{{Infobox Objet astronomique
| nom				= NGC 5799
| image				= NGC 5799 2MASS.jpg
| légende 			= La galaxie lenticulaire NGC 5799
| découvreur    	= John Herschel
| date découverte	=
| désignations		= PGC 53875  ESO 67-6  FAIR 164  AM 1500-721  IRAS 15005-7213
| type				= Galaxie lenticulaire
| type de galaxie	= S0^+? pec S0/a? S0-a
| constellation 	= Oiseau de paradis
| redshift			= 0,010337 ± 0,000143
| vitesse radiale 	= 3099 ± 43
	|vitesse radiale notes =
| ascension droite	= 15/05/35.2
   |ascension droite notes=
| déclinaison		= -72/25/58
	| déclinaison notes	=
| carte UAI             = Oiseau de paradis
| dist 				=
| magnitude apparente	= 12,9
| magnitude apparente notes    = 13,8 dans la Bande B
| brillance de surface 	= 12,40
	| brillance de surface notes =
| angle de position	= 130°
	| angle de position notes=
| dimensions apparentes	= 0,9′ × 0,7′
| dimensions = <ref group=alpha>Diamètre isophote du relevé ESO-Uppsala Quick Blue"" IIa-O.</ref>
}}

NGC 5799 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation de l'Oiseau de paradis. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5799 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en 1835.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift'') donnent une distance de , ce qui est nettement à l'entérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5799 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe de NGC 5833
Selon A. M. Garcia, NGC 5799 fait partie du groupe de NGC 5833 qui compte au moins quatre galaxies. Les trois autres galaxies du groupe sont NGC 5833, ESO 42-7 et ESO 68-1.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5799 sur le site du professeur C. Seligman

5799
Constellation de l'Oiseau de paradis
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1835
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 5799


Anna Catarina Lindqvist Ryan (Kristinehamn, Suecia, 13 de junio de 1963) es una extenista sueca, que llegó al Top 10 del ranking de la WTA, también es ganadora de 6 torneos en individuales y uno en dobles, entre sus mayores logros destacan ser semifinalistas en los torneos de Wimbledon y Estados Unidos. Entre las tenistas a las que ha ganado se encuentran: Steffi Graf, Claudia Kohde-Kilsch, Manuela Maleeva, Virginia Wade o Natasha Zvereva.

Torneos

Campeona (6)

Finalista (5)
 1985: Princeton, ante Hana Mandlikova
 1985: Filderstad, ante Pam Shriver
 1986: Brighton, ante Steffi Graf
 1987: Bastad, ante Sandra Cecchini
 1989: Sídney, ante Martina Navratilova

Campeona en dobles (1)

Enlaces externos

Tenistas femeninas de Suecia
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Seúl 1988
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Barcelona 1992

Catarina Lindqvist


Mathias Stolpe er en svensk bilingeniør, Dr.techn. og professor strukturel og mulidiscpilinær optimering på Danmarks Tekniske Universitets Institut for Vindenergi. Han arbejder med numerisk optimering af designs.

Stolpe blev uddannet bilingeniør på Kungliga Tekniska Högskolan i Stockholm fra 1991-1997. Han fik efterfølgende en Ph.d. i optimering og systemteori fra samme sted fra 1998-2003. Han blev ansat på DTU som adjunkt i 2003, og herefter som lektor fra 2007. I 2012 blev han seniorforsker, og i siden 2015 har han været professor på instututtet.

Referencer

Professorer fra Danmarks Tekniske Universitet
Ingeniører fra Sverige

Mathias Stolpe


من مشاهير عائلة أبو يوسف العريقة بمصر وأعيان محافظة المنوفية المهندس حسين أبويوسف رائد صناعة البلاستيك بمصر والشرق الأوسط رجل أعمال مصري معروف صاحب شركات مصر بلاست حسين أبويوسف وأولاده بالمنطقة الصناعية الرابعة ب مدينة السادات الصناعية بمصر ابن البرلماني محمودحسانين أبويوسف وأخو عضو مجلس الشعب محمد محمود أبويوسف عضوا مجلس الشعب المصري السابقين عن دائرة أشمون منوفية
ورث المؤرخ له ثروة زراعية عن والده ساعدته في بناء صرح صناعة البلاستيك في مصر وكانت بداية نشاطة الصناعي بالزاوية الحمراء بالقاهرة ثم انتقل بالنشاط إلى المنوفية بالبرانية ومدينة السادات عام 1995م ويذكر أن المصنع بني على سواعد الأداريين والعمال الشرفاءأبناء قريتي البرانيةو الكوادي وجدير بالذكر أن بحوث تطوير صناعة البلاستيك وكسر احتكار صناعة الإسطمبات المستوردة باهظة التكاليف قد بدات بالتعاون مع المركز القومي للبحوث بدأ التفكير بها من قلعته الصناعية
وينتج المصنع معظم متطلبات السوق المصري من المنتجات البلاستيكية ويصدر الباقي للخارج

مصادر

النشرة الألكترونية لأصحاب المصانع المصرية إصدار مؤسسة الأهرام الصحفية
دليل الصناعة بمحافظة المنوفية

أصحاب أعمال مصريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة

حسين أبو يوسف


An Volkiella disticha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hermann Merxmüller ngan Czech. An Volkiella disticha in nahilalakip ha genus nga Volkiella, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Volkiella

Volkiella disticha


An Cyrtosperma gressittiorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Cyrtosperma gressittiorum in nahilalakip ha genus nga Cyrtosperma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtosperma

Cyrtosperma gressittiorum


Die Liste der Baudenkmale in Syke enthält die Baudenkmale der niedersächsischen Stadt Syke im Landkreis Diepholz (Stand 3. August 2009). Diese Baudenkmale sind in der Denkmalliste eingetragen, Grundlage für die Aufnahme ist das Denkmalschutzgesetz Niedersachsen (§3 NDSchG).

Barrien
 Gruppe: Mühlenanwesen An der Wassermühle, ID 34628790:

|}

 Gruppe: Kirchhof Barrien, ID 34628975:

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Gessel
 Gruppe: Hofanlage Syker Straße 19, ID 34628807

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Gödestorf
 Einzelbaudenkmale:

|}

Heiligenfelde
 Gruppe: Kirchhof Heiligenfelde, ID 34628992

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Henstedt
 Gruppe: Hofanlage Halbetzer Straße 3, ID 34628827:

|}

 Gruppe: Hofanlage Halbetzer Straße 6, ID 34628845:

|}

 Gruppe: Hofanlage Henstedter Straße 16, ID 34628845

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Jardinghausen

 Gruppe: Hofanlage Fuldenriede 4, ID 34628888:

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Okel
 Einzelbaudenkmale:

|}

Osterholz

 Gruppe: Hofanlage Geestrand 4 ID 30958169:

|}

 Gruppe: Hofanlage Osterholzer Straße 11, ID 34628923:

|}

 Gruppe: Hofanlage Pennigbeck 6, ID 34629609:

|}

 Einzelbaudenkmale:

|}

Ristedt
 Einzelbaudenkmale:

|}

Schnepke

|}

Steimke
 Einzelbaudenkmale:

|}

Syke

|}

Wachendorf
 Gruppe: Hofanlage Alter Berg 1, ID 34629551:

|}

 Gruppe: Hofanlage Legenhausen 5, ID 34628959:

|}

 Einzelbaudenkmale

|}

Weblinks

Einzelnachweise

Syke
!

Liste der Baudenkmale in Syke


The year 1838 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 Friedrich Wilhelm Bessel makes the first accurate measurement of distance to a star, 61 Cygni, using parallax. Thomas Henderson (Alpha Centauri) and Friedrich Georg Wilhelm Struve (Vega) announce their measurements using parallax shortly afterwards.
 Claude Servais Mathias Pouillet makes the first quantitative measurements of the heat emitted by the Sun.
 Peter Andreas Hansen publishes a revision of the lunar theory, Fundamenta nova investigationis orbitae verae quam luna perlustrat.

Biology

 May 9 – Royal Agricultural Society of England established.
 Proteins discovered by Gerardus Johannes Mulder and named by Jöns Jakob Berzelius.
 Matthias Schleiden discovers that all living plant tissue is composed of cells.
 Andrew Smith begins publication of Illustrations of the Zoology of South Africa.

Chemistry
 Bulat steel alloy developed by Pavel Petrovich Anosov.
 Electrotyping is invented by Moritz von Jacobi in Russia.

Exploration
 August 18 – The United States Exploring Expedition under U.S. Navy Lieutenant Charles Wilkes sets sail for a four-year circumnavigation westabout.
 In Australia, Charles Sturt proves that the Hume and Murray are the same river.

Mathematics
 Augustus De Morgan introduces the term 'mathematical induction'.
 S. D. Poisson publishes Recherches sur la probabilité des jugements en matière criminelle et en matière civile, containing his work on probability theory and introducing Poisson distribution.

Medicine
 Jean Esquirol publishes Des maladies mentales considerées sous le rapport médicale, hygiènique et médico-legal in Paris. This includes the first description of what will later become known as Down syndrome.
 John Gorrie experiments with cooling the hospital wards of malarial patients in Apalachicola, Florida.

Technology
 January 6 – Samuel Morse first publicly demonstrates the electrical telegraph.
 April 4–22 – The paddle steamer SS Sirius (1837) makes the Transatlantic Crossing to New York from Cork, Ireland, in eighteen days, though not using steam continuously.
 April 8–23 – Isambard Kingdom Brunel's paddle steamer  (1838) makes the Transatlantic Crossing to New York from Avonmouth, England, in fifteen days, inaugurating a regular steamship service.
 Liverpool-built barque Ironsides becomes the first large ocean-going iron ship.
 William Barnett obtains a United Kingdom patent for an internal combustion engine, the first with compression of the gas/air mixture in the cylinder.
 David Bruce, Jr., invents the Pivotal Typecaster, which replaces hand typecasting in printing.
 The first screw-pile lighthouse is built by Alexander Mitchell on Maplin Sands in the Thames Estuary.
 Charles Wheatstone originates the stereoscope.

Events
 A statue of English chemist and physicist John Dalton (in marble by Sir Francis Chantrey) is erected in Manchester during the scientist's lifetime.

Awards
 Copley Medal: Carl Friedrich Gauss; Michael Faraday
 Wollaston Medal: Richard Owen

Births
 January 5 – Camille Jordan (died 1922), French mathematician.
 January 29 – Edward W. Morley (died 1923), American chemist.
 February 18 – Ernst Mach (died 1916), Austrian physicist.
 March 3 – George William Hill (died 1914), American astronomer.
 March 12 – William H. Perkin (died 1907), English chemist.
 March 15 – Alice Cunningham Fletcher (died 1923), Cuban-born American ethnologist, anthropologist and social scientist.
 April 8 – Ferdinand von Zeppelin (died 1917), German founder of the Zeppelin airship company.
 April 16 – Ernest Solvay (died 1922), Belgian chemist.
 April 18 – Paul-Émile Lecoq de Boisbaudran (died 1912), French chemist.
 April 21 – John Muir (died 1914), Scottish-born American naturalist.
 May 6 – Alexandra Smirnoff (died 1913), Finnish pomologist.
 June 4 – John Grigg (died 1920), New Zealand astronomer.
 July 19 – Joel Asaph Allen (died 1921), American zoologist.
 August 6 – George James Symons (died 1900), English meteorologist.
 December 12 – Sherburne Wesley Burnham (died 1921), American astronomer.

Deaths
 March 16 – Nathaniel Bowditch (born 1773), American mathematician.
 April 6 – José Bonifácio de Andrada (born 1763), Brazilian statesman and mineralogist.
 May 11 – Thomas Andrew Knight (born 1759), English horticulturalist.
 July 5 – Jean Marc Gaspard Itard (born 1774), French otorhinolaryngologist.
 August 21 – Adelbert von Chamisso (born 1781), German botanist.
 September 1 – William Clark (born 1770), American explorer.
 September 27 – Bernard Courtois (born 1777), French chemist.
 October 1 – Charles Tennant (born 1768), Scottish chemist and industrialist.

References

19th century in science
1830s in science

1838 in science


Nogometni klub POŠK Veliki Prolog (NK POŠK; POŠK; POŠK Veliki Prolog) je bio nogometni klub iz Velikog Prologa, grad Vrgorac, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je osnovan 1979. godine, a djelovao je do 1989. godine. Ligaške domaće utqkmice su igrali u Pločama i Ljubuškom. Posljednje dvije sezone su igrali na svom igralištu na predjelu Rastok.
Uglavnom se natjecao u Općinskoj ligi Ploče-Metković-Vrgorac.

Poveznice
 Veliki Prolog

Vanjske poveznice
 aukcije.hr, NOGOMETNI KLUB POŠK VELIKI PROLOG, značka kluba, pristupljeno 16. lipnja 2018.

Izvori
 nogomet.lzmk.hr, Nogometni leksikon, Vrgorac
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010., , str. 200

POŠK
POŠK
Vrgorac

NK POŠK Veliki Prolog


SS St. Louis, was a transatlantic passenger liner built by the William Cramp & Sons Building & Engine Company, Philadelphia and was launched on 12 November 1894; sponsored by Mrs. Grover Cleveland, wife of the President of the United States; and entered merchant service in 1895, under United States registry for the International Navigation Co., of New York City with her maiden voyage between New York and Southampton, England. She was acquired by the United States Navy during the Spanish–American War and commissioned under the name USS St. Louis in 1898, and again during World War I under the name USS Louisville (ID-1644) from 1918 to 1919. After she reverted to her original name in 1919, she burned in 1920 while undergoing a refit. She was scrapped in 1924 in Genoa.

