Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu ya da THKO,  Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan, Yusuf Aslan, Sinan Cemgil, Alparslan Özdoğan, Kadir Manga,  Taylan Özgür, Cihan Alptekin ve Mustafa Yalçıner tarafından kurulan silahlı Marksist-Leninist örgüt. Örgüt, kuruluşunu, gerçekleştirdiği bir dizi eylemden sonra 4 Mart 1971 tarihinde yayımladığı bir bildiri ile kamuoyuna duyurdu.

İlk silahlı eylemini 29 Aralık 1970 tarihinde gerçekleştiren Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu, bütün bir 12 Mart yarı-askerî dönem boyunca varlığını sürdürdü. Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi (THKP-C) ile birlikte söz konusu döneme damgasını vurdu. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idamlarını önlemek için gerçekleştirdikleri ortak eylemin sonucu olarak THKP-C'den 8, THKO'dan 2 militanın Kızıldere'de öldürülmeleri, Silahlı Devrim Cephesi kavramının yerleşmesini ve siper kardeşliği-yoldaşlığı kavramının ortaya çıkmasını sağladı.

THKO, Sinan Cemgil, Kadir Manga ve Alparslan Özdoğan'ın Nurhak; Cihan Alptekin ve Ömer Ayna'nın Kızıldere'de öldürülmeleri; Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idam edilmelerinden sonra dağıldı.

THKO davasından yargılanıp mahkûm olan kadroların 1974 affıyla hapisten çıktıktan sonra dışarıdakilerle birleşerek oluşturduğu Geçici Merkez Komite, hızla örgüt çizgisinden uzaklaşırken komite üyeleri kendi aralarında da bir farklılaşma sürecine girdiler. Bir grup Çin Komünist Partisi-Arnavutluk Emek Partisi (sonrasında yalnızca AEP) yanlısı politikalar geliştirerek Türkiye Devrimci Komünist Partisi'ne, diğer bir grup ise SBKP eğilimli politikalarla Türkiye Komünist Emek Partisi'ne gidecek örgütlenmeler kurarken örgüt çizgisine bağlı kalanlar Türkiye Devriminin Yolu adı altında birbirinden bağımsız grupçuklar oluşturmaktan öteye gidemediler.

THKO'nun ortaya çıktığı koşullar
Büyük şehirlerdeki yükseköğretim gençliği başta olmak üzere kimi aydın çevreleri ile İsmet İnönü yönetimindeki Cumhuriyet Halk Partisi'nin (CHP) Demokrat Parti iktidarına karşı verdikleri açık mücadele ortamında, ordu içindeki Kemalist-olma-savlı subayların "Cunta"sı, 27 Mayıs 1960 tarihinde yönetime el koyar. Emir-komuta zinciri dışında gerçekleştirilen ve kimilerince "ihtilâl" kimilerince de "darbe" olarak tanımlanan bu ordu müdahalesi sonucu girilen süreç, 1961 Anayasasını ortaya çıkartır. Türkiye'nin sorunları ve bu sorunlara getirilen çözümlerin tartışılmasına kısmen olanak tanıyan bir ortamda Doğan Avcıoğlu önderliğindeki Yön hareketinin ortaya çıkışı (1961), Türkiye İşçi Partisi'nin (TİP) kuruluşu (1961), CHP'de "Ortanın Solu"na yöneliş (1965) ve Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu'nun (DİSK) kuruluşu (1967), Marksist klâsiklerin Türkçeye çevrilmesiyle harmanlanır.

Güney Kore'deki anti-emperyalist gençlik hareketiyle benzer devinimlere sahip Türkiye'deki yükseköğretim gençliği aslında Türkiye'ye ait daha özel bir şekliyle varlığını sürdürürken anti-emperyalizmi sosyalist düşünceler temelinde ele almaya çalışan yeni bir öğrenci kuşağı da uç verir.

1965 ve 1969'da kurulan Adalet Partisi (AP) hükûmetleri dış ilişkilerinde ABD ve Avrupa Ortak Pazarı yanlısı bir politika izlerken içte hak arama savaşımlarına tahammülsüz ve 1961 Anayasası karşıtı ve genel olarak bölücü bir zeminde hareket ederler.

Yükseköğretim gençliğinin "özgür üniversite" kavgası ile bununla zamandaş olarak yükselen başta işçi sınıfı ve köylülük olmak üzere emekçi sınıfların savaşımlarına Adalet Partisi Hükûmeti'nin polis ve karşıt görüşlü grupların desteğiyle verdiği şiddet unsurlu karşılık, tarikatçı yükseliş ve Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) tarafından kurulan "komando kampları", radikal sağ ile polis gücü arasındaki işbirliği, siyasal saflaşmaları derinleştirir.

Yükselen anti-emperyalist ve demokratik savaşım içindeki genç devrimciler, Marx, Engels, Lenin ve Stalin ile başlayan tanışıklıklarına Vietnam Devrimi, Filistin Kurtuluş Savaşı ve başta Küba devrimi olmak üzere Latin Amerika devrimci deneyimlerini eklerler.

Soğuk Savaş dönemi olarak tanımlanan iki-kutuplu dünyanın (ABD-SSCB) ilişki ve çelişkileri, sonradan Avrupa Birliği'ne dönüşecek olan Ortak Pazar'ın yükselişi, SSCB'nin Brejnev'in "sınırlı egemenlik doktrini" bağlamında Çekoslovakya'ya girişi, SBKP-ÇKP ayrışması ve Çin Halk Cumhuriyeti'ndeki Büyük Proleter Kültür Devrimi, dönemin devrimci kadrolarını derinden etkiler.

Döneme karakterini veren slogan ise "Tam Bağımsız ve Gerçekten Demokratik Türkiye" olacaktır.

THKO'nun kökeni
Örgütün kökeninde, birbiriyle bağlantılı ve/ama görece bağımsız gelişen iki odak olduğu söylenebilir.

Birinci odak, Ankara'da Orta Doğu Teknik Üniversitesi'ndeki "Toplumcu Grup"tan çıkar. Sinan Cemgil, Mustafa Taylan Özgür, Hüseyin İnan, Yusuf Aslan gibi daha sonra THKO'yu kuracak olanlar, Münir Ramazan Aktolga, Yusuf Küpeli ve Rasih Ulaş Bardakçı gibi THKP-C'yi kuracak olanlarla birlikte bir yandan yüksek öğrenim gençliğinin akademik-demokratik hakları için savaşım verirlerken diğer yandan da gelişen halk hareketleriyle birleşme ve dayanışma çabası içinde olurlar. Yükseköğretim kurumlarında Sosyalist Fikir Kulüplerinin kuruluşlarına katılıp bu kulüplere önderlik ederler. Söz konusu kadrolar, gençliğin anti-emperyalist savaşımına bilinçli eylem önderleri olarak katılır ve kitlenin eylem içinde bilinçlenmesine özen gösterirler. Grubun sonraki gelişimi diğer gruplardan farklı olur. Bu odak, sol içi tartışmalara çok fazla girmez. Sosyalist Devrim-Millî Demokratik Devrim saflaşmasında Türkiye devriminin önündeki devrimci adımın kesintisiz ve aşamalı devrim anlamında Millî Demokratik Devrim olduğunu savunsalar da "Türk Solu" ve "Aydınlık" akımından ve bu akım içindeki tartışmalardan uzak dururlar. Hüseyin İnan'ın önderliğinde kendi yollarını açmak için sıkı bir çalışma içine girerler. Türkiye'nin hemen hemen her yerinde her çevreden kimi sosyalist öncüleri bir araya getirirler. Grup, öngördüğü devrim stratejisine istinaden "Dağcılar" olarak anılmaya başlar.

İkinci odak, İstanbul'da Devrimci Hukuklular Örgütü (DHÖ) ve Devrimci Öğrenci Birliği'nde (DÖB) örgütlenen ve anti-emperyalizm ortak zemininde bir araya gelen yükseköğretim gençlik öncülerinin Deniz Gezmiş ve Cihan Alptekin önderliğindeki kanadıdır. DÖB içindeki Mustafa İlker Gürkan tarafından temsil edilen Türkiye Millî Gençlik Teşkilâtı (TMGT) kökenlilerle TİP kökenliler arasındaki ilişkiler bir süre sonra gevşeyecek ve herkes kendi yoluna gidecektir. Deniz Gezmiş ve Cihan Alptekin, bu süreçte Ömer Ayna, Avni Gökoğlu, Yavuz Yıldırımtürk, Zerruh Vakıfahmetoğlu gibi Devrimci Doğu Kültür Ocakları (DDKO) çevresinden gençlerle birleşecektir. Mustafa Zülkadiroğlu, bu konuda, şunları demektedir:

 "Deniz'den bizim kopuşumuz 1969 yılına dayanır. 1969 Haziran üniversite işgalleri sırasında, DÖB kadrosuna danışmadan, DÖB hareketi adına bizim dışımızda işler yapmaya, Diyarbakır Yurdu ve DDKO çevresinden bazı kişilerle hareket etmeye başlamıştı. Onlar, herhangi bir çatışmada bizim yanımızda olan kişiler değildi. Biz, bu nedenle, "Bizim dışımızda ne yapıyorsun? Ne olduğunu bilelim" diyerek Deniz'in yaptığı bu emrivakiye karşı çıktık. Bunun üzerine Deniz ile aramıza bir sürtüşme girdi." – Deniz (Bir İsyancının İzleri), Turhan Feyizoğlu, 16. Baskı, Su Yayınları, Sayfa 174.

THKO'nun kuruluşu
Vietnam Kasabı olarak ünlenen Robert W. Komer'in Amerika Birleşik Devletleri Türkiye büyükelçisi olarak atanması büyük bir tepki doğurur. İstanbul, İzmir ve Ankara başta olmak üzere bütün Türkiye'de yaygın protesto gösterileri düzenlenir. Komer'in arabasının Sinan Cemgil, Hüseyin İnan, Mustafa Taylan Özgür, Yusuf Aslan, Seçkin İnceefe, Halil Çelimli, Tuncay Çelen, Sabit Big gibi ODTÜ'lü sosyalistler tarafından yakılmasıyla (6 Ocak 1969) doruğa ulaşan tepki, sürdürülen savaşımda bir dönüm noktası sayılabilir. Eylemin içinde yer alan Mustafa Taylan Özgür'ün, Komer olayından sonra İstanbul Üniversitesi Öğrenci Birliği'nin Beyazıt'taki kongresi sırasında arkadan kurşunlanarak (ve sonrasında polis karakolunda dövülerek) öldürülmesinden (23 Eylül 1969) sonra ise yeni dönemin karakterini Sinan Cemgil, "Taylan, Kommer'in arabasını yakarak devrim için ilk kıvılcımı atmıştı. Bu kıvılcım devam ettirilecektir." diye açıklayacaktır.

Kuruluştan Önce Bir Aşama, THKP-C'nin birlik teklifi
THKO esasen silahlı mücadeleyi 1969'da başlatmayı planlamıştı ama çekirdek kadrosunun Filistin'den dönüşü sonrası tutuklanması üzerine mücadele 1970'te başlatıldı. Bu dönemlerde Mahir Çayan, Yusuf Küpeli, Münir Ramazan Aktolga THKO üyeleriyle bir görüşme yapar. Çayan THKO üyelerine mücadeleye erken başlandığını, "bir siyasal parti olarak örgütlenmeksizin silahlı propagandaya girişilemeyeceğini" söyler ve "birlikte" örgütlenme teklifi yapar. Fakat THKO'nun kır gerillası, ileride THKP-C'yi oluşturacak olan kadronun ise şehir gerillasını savunmasından dolayı Hüseyin İnan "Siz kent proletaryasına inanıyorsunuz, biz ise kır proletaryasına" diyerek reddeder. Deniz Gezmiş ise Mahir Çayan'a sen oportünistsin der.

THKO oluşuyor
Birbiriyle bağlantılı ama görece bağımsız Ankara ve İstanbul odaklı iki grubun birleşmesinde ve tek odaktan harekete geçmelerinde Ankara kökenli grubun önemli kesiminin Filistin dönüşü Diyarbakır'da yakalanması (Şubat 1970) doğrudan etkili olmuştur. Bu dönemde Deniz Gezmiş, grubuyla birlikte "Dağcılar"la birleşir.

Diyarbakır cezaevi, THKO'nun kuruluşunda en önemli aşamalardan birini oluşturmaktadır. Gülay Ünüvar-Özdeş, bu dönemi şöyle anlatmaktadır:

 "Hüseyin İnan broşürün daktiloyla yazılmış birkaç kopyasını bana verdi. Önce dikkatle okumamı ve benimsersem -şimdilik herkese değil- görüşlerinin görüşlerimize yakın olduğunu düşündüğüm arkadaşlara okutarak, gerekirse tartışmamı istedi. Hüseyin'in istediklerini yaptım. Broşürü okuyan arkadaşlardan büyük bir bölümü bizim gruba katıldı ve daha sonra THKO içinde yer aldı. Görüşlerin derlenip toparlanması, sistematize edilmesi açısından Diyarbakır cezaevi döneminin THKO'nun oluşumunda önemli bir rol oynadığını düşünüyorum." – Turhan Feyizoğlu,Sinan: Nurhak Dağlarından Sonsuzluğa, , Ozan Yayıncılık, İstanbul, Ağustos 2000, ISBN 975-7891-29-0, sf. 328

"Halk savaşı" hazırlığı içine giren "Dağcılar", kırsal alanlardaki çalışmalarını yoğunlaştırırlar. ODTÜ yurtları, "Dağcılar"ın harekât üssü haline gelir. Gizli çalışma üzerinde yoğunlaşan "Dağcılar", yasal örgütlenmelerde yönetsel görevler üstlenmemeye özen göstermekle birlikte, başta Türkiye Devrimci Gençlik Dernekleri Federasyonu (TDGF ya da yaygın adıyla Dev-Genç) olmak üzere kitle örgütlenmeleri içindeki gelişmelere müdahale etmeyi sürdürürler.

