Wiseguy ist ein Buch, das der Autor Nicholas Pileggi 1986 über das Leben des Gangsters Henry Hill geschrieben hat. Auf Grundlage des Buchs wurde der Film GoodFellas – Drei Jahrzehnte in der Mafia von Martin Scorsese gedreht, welcher später eine Oscarnominierung als Bester Film erhielt.

Handlung
Henry Hill wird 1980 ins Zeugenschutzprogramm aufgenommen und legt ein umfassendes Geständnis ab. Er beschreibt seine Herkunft im New Yorker Stadtteil Brownsville. Sein irischstämmiger Vater, Henry Hill Sr., arbeitete als Elektriker, seine Mutter Carmella stammte aus Sizilien. Hill hatte sieben Geschwister und wuchs in armen Verhältnissen auf. Sein Vater schlug ihn regelmäßig, da er seinen Frust gern an der Familie ausließ. Schon früh war Hill vom Leben der lokalen Gangster fasziniert. Jeder im Stadtteil wusste, wer zu einer Bande gehörte und entsprechend wurden die Gangster "respektiert". Hill stellte rückblickend fest:

- ein Satz, mit dem Scorsese später seinen berühmten Film beginnen lässt.

Paul Vario, Caporegime in der New Yorker Mafiabande "Lucchese-Familie", beherrscht den Stadtteil und Hill beginnt bei dessen Bruder als Laufbursche zu arbeiten. Zunächst übte er legale Jobs in der Pizzeria und am Taxistand aus; er wird nach einer Weile auch für illegale Geschäfte eingespannt. Hill verkauft illegal Zigaretten, stiftet auf Befehl Brände und schlägt nachts Scheiben ein. Er verlässt die Schule und arbeitet nur noch für die Mafia. Als Teenager verdient er bald mehr als die meisten Erwachsenen im Viertel. Bald lernt er den Gangster James Burke kennen, der ihn zum Gangster "ausbildet". Zu den späteren Freunden gehört auch der Killer Thomas DeSimone, den Hill seinerseits ausbildet.

Hill geht 1960 zur US-Armee und erzielt dort mit illegalen Geschäften einen Nebenverdienst. Als er nach Hause zurückkehrt, geht er weiter den illegalen Geschäften im Dienst Varios nach. Hill kann als Halb-Ire nicht Vollmitglied der Mafia werden, ist jedoch respektierter "Assoziierter". Hill beschreibt seine Heirat mit der jüdischen Oberschichtfrau Karen und seine außerehelichen Affären. Karen merkt erst vom Gangster-Beruf ihres Mannes, als sie sich schon in ihn verliebt hat und sie akzeptiert diese Art von Leben mehr oder weniger. Ernsthafte Verfolgung durch die Strafjustiz hat Hill nicht zu befürchten. Korrupte Polizisten, Staatsanwälte und Richter verhindern immer wieder, dass Hill wirklich zur Rechenschaft gezogen wird. Zum kriminellen Alltag Hills gehört neben bewaffneten Raubüberfällen auf Lastwagenfahrer auch der Zigarettenhandel, Schutzgelderpressung und gelegentlich Folter zum Zwecke der Einschüchterung. Die Lucchese-Bande hat beste Beziehungen zu Mitarbeitern des Idlewild-Flughafens (das war der spätere John F. Kennedy International Airport). Dort schaffen die Gangster es, mittels Bestechung, Bedrohung oder auch dem Erlassen von Spielschulden immer wieder Komplizen zu gewinnen und Sachwerte und Geld zu entwenden. Hill erinnert sich und beschreibt den Flughafen als "besser als die Citibank". 1967 landet Hill einen großen Coup: Er raubt die Air France aus und erbeutet ca. 400.000 Dollar. Er entrichtet Tribut an Paul Vario und kann sich einen luxuriösen Lebensstil leisten. 1970 wird er nicht nur Zeuge der Ermordung eines Mitgliedes der Gambino-Familie, er leistet auch Beihilfe, was die Beseitigung der Leiche angeht. Das gegenseitige Ermorden und Verschwindenlassen der Leichen ist innerhalb der Mafia-Gesellschaft Alltag. Für Hills Freund Jimmy Burke ist das Morden etwas Selbstverständliches und Hill schätzt, dass er mindestens 55 Menschen auf dem Gewissen hat.

Ein Gefängnisaufenthalt Hills wird von diesem genutzt, um in den Drogenhandel einzusteigen. Durch Verbindungsmänner in Pittsburgh baut er ein florierendes Geschäft auf. Als er jedoch aus dem Gefängnis entlassen wird, verbietet ihm Paul Vario den weiteren Handel. Hill geht das Risiko ein, diesen Befehl zu ignorieren und macht weiter. Dies führt schließlich dazu, dass Drogenfahnder ihn festnehmen und ihm 25 Jahre Haft androhen. Durch die Festnahme erfährt Vario von Hills Geschäften und Hill ist davon überzeugt, dass seine ehemaligen Freunde ihn beseitigen lassen wollen. Er taucht mit Karen unter und beschließt, gegen seine ehemaligen Kollegen auszusagen. Er zeigt keine Reue für sein Verbrecherleben und bedauert nur, dass er nicht mehr das aufregende Leben eines Gangsters führen kann. Ernüchtert zieht er Bilanz:

Jahre später wird Martin Scorses den Film Goodfellas mit ebendiesem Satz enden lassen.

Hill beschreibt unter anderem auch den Lufthansa-Raub aus dem Jahre 1978 und die anschließende Mordserie an den Beteiligten dieses Verbrechens. Sein Freund James Burke hatte diesen Raub zusammen mit einem Team von Gangstern durchgeführt und dann aus Angst vor Enttarnung die meisten Beteiligten umbringen lassen. Hill selbst war nur Mitwisser des Verbrechens und hatte keinerlei Forderungen gegen Burke hinsichtlich der Beute gestellt – ein Umstand, der ihm wahrscheinlich das Leben gerettet hat.

Schreibstil
Der Autor beschreibt Hills Leben in 22 Kapiteln und beschränkt sich dabei nicht nur auf das kriminelle Geschäft. Dabei stammen auch viele Passagen von Henry und Karen Hill selbst, die sich an ihr Leben erinnern. Erwähnenswert ist, dass Hill keinerlei Bedauern für seine Taten äußert, diese aber auch nicht rechtfertigt. Dadurch bietet das Buch einen ungeschönten und authentischen Einblick in das Alltagsleben eines Gangsters und das Ausmaß von Korruption in staatlichen Behörden.

Begriff Wiseguy
Der Begriff "Wiseguys" (wörtlich übersetzt: "Weise Kerle") bezieht sich auf die Gemeinschaft der Mobster in der US-amerikanischen La Cosa Nostra. Es war der Begriff, den sich die Gangster gegenseitig gaben. Der Titel "Goodfellas" wurde für den Film gewählt, weil bereits eine Fernsehserie mit dem Titel "Wiseguy" erschienen war und Scorsese ein Alleinstellungsmerkmal suchte.

Ausgaben
Nicholas Pileggi Wiseguy, 1986, (ISBN 0-671-44734-3); deutsche Fassung: Der Mob von innen: ein Mafioso packt aus. Ullstein, Frankfurt/Main, Berlin 1989, ISBN 3-548-34606-5

Literarisches Werk
Biografie
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)

Wiseguy


ටැබ්ලොයිඩ් යනු ප්‍රමාණයෙන් කුඩා පුවත්පත්ය. ප්‍රාදේශීය වශයෙන් වැදගත් පුවත් පළ කෙරෙන සතිපතා විකාශනය කෙරෙන හෝ උද්වේග කර අපරාධ සිදුවීම් හෝ ඕපාදුප වාර්තා කරන පුවත්පත් හැදින්වීම සදහා පුවත් පත් කර්මාන්තය තුළ මේ නම භාවිතා කෙරේ. ටැබ්ලොයිඩ් යන පදය කිසියම් අප්‍රසාදයකට ලක්ව ඇති බැවින් සමහරුන්, " සංක්ෂිප්ත " පුවත් පත් යන යෙදුම භාවිතා කරයි.

ටැබ්ලොයිඩ් පුවත් පත් ආකෘතිය විශේෂයෙන්ම එක්සත් රාජධානිය තුළ ජනප්‍රිය වී ඇත. එය දළ වශයෙන් අගල් 17 x 11 පමණ වේ. මෙයට වඩා තරමක් විශාල පුවත් පත් වන " පුළුල් තිර " පුවත් පත් ගුණාත්මක බවින් ඉහළ යැයි සැලකේ. මේ සදහා තෙවන ආකෘතිය වන්නේ කුඩා හා විශාල ප්‍රමාණ දෙක අතර මැදි ප්‍රමාණයක් ගත් බර්ලනර් ආකෘතියයි.

ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පත්වල ඉතිහාසය

ඖෂධ සමාගමක් විසින් සංක්ෂිප්ත වේදනා නාශකයක් හැදින්වීම සදහා ටැබ්ලොයිඩ් යන වදන මුලින්ම භාවිතා කරන ලදී. පසුව තවත් සංක්ෂිප්ත වස්තූන්ට මෙම යෙදුම භාවිතා කෙරිණි. සරල, පහසුවෙන් වටහා ගත හැකි සංක්ෂිප්ත පත්‍රකලාවේදනයට මෙය යොදාගැනුණි.

ටැබ්ලොයිඩ් වාර්තාකරණයේ ප්‍රමුඛයෙකු වූයේ ඇල්ෆ්‍රඩ් හාමිස්වර්ත් ය. " 1865 - 1922 " ඔහු වසා දැමීමට ආසන්නයේ තිබූ ප්‍රකාශන ආයතනයක් යලි දියුණු කර ඉහළ ලාභ ලැබුවේය. ඔහුගේ ටැබ්ලොයිඩ් මහජන මතයට දැඩිව බලපෑම් කළේය. උදාහරණ :- වර්ෂ 1915 ෂෙල් අර්බුදයේ දී අගමැති හර්බට් හෙන්ග්‍රි ඇස්ක්විත්ගේ රාජ්‍ය පෙරලිම සඳහා.

සතිපතා විකල්ප පුවත්පතක් ලෙස ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පත්

මෑතකදී සිට ටැබ්ලොයිඩ් යන වචනය යෙදුනේ සතියට වරක් හෝ දෙවරක් මුද්‍රණය කරන ටැබ්ලොයිඩ් ආකෘතියේ පුවත් පත් සදහාය. මේවා සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රමාණයෙන් කුඩා ,සෘඡු වාර්තාකරණයක් සහිත පුවත්පත්ය.එම පුවත්පත් කුඩාවට තනා ඇත්තේ රැගෙනයාමේ පහසුව උදෙසාය. මේවා ප්‍රධාන දිනපතා පුවත්පත් වලින් වෙනස් වන්නේ විකල්ප අදහසක් ඉදිරිපත් කරන බැවිනි. එනම් වඩා ප්‍රාදේශීය අදහසක් හෝ ප්‍රධාන ධාරාවෙන් ස්වායක්ත අදහසක්ය.

තවත් වෙනස්කකමක් නම් වඩා සුලබව ප්‍රකාශයට පත් නොවීම සහ පරිහරණය කරන්නාට නොමිලේ ලබාදීමය.ඒවා මුදල් උපයන්නේ වෙළෙද දැන්වීම්වලිනි. එසේම ඒවා වැඩි අවදානයක් යොමු කරන්නේ ප්‍රාදේශීය හෝ අසල් වැසි ප්‍රදේශයන්ගේ කරුණු පිළිබදවය.

ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පත් උසස් වෙළෙදපොළ තුළ උසස් අධ්‍යාපනය ලත් ඉහළ ආදායමක් ඇති ජන කොටස් සඳහා (ගුණාත්මක) ඵලදායී විය හැක. එසේම මධ්‍යම පන්තිය හෝ පහළ පන්තියේ වෙළෙද පොළ තුළ ජනප්‍රිය විය හැක. මේ හැම කොටසකම ටැබ්ලෝයිඩ් පුවත්පතක්ම  ආදායම් ලබන්නේ විවිධ ව්‍යාපාර සහ සේවා සදහා වෙළෙද දැන්වීම් පලකිරීමෙනි.  උසස් භාණ්ඩ වෙළෙඳපොළ තුළ අලෙවිකරුවන් සහ සිනමා ආයතනයද,පහළ වෙළෙද පොළ තුළ සුපරි වෙළෙදසැල් සහ වැඩිහිටි සේවා ආයතනද දක්නට ඇත. තැබෑරුම් හල් හා වාහන අලෙවිකරුවන්, සිනමාහල්වල  සේවය කරන්නන් ලුහුඩු දැන්වීම් ඒවායෙහි කොටසට ආකර්ශණයක් දක්වති.

පුවත්පත්

ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පත් කලාව


A Reserva Blowing Rocks é uma área de conservação ambiental localizada na ilha Júpiter, em Hobe Sound, no condado de Martin, estado da Flórida, Estados Unidos. É propriedade do The Nature Conservancy e contém o maior afloramento de calcário Anastasia na costa leste do estado. Quando a maré está alta e o mar está agitado, as ondas quebram contra as rochas e forçam plumas de água salgada a subir até quinze metros no ar.

O local também possui vários ecótonos costeiros, incluindo bosques marítimos, manguezais e dunas praianas. Espécies nativas comuns incluem uvas-do-mar, gumbo-limbo e palmeiras Sabal. Plantas exóticas invasoras são removidas para preservar a flora indígena. A reserva inclui um centro educacional, viveiro de plantas nativas, passarela, caminho à beira-mar e um jardim de borboletas. O Centro Educacional Hawley apresenta exposições em ciclo rotativo de história natural e arte, além de oferecer aulas e workshops de educação ambiental. Uma passarela ao longo da Lagoa do Rio Indiano contém placas interpretativas sobre as plantas, a vida selvagem e o meio ambiente da área.

Reservas naturais da Flórida

Reserva Blowing Rocks


Sedevakantizam je doktrinarno stajalište unutar tradicionalističkog katolicizma koje drži da sadašnji predsjedatelj Svete Stolice nije valjani papa zbog navodnog zalaganja glavne struje za modernizam i da je, zbog nedostatka valjana pape, Stolica upražnjena.

Izraz sedevakantizam izveden je iz latinske fraze sede vacante, što znači 'sa stolicom koja je prazna'. Izraz se obično rabi za razdoblje kada je upražnjeno mjesto Svete Stolice od smrti, odricanja, pada u ludilo ili javne hereze pape do izbora njegovog nasljednika.

Među onima koji tvrde da je rimska stolica, zauzeta onim kojeg drže nelegitimnim papom, doista bila upražnjena, neki su odabrali svog alternativnog papu i tako su, po njihovu mišljenju, popunili stolicu. Oni su ponekad poznati kao konklavisti.

Broj sedevakantista uglavnom je nepoznat, a neki ga procjenjuju na desetke tisuća do stotine tisuća.

Izvori

Kanonsko pravo

Sedevakantizam


Cesta, javna prometnica

Naselja
 Slovenija:
 Cesta (Rogaška Slatina, Slovenija), naselje u općini Rogaška Slatina

Ceste (razdvojba)


මිනිස් ඇස යනු ආලෝකයට සංවේදී අවයවයකි.ආලෝකයේ හැසිරීම මගින් බාහිර සංවේදනයන් මොළයවෙත ලබාදීම මෙමගින් සිදුවේ.