Service history

Spanish–American War
On a later voyage following the outbreak of the Spanish–American War, St. Louis was chartered for Naval service while at Southampton and returned to New York on 22 April 1898. Armed with four 5-inch rapid fire guns and eight 6-pounders, she was commissioned as an auxiliary cruiser in the United States Navy on 24 April, Capt. Caspar F. Goodrich in command. Manned by 27 officers and 350 men, she put to sea on 30 April for the Caribbean.

St. Louis was specially outfitted with heavy drag lines in order to destroy undersea cable communications in the West Indies and to the mainland of South America. On 13 May, she severed the cable between St. Thomas and San Juan; and five days later exchanged fire with the Morro Castle batteries at Santiago de Cuba as she cut the cable between that port and Holland's Bay, Jamaica. When Admiral Pascual Cervera's fleet sailed into Santiago Harbor, the Spanish warships found themselves cut off from direct communications with Spain.

St. Louis next severed the cable between Guantanamo Bay and Haiti; then cut the cable off Cienfuegos to isolate Cuba from outside communications. She joined in the bombardment of fortifications at Caimanera in Guantanamo Bay on 3 June; captured a Spanish merchant ship on the 10th; intercepted two British ships bound for Cuba - the Twickenham on 10 June and Wary on 1 July; and was present at the Battle of Santiago de Cuba on 3 July when the Spanish Fleet was destroyed while trying to force its way to sea.

St. Louis received many prisoners of war, including Admiral Cervera, for internment in the United States and landed them at Portsmouth, N.H., on 11 July. She steamed south from Norfolk on the 28th to cruise among ports of Puerto Rico and Cuba until 10 August; then sailed for New York where she arrived on the 14th. She shifted to Philadelphia on 24 August to enter the Cramp shipyard for preparation for return to her owners. St. Louis was decommissioned on 2 September and was turned over to Mr. J. Parker, a representative of the American Lines.

World War I
For many years, SS St. Louis was prominent as a passenger liner between New York and Liverpool.  For example, in June 1906, the newly married Alice Roosevelt Longworth sailed on the ship for her first trip to Europe. On 17 March 1917, the ship was furnished an armed guard of 26 United States Navy sailors and armed with three 6-inch guns, to protect her from enemy attack as she continued her New York-to-Liverpool service. On 30 May, while proceeding up the Irish Sea and skirting the coast of England, she responded rapidly to the orders, "Hard Starboard," at the sighting of a periscope, and succeeded in dodging a torpedo while apparently striking the submarine which fired it. Later dry-dock examination revealed that 18 feet of her keel rubbing strake had been torn away. On 25 July, her gunners exchanged fire with a surfaced U-boat, some three miles away, and sighted many near misses.

On 17 April 1918, St. Louis was delivered to the Navy at New York to be wholly manned and operated by the Navy as a troop transport. She was renamed Louisville (SP-1644), as a cruiser named St. Louis was already in service in the Navy. Louisville was commissioned on 24 April.

Louisville first put to sea on 12 October bound for Portland and Southampton, England, and returned to New York on 7 January 1919. From then until 19 August of that year, she made six voyages from New York to Liverpool or to Brest, France, to return American soldiers from the Great War. On 20 August, she shifted to Norfolk and was decommissioned there on 9 September 1919. She was returned to her owner on the 11th and resumed her original name, St. Louis.

Destruction
To be reconditioned as a passenger liner, St. Louis entered a shipyard at Hoboken, N.J., where on the evening of 8 January 1920, a workman's gasoline blow torch set her afire. She burned into 9 January. After control of the fire was lost, she was scuttled alongside the dock and allowed to burn out. Nothing but the steel hull remained. Damages were estimated at $1 million. She was later refloated and taken over by insurance underwriters. Over the next five years, under ownership of various investors, she lay at docks in different parts of New York Harbor. Finally, she was sold in 1925; and two Dutch tugs towed her to Italy where she was scrapped by an Italian salvage company.

Notes

References

External links
 "The New American Atlantic Liner St. Louis", Scientific American, 11 August 1894

Passenger ships of the United States
Ships built by William Cramp & Sons
1894 ships
World War I transports of the United States
Spanish–American War auxiliary ships of the United States
Maritime incidents in 1920

SS St. Louis (1894)


U hinduističkoj mitologiji, Kamalatmika (sanskrt कमलात्मिका) božica je sreće, oblik velike božice Lakšmi. Lakšmi je jedna od najpopularnijih božica u hinduizmu. Opisana je kao utjelovljenje obilja i ljepote te kao supruga velikog boga Višnua.

Kamalatmika — poznata i kao Kamala (कमला) — kći je mudraca Bhrigua. Ona je jedna od Mahavidya, prikazivana s lotosom i slonovima.

Poveznice
Devi
Mahavidya

Izvori i bilješke

David Kinsley. Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions. .

Lakšmi
Hinduističke božice

Kamalatmika


Acanthostichus davisi est une espèce de fourmis nord-américaines de la sous-famille des Cerapachyinae.

Systématique
L'espèce Acanthostichus davisi a été initialement décrite en 1942 par la myrmécologue américaine  (1894-1981) sous le protonyme de Cerapachys (Parasyscia) davisi.

Répartition
Lors de sa description, Marion Russell Smith indique que les quatre spécimens en sa possession proviennent de fort Davis au Texas.

Description
Les spécimens analysés par Marion Russell Smith en 1942 mesuraient entre 3,8 et .

Étymologie
Son épithète spécifique, davisi, fait référence à sa localité type, le fort Davis au Texas.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Espèce de Fourmis (nom scientifique)

Acanthostichus davisi


L'Adenostyle à feuilles blanches (Adenostyles leucophylla) est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Asteracées.

Liens externes

+
Espèce d'Asteraceae (nom vernaculaire)

Adénostyle à feuilles blanches


Party Monster is a 2003 American biographical crime drama film written and directed by Fenton Bailey and Randy Barbato, who are also producers along with Jon Marcus and Christine Vachon. It stars Macaulay Culkin as the drug-addled "king of the Club Kids". The film tells the story of the rise and fall of the infamous New York City party promoter Michael Alig. This was Macaulay Culkin's first film in nearly nine years since his starring role in the 1994 film Richie Rich.

The film is based on Disco Bloodbath, the memoir of James St. James which details his friendship with Alig, that later fell apart as Alig's drug addiction worsened, and ended after he murdered Andre "Angel" Melendez and went to prison. Bailey and Barbato had previously directed a 1998 documentary on the murder, also called Party Monster: The Shockumentary, from which certain elements were used for this film.

Plot
The film opens with Michael Alig as a small-town outcast who lived with his mom before moving to New York. Michael learns the New York party scene from James St. James, who teaches him the "rules of fabulousness", which mostly revolve around attracting as much attention to oneself as possible.

Despite James' warning, Alig hosts a party at The Limelight, a local club owned by Peter Gatien. With Alig as its main attraction, The Limelight soon becomes the hottest club in New York. Alig is named "King of the Club Kids" and goes on a cross country journey in search of more club kids. Alig and James pick up Angel Melendez, Gitsie, and Brooke. Gitsie becomes Michael's latest sidekick although the movie implies the relationship was little more than platonic. However, after Michael descends further into drug abuse, his life starts to spiral out of control, eventually culminating in his involvement in the murder of Angel. Gitsie and Michael decide to go to rehab but ultimately return to NY with the same drug problems as before, causing Michael to lose his job and end up in a motel in New Jersey where he is arrested and sent to prison after being ousted by James. James then begins to write his "Great American Novel", published first as Disco Bloodbath and later as Party Monster.

Cast

Soundtrack
The soundtrack peaked at number 21 on the US Billboard Dance/Electronic Albums.

Release
Party Monster made its world premiere at the 2003 Sundance Film Festival on January 18, 2003, and later played at the Cannes Film Festival in May of that year. On September 5, 2003, the film was put on limited release to different art house theaters in major US cities.

Reception
The film received mainly negative reviews; it currently holds a 29% approval rating at Rotten Tomatoes based on 79 reviews; the consensus states "The lurid display of camp soon turns tedious." It was nominated for the Grand Jury Prize at the 2003 Sundance Film Festival, however, and Chicago Sun-Times critic Roger Ebert gave the film three out of four stars, calling Culkin's performance "fearless", though he remarks that "the movie lacks insight and leaves us feeling sad and empty—sad for ourselves, not Alig—and maybe it had to be that way".

The film was only given a limited release. According to Box Office Mojo, the film only grossed $742,898 domestically out of a budget of $5 million in its theatrical release.

Home media
The film was released on DVD in the United States and Canada in February 2004 through 20th Century Fox Home Entertainment; the DVD contained various cast interviews, an audio commentary, behind-the-scenes footage, the film's original theatrical trailer, and a real interview with Michael Alig as bonus materials. In 2009, the DVD has been discontinued and is now largely unavailable for purchase at standard retail stores. It is available for renting through Netflix and instant viewing.

References

External links

2003 films
2003 biographical drama films
2003 crime drama films
2003 independent films
2003 LGBT-related films
2000s American films
2000s English-language films
American biographical drama films
American crime drama films
American docudrama films
American independent films
Biographical films about LGBT people
Camcorder films
Club Kids
Crime films based on actual events
Films about drugs
Films about murder
Films based on memoirs
Films produced by Christine Vachon
Films set in the 1980s
Films set in the 1990s
Films set in New York City
Killer Films films
LGBT-related drama films
World of Wonder (company) films
American LGBT-related documentary films

Party Monster (film)


An Pleurothallopsis norae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Pleurothallopsis norae in nahilalakip ha genus nga Pleurothallopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallopsis

Pleurothallopsis norae


The Gyeongbuk Line is a railway line serving North Gyeongsang Province in South Korea. The line runs from Gimcheon on the Gyeongbu Line via Sangju, Jeomchon (junction with the Mungyeong Line), and Yecheon to Yeongju on the Jungang Line.

History
Construction of the line was begun by the privately owned Chosen Industrial Railway; however, before the line was finished, that company merged with five others to create the Chosen Railway (Chōtetsu) in 1923, and it was the new company which completed the first section of the line, opening the Gimcheon–Sangju section on 1 October 1924, followed by the Sangju–Jeomchon section on 25 December. Chōtetsu then extended the line in several stages, first reaching Yecheon on 1 November 1928, then reaching Gyeongbuk Andong on 16 October 1931; however, the latter section was dismantled in 1944 to use the material elsewhere as Japan's military faced material shortages during the Pacific War. After the Liberation of Korea, the Chosen Railway was nationalised along with all other railways in the country.

Following the 1961 coup, the Supreme Council for National Reconstruction started South Korea's first five-year plan, which included a construction program to complete the railway network, to foster economic growth. Under the program, the Gyeongbuk Line was extended to Yeongju, to create a connection both with the Jungang Line and the Yeongdong Line, allowing the transport of coal from the latter. Work began in May 1962, the  from Jeomchon to Yecheon was opened in January 1966, the  from Yecheon to Yeongju was opened on 10 October 1966. The complete line is  long, and remains single-tracked and unelectrified.

A  long branch from Jeomchon to Mungyeong, the Mungyeong Line, was opened on 10 May 1969.

Operation
As of 2010, the line is served by both passenger and freight trains along its entire length, as is the Mungyeong branch. As of November 2010, the line is served by Mugunghwa cross-country trains from Busan and Dongdaegu, which travel in 2 hours 12 minutes from Gimcheon to Yeongju.

Route

See also
 Korean National Railroad

References

Transport in North Gyeongsang Province
Railway lines in South Korea
Railway lines opened in 1924

Gyeongbuk Line


Jennifer Melfi is a fictional character on the HBO TV series The Sopranos. She is the psychiatrist of Mafia boss Tony Soprano. She is portrayed by Lorraine Bracco.

Character description
Melfi is an Italian-American, with her father's family hailing from Caserta. She is a graduate of Bard College and Tufts University School of Medicine and has an upscale lifestyle, living in a three-bedroom condominium in Essex Fells, New Jersey and shopping frequently at gourmet Italian shops (as revealed in "Meadowlands").

At the start of the series, Tony Soprano, a local mobster, was referred to Melfi, a psychiatrist, after having a panic attack. He tells her he is a waste management consultant, but Melfi knows he is a mob boss. Throughout season 1, during the power struggle between Tony and Uncle Junior over who will be boss, Junior informs Mikey "Grab Bag" Palmice that Tony is seeing a psychiatrist. This makes Junior, Mikey, and all other members of Junior's crew who were informed extremely angry and paranoid, for they fear Melfi could be potentially used as a witness to testify in court against the activities of the DiMeo Crime Family.

In the season 1 penultimate episode "Isabella", two hit men are sent by Junior and Mikey Palmice in an attempt to assassinate Tony for supposedly giving information to Melfi. The hit fails. One assailant is inadvertently killed by the other while trying to shoot Tony in his driver's seat from the passenger side after Tony grabs the first assassin's gun. Tony throws the other hit man off onto the road, not killing, but injuring him. Tony laughs ecstatically but has taken his eyes off the road long enough to crash his SUV into a parked car, knocking him unconscious.