İlginç bir gelişme de "Dağcılar"dan Sinan Cemgil ve Deniz Gezmiş'in Yusuf Küpeli, Münir Ramazan Aktolga, Aydın Karagözoğlu, Sema Karagözoğlu, Bingöl Erdumlu ve Mustafa Kemal Çamkıran gibi farklı çevrelerde yer alan kişilerle birlikte Gizli Komünist Partisi kurdukları gerekçesiyle Ankara İkinci Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılanmalarıdır.

Bu, dönemin bir özelliği olarak siyasal alanda farklılaşma sürecinde olsalar bile savaşım içinde gelişen dostluk ve yoldaşlık anlayışının sürdüğünün ve yeni biçimlenen çevrelerin savaşımı sürdürebilmek için gerekli dayanışmayı göstermelerinin bir örneği olarak görülebilir.

Henüz belirlenmiş bir örgüt adına sahip olmayan "Dağcılar", gerilla savaşı için en uygun yerin Malatya olduğuna karar verirler. Teslim Töre ve Mustafa Yalçıner, malzeme yüklü bir arabayla Kasım 1970'te Malatya'ya giderler...

23 Aralık 1970 Çarşamba günü, Ankara Hukuk Fakültesi önünde vurulan devrimci öğrencilerden İlker Mansuroğlu'nun 28 Aralık 1970 Pazartesi günü akşamı tedavi edildiği hastanede ölümü üzerine Dağcılar, tepkilerini dile getirmek amacıyla yapacakları eylem için Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçiliğini seçerler. "Dağcılar", 29 Aralık 1970 Salı günü ABD Büyükelçiliği önündeki polis noktasının kurşunlanmasıyla başlayan eylemler dizisinin ardından 4 Mart 1971 Perşembe günü yayınlanan bir bildiri ile Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu'nun (THKO) varlığını duyururlar.

Örgütün Adı
Türkiye uzun bir dönem sağ kanatlarla birlikte, ısrarla örgütün adını "Türk Halk Kurtuluş Ordusu" olarak söylemeyi yeğledi, çünkü Türkiye ve Türkiyeli gibi ifadeleri bölücülük olarak görüyorlar ve Türkiye'de farklı budunsal (etnik) grupların bulunduğunu kabul etmedikleri gibi dünyada neredeyse bütün örgütlerin ülke adlarıyla anıldığını da unutuyorlardı.

Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu'nun Sıkıyönetim Mahkemelerindeki dava dosyalarında örgüt adı doğru biçimde Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu olarak yer almasına karşın, devlet tarafından hazırlanan kitapçıklarda "Türk Halk Kurtuluş Ordusu" olarak belirtilmeye özen gösterilmişti. (Bknz. Başbakanlığın emri ile Bakanlıklararası bir kurul tarafından hazırlanmış olan "Beyaz Kitap", Ankara-1973)

Örgüt adının doğru kayda geçirilmesi yönündeki ısrarlar karşısında ise THKO, bölücülükle damgalanıyordu. THKO 1 ve 2 Davalarının mahkeme başkanı Ali Elverdi, Bu Vatana Kastedenler adlı kitabında bu tavırda olmuştur.

Halk Kurtuluş Ordusu Kavramı
"Halk Kurtuluş Ordusu" (English People's Liberation Army) ifadesi, ilk kez Çin Komünist Partisi tarafından Parti önderliğindeki ama partili olmayanların da yer aldığı silahlı örgütlenmeleri ifade etmek için kullanıldı. ÇKP ile aynı zeminde yer alan partiler de kurdukları askerî örgütlenmelere bu adı verdiler ya da bu adı ima ettiler.

THKO, ÇKP ile aynı zeminde olmayıp da bu ifadeyi kullanan ilk ve bilinen tek örgüttür. Benzer biçimde THKP-C de kendisini Ordu yerine Parti ve Cephe olarak tanımlamasına karşın "Halk Kurtuluş" (English People's Liberation) ifadesini kullanmayı yeğlemiştir.

1960'lı yıllar Küba Devrimi'nden esinlenen "Ordu" ve daha çok da "Cephe"lerin ortaya çıktığı bir dönemdir ve bu gruplar, ÇKP'den ayrı bir ideolojik-siyasî zeminde durduklarının bir göstergesi olarak genellikle Millî Kurtuluş (English National Liberation) ön adını kullanmışlardır.

THKO'nun tamamen, THKP-C'nin kısmen, ÇKP'yi anımsatan bu ifadeleri örgütlerinin adı olarak kullanmış olmaları, iki örgütün önder ve kurucu kadrolarının da Çin ve Küba deneyimlerini birbirlerini dışlayan ve kendi içlerinde mutlaklaştıran okullar olarak algılamadıklarının işareti olarak görülebilir.

Askerî değil Siyasî bir Ordu
Ordu, askerî bir kavram olmasına karşın THKO, kendisini siyasî bir örgüt olarak tanımlamıştır. Bu, siyaset ve savaş ilişkisinin ele alınma biçimiyle bağıntılıdır. Hüseyin İnan, kendi anlayışlarını şöyle açıklamaktadır:

 "Politik mücadele yöntemlerinin en üst düzeyine şiddet politikası ve şiddet politikasının temel yöntem olduğu politik mücadeleye de silahlı mücadele diyoruz." – Hüseyin İnan, Türkiye Devriminin Yolu (Mart 1972)

Örgütün varlığını kamuoyuna açıkladığı 4 Mart 1971 tarihli bildirisinde "Amacımız Amerika'yı ve tüm yabancı düşmanları temizleyerek, hainleri yok etmek ve düşmandan temizlenmiş tam Bağımsız Türkiye'yi kurmaktır." denilmektedir. THKO militanları, hem kişisel sorgularında hem de ortak savunmalarında bu temelden hareket etmişler ve her aşamada Örgüt'ün programını savunmuşlardır. Hemen hemen bütün militanlarının tek tek kendilerini Marksist-Leninist olarak tanımladığı bir örgütün kendisini Marksist-Leninist, Komünist vb olarak tanımlamaması yadırgatıcı görünebilir, nitekim görülmüştür de. Oysaki THKO'yu kuran ve kendilerini Marksist-Leninist olarak tanımlayan kadrolar, kurdukları örgütün verili andaki militan bileşimini değil, gelişim sürecindeki bileşimini esas almışlardır. Öngörülen, gelişimi içinde THKO'nun sosyalist olmayanların da katıldığı/içinde yer aldığı bir örgüt haline gelmesidir.

Söz konusu kadrolar, halk savaşının başarısı için iki örgütün stratejik öneme sahip olduğunu düşünmüşlerdir: işçi sınıfı partisi ve halk ordusu. Bu iki örgütü de işlev-görev ve kitle ilişkileri düzeyinde ele alan Hüseyin İnan, "Parti"nin görevini "işçi sınıfı ideolojisinin hakimiyetini devam ettirmek ve başka ideolojilerin mevcudiyetini minimuma indirgemek" olarak tanımlamakta, kuruluş koşulunu da işçi sınıfı ile örgütsel bağların gelişmesinde görmektedir. "Ordu"nun görevi ise "halkın silahlı gücü" olmaktır. "Ordu" da halk kitleleriyle örgütsel bağlar geliştikçe gerçek bir halk ordusu olacaktır. Dolayısıyla THKO, örgütsel düzey açısından ne bir parti ne de bir ordudur; parti ve ordu fonksiyonlarını üstlenen bir örgüttür.

THKO'ya yön veren siyasî çizgi

Türkiye Devriminin Yolu
THKO'ya yön veren siyasi çizgi, Hüseyin İnan tarafından yazılan, Türkiye Devriminin Yolu broşüründe kayıt altına alınmıştır. Broşür, önce teksir ve fotokopiyle çoğaltılmış, 1976'da Belge, 1991'de ise Ulusal Kültür tarafından yayınlanmıştır. Broşürün sınırlı bir özeti için Türkiye Devriminin Yolu bölümüne bakılabilinir.

THKO üyeleri
THKO'nun (öncesi de dahil) içinde yer alan ya da davalarda yargılananların bir kısmı aşağıda ilk ada bağlı olarak alfabetik sırayla verilmiştir.

Ahmet Erdoğan, Ahmet Tuncer Sümer, Anıl Bayraktar, Ali Aydın Çığ, Alpaslan Özdoğan, Atilla Keskin, Avni Gökoğlu, Cihan Alptekin, Deniz Gezmiş, Ercan Öztürk, Ergun Adaklı, Erol Tulpar, Fevzi Bal, Gülay Ünüvar-Özdeş, Hacı Tonak, Hasan Ataol, Hasan Bakırlar, Hüseyin Cemal Özdoğan, Hüseyin İnan, İbrahim Öztaş, İbrahim Seven, Kadir Manga, Kor Koçalak, Mehmet Ali Bulut, Mehmet Asal, Mehmet Emin Aktaş, Mehmet Nakiboğlu, Mehmet Özdemir, Mete Ertekin, Metin Güngörmüş, Metin Yıldırımtürk, Metin Karavelioğlu, Mustafa Çubuk, Mustafa Taylan Özgür, Mustafa Yalçıner, Nahit Tören, Necmettin Baca, Niyazi Yıldızhan, Oktay Kaynak, Osman Arkış, Ömer Ayna, Recep Sakın, Safa Asım Yıldız, Semih Orcan, Sevim Onursal, Sinan Cemgil, Taşkın Tanman, Teslim Töre, Uğur Telatar Yusuf Aslan, Zerruh Vakıfahmetoğlu...

Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu davaları

THKO 1 Davası
Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu ana davasıdır. Sanıkların çoğunluğu yükseköğrenimli gençlerden oluşmaktadır. Dava, 16 Temmuz 1971 günü Altındağ Veteriner Okulu binasında Tuğgeneral Ali Elverdi başkanlığında Baki Tuğ savcılığında Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 no'lu Mahkemesi'nde başladı ve 9 Ekim 1971 günü bitti. Bu davada Deniz Gezmiş ve arkadaşları verdikleri savunmada İkinci Kurtuluş Savaşçıları olduklarını ve Mustafa Kemal'in bağımsızlık mücadelesini savunduklarını belirttiler. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan'ında aralarında bulunduğu 18 kişi idama mahkûm edildi. 3 sanığa 5 yıl hapis verildi, diğer sanıklar beraat etti. Cezalar temyizden döndü. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan'ın idamları onandı. Mahkeme kararı 24 Nisan 1972'de TBMM'de oylandı. 276 milletvekilinin "Evet", 48 milletvekilinin de "Hayır" oyu verdiği oylamada iki çekimser oy çıktı. Necmettin Erbakan, Alparslan Türkeş, Osman Bölükbaşı, Hüdai Oral, Mustafa Timisi'nin de aralarında bulunduğu 115 milletvekili ise oylamaya katılmamıştı. "Hayır" oyu verenler arasında; İsmet İnönü, Bülent Ecevit, Mehmet Ali Aybar, Muammer Erten, Necdet Uğur gibi isimler bulunmaktaydı. Süleyman Demirel, İsmet Sezgin, Nahit Menteşe, Hasan Korkmazcan, Necmettin Cevheri "Evet" oyu kullanan 276 milletvekili arasındaydı. Bir sonraki gün gazeteler, oylamada Süleyman Demirel'in bir yandan kolunu kaldırırken diğer yandan da grubundaki milletvekillerinin oylarını kontrol ettiğini yazacaktır. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan 6 Mayıs 1972 Cumartesi günü idam edildiler.

THKO İstanbul Davası
Cihan Alptekin, Oktay Kaynak, Ömer Ayna'nın da aralarında yer aldığı davadır. Sanıklardan Cihan Alptekin ve Ömer Ayna, THKP-C'den Mahir Çayan, Rasih Ulaş Bardakçı ve Ziya Yılmaz ile birlikte Maltepe Cezaevi'nden firar ettiler.

THKO 2 Davası
Gülay Ünüvar-Özdeş ve Hasan Bakırlar'ın da aralarında yer aldığı davadır. Sanıkların çoğunluğu yükseköğrenimli gençlerden oluşmaktadır.

THKO 3 Davası
Sanıkların çoğunluğu işçi, emekçi ve köylü kökenlidir.

1974 sonrası THKO
Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu, bilinçli eylemler örgütleyen ve bu eylemlere önderlik eden devrimcilerin ideolojik-politik ayrışması sonucu ortaya çıkmış bir devrimciler örgütüydü. Yazılı program ve tüzüğe sahip değildi ama diğer grup ve çevrelerden kendisini ayıran açık bir siyasal program ve örgüt anlayışına sahipti. Bu siyasal program bilinçli eylem içinde geliştirilmiş ve örgütü oluşturanlarca Diyarbakır cezaevinde yazılan bir broşüre dayanarak benimsenmişti. Bir millî demokrat devrimci örgüt olarak THKO'nun varoluş gerekçeleri, 4 Mart 1971'de yayınlanan "Dünya ve Türkiye Halklarına" başlıklı bildiridir. Örgüte yön veren sosyalist düşünce ise Hüseyin İnan tarafından cezaevi koşullarında geliştirilen ve örgüt pratiğindeki hataların da değerlendirildiği "Türkiye Devriminin Yolu" (TDY) adlı çalışmada kayıt altına alınmıştır.

Her yenilgi sonrasında olduğu gibi THKO'nun sürdürdüğü savaşımın yenilgisinden sonra da "özeleştiri" çalışmaları başlatılmıştır. Örgütün eleştirisinin ana hatları TDY'de yapılmış olmasına karşın, önder kadroların ölümünden sonra yeni bir özeleştiri dalgası yükselmiştir. Bu yeni özeleştiri dalgası, iki kanaldan ve her ikisi de örgütün siyasi temellerine ilişkin olarak geliştirilmiştir.

