculoase. Acel "strigăt" nu face parte din familie, nu face parte din nici o familie. Așa că. rând pe rând, găsesc că-i mai sănătos să părăsească locul. Fug cu toții, fuge și familia.

Din ambianța deschisă a pădurii, uitând, de parcă nici n-ar fi existat, Strigătul, evenimentul tragic ce s-a petrecut poate în preajmă, locul acțiunii se mută într-un spațiu închis: apartamentul familiei, loc cu pregnante urme de matriarhat modern, dominat de gospodine. Aici tot ce se petrece, și se petrec destule lucruri: se discută despre televizor, se aranjează mereu o icoană ce stă strâmb pe perete, se încropesc comentarii despre fotbal, se iscă certuri și se alină împăcări, totul, până la scena finală în care întreaga familie dansează ca s-o îmbuneze pe mama care a vrut cândva să fie dansatoare, dezvăluie o mentalitate adânc cuibărită și justificabilă a unei lumi, mentalitate care îi ține departe de evenimente, îi face să nu participe la nimic din ceea ce se petrece dincolo de cei patru pereți familiari.

Faptele dovedesc că acolo, în pădure, nu puteau să se comporte altfel, nu puteau să sară nimănui în ajutor, pentru că, învăluiți în propriile probleme, mici dar corozive, ei sunt angrenați într-o rutină zilnică din care ei nu vor putea ieși niciodată.

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1969
Filme cehe
Filme slovace
Filme în limba cehă
Filme în limba slovacă
Filme regizate de Jaroslav Papoušek
Filme alb-negru
Filme din Noul val cehoslovac
Filme din Studioul Barrandov

O duminică în familie


ටමු කුළු කන්ද යනු, වයඹදිග ශාන්තිකර සාගරයේ පිහිටි අක්‍රීය අධඃසාමුද්‍ර  පලිස් යමහලකි.  එහි සොයාගැනුම ප්‍රකාශයට පත්කෙරුනේ2013 සැප්තැම්බර් 5 දිනදීය. ටමු කුළු කන්ද, පෘථිවියෙහි විශාලතම යමහල වන අතර, සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි විශාලතමයන් අතුරින් එකක් වෙයි.  එය පිහිටා ඇත්තේ,  ජපානයට   පමණ නැගෙනහිරට වන්නට,    ෂට්ස්කි නැඟුමෙහිය. එහි මුදුන, සාගර පෘෂ්ඨයෙන්   පමණ පහළින් පිහිටා ඇති අතර, එහි පාදම,    පමණ ගැඹුරට විහිදෙයි.

භු විද්‍යාව
ටමු කුළු කන්ද තැනී ඇත්තේ වසර මිලියන 145 පමණ ඉහතදීය. ෂට්ස්කි නැඟුම තුල තනි යමහලක් ලෙසින් එහි සොයාගැනුම  නිසාවෙන්,  මවුනා ලෝවා අබිබවා යන එය, පෘථිවියෙහි විශාලතම යමහල වෙයි. සම්පූර්ණයෙන්  අබිබවන,  පෙදෙසක් පුරාවට පැතිරෙන හා එහි  වටකුරු ශිඛරය,   වර්ගප්‍රමාණයක් සහිත මවුනා ලෝවාට වඩා බොහෝ වාරයක් විශාල වන අතර, අඟහරු මත පිහිටි යෝධ යමහල ඔලිම්පස් මොන්ස් හට වඩා කුඩා වන්නේ 20% කින් පමණි. බැසෝල්ට් නම් කළුවන් ආග්නේය පාෂාණ වලින් සමස්ත යමහල සමන්විත වී ඇත. එහි බෑවුම් ඉතාමත් ක්‍රමානුකූල වන අතර,  එහි ශිඛරය සමීපයෙහිදී අංශකයකින් අඩක සිට අංශකයක් දක්වා අගයයක් සහිත වෙයි. යමහලෙහි ප්‍රමාණය,  නිව් මෙක්සිකෝ හෝ බ්‍රිතාන්‍ය දිවයින් හා සමග තුල්‍ය කල හැකි වෙයි.

චුම්බක රේඛීයකරණ ආශ්‍රිතයෙන්, අගාධමිතික උච්චයන් තුනක්ද පහත් වැටියක්ද ඇති බව සොයා ගෙන ඇති අතර, එයින් ව්‍යංගනය වන්නේ වෙනස් යමහල් තුනක් වුවද, දුම්ගොබ ශීර්ෂ ආකෘතිය අනුව එය තනි ඉමහත් යමහලක් බව පෙන්නුම් කෙරුණි.

නම
ටමු යන්න,  ටෙක්සාස් ඒඇන්ඩ්එම් විශ්වවිද්‍යාලයය යන්නට ඉංග්‍රීසියෙන් යෙදෙන "Texas A&M University" යන පදයෙහි කෙටි යෙදුමක්  වන අතර, යමහල අධයයනය කරන ප්‍රධාන පෙලේ විද්‍යාඥයින් අතර එක් අයෙකු වන හූස්ටන් විශ්වවිද්‍යාලයෙහි භූ විද්‍යා මහාචාර්ය විලියම් සැගර් පෙරදී උගැන්වූ විශ්වවිද්‍යාලය මෙය වෙයි.

ආශ්‍රිත

පෘථිවියේ අන්ත ලක්ෂ්‍යන්
අක්‍රීය යමහල්
ශාන්තිකර සාගරයේ මුහුදුගිරි
 පලිස් යමහල්
 අධඃසාමුද්‍ර  යමහල්
ශාන්තිකර සාගරයේ යමහල්

ටමු කුළු කන්ද


سيفيرينوس ديزيري اٍيمانوال  هو سياسي سورينامي، عضو في حزب الحزب الوطني السورينامي. تولى منصب وزير أول في الفترة الممتدة من 16 جويلية 1958 اٍلى جوان 1963.

حصل على شهادة الدكتوراه في جامعة أوتريخت في كل من الأدب والقانون والفلسفة. من 1934 حتي 1950 كان يعمل كضابط القضائية في جزر الهند الشرقية الهولندية أو إندونيسيا لاحقا. في عام 1948 وكان مستشارا لمؤتمر باندونغ الاتحادي.

مراجع

أشخاص من روتردام
خريجو جامعة أوتريخت
دبلوماسيون هولنديون
رؤساء وزراء سورينام
سياسيون سوريناميون
سياسيون من روتردام
مواليد 1910
مواليد روتردام
وزراء مالية سورينام
وفيات 1981

سيفيرينوس ديزيري ايمانوال


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 Dovršena gradnja zgrade Zadružnog saveza u Splitu (započeto )

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1918.