මෙය පෙනුම ලබාදෙන සංවේදී ඉන්ද්‍රියකි.මිනිස් ඇසෙහි ඇති යෂ්ටි සෛල මගින් සුදු පැහැයත් කේතු සෛල මගින් ආලෝකයේ ඇති අනෙකුත් වර්ණත් හඳුනාගනී.මෙම සෛල යුග්මග පිහිටා ඇත්තේ දෘෂ්ටිවිතානය තුලයි.මෙම කේතු සෛලවල ආදාරයෙන් මිනිසාට පරිසරයේ පවතිව වර්ණ මිලියන 10 හමන හඳුනාගත හැකිය. යෂ්ටි සෛල රාත්‍රි කාලයේදී වඩාත් සක්‍රීයවන අතර කේතු සෛල දිවා කාලයේ වඩාත් සක්‍රීයවේ.

මිනිස් ඇසට ලැබෙන ආලෝකය පාලනය කිරීම සදහා කණිනිකාවේ ප්‍රමාණය වෙනස්වීම සිදුවේ.ආලෝකය වැඩි අවස්ථාවල කණිනිකා සිදුර කුඩාවන අතර ආලෝකය මඳවූවිට කණිනිකා සිදුර විශාලවේ.

ප්‍රධාන ලක්‍ෂණ
ඇස ගණිතමය ගෝලයක් නොවේ,එය ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට වෙන්කලහැක.ඉදිරියෙන්ම පිහිටි සුදු පැහැති වක්‍රාකාර බාහිර කොටස ස්වෙච්ඡය හෙවත් සුදු ඉංගිරියාව ලෙස හඳුන්වයි.අසේ බහිර කොටසේ මැද්දට වන්නට තාරාමණ්ඩලය පිහිටයි.මෙය බොහෝවිට කලු පැහැතිය.ඇතැම් අයගේ නිල් පැහැයට හුරු තාරාමණ්ඩලයක්ද දැකියහැක.තාරාමණ්ඩලය මැදට වන්නට කණිනිකා සිදුර පිහිටා ඇත.එමගින් ඇසට ආලෝකය ඇතුලුවේ.ඇස තුලට පැමිනෙන ආලෝකය පාලනය කිරීමටද තාරාමණ්ඩලයට හැකියාව ඇත.කණිනිකා සිදුරෙන් අසට ඇතැලුවන ආලෝකය යලි පරාවර්තනය නොවීම සදහා ස්වෙච්ජය සුදු පැහැවී ඇත.එමනිසා ආලෝකය පිටතට යෑම වලකී.

මාන

වැඩිහිටියන් අතර මාන වෙනස් වනුයේ මිලිමීටර කිහිපයකිනි.

සංරචකකන

දර්ශන පරාසය
මිනිස් ඇසේ දර්ශන පරාසය 95° ඉවතට, 75° පහළට, 60° ඇතුළට, 60° උඩට.  12–15° පමණ temporal and 1.5° below the horizontal is the optic nerve or අන්ධ බිංදුව දළ වශයෙන් උස 7.5°ක් හා පළල 5.5° කි.

ඇස් සෙලවීම
 ...කණීනිකාව විශාලත්වය වෙනස් කිරීම හා අක්ෂි ප්‍රතියෝජනය ..
පැහැදිලි දෘෂ්ටියක් ඇති වීම සඳහා ඇස තුළට ඇතුළු වන ආලෝක කිරණ ප්‍රමාණය පාලනය කිරීම අවශ්‍ය වේ .ඒ සඳහා කණිකා සිදුවේ විශාලත්වය වෙනස් කිරීම තාරා මණ්ඩලය මගින් සිදු කරයි .එය ස්වයං සාධක ස්නායු පද්ධතිය මගින් යාමනය වේ. දෘෂ්ටි විතානය මත ආලෝක කිරණ නාභිගත කිරීම දුර පිහිටි වස්තු වල සිට එන ආලෝක කිරණ වලට අවම වර්තනයක් අවශ්‍ය වන අතර ආසන්නයේ පිහිටි වස්තු වල සිට එන ආලෝක කිරණ සඳහා වැඩි වර්තනයක් අවශ්‍ය වේ . ේ නිසා අවිදුර දෘෂ්ටිය සඳහා ඇස් වල යම් සියලු මාරුවක් අවශ්‍ය වේ.ඉහළ ආලෝක ත්‍රී වතාවලදී ඇස තුළට වැඩිපුර ආලෝකය ඇතුළු වී සංවේදී දෘෂ්ටි විතානයට හානි වීම වැළැක්වීම සඳහා කණිනිකාව සංකෝචනය වේ .අඩු ආලෝක ත්‍රී watawala වතාවලදී ප්‍රකාශ ප්‍රතිග්‍රහක සක්‍රිය කර අවසානයේදී දෘෂ්ටිය ඇති කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් ආලෝකයක් ඇස තුළට ඇතුළුවීම සඳහා කණිනිකාව විස්තාරණය වේ .
....අක්ෂි ගෝලයේ චලනය කිරීම ...
(අභිසාරිතාව) ළඟ පිහිටි වස්තුවලින් පරාවර්තනය වී පැමිණෙන ආලෝක කිරණ ඇස් දෙකට වෙනත් කෝණවලින් ඇතුළු වේ.පැහැදිලි දෘෂ්ටියක් සඳහා ඇස් දෙකෙහිම දෘෂ්ටි දෘෂ්ටි විතානයන්හි අනුරූප ප්‍රදේශ උත්තේජනය විය යුතුය අක්ෂි ගෝලය හා සවි වී ඇති පේශි මඟින් අභිසාරිතාව ලබා ගැනීම සඳහා අක්ෂි ගෝල භ්රමණය කරයි ,මෙය ස්වයං සාධක ස්නායු පද්ධතියෙන් යාමනය වේ.
...අක්ෂි කාච වර්තන බලය වෙනස් කිරීම ...
නිවැරදිව දෘෂ්ටි විතානය මත නාභිගත කිරීම සඳහා වස්තුව පිහිටන දුර අනුව කාචයේ වක්‍රතාව වෙනස් කිරීම අක්ෂි ප්‍රතියෝජනය යි.මෙය සිදු කරනුයේ ප්‍රතියෝජක පේශී සංකෝචනය සහ ඉහිල් කිරීම මඟිනි .
....අවිදුර දෘෂ්ටිය දී ...
ප්‍රතියෝජක දේහයට සම්බන්ධ ප්‍රත්‍යානුවේගී ස්නායු සැපයුම මගින් ප්‍රතියෝජක පේශිය සංකෝචනය වේ.ප්‍රතියෝජක දේහය අක්ෂි කාෂ්ඨිය දෙසට චලනය වේ .මෙහි ප්‍රතිඵලය ලෙස අක්ෂි කාචය මත අවලම්බක බන්ධනිය මඟින් මඟින් ඇති කරන ඇදීම අඩුයි .එවිට කාච උත්තල තව වැඩි වෙයි .මේ නිසා ළඟ පිහිටි වස්තුවල සිට පැමිණෙන ආලෝක කිරණ දෘෂ්ටි විතානය මත නාභිගත වේ .
....දුර දෘෂ්ටියේ දී ...
දුර පිහිටි වස්තුවක් දෙස බලන විට ප්‍රතියෝජක පේශි ඉහිල් වේ .එවිට ප්‍රතියෝජක දේහය අක්ෂි කාච ඉවතට තල්ලු වේ .එවිට අක්ෂි කාචය මත අවලම්බක බන්දනී මගින් ඇති කරන ඇදීම වැඩිවේ .මෙහි ප්‍රතිඵලය ලෙස කාච උත්තල තාව අඩුයි .එවිට දුර පිහිටි වස්තුවල සිට පැමිණෙන ආලෝක කිරණ දෘෂ්ටි විතානය මත ට නාභිගත වේ .

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳුම්
 ඇසෙහි කාය විද්‍යාව හා ව්‍යාධි වේදය

මිනිස් සිරුරේ අවයව
ස්නායු පද්ධතිය

මිනිස් ඇස


UEFA Champions League gruppespil 2013-14 er en detaljeret gennemgang af gruppespillet i UEFA Champions League 2013-14.

Hold
Herunder er de 32 der kvalificerede sig til gruppespillet (med deres UEFA klub koefficienter fra 2013), grupperet efter deres seedningslag. De inkluderede 22 hold der kom med i denne fase, samt de ti vindere af play-offrunden (fem fra mestervejen, fem fra ligavejen).

Noter

Gruppe A

|valign=top|

|}

Gruppe B

|valign=top|

|}

Kampen blev afbrudt efter 31 minutter på grund af sne og blev genoptaget den 11. december 2013. 14:00 fra tidspunktet for afbrydelsen.

Gruppe C

|valign=top|

|}

Gruppe D

|valign=top|

|}

Noter

Gruppe E

|valign=top|

|}

Gruppe F

|valign=top|

|}

Gruppe G

|valign=top|

|}

Noter

Gruppe H

|valign=top|

|}

Referencer

Eksterne henvisninger
 UEFA Champions League på UEFA's hjemmeside

2013-14


"Lady Marmalade" er en sang skrevet af Bob Crewe og Kenny Nolan. Sangen er berømt for sin seksuelle hentydning i omkvædet "Voulez-vous coucher avec moi (ce soir)?", der oversættes til "Vil du gå i seng med mig (i nat)?". Sangen blev oprindeligt indspillet i 1974 af gruppen Eleventh Hour. Den blev først et populært hit, da den amerikanske pigegruppe Labelle indspillede et coverversion af den. Labelle fik sangen ind på førstepladsen på Billboard Hot 100 i en enkelt uge, og den toppede også det canadiske RPMs nationale singlehitliste.

Sangen er blevet indspillet i mange coverversioner over årene. I 1998 udgav den britiske pigegruppe All Saints en udgave af sangen, der toppede den engelske UK Singles Chart. I 2001 blev der indspillet en version af sangerne Christina Aguilera, Anne Custis, Mýa, Pink og rapper Lil' Kim til soundtracket til filmen Moulin Rouge!. Denne version nåede nummer ét på  Billboard Hot 100 i fem uger, og den toppede også i Storbritannien. "Lady Marmelade" var den niende sang, der nåede nummer ét med to forskellige musikgrupper i USA.

Referencer

All Saints
Nummer-et hits i Storbritannien
Singler fra 1974
Singler fra 1987
Singler fra 1998
Singler fra 2001

Lady Marmalade


Le Slopestyle masculin des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu les  et   au Genting Secret Garden à Zhangjiakou. Il s'agit de la troisième apparition de cette épreuve aux Jeux olympiques d'hiver.

Alexander Hall s'impose devant le médaillé d'argent en 2018 Nick Goepper. Jesper Tjäder complète le podium. Øystein Bråten s'étant retiré de la compétition, ne défend pas son titre et Alex Beaulieu-Marchand, médaillé de bronze en 2018, ne parvient pas à se qualifier pour ces Jeux.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, un athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 50 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classé dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 31 athlètes remplissent ces conditions. mais finalement que 20 participeront aux jeux.

Calendrier

Médaillés

Résultats

Qualification
Trente et un concurrents sont au départ et chacun a le droit à deux passages. Seul le meilleur est comptabilisé et les douze meilleurs sont qualifiés pour la finale.

Finale
Les douze concurrents ont le droit à trois passages et seul le meilleur est retenu pour la note finale.

Notes et références

Slopestyle hommes

Slopestyle masculin de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


İslam öncesi
Yazılı Türk felsefe tarihi budist Uygurlar ile başlar. Bugün elde olmayan ancak Çin kaynaklarında bahsedilen eserlere göre Köktürkler dönemine, 6. yüzyıla kadar uzanır. Çin kaynaklarına göre 570'li yıllarda Nirvana Sutra isimli felsefe kitabı Türkçeye çevrilmiş ve Türk Kağanlığı zamanındaki Budist Türklerin kullanımına sunulmuştur. Daha sonra Türklerde yerleşik hayatın ve kalıcı kültür ürünlerinin öncüsü olan Uygurlar, budist dini metinleriyle, günümüze ulaşan, 10. yüzyıla tarihlenen ilk felsefi ürünleri vermişlerdir. Uygur edebiyatında budist çığırın en çok işlediği konu dini metinlerdir. Budizm, Buda'nın ifadesiyle inanca veya tanrıya dair değildir. Bir yaşama şekli öğretisidir. Çevresindeki kültürlerin etkisinde kalan Türkler çeşitli dinlere mensup olmuşlar ve bunların güdümünde eserler vermişlerdir. Budizm, maniheizm, hristiyanlık etkisindeki ilk yazılı metinlerde felsefece incenelecek düşünceler vardır.Çoğu çeviri olan bu eserlere çevirmenler tarafından geniş eklemeler yapılmıştır. Altun Yaruk, Sekiz Yükmek, Irk Bitig, Kalyanamkara Papamkara Hikayesi gibi birçok dilde çevirisi bulunan eserlerde bu fark görülebilir. El yazmaları halen keşfedilmeye devam eden budist eserler hacimce en yoğun olanlarıdır. Budist eserler Annemarie von Gabain tarafından 1) Masallar, 2) Sutralar, 3) Tövbe duaları, 4) Büyü metinleri, 5) Felsefi metinler olmak üzere beşe ayrılmıştır. Hayatın anlamını, insanın evrendeki yerini, nasıl yaşamak gerektiğini irdeleyen ve dini bir metinden ziyade yaşam şekli öğütleyen eserler verilir. Genelde Buda'nın ya da Mani'nin konuştuğu diyaloglar halinde gördüğümüz hayatı soruşturma hareketi çevre kültürlerin ürünlerinden yola çıkılarak oluşturulmuştur. Özgün bir felsefi anlayış ancak destanlarda, sözlü ürünlerde ve islam sonrası yazılı metinlerde görülebilir. İslam öncesi eserler çoğu zaman felsefe olarak nitelendirilmeyen ancak felsefece analiz edilecek unsurlar içermektedir.

İslam sonrası
Türk felsefesinin islam sonrası ilk önemli metni Karahanlıca yazılmış Kutadgu Bilig'tir. Yusuf Has Hacib'in 1069'da yazdığı eser bir siyasetname ve ahlak kitabıdır. Yine aynı dönemde 1074'te Kaşgarlı Mahmud Divanü lügatı Türk ile ortaya çıkmıştır. Türklerin, Batı felsefesiyle tanışana kadar İslam'a dayanan felsefeleri vardı. Felsefe, İslam dini içindeki bir etkinlikti ve Arapçaile yapılıyordu. İlk akılcı felsefe 9. yüzyılda Mutezile akımıydı. İslam felsefesi Farabi, el-Kindi, İbn Sina, Biruni ile Aristoculuğu tanıdı. 8.-13. yüzyıllar arasında Yunan filozofları tercüme yoluyla İslam felsefesine girdi. İslam felsefesi bu yüzyıllarda Kelamiye akımıyla akılcılığı din temelinde savundu. Bunlar da Eşariye ve Matüridiye olarak iki kola ayrıldılar. Osmanlı felsefesi geleneksel dini felsefeydi. Hukuk, siyaset, ahlak felsefeleri ve mistik felsefe bu okulların medreselerinde ve sufi akımlarda gelişti. Büyük ölçüde hüccetülislam Gazali'ye dayanıyor ve akılcı İbn Rüşd'ü dışarıda bırakıyordu. Osmanlı yenileşme düşüncesi Katip Çelebi ile başladı. İctihad kapısının kapatılmış olmasıyla felsefi gelişme de durmuştu. Tanzimat dönemiyle Batılılaşmaya başlayan Türklerde modern felsefe ilk olarak askerî  ve teknik alanlarda, medrese dışında kurulan yeni okullarda yerleşti. Yanyalı Esat Efendi yeni Aristocu çeviriler yaptı.