THKO'nun cezaevi dışında bulunan Teslim Töre yönetimindeki kadroları tarafından kaleme alınan "Mücadelede Birlik" (1974) adlı broşürde Türkiye'nin önündeki devrimci aşamanın Millî Demokratik Devrim olduğu kabul ediliyor ama devrimci savaşımın temel alanının kırsal alanlar olduğu anlayışı terk ediliyor, yerine temel alanın kentlere geçiş için bir sıçrama alanı olması ve işçi sınıfının esas alınması gerektiği anlayışı ikâme ediliyordu. Ordu örgütlenmesi değil de partiye yönelinmesi gerektiği bir başka farklılaşmaydı. Kürdistan, ilhak edilmiş bir ülke olarak ele alınıyor ve bu temelde de Kemalizme ilişkin yaklaşım terk ediliyordu. Teslim Töre, Sosyalizm ve Toplumsal Mücadeleler Ansiklopedisi'nde yer alan yazısında "Mücadelede Birlik" broşürünün "programatik manifesto oluşturmaya yetmediğini" söyleyecektir.

THKO'nun cezaevinde kalan ve çoğunluğunu ODTÜ kökenlilerin oluşturduğu Mustafa Yalçıner önderliğindeki kadrolar ise "Geçmişin Eleştirisi" (1974) adlı çalışmalarında (Kürdistan'a ilişkin tez dışında) Mücadelede Birlik'ten çok da farklı olmayan açılımlar yapacaklardı.

"Geçmişin Eleştirisi" yazısı üzerine çıkan tartışmalar, Hüseyin İnan'ın Türkiye Devriminin Yolu broşüründe ifade ettiği görüşleri savunanların kendi yollarını açmak için ayrılmaya başlamalarıyla sonuçlandı.

1974 yılındaki kısmî af çerçevesinde cezaevinden çıkan kadrolarla dışarıdaki kadrolar, yaptıkları bir dizi görüşme sonucunda Örgüt'ün merkezî yapısının yeniden kurulması için 1975 başlarında 9 kişiden oluşan Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu-Geçici Merkez Komitesi'ni (THKO-GMK) kurdular. THKO-GMK'nin görevi, örgütlenmek, program ve tüzük hazırlamak ve ideolojik-kuramsal görüş oluşturmaktı. THKO-GMK, bu çerçevede Türkçe-Kürtçe bir merkez organ (Yoldaş-Heval) yayınlamaya başladı.

İki farklı özeleştiri süreci ve farklı kanallardan beslenmenin ne tür ideolojik-kuramsal farklılıklar doğurduğu Yoldaş-Heval'in 2. sayısının hazırlığı sırasında ortaya çıkacaktı. THKO-GMK üyelerinin çoğunluğunun Çin Komünist Partisi-Arnavutluk Emek Partisi zemininde yer aldığı ve yeni sayının kapağına "Sovyet Sosyal Emperyalizmi" görüşünü yazma kararı aldıkları öğrenildiğinde Sovyetler Birliği Komünist Partisi eğilimli Mücadelede Birlik kökenliler bu duruma karşı çıktılar. Bir dizi görüşmenin sonucu olarak ideolojik ayrılığın giderilemeyeceğinin anlaşılması üzerine 1976 yılı başlarında taraflar, biribirlerine karşı şiddet kullanmayacaklarını bir protokolle bağlayarak ayrıldılar. Bu süreçte ayrılan bir başka grup ise Beş Parçacılar olarak adlandırılan gruptur.

Eleştirilere karşın THKO adını soneksiz kullanmakta ısrarlı davranan "Yoldaş" grubu, Ekim 1978'de topladığı Konferansla adını Türkiye Devrimci Komünist Partisi-İnşa Örgütü (TDKP-İÖ) olarak değiştirdi. 2 Şubat 1980'de gerçekleştirdikleri Kongre ile de Türkiye Devrimci Komünist Partisi'ni (TDKP) kurdu. Grup, 12 Eylül Askeri Müdahalesinden önceki dönemde, THKP-C kökenli Devrimci Yol'dan sonra en geniş kitle temeline sahip ikinci hareket olarak kabul edilmiştir.

Mücadelede Birlik grubu ise Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu-Mücadelede Birlik (THKO-MB) adı altında savaşımlarını sürdürdüler. Türkiye Sosyalist İşçi Partisi (TSİP) ile yapılan birlik görüşmelerinin başarısızlıkla sonuçlanmasından sonra yoluna yalnız devam eden Grup, Nisan 1980'de gerçekleştirdiği bir kongreyle Türkiye Komünist Emek Partisi adı altında partileşti.

Hüseyin İnan'ın Türkiye Devriminin Yolu broşüründe ifade ettiği görüşleri savunanlar ise Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu-Türkiye Devriminin Yolu (THKO-TDY) adı altında savaşımlarını sürdürdüler, ancak merkezî bir örgütlenme oluşturamadılar. Birbirinden bağımsız gruplar, yerel düzeyde etkili olabildilerse de, içlerinden hiçbiri ülke düzeyinde etkili bir siyasal grup oluşturma becerisi gösteremediler.

Kaynakça

 Diyarbakır Bildirisi (1970)
 Aslan, Yusuf, El Feth'e Niye Gittim
 THKO Kuruluş Bildirisi (1971)
 1. THKO Davası Savunma'dan Bölümler (1972)
 Deniz Gezmiş'in Sorgusu (1971)
 Yusuf Aslan'ın Sorgusu (1971)
 Hüseyin İnan'ın Sorgusu (1971)
 Hüseyin İnan - Türkiye Devriminin Yolu (1972)
 Hüseyin İnan - Türkiye Devriminin Yolu (1972) Ayrıntı: Türkiye Faşizmi ve Faşizme Karşı Tavrımız
 Hüseyin İnan – Türkiye Devriminin Yolu (1972) Ayrıntı: Millî Mesele
 Son Mektuplar (1972) - Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan
 İdama Giderken (6 Mayıs 1972)

Dış bağlantılar
 İdam kararı tutanaklar

Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu


Louis Julien Noisin (16 août 1926 - 5 août 2015) est un professeur et homme politique haïtiano-américain reconnu surtout comme le fondateur de la première université privée d'Haïti reconnue par l'État d'Haïti. L'Université Roi Henri Christophe (URHC) est fondée en 1980 avec l'approbation du Président de l'époque, Jean-Claude Duvalier et fonctionne comme une institution à but non lucratif.

Il enseigne dans les années 1970 l'anthropologie et le gouvernement africain à Hampton University en Virginie pour ensuite rejoindre le département d'anthropologie de William & Mary à Williamsburg, en Virginie, où il se distingue comme le premier professeur d'ascendance africaine travaillant dans un poste universitaire permanent (i.e. Academic Tenure). Il travaille dans les années 1960 comme préfet et inspecteur général du système scolaire secondaire de la République Démocratique du Congo.

Sa carrière académique s'est mêlée à une carrière politique. Il est nommé Secrétaire d'Ambassade au Service Diplomatique de l'Ambassade d'Haïti en République Dominicaine et au Mexique dans les années 1950. En 1965, durant son service comme enseignant pour l'UNESCO au Congo Belge de l'époque, il est réveillé au milieu de la nuit par des soldats rebelles qui l'emmène au palais présidentiel pour écrire un discours d'investiture pour le nouveau président du pays, Mobutu Sese Seko. En janvier 1988, il est élu Président du Sénat de l'Assemblée générale d'Haïti sous la présidence de courte durée de Monsieur Leslie Roc Manigat. La présidence de Leslie Manigat est destituée par une junte militaire sous le Général Henry Namphy. Trois mois plus tard, Louis J. Noisin s'impose un exil personnel pour retourner aux États-Unis et continuer sa carrière académique tout en gérant à distance l'URHC qu'il a fondé au Cap-Haitien.

Biographie

Né au Cap-Haitien, Louis Julien Noisin est le fils de Julien Noisin et d'Ignés Dejoie.

Il grandit avec sa mère en absence de son père dont il ne garde qu'un très vague mais bon souvenir.

Il passe une grande partie de son enfance à vivre avec sa mère tantôt à Port-au-Prince, tantôt au Cap-Haitien. A 8 ans il est élève à Port-au-Prince chez les frères de Jean-Marie Guilloux. A 10 ans, il retourne au Cap-Haitien pour finir ses études primaires chez les frères de l'Institution Chrétienne avant de rentrer au lycée Philippe Guerrier.

Au lycée, il est profondément touché par le charisme nationaliste du directeur Louis Mercier qui restera pour lui un modèle de la persévérance et de la confiance en soi pour la réussite. Cependant, il retourne à Port-au-Prince où il termine ses études secondaires au Lycée Toussaint Louverture. Ces déplacements fréquents lui ont permis non seulement de développer un bon sens des relations interpersonnelles entre la culture provinciale et régionale, mais surtout de former de grandes amitiés avec certains écoliers et autres personnalités tel que Leslie F. Manigat, Edouard Francisque et Maurice Sixto.

Sa mère s'est remariée avec Jean Doucet et elle enfante un autre fils, Jean-Marc Doucet de seize ans plus jeune que Louis J. Noisin.

En 1952, Louis J. Noisin épouse Denise Poitvien (1936-2007) et le couple donne naissance à quatre enfants : Carole Noisin-Germaine (1953-2005), Louis Edouard Noisin (1956), Louis Philippe Noisin (1957-1998), et Chantal Noisin-Staples (1959).

Il meurt le 5 août 2015 à l'Hôpital Sacré-Cœur de Milot à l'âge de 88 ans où l'Etat d'Haïti lui accorde les funérailles nationales qui lui étaient dues comme ancien président du sénat de la République d'Haïti. Il est enterré au cimetière du Parc du Repos à Cap-Haitien où il partage la même tombe de son épouse Denise Poitvien Noisin.

Éducation

 1948 :Baccalauréat au Lycée Toussaint Louverture de la Place Sainte Anne à Port-au-Prince, Haïti.
 Octobre 1951: Licence en Droit à la Faculté de Droit et des Sciences Économiques à l'Université d'État d'Haïti, Port au Prince, Haïti.
 Septembre 1960 :Licence en Sciences Anthropologiques à la Faculté d'Ethnologie, Université d'Haïti d'Haïti, Port au Prince, Haïti.
 1969 :Master en Anthropologie Culturelle Africaine, à la Faculté de l'Enseignement Supérieur et de la Recherche à l'Université de Lovanium à Kinshasa, République Démocratique du Congo.
 1972 :Master en Education, Français et Littérature Africaine à Hampton University à Hampton, Virginie.

Carrière Académique

 1949-1950: Professeur de Français et d'histoire au Lycée Toussaint Louverture, Port-au-Prince
 1950-1953: Professeur de Droit Criminel et Chef de service titulaire des archives du Senat d'Haïti
 1961-1968 :Préfet et Professeurs de Français, d'Histoire, de Sociologie Africaine de plusieurs écoles secondaires de Kinshasa de la République Démocratique du Congo (Zaïre) Programme de l'UNESCO pour l'Afrique de l'Ouest) ;
 1963-1964: Préfet de l'Athénée de la Victoire.
 1964-1965: Préfet de l'Athénée de l'Ozone.
 1965-1968: Préfet de l'Athénée Saint Jean.
 1968-1969: Inspecteur de l'Enseignement Secondaire du Ministère de l'Education Nationale, Kalina, République Démocratique du Congo (Zaïre).
 1969-1972: Assistant Professeur d'Anthropologie Culturelle, de politique et gouvernement de l'Afrique, d'histoire des peuples et culture de la Caraïbe et de l'Amérique Latine à Hampton University, Hampton, Virginia.
 1972-1980: Assistant Professeur d'Anthropologie Culturelle au Collège de William and Mary, Williamsburg, Virginia. Il se distingua comme étant le premier professeur noir de cette institution et en 1976a été nommé au poste de professeur universitaire permanent (i.e. Academic Tenure).
 1979-1980: Professeur en visite au Département d'Anthropologie Culturelle à Johns Hopkins University, Baltimore, Maryland.
 1980-2015: Président Fondateur de l'Université Roi Henri Christophe, Cap-Haitien, Haïti.
 1990-1996 :Professeur de Français et d'Anthropologie Culturelle à Christopher Newport University in Newport News, Virginia.
 1990-1996: Assistant to the President for Multicultural Affairs and Affirmative Action à Christopher Newport University Newport News, Virginie.
 2001-2003: Professeur de Français à Old Dominion University in Norfolk, Virginia.

Carrière politique

 1952-1957: Secrétaire d'ambassade au service diplomatique de l'ambassade d'Haïti en République Dominicaine et au Mexique.
 1986 : Elu parmi les législateurs en charge pour rédigerla Constitution de 1987 de la République d'Haïti.
 1988 :Président du Sénat de l'Assemblée Générale d'Haïti sous la présidence de courte durée de Leslie Roc Manigat

Honneurs et récompenses
 1972: Récipiendaire du prix d'Enseignement Distingué de Christian R. and Mary F. Lindbach à Hampton University, Hampton, Virginia.
 1976:Nommé au poste de professeur universitaire permanent (i.e. Academic Tenure) au Collège de William and Mary à Williamsburg, Virginie.
 1976-1978: Président de l'Alliance Française, Williamsburg, Virginia.
 1985-1986:Président du Rotary Club à Cap-Haïtien, Haïti.
 1989: Consultant à l'Institut Démocratique National pour les Affaires Internationales, Washington D. C.
 1990's:Conseiller Personnel de B. J. Tucker, M.D., président du Resource Management Group of North America Inc. à Virginia Beach, Virginie.
 1990's: Conseiller de Robert C. Scott,Représentant des États-Unis pour le 3e district du Congrès de la Virginie, Newport News, Virginie.