Tırnova ( Veliko Tırnovo "Büyük Tırnova"), Bulgaristan'ın bir şehridir. 1187-1393 yılları arasında İkinci Bulgar İmparatorluğu'na başkentlik yaptığı için Bulgar tarihi açısından önemli bir şehir olan Tırnova'ya, 1965 yılında büyük, yüce anlamlarına gelen veliko unvanı verildi.

Tarihçe
Tarihî yerleşim, Tsarevets ve Trapezitsa tepeleri ile bu tepelerin arasından akan Yantra Nehri'nin dar olan kıyı şeridinde yer almaktaydı. Trapezitsa tepesinde yapılan kazılarda MÖ 3. bin yıla ait kalıntılara rastlanılması, yerleşimin tarihinin oldukça eskilere uzandığını göstermektedir. 11. yüzyılda yerleşim etrafı surlarla çevrili olan son derece güçlü bir savunmaya sahipti. I. İvan Asen ile kardeşi II. Petro'nun liderliğini yaptığı Tırnova merkezli Bulgar isyanı sonucu 1185 yılında  İkinci Bulgar İmparatorluğu kurulmuş ve Tırnova da yeni kurulan devletin başkenti olmuştur. Başkent olması nedeniyle Bulgar Başpiskoposluğunun da merkezi olmuştur. 1242 yılında Batu Han'ın orduları tarafında tahribata uğradı. Bundan sonra Doğu Avrupa'daki çoğu krallıkta olduğu gibi Bulgarlar da Altın Orda Devleti'nin hakimiyetini tanıdı. Bu tarihten itibaren Bulgar İmparatorluğu güç kaybetmeye başlamış ve birçok bağımsız prenslik ortaya çıkmıştır (Vidin, Braniçevo vb. prenslikler). Bu durum Tırnova'nın da eski önemini kaybetmesine sebep olmuştur. Bu dönemde Tırnova Bulgar Krallığı olarak da adlandırılan ülkenin başkenti olarak konumunu sürdürmüştür.

Tırnova Krallığı 1376/77'de Osmanlı Devleti'nin vasalı konumundaydı. 1388-1389 yıllarında Veziriazam Çandarlı Ali Paşa komutasındaki Osmanlı ordusunun kış seferi sırasında çatışma olmadan ele geçirildi. Osmanlı vasalı Çar Şişman Ivan'ın affedilmesinin ardından Tırnova tekrar kendisine teslim edildi. Ancak I. Bayezid'in oğlu Süleyman Çelebi tarafından uzun süren bir kuşatma sonucu 17 Temmuz 1393'te yeniden Osmanlı topraklarına katıldı. Bu kuşatma sırasında yerleşim büyük hasar gördüğü gibi yerleşik halkın çoğu da şehirden sürüldü. Tsarevets Kalesi'ne Osmanlı askerleri yerleştirildiği gibi şehre Anadolu'dan getirilen Türk nüfusla birlikte civardan Rum nüfusta yerleştirilmeye başlansa da şehrin eski nüfusuna ulaşması biraz zaman aldı. 1444 yılında Haçlı orduları kaleyi ele geçiremese de şehirde tahribata sebep oldu. 1479 yılı tahrir kayıtlarına göre kasabada 132'si Müslüman (28'i kalenin içerisinde) 372'si Gayrimüslim olmak üzere 504 hane bulunmaktaydı. 1516/17 yılına gelindiğinde Müslümanlar 7 mahallede vergi mükellefi 248 hane, Gayrimüslimler de 14 mahallede 450 hane olarak görülmektedir. Bu tarihteki kayıtlarda Dubrovnik'ten gelmiş 25 kişilik Katolik tüccar nüfusun bulunması şehrin ticarî olarak önem arz ettiğini göstermektedir. 1599-1600 tarihli cizye defterine göre şehirde cizye vergisi ödeyen 374 hane bulunmaktaydı. Şehirde bazı Hristiyanların İslam dinine geçmesiyle birlikte Müslüman nüfusunda artış yaşanmaya başlandı. 1618 tarihli cizye defterine göre şehirde cizye vergisi ödeyen 340 Hristiyan hane bulunmaktaydı.

1710 yılında şehir, III. Ahmed'in annesi Gülnûş Emetullah Sultan vakfına ait olarak görülmektedir. Bu dönemde şehirde 506 Müslüman, 411 Hristiyan erkek nüfusu bulunmaktaydı. 1751 tarihli Mufassal Avârız Defteri'nde 886 hanesi olan 14 Müslüman, 314 hanesi bulunan 7 Hristiyan mahallesi görülmekte olup şehir nüfusu 5500 ile 5700 civarındadır. 18. yüzyıl başlarında itibaren ipek üretimi yaygınlaştığı gibi şarap üretimi de şehrin ekonomisi için önemli gelir kaynağıydı.

1835 ve 1856 yılında Tırnova ayaklanmalara sahne oldu. 1859/1860 yılı kayıtlarına göre yerleşim Silistre eyaletine bağlı sancak merkeziydi. 1865 yılında yapılan nüfus ve emlak tahririne göre yerleşimde 3070 hanede 4414 Müslüman, 8241 Bulgar, 219 Çingene olmak üzere kadın ve erkek toplam 12874 kişi yaşamaktaydı. 1869 tarihli Tuna vilayeti salnamesinde de şehir sancak merkezi konumundaydı. Aynı kayıtlara göre şehirde; 3091 hane, 21 cami, 14 kilise, 3 hamam ve 1056 dükkân mevcuttu. 1873 salnamesine göre şehrin nüfusu 15.000 kişi civarındadır (%45'i Müslüman). Tırnova, 24 Haziran 1877 tarihinde  Rus kuvvetlerince ele geçirildi. Bu dönemde Türk nüfusunun büyük bölümü şehirden kaçmak zorunda kaldı. 1877 yılında şehirde 688'i Türk olan 11.314 kişi bulunuyordu. Berlin Antlaşması (1878) uyarınca kurulan Bulgaristan Prensliği'ne 1878/1879 yıllarında kısa süreli başkentlik yaptı. 16 Nisan 1878'de ilk Bulgar parlamentosu burada toplanmıştır. Ülkenin ilk anayasası olan Tırnova Anayasası 16 Nisan 1879'da burada ilan edilmiştir.

1913'te meydana gelen deprem şehirde ağır hasara neden olurken tarihî binalarda büyük oranda yıkıldı. 1965 yılına gelindiğinde şehrin tarihî önemine binaen Veliko (Büyük) Tırnova adı verilmiştir.

İklim

Ortodoks tapınakları

Resimler

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi
 Çarların Şehri/Atlas Dergisi

Kaynakça

Tırnovo


Gustavo Maria Bruni (6 de maio de 1903 - 10 de fevereiro de 1911) foi um menino italiano que está sendo investigado por possível santidade pela Igreja Católica Romana. Ele era uma criança piedosa que expressou o desejo de ser padre e exibiu uma santidade incomum para uma criança pequena. Ele morreu de tifo aos sete anos de idade.