19. yüzyıldaki yenileşme hareketlerinde Münif Paşa'yla başlayan Batı etkisi, Osmanlı aydınlarını üstün Batı siyaset ve bilimini memlekete uyarlamaya sevketmiştir. Yeni Osmanlılar derneğinde toplanan Şinasi, Namık Kemal, Ziya Paşa, Ali Suavi, Agah Efendi, Ahmet Mithat Efendi, Ahmet Vefik Paşa Fransız düşünürlerinin etkisinde kaldılar, laik felsefenin ilk başlatıcıları oldular, bu aydınlar geç kalmış Osmanlı aydınlanmacıları ve ansiklopedistleriydi.

Batı dillerinden Türkçeye ilk çevrilen eser 1895'te Descartes'ten İbrahim Efendi'nin çevirdiği Ulumda Taharri ve Hakikate Dair Usul Hakkında Nutuk'tur. İlk pozitivist Beşir Fuat 1887'de intihar etmiştir. Abdülhamit döneminde Jön Türkler Batı felsefesini uyarlamaya çalıştılar. Ahmet Rıza ve Abdullah Cevdet, materyalist felsefe üzerine yazdılar. Meşrutiyetle birlikte gelen özgürlük ortamında ortaya çıkan Türkçü, İslamcı ve Batıcı düşünce akımları bu dönemde zengin düşünce ürünleri ortaya koydular. Maddeci, ruhçu, ahlakçı, ateist, Freudçu, enerjetik, Kantçı, sezgici, milliyetçi düşüncelerin temsilcileri Ahmet Şuayp, Suphi Ethem, Rıza Tevfik, Baha Tevfik, Celal Nuri, Filibeli Ahmet, Ziya Gökalp, Mustafa Şekip, Ahmet Naim, Ahmet Hilmi, Salih Zeki, İsmayıl Hakkı, İsmail Fenni, İsmail Hakkı İzmirli, Mehmet İzzet, Mehmet Ali Ayni, Mehmet Emin Erişirgil'di. Adında felsefe geçen dergiler çıktı: Felsefe, Felsefe Mecmuası, Yeni Felsefe Mecmuası, Ceridei Felsefiye, Felsefe Istılahatı Mecmuası, Felsefe ve İçtimaiyat Mecmuası. Türk felsefecileri İslam ile Batı düşüncesi arasında kalmışlığın sorunlarını irdelediler. Felsefe sorunları din ve çağdaşlaşma tartışması temelindeydi.

Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra
Cumhuriyetten sonra yayımlanan ilk felsefe dergisi Felsefe ve İçtimaiyat Mecmuası'dır (1927). Kurucuları Mehmet Servet ile Hilmi Ziya Ülken'dır. Kadrocular bir siyaset felsefesi geliştirmeye çalıştılar. Türk felsefesi gelişirken, Anadolu felsefesi olarak Sabahattin Eyüboğlu, Azra Erhat, Cevat Şakir'le ortaya çıktı, hümanizm gelişti. Nazilerden kaçarak Türkiye'ye gelen bilginlerden Ernst Von Aster felsefe tarihi dersleri verdi. Macit Gökberk, Halil Vehbi, Mazhar Şevket, Nusret Hızır, Haydar Rıfat, Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu, Nermi Uygur, Takiyettin Mengüşoğlu, Bedia Akarsu, Hüseyin Batuhan, Önay Sözer, Cemil Meriç, Erol Güngör, Teoman Durali, İsmail Tunalı, Necla Arat, Mazhar Şevket, Ioanna Kuçuradi, Suut Kemal, Afşar Timuçin, Orhan Hançerlioğlu, Selahattin Hilav, Bedrettin Cömert yeni akımları tanıttılar. Demokrasi döneminde Marksist felsefenin bütün klasikleri tercüme edildi, Varoluşçuluk, yeni pozitivizm, yeni Hegelcilik, yeni Kantçılık ve postmodern filozofların eserleri Türkçeye kazandırıldı. Son yıllarda liberal felsefenin temsilcileri de Türkçeye çevrildi. Cumhuriyetin ilk döneminde Felsefe Cemiyeti, Felsefe Yıllığı, Felsefe Derneği kuruldu. 1974'te kurulan Felsefe Kurumu, 1979'da Türkiye Felsefe Kurumu adını almıştır. 1987'de Ankara'da bir dernek daha kurulmuştur: Felsefe Derneği. Adı Türk Felsefe Derneği olmuştur. Başta İstanbul, Marmara, Ankara, Hacettepe ve ODTÜ üniversitelerinde Felsefe Bölümlerinde akademik çalışmalar yapılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Türk filozoflar listesi

Konuyla ilgili yayınlar

Hüseyin Gazi Topdemir, Türk Düşünce Tarihi,  Atatürk Kültür Merkezi Yayınları ISBN 9751614449
İbrahim Kafesoğlu, Türk Milli Kültürü,  Ötüken Neşriyat ISBN 9789754372366
Ayhan Bıçak, Türk Düşüncesi 1&2, Dergah Yayınları, ISBN 9789759951856
Ayla Ödekan, Halil Berktay, Ümit Hassan, Türkiye Tarihi Cilt: 1 Osmanlı Devletine Kadar Türkler, Cem Yayınevi, ISBN 9789754065633
Bahaeddin Ögel, Türk Mitolojisi 2 Cilt,  Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 9789751601155
Bilim ve Sanat Vakfı, Türkiye Araştırmaları Merkezi, Türk Felsefe Tarihi, 201,1 Cilt 9, Sayı 17. Resmi web sayfası

Kaynakça

Türk felsefesi


John III may refer to:

People
 John III (bishop of Jerusalem) in 516–524
 Pope John III, Pope from 561 to his death in 574
 John Scholasticus, Patriarch of Constantinople from 565 to his death in 577
 John III Rizocopo, Exarch of Ravenna from 710 to 711
 John III of the Sedre, Syriac Orthodox Patriarch of Antioch from 631 to his death in 648
 John III of Naples, Duke from 928 to his death in 968
 John III of Gaeta, Duke from 984 to his death in 1008
 John III of Amalfi, Duke in 1073
 John III Doukas Vatatzes (c. 1192 – 1254), Emperor of Nicaea
 John III Comyn of Badenoch (died 1306)
 John III, Duke of Brittany (1286–1341)
 John III, Duke of Brabant (1300–1355)
 John III Megas Komnenos (c. 1321 – 1362), Emperor of Trebizond
 John III of Montferrat (c. 1362 – 1381)
 John III, Burgrave of Nuremberg (c. 1369 – 1420)
 John III, Count of Auvergne (1467–1501)
 Ivan III of Russia (1440–1505), Grand Duke of Russia since 1462
 John III of Navarre (1469–1516)
 John III Crispo, Duke of the Archipelago (1480–1494)
 John III, Duke of Cleves (1490–1539)
 John III of Portugal (1502–1557), King of Portugal and of the Algarves
 John III of Sweden (1537–1592)
 John III Sobieski (1629–1696), King of Poland and Grand Duke of Lithuania
 Yohannes III of Ethiopia (c. 1824 – c. 1873), Emperor several times between 1840 and 1851
 Prince Jean, Duke of Guise, pretended to the title John III, King of the French, 1926–1940

Biblical
John 3, the third chapter of the Gospel of John
Third Epistle of John or 3 John
Ioannes III (disambiguation)

John 03

John III


برشوم الكبرى إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية باسم "برشوم"، حيث ذكر أنها من قرى مديرية القليوبية بقسم أجهور الورد، وأن بها جامعان أحدهما بمنارة وضريح، وبها سوق دائم، وأهلها مهنتهم الزراعة ولهم شهرة في زراعة التين .

السكان
بلغ عدد سكان برشوم الكبرى 4,441 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

برشوم الكبرى


Pardubice (þýska: Pardubitz) er höfuðborg Pardubice svæðisins í mið-Tékklandi. Í Pardubice búa 88.520 manns og íbúaþéttleiki þar er 1.100/km².

Borgir í Tékklandi

Pardubice


ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ කොළඹ ඉදිකොට තිබෙන ඛාන් ඔරලෝසු කණුව, ඉන්දියාවේ බොම්බෙයි (Bombay) හී ඛාන් පවුල විසින් මෙරට ඉදිකරන ලද ඔරලෝසු කණුවක් වේ. එය පිට කොටුව වෙළඳපළ පිවිසුම ආසන්නයට වන්නට ඉදිකොට තිබෙයි.

ඉතිහාසය
ඛාන් ඔරලෝසු කණුව 20 වන සියවසේ මුල් සමයේදී, ෆ්‍රම්ජී භිඛාජි ඛාන් (Framjee Bhikhajee Khan) පවුල විසින් ඉදි කරනු ලැබුවකි. ඔරලෝසු කණුවෙහි දක්වා තිබෙන සටහනකින් ඒ බැව් තහවුරු කරයි.

This clock tower and fountain was erected to the memory of Framjee Bhikhajee Khan by his sons Bhikhajee and Munchershaw Framjee Khan as a token of affectionate gratitude and dedicated through the Municipal Council to the citizens of Colombo on the fourth day of January 1923, the 45th anniversary of his death.

ෆ්‍රම්ජී භිඛාජි ඛාන් පියාණන් වෙත ආදරණීය කෘතගුණ දැක්වීමේ සංඛේතයක් වශයෙන්, මෙම ඔරලෝසු කණුව හා දිය උල්පත (ජල මල), ඔහුගේ පුතුන් විසින්, මහ නගර සභාව හරහා කොලඹ පුරවැසියන් වෙනුවෙන්, 1923 වසරේ ජනවාරි මස සිව් වන දින, එනම් ඔහුගේ මරණයට වසර 45 ක් සැපිරෙන කල, ඉදිකොට නිම කරන ලදී.

ඔරලෝසු කණුව සමග සක්‍රීය ජල මලක්ද ඉදිකෙරුණත්, එය තව දුරටත් ක්‍රියාත්මකව නොමැති බව සඳහන් වෙයි.

ඔරලෝසු කණුවෙහි ආකෘතිය
දල වශයෙන් සිව් මහල් ගොඩනැගිල්ලක උසකින් යුත් මෙම ඔරලෝසු කණුව, පිට කොටුව වෙළඳපළ පිවිසුම ආසන්න වටරවුමෙහි ඉදිකොට ඇත.

ආශ්‍රිත

ඔරලෝසු කණු - ශ්‍රී ලංකා

ඛාන් ඔරලෝසු කණුව


Villa Kampen er en fredet bygning i Aarhus, der er blevet opført af arkitekten Hack Kampmann mellem 1901 og 1902, mens han arbejdede som Kongelig bygningsinspektør i Nordjylland. Villaen ligger i kvarteret omkring Strandvejen nord for Marselisborg Slot. Den ligger ved siden af Havreballe Skov mod vest og med udsigt over Tangkrogen og Aarhus Bugt mod øst. Bygningen og grunden blev fredet den 2. marts 1983.

Den er opført i nationalromantisk stil.

Se også
 Fredede bygninger i Aarhus Kommune

Referencer

Eksterne henvisninger

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Aarhus
Boligbyggeri i Aarhus

Villa Kampen


මෙය, 1932, 1960, 1988, 2016 හෝ 2044 වැනි, ජනවාරි 1 දින සිකුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන ඕනෑම  අධික අවුරුද්දක්  (ඩොමිනිකල් අකුර CB) සඳහා,  දින දසුන වෙයි.

ආශ්‍රිත

ග්‍රෙගරි දින දසුන
ජූලියානු දින දසුන

සිකුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්ද


history of virology – වෛරස සහ ඒවා මගින් ඇතිකෙරෙන ආසාදන ගැන කරන විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනය ආරම්භ වන්නේ 19 වන ශතවර්ෂයේ අවසාන අවුරුදුවලය. Louis Pasteur සහ Edward Jenner වෛරස් ආසාදනයකට එරෙහි ප්‍රථම එන්නත සංවර්ධනය කළමුත් ඔවුන් වෛරස යනුවෙන් යමක් ඇති බව දැන නොසිටියහ.

ආශ්‍රිත

 වෛරසවේදය
 List of viruses

මූලාශ්‍ර

ඉතිහාසය
History of science and technology in the Netherlands
Martinus Beijerinck

වෛරසවේදයේ ඉතිහාසය


Bláklukkubálkur (fræðiheiti: Campanulales) var ættbálkur blómplantna. Ættbálkurinn var notaður undir Cronquist-flokkunarkerfinu en síðan APG-kerfið var birt hefur bláklukkubálkur að mestu leyti verið talinn tilheyra körfublómabálki (Asterales), fyrir utan ættkvíslina Sphenoclea, sem tilheyrir nú kartöflubálki (Solanales).

Ættir

Þær ættir sem áður tilheyrðu bláklukkubálki eru eftirfarandi, ásamt fjölda ættkvísla og tegunda:

 Pentaphragmataceae - 1 ættkvísl, Pentaphragma með 30 tegundum frá Suðaustur-Asíu.
 Sphenocleaceae - 1 ættkvísl með 2 tegundum.
 Campanulaceae (Bláklukkuætt) - 84 ættkvíslir með nærri því 2400 tegundum.
 Stylidiaceae (Gikkjurtaætt) - 5 ættkvíslir með yfir 240 tegundum.
 Donatiaceae - heyrir nú undir gikkjurtaætt.
 Goodeniaceae - 12 ættkvíslir með 404 tegundum.
 Brunoniaceae - aðeins ein tegund, Brunonia australis, sem tilheyrir nú Goodeniaceae.

Grasafræði

Bláklukkubálkur


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 723 dans le monde.

 Route régionale 723 en Finlande
 Route nationale 723 en France

Route 723


A belligerent is an individual, group, country, or other entity that acts in a hostile manner, such as engaging in combat. The term comes from the Latin bellum gerere ("to wage war"). Unlike the use of belligerent as an adjective meaning "aggressive", its use as a noun does not necessarily imply that a belligerent country is an aggressor.