Galerie

Références

 Le Moniteur. "Statuts de l'Institut Roi Henri Christophe au Cap-Haitien. » Numéro 67, 18 Septembre, 1980.
 William & Mary News. « Looking back-1972. »Dr. Noisin L. J., First Full-time Black Professor, Vol 1 (16), January 1978.
 William & Mary News. "Academic Tenure Appointments."  Noisin awarded Academic Tenure, Vol 3 (17), 1975.
 Alumni Gazette of the College of William and Mary. "Haitian Diplomat Joins Faculty," March 1973.
 Ministère de l'Education Nationale. Attestation de l'Inspecteur Générale de l'Enseignement, G. Kabengele, de Louis J. Noisin comme Inspecteur de l'enseignement Secondaire à Kinshasa, République Démocratique du Congo, 19 Juin 1969.
 Haïtiens Aujourd'hui. « Dr. Louis J. Noisin: Un dernier Christophien parmi nous, » Juin 2003.
 Resource Management Group of North America, Inc. Letter of mention of Louis J. Noisin acting as Advisor to President B.J. Tucker, MD, January 8, 1997.
 Christopher University Executive Committee. Administrative Faculty Appointment of Louis J. Noisin as Assistant to President Anthony R. Santoro for Multicultural Affairs and Affirmative Action, June 21, 1990.
 Haiti Observer. "Louis Noisin, Haitian Senator in 1988", posted on Friday, May 13, 2013.
 The Compas-Christopher Newport University. "A conversation with Dr. Louis Noisin,"
 Ministère de l'Education Nationale, Directeur J. Kukabuka. Direction de l'Enseignement Supérieure et de la Recherche Scientifique, Université de l'Ovanium à Kinshasa, République Démocratique du Congo, 18Juin 1969.
 Mission de l'UNESCO en République Démocratique du Congo. Attestation des fonctions de Louis J. Noisin par le chef de mission Christian Vieyra à Kinshasa, République Démocratique du Congo, 4 Juillet, 1969.

Professeur haïtien

Louis J. Noisin


Atlantik Cephesi, genelde Büyük Britanya Adaları ve Atlas Okyanusu'nda geçen deniz muharebelerinden oluşur. Birleşik Krallık, nüfusunu beslemek ve savaş endüstrisini desteklemek için ithalata bağımlıydı; Alman donanması bu bağı kesmek için denizaltılar ile bir blok uygulamaya çalıştı.

Alman İmparatorluğu'nun hammadde eksikliği Atlas Okyanusu'nda yeni sömürgeler aramak için bir neden olmaya başlamıştı. Aynı amaç içerisinde olan Birleşik Krallık ise Atlas Okyanusu'nu Alman U-bootlarından temizleyip tek başına Atlantik'e sahip olmak istiyordu. Bunun sonucunda İngiliz Kraliyet Donanması ve Kaiserliche Marine arasında deniz savaşları başladı. Almanların Atlantik'te İngilizlere yardıma gelen Amerikan gemilerine saldırması üzerine Amerika Birleşik Devletleri I. Dünya Savaşı'na resmen katıldı. Sadece İngiliz Kraliyet Donanması'nın yanı sıra Japon İmparatorluk Donanması, Amerikan Donanması, Brezilya Donanması, İtalyan Donanması ve Fransız Donanması İtilaf Devletleri safında Atlantik'teki deniz savaşlarına katılmıştır.

I. Dünya Savaşı Atlantik Cephesi


Sorhagenia taurensis ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Chrysopeleiidae. Die Art wurde nach dem Taurusgebirge, dem Fundort des Holotyps, benannt.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 6 bis 7 Millimeter. Kopf und Stirn (Frons) glänzen gräulich weiß. Der Scheitel (Vertex), das Nackenbüschel und der Halskragen sind grau und hellgrau gesprenkelt. Die Fühler sind ockergrau und dunkelbraun geringelt. Im letzten Viertel befinden sich fünf ockerweiße Segmente. Die Labialpalpen sind weiß. Außen und ventral sind sie dunkelgrau gesprenkelt, das dritte Segment hat in der apikalen Hälfte einen dunkelgrauen Ring.

Der Thorax glänzt ockergrau und hat an der Seite zwei dunkelbraune Schuppenbüschel. Die Tegulae glänzen ockergrau. Die Beine sind dunkel bräunlich grau und weißlich gesprenkelt. Die Tibien haben gesprenkelte ockerweiße basale, mediale und apikale Ringe.

Die Vorderflügel sind ockergrau und an der Basis dunkelgrau. Sie sind mit vier dunklen, bräunlich grauen Schuppenbüscheln versehen. Das erste befindet sich bei 1/4 der Vorderflügellänge zwischen der Analfalte und dem Flügelinnenrand. Das zweite und größte befindet sich oberhalb der Analfalte vor der Flügelmitte. Das dritte Büschel liegt zwischen Analfalte und Flügelinnenrand jenseits des zweiten Büschels. Das vierte Büschel befindet sich bei 3/4 der Vorderflügellänge oberhalb des Innenwinkels. Die beiden äußeren Büschel sind nur halb so groß wie die beiden inneren. Eine undeutliche, knieförmige, ockerbraune Binde befindet sich bei 3/4 der Vorderflügellänge. Die Costalader und der Flügelinnenrand sind am Apex ockerbraun. Eine Anzahl kleiner, dunkel bräunlich grauer Schuppenbüschel verteilt sich am Apex entlang der Costalader und am Flügelinnenrand. Die Fransenschuppen sind bräunlich grau. Die Hinterflügel glänzen grau und haben bräunlich graue Fransenschuppen.

Das Abdomen glänzt grau. Die Segmente sind hinten ventral mit breiten gräulich weißen Bändern versehen. Das Afterbüschel ist gelblich weiß.

Bei den Männchen ist der Uncus dreieckig und hat an der Spitze einen stark sklerotisierten Haken. Die Valven einschließlich des Cucullus sind anderthalb mal so lang wie die Ampulla. Die Ampulla ist an der Basis gebogen. Subapikal ist sie bauchig und hat einen spitzen und gekrümmten Apex. Der Sacculus ist etwa doppelt so lang wie der Cucullus. An der Basis ist er breit. Er verjüngt sich distal und hat einen rundlichen, gewundenen apikalen Teil. Die Juxta ist lang und schlank und hat eine leicht geweitete Basis. Das Vinculum ist gebogen. Der Aedeagus ist kurz und hat eine scharfe Spitze. Der Coecum penis ist nahezu rund. Das achte Abdominalsternit verjüngt sich distal und ist mit Reihen breiter Borsten versehen, die an der Basis stark gekrümmt sind.

Bei den Weibchen ist das Ostium länglich. Die seitlichen Fortsätze sind schmal und sehr lang und reichen bis über das Antrum hinaus. Das Antrum ist schlank und etwas kürzer und schmaler als der Ductus bursae. Das Corpus bursae ist bauchig. Die Signa sind abgeplattet und haben einen kleinen Dorn.

Ähnliche Arten
Sorhagenia taurensis kann habituell nur durch die geringe Flügelspannweite von den anderen Arten der Gattung unterschieden werden. Eine sichere Unterscheidung ist nur durch eine Genitaluntersuchung möglich.

Verbreitung
Sorhagenia taurensis ist in Kleinasien (Türkei) verbreitet.

Biologie
Die Biologie der Art ist unbekannt. Die wenigen bekannten Exemplare wurden Mitte Juli gesammelt.

Belege

Chrysopeleiidae
Chrysopeleiidae (Familie)

Sorhagenia taurensis


iMac යනු Apple Inc විසින් නිර්මාණය කරන ලද සහ ගොඩනගා ඇති සියලුම මැක් ඩෙස්ක්ටොප් පරිගණකවල පවුලකි. එය 1998 අගෝස්තු මාසයේ ආරම්භ වූ දා සිට Apple හි පාරිභෝගික ඩෙස්ක්ටොප් පිරිනැමීම්වල මූලික කොටස වී ඇති අතර එය වෙනස් ආකාර හතක් හරහා විකාශනය වී ඇත.

එහි මුල් ස්වරූපයෙන්, iMac G3 හට ගම්ඩ්‍රොප් හෝ බිත්තර හැඩැති පෙනුමක් තිබුණි, CRT මොනිටරයක් සමඟ, ප්‍රධාන වශයෙන් වර්ණවත්, පාරභාසක ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියකින් වට කර ඇති අතර, එය එහි ස්ලොට්-ලෝඩඩ් ඔප්ටිකල් ඩ්‍රයිව් සඳහා කැපී පෙනෙන සිනිඳු මෝස්තරයකින් මුල් කාලයේ ප්‍රබෝධමත් විය. දෙවන ප්‍රධාන සංශෝධනය, iMac G4, නිර්මාණය සියලු ප්‍රධාන කොටස් අඩංගු අර්ධගෝලාකාර පදනමකට ගෙන යන ලද අතර එයට සම්බන්ධ වූ නිදහසේ චලනය වන හස්තයක LCD මොනිටරයක්. තුන්වන සහ සිව්වන ප්‍රධාන සංශෝධන, පිළිවෙලින් iMac G5 සහ Intel iMac, සියලුම සංරචක සංදර්ශකය පිටුපස වහාම තබා, සරල ලෝහ පදනමක් මත පමණක් ඉහළට සහ පහළට නැඹුරු වන සිහින් ඒකාබද්ධ මෝස්තරයක් නිර්මාණය කළේය.

පස්වන ප්‍රධාන සංශෝධනය (2007 මැද) පෙර ආකෘතියට සමාන ස්වරූපයක් බෙදා ගත් නමුත් තුනී වූ අතර ඇනෝඩීකරණය කරන ලද ඇලුමිනියම් සහ සම්පූර්ණ ඉදිරිපස වීදුරු පුවරුවක් භාවිතා කරන ලදී. හත්වන ප්‍රධාන සංශෝධනය (2012 අග) වෙනස් සංදර්ශක ඒකකයක් භාවිතා කරයි, SuperDrive ඉවත් කරයි, සහ පැරණි unibody අනුවාද වලින් විවිධ නිෂ්පාදන ක්‍රම භාවිතා කරයි. 5.9 ක දාර ඝණකම සහිත පැරණි මාදිලිවලට වඩා කෙළවරේ තුනී වීමට මෙය ඉඩ සලසයි mm (නමුත් එකම උපරිම ගැඹුර). එයට ද්විත්ව මයික්‍රොෆෝන සැකසුම ද ඇතුළත් වන අතර ඝන-තත්‍ර ධාවකය (SSD) හෝ දෘඪ තැටි ආචයනය හෝ Apple Fusion Drive, ඝන-තත්‍ර සහ දෘඪ තැටි ධාවකයන්ගේ දෙමුහුන් ඇතුළත් වේ. iMac හි මෙම අනුවාදය  සමඟ 2012 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී නිවේදනය කරන ලදී. සෙ.මී.) අනුවාදය නොවැම්බර් මාසයේදී නිකුත් කරන ලද අතර  දෙසැම්බර් මාසයේ අනුවාදය; මේවා නව Haswell ප්‍රොසෙසර, වේගවත් ග්‍රැෆික්ස්, වේගවත් සහ විශාල SSD විකල්ප සහ 802.11ac Wi-Fi කාඩ්පත් සමඟින් 2013 සැප්තැම්බර් මාසයේදී නැවුම් කරන ලදී.

2014 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී,  හි විශාල සංශෝධනයක් cm) iMac නිවේදනය කරන ලදී, එහි ප්‍රධාන ලක්ෂණය වන්නේ පික්සල 5120 × 2880 විභේදනයකින් යුත් " Retina 5K " සංදර්ශකයයි. නව මාදිලියේ නව ගබඩා විකල්ප කිහිපයක් සමඟින් නව ප්‍රොසෙසරයක්, ග්‍රැෆික් චිපයක් සහ IO ද ඇතුළත් වේ.   iMac 2015 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී නිවේදනය කරන ලදී. එහි ප්‍රධාන ලක්ෂණය වන්නේ පික්සල 4096 × 2304 විභේදනයකින් යුත් " Retina 4K " සංදර්ශකයයි. එහි නව ගබඩා විකල්ප කිහිපයක් සමඟින් අඟල් 27 iMac හි නව ප්‍රොසෙසරය, ග්‍රැෆික් චිපය සහ I/O ඇත.

2017 ජූනි 5 වෙනිදා, Apple විසින් iMac Pro නමින් වැඩපොළ පන්තියේ අනුවාදයක් නිවේදනය කරන ලදී, එහි Intel Xeon ප්‍රොසෙසර සහ සම්මත SSD ගබඩාව ඇතුළත් වේ. එය 5K iMac හි සැලසුම සහ තිරය බෙදා ගන්නා නමුත් රිදී වලට වඩා Space Grey වලින් වර්ණ ගන්වා ඇත. Apple විසින් iMac Pro නැව්ගත කිරීම ආරම්භ කළේ 2017 දෙසැම්බර් මාසයේදීය  iMac Pro 2021 දී නතර විය.

2021 අප්‍රේල් 20 වන දින, Apple විසින් Apple M1 ප්‍රොසෙසරයක් සමඟින් "24" iMac (සැබෑ විකර්ණ තිර ප්‍රමාණය අඟල් 23.5  ) නිවේදනය කරන ලදී, එය Apple silicon වෙත සංක්‍රමණය වීමේ කොටසක් ලෙස ප්‍රථමයෙන්  එය 4.5K Retina සංදර්ශකයක් සහිත වර්ණ හතකින් (රිදී, නිල්, කොළ, තැඹිලි, කහ, දම් සහ රෝස) පැමිණේ. මූලික වින්‍යාසය මත, M1 iMacs Thunderbolt 3 / USB 4 වරායන් දෙකක් සහ ඉහළ වින්‍යාසය මත USB Type-C 3.1 Gen 2 වරායන් දෙකක් සමඟ පැමිණේ.

IMac


Jack Gregg (* 1938 in West Virginia) ist ein amerikanischer Kontrabassist (auch Cello), der vor allem in der Creative Music hervorgetreten ist.