Referências

Nascidos em 1903
Mortos em 1911
Mortes por tifo
Católicos da Itália

Gustavo Maria Bruni


Kapela Mrkušić u mjestu Podgori, Mrkušića dvori, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kapela Mrkušić u Podgori bila je dio ljetnikovca obitelji Mrkušić koji je djelomično pregrađen i porušen. Podignuta je u perivoju. Kapela je oktogonalnog oblika s polukružnom apsidom, u unutrašnjosti je nadsvođena kupolom. Sagrađena je 1804. g. u stilu baroknog klasicizma i jedan je od rijetkih spomenika ovog oblika u Dalmaciji. Građena je od kamenih klesanaca, pokrivena kupom kanalicom. Na vrhu je vitka osmerostrana lanterna s križem. Nad ulaznim portalom je grb obitelji Mrkušić. U unutrašnjosti je samo jedan oltar iza kojeg je prostor koji se koristi kao sakristija. U kapeli se čuva vrijedan liturgijski inventar i slika Krista u tehnici tempere na drvu iz 16.st.

Zaštita
Pod oznakom Z-4790 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Podgori
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Kapela Mrkušić u Podgori


دوبروفكا  هي مدينة في مقاطعة موسكو أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 8333 نسمة.

مدن مقاطعة موسكو

دوبروفكا (مقاطعة موسكو)


Rastrojero war eine argentinische Fahrzeugmarke.

Geschichte

Das Rastrojero-Projekt wurde 1952 unter der Regierung von Juan Perón als Projekt des staatlichen Unternehmens Industrias Aeronáuticas y Mecánicas del Estado (I.A.M.E.) in Córdoba initiiert. Ziel der Peronisten war die Industrialisierung Argentiniens, unter anderem durch eine unabhängige argentinische Automobilindustrie. Politisch motiviert wie die Entstehung der Marke war auch ihr Ende. Auf Grund eines Erlasses der argentinischen Militärjunta wurde die Produktion 1979 eingestellt.

Erste Serie von 1952 bis 1969

Die argentinische Regierung kaufte Teile einer nach dem Zweiten Weltkrieg in den USA gescheiterten Produktion von Empire-Traktoren auf. In Kombination mit einem Chassis, das dem des 1937er Ford ähnlich war, und 2,2-Liter-Benzinmotoren mit 65 PS von Willys-Overland gestalteten Ingenieure einen Pick-up (spanisch Camioneta) mit einer Ladefläche aus Holz und einer halben Tonne Nutzlast. Überliefert sind Kastenwagen und Pritschenwagen. Bei einem Radstand von 2680 mm waren die Fahrzeuge 4650 mm lang, 1690 mm breit und 1660 mm  hoch.

Nachdem im Jahr 1954 die Empire-Komponenten verbaut waren und Borgward ein Motorenwerk in Argentinien baute, stellte man die Produktion auf Borgward-D4M-Dieselmotoren mit 1758 cm³ und 42 PS, später 52 PS um. Bis 1969 wurden insgesamt 26.000 Fahrzeuge hergestellt.

Zweite Serie von 1969 bis 1979

Im Jahr 1968 wurde ein neues Modell entworfen. Ein über Peugeot bezogener Indenor-XD-Dieselmotor mit 1,8 Liter Hubraum und zunächst 65 PS, später 68 PS, ersetzte das Borgward-Aggregat. Die Karosserie war mit ihrer Mischung aus der Trapezform eines Fiat 1800 von 1959 und den kubischen Formen eines Fiat 124 von 1966 moderner gestaltet. Die zweitürige Version verfügte über eine Ladefläche aus Vierkantmetallrohren und Holzplanken. Die viertürige Pickup-Version und der Kombi hatten eine Ganzstahlkarosserie, die beim Pickup auch die Ladefläche einschloss. Später kam die viertürige Limousine "CONOSUR" für Taxiflotten dazu. Mit etwa 4100 Exemplaren wurden deutlich weniger Fahrzeuge verkauft als vom Vorgängermodell. Eine andere Quelle bestätigt einige viertürige Limousinen.

Frontalito 1969 bis 1979

Ein Kleinlastwagen nach dem Frontlenkerprinzip mit Frontantrieb, 1150 kg Zuladung und 2-Liter-Indenor-Dieselmotor ergänzte ab 1969 das Programm. Der Frontalito war zunächst als Auto Union konzipiert und weist eine große Ähnlichkeit zum ab 1963 in Spanien produzierten DKW F 1000 auf.

Frontal 1969 bis 1979

1969 wurde die Produktion des Borgward B 611, der von 1960 bis 1962 in Lizenz produziert worden war, wieder aufgenommen. Als Motor kam ein 3,2-Liter-Indenor-Dieselmotor zum Einsatz. Die Nutzlast betrug 2225 kg.

Motoren

Benziner (1952–1954)
 Motor: Willys-Overland
 Hubraum (cm³): 2199
 4 Zylinder 4 Takt, seitliche Ventile
 Bohrung × Hub. (mm): 79,3 × 111,1
 Verdichtung: 7,5:1
 Leistung (PS): 65 bei 4000/min
 Treibstoff: Benzin mit niedriger Oktanzahl
 Vergaser: Carter W 01
 Vorwärtsgänge: 3

Diesel NP 62 (1954–1965)
 Motor: Borgward D4M 1,8
 4 Zylinder Dieselmotor, OHV
 Hubraum (cm³): 1758
 Bohrung × Hub (mm): 78 × 92
 Kompression: 19,8:1
 Leistung (PS): 42 bei 3400/min
 max. Drehmoment: 103 Nm bei 2200/min
 Vorkammerprinzip, indirekte Einspritzung: Bosch FP / KE 22 A
 Vorwärtsgänge: 4

Diesel NP 66 (1965–1969)
 Motor: Borgward D301 E1
 4 Zylinder Dieselmotor, OHV
 Hubraum (cm³): 1797
 Bohrung × Hub (mm): 78 × 94
 Kompression: 19,8:1
 Leistung (PS): 52 bei 4000/min
 max. Drehmoment (Nm): 106 bei 2300/min
 Vorkammerprinzip, indirekte Einspritzung: Bosch FP / KE22 M6
 Vorwärtsgänge: 4

Diesel XD 4.88 (1965–1969)
 Motor: Indenor XD 4.88
 4 Zylinder Dieselmotor, OHV
 Hubraum (cm³): 1946
 Bohrung × Hub (mm): 88 × 80
 Kompression: 21,0 : 1
 Leistung: (DIN – PS): 60 bei 4500/min
 max. Drehmoment (Nm): 118 bei 2250/min
 Vorwärtsgänge: 4

Produktionszahlen

Literatur
 Roger Gloor: Nachkriegswagen: Personenautos 1945–1960. Hallwag, Bern/Stuttgart 1980, (Benedikt Taschen Verlag, Köln 1994)

Weblinks

 Autos aus argentinischer Produktion: Rastrojero (spanisch)
 Artikel zur Geschichte der Rastrojero (spanisch)

 Informationen zu Frontalito und Frontal (spanisch)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Argentinien)
Ehemaliger Lkw-Hersteller
Córdoba (Argentinien)

Rastrojero


Edmond De Vigne (* 4. August 1842; † 25. April 1918) war ein belgischer Architekt des Historismus, dessen Werk in Belgien und Frankreich zeittypische Spielarten des Eklektizismus repräsentiert.