In times of war, belligerent countries can be contrasted with neutral countries and non-belligerents. However, the application of the laws of war to neutral countries and the responsibilities of belligerents are not affected by any distinction between neutral countries, neutral powers or non-belligerents.Goldstein, Erik; McKercher, B. J. C. Power and stability: British foreign policy, 1865-1965, Routledge, 2003 , . p. 63

Belligerency

"Belligerency" is a term used in international law to indicate the status of two or more entities, generally sovereign states, being engaged in a war. Wars are often fought with one or both parties to a conflict invoking the right to self-defence under Article 51 of the United Nations Charter (as the United Kingdom did in 1982 before the start of the Falklands War) or under the auspices of a United Nations Security Council resolution (such as the United Nations Security Council Resolution 678, which gave legal authority for the Gulf War).

A state of belligerency may also exist between one or more sovereign states on one side and rebel forces, if such rebel forces are recognised as belligerents. If there is a rebellion against a constituted authority (for example, an authority recognised as such by the United Nations), and those taking part in the rebellion are not recognized as belligerents, the rebellion is an insurgency. Once the status of belligerency is established between two or more states, their relations are determined and governed by the laws of war.

See also
 Combatant status
 Co-belligerence
 War of aggression

References

Law of war

Belligerent


أييوس فاسيليوس (Άγιος Βασίλειος) هي مدينة في أهيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2532   نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في آخايا
ريو (اليونان)
مدن اليونان

أييوس فاسيليوس (أهيا)


Podbrdo je brdo u blizini Bijakovića i Međugorja u Bosni i Hercegovini. Mjesto je to prvih navodnih ukazanja Djevice Marije u Međugorju. Doslovno, znači "pod brdom".

Pobrdo je najniži dio planine Crnice, s pogledom na zaselak Bijakovići, gdje je šestero vidjelaca živjelo u vrijeme prvih ukazanja 1981. godine. To je neplodno i kamenito brdo, do čijeg se vrha prije teško moglo doći, no danas je zahvaljujući milijunima hodočasnika koji su ga pohodili, poprimio oblik koji je jasno vidljiv s vrh obližnjeg brda Križevac.

Hodočasnici pri usponu na Pobrdo najčešće mole svetu krunicu i meditiraju o njezinim otajstvima. Kako bi se olakšala ova kontemplacija, tijekom godina staza na Podbru obogaćena je s 15 brončanih ploča koje prikazuju radosna, žalosna i slavna otajstva krunice.

Do Podbrda se iz središta Međugorja može doći pješice za dvadesetak minuta ili automobilom asfaltiranom cestom u dužini od oko 2 km.

Godine 2006., dio staze osvijetljen je malim reflektorima pa je jasno vidljivo i noću.

Galerija

Međugorski fenomen
Brda u Bosni i Hercegovini

Pobrdo


The hectometre (International spelling as used by the International Bureau of Weights and Measures; SI symbol: hm) or hectometer (American spelling) is a unit of length in the International System of Units (SI), equal to one hundred metres and to one tenth of a kilometre. The word comes from a combination of "metre" and the SI prefix "hecto-", meaning "hundred". It is not commonly used in English. A football field (either soccer or American) is approximately 1 hectometre in length.  The hectare (ha), a common metric unit for land area, is equal to one square hectometre (hm2).

See also
Orders of magnitude (length)
Conversion of units

References

External links

+02
Metre

Hectometre


A bacia do Ganges faz parte da bacia do Ganges - Brahmaputra que drena 1.086.000 quilômetros quadrados no Tibete, Nepal, Índia e Bangladesh . Ao norte, o Himalaia ou cordilheiras paralelas inferiores formam a divisão Ganges-Bramaputra. A oeste, a bacia do Ganges faz fronteira com a bacia do Indo e a cordilheira Aravali . Os limites do sul são Vindhya Range e Chotanagpur Plateau . No leste, o Ganges se junta ao Brahmaputra através de um complexo sistema de afluentes comuns na Baía de Bengala . Sua área de influência fica nos estados de Uttar Pradesh (294.364 km²), Madhya Pradesh (198.962 km²), Bihar (143.961 km²), Rajastão (112.490 km²), Bengala Ocidental (71.485 km²), Haryana (34.341 km²), Himachal Pradesh (4.317 km²), Delhi, Arunachal Pradesh (1.484 km²), todo o Bangladesh, Nepal e Butão . Alguns afluentes fluem no Tibete antes de fluir para o sul através do Nepal. A bacia tem uma população de mais de 500 milhões de habitantes, tornando-se a bacia hidrográfica mais populosa do mundo.

A bacia contém vales semiáridos ao norte do Himalaia, cadeias montanhosas densamente arborizadas ao sul das cadeias montanhosas mais altas, colinas de Sivalik e a fértil planície do Ganges . As terras altas centrais ao sul da planície do Ganges têm planaltos, colinas e montanhas intercaladas entre vales e planícies fluviais. Tipos de solo importantes da bacia são areia, marga, argila e suas combinações.

Ligações externas
 Bibliografia sobre recursos hídricos e Direito Internacional . Biblioteca do Palácio da Paz
 A falha mortal do Himalaia no sul da Ásia

Geografia do Butão
Geografia do Nepal
Geografia de Bangladesh
Geografia da Índia
Bacias hidrográficas da Ásia
Rio Ganges

Bacia do Ganges


Where No Life Dwells debitantski je studijski album švedskog death metal-sastava Unleashed. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 1. svibnja 1991. Producirao ga je Waldemar Sorychta, koji je također producirao druge albume kuče Century Media, poput albuma Lacuna Coil.

Popis pjesama

Recenzije
Jason Anderson sa stranice AllMusic dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdice, napisavši: "Čist i entuzijastičan, ovaj disk svira poput audio udžbenika za one koji su zainteresirani za stanje i dizajn ranih '90-ih death metal ekscesa... Što se tiče debitanskog albuma death metala, ovo je vrlo dojmljiv iz stilski kratkovidnog, ali glazbeno dosljednog Unleashed."

Osoblje

Unleashed
 Johnny – bas-gitara, vokal
 Anders – bubnjevi
 Tomas – gitara
 Fredrik – gitara

Ostalo osoblje
 Waldemar Sorychta – produkcija
 Jens Schmidt – fotografije
 Robert Kampf – izvršna produkcija
 Siggi Bemm – inženjer zvuka
 Axel Hermann – naslovnica

Izvori

Albumi sastava Unleashed
Albumi iz 1991.

Where No Life Dwells


O Antigo Cemitério Católico de Dresden () é um dos mais antigos cemitérios de Dresden ainda em uso, e foi na época de sua inauguração em 1724 o primeiro cemitério católico da cidade após a Reforma Protestante.

Sepultamentos

 Albert von Sachsen (1934–2012), historiador
 Alois Andritzki (1914–1943), capelão
 Franz Bernert (1811–1890), bispo
 Theodor Blumer (1881–1964), compositor e dirigente
 Rudolf Bockelmann (1892–1958), cantor de câmara
 Bartolomeo Bosco (1793–1863), mágico
 Kazimierz Brodziński (1791–1835), poeta
 Giovanni Battista Casanova (1730–1795), escultor
 Irene von Chavanne (1863–1938), cantora
 Eberhard Deutschmann (1926–2005), engenheiro civil
 Joseph Dittrich (1794–1853), bispo
 Ermenegildo Antonio Donadini (1847–1936), pintor
 Ermenegildo Carlo Donadini (1876–1955), pintor e restaurador
 Anton Dreyssig (1774–1815), músico
 Othmar Faber (1927–2008), religioso
 Leonhard Fanto (1874–1940), pintor
 Ludwig Forwerk (1816–1875), bispo
 Johann Christian Götze (1692–1749), bibliotecário
 Dieter Grande (1930–2016), religioso
 Ernst Julius Hähnel (1811–1891), escultor
 Joseph Herrmann (1800–1869), escultor
 Johann Centurius von Hoffmannsegg (1766–1849), botânico
 Ernst Hottenroth (1872–1908), escultor
 Johann Georg Chevalier de Saxe (1704–1774), filho ilegítimo de Augusto II da Polônia
 Auguste Charlotte von Kielmannsegge (1777–1863), espiã
 Hadwig Klemperer (1926–2010), filóloga e editora
 Karl August Krebs (1804–1880), sepultura: Carl August Miedke gen. Krebs, Hofkapellmeister
 Mary Krebs-Brenning (1851–1900), pianista
 Aloyse Krebs-Michalesi (1824–1904), cantora de ópera
 Edmund Kretschmer (1830–1908), compositor
 Gerhard von Kügelgen (1772–1820), pintor
 Franziska Martloff (1788–1865), cantora e atriz
 Marvelli jr. (1932–2008), mágico
 Franz Laurenz Mauermann (1780–1845), bispo
 Klaus Mertens (1931–2014), arquiteto
 Karl Borromäus von Miltitz (1781–1845), poeta e compositor
 Georg O'Byrn (1864–1942), major general
 Alexander von Oer (1841–1896), engenheiro civil
 Theobald von Oer (1807–1885), pintor
 Gustaw Olizar (1798–1865), poeta
 Elisabeth Maria Magdalena Antonia von Olsufjew, mulher de Alexej Adamowitsch Olsufjew, patrono e projetos sociais
 Ferdinand Pauwels (1830–1904), pintor
 Balthasar Permoser (1651–1732), escultor
 Franz Pettrich (1770–1844), escultor
 Friedrich von Schlegel (1772–1829), filósofo e poeta
 Johann Alois Schneider (1752–1818), bispo católico
 Aloys Scholze (1893–1942), padre
 Franz Anton Schubert (1768–1824), compositor
 Franz Seydelmann (1748–1806), compositor
 Karl Sontag (1828–1900), ator
 Kurt Striegler (1886–1958), compositor
 Josef Eduard Tammer (1883–1959), pintor
 Joseph Tichatschek (1807–1886), cantor de ópera
 Carl Ulbricht (1904–1981), político
 Harald Walther (1929–2013), paleobotânico
 Carl Maria von Weber (1786–1826), compositor
 Max Maria von Weber (1822–1881), engenheiro ferroviário
 Hermann Joseph Weisbender (1922–2001), vigário geral
 Bernhard Wensch (1908–1942), pastor de jovens
 Elżbieta Zimmermann (1943–2007), promotora da reconciliação germano-polonesa

Bibliografia
 Christoph Pötzsch: Schicksale auf Dresdens Altem Katholischen Friedhof. Tauchaer Verlag, Taucha 2004, ISBN 3-89772-078-7.
 Gudrun Schlechte: Der Alte Katholische Friedhof in der Friedrichstadt zu Dresden. Hille, Dresden 2004, ISBN 3-932858-73-5.
 Marion Stein: Friedhöfe in Dresden. Verlag der Kunst, Dresden 2000, ISBN 90-5705-130-3, S. 30–39.

Ligações externas

 Die Geschichte des Friedhofs
 Wo sie ruhen – Berühmte Grabstätten auf historischen Friedhöfen in Deutschland: Alter Katholischer Friedhof
 Alter Katholischer Friedhof im stadtwikidd.de

Cemitérios de Dresden
Cemitérios católicos

Antigo Cemitério Católico de Dresden


Gerhard Engelmann (* 16. Oktober 1894 in Pirna; † 16. September 1987 in Hoppenrade) war ein deutscher Geograph und Heimatforscher, der mehrere Publikationen zum Vogtland, zur Sächsischen Schweiz, zum Osterzgebirge und zum Raum um Potsdam vorlegte, darunter einige Wanderhefte.

Engelmann war Lehrer und Studienrat in Plauen sowie Dozent für Geographie an der Pädagogischen Hochschule Potsdam. Er war Mitglied im Vogtländischen Altertumsforschenden Verein zu Hohenleuben. Ein wesentlicher Schwerpunkt seiner Forschungsarbeit bildete die Geschichte der Geographie.

Schriften (Auswahl)
 Das Deutschtum in Rumänien, Justus Perthes, Gotha 1928.
 mit Hermann Lemme, Richard Vogel und Alfred Fiedler: Elbsandsteingebirge (Unser kleines Wanderheft, 4). Bibliographisches Institut, Leipzig 1952 (Unser kleines Wanderheft, 19).
 Berggießhübel und Bad Gottleuba, Leipzig 1954.
 mit Hermann Lemme: Zwischen Sebnitz, Hinterhermsdorf und den Zschirnsteinen. Ergebnisse der heimatkundlichen Bestandsaufnahme im Gebiet von Sebnitz, Hinterhermsdorf, Schöna und am Raumberg (= Werte der deutschen Heimat. Bd. 2), Akademie-Verlag, Berlin 1959.
 Im Süden der Barbarine (= Werte der deutschen Heimat, Bd. 3), Akademie-Verlag Berlin 1960.
 Briefe Albrecht Pencks an Joseph Partsch,Wissenschaftliche Veröffentlichung des Deutschen Instituts für Länderkunde, Neue Folge 17/18, Leipzig 1960, S. 17–107.
 Potsdam und seine Umgebung (= Werte der deutschen Heimat, Bd. 15), Akademie-Verlag, Berlin 1969.
 Alexander von Humboldt in Potsdam. Zur 200. Wiederkehr seines Geburtstages. Potsdam 1969.
 Heinrich Berghaus – Der Kartograph von Potsdam, Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina Halle/Saale 1977.
 Johannes Honter als Geograph, Studia Transylvanica Nr. 7, Böhlau, Köln Wien 1982.
 Die Hochschulgeographie in Preussen 1810-1914, Erdkundliches Wissen Nr. 64, Steiner, Wiesbaden 1983.
 Ferdinand von Richthofen 1833 - 1905, Erdkundliches Wissen Nr. 91, Steiner, Wiesbaden 1988.

Weblinks

 Nachlass Engelmanns im Archiv für Geographie des Leibniz-Instituts für Länderkunde
 Literatur von und über Gerhard Engelmann im Katalog der Geographischen Zentralbibliothek

Gymnasiallehrer
Heimatforscher (Deutschland)
Person (Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge)
Geograph (20. Jahrhundert)
Geographiehistoriker
Deutscher
Geboren 1894
Gestorben 1987
Mann

Gerhard Engelmann (Heimatforscher)


Bernard Heuvelmans (10 October 1916 – 22 August 2001) was a Belgian-French scientist, explorer, researcher, and writer probably best known, along with Scottish-American biologist Ivan T. Sanderson, as a founding figure in the pseudoscience and subculture of cryptozoology. His 1958 book On the Track of Unknown Animals (originally published in French in 1955 as Sur la Piste des Bêtes Ignorées) is often regarded as one of the most influential cryptozoology texts.

Life
Heuvelmans was born on 10 October 1916 in Le Havre, France, and raised in Belgium and earned a doctorate in zoology from the Free University of Brussels (now split into the Université Libre de Bruxelles and the Vrije Universiteit Brussel). Heuvelmans was a pupil of Serge Frechkop, a proponent of the Theory of Initial Bipedalism. In 1939, his doctoral dissertation concerned the teeth of the aardvark. During World War II he had escaped from a Nazi prison camp and later worked as a jazz singer in Paris.

Heuvelmans' books made reference to literary sources. He was influenced by Jules Verne and Arthur Conan Doyle's book The Lost World (1912).  Though earlier interested in zoological oddities, he credits a 1948 Saturday Evening Post article, "There Could be Dinosaurs" by Ivan T. Sanderson, with inspiring a determined interest in unknown animals. Sanderson discussed the possibility of dinosaurs surviving in remote corners of the world. Heuvelmans was also influenced by the work of Anthonie Cornelis Oudemans, who had defended the existence of the sea serpent.