Leben und Wirken
Gregg wuchs in Memphis (Tennessee) mit Blues-, Gospel- und  Country & Western-Musik auf, bevor er sich unter dem Einfluss von Aufnahmen Louis Armstrongs dem Jazz zuwandte. Mit zehn Jahren begann er Ukulele zu spielen; mit zwölf Jahren wechselte er an die Posaune, mit 15 Jahren zum Kontrabass, den er in Tanzorchestern und in Rhythm-and-Blues-Bands spielte. Mit 17 Jahren meldete er sich zur Armee, bei der er zwei Jahre in Alaska diente, wo er auch die Möglichkeit zum Musizieren hatte. Nach der Entlassung lebte er kurz in Kalifornien, um dann mit Bands zwischen New Orleans und Memphis aufzutreten. 1961 wurde er Mitglied im Orchester von Claude Thornhill, mit dem er auf Tournee ging. Er zog 1964 nach New York City, um bei Frederick Zimmermann zu studieren; in dieser Zeit gehörte er zur Band von Roy Eldridge. Dann öffnete er sich dem Free Jazz und spielte mit Marion Brown, Jeanne Lee, Paul Bley, Marion Brown und Andrew Cyrille; daneben interessierte er sich für den sich entwickelnden Rockjazz und jammte mit Larry Coryell, Gary Burton, Steve Swallow, Eddie Gomez und Jack DeJohnette. Mit DeJohnette, Bob Moses, Jumma Santos und Harold Vick gründete er 1970 die Fusion-Band Compost. In den nächsten Jahren trat er auch mit  Jaki Byard, Horace Silver und Gil Evans auf und tourte häufig mit der Galaxie Dream Band von Gunter Hampel in Europa.

1976 ließ er sich in Europa nieder, wo er in Paris mit Frank Wright, Noah Howard, Marion Brown, Longineu Parsons, Raymond Boni und Memphis Slim arbeitete, aber auch mit Joe Henderson, Joe Lee Wilson und Steve McCraven auf Tournee ging. 1995 zog er nach Beirut, wo er als Kontrabass-Dozent am Nationalkonservatorium arbeitete, aber auch mit Ziad Rhabani und mit Three Wheel Drive auftrat. Seit 2005 lebt er wieder in Paris, von wo aus er mit Archie Shepp und Bobby Few auf Tournee ging.

Diskographische Hinweise
 Gábor Szabó Jazz Raga (Impulse! Records 1966)
 Compost Take Off Your Body (Columbia Records 1970)
 Marion Brown Afternoon of a Georgia Faun (ECM 1970)
 Gunter Hampel Out of New York (MPS 1971)
 Compost Life Is Round (Columbia 1972)
 Bob Moses Bittersweet In The Ozone (Mozown 1975)
 Marion Brown Back to Paris (Marge 1980)
 Abbey Lincoln feat. Archie Shepp Painted Lady (Inner City 1987)

Weblinks

 Porträt

Einzelnachweise

Jazz-Bassist
Klassischer Kontrabassist
US-Amerikaner
Geboren 1938
Mann

Jack Gregg


Catullo Ciacci (1934-1996), coureur cycliste italien ;
 Matteo Ciacci (1990-), homme politique saint-marinais.

Ciacci


Navier-Stokes denklemleri, ismini Claude-Louis Navier ve George Gabriel Stokes'tan almış olan, sıvılar ve gazlar gibi akışkanların hareketini tanımlamaya yarayan bir dizi denklemden oluşmaktadır.

Bu denklemler; akışkan içerisindeki birim kütleye etki eden momentum (ivmelenme) değişimlerinin, basınç değişimleri ve sürtünme kayıplarına neden olan viskoz kuvvetlerin (sürtünmeye benzer) toplamına eşit olduğunun doğruluğunu ortaya koymaktadır. Bu viskoz kuvvetler moleküller arası etkileşimlerden meydana gelmekte ve akışkanın akmaya ne kadar dirençli (viskoz) olduğunu göstermektedir. Böylece, Navier-Stokes denklemlerinin, verilen akışkanın herhangi bir bölgesindeki kuvvetler dengesinin dinamik ifadesi olduğu söylenebilir.

Bu denklemler en kullanışlı denklemlerin başında gelmektedirler. Çünkü, gerek akademik gerekse ekonomik birçok fenomenin fiziğini açıklamaktadır. Hava akımları ve okyanus akıntılarının, boru içindeki su akışının, galaksideki yıldız hareketlerinin, kanat etrafındaki hava akımlarının modellenmesinde ve hesaplarında sıkça kullanılırlar.

Temel kabuller
Navier-Stokes denklemlerinin detayına girmeden önce, akışkanlar hakkında bazı kabuller yapılması gereklidir. Öncelikle akışkanın sürekli olduğu kabul edilir. Yani akışkanın tamamının aynı özellikte olduğu içinde farklı biçimler (formlar) bulunmadığı kabul edilir. Bir başka gerekli kabul de konu ile ilgili tüm alanların basınç, hız, yoğunluk, sıcaklık vs., diferansiyel olduğudur. (faz değişimleri olmadan)

Denklemler, momentum ve enerji ve kütle korunumunun temel prensiplerinden elde edilir.
Bunun için, bazı hallerde kontrol hacmi adı verilen, rastgele seçilmiş sonlu bir hacim belirlemek gereklidir, bu hacim üzerinde bu prensipler kolayca uygulanabilir. Bu sonlu hacim  ile gösterilir ve yüzeyi sınırlandırılır . Kontrol hacmi, sabit kalabilir veya akışkan ile hareket edebilir. Temel kabuller bunlardır, bununla beraber, farklı uygulamalarda özel kabuller de yapılabilir.

Gerçek türev
Hareket eden akışkanın özelliklerinin değişiminin ölçülebilmesi için iki yol vardır. Örneğin dünya atmosferindeki rüzgar hızının değişimleri ele alınacak olursa; bu değişiklikler bir meteoroloji istasyonu ölçüm cihazı (anemometre) veya bir hava balonu yolu ile ölçülebilir. Şüphesiz, ilk durumdaki anemometre boşlukta sabit bir nokta boyunca geçiş yapan tüm hareketli parçacıkların hızını ölçerken, ikinci durumda bahsedilen aygıt akışkan ile beraber hareket ederken hızdaki değişimi ölçer.

Aynı durumda, yoğunluk, sıcaklık vb. değişimler de ölçümü etkileyecektir. Bu nedenle, bu iki hal için bir ayrım yapılmalıdır. Bir alanın boşluktaki sabit bir pozisyona göre türevi uzaysal (spatial) veya Euleryen türev (Eulerian derivative) olarak adlandırılır. Hareketli bir parçacığın izlenmesi türevi gerçek (substantive), Lagrangyan (Lagrangian) veya maddi (material) türev olarak adlandırılır.

Gerçek türev şu şekilde tanımlanır:

Burada  akışkanın hızıdır. Denklemin sağ tarafındaki ilk terim alışılmış Euleryen türevi (sabit bir referans üzerindeki türev) iken, ikinci terim akışkan hareketi ile oluşan değişiklikleri ifade eder. Bu etki adveksiyon olarak adlandırılır.

Korunum kanunları
Navier-Stokes denklemleri, aşağıdaki korunum kanunlarından türetilir:

 Kütle
 Enerji
 Momentum
 Açısal momentum

Ek olarak, akışkan için bir durum denklemi bağıntısı kabulü yapılması gereklidir.

En genel biçimde, bir korunum kanunu şunu ifade eder, bir kontrol hacmi üzerinde tanımlanmış hacim özelliği (bulk property) değişiminin oranı  hacim sınırları boyunca hareket eden akışkanın dışarı taşıdığı kayıp ve artı kontrol hacminin iç tarafındaki kazançlar ve kayıplara eşit kabul edilir. Bu, aşağıdaki integral denklemi ile ifade edilir.

Bu denklemde v akışkanın hızı ve  akışkan içindeki kazançlar ve kayıplar olarak ifade edilir.

Eğer kontrol hacmi boşluk içinde sabitlenmiş ise bu integral denkleminden aşağıdaki şekilde bir ifade yazılabilir.

Ayrıca, kontrol hacminin içinde, bu son denklemde elde edilmiş olan sağ taraftaki ilk terimin ifade edilmesi için diverjans teoremi kullanılmıştır. Böylece:

Yukarıdaki ifade boşlukta sabit kalan bir kontrol hacminde  için geçerlidir. Çünkü  zaman içinde sabittir, değişmez. Bu sayede "" ve "" ifadeleri birbirinin yerine yazılabilir. Böylece ifade tüm alanlar için geçerli olur, ve integral çıkartılabilir.

Gerçek türev,  olduğunda (kazanç ve kayıp yokken) elde edilir.

Süreklilik denklemi
Kütlenin korunumu şu şekilde yazılır:

Burada  kütle yoğunluğu (birim hacim başına kütle), v akışkanın hızıdır.

Sıkıştırılamaz bir akışkan için  akış hattı boyunca değişmez ve denklem şu hale indirgenir:

Momentumun korunumu
Momentumun korunumu, yoğunluk yerine momentumun vektör bileşenleri ve akışkan üzerine etkiyen kuvvetler ile, süreklilik denklemine benzer bir yaklaşım yapılarak ifade edilir. Süreklilik denkleminde  yerine belirli bir yönde birim hacim başına net momentum yazılır, , burada  hızın  bileşenidir. (hız x, y veya z yönleri boyunca olmak üzere)

, akışkan üzerine etkiyen kuvvetin  bileşenidir (her birim hacim başına gerçek kuvvet). Genel kuvvetler yerçekimi ve basınç gradyenlerini kapsar. Bu şu şekilde de ifade edilebilir:

Ayrıca,  bir tensor'dür,  tensor çarpımını ifade eder.

Süreklilik denkleminin kullanımı daha da basitleştirilebilir ve şu hale gelir:

Genel kullanımda aşağıdaki gibi de yazılabilir

Bu bağlamda F=ma ifadesi doğrulanmış olur.

Denklemler

Genel biçim

Denklemlerin elde edilişi
Momentumun korunumu için Navier-Stokes denklemlerinin genel biçimi :

Burada  akışkan yoğunluğu, v hız vektörü ve f kitle kuvvet vektörüdür.

 tensörü, akışkan parçacığı üzerine uygulanmış yüzey kuvvetleri olarak tanımlanır (gerilme tensörü). Akışkan girdap gibi bağımsız bir eğme bükme hareketi yapmadıkça,  simetrik bir tensördür. Genel olarak, biçim:

Burada  normal gerilmeler,  teğetsel gerilmeler (kesme gerilmeleri) ve p gerilme tensörünün izotropik parçası ile birleştirilmiş statik basınçtır.

 matris izi (İng. trace) akışkanın dengede olup, olmadığı mutlaka tanımlanması (hacim vizkozitesi (bulk viscosity) olmadıkça) ile daima -3p'dir.

Sonuç olarak:

Burada , 'nin izsiz (traceless) parçasıdır.

Bu denklemler hala tamamlanmamıştır. Tamamlamak için, 'nin şekli üzerinde bir varsayım yapılmalıdır, şöyle ki, gerilme tensörü için aşağıda gösterildiği gibi bir süreklilik kanununa ihtiyaç vardır.

Akış, sürekli ve diferansiyel kabul edilmiş ve korunum kanunları çerçevesinde kısmi diferansiyel denklemler ile ifade edilmiştir. Akışın sıkıştırılamaz (sabit yoğunluk) olduğu durumda, değişkenler, basınç ve hız bileşenleri için çözülmüştür. Bu değişkenler, Navier-Stokes denklemlerinin üç bileşeni, kütlenin korunumu (süreklilik denklemi) ilave edilerek, kapalı bir sistem için kısmi diferansiyel denklemler ile, sınır şartlarına uygun olarak çözülebilir. Sıkıştırılamaz akış durumunda, yoğunluk sistem için diğer bir bilinmeyen haline gelir, sistem için bir durum denklemi ilavesi ile saptanır. Durum denkleminde genelde akışkanın sıcaklığı işin içine girer, o yüzden denklem enerjinin korunumu için de mutlaka çözülmelidir. Bu denklemler non-lineer'dir (yani lineer değildir) ve kapalı formdaki analitik çözümleri sadece çok basit sınır şartları için bilinir.

Denklemler, akım ve girdap fonksiyonu ikinci değişkenleri için Wilkinson denklemlerine dönüştürülebilirdir. Çözüm akışkan özelliklerine (viskozite, özgül ısı ve ısıl iletkenlik gibi) ve çalışma alanındaki sınır şartlarına bağlıdır.

Denklemlerin özel formları
Denklem akışkanlarla ilgili problemlerin çözümü için, genel bazı durumlar için sadeleştirilip, genelleştirilerek kullanılabilir.

Newtonyen (Newtonian) akışkanlar

Burada
 akışkanın vizkozitesidir.
 ise Kronecker delta olarak adlandırılan matematik işlemini ifade eder.(1 için i=j; 0 için i  j).

Buradan denklemi türetebilmek için, öncelikle denge hali ifade edilir, pij=-pδij. Newtonyen bir akışkan için, bu denge değerinden gerilim tensörünün sapması, hızın gradyeni içinde lineerdir. Galile sabiti (Galilean covariance) nedeni ile açık şekilde hız üzerinde bağımlı değildir. Diğer bir ifade ile, pij+pδij,  de lineerdir. Akışkanların dönme sabiti belirlenir (sıvı kristal (liquid crystal) olmayanlar). pij+pδij izli ve izsiz simetrik tensörlerine ayrılır. Benzer olarak  izli, izsiz simetrik ve antisimetrik tensorlere ayrılır. Antisimetrik parça sıfıra gider, izli parça ve izsiz simetrik parçaya uygun iki katsayı vardır.  nin izsiz simetrik parçası,  dir, burada d uzaysal ölçü sayısıdır ve izli parça  dır. Bu nedenle, en genel lineer dönme sabiti şu şekilde verilir;

μ ve μB bazı katsayılardır. μ kesme vizkozitesi (shear viscosity) ve μB hacim vizkozitesi (bulk viscosity) olarak adlandırılır. Bu ampirik (deneysel) bir incelemedir, hacim vizkozitesi çoğu akışkan için ihmal edilebilirdir, bu nedenle çoğu zaman ihmal edilir.

Denklem içinde −2/3 ile çarpım görünmesi bununla açıklanır. Bu çarpım, 1 veya 2 uzaysal boyut içinde değiştirilebilir.

Burada, Einstein notasyonu kullanılmıştır.

Tamamı için yazıldığında, bu karmaşık denklem şu hali alır:

Momentumun korunumu:

Kütlenin korunumu:

Yoğunluk bilinmediği zaman, diğer bir denklem gereklidir.

Enerjinin korunumu:

Burada:

 yüksek süpersonik ve hipersonik uçuşlar gibi sıra dışı örnekler hariç, çoğunlukla ihmal edilebilirdir.