Tony later informs Melfi that his enemies are aware of their therapy sessions, and she must go into hiding to avoid getting killed until everything blows over. To save his own life and Melfi's, Junior's top lieutenants Mikey Palmice and Chucky Signore are killed, the latter by Tony himself. Junior is only saved by being arrested by the FBI on racketeering charges. In the season 2 premiere episode "Guy Walks into a Psychiatrist's Office...", Melfi is shown doing business and living in a small roadside motel in Wayne, New Jersey, telling her patients her office is being remodeled. After the last troublesome member of Junior's crew, Philly "Spoons" Parisi, is murdered, Tony informs Melfi that "it's over" and that she can go back to her normal life.

In the season 3 episode "Employee of the Month", Melfi is walking alone through the parking garage to her car when she is attacked by a man. He grabs her from behind and after she attempts to escape and cries out for help, proceeds to drag her to the stairway of her building, where he violently rapes her. He leaves her lying helpless in the stairway, crying. At the hospital, she is visited by her ex-husband, Richard. Although her rapist is arrested, he is subsequently released because of the chain of custody is lost by the police.

This infuriates Melfi, in shock that he was released. She comments to her psychiatrist and colleague Elliot Kupferberg, "I could have that asshole squashed like a bug," meaning that she could easily have her rapist killed by telling Tony that she was raped. She also inadvertently reveals to Kupferberg that the patient she is treating is Tony Soprano. More shock comes when Melfi is in the fast-food restaurant where the rapist works. She sees his smiling picture on the wall as Employee of the Month (hence the episode title).

Melfi herself feels a crazed desire for revenge and knows that a word to Tony Soprano would obtain it, but, like her ex-husband, she will obey the social contract. Later, Dr. Melfi has a dream. She buys a soda from a vending machine; when she reaches into the machine to get it, her hand is trapped inside. A Rottweiler appears and terrifies her. Then the rapist advances toward her. The dog turns and mauls the rapist, who cries in agony. With Kupferberg, she understands the meaning: the dog is Tony Soprano taking revenge on her behalf.

She tells Tony and others she has been in a car accident. When he sees her, Tony is shocked and concerned by her injuries. He tells her he is now ready to see a behaviorist. She says, "No," and starts crying. He goes to her, lays his hands gently on her, and asks what is the matter. She composes herself and asks him to return to his seat. He goes back, but asks, "What? You wanna say something?" After a tense pause, she says, "No."

Melfi sees Dr. Kupferberg on a regular basis. In "The Second Coming", he tells her that a recent study has shown that talk therapy may only help a sociopath become more sociopathic. Elliot has commented that treating Tony Soprano gives her a "vicarious thrill". Melfi tells Elliott she used to find Tony attractive at first, but no longer. She does not mention that shortly before this session, she had an erotic dream about herself and Tony.

Melfi attends a dinner party with Elliot and other colleagues, but the conversation turns to the recent study claiming sociopaths take advantage of talk therapy. Kupferberg angers and shocks her by revealing to all present that Tony Soprano is her patient. However, she reads the study at home and is convinced of its findings. At his next session Tony is relaxed, while her responses become sarcastic and aggressive. When she says she intends to cease treating him, he is taken aback and hurt: "We're making progress! It's been seven years!" She says, "You don't give a shit about commitments, about what I do." She waits for him to go, then closes the door on him.

Character origins
David Chase modeled the character of Jennifer Melfi after his own psychiatrist. Bracco played the wife of a mobster in Goodfellas (1990) and she was originally asked to play the role of Carmela Soprano. She took the role of Jennifer Melfi instead because she wanted to try something different and felt that the part of the highly educated Dr. Melfi would be more of a challenge for her.

References

External links
 HBO Profile: Dr. Jennifer Melfi
 Walrus article Dr. Jennifer Melfi and Psychoanalysis

American female characters in television
Fictional alcohol abusers
Fictional characters from New Jersey
Fictional female doctors
Fictional Italian American people
Fictional psychiatrists
Fictional victims of sexual assault
The Sopranos characters
Television characters introduced in 1999

Jennifer Melfi


Comp, COMP or Comps may refer to:

Places
In England:
 Comp, Kent
In France:
 Comps, Drôme
 Comps, Gard
 Comps, Gironde
 Comps-la-Grand-Ville
 Comps-sur-Artuby

Arts, entertainment, and media
Music
Accompaniment, especially in jazz
Comping (jazz)
Compilation album
Comping (post-production), an edited recording from the best parts of multiple takes

Business and finance
 Comps (casino), complimentary items or services given by casinos to patrons to encourage gambling
Comparable company analysis
Comparables, in real estate
Comprehensive layout, in advertising and marketing, a proposed design presented to a client
Same-store sales
 Workers' compensation, compensation for work-related injuries and diseases

Computing and technology
 Comp (command), a command in some computer operating systems which compares two or more files
 Comp.*, a class of Usenet groups devoted to computers and related technology
 Coordinated Multipoint (CoMP), a wireless communication technology

Education
 College of Osteopathic Medicine of the Pacific, an osteopathic medical school in Pomona, California
 Composition studies, writing instruction emphasizing content and structure, as opposed to handwriting
 Comprehensive examination, in higher education
 Comprehensive school, a type of school in the United Kingdom

Science
 Cartilage oligomeric matrix protein, or COMP
 Comparettia, an orchid genus

Other uses
 Comp cards, used by modeling agencies in promoting models
 Competition Eliminator, a drag racing class commonly called Comp or Comp Eliminator
 Recoil compensator, a mechanism on a firearm
 Sweepstakes, called competitions or comps in Australia

Comp


Agrilus subguttatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

subguttatus

Agrilus subguttatus


Konjugacija, u kemiji i biokemiji, je povezivanje velikih molekula, na primjer jednostavnih bjelančevina (proteina), s većim ili manjim molekulama drugih kemijskih spojeva (fosfoproteini, lipoproteini, metaloproteini). Konjugiranom bazom naziva se anion ili molekula koji nastaju kada kiselina ionizacijom izgubi proton, a konjugiranom kiselinom kation ili molekula koji nastaju spajanjem baze i protona. Konjugiranim dvostrukim vezama između ugljikovih atoma u organskim spojevima smatraju se dvostruke veze koje su međusobno odijeljene jednostrukom vezom, na primjer u butadienu, H2C=CH–CH=CH2.

Boja i građa organskih molekula

Neka je kemijska tvar obojena ako djelomično (selektivno) upija (apsorbira) vidljivo svjetlo, to jest ako elektromagnetsko zračenje određenih valnih duljina između 380 i 760 nm upija, a propušta ili odbija (reflektira) elektromagnetsko zračenje ostalih valnih duljina u tom dijelu spektra; to zračenje kad djeluje na mrežnicu ljudskog oka izaziva osjet (kromatske) boje. Boja koju doživljava promatrač odgovara boji apsorbiranog svjetla, na primjer ako tvar apsorbira modro svjetlo valne duljine 480 nm, ona (osvijetljena bijelim svjetlom) izgleda narančastožuta. Tvari čije molekule apsorbiraju fotone valnih duljina izvan područja vidljivog svjetla, bilo u ultraljubičastom (valna duljina ispod 380 nm) bilo u infracrvenom području (iznad 760 nm), izgledaju ljudskom oku bezbojne, ali se takva apsorpcija energije zračenja može mjeriti pogodnim mjernim instrumentima. Sposobnost neke molekule da apsorbira fotone energije zračenja zavisi od njene sposobnosti da pređe u pobuđeno stanje, to jest od mogućnosti da neki njen elektron pređe na molekularnu orbitu višeg energetskog stanja nego što ga on zauzima u normalnom, nepobuđenom ili osnovnom stanju molekule. Pretpostavlja se da takav prijelaz može uzrokovati samo foton čiji je sadržaj energije točno jednak razlici između energije elektrona na pobuđenom i njegove energije na nepobuđenoj energijskoj razini. Mogući su dakle samo prelazi elektrona za koje je:

gdje je λ - valna duljina apsorbiranog fotona, h - Planckova konstanta, c - brzina svjetlosti, a ΔE - razlika između energija elektrona u normalnoj i pobuđenoj razini.

Oni organski spojevi koji u svojim molekulama imaju samo σ-veze sadržavaju čvrsto vezane elektrone. Energijske razine koji tim elektronima stoje na raspolaganju udaljeni su jedan od drugog, njihove razlike ΔE su velike te odgovaraju vrlo malim vrijednostima valne duljine λ. Zbog toga takve tvari apsorbiraju samo u dalekom ultraljubičastom području (duljina vala ispod 150 nm). π-elektroni su, općenito uzevši, slabije vezani i njima raspoložive energijske razine manje su udaljene jedne od drugih, pa se apsorpcija pomiče prema većim valnim duljinama, to jest prema vidljivom dijelu spektra. Ako molekula sadrži nekoliko dvostrukih veza, ta je pojava jače izražena, osobito ako su te dvostruke veze konjugirane. Tako etilen H2C=CH2 apsorbira zračenje valne duljine 175 nm, butadien H2C=CH—CH=CH2 zračenje valne duljine 220 nm, heksatrien H2C=CH—CH=CH—CH=CH2 zračenje valne duljine 258 nm i tako dalje. U ugljikovodicima s duljim konjugiranim lancem energijske razine π-elektrona su tako blizu jedan drugome da vrijednost razlike između njihovih energija odgovara valnim duljinama vidljivog svjetla, pa su takve tvari obojene. Tako na primjer l,8-difeniloktatetraen-l,3,5,7 apsorbira svjetlost valne duljine 434 nm, te je žuto obojen. Odlučna pri tom je razlika između osnovnog (nepobuđenog) i prvog pobuđenog energetskog nivoa. Tvar koja apsorbira u vidljivom dijelu spektra mora imati bar jednu energijsku razinu koja sadrži od 160 do 470 kJ/mol više energije od osnovnog. Kako i osnovno stanje i prvo pobuđeno stanje neke molekule svako za sebe sadrže različita stanja rotacijske i vibracijske energije, apsorpcija nije ograničena na određenu oštru valnu duljinu, nego je proširena na manje ili više široku apsorpcijsku vrpcu.

Za nastajanje boje važna je i prisutnost hetero-atoma (N,0,S) u konjugiranom lancu. Tako na primjer formaldehid, CH2=0, apsorbira svjetlost s λ = 190 nm, a i mnogo bliže vidljivom dijelu spektra, s λ = 300 nm. Prva od ovih dviju vrpca apsorpcije odgovara vrijednosti od 175 nm za etilen, a potječe vjerojatno od prelaza jednog od valencijskih π-elektrona na višu energijsku razinu. Druga vrpca smatra se da potječe od prelaza jednog labavijeg nevalencijskog p-elektrona kisikova atoma na višu energijsku razinu. Kako su ovi elektroni u molekuli slabije vezani nego valencijski elektroni, treba za njihovo prelaženje na višu energijsku razinu manje energije, što odgovara većoj valnoj duljini. Ovakvih nevalencijskih p-elektrona nema u etilenu, pa on zato ni ne pokazuje odgovarajuću apsorpciju. Konjugacija —C=0 pomiče ovu vrpcu koja zavisi od sekundarne apsorpcije prema većim valnim duljinama. Diacetil (I) apsorbira svjetlost s λ = 280 nm (analogno apsorpciji kod 220 nm u butadienu) i između 400 i 460 nm. Kako se ova druga vrpca nalazi u modroljubičastom području, spoj je žut. Isto je tako žut i p-benzokinon (II) u kojem dva karbonila nisu neposredno jedan uz drugog, ali su ipak konjugirani. Prisutnost N-atoma u konjugiranim sistemima ima sličan utjecaj. Tako na primjer stilben (III) ima vrpcu apsorpcije kod 300 nm te je bezbojan, a azobenzen (IV) apsorbira kod 450 nm te je narančast.

Povećano područje konjugacije također utječe na pomak područja apsorpcije prema većim valnim duljinama, kako se vidi u nizu (na slici) kondenziranih aromatskih cikličkih sistema.

Područje se konjugacije proširuje i u slučaju kad se u nekom konjugiranom lancu nalaze dušikovi ili kisikovi atomi s usamljenim elektronskim parovima, to jest p-elektronima koji nisu ušli u valencijsku vezu, kao na primjer u sistemima na slici.

Tako je na primjer p-nitrotoluen (V) vrlo slabo svijetložuto obojen, dok je p-nitranilin (VI) narančastožut, a njegov kation (VII) svijetložut.

Boja se produbljuje (to jest apsorpcijska se vrpca pomiče prema većim valnim duljinama) kad je usamljeni elektronski par olabavljen prisutnošću negativnog naboja. Stoga je na primjer p-nitrofenol obojen slabo svijetložuto, a njegov anion izrazito narančastocrveno.