Heuvelmans wrote many other books and articles, only a few of which have been translated into English. His works sold well among general audiences but saw little attention from mainstream scientists and experts. In the Wake of the Sea-Serpents was his second book; it was translated into English and sold in the United States in 1968. It consisted of his book on sea serpents with parts of his book on the giant squid (and gigantic octopuses) added. As he continued his research, he saw the need to "give a name to the totally new discipline in zoology my research implied. That is how I coined the word 'cryptozoology', the science of hidden animals".

There is evidence that Heuvelmans planned to author a third book on fresh-water cryptozoology, but instead he assisted Irish author Peter Costello to produce his 1974 book In Search of Lake Monsters, providing source material from his files.

Science writer David Quammen has stated that Heuvelmans's On the Track of Unknown Animals is "heavily researched and encyclopedic" but contains "leaps of credulity that leave a skeptical reader behind." He also wrote that Heuvelmans was known for making "overstated claims".<ref>Quammen, David. (2004). The Flight of the Iguana: A Sidelong View of Science and Nature. Scribner. p. 93. </ref>

His book The Natural History of Hidden Animals'' (published posthumously) was heavily criticized. Biologist Aaron Bauer noted that "Heuvelmans's own writings, this book included, often eschew critical analysis of available data". John Burton has written that the book's "credibility is seriously undermined by sloppy research".

Heuvelmans's wife was the novelist and artist Monique Watteau; she was also the main illustrator of his books. They divorced in 1961, but remained friends and colleagues.

Heuvelmans eventually converted to Buddhism. He died on 22 August 2001 at the age of 84.

Books

  Abridged, revised.

  (with Boris F. Porchnev)
  Second Edition.
  Second Edition.

  (ed. Peter Gwynvay Hopkins)

References

External links

 Obituary  by Loren Coleman
 Unknown Explorers Biography
 Institut Virtuel de Cryptozoologie
 Biography in French
 The Centre for Fortean Zoology

1916 births
2001 deaths
Writers from Le Havre
Cryptozoologists
French expatriates in Belgium
Free University of Brussels (1834–1969) alumni
Fortean writers

Bernard Heuvelmans


John Paget () a fost un agricultor englez și autor de lucrări de memorialistică, care a trăit cea mai mare parte a vieții în Ungaria.

Paget s-a născut în Loughborough, ca fiu al lui John Paget și Anne Hunt. Și-a început studiile în Manchester, a urmat Colegiul Unitarian din York, iar apoi a făcut studii de medicină. A călătorit mult în Europa. S-a căsătorit baroneasa maghiară Polixena Wesselényi, soția divorțată a baronului Ladislaus Banffy, la 15 noiembrie 1836.

Paget a trăit pe proprietatea soției sale din Transilvania, experimentând metode de dezvoltare a agriculturii. În memoriile sale a povestit cum a încercat să amelioreze o rasă de vaci și a organizat campanii pentru îmbunătățirea agriculturii. Jurnalul său, alcătuit din șase volume, se află în Muzeul Național al Ungariei. Volumele 1-5 conțin observații asupra istoriei naturale din Europa. Volumul 6 cuprinde note din Revoluția Maghiară din 1848, la care Paget a luat parte.

John Paget a scris lucrarea "Ungaria și Transilvania, cu considerații asupra situației lor", publicată în 1839.

După Expoziția Universală de la Paris din 1878 a fost decorat cu Crucea Legiunii de Onoare.

A murit în Ghiriș (astăzi Câmpia Turzii) și a fost înmormântat în Cimitirul Hajongard din Cluj.

Note

Nașteri în 1808
Decese în 1892
Agronomi
Oameni din Austro-Ungaria
Scriitori englezi din secolul al XIX-lea

John Paget


Prof. Dr. Eralp Akkoyunlu (d. 1933, İstanbul - ö. 22 Aralık 2012, Japonya), Türk bilgisayar mühendisi, akademisyen ve dünyayı dolaşan beşinci Türk denizcidir.

1933'te İstanbul'da doğdu, çocukluğunu Büyükada'da geçirdi. Columbia Üniversitesi'nde bilgisayar mühendisliği alanında doktor olduktan sonra, New York'ta çeşitli üniversitelerde çalıştı. New York Üniversitesi bilgisayar bölümünde çalışırken, dünya seyahati yapmaya karar verince kiraladığı bir atölyede 10 metrelik bir tekneyi imal etmeye başladı. Yosun adını verdiği teknesinin yapımını 5 yılda tamamladı.

Dünya seyahatine Yosun adlı teknesi ile 1987 yılında başladı, 8 Aralık 1995 tarihinde tamamladı. New York'ta üniversitede kürsü başkanı olduğu için seyahatini okulundan fırsat bulduğu sürece aşama aşama tamamladı. 6 yıl, 7 ay süren bu yolculukta Akkoyunlu, 302 gün seyir yaparak dünyayı dolaştı. Akkoyunlu'nun boyu 2 metre olduğu için Yosun'un güverte tasarımı özel olarak yapıldı. Kamara yüksekliği ise 2 metre 10 santimdir.

Dünya turunu tamamladıktan sonra teknesini denizi seven Türk gençlerine armağan etmek istemiş ve Osman Atasoy'un tavsiyesi ile daha önceden hiç tanımadığı Tonguç Tokol ve Yeşim Tokol'a bedelsiz olarak vermiştir. Yosun'un inşâ sürecinden başlayaraka bütün dünya turunu, Deniz Çingenesi başlıklı kitabında anlattı.

Eralp Akkoyunlu, 22 Aralık 2012 tarihinde Japonya'da öldü.

Kaynakça

Türk denizciler
İstanbul doğumlular
1933 doğumlular
2012 yılında ölenler

Eralp Akkoyunlu


Víknafjöll eru fjöll eða fjallgarður á Flateyjarskaga sem ná um 1.100 metrum. Skjálfandi er austan við þau og Flateyjardalsheiði vestan. Þau sjást vel frá Húsavík. Kinnarfjöll eru sunnan við þau og Náttfaravíkur rétt austan.

Tengill
Náttfaravíkur (o.fl.) - Mbl - Valgarður Egilsson

Fjöll á Íslandi
Suður-Þingeyjarsýsla

Víknafjöll


Till Theißen (* 2. November 1991 in Neuss) ist ein ehemaliger deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Theißen wuchs in Kreuzau auf und begann seine Karriere 2004 beim Dürener TV, dem Stammverein des Bundesligisten evivo Düren. Von dort wechselte er zum Nachwuchsteam VC Olympia Berlin. Im August 2011 nahm er mit der deutschen Junioren-Nationalmannschaft an der Weltmeisterschaft in Rio de Janeiro teil. Anschließend wurde der Mittelblocker von den Netzhoppers Königs Wusterhausen verpflichtet. Von 2013 bis 2017 spielte Theißen beim Zweitligisten SV Lindow-Gransee und wurde hier 2015 Meister der 2. Bundesliga Nord.

Weblinks

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (SWD Powervolleys Düren)
Volleyballspieler (VC Olympia Berlin)
Volleyballspieler (Netzhoppers Königs Wusterhausen)
Deutscher
Geboren 1991
Mann

Till Theißen


كاشيوا ريسول  نادي كرة قدم ياباني تأسس في العام 1940، يقع في مدينة كاشيوا من محافظة تشيبا.

أهم اللاعبين الذين لعبوا للعين خلال تاريخه
 سيزار سامبايو
 موللر
 كاريكا
 اديلسون
 دودو سيارينسي
 فرانكا
 أنتونيو كارلوس زاغو
 ريكاردو ألكسندر دوس سانتوس
 باولو جاملي
 نيلسون لويس كرتشنا
 فالدير بينديتو
 خريستو ستويتشكوف
 سيدو دومبيا
 إفير بالاسيوس
 بافل باديا

مراجع

وصلات خارجية

 FIFA Profile

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1940
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1940 في اليابان
هيتاشي
فرق رياضية في محافظة تشيبا

كاشيوا ريسول


Football Club Nordhavn (F.C. Nordhavn) er en dansk fodbold- og futsalklub fra Nordhavn, København. Klubbens fodboldhold spiller i sæsonen 2020/2021 i Københavnsturneringens Serie 2. Klubbens futsalhold spiller i sæsonen 2021/2022 i den danske Futsal Liga. FC Nordhavn blev stiftet 17. april 2017 og har til dagligt hjemmebane i Emdrupparken Idrætsanlæg i København .

Futsal
D. 26. november 2017 spillede F.C. Nordhavn sin første futsalkamp i Futsal Serie 2. I sæsonen 2019-2020 sluttede FC Nordhavn som det næstbedste oprykningsberettigede hold i Futsal 1. Division Øst, hvilket grundet udvidelse i Futsal Ligaen gav oprykning til Danmarks bedste række. I sæsonen 2020-2021 spillede F.C. Nordhavns futsalhold i den danske Futsal Liga Øst og kvalificerede sig til kvartfinalerne ved Danmarksmesterskabet i Futsal .

Klubbens resultater

DBU's Fodboldturnering

DBU's Landspokalturnering
De sportslige resultater for klubben i DBUs Landspokalturnering igennem årene:

· 2018-2019: 3. kvalifikationsrunde: Boldklubben Fremad Valby mod F.C. Nordhavn 4-1

· 2019-2020: 2. kvalifikationsrunde: Nandrup Club De Fútbol mod F.C. Nordhavn 1-0

· 2020-2021: 3. kvalifikationsrunde: Boldklubben Fremad Valby mod F.C. Nordhavn 8-1

· 2021-2022: 1. kvalifikationsrunde: BK Rødovre mod F.C. Nordhavn 2-2 (Straffesparkskonkurrence 6-5)

DBU's Futsalturnering

Referencer

Fodboldklubber i Københavnsserien
Nordhavnen

F.C. Nordhavn


A voltage-controlled oscillator (VCO) is an electronic oscillator whose oscillation frequency is controlled by a voltage input. The applied input voltage determines the instantaneous oscillation frequency.  Consequently, a VCO can be used for frequency modulation (FM) or phase modulation (PM) by applying a modulating signal to the control input.  A VCO is also an integral part of a phase-locked loop. VCOs are used in synthesizers to generate a waveform whose pitch can be adjusted by a voltage determined by a musical keyboard or other input.

A voltage-to-frequency converter (VFC) is a special type of VCO designed to be very linear in frequency control over a wide range of input control voltages.

Types
VCOs can be generally categorized into two groups based on the type of waveform produced.

 Linear or harmonic oscillators generate a sinusoidal waveform.  Harmonic oscillators in electronics usually consist of a resonator with an amplifier that replaces the resonator losses (to prevent the amplitude from decaying) and isolates the resonator from the output (so the load does not affect the resonator). Some examples of harmonic oscillators are LC oscillators and crystal oscillators.
 Relaxation oscillators can generate a sawtooth or triangular waveform. They are commonly used in integrated circuits (ICs). They can provide a wide range of operational frequencies with a minimal number of external components.

Frequency control

A voltage-controlled capacitor is one method of making an LC oscillator vary its frequency in response to a control voltage. Any reverse-biased semiconductor diode displays a measure of voltage-dependent capacitance and can be used to change the frequency of an oscillator by varying a control voltage applied to the diode.  Special-purpose variable-capacitance varactor diodes are available with well-characterized wide-ranging values of capacitance. A varactor is used to change the capacitance (and hence the frequency) of an LC tank. A varactor can also change loading on a crystal resonator and pull its resonant frequency.

For low-frequency VCOs, other methods of varying the frequency (such as altering the charging rate of a capacitor by means of a voltage-controlled current source) are used (see function generator).

The frequency of a ring oscillator is controlled by varying either the supply voltage, the current available to each inverter stage,  or the capacitive loading on each stage.

Phase-domain equations

VCOs are used in analog applications such as frequency modulation and frequency-shift keying. The functional relationship between the control voltage and the output frequency for a VCO (especially those used at radio frequency) may not be linear, but over small ranges, the relationship is approximately linear, and linear control theory can be used. A voltage-to-frequency converter (VFC) is a special type of VCO designed to be very linear over a wide range of input voltages.

Modeling for VCOs is often not concerned with the amplitude or shape (sinewave, triangle wave, sawtooth) but rather its instantaneous phase. In effect, the focus is not on the time-domain signal  but rather the argument of the sine function (the phase). Consequently, modeling is often done in the phase domain.

The instantaneous frequency of a VCO is often modeled as a linear relationship with its instantaneous control voltage. The output phase of the oscillator is the integral of the instantaneous frequency.

  is the instantaneous frequency of the oscillator at time  (not the waveform amplitude)
  is the quiescent frequency of the oscillator (not the waveform amplitude)
  is called the oscillator sensitivity, or gain. Its units are hertz per volt.
  is the VCO's frequency
  is the VCO's output phase
  is the time-domain control input or tuning voltage of the VCO

For analyzing a control system, the Laplace transforms of the above signals are useful.

Design and circuits
Tuning range, tuning gain and phase noise are the important characteristics of a VCO. Generally, low phase noise is preferred in a VCO. Tuning gain and noise present in the control signal affect the phase noise; high noise or high tuning gain imply more phase noise. Other important elements that determine the phase noise are sources of flicker noise (1/f noise) in the circuit, the output power level, and the loaded Q factor of the resonator. (see Leeson's equation). The low frequency flicker noise affects the phase noise because the flicker noise is heterodyned to the oscillator output frequency due to the non-linear transfer function of active devices. The effect of flicker noise can be reduced with negative feedback that linearizes the transfer function (for example, emitter degeneration).

VCOs generally have lower Q factor compared to similar fixed-frequency oscillators, and so suffer more jitter.  The jitter can be made low enough for many applications (such as driving an ASIC), in which case VCOs enjoy the advantages of having no off-chip components (expensive) or on-chip inductors (low yields on generic CMOS processes).

LC oscillators
Commonly used VCO circuits are the Clapp and Colpitts oscillators. The more widely used oscillator of the two is Colpitts and these oscillators are very similar in configuration.

Crystal oscillators

A  (VCXO) is used for fine adjustment of the operating frequency. The frequency of a voltage-controlled crystal oscillator can be varied a few tens of parts per million (ppm) over a control voltage range of typically 0 to 3 volts, because the high Q factor of the crystals allows frequency control over only a small range of frequencies.

A  (TCVCXO) incorporates components that partially correct the dependence on temperature of the resonant frequency of the crystal. A smaller range of voltage control then suffices to stabilize the oscillator frequency in applications where temperature varies, such as heat buildup inside a transmitter.

Placing the oscillator in a crystal oven at a constant but higher-than-ambient temperature is another way to stabilize oscillator frequency. High stability crystal oscillator references often place the crystal in an oven and use a voltage input for fine control. The temperature is selected to be the turnover temperature: the temperature where small changes do not affect the resonance. The control voltage can be used to occasionally adjust the reference frequency to a NIST source. Sophisticated designs may also adjust the control voltage over time to compensate for crystal aging.