İdeal gaz kabul edilir:

Altı bilinmeyen (u, v, w, T, e and ) ve altı denklemden oluşan yukarıdaki gibi bir çözüm sistemi elde edilmiş olur.

Bingham akışkanları
Bingham akışkanlarında, bazı yerlerde durum biraz daha farklıdır:

Bunlar, akış başlamadan önce bir miktar kesme dayanım kabiliyetleri olan akışkanlardır. Örnek olarak, diş macunu verilebilir.

Power-law Akışkanı (Power-law fluid)
Bu akışkan, kesme gerilimi için, ideal hal almış akışkandır,  şu şekilde verilir;

Bu form, hemen hemen genel akışkanların tüm çeşitlerine uygulanır.

Sıkıştırılamaz akışkanlar

Navier-Stokes denklemleri,

momentumun korunumu ve

kütlenin korunumu için

Burada
 yoğunluk,
 () hızın üç bileşeni,
 gövde kuvvetleri (yerçekimi gibi),
 basınç,
 akışkanın o noktadaki dinamik vizkozitesi;

;
 diverjans,
 Kronecker delta.

Eğer,  akışkan üzerinde eşit dağılmış ise, momentum denklemi üzerinde şu basitleştirmeler yapılır:

(Eğer  fakat akışkan sıkıştırılabilir ise sonuçta Euler denklemleri olarak bilinen denklemler elde edilir; burada, önemli olan sıkıştırılabilir akış ve akış içindeki şok dalgalarıdır.)

Ek olarak, eğer  sabit farzedilirse şu sistem elde edilir:

Süreklilik denklemi (sıkıştırılamazlık kabulü ile):

Silindirik koordinatlar

Navier-Stokes Süreklilik denklemi silindirik koordinatlar için şöyledir:

=0

Silindirik koordinatlar için Navier-Stokes denklemleri de şu şekilde yazılır:

r momentum:

 momentum:

z momentum:

Şunu ifade etmek gerekir ki, Navier-Stokes denklemleri akışkan akışını sadece yaklaşık olarak tanımlayabilir ve çok küçük ölçeklerde veya sıra dışı şartlarda, gerçek akışkanlar diğer maddeleri ve molekülleri içeren karışımlardır, Navier-Stokes denklemleri ile homojen ve sürekli akışlar modellenmiş ve bunun üzerinden sonuçlar elde edilmiştir. Bununla beraber Navier-Stokes denklemleri pratikteki problemlerin çözümü için, geniş bir aralıkta faydalı olur.

Ayrıca bakınız
 Akışkan
 Akışkanlar dinamiği
 Mach Sayısı
 Süreklilik mekaniği
 Diferansiyel denklemler

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia Navier-Stokes denklemleri maddesi

Aerodinamik
Akışkanlar dinamiği
Korunum denklemleri

Navier-Stokes denklemleri


Božja vojska otpora ili Gospodnja vojska otpora (engl: Lord's Resistance Army), paravojna je organizacija koja djeluje na području Ugande, Demokratske Republike Kongo, Južnog Sudana i Srednjoafričke Republike. Vođa organizacije je karizmatik Joseph Kony, tražen od strane Haaškog suda. Od 2001. grupa se nalazi na popisu terorističkih organizacija američkog State Departmenta a od 2011. godine i na popisu terorističkih organizacija Afričke Unije.

Povijest organizacije
Božja vojska otpora formirana je 1988. godine u sjevernoj Ugandi od ostataka vojnog krila tzv. Pokreta Duha Svetog. Formiranje organizacije se dogodilo zbog vakuuma moći nastalog s porazom ostalih pobunjeničkih grupa u toj regiji. Do 1992. godine djelovali su pod nekoliko različitih imena: "Ujedinjena vojska svetog spasa" i "Ugandska kršćanska vojska/pokret",  da bi nakon 1992. godine konačno preuzeli sadašnje ime.

Ideologija
Nominalno, organizacija se borila za stvaranje teokratske Ugande u skladu s Deset Božjih zapovijedi i za rušenje režima trenutačnog predsjednika Musevenija. Nadalje, kao dio ciljeva ove grupe navodi se borba protiv marginalizacije etničkih Acholija sa sjevera Ugande. Ipak, čini se da iz današnje perspektive pravi ciljevi ove grupacije nisu potpuno jasni. Ideologija se djelomično oslanja na mješavinu vjerovanja kako su ljudi izvan Božje vojske otpora "nečisti" zbog čega trebaju umrijeti, te neku vrstu kulta ličnosti vođe Josepha Konija, kojem se pripisuju magična svojstva poput vidovitosti.

Izvori

Uganda
Terorističke skupine

Božja vojska otpora


Yusuke Ishii (født 25. juni 1991) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Ishii


Kool & the Gang američki je R&B, soul, funk, disco glazbeni sastav.
Osnovala su ga 1964. braća Robert "Kool" i Ronald Bell pod imenom Jazziacs, a pod današnjim imenom počeli su nastupati pet godina poslije. Komercijalni vrhunac doživjeli su krajem 1970-ih i početkom 1980-ih iz kojeg su vremena njihove najveće uspješnice poput "Celebration", "Ladies Night", "Jungle Boogie", "Hollywood Swinging" i "Open Sesame".

Dva su puta nagrađeni nagradom Grammy (skladbe "Summer Madness" iz filma Rocky  te "Open Sesame" s albuma filma Groznica subotnje večeri), a sedam puta nagradom American Music Awards.

Studijski albumi

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice sastava

Američki glazbeni sastavi
Dobitnici nagrade Grammy
Ritam i blues sastavi
Soul glazbeni sastavi

Kool & the Gang


Kai Miki (født 19. april 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Montedio Yamagata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kai Miki


L'ET5 est une berline familiale routière 100 % électrique produite par le constructeur automobile chinois Nio.

Présentation
La Nio ET5 est dévoilée le  en Chine au centre sportif olympique de Suzhou lors de l'événement «NIO Day». Elle est lancée en septembre 2022 avec un prix de base de  () et elle agit en tant que concurrente directe de la berline Model 3 de Tesla et de la Xpeng P7.

Break
En , Nio présente la version ET5 Orion de sa familiale<.

Caractéristiques techniques
L'intérieur de l'ET5 comprend un cockpit panoramique numérique avec technologie de réalité alternative et de réalité virtuelle.

Spécifications de la batterie
La Nio ET5 est disponible avec trois options de batterie : une batterie de 75 kWh (autonomie de 550 km), une batterie de 100 kWh (autonomie de 700 km) et une batterie solide de 150 kWh (autonomie de ), qui a une densité énergétique de .

Motorisation
L'ET5 dispose de deux moteurs électriques, un à induction à l'avant et un à aimant permanent à l'arrière de la voiture, qui produisent une puissance combinée de 480 ch (353 kW) et . L'accélération de 0 à 100 km est de 4,3 secondes, la distance de freinage de 100 à 0 km est de 33,9 m et le coefficient de traînée est de 0,24.

Notes et références

Lien externe

Automobile électrique
Automobile des années 2020
Berline
Break
Véhicule à transmission intégrale

Nio ET5


جورج ميريديث Goerge Meredith (1828 – 1909) هو روائي وشاعر إنجليزي عاش في حقبة فيكتوريا.
اظهر مهاره لفظيه في كتاباته الشعرية حيث ادت هذه المهارة احيانا الي حجب محتوي رواياته ان استخدمت فيها .
صعب فهمه احيانا، وتعد روايه " Diana Of The Crossways " من أشهر رواياته، ويعد أسلوبه في معامله النساء أسلوبا عالميا من الإقناع حيث إنه يعتقد أن المراْه يجب أن تبذل قصاري جهدها الفردي ضد وحشية الرجل "

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من بورتسموث
أعضاء نيشان الاستحقاق
روائيون إنجليز
روائيون إنجليز في القرن 19
روائيون فيكتوريون
رؤساء مجتمع مؤلفون
شعراء إنجليز
شعراء إنجليز في القرن 19
شعراء بريطانيون
كتاب من بورتسموث
مدفونون في سري
مواليد 1828
مواليد في بورتسموث
وفيات 1020
وفيات 1909

جورج ميريديث


Cyber ponedjeljak (engl.: Cyber Monday) naziv je ponedjeljka nakon Dana zahvalnosti u Sjedinjenim Američkim Državama na koji se cijene prodaje u elektroničkim trgovinama drastično smanjuju uzrokujući iznadprosječnu potrošnju. Izraz su osmislili poduzetnici Ellen Davis i Scott Silverman 2005. godine, dok su radili za elektroničku trgovinu Shop.org.

Cyber ponedjeljak odgovara izrazu Crni petak, koji označava velike popuste u trgovačkim centrima i maloprodajnim lancima, također u danima nakon Dana zahvalanosti.

Cyber ponedjeljak ubrzo se, zahvaljujući globalizaciji i konzumerizmu, proširio izvan granica SAD-a i postao svjetska pojava. Većina elektroničkih trgovina u zadnjem tjednu studenoga (kada pada Cyber ponedjeljak) bilježi rast prodaje i za 150 do 180%. Na Cyber ponedjeljak u SAD-u 2015. ostvarena je zarada od 2,98 milijardi američkih dolara.

Internetska trgovina eBay osmislila je sličan dan, koji pada na drugi ponedjeljak u prosincu i prozvala ga "Zeleni ponedjeljak".

U nekim državama, poput Novog Zelanda, Cyber ponedjeljak označava posljednji radni tjedan u studenom tijekom kojeg elektroničke trgovine daju veće popuste.

Kronologija širenja
 2005. - Sjedinjene Američke Države
 2008. - Kanada, Francuska
 2009. - Ujedinjeno Kraljevstvo, Portugal
 2010. - Švedska, Njemačka
 2012. - Australija, Japan, Indija, Kolumbija, Nizozemska
 2014. - Argentina
 2015. - Iran

Izvori

Trgovina
Konzumerizam

Cyber ponedjeljak


Tatabánya (njem. Totiserkolonie), grad i upravno sjedište Komoransko-ostrogonske županije u sjeverozpadnoj Mađarskoj. Smješten je šezdeset kilometara istočno od glavnog grada Budimpešte, na autocesti koja Budimpeštu spaja s Bečom. Sa 65.000 žitelja dvanaesti je najnaseljeniji mađarski grad.

Naseljenost na području grada prema arheološkim nalazima seže još u kameno doba uz brojne pronalaske iz vremena rimske vladavine panonskim prostorima. Tijekom 16. stoljeća, za vrijeme otomanske okupacije, stanovništvo grada prešlo je na protestantizam, no nakon oslobođenja od Turaka u gradu se nastanjuju Nijemci i Slovaci, pretežito katolici.

Zahvaljujući nalazištima ugljena tijekom 19. i 20. stoljeća razvija se rudarstvo koje za posljedicu ima širenje grada i povećanje stanovništva koje je svoj vrhunac doživjelo 1980-ih kada je u gradu živjelo 80.000 ljudi. Propašću komunizma dolazi do gašenja postrojenja teške industrije zbog iscrpljenosti nalazišta.

Grad je rodno mjesto brojnih športaša, mahom rukometaša i nogometaša, od kojih se ističe "čudo iz Tatabánye", mađarski reprezentativac i trener József Kiprich, podrijetlom Nijemac. Nijemci su inače najveća manjinska etnička skupina u gradu i čine preko 2% njegova stanovništva.

Spomenik mitološkoj ptici Turulu najviši je ptičji kip u Srednjoj Europi. U neposrednoj blizini grada nalazi se i turistički popularna Szelimova špilja te šumski rezervati u okolnim planinama. Grad je poznat i po dvorcu neobična naziva Kuća tulipana.

Vanjske poveznice
 Službene stranice gtada na tatabanya.hu

Gradovi u Mađarskoj

Tatabánya


උපත		- නිකොලස් කිම් කොප්පලා 1964 ජනවාරි 7(වයස46) ලෝන් බීච්, කැලිෆෝනියාව, ඇමෙරිකාව

රැකියාව		- නලුවෙකි, නිශ්පාදකයෙකි

ක්‍රීයාකාරි වර්ශ	- 1980-වර්තමාන

භාර්යාව(වරු.)	- පැට්රිශියා ආකුවෙට්(1995-2001) ලීසා මාරි ප්රෙස්ලි(2002-2004) ඇලිස් කිම්(2004-වර්තමාන.)

නිකොලස් කේජ්(නිකොලස් කිම් කොප්පොලා,1964 ජනවාරි 7 උපත ලැබූ) ඇමෙරිකානු නලුවෙකි. ඔහු තම සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කලේ 1981 දි ය.1995 දි "ලීවින් ලාස් වේගාස්" චිත්‍රපටය සඳහා හොදම නලුවාට හිමි ශාස්ත්‍රීය සම්මානය ද, "අඩැප්ටේශන්" චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් "ටොරොන්ටො ෆිල්ම් ක්රිටික්ස් අසෝසියේශන් " සම්මානය 2002 දි හිමි කර ගන්නා ලදි. ඔහු රගපෑ චිත්‍රපට අතර "ෆේස්/ඕෆ්(1997),"ගෝන් ඉන් සික්ස්ටි සෙකන්ඩ්ස්(2000),"නැශනල් ට්රෙශර්(2004),"ගෝස්ට් රයිඩර්(2007),"බෑඩ් ලියුටෙනන්ට් : පෝට් ඔෆ් කෝල් නිව් ඔර්ලීන්ස්(2009) හා "කික් ඈස් "(2010) විය. ඔහු තෙවරක් විවහ වී ඇති බව පැවසේ.