Da bi p-elektroni takvih dušikovih ili kisikovih atoma mogli snažnije djelovati na produbljivanje boje, potrebno je da na drugom kraju konjugiranog lanca bude neki elektronegativni atom koji teži da privuče elektrone, kao na primjer: = 0: ili = N+ vezani dvostrukom vezom na konjugirani lanac, preko kojeg se privlačno djelovanje prenosi. Osim veličine područja na kojem se nalaze konjugirani π-elektroni u molekuli, prisutnosti nevalencijskih p-elektrona i prisutnosti elektronegativnih atoma, obojenost može uvjetovati i račvanje konjugacije, odnosno hiperkonjugacija. Tako je na primjer najjednostavniji obojeni ugljikovodik fulven, u kojem račvanje konjugiranog lanca uzrokuje apsorpciju svjetla mnogo većih valnih duljina nego što bi se očekivalo prema apsorpcijama butadiena, heksatriena ili ciklopentadiena. Ovo se račvanje naziva i unakrsna konjugacija: njena prisutnost često dovodi do produbljivanja boje. Smatra se da je to tako na primjer s indigom. Djelovanje se hiperkonjugacije na obojenost očituje u činjenici da se metiliranjem amino grupa nekog bojila dobivaju dublje obojeni produkti. Uzrok je tome što (σ-veze CH3 grupa imaju stanoviti π-karakter, pa se donekle konjugiraju s ostalim π-elektronima, a to dovodi do toga da metilirani produkti apsorbiraju svjetlo većih valnih duljina.

Slike

Izvori

Kemijske reakcije
Pigmenti

Konjugacija (kemija)


Dynamischer Segelflug ist eine Flugtechnik, bei der ein Vogel oder ein Flugzeug aus der Windscherung, also einem nicht konstanten Windfeld, Energie gewinnen kann. Hierbei versucht der Vogel oder der Pilot des Flugzeugs, die Flugbahn so zu wählen, dass der Energiegewinn (infolge der Windscherung) den Energieverlust (infolge des Strömungswiderstands) im zeitlichen Mittel übertrifft.

Unter Ausnutzung des Dynamischen Segelflugs können Albatrosse wenige Meter über dem Meer fliegend sehr weite Strecken zurücklegen. Der Dynamische Segelflug wird auch von Segelflugmodell-Piloten praktiziert. Während der Albatros den Energiegewinn zur Fortbewegung ausnutzt, wird im Dynamischen Segelflug mit Segelflugmodellen der Energiegewinn ausgenutzt, um auf einer örtlich näherungsweise konstanten Bahn immer schneller zu fliegen.

Funktionsprinzip

Ein einfaches Modell, an dem sich das Funktionsprinzip des Dynamischen Segelflugs erklären lässt, besteht aus zwei Luftschichten mit unterschiedlicher Windgeschwindigkeit: Das Flugzeug fliegt darin zyklisch von einer Schicht in die andere und durchstößt wiederholt die Trennschicht zwischen den Luftschichten. Weiter unten wird dieses Zwei-Schichten-Modell genauer beschrieben, in Kürze:
Beim Durchstoßen der Trennschicht bleibt die Geschwindigkeit über dem Boden wegen der Impulserhaltung konstant, es ändert sich aber jeweils die Geschwindigkeit gegenüber der Luft. Bei den Wenden bleibt die Geschwindigkeit in der Luft konstant, während die Grundgeschwingdigkeit ihr Vorzeichen wechselt. Im reibungsfreien Idealfall würde das Flugzeug mit jedem Zyklus das Doppelte der Geschwindigkeitsdifferenz der beiden Luftschichten an Geschwindigkeit gewinnen. Im Allgemeinen wird der Gewinn an kinetischer Energie (oder Höhe) jedoch durch Reibungsverluste deutlich geringer ausfallen.

Zwei-Schichten-Modell

Der Energiegewinn des Flugzeugs lässt sich an einem Zwei-Schichten-Modell verdeutlichen.

Modellannahmen

 Schreibweise: v sei der Betrag des Geschwindigkeitsvektors über Grund, w sei der Betrag des Windgeschwindigkeitsvektors.
 Unterhalb einer Trennschicht herrsche kein Wind, d. h. w=0. Oberhalb der Schicht herrsche Wind w nach rechts.
 Das Flugzeug erzeuge, während es entweder über oder unter (aber nicht in) der Trennschicht fliegt, keinen Widerstand.
 Beim Durchfliegen der Trennschicht bleiben die Luftkräfte unabhängig von der Trennschichtdicke beschränkt.
 Das Flugzeug durchfliege die Trennschicht wie dargestellt unter sehr kleinem Winkel.

Zwei verschiedene Zustandsänderungen

Das Flugzeug erlebt zwei verschiedene Zustandsänderungen:

 Das Fliegen entweder nur innerhalb der oberen oder nur innerhalb der unteren Schicht (ohne Berührung der Trennschicht) auf einem beliebigen Flugweg: Während das Flugzeug sich innerhalb einer dieser Schichten aufhält, verfügt es (da es keine Reibung gibt) über eine zeitlich konstante Gesamtenergie, die sich zusammensetzt aus der potentiellen und der kinetischen Energie (gegenüber Luft), nämlich  E / m = 0,5 u u  + g h. Das bedeutet, dass das Flugzeug an zwei verschiedenen Punkten, die auf derselben Höhe z liegen, immer dieselbe Geschwindigkeit ggü. Luft hat – unabhängig von seiner Flugrichtung. Dass E / m = 0,5 u u + g h für das Fliegen innerhalb einer Schicht eine Erhaltungsgröße ist, sieht man auch daran, dass die rechte Seite der letzten Gleichung im Abschnitt "Beschreibung mit Energiebilanz" für das Fliegen in einer Schicht mit konstantem Wind (wie hier gegeben) gleich Null ist.
 Das Durchstoßen der Trennschicht: Beim Durchfliegen der Trennschicht bleibt der Impuls, also die Geschwindigkeit ggü. Grund, erhalten. Dies liegt daran, dass die (Widerstands-)Kraft, die beim Durchfliegen der Schicht auf das Flugzeug wirkt, endlich ist und dass gleichzeitig die Zeitdauer des Durchfliegens der Schicht sehr gering ist, siehe hierzu Kraftstoß. Die Schicht kann schließlich in Gedanken immer dünner gemacht werden (und/oder das Flugzeug immer schneller), bis sich der Impuls des Flugzeugs beim Durchfliegen überhaupt nicht ändert, so dass v konstant bleibt.

Beschreibung der Zustände an vier Stellen

 Stelle 1: Einfliegen in die Trennschicht: Geschwindigkeit ggü. Grund ist  (Anfangsgeschwindigkeit). Da kein Wind ist, ist die Geschwindigkeit ggü. Luft .
 Stelle 2: Die Geschwindigkeit ggü. Luft ist angestiegen auf , Geschwindigkeit über Grund weiterhin  (Flugzeug fliegt nach links und hat Gegenwind).
 Stelle 3: Hier ist  und  (Flugzeug fliegt nach rechts und hat Rückenwind, vorher flog es nach links mit ).
 Stelle 4: Nun ist  und  (unabhängig von der Flugrichtung).

Dieser Prozess lässt sich nun wiederholen. Die kinetische Energie des Flugzeugs steigt dabei immer weiter an. Je nachdem, ob man die kinetische Energie in einem Inertialsystem (etwa "über Grund") betrachtet oder jeweils gegenüber der lokalen Luft (siehe nächster Abschnitt), findet der Energiezuwachs in der (oberen) Kehre statt (elastischer Stoß) bzw. jeweils bei der plötzlichen Zunahme des Fahrtwindes beim Übergang in die andere Luftschicht.

Energiebilanz
Der Energiegewinn des Flugzeugs lässt sich auch durch Auswertung des Impulssatzes verdeutlichen.

Bezugssystem, Geschwindigkeiten und Kräfte
Das Bezugssystem sei bis auf die Erdbeschleunigung frei von Scheinkräften. Es kann ein mit dem Erdboden verbundenes Koordinatensystem sein ("über Grund") oder eines, das sich mit der mittleren Geschwindigkeit des Windes konstant bewegt.

In einem solchen Bezugssystem seien  der Geschwindigkeitsvektor des Flugzeugs und  der Geschwindigkeitsvektor der Luft an dem Ort, an dem sich das Flugzeug jeweils gerade befindet, sodass  die Airspeed ist. Die für den Effekt wesentliche zeitliche Ableitung der Geschwindigkeit , , enthält sowohl die tatsächliche zeitliche Änderung des Windfeldes als auch den meist dominierenden Beitrag der Richtungsableitung.

Auftrieb  und Widerstand  werden als spezifische Größen (Einheit N/kg) verwendet, also als Beschleunigungen wie die Erdbeschleunigung , sodass sich die Masse des Flugzeugs herauskürzen lässt.

Der Widerstand ist definitionsgemäß parallel zur Anströmung  und der Auftrieb senkrecht dazu. Letzteres lässt sich mittels Skalarprodukt so ausdrücken:

Impuls und Energiebilanz
Nach dem Impulssatz gilt

also

Um eine Energiebilanz zu gewinnen, wird die letzte Gleichung skalar mit  multipliziert und  eingesetzt. Es folgt

Einsetzen von v=w+u liefert

Wird der Betrag von  mit g bezeichnet und die zu  parallele Komponente der Geschwindigkeit als Änderungsrate der Höhe geschrieben, so ist  Damit erhält man

Anwendung der Produktregel ergibt eine Bilanz der 'spezifischen Energie gegenüber Luft'

Ebenfalls nützlich ist die Darstellung

Auswertung des Ergebnisses

Die 'spezifische Energie gegenüber Luft' ist die Summe aus 'kinetischer Energie gegenüber Luft' und potentieller Energie. Diese Energie ist die für Segelflugzeuge (oder Vögel) bedeutende. Ein Überschuss an 'kinetischer Energie gegenüber Luft' (zu hohe Geschwindigkeit gegenüber Luft) kann in Höhe umgewandelt werden und umgekehrt. Aus diesem Grund zeigen auch Variometer die Änderung genau dieser Energie an (bis auf den Faktor mg).

Die zeitliche Veränderung der 'spezifischen Energie gegenüber Luft' wird durch die drei Terme auf der rechten Seite beeinflusst: Der erste Summand ist die spezifische Leistung aufgrund des Widerstands. Dieser Term ist immer negativ. Der mittlere Summand ist die spezifische Leistung aus Aufwind oder Abwind. Bei Aufwind ist . Das heißt, Aufwinde erhöhen die Energie des Flugzeugs. Der rechte Summand ist die spezifische Leistung infolge der Windscherung. Er zeigt, dass Energiegewinn aus der Windscherung auf denjenigen Abschnitten der Flugbahn entsteht, wo die Windkomponente in Anströmrichtung −u zunimmt, d. h. dort wo .

An der letzten Gleichung erkennt man: Zeigt der Vektor der Gesamt-Luftkraft (Beschleunigung) in Richtung von w (der Windgeschwindigkeit gegenüber dem mittleren Wind), so erhöht dies die Energie 1/2 v·v + gh. Um Fehlinterpretationen zu vermeiden, sollten v und w als Geschwindigkeiten relativ zur mittleren Windgeschwindigkeit definiert sein.

Geeignete Flugbahnen

Nicht bei jeder Flugbahn lässt sich Energie aus einem Windfeld gewinnen. Sondern bei gegebenem Windfeld und Flugzeug lassen sich Flugbahnen dahingehend vergleichen, wie groß der Energiegewinn (pro Zeit) ist.

Wenn ein horizontaler, richtungskonstanter, aber mit der Höhe zunehmender Wind weht, wie im obigen Bild dargestellt, eignet sich als Flugbahn z. B. ein geneigter Kreis, dessen tiefster Punkt gleichzeitig der am weitesten windabwärts liegende ist. Der obere Halbkreis kann 'umgeklappt' werden, so dass sich ein Albatros oder Flugzeug auch quer zur Windrichtung fortbewegen kann.

Auch wenn der Wind vertikal weht und nicht konstant ist (wie z. B. in einem Aufwindfeld), kann das Flugzeug aus dieser Scherung Energie gewinnen: Wenn z. B. das Aufwindfeld in seinem Innern stark ist und zum Rand hin schwächer wird, ist es günstiger, 'nach unten' in das Aufwindfeld einzufliegen und 'nach oben' aus ihm herauszufliegen als umgekehrt.

Literatur

Weblinks
 rcspeeds.com Modellflieger-Website
 Spencer Lisenby: The 835 km/h Sailplane and Dynamic Soaring. Konferenzbeitrag zum Big Techday 10, München, 2. Juni 2017 (YouTube-Video).

Einzelnachweise

Segelflugtechnik

Dynamischer Segelflug


لورا أبو أسعد (ولدت 5 مارس 1976 -)، ممثلة سورية من أصول فلسطينية، بدأت مهنتها بعمل صوتي في مغامرات سلفستر وتويتي عام 1995، وفي بداية الألفية ظهرت في العديد من الأدوار التلفزيونية الصغيرة مثل البواسل والظل والنور. إلى جانب عملها في الدراما السورية اتجهت لورا إلى دبلجة المسلسلات التركية والمكسيكية.

السيرة
ولدت ونشأت في مدينة حمص وهي شقيقة الممثلة ميسون أبو أسعد، درست اللغة الإنجليزية بكلية الأداب. ظهرت بدور متكرر في المسلسل الدرامي بيت العز بجانب عباس النوري ونبيلة النابلسي في 2003، حيث قدمت دور يسرى ابنة بيت العز التي تعيش في أسرة محافظة لها قيمها وأخلاقها، تواجه مشاعر الحب عندما يأتي ابن عمها من الأرجنتين، وتعيش في حالة نفسية صعبة، بين الحب وبين موقف شقيقها الذي يهدد بقتل ابن عمه إذا تم الزواج.