Biographie
Er war der Sohn des Félix De Vigne und Vater der Bildhauer Pierre und Paul De Vigne. Edmond De Vigne studierte an der Akademie von Gent, bevor er sich in Brüssel niederließ.

De Vigne arbeitete seit deren Gründung 1878 mit an der Revue L'Émulation.

Werke
 Wohnhäuser im Quartier Notre-Dame-aux-Neiges in Brüssel (1874)
 Ensemble von Häusern in der "Rue du Hainaut" in Gent im Quartier Nederschelde (1883), in Zusammenarbeit mit dem Ingenieur Edouard Zollikofer.
 Badeanstalt Van Eyck, im Stil der Neorenaissance, im Quartier Nederschelde in Gent (1886).
 Das Typhonium, eine Villa im neoägyptischen Stil, in Wissant (1891), für das Malerpaar Adrien Demont und Virginie Demont-Breton.
 Théâtre royal Flamand, im Stil der Renaissance, Gent (1897–1899), genannt das Grande Maison, 1987–1993 renoviert. Das Mosaik des Tympanons ("Apollo und die Musen des Parnass") wurde nach Entwürfen des belgischen Künstlers Constant Montald (1862–1944) gestaltet.
 Kommandozentrale der "Compagnie mutuelle des tramways" in der "Rue du Marais" in Brüssel (1898): heute abgerissen.
 Château de Val Duchesse, im klassischen Stil, in Auderghem (1903–1911).
 Ensemble dreier Häuser mit den Nummern 6, 8 und 10 in der "Avenue Palmerston" in Brüssel (erbaut 1900, 1896 und 1895, abgerissen 1960)

Galerie

Weblinks

 De Vigne, Edmond (Inventaris Onroerend Erfgoed)

Architekt (Brüssel)
Architekt des Historismus
Belgier
Geboren 1842
Gestorben 1918
Mann

Edmond De Vigne


{{Infookvir političar
|ime             = Jevgen Petruševyč
|slika           = Petrushevych Yevhen.jpg
|veličina        =
|opis slike      = Jevhen Petruševič
|malaslika       =
|opis male slike =
|datum rođenja   = 3. lipnja 1863.  Busk, Ukrajina
|datum smrti     = 29. kolovoza 1940.  Berlin, Njemačka

|položaj         =
|mandat_start    =
|mandat_kraj     =
|potpredsjednik  =
|potpremijer     =
|zamjenik        =
|premijer       =
|predsjednik    =
|prethodnik      =
|nasljednik      =

|čin2            =
|mandat_start2   =
|mandat_kraj2    =
|potpredsjednik2 =
|potpremijer2    =
|zamjenik2       =
|premijer2       =
|predsjednik     =
|prethodnik2     =
|nasljednik2     =

|stranka         =
|zanimanje       =
|fusnote         =
}}
Dr Jevgen Petruševyč (ukr. Евген Петрушевич ili Євген Петрушевич'); (Busk, 3. lipnja 1863. – Berlin, 29. kolovoza 1940.), je bio ukrajinski političar, predsjednik Zapadnoukrajinske Narodne Republike (ZUNR). Po struci je bio odvjetnik.

 Životopis
Petruševyč je rođen 1863. u Busku, danas Lavovska oblast, Ukrajina, u svećeničkoj obitelji. Njegov otac, Omeljan Petruševyč, bio je
svećenik.
Petruševyč je završio srednju školu u Ljvivskoj gimnaziji, a nakon toga je nastavio svoje školovanje na Ljvivskom sveučilištu, gdje je studirao pravo.

 Politička karijera za vrijeme Austro-Ugarske

 Politička karijera u Zapadnoukrajinske Narodne Republike

 Izvori

 Vanjske poveznice
Олег Павлишин: Петрушевич Євген Омелянович'' Енциклопедія історії України: Т. 8. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. Київ, 2011. S. 188–189.

Ukrajinski političari do 1918.

Jevhen Petruševyč


Rebecka Le Moine (1990) é uma política sueca.  que serve como membro do Riksdag, em representação do distrito eleitoral do condado de Östergötland.

Ela é bacharel em biologia pela Universidade de Linköping e também possui mestrado em biologia, ecologia e conservação da natureza pela mesma universidade.

Nascidos em 1990
Pessoas vivas
Políticos da Suécia

Rebecka Le Moine


القَعَس أو البَزَخ أو دخول الظهر   هو اضطراب يحدث في المنطقة القطنية في العمود الفقري قد ينتج عن بعض الاضطرابات الأخرى التي يحدث فيها ضعف في العضلات وقد سمي بهذا الاسم لأنه يحدث بين اللوردات الإقطاعيين. وعندما يحاول الطفل التعويض عن هذا الضعف ليتمكن من المشي فإن ظهره يندفع للأمام. ومن الأمثلة علي ذلك : ما يحصل لدي بعض الأطفال الذين يعانون من الشلل الدماغي أو قصر القامة. وفي بعض الحالات ينتج هذا الاضطراب عن انزلاق فقرة على فقرة أخرى في العمود الفقري وهذا ما يعرف بانزلاق الفقار، ويؤدي هذا الوضع إلى الألم وقد يتطلب الجراحة. و قد يسمى هذا المرض بالتحدب القطني لأن العمود الفقري الطبيعي يكون محدبا بالإتجاه الأمامي في المنطقة القطنية -منطقة أسفل الظهر-لو تسنى لنا النظر إليه من جهة الأمام لكن من المؤكد أنه سيبدو مقعرا عند النظر له من جهة الخلف أي الجهة الظهرية الظاهرة للعيان .

أنواعه

الانحناء القطني
تؤدي انحناءات الظهر الطبيعية، والتي تُعرف أيضًا باسم الانحناءات الثانوية، إلى تفاوت السماكة بين الأجزاء الأمامية والخلفية من الأقراص بين الفقرية. قد يزيد انحناء الظهر عند البلوغ أيضًا، وقد لا يصبح واضحًا في بعض الأحيان حتى بداية العشرينات أو منتصفها.