පෙර ජීවිතය

ලෝන් බීච්,කැලිෆෝනියාවේ උපත ලද ඔහුගෙ පියා "ඕගස්ට් කොප්පොලා" සාහිත්‍ය දේශකවරයෙක් වන අතර මව වන ජෝයි වොගෙල්සන් නර්තන නිර්මාණය කරන්නියකි. ඔහුගෙ දෙමාපියන් 1976 දි දික්කසාද වු අතර,මර ජර්මන් ජාතිකයෙක් වන අතර පියා ඉතාලියානු ජාතිකයෙකි. ඔහුගේ සීයා වන කාර්මයින් කොප්පොලා නිර්මානකරුවෙකු වන අතර ආච්චි වන ඉටැලියා පෙන්නිනො නිලියක් වේ. ඔහු "බෙවර්ලි හිල් හයි ස්කූල්' හි ඉගෙනුම ලැබු අතර,පසුව "UCLA ස්කූල් ඔෆ් තියටර්, ෆිල්ම් ඇන්ඩ් ටෙලිවිශන්" හි ඉගෙනුම ලැබීය. ඔහු ප්‍රථම රංගන අත්දැකීම ලැබුවේ තම පාසලේදි, රගපෑ "ගෝල්ඩන් බෝයි" නාට්‍යයෙනි.

1964 උපත්

නිකොලස් කේජ්


Die Division 1 1982/83 war die 45. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum sechsten Mal seit 1965 der FC Nantes.

Erster Spieltag war der 10. August 1982, letzter Spieltag der 3. Juni 1983. Es gab eine vierwöchige Winterpause vom 19. Dezember bis 14. Januar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die Vorsaison nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu zwei direkte Aufsteiger aus der zweiten Division und der Gewinner der Relegationsrunde. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 zwei Klubs aus dem äußersten Norden (OSC Lille, Racing Lens),
 zwei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, AJ Auxerre),
 fünf aus dem Nordosten (FC Metz, AS Nancy, Racing Strasbourg, Relegationssieger FC Mulhouse, FC Sochaux),
 fünf aus dem Nordwesten (Aufsteiger FC Rouen, der zu dieser Spielzeit umbenannte Brest Armorique FC, FC Nantes, Stade Laval, FC Tours),
 zwei aus dem Südwesten (Girondins Bordeaux, Aufsteiger FC Toulouse),
 drei aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Olympique Lyon, Titelverteidiger AS Monaco),
 einer aus Korsika (SEC Bastia).

Saisonverlauf
Es galt die Zwei-Punkte-Regel; bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz den Ausschlag für die Platzierung.

Ab dem siebten Spieltag führten die Canaris aus Nantes die Tabelle an und wiesen am Ende einen Zehn-Punkte-Vorsprung auf ihren Verfolger Bordeaux auf, einen der größten in der Geschichte der Division 1. Dabei hatte es vor Saisonbeginn drei personelle Umbrüche gegeben, die einen solchen Durchmarsch zum Titel alles andere als wahrscheinlich erscheinen ließen: Spielmacher Henri Michel hatte seine Karriere beendet, Rampillon den Verein gewechselt und Trainer Vincent eine neue Herausforderung bei der Nationalelf Kameruns gefunden. Aber Vincents Nachfolger Suaudeau, bis dahin Leiter des vereinseigenen Nachwuchszentrums und zuvor unter José Arribas auch selbst lange Führungsspieler des Klubs, behielt die "sportliche Handschrift" seiner beiden Vorgänger bei, hielt am über zwei Jahrzehnte entwickelten, eigenen Spielstil (jeu à la Nantaise) fest und baute ein halbes Dutzend Talente der neuesten Generation in die Mannschaft ein. Nantes' anfänglich hartnäckigster Verfolger, Bordeaux, musste unmittelbar nach der Winterpause im Stade Marcel-Saupin antreten, verlor dort deutlich (0:4) und stellte anschließend keine Gefahr mehr für die auch weiterhin sehr souverän auftretenden Canaris dar, die zudem in 38 Punktspielen lediglich 29 Gegentreffer zuließen. Mit seinem sechsten Meistertitel zog Nantes mit Stade Reims gleich, stand auch im Finale des Landespokalwettbewerbs, verpasste darin allerdings erneut – wie bereits 1966 und 1973 – den Gewinn des Doublé.

Im Tabellenkeller entschied die Auswärtsschwäche über den Abstieg: keine der drei Mannschaften, die am Ende in die Zweitklassigkeit abstiegen – Tours scheiterte in den anschließenden Barrages am Dritten der Division 2 –, hatte auch nur ein einziges Match in den gegnerischen Stadien gewinnen können: Tours brachte es dort immerhin wenigstens noch auf fünf Remis, Lyon hingegen lediglich auf drei und Mulhouse sogar nur auf zwei. Zur folgenden Spielzeit kehrten die Direktaufsteiger Stade Rennes und Sporting Toulon sowie Tours-Bezwinger Olympique Nîmes in die oberste Liga zurück.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegation

|}

Die Meistermannschaft FC Nantes

Dazu kam ein Eigentor.

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1982/83
 Coupe de France 1982/83

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1982/83
Fußballsaison 1982/83

Division 1 1982/83


A Praça Tim Maia, também conhecida como Praça do Pontal, é uma praça situada no bairro do Recreio dos Bandeirantes, na Zona Oeste da cidade do Rio de Janeiro. Localiza-se no encontro da Estrada do Pontal com a Avenida Lúcio Costa, entre a Praia do Pontal e a Praia do Recreio e próximo da Pedra do Pontal.

A praça foi inaugurada em 2002. Anteriormente, o espaço era ocupado por moradias. Em maio de 2021, o prefeito carioca Eduardo Paes e a secretária municipal de Infraestrutura Kátia Souza lançaram o projeto de revitalização da Praça Tim Maia. As intervenções consistiram: na implementação de dois novos parques infantis, uma academia de ginástica, uma quadra poliesportiva e um bicicletário; na reforma da pista de skate da praça, com instalação de guarda-corpo e substituição do pavimento; na reforma no Museu do Surfe, incluindo a construção de um deque de madeira para pequenos eventos; na implementação de iluminação de LED; em adequações de acessibilidade nos acessos à praça; e na revitalização do paisagismo. As obras foram estimadas em pouco mais de R$ 1 milhão.

O logradouro recebeu o nome Praça Tim Maia em homenagem a Tim Maia, um cantor carioca reconhecido como um dos maiores ícones da música no Brasil. Uma das músicas do repertório de Tim Maia, denominada Do Leme Ao Pontal, faz menção à localidade do Pontal, onde a praça está situada.

Ver também
 Recreio dos Bandeirantes
 Tim Maia
 Fundação Parques e Jardins

Ligações externas

Tim Maia
Fundações no Rio de Janeiro em 2002
Recreio dos Bandeirantes
Tim Maia

Praça Tim Maia


Karen Jane Allen (born October 5, 1951) is an American film and stage actress. She made her film debut in the comedy film Animal House (1978), which was soon followed by a small role in Woody Allen's romantic comedy-drama Manhattan (1979) and a co-lead role in Philip Kaufman's coming-of-age film The Wanderers (1979), before co-starring opposite Al Pacino in William Friedkin's crime thriller Cruising (1980).

Her critical and commercial breakthrough came when she portrayed Marion Ravenwood opposite Harrison Ford in Raiders of the Lost Ark (1981), for which she won the Saturn Award for Best Actress. She later co-starred in Shoot the Moon (1982), Starman (1984), for which she was again nominated for the Saturn Award for Best Actress, and Scrooged (1988). She has also received recognition for her work in The Glass Menagerie (1987), Year by the Sea (2016), and Colewell (2019). She reprised her role as Marion Ravenwood in Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) and Indiana Jones and the Dial of Destiny (2023).

Early life
Allen was born on October 5, 1951, in Carrollton, Illinois, to Ruth Patricia ( Howell) (1927–2020), a university professor, and Carroll Thompson Allen (1925–2015), an FBI agent. She is of English, Irish, Scottish, and Welsh descent. Her father's job forced the family to move often. "I grew up moving almost every year and so I was always the new kid in school and always, in a way, was deprived of ever really having any lasting friendships", Allen said in 1987. Although Allen says her father was very much involved in the family, she felt that she and her two sisters grew up in a very female-dominated household.

After she graduated from DuVal High School, in Lanham, Maryland, at 17, she moved to New York City to study art and design at Fashion Institute of Technology for two years. Allen later ran a boutique on the University of Maryland campus and spent time traveling through South and Central Asia. She attended George Washington University and began to study and perform with the experimental company, the Washington Theatre Laboratory, in Washington, D.C. In 1974, Allen joined Shakespeare & Company in Massachusetts. Three years later, she moved back to New York City and studied at the Lee Strasberg Theater Institute.

Career
Allen made her major film debut in 1978 in National Lampoon's Animal House. Her next two film appearances were in The Wanderers, in 1979, and A Small Circle of Friends in 1980, where she played one of three radical college students during the 1960s. She also appeared (as a guest star) in the 1979 pilot episode of the long-running CBS series Knots Landing. She had a small role as a television actor in Woody Allen's film Manhattan (1979), before being cast as the love interest of Al Pacino in William Friedkin's controversial film Cruising (1980).

Her career-changing role came with the blockbuster movie Raiders of the Lost Ark (1981), directed by Steven Spielberg, in which she played Marion Ravenwood,  the love interest of Indiana Jones (Harrison Ford). Allen won the Saturn Award for Best Actress for her performance. After a few minor films, including leading roles in the dramatic thriller Split Image (1982), directed by Ted Kotcheff, and the Paris-set romantic drama Until September (1984), directed by Richard Marquand, as well as other stage appearances, she co-starred with Jeff Bridges in John Carpenter's science-fiction film Starman (1984). The film was a critical success, and later spawned the short-lived Starman television series in 1986. Allen's performance in the film earned her another nomination for the Saturn Award for Best Actress.

Allen debuted on Broadway in the 1982 production The Monday After The Miracle. In 1983, she played the lead in the off-Broadway play Extremities, a physically demanding role about a woman who turns the tables on a would-be rapist who attacks her. She often took breaks from movie roles to concentrate on stage acting; Allen appeared as Laura in the Paul Newman–directed film version of the Tennessee Williams play The Glass Menagerie, with John Malkovich and Joanne Woodward, in 1987.

In 1988, Allen returned to the big screen as Bill Murray's long-lost love, Claire, in the Christmas comedy Scrooged. While the film initially earned a mixed response from critics upon its release, it was a major box office success. The film has since earned a cult following and is regarded as a Christmas classic. In 1990, she portrayed the doomed crew member Christa McAuliffe in the television movie Challenger, based on the 1986 Space Shuttle Challenger disaster. Subsequently, she appeared in Spike Lee's Malcolm X (1992), in a small supporting role in The Perfect Storm (2000) and In the Bedroom (2001). She made guest appearances on Law & Order (1996) and Law & Order: Special Victims Unit (2001). She also starred in the short-lived series The Road Home (1994), and portrayed Dr. Clare Burton in the video game Ripper (1996). In 2014 she played the role of Betty Lowe in "Unfinished Business", the 13th episode of the 4th season of the CBS police procedural drama Blue Bloods.

Allen reprised her best-known role as Marion Ravenwood for the 2008 sequel Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, in which she renews her relationship with Indiana Jones and reveals to him that they have a son named Henry Jones III, who named himself Mutt Williams, played by Shia LaBeouf. The film was a critical and commercial success.

Allen starred in the American premiere of Jon Fosse's A Summer Day at the Cherry Lane Theater in New York City, which opened in October 2012.

Allen has a long-standing relationship with the Berkshire Theater Group. It began in 1981, when she appeared in the play Two for the Seesaw at the Berkshire Theater Festival in Stockbridge, Massachusetts. She has also appeared in summer production of the nearby Williamstown Theater Festival. In August 2015, Allen directed Terrence McNally's Frankie and Johnny in the Clair de Lune for the Berkshire Theater Group. In 2016, Allen made her movie directing debut with the short film, A Tree. A Rock. A Cloud., based on the short story by Carson McCullers. It won the Best International Short at the Manchester Film Festival in March 2017. Allen played the lead role in 2017's Year by the Sea, a film based on The New York Times bestselling memoir by Joan Anderson.

Allen reprised her role as Marion Ravenwood one last time in 2023's Indiana Jones and the Dial of Destiny.

Personal life

In 1988, Allen married actor Kale Browne and had a son, Nicholas, in 1990. The couple divorced in 1998. Following the birth of her son, Allen accepted smaller roles in TV and films to concentrate on raising Nicholas. Nicholas went on to become a personal chef and win a Chopped competition on the Food Network, aired December 22, 2016.

She developed an affinity for knitting, and in 2003, started her own textile company, Karen Allen Fiber Arts, in Great Barrington, Massachusetts. The company has a store in Great Barrington that sells items Allen knits with a Japanese-made knitting machine as well as other products made by compatible designers. For her work in the textile arts, she was awarded an honorary master's degree from the Fashion Institute of Technology in 2009. Allen also teaches acting at Bard College at Simon's Rock, located in Great Barrington.

, Allen lives in Massachusetts. She also works as a stage director.

Filmography

Awards and nominations

Explanatory motes

References

External links

 New York Times: A Night Out With | Karen Allen, Only for You, Dr. Jones
 Artist Direct Interview by Drew Tewksbury October 17, 2008

20th-century American actresses
21st-century American actresses
1951 births
Actresses from Illinois
American film actresses
American people of English descent
American people of Irish descent
American people of Scottish descent
American people of Welsh descent
American stage actresses
American video game actresses
Bard College at Simon's Rock faculty
Lee Strasberg Theatre and Film Institute alumni
Fashion Institute of Technology alumni
George Washington University alumni
Living people
People from Carrollton, Illinois
People from Berkshire County, Massachusetts

Karen Allen


Ryvarden fyr ligger ved Mølstrevåg i Sveio kommune, 12 kilometer nord for Haugesund. Fyret ligger på Ryvardneset, med det vejrudsatte havområde Sletta mod syd og Bømlafjorden mod nord.

Der går en 2 km grusvej ud til fyret, men den er ikke åben for bilkørsel. Vejen er åben året rundt og man kan både gå og cykle til fyret. Der går en fin tursti mellem Ryvarden og Lyngholmen.