كان عام 2005 عاماً كبيراً للورا، حيث ظهرت في عدة مسلسلات سورية. بداية في مسلسل أنا وأربع بنات، حيث أدت دور البنت الكبرى ليلى وهي فتاة قوية جداً تكافح وتشتغل ومتزوجة من رجل (نضال سيجري) شخصيته ضعيفة جداً. ثم صورت عربيات وهو لوحات دراما منفصلة ناقدة اجتماعية، من إخراج شادي علي وإنتاج شركة المحيط. وفي نفس السنة، شاركت بحوالي سبع حلقات بمجموعة أدوار مختلفة في مسلسل أمهاتنا. وهو عمل يتحدث عن الأمهات ويعتمد المخرج فيه أسلوب الفيلم التلفزيوني حيث يتألف العمل من 30 فيلما وكل فيلم مدته 45 دقيقة، ومن تأليف مجموعة من الكتاب وإخراج سمير حسين.

كذلك صورت دوراً صغيراً في مسلسل رجال ونساء مع المخرج فهد ميري وهو دور فتاة تبحث عن عريس، وعندما تجده تتزوجه وتفر معه عن أهلها. ولم تقتصر أعمالها على التلفاز فقط، حيث صورت دور في فيلم بعنوان وراء الوجوه للمخرج أيهم عرسان، وهو فيلم صامت مدته ربع ساعة، شارك في مهرجان دمشق السينمائي ومن بطولة ست شخصيات نسائية.

شاركت ببطولة مسلسل الملاك الثائر الذي عرضته MBC دراما في 2013. ثم ظهرت بجانب باسم ياخور وفايز قزق في المسلسل السوري الكوميدي نيران صديقة الذي أخرجه أسامة الحمد. ولعبت في المسلسل دور «سلوى» التي كانت تعمل فنانة، ثم اعتزلت الفن وعادت إلى قريتها، وهناك تصبح محط أنظار كل رجال القرية الذي يطمعون بالتقرب منها والتودد إليها، بينما يعاني ابنها المراهق من ذلك إلى درجة تدفعه فيما بعد للتشدد والتطرف. وأتى المسلسل في قالب كوميدي ينتقد أمراض المجتمع وطريقة التفكير الرجعية. جدير بالذكر أن هناك مسلسل مصري يحمل نفس الاسم نيران صديقة، من بطولة منة شلبى ورانيا يوسف وإخراج خالد مرعى.

وفي نفس الوقت، تابعت لورا من مكان إقامتها في بيروت الإشراف على أعمال الدوبلاج في شركتها «فردوس للإنتاج الفني»، حيث تقوم بعمل دوبلاج للعديد من الأعمال التركية والمكسيكية.

أعمالها

تلفاز

وقامت بالأداء الصوتي لشخصية السيدة ملغن وكوزيت من دروب ريمي ودور كلارا من بنات الميتم من دبلجة مركز الزهرة.

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
فلسطينيو سوريا
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلو مركز الزهرة
ممثلات أداء صوتي سوريات
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976
سوريون من أصل فلسطيني
مواليد في حمص
ممثلات تلفزيون سوريات

لورا أبو أسعد


Polipropilen, otomotiv sanayinde kullanılan parçalardan, tekstil ve yiyecek paketlemesine kadar çok geniş kullanım alanı olan termoplastik bir polimerdir. Monomer propilenin polimer hale getirilmesi ile elde edilen polipropilen kimyasal solventlere (asit ve bazlar) karşı aşırı derecede dirençlidir.

    CH3     H             CH3   H   CH3   H
      \    /               |    |    |    |
       C==C       ->    -- C -- C -- C -- C --
      /    \               |    |    |    |
     H      H              H    H    H    H

   propilen monomer      polipropilen polimer

Kimyasal ve fiziksel özellikleri
En yaygın ticari polipropilenin, kristal yapısı düşük yoğunluklu polietilen (LDPE) ve yüksek yoğunluklu polietilen (HDPE) arasında bir seviyeye sahiptir. Young modülü (elastizite modülü) de orta seviyededir. Bununla beraber, LDPE'den daha az sert ve HDPE'den çok daha az gevrektir. Bu polipropilenin ABS gibi mühendislik plastiklerinin yerine kullanılmasına izin verir.

Polipropilen, yorulmaya karşı çok iyi direnç gösterir. Düşük maliyetlidir, iyi bir darbe dayanımı vardır. Sürtünme katsayısı düşük olup, çok iyi elektrik yalıtımı sağlar. Kimyasal direnci iyidir. Tüm termoplastik işleme proseslerine uygundur. Polipropilenin, erime sıcaklığı 130 ile 171 °C arasındadır.

Buna karşın şu dezavantajlara sahiptir. UV ışını dayanımı azdır, yüksek termal genleşme gösterir. Boya ve kaplaması zordur. Dış hava şartlarına dayanımı azdır, oksitlenmeye açıktır. Yanıcı olup, klor içeren solventler ile etkileşime girer.

Dielektrikler
Termoplastikler

Polipropilen


الحرية الاقتصادية  هي قدرة أفراد المجتمع على اتخاذ الإجراءات الاقتصادية، وهي مصطلح يُستخدم في الاقتصاد والمناظرات السياسية وأيضا في الفلسفة الاقتصادية. يأتي أحد طرق الوصول إلى الحرية الاقتصادية من التقاليد الليبرالية التي تؤكد على حرية الأسواق والتجارة الحرة والملكية الخاصة في إطار المشاريع الحرة. وهنالك نهج آخر للوصول إلى الحرية الاقتصادية وهو التوسع في دراسة اقتصاد رفاه خيار الأفراد، وزيادة الخيارات المتاحة التي تؤدي إلى زيادة الحرية الاقتصادية. تشمل المفاهيم الأخرى للحرية الاقتصادية التحرر من الفقر وحرية المشاركة في المفاوضة الجماعية.

تُعرِّف وجهة نظر السوق الحرة الليبرالية الحرية الاقتصادية بأنها حرية إنتاج أو استهلاك أو المتاجرة بأي سلع أو خدمات مكتسبة دون استخدام القوة أو الاحتيال أو السرقة. يتجسد ذلك في سيادة القانون وحقوق الملكية وحرية التعاقد، وتتميز الحرية الاقتصادية بالانفتاح الخارجي والداخلي للأسواق، وحماية حقوق الملكية وحرية المبادرة الاقتصادية. هنالك العديد من مؤشرات الحرية الاقتصادية التي تهدف إلى قياس الحرية الاقتصادية للسوق الحرة. استنادًا إلى تلك التصنيفات، توصلت دراسات الارتباط إلى وجود نمو اقتصادي مرتفع مرتبط مع ارتفاع قيم مؤشرات الحرية الاقتصادية في تصنيفات البلد. ذهب البعض فيما يتعلق بالمقاييس الأخرى مثل المساواة والفساد والعنف السياسي والاجتماعي وارتباطها مع الحرية الاقتصادية إلى أن مؤشرات الحرية الاقتصادية تخلط بين السياسات ونتائج السياسات غير ذات الصلة لتغطية الارتباطات السلبية بين النمو الاقتصادي والحرية الاقتصادية في بعض المكونات الفرعية.

وجهة النظر الليبرالية
وفقًا لوجهة نظر السوق الحرة الليبرالية، فإن وجود نظام آمن لحقوق الملكية الخاصة هو جزء أساسي من الحرية الاقتصادية. وتشمل هذه النظم حقَّين رئيسيين هما الحق في السيطرة على الملكية والاستفادة منها والحق في نقل الملكية الطوعي. توفر هذه الحقوق للناس إمكانية الاستقلال الذاتي وتقرير المصير وفقًا لقيمهم وأهدافهم الشخصية. يرى الاقتصادي ميلتون فريدمان حقوق الملكية بأنها «أبسط حقوق الإنسان وركيزة أساسية لحقوق الإنسان الأخرى». مع حماية حقوق الملكية، يكون الأفراد أحرارًا في اختيار استخدامات ممتلكاتهم، والكسب من خلالها ونقل الملكية لأي أحد آخر، طالما كانوا يفعلون ذلك على أساس طوعي ودون اللجوء إلى القوة أو للاحتيال أو السرقة. يستطيع معظم الناس في مثل هذه الظروف تحقيق قدر أكبر من الحرية الشخصية والتنمية مقارنة بظروف نظام إكراه حكومي. كما أن وجود نظام آمن لحقوق الملكية يقلل من حالة التشكك ويشجع الاستثمارات، ما يخلق ظروفًا ملائمة لنجاح الاقتصاد. تشير الأدلة التجريبية إلى أن الدول التي لديها نظم حقوق ملكية قوية تمتلك معدلات نمو اقتصادي أكبر بمرتين من الدول التي لديها نظم حقوق ملكية ضعيفة، وأن نظام السوق الذي يتمتع بحقوق ملكية خاصة معتبرة هو شرط أساسي من شروط تحقيق الديمقراطية. وفقًا لهيرناندو دي سوتو، فإن الكثير من الفقر في بلدان العالم الثالث ناتج عن الافتقار إلى أنظمة القوانين الغربية وحقوق الملكية الواضحة والمعترف بها عالميًا. يقول دي سوتو إنه بسبب الحواجز القانونية لا يمكن للفقراء في تلك البلدان الاستفادة من الأصول التي في حوزتهم لإنتاج المزيد من الثروة. كان بيير جوزيف برودون (الاشتراكي اللاسلطوي) أحد المفكرين الذين شككوا في الملكية الخاصة وقال إن الملكية سرقة وحرية على حد سواء.

حرية التعاقد
حرية التعاقد هي الحق في اختيار الشخص للأطراف التي يريد التعاقد معها والتداول معها وفقًا لأي شروط وأحكام يراها مناسبة. تسمح العقود للأفراد بوضع قواعدهم القانونية واجبة النفاذ، والتي تُكيَّف تبعًا لأوضاعهم الخاصة. رغم عدم حاجة جميع العقود لتدخل الدولة من أجل نفاذها، يوجد على سبيل المثال في الولايات المتحدة عدد كبير من محاكم تحكيم الطرف الثالث التي تحل النزاعات بموجب القانون التجاري الخاص. من بين الأمور التي يُساء فهمها أن حرية التعاقد هي تحرر من تدخل الحكومة وأحكام الإنصاف القيمية المفروضة. قدم السير جورج جيسيل، رئيس مكتب المحفوظات العامة في إنكلترا، أحد أشهر التعبيرات القانونية عن مفهوم «حرية التعاقد»، ويقول:

«توجد حاجة لسياسة عامة جديدة يمتلك فيها الرجال الراشدون ذوو الفهم الوافي أقصى درجات حرية التعاقد، وأن تكون عقودهم عند إبرامها بحرية وطواعية مقدسة ونافذة في محاكم العدل. لذلك يجب أخذ هذه السياسة العامة ذات الأهمية الكبيرة بعين الاعتبار، ولن يكون هنالك أدنى حاجة للتدخل بحرية التعاقد تلك».

تجلى أحد أقوى التعبيرات القانونية لحرية التعاقد في قضية المحكمة العليا في الولايات المتحدة «لوكنر ضد نيويورك» التي ألغت القيود القانونية على ساعات عمل الخبازين.

يزعم منتقدو وجهة النظر الكلاسيكية لحرية التعاقد أن هذه الحرية وهمية عندما تكون قوة التفاوض للأطراف غير متكافئة إلى حد كبير، وعلى الأخص في حالة العقود بين أصحاب العمل والموظفين. مثل حالة القيود المفروضة على ساعات العمل، فقد يستفيد العمال من الحماية القانونية التي تمنع الأفراد من الموافقة على العقود التي تتطلب ساعات عمل طويلة. استشهدت المحكمة العليا بقرار سابق في قرارها بشأن قضية «شركة فندق ويست كوست ضد باريش» في عام 1937 ملغية الحكم في قضية «لوكنر».«اعترفت الهيئة التشريعية أيضًا بالحقيقة التي أثبتتها تجربة المشرعين في العديد من الولايات، بأن أصحاب العمل وعمالهم لا يقفون على قدم المساواة، وأن مصالحهم متضاربة (صفحة 394) إلى حد ما. يرغب أصحاب العمل بشكل طبيعي في الحصول على أكبر قدر من العمل من موظفيهم، في حين أن الأخيرين غالبًا ما يدفعهم الخوف من الإقالة إلى الموافقة على القوانين التي تكون أحكامها عند تطبيقها بشكل عادل مضرة بصحتهم أو قوتهم. بعبارة أخرى، فإن أصحاب العمل يضعون القواعد والعمال مقيدون عمليًا بإطاعتها. في مثل هذه الحالات، تكون المصلحة الذاتية دليلًا غير آمن، وقد ينبغي على الهيئة التشريعية التدخل وفقًا لسلطتها بالشكل الملائم».من تلك القضية فصاعدًا، رفضت المحاكم الأمريكية وجهة نظر «لوكنر» بشأن حرية التعاقد.