في التصوير الشعاعي، يؤخذ المنظر القعسي بالأشعة السينية بميلان المريض نحو الخلف.

فرط الانحناء القطني
فرط الانحناء القطني هو حالة تحدث حين تتعرض المنطقة القطنية (أسفل الظهر) للضغط أو الوزن الزائد وتتقوس بحيث تتسبب في حدوث الألم أو التشنج العضلي. يعد فرط الانحناء القطني وضعية وقوف شائعة يكون فيها الانحناء الطبيعي للمنطقة القطنية من الظهر بارزًا بصورة طفيفة أو بالغة. يشتهر أيضًا باسم الظهر المنحني، ويعد شائعًا لدى الراقصين. يعد خلل التوازن في قوة العضلات وطولها أحد الأسباب أيضًا، وذلك في حالات مثل ضعف عضلات باطن الركبة أو توتر قابضات الورك (البسواس). يعد الميلان الأمامي للحوض سمة رئيسية في فرط الانحناء القطني، ويؤدي إلى استرخاء الحوض على الفخذين.

قد تتسبب بعض الأمراض والحالات الصحية الأخرى في حدوث فرط الانحناء. تشمل أكثر أسباب فرط الانحناء شيوعًا كل من لاتصنع الغضروف (مرض يتميز بالنمو الشاذ للعظم ويؤدي عادةً إلى قصر القامة كما هو الحال في القزامة)، وانزلاق الفقار (مرض تنزلق فيه الفقرات للأمام)، وهشاشة العظام (وهو أكثر أمراض العظام شيوعًا يحدث فيه فقدان للكثافة العظمية ما يؤدي إلى ضعف العظام وازدياد قابليتها للكسر). تشمل الأسباب الأخرى البدانة وفرط الحداب (اضطراب في انحناء الظهر يتميز باستدارة الانحناء الصدري بصورة شاذة)، والتهاب الأقراص (التهاب في حيز الأقراص الفقرية ينتج عن الإنتان) والقعس الشبابي الحميد. قد تشمل الأسباب الأخرى بعض الأمراض النادرة، كما هو الحال في متلازمة إهلر دانلوس (إي دي إس)، التي تتميز بمفاصل مفرطة البسط وغير مستقرة عادةً في جميع أنحاء الجسم (مثل المفاصل ذات المرونة المرضية التي تصل لدرجة الانخلاع الجزئي أو الكلي). بوجود هذا البسط المفرط، من الشائع (ما لم يكن القاعدة) أن نجد العضلات المحيطة بالمفاصل مصدرًا رئيسيًا للتعويض عند وجود عدم الاستقرار.

يدعى الانحناء الظهري الشديد أو فرط الانحناء القطني أيضًا باسم «الظهر المجوف»، و«ظهر السرج» (نظرًا لوجود حالة مماثلة تصيب بعض الخيول)، ويشير الظهر المنحني عادةً إلى خلل وضعية معاكس تقريبًا يبدو مماثلًا للوهلة الأولى. تشمل الأسباب الشائعة لفرط الانحناء القطني توتر عضلات أسفل الظهر، والدهون الحشوية المفرطة، والحمل. قد يتسبب الكساح، وهو عوز فيتامين د عند الأطفال، في حدوث فرط الانحناء القطني.

نقص الانحناء القطني
يعد نقص الانحناء القطني (الذي يُعرف أيضًا باسم الظهر المسطح) أقل شيوعًا من فرط الانحناء، ويحدث حين يكون انحناء أسفل الظهر ناقصًا أو عند وجود تسطح في أسفل الظهر. تحدث هذه الحالة نتيجة توجه الفقرات نحو الجزء الخلفي من العمود الفقري، ما يؤدي إلى تمطط القرص باتجاه الخلف وتعرض القسم الأمامي منه للضغط. قد يتسبب ذلك في تضيق مخرج الأعصاب، وبالتالي انضغاطها.

العلامات والأعراض
يبدي فرط الانحناء القطني (ويُعرف أيضًا بالميلان الأمامي للحوض) تأثيرًا ملحوظًا على طول الأفراد الذين يعانون من هذه المشكلة الطبية، ومن الشائع خسارة طول يقدر بنحو 0.5-2.5 إنش (أي نحو 1.27-6.35 سم).

على سبيل المثال، قيست خسارة الطول بقياس طول المريض أثناء الوقوف باستقامة (مع وجود انحناءات مفرطة في أعلى الظهر وأسفله)، وقيس مجددًا بعد تصحيح هذه المشكلة (دون انحناءات مفرطة)، أُخذ القياسان صباحًا بفارق زمني يبلغ ستة أشهر وفُحصت لويحات النمو لدى المريض للتأكد من انغلاقها لنفي النمو الطبيعي. يحدث فقد الطول في منطقة الجذع، وبمجرد تصحيح ظهر المريض أو المريضة، ينخفض مؤشر كتلة الجسم بسبب ازدياد الطول وتبدو المعدة أكثر نحولًا أيضًا.

لوحظ تأثير مشابه أيضًا لدى النساء العابرات جنسيًا ممن امتلكوا عضلات أضعف في منطقة أسفل الظهر بسبب زيادة وارد الإستروجين وغيرها من العلاجات المشابهة.

مع ذلك، يعد سبب فقد الطول في الحالتين مختلفًا على الرغم من أن التأثير متشابه. في السيناريو الأول، قد ينتج فقد الطول عن حالة وراثية أو رض على العمود الفقري أو الحمل لدى النساء أو زيادة دهون البطن أو نمط الحياة قليل الحركة (يؤدي الجلوس لفترات طويلة إلى اختلال توازن العضلات ويعد السبب الأكثر شيوعًا لهذه المشكلة)، أما في السيناريو الثاني، يضعف الإستروجين عضلات المنطقة.

لا يؤدي التراخي البسيط إلى فقد الطول على الرغم من أنه قد يجعل الشخص يبدو أقصر، قد يؤدي التراخي إلى الإحساس بفقد الطول في حين يؤدي فرط الانحناء القطني إلى فقد طول حقيقي ومقاس. يمكن أن نجعل فهم الفرق أسهل بأخذ المثال التالي: إذا فقد الشخص أحد الفقرات (والتي يقدر طولها بنحو 2 انش أو 5 سم) من عموده الفقري، لا يؤثر التراخي في طوله، إذ يصبح أقصر بغض النظر عن وضعيته. لا يؤدي فرط الانحناء القطني إلى فقدان فقرة بالطبع، ولكنه يثني الفقرات بطريقة تنقص الطول الرأسي للعمود الفقري.