Clock generators
A clock generator is an oscillator that provides a timing signal to synchronize operations in digital circuits. VCXO clock generators are used in many areas such as digital TV, modems, transmitters and computers. Design parameters for a VCXO clock generator are tuning voltage range, center frequency, frequency tuning range and the timing jitter of the output signal. Jitter is a form of phase noise that must be minimised in applications such as radio receivers, transmitters and measuring equipment.

When a wider selection of clock frequencies is needed the VCXO output can be passed through digital divider circuits to obtain lower frequencies or be fed to a phase-locked loop (PLL). ICs containing both a VCXO (for external crystal) and a PLL are available. A typical application is to provide clock frequencies in a range from 12 kHz to 96 kHz to an audio digital-to-analog converter.

Frequency synthesizers
A frequency synthesizer generates precise and adjustable frequencies based on a stable single-frequency clock. A digitally controlled oscillator based on a frequency synthesizer may serve as a digital alternative to analog voltage controlled oscillator circuits.

Applications

VCOs are used in function generators, phase-locked loops including frequency synthesizers used in communication equipment and the production of electronic music, to generate variable tones in synthesizers.

Function generators are low-frequency oscillators which feature multiple waveforms, typically sine, square, and triangle waves. Monolithic function generators are voltage-controlled.

Analog phase-locked loops typically contain VCOs. High-frequency VCOs are usually used in phase-locked loops for radio receivers. Phase noise is the most important specification in this application.

Audio-frequency VCOs are used in analog music synthesizers. For these, sweep range, linearity, and distortion are often the most important specifications. Audio-frequency VCOs for use in musical contexts were largely superseded in the 1980s by their digital counterparts, digitally controlled oscillators (DCOs), due to their output stability in the face of temperature changes during operation. Since the 1990s, musical software has become the dominant sound-generating method.

Voltage-to-frequency converters are voltage-controlled oscillators with a highly linear relation between applied voltage and frequency.  They are used to convert a slow analog signal (such as from a temperature transducer) to a signal suitable for transmission over a long distance, since the frequency will not drift or be affected by noise. Oscillators in this application may have sine or square wave outputs.

Where the oscillator drives equipment that may generate radio-frequency interference, adding a varying voltage to its control input, called dithering, can disperse the interference spectrum to make it less objectionable (see spread spectrum clock).

See also
 Low-frequency oscillation (LFO)
 Modular synthesizer
 Numerically-controlled oscillator (NCO)
 Variable-frequency oscillator (VFO)
 Variable-gain amplifier
 Voltage-controlled filter (VCF)

References

External links

Designing VCOs and Buffers Using the UPA family of Dual Transistors

Electronic oscillators
Synthesizer electronics
Radio electronics
Electronic design

Voltage-controlled oscillator


Le camp de réfugiés de Katsikás, officiellement appelé centre d'accueil temporaire de Katsikás par le gouvernement grec, permet l'accueil des immigrants et des réfugiés en Grèce. Situé dans la ville de Katsikás, dans la région de l'Épire, ce camp est sous l'autorité du ministère grec des migrations et de l'asile.

Gestion du camp
Le camp de Katsikás est le plus grand camp d'accueil de réfugiés et de migrants de la région de l'Épire. Le camp est dirigé par l'homme d'affaires Dimítris Lákkas. L'Organisation nationale de la santé publique, le ministère de l'Éducation, l'armée grecque ainsi que les agences d'aide comme « ASB Grèce » et « Metadrasi » opèrent dans le camp.

Le camp y est organisé en quartiers en fonction de l'origine des habitants.

En décembre 2020, le camp accueillait environ  personnes, pour une capacité d'accueil globale de  personnes.

Tensions
Le 14 décembre 2020, un conflit a éclaté entre les forces de police et les résidents du camp lors de l'arrivée d'environ 150 nouveaux réfugiés. Des témoins parlent de violence, d'utilisation de gaz lacrymogènes et de coups de feu tirés en l'air. La police grecque n'a de son côté pas publié d'annonce sur l'incident.

La tension avait été provoquée par le surpeuplement des logements préfabriqués existants, dû à l'accueil de personnes supplémentaires qui avaient notamment été transférées depuis les camp d'Athènes et de Serrès.

Notes et références

Liens externes
 Les unités opérationnelles du ministère de la Migration et de l'Asile

Camp de réfugiés
Société grecque

Camp de réfugiés de Katsikás


Nopți însângerate  (titlu original: Let Me In) este un film de groază romantic supranatural americano-britanic  din 2010 scris și regizat de Matt Reeves. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Kodi Smit-McPhee, Chloë Grace Moretz, Elias Koteas și Richard Jenkins. A primit Premiul Saturn pentru cel mai bun film de groază.

Prezentare

Distribuție
 Kodi Smit-McPhee - Owen, un băiat, iubitul lui Abby
 Chloë Grace Moretz ca Abby, un vampir
 Richard Jenkins - Thomas
 Cara Buono - mama lui Owen
 Elias Koteas - polițist
 Elias Koteas - și vocea taălui lui Owen
 Sasha Barrese - Virginia
 Dylan Minnette - Kenny
 Ritchie Coster - Mr. Zorić
 Jimmy Pinchak - Mark
 Nicolai Dorian - Donald
 Colin Moretz - Cashier
 Dylan Kenin - Larry
 Brett DelBuono - Jimmy
 Chris Browning as Jack.

Note

Legături externe

 Official shooting script

 Let Me In at Metacritic

Filme din 2010
Filme americane
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Matt Reeves
Filme de groază din anii 2010
Premiul Saturn pentru cel mai bun film de groază
Filme supranaturale
Filme de dragoste
Filme refăcute
Filme Relativity Media
Filme Hammer Film Productions
Filme cu vampiri

Nopți însângerate


وليام أفريل هاريمان  (15 نوفمبر 1891 - 26 يوليو 1986) هو سياسي ديمقراطي ورجل أعمال ودبلوماسي أمريكي. وهو ابن بارون السكك الحديد إي إتش هاريمان، شغل منصب وزير التجارة في رئاسة هاري ترومان وبعد ذلك الحاكم الثامن والأربعين لولاية نيويورك. وكان مرشحا ليمثل الحزب الديمقراطي في انتخابات الرئاسة في أعوام 1952 و 1956، وكان كذلك عضوا أساسيا في مجموعة شيوخ السياسة الخارجية المعروفة باسم «الحكماء».

دخل هاريمان مدرسة غروتون وجامعة ييل، حيث انضم إلى جماعة الجمجمة والعظام، وكون مجموعة من المعارف ما مكنه من إنشاء شركة مصرفية اندمجت في النهاية لتصبح براون براذرز هاريمان وشركاه. وكان يملك أجزاء من شركات أخرى مختلفة، بما في ذلك يونيون باسيفيك للسكك الحديدية، شركة ميرشانت للشحن، وشركة بولارويد. خلال رئاسة فرانكلين روزفلت، خدم هاريمان في إدارة الانتعاش الوطني والمجلس الاستشاري للأعمال قبل الانتقال إلى أدوار السياسة الخارجية. ساعد في تنسيق برنامج الإقراض، وعمل سفيرا في الاتحاد السوفياتي وحضر المؤتمرات الرئيسية التي أعقبت الحرب العالمية الثانية. بعد الحرب، أصبح داعية بارزا لسياسة الاحتواء التي دعا إليها جورج كينان. وعمل أيضا وزيرا للتجارة وقام بتنسيق عملية تنفيذ مشروع مارشال.

في عام 1954، هزم هاريمان السيناتور الجمهوري إرفينغ آيفز ليصبح حاكم نيويورك. خدم لفترة واحدة قبل هزيمته في الانتخابات التالية عام 1958 على يد نيلسون روكفلر. وسعى هاريمان دون نجاح للترشح للرئاسة في المؤتمر الوطني الديمقراطي لعام 1952 والمؤتمر الوطني الديمقراطي لعام 1956. فقد رشح الديمقراطيون أدلاي ستيفنسون الثاني في كلا السباقين، على الرغم من أن هاريمان كان يحظى بدعم ترومان في مؤتمر عام 1956.

بعد هزيمته في انتخابات حاكم نيويورك، أصبح هاريمان من أهم شخصيات السياسة الخارجية وكان يحظى باحترام واسع داخل الحزب الديمقراطي. وساعد في التفاوض على معاهدة الحظر الجزئي للتجارب النووية خلال إدارة الرئيس جون كينيدي وكان مشاركا في السياسة خلال حرب فيتنام في إدارتي كينيدي وليندون جونسون. وبعد انتهاء ولاية جونسون في عام 1969، انضم هاريمان إلى منظمات مختلفة، بما في ذلك نادي روما ومجلس العلاقات الخارجية.

حياته
ولد ويليام أفيريل هاريمان في مدينة نيويورك الأمريكية عام 1891، كان ابن إدوارد هنري هاريمان وماري ويليامسون أفيريل، تزوج إفيريل من كيتي لانير التي توفيت عام 1936، وبعدها تزوج من ماري نورتن التي تركت زوجها السابق لأجل الزواج مع إفيريل هاريمان، زواجه الثالث والأخير كان مع باليما بيري.

عمله السياسي
عمل هاريمان سفيرا للولايات المتحدة الأمريكية في أوروبا. أصبح هاريمان بعد ذلك وزيراً للتجارة من عام 1946 حتى عام 1948 في عهد الرئيس هاري ترومان. ومن عام 1948 حتى عام 1952 أدار هاريمان عملية الإنقاذ الأوروبي المعروف عالميا بمشروع مارشال، ثم عمل حاكما لمدينة نيويورك من عام 1955 حتى عام 1958. وكان هاريمان مساعدا لوزير الخارجية لشؤون الشرق الأقصى من عام 1961 حتى 1963 استقال هاريمان من منصب نائب وزير الخارجية في عام 1965 لكنه بقي في وزارة الخارجية سفيرا مفوضا وعمل رئيسا للمفاوضين الأمريكيين في محادثات السلام في باريس بشأن الحرب الفيتنامية في عامي 1968 و1969.

الحياة المبكرة والتعليم
المعروف باسم أفريل هاريمان، ولد في مدينة نيويورك، نجل بارون السكك الحديدية إدوارد هنري هاريمان وماري ويليامسون أفريل. وكان شقيق رولاند هاريمان وماري هاريمان رومسي. كان هاريمان صديقًا مقربًا لهول روزفلت، شقيق إليانور روزفلت.

خلال صيف عام 1899، قام والد هاريمان بتنظيم بعثة هاريمان ألاسكا، وهي عبارة عن مسح خيري علمي لساحل ألاسكا وروسيا استقطب 25 من أبرز النجوم العلميين والطبيعيين والفنانين في اليوم، بما في ذلك جون موير وجون بوروز وجورج بيرد غرينيل، سي هارت مريم، جروف كارل جيلبرت، وإدوارد كورتيس، إلى جانب 100 من أفراد الأسرة والموظفين، على متن السفينة البخارية جورج إلدر. كان سيحضى الشاب هاريمان بأول تعريف له لروسيا، تلك الدولة التي سيقضي عليها قدراً كبيراً من الاهتمام في حياته اللاحقة في الخدمة العامة.

التحق بمدرسة جروتون في ماساتشوستس قبل الذهاب إلى ييل حيث التحق بمجتمع الجمجمة والعظام. تخرج في عام 1913. بعد التخرج، ورث واحدة من أكبر ثروات أمريكا وأصبح المدرب الأصغر في ييل.

الحياة المهنية

الشؤون التجارية
باستخدام أموال من والده، أسس شركة WA Harriman & Co للأعمال المصرفية في عام 1922. في عام 1927 انضم أخوه رولاند إلى الشركة وتم تغيير الاسم إلى Harriman Brothers & Company. في عام 1931، اندمجت مع شركة براون بروس وشركاه لإنشاء شركة وول ستريت براون براذرز هاريمان وشركاه البارزة ومنهم جورج هربرت ووكر وصهره بريسكوت بوش.

السياسة
شجعت شقيقة هاريمان الأكبر، ماري رومسي، أفريل على ترك وظيفته المالية والعمل معها وأصدقائها، روزفلتس، لتحقيق أهداف الصفقة الجديدة. انضم أفيريل إلى إدارة الإصلاح الوطنية، أول مجموعة حكومية لحقوق المستهلك، في بداية مسيرته السياسية.

سباق ثوروبريد
بعد وفاة اوغسط بيلمونت الابن، في عام 1924، قام هاريمان وجورج ولكر وجوزيف ويدينر بشراء جزء كبير من مخزون ثوروبريد بيلمونت الأصيل. تسابق هاريمان اسم مستعار لمزرعة آردن فارم. من بين خيله، فاز تشانس بلاي بكأس الجوكي كلوب للذهب 1927. تسابق أيضًا في شراكة مع ووكر تحت اسم Log Cabin Stable قبل شرائه.

جدال نوبات الحرب
كان نشاط هاريمان المصرفي هو الوصل الرئيسي في وول ستريت للشركات الألمانية والمصالح المالية الأمريكية المتنوعة لفريتز تيسن. الذي كان داعمًا مالياً للحزب النازي حتى عام 1938. وصنف قانون التجارة مع العدو (الصادر في 6 أكتوبر 1917) أي معاملات تجارية للربح مع دول معادية على أنها غير قانونية، وأي أموال أو أصول متورطة كانت خاضعة ل الاستيلاء من قبل حكومة الولايات المتحدة. أدى إعلان الحرب على الولايات المتحدة من قبل هتلر إلى أمر الحكومة الأمريكية في 20 أكتوبر 1942 للاستيلاء على المصالح الألمانية في الولايات المتحدة والتي تضمنت عمليات هاريمان في مدينة نيويورك.

دبلوماسية الحرب العالمية الثانية
ابتداءً من ربيع عام 1941، عمل هاريمان مع الرئيس فرانكلين روزفلت كمبعوث خاص إلى أوروبا وساعد في تنسيق برنامج الإعارة والاستئجار. كان حاضرا في الاجتماع بين روزفلت ونستون تشرشل في خليج بلاسينتيا، في أغسطس 1941، مما أسفر عن ميثاق الأطلسي. كان إعلانًا مشتركًا لمبادئ الولايات المتحدة والمملكة المتحدة؛ وقد أيده جميع الحلفاء في النهاية. تم إرسال هاريمان لاحقًا إلى موسكو للتفاوض على شروط اتفاقية الإعارة والاستئجار مع الاتحاد السوفيتي. وعده من مليار دولار من المساعدات من الناحية الفنية قد تجاوز حده. عاقدًا العزم على كسب الرأي العام الأمريكي المشكوك فيه، استخدم أمواله الخاصة لشراء الوقت على راديو CBS لشرح البرنامج من حيث المصلحة الذاتية المستنيرة. هذه الشكوك ارتفعت مع الهجوم الياباني على بيرل هاربور.

في 25 نوفمبر من عام 1941 (قبل اثني عشر يومًا من الهجوم الياباني على بيرل هاربور)، أشار إلى أن «البحرية الأمريكية تطلق النار على الألمان - الغواصات والطائرات الألمانية في البحر».