الحرية الاقتصادية والسياسية
يؤكد بعض مؤيدي السوق الحرة على أن الحريات السياسية والمدنية توسعت في آن واحد مع توسع الاقتصادات القائمة على السوق، ويقدمون أدلة تجريبية لدعم الادعاء بترابط الحريات الاقتصادية والسياسية.

في كتاب الرأسمالية والحرية (1962)، طور فريدمان فكرة فريدريش فون هايك التي تقول بإن الحرية الاقتصادية (التي هي بحد ذاتها عنصر مهم من عناصر الحرية الكاملة) هي أيضًا شرط ضروري لتحقيق الحرية السياسية. وعلق قائلًا إن السيطرة المركزية على الأنشطة الاقتصادية كانت دائمًا مصحوبة بالقمع السياسي. يرى أن الطابع الطوعي لجميع العمليات التجارية في اقتصاد السوق الحرة والتنوع الواسع الذي يسمح به يشكلان تهديدًا رئيسيًا للقادة السياسيين القمعيين ويقلل كثيرًا من قوة الإكراه. تُفصَل القوة الاقتصادية عن القوة السياسية من خلال القضاء على السيطرة المركزية على الأنشطة الاقتصادية، ويمكن أن يُمثل الفرد قوة مكافئة للآخر. يشعر فريدمان أن الرأسمالية التنافسية ذات أهمية بشكل خاص لمجموعات الأقليات، نظرًا إلى أن قوى السوق غير الشخصية تحمي الأفراد في أنشطتهم الاقتصادية من التمييز لأسباب لا علاقة لها بإنتاجيتهم.

أكد لودفيغ فون ميسيس (خبير الاقتصاد في المدرسة النمساوية) على اعتماد كل من الحرية الاقتصادية والحرية السياسية على بعضها البعض، ويقول: «إن فكرة إمكانية الحفاظ على الحرية السياسية في غياب الحرية الاقتصادية، والعكس بالعكس، هي مجرد وهم. الحرية السياسية هي نتيجة طبيعية للحرية الاقتصادية. لم يكن من باب الصدفة أن عصر الرأسمالية أصبح أيضًا عصر الحكم من قبل الشعب».

مؤشرات الحرية الاقتصادية
الاستطلاعات السنوية، الحرية الاقتصادية في العالم ومؤشر الحرية الاقتصادية هما مؤشرين يحاولان قياس درجة الحرية الاقتصادية في دول العالم. من المحتمل أن يكون مؤشر الحرية الاقتصادية في العالم، الذي طُور في الأصل بواسطة غوراتني ولاوسن وبلاك في معهد فريزر، هو الأكثر استخدامًا في الدراسات التجريبية اعتبارًا من عام 2000.

نمت درجة الحرية الاقتصادية في العالم للعالم بأسره بشكل كبير في العقود الأخيرة. ارتفع متوسط الدرجة من 5,17 في عام 1985 إلى 6,4 في عام 2005. ومن بين الدول في عام 1985، زادت 95 دولة من درجاتها، وشهدت سبع دول انخفاضًا، ولم تتغير الدرجة في ست دول. باستخدام منهجية مؤشر الحرية الاقتصادية لعام 2008، زادت الحرية الاقتصادية العالمية بمقدار 2,6 نقطة منذ عام 1995.

يستخدم أعضاء مجموعة البنك الدولي أيضًا مؤشر الحرية الاقتصادية كمؤشر لمناخ الاستثمار، لأنه يغطي المزيد من الجوانب ذات الصلة بالقطاع الخاص في عدد كبير من البلدان.

النقد
غالبًا ما تكون طبيعة الحرية الاقتصادية محل نزاع. حتى أن روبرت لاوسون، المؤلف المشارك لمؤشر الحرية الاقتصادية في العالم، يعترف بأوجه القصور المحتملة لمؤشرات الحرية: «الغرض من مؤشر الحرية الاقتصادية في العال هو، بلا شك، قياس درجة الحرية الاقتصادية الموجودة». ويشبّه المحاولات الأخيرة لخبراء الاقتصاد لقياس الحرية الاقتصادية بالمحاولات الأولية لخبراء الاقتصاد لقياس الناتج المحلي الإجمالي: «كانوا [خبراء الاقتصاد الكلي] علماءً جلسوا لتصميم مقياس للنشاط الاقتصادي الحالي للأمة، بأفضل ما في وسعهم باستخدام الأدوات المتاحة. النشاط الاقتصادي موجود ووظيفتهم كانت قياسه. وبالمثل توجد الحرية الاقتصادية. إنها شيء يمكننا تعريفه وقياسه». وبالتالي، يترتب على ذلك أن بعض الاقتصاديين والاشتراكيين والفوضويين يؤكدون أن المؤشرات الحالية للحرية الاقتصادية محددة بشكل ضيق للغاية ويجب أن تأخذ في الاعتبار المفهوم الأوسع للحريات الاقتصادية.

يعارض منتقدو المؤشرات (مثل ثوم هارتمان) أيضًا إدراج التدابير المتعلقة بالأعمال مثل مواثيق الشركات وحماية الملكية الفكرية. صرح جون ميلر في كتابه «الدولارات والإحساس» أن المؤشرات مقياس ضعيف إما للحرية بتفسير أوسع أو للازدهار. يجادل بأن الارتباط الكبير بين مستويات المعيشة والحرية الاقتصادية كما قيس بواسطة مؤشر الحرية الاقتصادية هو نتيجة الخيارات التي أجريت في بناء المؤشر الذي يضمن هذه النتيجة. على سبيل المثال، معاملة قطاع غير رسمي كبير (شائع في البلدان الفقيرة) كمؤشر لسياسة حكومية مقيدة، واستخدام التغيير في نسبة الإنفاق الحكومي إلى الدخل القومي، بدلًا من مستوى هذه النسبة. يجادل هارتمان بأن هذه الخيارات تجعل الدول الأوروبية الديمقراطية الاجتماعية في مرتبة أعلى من البلدان التي يكون فيها نصيب الحكومة من الاقتصاد صغيرًا ولكنه ينمو.

أشار الخبيران الاقتصاديان داني رودريك وجيفري ساكس بشكل منفصل إلى أنه يبدو أن هناك القليل من الارتباط بين الحرية الاقتصادية المقاسة والنمو الاقتصادي عندما يجري تجاهل أقل البلدان حرية، كما يتضح من النمو القوي للاقتصاد الصيني في السنوات الأخيرة. وجد موريس ألتمان أن هناك ارتباطًا كبيرًا نسبيًا بين الحرية الاقتصادية ودخل الفرد ونمو نصيب الفرد. يجادل بأن هذا صحيح بشكل خاص عندما يتعلق الأمر بالمؤشرات الفرعية المتعلقة بحقوق الملكية والمال المكتسب، بينما يشكك في أهمية المؤشرات الفرعية المتعلقة بتنظيم العمل وحجم الحكومة بمجرد تمرير قيم عتبة معينة. يلاحظ جون ميلر كذلك أن هونج كونج وسنغافورة، وكلاهما حرتان جزئيًا وفقًا لمؤسسة فريدوم هاوس، هما دولتان رائدتان في كلا مؤشري الحرية الاقتصادية ويلقي بظلال من الشك على الادعاء بأن الحرية الاقتصادية المقاسة مرتبطة بالحرية السياسية. ومع ذلك، وفقًا لمؤسسة فريدوم هاوس، هناك علاقة ارتباط عالية وذات دلالة إحصائية بين مستوى الحرية السياسية كما قيست بواسطة فريدوم هاوس والحرية الاقتصادية كما قيست بواسطة مسح وول ستريت جورنال/ هيريتيج فاونديشن.

قائمة الدول

انظر أيضًا
 الرأسمالية
 قائمة الدول حسب الحرية الاقتصادية
 اقتصاد عدم التدخل

مراجع

وصلات خارجية
 الحرية الاقتصادية
 منبر الحرية

اقتصاد سياسي
الفلسفة في الاقتصاد
حقوق الإنسان
فلسفة اجتماعية
فلسفة سياسية
ليبرالية

حرية اقتصادية


بلدية أيالا (بالإسبانية: Ayala) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية أيالا 2.880 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أيالا

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

أيالا (ألافا)


Çamlıdere, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir. 2020 yılına kadar mahallenin adı Danabaş idi.

Coğrafya
Samsun il merkezine 131 km, Vezirköprü ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Çamlıdere, Vezirköprü


Le noyau spinal du trijumeau (ou noyau de la racine descendante) est un des trois noyaux sensitifs du nerf trijumeau. Il est situé dans la moelle épinière qui reçoit des informations sur le toucher profond, la douleur et la température de la face ipsilatérale.

En plus des informations du nerf trijumeau (CN V), il reçoit les informations des nerfs facial (CN VII), glossopharyngien (CN IX) et vague (CN X).

Structure
Le noyau spinal du trijumeau est composé de trois sous-noyaux :

 le noyau oral,
 le noyau caudal,
 le noyau interpolaire.

Le noyau oral est associé à la transmission du sens tactile discriminatif de la région orofaciale et est en continuité avec le noyau principal du trijumeau.

Le noyau caudal est associé à la transmission nociceptive et des sensations thermiques de la face et des sinus.

Le noyau interpolaire est également associé à la transmission du sens tactile, ainsi qu'à la douleur dentaire.

Ce noyau envoie ses efférences vers le noyau ventropostéromédian du thalamus  via le lemniscus médial.

Chez la souris, ce noyau thalamique a des niveaux significatifs d'expression des récepteurs de la leptine, de la neuropeptine Y et du Glucagon-like peptide-1.

Voir aussi
 Noyaux du nerf trijumeau
 Noyau principal du trijumeau
 Noyau mésencéphalique du trijumeau

Notes et références

Nerf crânien

Noyau spinal du trijumeau


An Carex schliebenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dieter Podlech. An Carex schliebenii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex schliebenii


Medalja Ljeto '95 dodjeljuje se u prigodi zajedničke akcije HV, HVO i Armije BiH za oslobađanje područja Bosanskog Grahova, Glamoča, Drvara, Šipova i Jajca (srpanj-kolovoz 1995.). Medalju dodjeljuje vrhovni zapovjednik na prijedlog ministra obrane i ministra unutrašnjih poslova.

Ljeto '95

Medalja Ljeto '95


Olaylar
 1 Kasım - 2. halife Ömer ibn Hattab, kendisinden alınan verginin azaltılmasını isteyen, ancak talebi kabul edilmeyen Ebû Lü'lüe tarafından Medine'de sabah namazında hançerle saldırıya uğradı. Saldırgan intihar ederken Ömer ibn Hattab 3 gün sonra öldü.

Doğumlar

Ölümler
 3 Kasım - Ömer bin Hattab, sahabe, halife (d. 581)
 tarihi bilinmeyen
 Ebu Lü'lüe, Halife Ömer'i öldüren İranlı köle

644


Orania ist eine in Südostasien und auf Madagaskar heimische Palmengattung. Sie ist der einzige Vertreter der Tribus Oranieae.

Merkmale
Die Vertreter sind mittelgroße bis mächtige, einzelstämmige Fächerpalmen ohne Kronenschaft. Sie sind unbewehrt, monözisch und mehrmals blühend. Der Stamm ist aufrecht, kurz bis lang, wird mit der Zeit kahl, ist mit auffälligen Ringen der Blattnarben versehen und trägt manchmal korkige, warzige Erhebungen.

Die Chromosomenzahl ist 2n = 32.

Blätter
Die Blätter stehen bei einigen Arten zweizeilig (distich), bei den meisten in spiraliger Anordnung. Sie sind groß, gefiedert und fallen nach dem Absterben durch ihr eigenes Gewicht ab. Die Blattscheide ist deutlich ausgebildet und reißt gegenüber dem Blattstiel in Längsrichtung auf. Sie ist meist dicht behaart und verjüngt sich distal in den Blattstiel. Dieser ist meist recht kurz, an der Oberseite gefurcht, an der Unterseite abgerundet. Er trägt reichlich Behaarung. Die Rhachis ist meist deutlich länger als der Blattstiel. Die Fiederblättchen sind einfach gefaltet, regelmäßig angeordnet und stehen in einer Ebene. Selten stehen sie in Gruppen (wie bei Orania archboldiana) und stehen in mehreren Ebenen, sodass sich ein fiederiges Erscheinungsbild ergibt. Die Fiederblättchen sind linealisch-lanzeolat, häufig schmal, gefaltet, mit ausgerissener (praemorser) Spitze. Die Blattoberseite ist kahl und dunkelgrün, die Blattunterseite ist mit dichtem weißem Indument bedeckt, selten mit brauner Behaarung entlang der Mittelrippe (bei den madagassischen Arten). Die Mittelrippe tritt an der Oberseite deutlich hervor.