يعطي فرط الانحناء القطني انطباعًا بوجود ظهر أقوى، ولكنه قد يؤدي إلى ألم متوسط إلى شديد في أسفل الظهر. يمثل الانزلاق الغضروفي العرض الأكثر إشكالًا، إذ يضع الفرد ضغطًا شديدًا على الظهر ما يؤدي إلى تأذي الأقراص بين الفقرات أو تمزقها. قد تمثل المشاكل الفنية في الرقص مثل مواجهة صعوبة في وضعيتي الوقوف والأرابيسك في الباليه علامةً على ضعف العضلة القطنية الحرقفية. يؤدي توتر العضلة القطنية الحرقفية إلى مواجهة الراقصة لصعوبة أثناء رفع القدم في الوضعيات العالية. يعد ضعف عضلات البطن وتوتر العضلة المستقيمة الفخذية من رباعية الرؤوس من علامات عمل العضلات غير المناسبة خلال الرقص ما يؤدي إلى فرط الانحناء القطني. تتمثل العلامات الأكثر وضوحًا لفرط الانحناء القطني في ألم أسفل الظهر في الرقص ونشاطات المشي بالإضافة إلى مظهر الظهر المنحني.

الأسباب
تقوسات العمود الفقري، معروفة أيضاً باسم التقوسات الثانوية مسببة بشكل رئيسي بسبب اختلاف السمك بين الجزء السابق والجزء الخلفي للاقراص الفقرية، وفي بعض الحالات تزداد الحالة سوءاً في سن البلوغ، إذ أنه لا يظهر في أوقات مبكرة حتى سن العشرينيات، يخل هذا المرض بتوازن في القوة وطول العضلة، مثل أوتار الركبة أو عضلات ورك قابضة.

العلاج
يعالج مرض القعس أو المسمى أيضا بمرض البزخ، عن طريق تقوية العضلات البطنية وأوتار الركبة، وقد يعالج جراحيا.

الهامش

 : ومن أسمائه: الظهر المجوف أو الظهر الأجوف أو الظهر المنحني أو الظهر السرجي

انظر أيضًا
 التحدب القطني الزائد

المراجع

اضطرابات خلقية في الجهاز العضلي الهيكلي
اعتلالات الظهر المشوهة
أعراض وعلامات الجهاز العضلي الهيكلي
ظهر الإنسان

قعس


حرائق أحراش فيكتوريا في فبراير 2009 هي حرائق أحراش اندلعت على نطاق واسع بسبب موجة الحر في ولاية فيكتوريا في أستراليا. وبحلول 17 فبراير كانت الحرائق قد تسببت في مقتل نحو 200 شخص بحلول 17 فبراير، واصابة العشرات وتشريد نحو 7 آلاف شخص، وتسببت في أضرار مادية جسيمة في الممتلكات، حيث دمرت أكثر من 1800 منزل، بينها منازل بلدة كينغ ليك والمناطق المحيطة بها، كما دمرت مناطق بشكل تام مثل قرية ألبن ميريزفيل Alpine Marysville بالكامل ولم ينج فيها سوى مبنى واحد من ألسنة اللهب.

وارتفعت ألسنة اللهب لعلو عشرة أمتار في الأشجار المحترقة، كما زادت مساحة الأراضي المتأثرة عن 330.000 هكتار، فيما امتدت النيران إلى مناطق في الولايتين المجاورتين نيو ساوث ويلز وساوث أستراليا.

الحرائق التي تعتبر الأكثر دمارا للأرواح والممتلكات في تاريخ أستراليا اندلعت السبت 7 فبراير في عدة مواقع بما فيها ضواحي ملبورن وولاية العاصمة كانبرا، حيث سجلت درجات الحرارة أعلى مستوى لها منذ مايزيد عن 150 عاما، لتصل لنحو 46.6 درجة مئوية.

يشتبه في كون العديد من تلك الحرائق قد تمت بشكل متعمد، وقد أعلن عن القبض على شخصين حيث يتوقع أن توجه لهما تهما تشمل القتل العمد.

من جهته أعلن رئيس الوزراء الأسترالي عن تخصيص مبلغ 7 ملايين دولار لضحايا الحرائق. أما رئيس حكومة نيو ساوث ويلز المحلية نيثن ريس، فقال «بأن كل من ثبث ضلوعه في تلك الأعمال يواجه 25 عاما في السجن».

وصفت هذه الحرائق بأنها الأسوأ في تاريخ أستراليا متخطية بذلك حرائق «الجمعة السوداء» في 1939 التي تسببت في مقتل 17 شخصا، وحرائق «أربعاء الرماد» في العام 1983 التي قتلت 75 شخصا. ولقي عدد من الأشخاص حتفهم في سياراتهم أثناء محاولاتهم النجاة بحياتهم، حيث عثرت قوات الإنقاذ على جثث متفحمة داخل عدة سيارات.

حداد عام
في 22 فبراير 2009 خرج آلاف الأستراليين في حداد عام على 209 أشخاص قتلوا في الحرائق التي شهدتها بلادهم في وقت سابق من ذلك الشهر.

مصادر

وصلات خارجية
 خريطة توضح مستجدات الحرائق

أحداث فبراير 2009 في أوقيانوسيا
إحراق الممتلكات في أستراليا
جرائم 2009 في أستراليا
حرائق غابات 2009
فيكتوريا (أستراليا) في عقد 2000
غابات فيكتوريا (أستراليا)
أحداث فبراير 2009 في أستراليا

حرائق أحراش فكتوريا (2009)


An Schizostachyum iraten in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Schizostachyum iraten in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum iraten


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1976 war die 35. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden. Sie fand bereits am 13. und 14. Dezember 1975 in Utrecht statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
badminton.nl

1976
Badminton 1975
Badmintonwettbewerb in Utrecht


Gemerek, Sivas ilinin bir ilçesidir. Şarkışla ilçesine bağlı bir bucak iken 1953 yılında ilçe olmuştur. 2'si belediye (Sızır, Çepni), 35'i köy olmak üzere 38 yerleşim biriminden oluşur.

Etimoloji
Ermeniler tarafından Gamirk (Ermenice: Գամիրք) olarak telaffuz edilen Gemerek (Osmanlıca: كمرك - گمرك - گمهرك) ismine dair yeterince açıklayıcı herhangi bir yazılı bilgi mevcut değildir.