في صيف عام 1942، رافق هاريمان تشرشل إلى مؤتمر موسكو ليشرح لستالين سبب قيام الحلفاء الغربيين بتنفيذ عمليات في شمال إفريقيا بدلاً من فتح الجبهة الثانية الموعودة في فرنسا. تم تعيين هاريمان سفيرا للولايات المتحدة في الاتحاد السوفيتي في عام 1943.

رجل الدولة للشؤون الخارجية والداخلية
شغل هاريمان منصب سفير الاتحاد السوفياتي حتى يناير 1946. عندما عاد إلى الولايات المتحدة، عمل بجد لجعل جورج كينان لونج تلجرام في توزيع واسع.
 أصبح تحليل كينان، الذي تصطف بوجه عام مع تحليلات هاريمان، حجر الزاوية في إستراتيجية الاحتواء التي اتبعها ترومان في الحرب الباردة.

من أبريل إلى أكتوبر 1946، كان سفيرا لدى بريطانيا، لكنه سرعان ما تم تعيينه ليصبح وزيرا للتجارة للولايات المتحدة في عهد الرئيس هاري إس ترومان ليحل محل هنري والاس، وهو ناقد لسياسات ترومان الخارجية. في عام 1948، تم تعيينه مسؤولاً عن خطة مارشال. في باريس، أصبح صديقًا مع عميل وكالة المخابرات المركزية ايرفينج براون، الذي نظم النقابات والمنظمات المناهضة للشيوعية. ثم أرسل هاريمان إلى طهران في يوليو 1951 للتوسط بين إيران وبريطانيا في أعقاب التأميم الإيراني لشركة النفط الأنجلو-إيرانية.

في سباق 1954 لخلافة الجمهوري توماس إي ديوي كحاكم لنيويورك، هزم هاريمان محامي ديوي، السيناتور الأمريكي إيرفينغ إيفيس، بفارق ضئيل. شغل منصب حاكم ولاية واحدة حتى أقاله الجمهوري نيلسون روكفلر في عام 1958. كحاكم، قام بزيادة الضرائب الشخصية بنسبة 11 ٪ ولكن فترة ولايته هيمنت عليها طموحاته الرئاسية. كان هاريمان مرشحًا للترشيح الرئاسي الديمقراطي في عام 1952، ومرة أخرى في عام 1956 عندما تمت المصادقة عليه من قبل ترومان ولكنه خسر (كلا المرات) لحاكم إلينوي أدلاي ستيفنسون.

الانقلاب الفيتنامي
قام الرئيس المنتخب كينيدي بتعيين هاريمان سفيراً عموماً للعمل «بثقة كاملة من الرئيس ومعرفة حميمة بجميع جوانب سياسة الولايات المتحدة». ولكن بحلول عام 1963، أصبح كينيدي يشك في ولاء بعض الأعضاء في فريق الأمن القومي التابع له. وفقا للعقيد ويليام كورسون، قوات مشاة البحرية الأمريكية، بحلول عام 1963 كان هاريمان يدير «فيتنام دون استشارة الرئيس أو المدعي العام». وقال كورسون إن كيني أودونيل، وزير التعيينات في جون كنيدي، كان مقتنعًا بأن مستشار الأمن القومي، ماك جورج بوندي، اتبع أوامر هاريمان بدلاً من الرئيس. ادعى كورسون أيضًا أن أودونيل كان قلقًا بشكل خاص بشأن مايكل فورستال، وهو موظف شاب في البيت الأبيض تعامل مع فيتنام عن طريق هاريمان.

من المؤكد أن هاريمان دعم الانقلاب على رئيس فيتنام الجنوبية نجو دينه ديم في عام 1963. ومع ذلك، يُزعم أن الأوامر التي انتهت بموت ديم وشقيقه نشأت بالفعل مع هاريمان ونفذها هنري كابوت لودج جونيور. مساعد عسكري. كان السؤال الأساسي حول جرائم القتل هو الاستدعاء المفاجئ وغير المألوف لرئيس محطة سايجون جون «جوكو» ريتشاردسون من قبل سلطة مجهولة.[بحاجة لمصدر] ضابط جيش العمليات الخاصة، جون مايكل دان، أرسل إلى فيتنام بدلاً منه. اتبع أوامر هاريمان وفورستال بدلاً من وكالة المخابرات المركزية. وفقًا لكورسون، لم يتم الإعلان عن دور دان في الحادث على الإطلاق، لكن تم تكليفه بإدريس أمباسادور لودج «لعمليات خاصة» بسلطة التصرف دون عائق؛ وكان من المعروف أن لديه إمكانية الوصول إلى المتآمرين الانقلاب. تكهن كورسون بأنه مع ريتشاردسون يتذكر أن الطريق كان واضحًا بالنسبة لدن للعمل بحرية.

السنوات اللاحقة
حصل هاريمان على ميدالية الحرية الرئاسية، بامتياز، في عام 1969 وجائزة ويست بوينت سيلفانوس ثاير في عام 1975. وعلاوة على ذلك، في عام 1983 حصل على وسام الحرية.

في عام 1973، تمت مقابلته في المسلسل التلفزيوني الوثائقي الشهير الآن، «العالم في الحرب»، حيث يتذكر تجاربه كممثل شخصي لروزفلت في بريطانيا إلى جانب وجهات نظره حول سياسات الحرب الباردة؛ ولا سيما بولندا وحلف وارسو؛ جنبا إلى جنب مع التبادلات التي شهدها بين وينستون تشرشل، فرانكلين روزفلت، وجوزيف ستالين. في أحد هذه الذكريات، وصف ستالين بأنه قاسي تمامًا.

تم تعيين هاريمان عضواً رفيع المستوى في الوفد الأمريكي إلى الدورة الاستثنائية للجمعية العامة للأمم المتحدة حول نزع السلاح عام 1978. كما كان عضواً في ميثاق الأكاديمية الأمريكية للدبلوماسية، ونادي روما، ومجلس العلاقات الخارجية، وفرسان بيثياس، وجمعية العظام والجمجمة، وأخوية Psi Upsilon، ونادي جوبيتر آيلاند.

الحياة الشخصية
كان زواجه الأول، بعد عامين من تخرجه من جامعة ييل، لكيتي لانير لورانس. كان لورنس حفيدة جيمس لانيير، المؤسس المشارك لوينسلو، لانيير وشركاه، وحفيدة تشارلز د. لانيير (1837-1926)، وهو صديق مقرب لبيرمونت مورغان قبل طلاقهما في عام 1929، ووفاتها في عام 1936، كان لهارمان ولورنس ابنتان معًا:

الإرث والتكريمات
 تم تسمية قاعة هاريمان بجامعة ستوني بروك على شرفه.
 حرم جامعة واشنطن افريل هاريمان في ألباني، نيويورك يحمل أيضًا اسمه.
 هاريمان ستيت بارك (ايداهو)

ملخص الحياة المهنية
 نائب رئيس، شركة يونيون باسيفيك للسكك الحديدية، 1915-1717
 مدير شركة إلينوي المركزية للسكك الحديدية، 1915-46
 عضو، لجنة متاريس باليسيدز إنترستيت، 1915-1954
 رئيس مجلس إدارة مؤسسة ميرجانت لبناء السفن، 1917-1925
 رئيس مجلس الإدارة، و. أ. هاريمان وشركاه، 1920-1931
 شريك، الاتحاد السوفيتي الجورجي لامتيازات المنغنيز، 1925-1928
 رئيس اللجنة التنفيذية، إلينوي المركزية للسكك الحديدية، 1931-1942
 شريك كبير، براون براذرز هاريمان وشركاه، 1931-1946
 رئيس، اتحاد سكة حديد المحيط الهادئ، 1932-1946
 مؤسس مشارك، مجلة Today مع فنسنت أستور، 1935-1937 (اندمج مع مجلة نيوزويك في عام 1937)
 مدير ومساعد خاص، الإدارة الوطنية للإنعاش، 1934-1935
 مؤسس منتجع صن فالي للتزلج، أيداهو، 1936
 رئيس المجلس الاستشاري للأعمال، 1937-1939
 رئيس فرع المواد وقسم الإنتاج، مكتب إدارة الإنتاج، 1941
 سفير الولايات المتحدة والممثل الخاص لدى رئيس وزراء المملكة المتحدة، 1941-1943
 رئيس، سفير وممثل خاص لبعثة الرئيس الأمريكي الخاصة إلى الاتحاد السوفياتي، 1941-1943
 سفير الولايات المتحدة في الاتحاد السوفيتي، 1943-1946
 سفير الولايات المتحدة، بريطانيا، 1946
 وزير التجارة الأمريكي، 1946-1948
 منسق الولايات المتحدة، برنامج الإنعاش الأوروبي (خطة مارشال)، 1948-1950
 مساعد خاص للرئيس الأمريكي، 1950-1952
 ممثل الولايات المتحدة ورئيس لجنة خطط شمال الأطلسي لخطط الدفاع، 1951-1952
 مدير وكالة الأمن المتبادل، 1951-1953
 مرشح، ترشيح ديمقراطي لمنصب الرئيس الأمريكي، 1952
 حاكم ولاية نيويورك ، 1955-1959
 مرشح، ترشيح ديمقراطي لرئيس الولايات المتحدة، 1956
 سفير متجول للولايات المتحدة عام 1961
 نائب ممثل الولايات المتحدة، المؤتمر الدولي المعني بتسوية لاوس، 1961-1962
 مساعد وزيرة الخارجية الأمريكية، شؤون الشرق الأقصى، 1961-1963
 الممثل الخاص للرئيس الأمريكي، معاهدة حظر التجارب النووية، 1963
 وكيل وزارة الخارجية للشؤون السياسية، 1963-1965
 سفير متجول للولايات المتحدة عام 1965-1969
 رئيس لجنة الاحتفال بسنة حقوق الإنسان لعام 1968
 الممثل الشخصي للرئيس الأمريكي، محادثات السلام مع فيتنام الشمالية، 1968-1969
 رئيس فرقة العمل المعنية بالسياسة الخارجية، اللجنة الوطنية الديمقراطية، 1976

روابط خارجية

مراجع

أسقفيون أمريكيون
أشخاص من مدينة نيويورك
أصحاب أعمال أمريكيون
أعضاء مجلس وزراء إدارة ترومان
أمريكيون من أصل إنجليزي
جمهوريون من ولاية نيويورك
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية نيويورك
خريجو جامعة ييل
خريجو مدرسة غروتون
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 20
ديمقراطيون من ولاية نيويورك
سفراء الولايات المتحدة لدى الاتحاد السوفيتي
سفراء الولايات المتحدة لدى المملكة المتحدة
سفراء الولايات المتحدة لدى روسيا
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون من مدينة نيويورك
لاعبو بولو أمريكيون
مدراء سكك حديدية أمريكيون في القرن 20
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1952
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1956
مواليد 1891
مواليد في نيويورك
موظفو إدارة فرانكلين د. روزفلت
موظفو إدارة كينيدي
موظفو إدارة ليندون جونسون
وزراء تجارة الولايات المتحدة
وفيات 1986
وفيات في نيويورك
ملاك أحصنة سباق أمريكيون

أفيريل هاريمان


الغريب هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1956، من إخراج فطين عبد الوهاب وكمال الشيخ وبطولة يحيى شاهين وماجدة وكمال الشناوي.

قصة الفيلم مقتبسة من رواية مرتفعات ويذرنغ للكاتبة الإنكليزية إيميلي برونتي.

تمثيل
 يحيى شاهين
 ماجدة
 كمال الشناوي
 محسن سرحان
 حسين رياض
 زهرة العلا
 شكري سرحان

روابط خارجية

مراجع

أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام كمال الشناوي
أفلام حسين رياض
أفلام مصرية إنتاج 1956
أفلام حسين حلمي المهندس

الغريب (فيلم)


An Juncus tenuis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Juncus tenuis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus tenuis


The Fifth Elephant is a 1999 fantasy novel by British writer Terry Pratchett, the 24th book in the  Discworld series. It introduces the clacks, a long-distance semaphore system.

Plot summary
The Ankh-Morpork City Watch is expanding; there is now a Traffic department with traffic cameras implemented using iconograph technomancy and a wheel clamping team, and the clacks is beginning to replace homing pigeons for communications between officers. The Watch is also investigating the theft of the replica Scone of Stone (a parody of the real-life Stone of Scone) from the Ankh-Morpork Dwarf Bread Museum and the murder of Wallace Sonky, the inventor of preventatives.

Samuel Vimes, Commander of the Ankh-Morpork City Watch and Duke of Ankh, is sent to the remote region of Überwald as an ambassador to take advantage of the coronation of the Low King of the Dwarves to negotiate for increased imports of fat. (Underground fat deposits are abundant in Überwald as a fifth Discworld-supporting elephant impacted there in prehistoric times, according to legend.)

Überwald is the traditional home of the Disc's dwarfs. The election of the progressive Rhys Rhysson as Low King resulted from split opposition amongst various dwarf clans and the growing influence of Ankh-Morpork as the largest dwarf city on the Disc. A cabal of local werewolves seek to exploit this opportunity to destabilize the already deeply divided dwarf society. They instigate the apparent theft of the real Scone of Stone from its closely guarded cave, hoping to cause a civil war between traditionalist and progressive dwarfs and isolate the country under the werewolves' feudal leadership.

In his official capacity as ambassador Vimes meets the leaders of the local vampires, werewolves and dwarfs, starting to investigate the planned putsch along the way. Meanwhile, back in Ankh-Morpork, Angua, alerted by Gavin, a wolf and old friend, learns that her werewolf brother Wolfgang is the head of the conspiracy and sets out to Überwald to stop him. Consequently, Carrot also abandons the Watch and pursues her across the country, enlisting the talking dog Gaspode to follow her scent. This leaves Lord Vetinari to appoint an overburdened, incompetent Colon as acting captain.

As captain, Colon becomes increasingly strict and paranoid, punishing other members of the Watch by demoting, firing or fining them, often for minor or imagined infractions. He also starts acting in a pretentious 'officer-like' manner and makes a number of speciesist remarks about troll and dwarf officers (emulating Vimes but not having earned the same respect amongst the officers), leading to most Watchmen spending most of their time patrolling. Several officers leave the Watch to join those of the other Sto Plains cities for better pay, conditions and promotion prospects, with the number of Watchmen under Colon's command eventually dropping by two-thirds.

The Ankh-Morpork City Watch recover the replica Scone of Stone. It is undamaged, but they suspect that someone has made a replica of the replica. However, in response to Colon's refusal to pay the Watchmen (having burnt the pay chitty along with the rest of the mounting paperwork), Corporal Nobby Nobbs, who lost out on promotion as Colon's aide de camp, sets up the Guild of Watchmen in protest with himself as Guild President. The other members of the Watch join and protest against Colon, but eventually it dwindles to just Nobby, Constable Visit, zombie Constable Reg Shoe and golem Constable Dorfl. Crime falls to an all-time low, due to expectations by criminal organisations (Guilds included) of Vimes's imminent return. In Überwald, Vimes extends his activities to include an unofficial investigation into the theft of the real Scone of Stone. He rapidly determines that the dwarfs' system of guard on it is nothing like as secure as the dwarfs think it is and that the Scone could have been stolen in a number of different ways without too much difficulty, but nevertheless later concludes that it was not in fact stolen, but destroyed in situ and its remains concealed by mixing them with the sand on the floor of the cave.