Blütenstände
Die Blütenstände stehen in den Blattachseln zwischen den Blättern (interfoliar) einzeln. Sie sind oft massiv und ein- bis dreifach verzweigt. Sie sind protandrisch. Das Vorblatt ist kurz, röhrig, zweikielig und im Tragblatt eingeschlossen. Es gibt ein, selten zwei Hochblätter am Blütenstandsstiel, die kurz über dem Vorblatt stehen, sehr groß, auffällig, fast holzig und röhrig. Vor dem Aufblühen schließen sie den Blütenstand völlig ein, reißen dann längs auf, um den Blütenstand freizugeben. Sie fallen dann ab. An der Spitze tragen sie einen festen, lanzettlichen Schnabel. Der Blütenstandsstiel ist im Querschnitt kreisförmig, kurz bis sehr lang und unterschiedlich behaart. Die folgenden Hochblätter sind sehr unauffällig. Die Blütenstandsachse ist kürzer oder länger als der Stiel. Die Seitenachsen erster Ordnung besitzen an der Basis einen Pulvinus. Die Seitenachsen höherer Ordnung, so vorhanden, haben unauffällige, dreieckige Tragblätter. Die blütentragenden Achsen (Rachillae) sind meist abstehend, biegsam, kahl bis behaart und tragen in eher größeren Abständen Blütentriaden, distal einzelne oder paarige männliche Blüten. Die Triaden sind nicht eingesenkt und haben winzige, dreieckige Tragblätter. Die Brakteolen der Einzelblüten sind sehr klein bis nicht sichtbar.

Blüten
Die männlichen und weiblichen Blüten ähneln einander und sind cremefarben.

Die männlichen Blüten sind schmäler und länger als die weiblichen. Der Kelch ist sehr kurz, flach, mit drei flach dreieckigen Zipfeln oder mit drei freien imbricaten Zipfeln. Die drei Kronblätter sind frei, valvat und breit bis schmal-lanzettlich. Die Zahl der Staubblätter beträgt 3, 4, 6 oder 9 bis 32. Die Filamente sind frei oder unterschiedlich verwachsen, kurz bis mäßig lang, und fleischig. Die Antheren sind länglich, basifix, aufrecht, mit großem Konnektiv. Sie öffnen sich extrors oder latrors. Ein Stempelrudiment fehlt meist.
Der Pollen ist ellipsoidisch und leicht bis deutlich asymmetrisch. Die Keimöffnung ist ein distaler Sulcus. Die längste Achse misst 23 bis 40 Mikrometer.

Die weiblichen Blüten sind konisch bis pyramidenförmig. Der Kelch ist flach, sehr kurz und hat drei niedrige, dreieckige Zipfel, oder besteht aus drei freien, imbricaten Kelchblättern. Die drei Kronblätter sind frei, valvat und dreieckig. Die drei bis elf Staminodien sind sehr kurz, ahlenförmig, oder selten gut entwickelt und können möglicherweise fertilen Pollen bilden (einige Aufsammlungen von Orania sylvicola). Das Gynoeceum ist dreifächrig mit drei Samenanlagen und von Pyramidenform. Die drei Narben sind kurz und zur Blütezeit zurückgebogen. Die Form der Samenanlage ist nicht bekannt.

Früchte und Samen

Die Früchte entwickeln sich aus einem, zwei oder selten auch allen drei Fruchtblättern. Sie sind zur Reife orange, grün, oder stumpf-orange bis gelblich-braun. Sie sind kugelig oder leicht birnenförmig. Wenn sich mehr als ein Fruchtblatt entwickelt, ist jeder Lappen kugelig. Die Narbenreste stehen subbasal. Das Exokarp ist glatt, das Mesokarp dünn oder dick, fleischig und von zahlreichen kurzen, radial angeordneten Fasern durchzogen. Das Endokarp ist eher dünn. Der Samen ist kugelig, basal befestigt mit einem annähernd kreisrunden Hilum. Die Samenoberfläche ist leicht gefurcht durch ein Netz von Fasern. Das Endosperm ist homogen. Der Embryo sitzt subapikal oder seitlich.

Verbreitung und Standorte
Die Gattung ist vorwiegend in Südostasien beheimatet. Sie kommt in Süd-Thailand, auf der Malaiischen Halbinsel, Sumatra, Java, Borneo, den Philippinen, auf Sulawesi, den Molukken und auf Neuguinea vor. Drei Arten sind auf Madagaskar heimisch. Die größte Artenvielfalt herrscht auf Neuguinea, ebenfalls recht artenreich sind die Philippinen.

Die meisten Arten sind große Baumpalmen der Baumschicht oder der unteren Baumschicht der tropischen Regenwälder im Tiefland und bis in rund 1700 m Seehöhe. Orania parva und Orania oreophila sind kleinere Palmen im Unterwuchs der Wälder.

Systematik
Die Gattung Orania  wird innerhalb der Familie Arecaceae in die Unterfamilie Arecoideae gestellt und bildet alleine die Tribus Oranieae. Die Gattung ist monophyletisch. Die Oranieae bilden zusammen mit den Podococceae und den Sclerospermeae eine Klade.

In der World Checklist of Selected Plant Families der Royal Botanic Gardens, Kew, werden folgende Arten anerkannt:
 Orania archboldiana : Die Heimat ist das südliche und zentrale Neuguinea.
 Orania bakeri : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das nordöstliche Neuguinea.
 Orania dafonsoroensis : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das nordwestliche Neuguinea.
 Orania decipiens  (Syn.: Orania rubiginosa ): Die Heimat sind die Philippinen.
 Orania deflexa : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das östliche Papua-Neuguinea.
 Orania disticha : Die Heimat ist das zentrale und südöstliche Neuguinea.
 Orania ferruginea : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das westliche und zentrale Neuguinea.
 Orania gagavu : Die Heimat ist das südöstliche Neuguinea.
 Orania glauca : Die Heimat ist das nördliche und zentrale Neuguinea.
 Orania grandiflora : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das westliche und zentrale Neuguinea.
 Orania lauterbachiana : Die Heimat ist Neuguinea.
 Orania littoralis : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das südöstliche Papua-Neuguinea.
 Orania longisquama : Die Heimat ist das nordwestliche und östliche Madagaskar.
 Orania longistaminodia : Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das nordöstliche Neuguinea.
 Orania macropetala : Die Heimat ist das nordöstliche und östliche Neuguinea.
 Orania micrantha : Die Heimat ist das nördliche und zentrale Neuguinea.
 Orania oreophila : Die Heimat ist das östliche und zentrale Papua-Neuguinea.
 Orania palindan  (Syn.: Orania moluccana ): Das Verbreitungsgebiet reicht von den Philippinen bis zum nördlichen Neuguinea.
 Orania paraguanensis : Die Heimat ist Sabah auf Borneo und Palawan von den Philippinen.
 Orania parva : Die Heimat ist das zentrale Neuguinea.
 Orania ravaka : Die Heimat ist das nordöstliche Madagaskar.
 Orania regalis : Die Heimat ist das westliche Neuguinea und die Aru-Inseln.
 Orania sibuyanensis : Die 2019 erstbeschriebene Art kommt auf der Philippineninsel Sibuyan vor.
 Orania subdisticha :  Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das zentrale Papua-Neuguinea.
 Orania sylvicola : Die Heimat ist Thailand, Malaysia, Borneo, Java und Sumatra.
 Orania tabubilensis :  Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist Neuguinea.
 Orania timikae :  Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das südwestliche Neuguinea.
 Orania trispatha : Die Heimat ist das nordöstliche und südöstliche Madagaskar.
 Orania zheae : Die 2019 erstbeschriebene Art kommt auf der Philippineninsel Samar vor.
 Orania zonae :  Die Heimat der erst 2012 neu beschriebenen Art ist das westliche Neuguinea.

Orania wurde von Alexander Zippelius 1829 erstbeschrieben, Typusart ist Orania regalis. Der Gattungsname wurde zu Ehren des Königs der Niederlande Wilhelm Friedrich von Oranien-Nassau (Willem I. Frederik von Oranien-Nassau) (1772 – 1843) gewählt. Die Tribus Oranieae wurde 1955 von Odoardo Beccari aufgestellt, Typusgattung ist Orania.

Literatur
 John Dransfield, Natalie W. Uhl, Conny B. Asmussen, William J. Baker, Madeline M. Harley, Carl E. Lewis: Genera Palmarum. The Evolution and Classification of Palms. Zweite Auflage, Royal Botanic Gardens, Kew 2008, ISBN 978-1-84246-182-2, S. 386–388.

Einzelnachweise

Weblinks

Palmengewächse
Arecaceae
Wilhelm II. (Niederlande)

Orania (Gattung)


إعادة الاستخدام أو إعادة الاستعمال هي إجراء أو ممارسة لاستخدام عنصر ما، سواء لغرضه الأصلي (إعادة الاستخدام التقليدية) أو لتنفيذ وظيفة مختلفة مثل (إعادة التدوير للأفضل أو إعادة توظيفها لأغراض أخرى). يجب التمييز بينه وبين إعادة التدوير، وهو تفكيك المواد المستخدمة إلى مكوناتها الخام بهدف تصنيع منتجات جديدة. تُساعد عملية إعادة الاستخدام -عن طريق أخذ لا إعادة معالجة العناصر المستخدمة سابقًا- على توفير الوقت والمال والطاقة والموارد. يمكن أن توفر عملية إعادة الاستخدام -من الناحية الاقتصادية الأوسع نطاقًا- منتجات عالية الجودة للأشخاص والمؤسسات ذات الموارد المحدودة، بالإضافة إلى توفير فرص عمل ونشاط تجاري يساهم في دعم الاقتصاد.

كان الدافع المالي على مر التاريخ أحد الدوافع الرئيسة لعملية إعادة الاستخدام. يمكن أن يؤدي هذا الدافع في العالم النامي إلى تطبيق مستويات عالية جدًا من عملية إعادة الاستخدام، ولكن ارتفاع الأجور وما يترتب على ذلك من طلب المستهلك على المنتجات الاستهلاكية، جعل عملية إعادة استخدام العناصر منخفضة القيمة في عمليات -مثل التعبئة والتغليف- غير اقتصادية بالأخص في البلدان الأكثر ثراءً، ما أدى إلى إيقاف العديد برامج إعادة استخدام. يغير الوعي البيئي الحالي السلوكيات والأنظمة تدريجيًا، مثل قوانين التعبئة والتغليف الجديدة، التي بدأت تدريجيًا في عكس الوضع الحالي.

يُعتبر الحليب المُوصل في أقنية زجاجية إلى أبواب المنازل من الأمثلة على إعادة الاستخدام التقليدية، وتشمل الأمثلة الأخرى تجديد الإطارات واستخدام الصناديق البلاستيكية القابلة للإرجاع / القابلة لإعادة الاستخدام، وحاويات الشحن، بدلاً من الصناديق أحادية الاستخدام المكونة من ألياف مضغوطة مزدوجة.

الميزات والعيوب
تمتلك عملية إعادة الاستخدام بعض المزايا المحتملة:

 توفير الطاقة والمواد الخام، مثل استخدام منتجات تمكن إعادة استخدامها بدلًا عن العديد من المنتجات أحادية الاستخدام، ما الأمر يقلل عدد المنتجات التي يجب تصنيعها.
 انخفاض احتياجات التخلص وتكاليفه.
 يمكن أن يجلب التجديد وظائف راقية مُستدامة ذات أجور جيدة للاقتصادات النامية.
 غالبًا ما يكون التوفير في التكاليف للشركات والمستهلكين عبر منتج تمكن إعادة استخدامه، وأرخص من العديد من المنتجات أحادية الاستخدام التي يحل محلها.
 تُعد بعض العناصر القديمة أفضل من جهة الصناعة اليدوية وأثمن من ناحية القيمة.

ثمة بعض العيوب الواضحة أيضا:

 تتطلب عملية إعادة الاستخدام التنظيف أو النقل غالبًا، ولهذا تكاليف بيئية.
 قد تكون بعض العناصر -مثل أجهزة الفريون ومقاعد الأطفال الرضع وأجهزة التلفاز القديمة والسيارات المستعملة- خطرة أو أقل كفاءة في استخدام الطاقة مع استمرار استخدامها.
 يجب أن تكون المنتجات القابلة لإعادة الاستخدام أكثر استدامةً من المنتجات وحيدة الاستخدام، لذا فهي تتطلب المزيد من المواد لكل عنصر. يُعتبر هذا الأمر مهمًا على وجه الخصوص إذا أُعيد استخدام كمية صغيرة فقط من المنتجات القابلة لإعادة الاستخدام.
 يستغرق فرز ة العناصر وإعدادها لإعادة الاستخدام وقتًا، وهو أمر غير مريح للمستهلكين ويكلف الشركات مالًا.
 هناك حاجة إلى مهارات خاصة لتعديل الإنتاجية الوظيفية للعناصر عند تخصيصها لاستخدامات جديدة خارج غرض استخدامها الأساسي.
 يُعد من الضروري معرفة المعايير التي تتوافق مع المنتجات القديمة، لمعرفة ما هي المحولات التي يجب شراؤها للمنتجات الأحدث لتكون متوافقة معها، على الرغم من أن تكلفة المحولات لهذه التطبيقات هي عيب بسيط فقط.
 نظرًا إلى كونه عيبًا بسيطًا إلى حد ما، يمكن أن يحوي المعدن -الذي يُعاد استخدامه في وقت لاحق- صدأ أحيانًا، إذ قد يكون في بعض الأحيان قديمًا قبل إعادة الاستخدام حتى.