Tarihçe

Gemerek ismini açıklayıcı herhangi bir yazılı bilgi mevcut değildir. Ali Cevad'a (?-1914 İstanbul) göre Tonus ilçesinin beldesi olan Gemerek'in adının nereden geldiği bilinmemektedir. Ayrıca Gemerek ismine Gaziantep'te de rastlamaktayız. Halk tarafından kabul edilen Kemer-i Ak kelimesinin zamanla değişerek Gemerek ismini aldığı söylenmekte fakat akademik ve mantıklı bir geçerliliği olmadığı için biz buna itibar etmiyoruz. Son yıllarda yapılan akademik çalışmalar ile Gemerek ismi hakkında şu bilgilere sahip olmaktayız. Gemerek ismi, Prof. Dr. Bilge UMAR'ın tespiti ile Hititler zamanından kalma bir isim olup orijinal söylenişi Gamaraha'dır. Prof. Dr. Tuncer GÜLENSOY, Gemerek isminin Türkçe bir isim olduğunu belirtir fakat biz, bunu şu şekilde açıklamaktayız. Prof. Dr. M. Fahrettin Kırzıoğlu'nun tesbiti ile: "…Tevrat-ı Şerif'de: Nuh Nebi'nin, yeryüzündeki insanların Tufan'dan sonra ilk ataları gösterdiği üç oğlundan birisi Yasef (Yapheth)'in oğlu "Gomer" diye anılan Kimmerler, Asurluları bunaltmışlar ve Urmiye Gölü doğusundan sonra Adana/Çukurova'ya Kızılırmak bölgesine varıncaya kadar göçüp hâkim olmuşlardır. Bunlardan, Trabzon-Bayburt arasındaki "Kemer Dağı", Sivas-Kayseri arasında ve Kızılırmak boyundaki "Gemerek" ile Kars-Arpaçayı solundaki, "Gümürü/Gümrü", Rize Çayeli İlçesi çıkışındaki "Kemer Köyü" gibi coğrafya hatıraları günümüze kadar kalmıştır. Yukarıda açıkladığımız Gemerek kelimesini özetle şu şekilde açıklayabiliriz: Türk ırkının, daha çok gök gözlü, kumral ve sarışın tipinde tanınan; Altay Dağları ile Irtış Irmağı arasındakileri Kimek/Kemak, Ural Dağları ile Karpatlar arasındakileriyle Kafkaslar kuzeyindekileri ise, Kimar/Kimmer diye anılırdı. Kayseri-Sivas arasında ve Kızılırmak solundaki bölgenin adı Gemerek de, Kimmerler anlamında ve onlardan kalmıştır." Ayrıca Prof. Dr. Ali AKTAN, Gomer+ek/Kimmer+ek kelimesi ile Gemer+ek kelimesinin benzerliğini bana izah ettikten sonra "-ek" kelimesinin Türkçede çokluk eki olduğunu ve özellikle Gemerek kelimesini Peçen+ek kelimesi ile kıyaslayarak Gemerek kelimesinin Kimmerler'den bir yadigâr olduğunu tespit ettiler. Gemerek kelimesinin Türkiye Türkçesi'ndeki yazılışı ve okunuşu ile Kimmerler kelimesini farklı dillerdeki yazılış ve okunuşunu karşılaştırarak şu şekilde açıklamaya çalıştım: "Kimmerler isminin değişik dillerdeki yazılışını şöyle sıralayabiliriz: 'Farsça'daki (کیمری), Macarca'daki (Kimmerek) ve İngilizce'deki (Cimmerians) kelimeleri ile özellikle adı geçen kelimenin Farsça ve Macarca'daki yazılış ve okunuşlarını düşündüğümüz de Gemerek kelimesi başlangıçta bir topluluğu (Kimmerler) belirtirken kelimenin günümüze değin coğrafi bir ad olarak geldiğini söyleyebiliriz.' Ayrıca Sis Kazâsı (Sis Sancağı)'nda Yörükan [Oğuzlar-Türkmenler] tâifesinden Gemerik Cemâatını da bilmekteyiz." Açıkladığımız Gemerek kelimesinin Türkçe bir isim olduğunu söyleyip bu açıklamadan başka, kelimeye farklı anlam arayışı içinde olmanın ve yapılan farklı açıklamaların tutarlı olmadığını düşündüğümüzden, bu anlamların akademik bir önemi olmayıp itibar edilmemelidir. Gemerek ve yöresini incelediğimizde çeşitli medeniyetler ve uygarlıkların izlerine rastladığımız gibi bazı dönemler çeşitli çalışmaların olduğu bir gerçektir.

Gemerek ve yöresini tarihi bir süreç içerisinde değerlendirirken, ilk önce Anadolu'nun coğrafi ve tarihi konumu hakkında biraz bilgi sahibi olmalıyız. Gemerek ve yöresi de Anadolu coğrafyası ve tarihinde konumu itibari ile önemli bir yerdedir. Çünkü Anadolu'nun tarihî coğrafyasında kuzey-güney, doğu-batı yollarının kesiştiği bir nokta da olması ve günümüzde de Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin orta noktasındaki yerleşkesini düşündüğümüzde gerçekten, Gemerek'in ne kadar önemli bir yerde olduğunu anlayabiliriz. Gemerek ve yöresini değerlendirirken Sivas, Kayseri ve Yozgat şehirlerinin tarihi ile bağlantı kurup Anadolu tarihindeki yerini belirteceğiz. Hemen hemen tüm medeniyet ve uygarlıklar muhtelif zamanlarda Gemerek ve yöresine de hâkim olmuşlardır. Hâkim olan bu medeniyet ve uygarlıklar şunlardır: Paleolotik Dönem, Neolitik Dönem, Kalkolitik Dönem, Eski Tunç (Bronz) Dönemleri hakkında bazı bilgiler mevcut iken Hattiler, Hititler, Asur Ticaret Kolonileri, Frigyalılar, Kimmerler, Medler, Persler, Büyük İskender, Pontus Krallığı, Kapadokya Krallığı, Roma İmparatorluğu, Doğu Roma İmparatorluğu, Sasaniler, Emeviler, Haçlılar, Danişmendliler, Türkiye Selçukluları, İlhanlılar, Eratnalılar, Kadı Burhaneddin, Timurlular, Dulkadirliler [Oğuz-Türkmen telaffuzu ile Dulkadırlılar], Osmanlılar ve Türkiye Cumhuriyeti devletlerinin hâkimiyet alanı olmuştur. XVI. yüzyılda biz Gemerek'i Bozok Sancağının Çubuk Nahiyesine bağlı bir karye yani köy olarak görmekteyiz. [Çubuk Nahiyesinin merkezi günümüzde Eskiçubuk ile Yeniçubuk'tur. Yeniçubuk bu özelliğini hâlâ korumaktadır.] . Gemerek, 1895-96 yılındaki Devlet Salnamesi ile Tonus ya da Tenos Kazası'nın (Şehr-i Kışla ya da Şarkışla'nın) müstakil bir nahiyesi olduğu bu tarihten sonra Osmanlıların son dönemine kadar adı geçen kazaya bağlı bir nahiye merkezi olarak nahiye müdürleri tarafından idare edilmeye başlandığı bilinmektedir. 30.11.1929 tarihinde Gemerek İstasyonu (günümüzdeki Yeniçubuk İstasyonu) açıldı.1930 yılında Mustafa Kemal ATATÜRK Gemerek İstasyon'unda konaklamıştır. 1936 yılında ise Gemerek'te belediye teşkilatı kurulmuştu. Şarkışla'ya bağlı Gemerek Bucağı, 1 Mayıs 1953 tarih ve 6058 sayılı kanun ile ilçe olmuştur. Katkılarından dolayı Tarihçi Ali BIYIK'a teşekkür ederiz.

Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının yakalanışı
Gemerek Türkiye'deki sol akımı harekâtında bulunan Deniz Gezmiş'in de yakalandığı yerdir. 12 Mart Darbesinin ilk günlerinden sonra Yusuf Aslan ile birlikte Sivas'a gitmekteyken motosikletleri bozuldu. Bir ihbar sonucu polislerin gelmesi üzerine çıkan çatışmada Aslan ile birbirlerini kaybettiler. Yusuf Aslan Şarkışla'da, Gezmiş ise 16 Mart 1971 Salı günü Gemerek'te etrafı sarılarak yakalandı ve Kayseri'ye getirildi. "Deniz Gezmiş Ağıdı" adıyla bilinen türkünün içerisinde de bu konudan bahsedilmektedir.

Coğrafi konumu

Sivas'ın batısında yer alan ilçenin, doğusunda Şarkışla, güneybatısında Kayseri, kuzeybatısında Yozgat bulunur. Yüzölçümü 1.150 km2'dir. Rakımı 1.200 m'dir. Karasal iklimin tesiri altındadır. Kışları soğuk, yazları sıcak ve kurak geçer. Maksimum 40 °C, minimum -34.4 derece sıcaklık görülür. Yılın 125-145 gününde don olayı yaşanır. Sızır kasabasının kuzey batısı ormanlık alanlarla kaplı olup bu bölgede çok sayıda yayla mevcuttur. Bunlardan bazıları, Hatabalanı, Kaymaklı, Tealtı, Tosun, Üsünkalin, Kısık, Oluk, Karamıklı ve Gevrekgil yaylalarıdır.

Sızır Çağlayanı

Gemerek ilçesine bağlı Sızır beldesine yaklaşık 1 km mesafededir. Göksu Çayı üzerinde yer almaktadır. Yörede en sık ziyaret edilen gezi ve dinlenme alanlarından birisidir. Doğa yürüyüşü için uygun bir çevre alanı vardır. Çağlayanın yer aldığı alanın içerisinde çay bahçesi ve alabalık restoranı bulunmaktadır.

Halk inanışları
Büyük Pur Dağı ve Küçük Pur Dağı üzerinde Güneş batarken bir atın şahlandığı ve üzerindeki kişinin bu atı dağın sırtında koşturduğuna dair bir söylenti vardır. Bu dağlar Kayseri'ye bağlı Akkışla ilçesi yakınlarındadırlar. Sivas - Kayseri otoyolu yakınlarda "Etlik" olarak bilinen bölgede tek başına bir mezar bulunduğu ve her Cuma geceleri ateş yandığı söylenir. Ayrıca Salı günü ile ilgili inanışlar da yaygındır. Salı günü yola çıkmanın uğursuzluk getireceğine ve örgü örülmeyeceğine inanılırken kışlık yiyeceklerin ağzının Salı günü açıldığında bereketli olacağı kabul edilir. Nuh peygamberin tavuğun göğüs kemiğine bakarak gemisini yaptığı yörede anlatılmaktadır.

Halk kültürü araştırmaları
Gemerek ilçesi ve bağlı köyler oldukça zengin bir kültürel birikime sahiptir. 1970'li yıllarda Mehmet Güner Demiray tarafından başta Sivas Folkloru ve Türk Folkloru gibi dergiler olmak üzere pek çok süreli yayında Gemerek halk kültürü üzerine bir dizi derleme ve araştırma yazısı yayınlanmıştır. Bu yazılarda Gemerek yöresine özgü halk kültürü unsurlarından olan Yoğurt Bayramı, Bulgur Çekimi, Halillelle Oyunu, Yüzerlik, Firik gibi pek çok konu anlatılmıştır. Ayrıca tamamı Gemerek ile ilgili olan Üç Türkünün Üç Doğuş Hikâyesi, Halk Destanları, Atasözleri, Söylentiler ve Fıkralar, Batıl İtikatlar, Mahalli Deyimler ve Hikâyeler, Ninniler, İlençler ve Kakınçlar, Cenaze Töreni, Halk Hekimliği, Ad Koyma, Yöresel Yemekler, Maniler, Sünnet Düğünü, Masal ve Oyun Tekerlemeleri gibi derleme ve inceleme yazıları bu dergilerde basılmıştır. "Çevre İncelemesi" başlığıyla "Gemerek ve Köyleri" yazı dizisi ise 7 bölüm halinde yine Sivas Folkloru dergisinde yer almıştır.

Gemerek'in Kuruluş Efsanesi
Geçmiş zamanlarda Gemerek'in yeni kurulduğu dönemlerde cadıya, deve benzer bir yaratık yöredeki insanlara, sürülere musallat olur, gelip evlere girerek insanları kaçırır. Bir gün bütün insanların bir savaşa katılmak için yurtlarını terk etmesi gerekir. Geride yalnızca bir kadın kalır. Kadın evinde yemek pişirmiş yağ eritmektedir. O esnada kapı çalınır. Yalnızlığın etkisiyle bir insan görmek umuduyla hiç düşünmeden, kim olduğunu sormadan kapıyı açar. Ama açmasıyla birlikte bayılır. Kendine geldiğinde karşısında başka hiçbir canlıya benzemeyen bir yaratık görür. Ama bu kez kendine hakim olur ve iyi davranarak içeri buyur eder. Erittiği yağa bal katarak birlikte yiyeceklerini söyler. Sonra da kızgın yağı getirerek dağ yaratığının üzerine döker. Bunun üzerine yaratık böğürerek kaçar ve ormana girerek kaybolur. O günden sonra bir daha kimse ilişmez yeni kurulan bu yerdeki evlere ve insanlara.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Gemerek adının kökeni - Gemerek Belediyesi
 Milyonlarca yıl önceki yaşama dair izler Sivas'ta bulundu
 SİVAS TESCİLLİ TABİAT VARLIKLARI, Gemerek İlçesi Sızır Şelalesi
 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)
 Zencirkıran Masalı (Bir Gemerek Masalı - Fuat Akkaya, Sivas Folkloru, 1974, Sayı:13-14)
 Halillelle Oyunu (Mehmet Güner Demiray, Sivas Folkloru, 1973, Sayı:7, Sayfa:12)

Fotoğraflar

Kaynakça

Gemerek