Following an attempt on the Low King-designate's life, Vimes is wrongly imprisoned by the dwarfs but escapes with the help of Lady Margolota, Überwald's most senior vampire. In the forest of the wintry countryside he is tracked by the conspiring werewolves - forced by Wolfgang into playing "the game" he must outrun the werewolves. Carrot and Angua arrive just in time to save Vimes from the murderous pack.

Vimes' wife has been taken to the castle of Angua's werewolf family, so the commander and his entourage set out to save her. Managing to defeat the power-hungry Wolfgang, they are also able to restore the Scone of Stone. However, it is revealed that the Scone recovered is in fact the Ankh-Morpork-made copy, but it is accepted as the Scone of Stone is periodically replaced. It is used to compel the Low King's 'Ideas Taster' (advisor) Dee to confess to his role in its theft and the assassination attempt, being driven by jealousy of Ankh-Morporkian dwarves being allowed to be openly female.

Back in their embassy, Lady Sybil finally manages to tell Vimes that she is pregnant, but the Morporkians are once more attacked by Wolfgang. In a final stand-off, he resists arrest and is killed by Commander Vimes with a Clacks flare. With the Low King's regalia returned, the enthronement ceremony finally takes place, and Vimes is granted prime rates for fat imports to Ankh-Morpork, thus fulfilling his original mission, and presented with gifts by the Low King. As the Morporkian delegation leaves, the Low King implies that he is in fact female.

The book finishes with Carrot and Angua returning to Ankh-Morpork whilst Vimes and Lady Sybil take a second honeymoon. Carrot takes back his old rank of captain, returning Colon to his duties as a sergeant and ordering him and Nobby to gather the rest of the Watch together.

Characters

Samuel Vimes
Cheery Littlebottom
Detritus
Sybil Ramkin
Inigo Skimmer
Lady Margolotta
Angua von Überwald
Carrot Ironfoundersson
Wolfgang von Überwald
Dee
Rhys Rhysson

Reception
The Fifth Elephant was a finalist for the 2000 Locus Award for Best Novel.

At the SF Site, Steven H Silver judged it as "not, unfortunately, a good starting place" for readers unfamiliar with Discworld  and said that it "may be the weakest of the books featuring the City Watch", with the subplots involving Carrot and the officers back in Ankh-Morpork being "more entertaining than the portions dealing with Vimes," but emphasized that it is nonetheless "still a good novel" with a "well-written mystery".

January Magazine found it to be "richer than (...) Carpe Jugulum" and "satisfyingly similar to (...) Jingo, and noted its "violent and disturbing denouement".

Kirkus Reviews lauded it as "gloriously uproarious" and "satirical, devious, knowing, irreverent, unsparing and, above all, funny," while Publishers Weekly commended it as an "exuberant tale of mystery and invention" and a "heavyweight of lightness", which "skewers everything from monarchy to fascism, as well as communism and capitalism, oil wealth and ethnic identities, Russian plays, immigration, condoms and evangelical Christianity."

Origin
In a 2000 interview, Pratchett stated that the novel had been inspired by his "finding whole novels in throwaway lines [from earlier novels]. Take Uberwald--a huge empire has crumbled, a lot of political certainties have gone, there are new alliances ... there are a lot of resonances there which I didn't realise existed when I put it on the Discworld map."

References

External links

Annotations for The Fifth Elephant
Quotes from The Fifth Elephant
Synopsis of The Fifth Elephant
The Fifth Elephant at Worlds Without End

1999 British novels
Discworld books
1999 fantasy novels
Doubleday (publisher) books
Vampire novels
Werewolf novels
British comedy novels
Stone of Scone

The Fifth Elephant


Philip Banchong Chaiyara CSsR (Thai: ; * 30. Januar 1945 in Chang Ming, Amphoe Phanna Nikhom, Provinz Sakon Nakhon, Nordost-Thailand) ist Bischof von Ubon Ratchathani.

Leben
Philip Banchong Chaiyara trat der Ordensgemeinschaft der Redemptoristen bei, legte am 2. August 1969 die Profess ab und empfing am 12. Juni 1975 die Priesterweihe. Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 25. März 2006 zum Bischof von Ubon Ratchathani.

Der Altbischof von Ubon Ratchathani, Michael Bunluen Mansap, weihte ihn am 27. Juni desselben Jahres zum Bischof; Mitkonsekratoren waren Salvatore Pennacchio, Apostolischer Nuntius in Thailand, Kambodscha und Singapur und Apostolischer Delegat in Myanmar, Laos, Malaysia und Brunei Darussalam, und George Yod Phimphisan CSsR, Bischof von Udon Thani.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Thailänder
Redemptorist
Geboren 1945
Mann

Philip Banchong Chaiyara


Charles Greeley Abbot (født 31. maj 1872, død 17. december 1973) var amerikansk astrofysiker, der fra 1928 til 1944 var den femte direktør for Smithsonian Institution. Abbot avancerede i løbet af sin karriere fra at være leder af Smithsonian Astrophysical Observatory til først at blive stedfortrædende direktør og derefter direktør for Smithsonian Institution. Som astrofysiker undersøgte han solarkonstanten, og i sammenhæng med sit arbejde opfandt han solovnen, solfangeren samt anlæg til soldrevet destillation og udtog patent på andre opfindelser i relation til solenergi.

Opvækst og uddannelse

Charles Greeley Abbots forældre drev en gård i Wilton, New Hampshire,, hvor han blev født som den yngste af fire børn. Som dreng byggede og opfandt han adskillige ting som f.eks. en esse til at reparere værktøj, et vandhjul, der kunne drive en sav, samt en cykel. Han gik ud af skolen som 13-årig for at blive tømrer, men vendte to år efter tilbage og gik på high school på Phillips Andover Academy.
Da en ven skulle til Boston for at tage adgangseksamen til Massachusetts Institute of Technology, benyttede Abbot lejligheden til at besøge byen. Men efter ankomsten blev han utryg ved at færdes der alene og valgte i stedet at melde sig til den samme eksamen. Han bestod den, og hans familie indsamlede de midler, der var nødvendige for at sende ham til MIT i et år. Han studerede først til kemiingeniør, men skiftede snart til fysik.

I 1894 afsluttede han sit studium med en magistergrad i fysik. Abbot mødte Samuel P. Langley på MIT, som Langley besøgte på udkig efter en assistent. Han begyndte i 1895 at arbejde som medhjælper ved Smithsonian Astrophysical Observatory.

Smithsonian Astrophysical Observatory

Mens han var ved Smithsonian Astrophysical Observatory (SAO), arbejdede Abbot under Samuel P. Langley. Da Langley skiftede område fra solstråling til aeronautik, overtog Abbot undersøgelserne af Solens stråling. I den forbindelse deltog Abbot i flere ekspeditioner. I 1900 tog han, sammen med Langley, til Wadesboro i North Carolina for at observere en solformørkelse, efterfulgt af en anden ekspedition til en formørkelse på Sumatra i 1901. Hans ekspeditioner førte ham i tidens løb til Algeriet, Egypten, Sydafrika, Australien og andre lande, ofte i samarbejde med National Geographic Society. Abbot blev administrerende direktør for SAO i 1906, og da Samuel P. Langley døde, blev Abbot i 1907 udnævnt til direktør for Smithsonian Astrophysical Observatory. Mens Langley stadig var direktør, havde han besøgt Mount Whitney og fundet stedet særdeles velegnet til at anlægge et observatorium. Abbot skaffede midler til at opføre det, og det blev bygget i 1909. Som direktør, hvilket han var indtil sin pensionering, oprettede Abbot et strålebiologisk laboratorium i 1929 for at studere strålings virkning på planter og andre organismer, hvilket medvirkede til at frembringe den første generation af forskere i biofysik i USA.

Liv og arbejde som direktør for Smithsonian

Abbot blev vicedirektør for Smithsonian Institution i 1918, efter Frederick W. Trues død.  I denne position ledede han Smithsonians biblioteker, det internationale udvekslingsprogram og SAO. Han var også medstifter af Smithsonian Scientific Series, som var bøger der hjalp med til at rejse midler til Smithsonian.

Ti år senere, den 10. januar 1928, blev han udnævnt til femte direktør for Smithsonian efter Charles Doolittle Walcotts død. Han beholdt sin stilling som direktør for Astrophysical Observatory. I 1927 havde Walcott færdiggjort Smithsonians strategiske plan, som Abbot overtog ansvaret for som direktør. Smithsonian indledte en kampagne for indsamling af midler i 1929, som faldt sammen med begyndelsen på Wall Street-krakket. I sin embedsperiode ledede Abbot Smithsonians deltagelse i projekter under Works Progress Administration, herunder Federal Art Project. Projekterne omfattede nye bygninger og udsmykning ved Smithsonian National Zoological Park samt Smithsonians første medieprojekt, et radioshow med titlen The World is Yours. Programmet ophørte i 1942 på grund af 2. verdenskrig.  I 1930'erne blev en udvidelse af National Museum of Natural History godkendt, men blev først realiseret i 1960'erne. Instituttet for social antropologi blev overført til Smithsonian på dette tidspunkt, mens det ikke lykkedes Abbot også at indlemme National Gallery of Art i Smithsonian. Abbots rolle i United States National Museum var også minimal og varetoges primært af vicedirektør Alexander Wetmore.

Han var den første direktør for Smithsonian, der gik på pension, hvilket skete den 1. juli 1944. Han fik status som emeritus og kunne dermed fortsætte sin forskning. I hans direktørtid afholdtes den første feriefest på Smithsonian, og Abbot sang og spillede cello for de festende. Mens han var i Washington, var han diakon ved First Congregational Church. Han spillede ofte tennis på den tidligere bane ved Smithsonian Castle.

Senere liv og eftermæle

Den 31. maj 1955 afholdt Smithsonian et fødselsdagsselskab for Abbot, der markerede hans 83. fødselsdag og hans tresårige forbindelse med Smithsonian. Ved begivenheden, der blev afholdt i Smithsonian Castle, afsløredes en buste af Abbot, skabt af Alicia Neatherly, som blev overdraget til National Gallery of Art.

Charles Greeley Abbot døde i en alder af 101 år i Maryland den 17. december 1973. Den amerikanske solenergi-forening American Solar Energy Society har opkaldt en udmærkelse efter ham, som gives for bidrag til forskning i solenergi. For sin forskning og sine bidrag til videnskaberne tildeltes Abbot en Henry Draper-medalje i 1910 og en Rumford-medalje i 1916.

I 1973 opkaldte den Internationale Astronomiske Union (IAU) nedslagskrateret Abbot på Månen efter ham.

Forskning

Abbot begyndte sin astrofysiske forskning med at undersøge solens stråling og fortsatte med at optegne de mønstre, som optræder i solens cykliske  variationer. Med disse undersøgelser håbede han at kunne fastlægge solarkonstanten for at kunne give vejrforudsigelser. Han mente, at Solen var en variabel stjerne, som påvirkede Jordens vejr, hvilket gav anledning til kritik fra mange af hans samtidige. I 1953 opdagede han en forbindelse mellem solvariationerne og planeternes klimaer. Denne opdagelse gjorde det muligt at forudsige generelle klimamønstre op til 50 år frem i tiden. Han udførte feltarbejde ved Smithsonian Institution Shelter, som blev bygget i hans tid som direktør for SAO, ved Lick-observatoriet og ved Mount Wilson-observatoriet. Ved Lick samarbejdede han med W.W. Campbell. For at imødegå kritikere benyttede Abbot balloner med påmonterede pyrheliometere til sine målinger. Han var den første videnskabsmand i USA, der gjorde dette, og ballonerne nåede en højde på op mod 25 kilometer. En ballon sendte data tilbage, som gjorde det muligt for Abbot at bestemme solarkonstanten på det højeste punkt i Jordens atmosfære. I hans senere forskningskarriere vendte han sin interesse mod brug af solenergi.

Som instrumentmager opfandt han solovnen, der første gang blev opført ved Mount Wilson-observatoriet, og solfangeren, og han besad femten andre patenter med relation til solenergi.

Videre læsning
Udvalgte udgivelser af Charles Greeley Abbot
The 1914 Tests of the Langley "Aerodrome". Washington, D.C.: Smithsonian Institution (1942).
An Account of the Astrophysical Observatory of the Smithsonian Institution. Washington, D.C.: Smithsonian Institution (1966).
Adventures in the World of Science. Washington, D.C.: Public Affairs Press (1958).
"Astrophysical Contributions of the Smithsonian Institution." Science. 104.2693 (1946): 116-119.
Samuel Pierpont Langley. Washington, D.C.: Smithsonian Institution (1934).
A Shelter for Observers on Mount Whitney. Washington, D.C.: Smithsonian Institution (1910).

Bibliografi
Davis, Margaret. "Charles Greeley Abbot." The George Washington University Magazine. 2: 32.35.
DeVorkin, David H. ""Defending a Dream: Charles Greeley Abbot's Years at the Smithsonian." Journal for the History of Astronomy. 21.61 (1990): 121-136.
Hoyt, Douglas V. "The Smithsonian Astrophysical Observatory Solar Constant Program." Reviews of Geophysics and Space Physics. 17.3 (maj 1979): 427-458
Oehser, Paul H. Sons of Science: The Story of the Smithsonian Institution and its Leaders. New York: Henry Schuman (1949).
Ripley, Sidney Dillon. "The View From the Castle: Weather prediction is not enough: what's needed is an early-warning system to monitor change in the environment." Smithsonian. 1.2 (maj 1970): 2.

Kilder

Eksterne henvisninger

Mundtlige historiske interviews med Charles G. Abbot, 1973 fra Smithsonian Institution Archives
National Academy of Sciences Biografiske memoirer

Astronomer fra USA
Astrofysikere
Personer fra Maryland
Personer fra New Hampshire
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Hundredårige
Solen

Charles Greeley Abbot


Laima (Laima, Personifizierung des Schicksals und von Glück und Unglück) ist ein litauischer und lettischer weiblicher Vorname. Die männliche Form ist Laimis.

Personen

 Laima Liucija Andrikienė (*  1958), litauische Politikerin, Ministerin, Mitglied des Europäischen Parlaments
 Laimutė Baikauskaitė (* 1956),  litauische Mittelstreckenläuferin und Olympiazweite
 Laima Balaishite (* 1948), litauische Tischtennisspielerin
 Laima Bulotaitė, litauische Psychologin und Professorin
 Laima Domarkaitė (* 1970), litauische Schachspielerin und Schachschiedsrichterin
 Laima Garnelienė (*  1954), litauische Richterin am Appellationsgericht Litauens
 Laima Mogenienė (* 1959), litauische Politikerin, Mitglied des Seimas
 Laima Nagienė (* 1957), litauische Politikerin und Seimas-Mitglied
 Laima Vaikule (* 1954),  lettische Sängerin und Schauspielerin
 Laima Žurgina (*  1943), lettische Dokumentarfilmregisseurin und Drehbuchautorin

Varianten
 Laimutė, Verniedlichung (litauisch)

Weiblicher Vorname
Litauischer Vorname
Lettischer Personenname

Laima (Vorname)