أمثلة

مراكز إعادة استخدام ومبادلات عبر الإنترنت
تعمل هذه الخدمات على تسهيل المعاملات وإعادة توزيع المواد والمعدات غير المرغوب فيها، التي يمكن استخدامها بشكل كامل، من كيان إلى آخر. يمكن أن تكون هذه الكيانات التي تستفيد من جانبي هذه الخدمة (بصفة مانحين أو بائعين أو متلقين أو مشترين) أعمالًا تجارية وغير ربحية ومدارس ومجموعات مجتمعية وأفراد. يحتفظ البعض بمساحة مادية (مركز لإعادة الاستخدام)، بينما يعمل البعض الآخر بمثابة خدمة تبادلية (تبادل افتراضي عبر الإنترنت). تملك مراكز إعادة الاستخدام عمومًا مستودعات وشاحنات، إذ يأخذون المواد المتبرَع بها ويتيحونها لإعادة التوزيع أو البيع. لا تحتوي التبادلات الافتراضية على مساحة أو شاحنات مادية، بل تسمح للمستخدمين بنشر قوائم المواد المتاحة والمطلوبة (مجانًا أو بتكلفة رخيصة) على موقع ويب لتبادل المواد عبر الإنترنت. يساعد الموظفون في تسهيل تبادل هذه المواد دون الاستحواذ عليها.

معالجة قضايا الإصلاح وإعادة الاستخدام وإعادة التدوير
ثمة طريقة واحدة لمعالجة الأمر، وهي زيادة العمر الافتراضي للمنتج؛ وذلك إما عبر إطالة العمر الأول للمنتج أو معالجة مشكلات الإصلاح وإعادة الاستخدام وإعادة التدوير. تُعد عملية إعادة استخدام المنتجات، أي توسيع استخدام هذا العنصر إلى أبعد من النقطة التي يُتخلص منه من قِبل المستخدم الأول، أفضل من عملية إعادة التدوير أو التخلص منه، إذ يُعتبر هو الحل الأقل استهلاكًا للطاقة، على الرغم من أن هذا الحل يُتجاهل في كثير من الأحيان.

تدرك حزمة الاقتصاد الدائري للاتحاد الأوروبي أهمية إطالة عمر المنتج، بل وتتضمن إصلاح المنتجات وإعادة استخدامها في خطة عملها لضمان وصول المنتجات إلى عمرها الأمثل. إذا تُوصل إلى أهداف خفض انبعاثات الغازات الدفيئة، يجب حينئذٍ إعادة إدراجها ضمن نهج دورة حياة كاملة.

انظر أيضًا
 إعادة الاستخدام المتكيف

مراجع

مخلفات
مفاهيم إدارة النفايات

إعادة استخدام


CODAG (Combined Disel and Gas), savaş gemilerinde kullanılan bir tahrik sistemidir. Geminin sadece intikalini değil, üzerindeki çeşitli sistemlerin çalışması için gerekli elektrik enerjisini de sağlar.

CODAG, dizel motor ve gaz türbininin birleşiminden oluşur. Normal seyirde dizel motor yeterliyken, yüksek süratlere erişebilmek için gaz türbini de devreye alınır.

Deniz tahrik sistemleri

CODAG


{{Infobox Cinéma (personnalité)
 | nom               = Alexandre Charlet
 | image             = Vilain.jpg
 | légende           = Alexandre Charlet interprète Raoul Villain dans Qui a tué Jaurès ? (2014)
 | date de naissance =
 | lieu de naissance = Chambéry
 | nationalité       =  Française
 | films notables    = Dominic : Light of the church, , L'Homme qui a vendu sa peau | séries notables   = Demain nous appartient, Une si longue nuit | profession(s)     = Acteur
 | site internet     = http://www.alexandre-charlet.com
}}

Alexandre Charlet est un acteur français.

 Biographie
Alexandre Charlet a été formé à l'École Nationale Supérieure d'Art Dramatique de Montpellier (promotion 2006).

Il commence sa carrière au théâtre sous la direction de metteurs en scène tels que Michel Didym (Poeub, de Serge Valetti) en 2006 ou Gilbert Rouvière (La Nuit des Camisards de Lionnel Astier) en 2008.

Il joue particulièrement des auteurs contemporains, comme Marion Aubert, Martin Sperr, Enzo Cormann, Edward Albee, Dennis Kelly.

Il participe au festival de Figeac où il joue les rôles d'Arthur Jarvis, Eland et du Juge dans la création Un Train pour Johannesburg !, d'après Lost In The Stars de Kurt Weill en 2013, et le rôle du premier brigand dans L'Opéra de quat'sous de Brecht avec la compagnie Opéra éclaté en 2016.

En 2022, il "s'impose avec justesse" dans Rouge lie de vin de Valérie Hernandez.

Il joue aussi pour le cinéma et la télévision où selon un journaliste du Figaro il "interprète avec talent" Raoul Villain en 2014 dans Qui a tué Jaurès ? de Philippe Tourancheau.

 Filmographie
 Cinéma
 2010 : Dominic : Light of the church de Marcelino Saria : Peter Seila
 2012 : Un Beau dimanche de Nicole Garcia : Deuxième voyou
 2015 : Nilalang (The Entity) de Pedring Lopez : Jean-Luc Lamy (Agent d'Interpol)
 2020 : L'Homme qui a vendu sa peau de Kaouther Ben Hania : Journaliste

 Télévision
 2012 : Les Revenants (épisode 8) réalisation Fabrice Gobert et Frédéric Mermoud : Revenant Forêt
 2012 : Lignes de vie - réalisation Adeline Darraux : François Jeanson
 2013 : Qui a tué Jaurès ? - réalisation Philippe Tourancheau : Raoul Villain
 2019 : Plus belle la vie - réalisation Pascal Roy : Directeur d'hôtel
 2019 : Petits Secrets En Famille "Les Cousins" / Famille Berland - réalisation Jean-Luc Mathieu : Olivier
 2019 : Demain nous appartient - réalisation Sebastien Perroy, Thierry Peythieu, Jérôme Navarro, Christophe Barraud : Le Maton
 2020 : Un si grand soleil - réalisation Benoît D'Aubert, Amir Shadzi : Cyril Fiacre
 2020 : Une si longue nuit - réalisation Jérémy Minui : Ange
 2022 : Plus belle la vie (saison 18) : Fils de madame d'Anjoy

 Théâtre
 2005 : Les Hommes de Terre de Marion Aubert – mise en scène Richard Mitou : Un Homme de Terre
 2006 : Poeub de Serge Valletti – mise en scène Michel Didym : Un Consommateur, Grappier, Le Petit Brentanos, Deuxième Robert, Cupertwin, Helanbon le Toqué
 2006 : Ali Cogia, Marchand de Bagdad (conte des Mille et une nuits) – création collective
 2007 : En Attendant que la neige tombe (chantier) – mise en scène Jean-Baptiste Demarigny
 2008 : Scènes de chasse en Bavière de Martin Sperr – mise en scène Yves Ferry : Le Curé
 2008 : La Nuit des Camisards de Lionnel Astier – mise en scène Gilbert Rouvière
 2008 : Baal [1919] de Bertolt Brecht – mise en scène Mathias Beyler : Un jeune homme, Un Charretier, Le Commissionnaire, Un Bûcheron, Le Deuxième Paysan, Piccolo, Un Rouquin, Le Médecin, Watzmann, Un Homme
 2010 : Cairn d'Enzo Cormann – mise en scène Hélène Soulié : Malonceau, Le Garçon
 2010 : Amphitryon(s) de Plaute et Kleist – mise en scène Hervé Dartiguelongue : Jupiter
 2011 : Paysage Moral (solo) montage de textes de Carlos Drummond de Andrade – mise en scène Ferdinand Fortes : Le Défavélé
 2011 : Qui a peur de Virginia Woolf ? d'Edward Albee – mise en scène Jean-Louis Sol : Nick
 2011 : Une femme nommée Marie - mise en scène Robert Hossein : Peuple, Troubadour et Serviteur de Pilate
 2012 : Lost in the Stars de Kurt Weill et Maxwell Anderson - mise en scène Olivier Desbordes : Arthur Jarvis, Eland (officier de probation), juge
 2013 : Habillage ou la grisette nue de Sarah Fourage – mise en scène Anna Delbos-Zamore : Yann, Le Meneur, Julien, Gogo
 2015 : Mon Prof est un Troll de Dennis Kelly – mise en scène Anaïs Coq : Max
 2015 : Mon premier job (Solo) adapté de la nouvelle de David Lodge – créé sous le regard bienveillant de Gilbert Rouvière : sociologue
 2015 : L'Opéra de quat'sous de Bertolt Brecht et Kurt Weill – mise en scène Olivier Desbordes et Éric Perez :  brigand
 2021 : Et les oiseaux répandirent la couleur (solo jeune public) : vieillard voyageur en terre aborigène
 2022 : Rouge lie de vin'' de Valérie Hernandez - mise en scène de l'auteur : Tony

Notes et références

Liens externes

 La plateforme des agences artistiques

Acteur français de théâtre

Alexandre Charlet


Urozhaini  es un posiólok del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado 17 km al oeste de Gulkévichi y 121 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 697 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Kubán.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Трудовой (Гулькевичский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Urozhaini (Gulkévichi, Krasnodar)


Days Crossroads bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Days Crossroads (Georgia)
 Days Crossroads (North Carolina)
 Days Crossroads (Tennessee)

Days Crossroads


Gillett may refer to:

Places in the United States
Gillett, Arizona, a ghost town and former mining settlement
Gillett, Arkansas
Gillett, Wisconsin
Gillett (town), Wisconsin
Gillett, Texas
Gillett Grove, Iowa

Other uses
Gillett (surname)

See also
Penn Jillette (born 1955), American magician and writer
Gillette (disambiguation)

Gillett


Gabriel Oseciuc (n. 8 noiembrie 1950, Constanța) este un actor român.

Biografie
S-a născut la 8 noiembrie 1950 la Constanța.
A fost căsătorit cu Eugenia Dan și cu Cornelia Pavlovici (cu ultima între 1978-1984).

În copilărie și adolescență a făcut figurație în producțiile care se filmau în Brăila. În 1971, după terminarea liceului, se angajează la Teatrul Fantasio din Constanța. Debutează în  rolul Câinelui prost în piesa de comedie muzicală pentru copii Muschetarii Măgăriei sale de Ion Lucian, producție în regia și coregrafia lui Cornel Patrichi. Urmează cursurile Institutului de Artă Teatrală și Cinematografică I. L. Caragiale între 1973-1976, perioadă în care Constantin Vaeni îi oferă rolul principal din filmul Zidul (1975). Între sfârșitul anilor 1970 și începutul anilor 1980 este actor al Teatrului Național "Ion Luca Caragiale" din București. Emigrează în Germania și apoi în Canada.

Filmografie
 Zidul (1975) - muncitorul tipograf Victor Uțu
 Prin cenușa imperiului (1976) - tânărul Darie
 Trei zile și trei nopți (1976) - noul comisar șef Mathus
 Buzduganul cu trei peceți (1977) - Anghel
 Frunze care ard (1977)
 Aurel Vlaicu (1978) - Aurel Vlaicu
 Vacanță tragică (1979)
 Blauvogel (1979) - George (Blauvogel) als Erwachsener; regia Ulrich Weiß
 Lumini si umbre - locotenentul rus prizonier de razboi (episodul 7)
 Întoarcerea lui Vodă Lăpușneanu (1980) - Tudor Șendrea
 Zbor planat (1980) - Nelu Baronul
 Ana și "hoțul" (1981)
 Întoarcerea Vlașinilor (1984)
 Opus 11 (1984)
 Misiunea (1997) - agent KGB
 Al treilea război mondial (2001) - Serge Kurbsky
 Labirintul trecutului (2004) - agent rus

Note

Legături externe

 Gabriel Oseciuc la CineMagia.ro

Nașteri în 1950
Actori români
Constănțeni

Gabriel Oseciuc


Judy Singer (12. travnja 1951.) australska je sociologinja, poznata po tome što je skovala pojam neurorazličitost.

Životopis
Judy Singer je je odrasla u Australiji kao kći majke Židovke koja je preživjela Drugi svjetski rat. Dugi niz godina radila je kao računalni savjetnik i bila je samohrana majka. Primijetila je neke osobine svoje kćeri koje su bile slične poteškoćama u društvenoj interakciji kakve je imala i njezina majka. Nešto kasnije Singerinoj je kćeri dijagnosticiran Aspergerov sindrom. Singer je i sebe opisala kao "vjerojatno negdje u autističnom spektru".

Nešto prije nego je njezina kćer dobila dijagnozu, Judy je započela studij sociologije na Tehnološkom sveučilištu u Sydneyu gdje je i diplomirala, te istraživala britanska i američka dostignuća na polju studija invalidnosti. Prateći virtualni aktivizam autističnih i drugih neurološki drugačijih ljudi sredinom 1990-ih, posebice na forumu Independent Living Mailing List (ILMV), upoznala je novinara Harveya Blumea koji joj je kasnije pomogao u proširenju njezinih ideja. Judy Singer je skovala pojam "neurorazličitost", kao izraz koji definira kako biološku raznolikost živčanog sustava ljudske vrste i posljedičnu psihološku varijabilnost, tako i društvene pokrete neuroloških manjina, koji bi također uključivali i pokret za prava autističnih osoba.

U Australiji je Judy Singer osnovala i grupu za podršku obiteljima autističnih osoba ASpar. Godine 2016. objavila je knjigu Neurodiversity: The Birth of an Idea ("Neurorazličitost: Rođenje ideje").

Izvori

Australski znanstvenici

Judy Singer