Historie
Ryvarden har været et sømærke i over tusind år. I den islandske Landnámabók fortælles, at den opdagelsesrejsende Floke Vilgerdson i 869 byggede en varde, þar er mætist Hordaland ok Rogaland, og varden blev kaldt FIokavarði (Floke-varden). Denne varde blev benyttet til grundmur, da fyret blev udvidet i 1861. Varden lå på det sted, hvor Floke blotede, mens han lå i Mølstrevåg og ventede på vind.  Ifølge sagaen tryllede han også kraft ind i tre ravne, som viste ham vej over havet til Island,  deraf hans tilnavn "Ravne-Floke". Vel ankommet Island tog han land i Vatnsfjörður, men landnåmet mislykkedes. Floke gav dog landet dets nuværende navn, Island, efter drivisen nordfra.

Thormod Torfæus skrev i Historia Norvegiæ (1711) at dette navn stadig var i brug, men at bønderne kaldte stedet Ryevarden. Stedet ligger lidt nord for den nuværende grænse mellem Hordaland og Rogaland. Det første led i stednavnet forbindes med Ryfylke, der stammer fra det norrøne folkenavn rygir (ligesom Rügen sandsynligvis med betydningen "rugdyrkerne"). Men tolkningen er uvis, og navnet har også været sat i forbindelse med "grænselinje".

Det første fyr på Ryvarden kom i 1849. Den første fyrvogter var Jon Simonsen Mølstre, til daglig også kaldt "Jo Berget". Han var købmand i Mølstrevåg i midten af 1800-tallet og fyrvogter. Der blev bygget nyt fyr eller udvidet en række gange frem til sidste fyrmesterbolig fra 1958. Under en af udbygningerne blev der taget sten fra Floke-varden til brug som grundmur. Der blev i 1994 rejst en ny varde til minde om den gamle.

Ryvarden kulturfyr
Fyret blev automatiseret og fraflyttet i 1984. Siden 1992 har Ryvarden været brugt til kulturelle aktiviteter og omtales som Ryvarden kulturfyr. På stedet er der i dag et galleri, Galleri Ryvarden, i fyrmesterboligen fra 1958. Der er også kafédrift, et kunstatelier, Floke-museet og en repræsentationsbolig. Bygningerne på Ryvarden bliver også benyttet til anden kulturel aktivitet, blandt andet har gruppen Vamp  indspillet flere af sine plader der. Sveio kommune købte i april 2005 bygningene ved Ryvarden fyr fra Kystverket for 750.000 kroner.

Minde om Sleipnerforliset
Ved Ryvarden fyr er der også et mindesmærke over Sleipner-forliset,  som skete tæt ved. Hurtigbåden MS Sleipner gik på grund på skæret Store Bloksen og sank den 26. november 1999. 16 personer omkom i forliset.

Tusenårssted
Ryvarden fyr er Sveio kommunes tusenårssted.

Noter

Henvisninger
 Om «Ryvarden kulturfyr»

Fyr i Vestland
Sveio

Ryvarden fyr


Ivo of Kermartin, TOSF (17 October 1253 – 19 May 1303), also known Yvo, Yves, or Ives (and in Breton as Erwan, Iwan, Youenn or Eozenn, depending on the region, and known as Yves Hélory (also Helori or Heloury) in French), was a parish priest among the poor of Louannec, the only one of his station to be canonized in the Middle Ages. He is the patron of Brittany, lawyers, and abandoned children. His feast day is 19 May. Poetically, he is referred to as "advocate of the poor".

Life

Born at Kermartin, a manor near Tréguier in Brittany, on 17 October 1253, Ivo was the son of Helori, lord of Kermartin, and Azo du Kenquis. In 1267 Ivo was sent to the Faculty of Law of Paris (University of Paris), where he graduated in civil law. While other students caroused, Ivo studied, prayed and visited the sick. He also refused to eat meat or drink wine. Among his fellow-students were the scholars Duns Scotus and Roger Bacon. He went to Orléans in 1277 to study canon law under Peter de la Chapelle, a famous journalist who later became bishop of Toulouse and a cardinal.

On his return to Brittany, having received minor orders he was appointed an "official", the title given to an ecclesiastical judge, of the archdeanery of Rennes (1280). He protected orphans and widows, defended the poor, and rendered fair and impartial verdicts. It is said that even those on the losing side respected his decisions. Ivo also represented the helpless in other courts, paid their expenses and visited them in prison. Although it was common to give judges "gifts", Ivo refused bribes. He often helped many disputing parties settle out of court so they could save money.

Meanwhile, he studied Scripture, and there are strong reasons for believing the tradition held among Franciscans that he joined the Third Order of St. Francis sometime later at Guingamp. Ivo was ordained to the priesthood in 1284. He continued to practice law and once, when a mother and son could not resolve many of their differences, he offered a Mass for them. They immediately reached a settlement.

Ivo was soon invited by the Bishop of Tréguier to become his official, and accepted the offer in 1284. He displayed great zeal and rectitude in the discharge of his duty and did not hesitate to resist taxation by the king, which he considered an encroachment on the rights of the Church. Due to his charity he gained the title of advocate and patron of the poor. Having been ordained he was appointed to the parish of Tredrez in 1285 and eight years later to Louannec, where he died of natural causes after a life of hard work and repeated fasting.

The Widow of Tours

John Wigmore retells the famous story of St. Ives and the Widow of Tours, writing in the Fordham Law Review in 1936:
Tours was near Orleans; the bishop held his court there; and Ivo, while visiting the court, lodged with a certain widow. One day he found his widow-landlady in tears. Her tale was that next day she must go to court to answer to the suit of a traveling merchant who had tricked her. It seemed that two of them, Doe and Roe, lodging with her, had left in her charge a casket of valuables, while they went off on their business, but with the strict injunction that she was to deliver it up again only to the two of them jointly demanding it. That day, Doe had come back, and called for the casket, saying that his partner Roe was detained elsewhere. She in good faith in his story had delivered the casket to Doe, but then later came Roe demanding it, charging his partner with wronging him, and holding the widow responsible for delivering up the casket to Doe contrary to the terms of their directions. She stated if she had to pay for those valuables it would ruin her. "Have no fear", said young Ivo, "You should indeed have waited for the two men to appear together, but I will go to court tomorrow, for you, and will save you from ruin". So when the case was called before the Judge, and the merchant Roe charged the widow with breach of faith, "Not so", pleaded Ivo, "My client need not yet make answer to this claim. The plaintiff has not proved his case. The terms of the bailment were that the casket should be demanded by the two merchants coming together, but here is only one of them making the demand. "Where is the other? Let the plaintiff produce his partner." The judge promptly approved his plea, whereupon the merchant, required to produce his fellow, turned pale, fell a-trembling, and would have retired. The judge, suspecting something from his plight, ordered him to be arrested and questioned; the other merchant was also traced and brought in, and the casket was recovered; which, when opened, was found to contain nothing but old junk. In short, the two rascals had conspired to plant the casket with the widow, and then to coerce her to pay them the value of the alleged contents. Thus the young advocate saved the widow from ruin.

Legacy

On the occasion of the 700th anniversary of the death of St. Ivo, Pope John Paul II said, "The values proposed by St Ivo retain an astonishing timeliness. His concern to promote impartial justice and to defend the rights of the poorest persons invites the builders of Europe today to make every effort to ensure that the rights of all, especially the weakest, are recognized and defended."

Saint Yves is the patron of lawyers. As a result, many law schools and association of catholic lawyers have taken his names. For instance, the Society of St. Yves in Jerusalem (a Catholic Center for Human Rights and Legal Aid, Resources and Development), the  in Luxembourg (the Luxembourg Catholic Lawyers Association), or the Association de la Saint Yves Lyonnais.

Veneration
He was buried in Minihy-Tréguier in the church he founded.

There is a cenotaph in the cathedral in Tréguier where it was supposedly inscribed in Latin:

Ivo was canonized in June 1347 by Clement VI at the urging of Philip I, Duke of Burgundy. At the inquest into his sanctity in 1331, many of his parishioners testified as to his goodness, that he preached regularly in both chapel and field, and that under him "the people of the land became twice as good as they had been before". The connection between religion and good behaviour was especially stressed in his sermons and he is reported to have "chased immorality and sin from the village of Louannec".

Shortly after 1362, the future saint Jeanne-Marie de Maillé reported a vision of Yves (and an ecstasy, raptus), during which he told her, "If you are willing to abandon the world, you will taste here on earth the joys of heaven."

Ivo is often represented with a purse in his right hand (for all the money he gave to the poor during his life) and a rolled paper in the other hand (for his charge as a judge). Another popular representation of Ivo is between a rich man and a poor one. The churches of Sant'Ivo alla Sapienza and Sant'Ivo dei Bretoni in Rome are dedicated to him.

See also
 Statue of Ivo of Kermartin, Charles Bridge

References

Sources
His vita is in the Acta Sanctorum, col. 735.
.

External links

 Wigmore, John H., "St. Ives, Patron Saint Of Lawyers", 5 Fordham L. Rev. 401 (1936)
 Vie de saint Yves, bibliographie, hagiographie et tradition manuscrite Sur PECIA Ressources en médiévistique

1253 births
1303 deaths
13th-century Breton people
13th-century French judges
Members of the Third Order of Saint Francis
13th-century French Roman Catholic priests
14th-century French Roman Catholic priests
Breton Roman Catholic priests
Canon law jurists
Franciscan saints
Medieval Breton saints
13th-century Christian saints
14th-century Christian saints

Ivo of Kermartin


Ardiente paciencia es una película en español de 1983 con guion y dirección de Antonio Skármeta, quien a través de la ficción nos traslada a Isla Negra, donde el poeta chileno Pablo Neruda pasó sus últimos años, estableciendo una divertida relación con el cartero de la localidad. Está protagonizada por Roberto Parada, Óscar Castro, Marcela Osorio y Naldy Hernández.

El título de la obra está basado en el discurso del poeta al recibir el Premio Nobel de Literatura (1971):

Es en este discurso del poeta, donde Skármeta encontrará el título de su obra, que será llevaba al cine y posteriormente se convertirá en la novela homónima de 1985. Es sobre la base de la novela que en 1994, el director Michael Radford junto a Anna Pavignano, Furio Scarpelli, Giacomo Scarpelli y Massimo Troisi, harán una versión italiana de la película llamada Il Postino, modificando el contexto espacio-temporal a la Isla de Capri en Italia en los '50 y se rodó en la Isla Salina. El compositor mexicano Daniel Catán ha escrito una ópera basada en la obra.

Argumento

A mediados de 1969, el poeta Pablo Neruda (Roberto Parada) se traslada a su casa de Isla Negra en el litoral central de Chile, la llegada del ilustre escritor a la localidad, provoca un explosivo aumento de la correspondencia, por lo que Mario Jiménez (Óscar Castro), nuevo cartero del lugar, se encargará  de llevar la correspondencia a Neruda. De este contacto diario se genera una relación cordial entre ambos. Mario, sin embargo, disfrutar de un trabajo liviano, se encuentra perdidamente enamorado de Beatriz González (Marcela Osorio), hija de la devota católica, doña Rosa viuda de González (Naldy Hernández), quien menosprecia a Mario por considerarlo poca cosa para su hija.

Mario, al conocer la poesía de Neruda, le pide al poeta, ayuda para conquistar a Beatriz. El fracaso de estos primeros intentos lleva al enamorado cartero a tomar una osada acción: usar los versos de Neruda como si fuesen propios. Todo esto, aprovechando que el Poeta se encuentra recorriendo Chile haciendo campaña para su pre-candidatura a Presidente de la República por la Unidad Popular en representación del Partido Comunista de Chile contra el precandidato socialista Salvador Allende, quien a la postre se erigirá como candidato único de la U.P. y electo Presidente de Chile para el período 1970-1976.

Al volver de la gira, la señora Rosa va a reclamarle a Neruda el daño que sus versos hacen sobre Beatriz, que ha sido seducida por Mario. Descubierto el plagio Neruda enfrenta a Mario, quien alega: "La poesía no pertenece a quien la escribe sino a quien la necesita", Neruda rié de tan democrático argumento y termina perdonando a Mario, haciéndole prometer que de ahora en adelante escriba sus propios versos para Beatriz.

En una creativa escena, Mario juega con un huevo sobre el cuerpo desnudo de Beatriz, los que tiempo después se casan.

En 1971, Neruda viaja a recibir el Premio Nobel de Literatura y la joven pareja celebra con una fiesta, donde están todos los habitantes de Isla Negra.

Mario no sólo es un admirador del poeta, sino que se convierte en un compañero de lucha al unirse al Partido Comunista.

En septiembre de 1973 se produce el Golpe de Estado, de la derecha y los militares contra el gobierno de Salvador Allende. Neruda se encuentra enfermo y aislado por los militares, que vigilan los accesos a su casa. Mario no puede llevarle las cartas, por lo que las memoriza y se las recita al poeta cuando se escabulle para visitarlo diariamente. El 23 de septiembre, Neruda se agrava y es trasladado a Santiago, donde muere.

Días después la policía llega a la casa de Mario, llevandóselo con destino desconocido. Mario, el cartero de Neruda, es otro Detenido Desaparecido.

Premios
 Festival de Cine Iberoamericano de Huelva, España, 1983.
 Colón de oro a la Mejor Película.
 Colón de oro a Película del público.
 Colón de oro a Mejor Interpretación Masculina.
 Festival de Cine Latinoamericano de Biarritz, Francia, 1983.
 Gran Premio a la Mejor Película.

Véase también
 Il Postino (1994) de Michael Radford.
 Ardiente paciencia (2022) de Rodrigo Sepúlveda.

Enlaces externos

Películas de Chile
Películas en español
Películas basadas en novelas
Películas sobre idiomas y traducción
Películas sobre la dictadura militar de Chile
Películas inspiradas en Pablo Neruda

Ardiente paciencia (película)


The year 1796 in architecture involved some significant events.

Events
 October 8 – The Sans Souci Theatre in Westminster, London, opens to the public, built by dramatist, musician and painter Charles Dibdin.

Buildings and structures

Buildings
 Somerset House in London, designed by William Chambers is completed.
 The parish church of Urtijëi in the Italian Tyrol, designed by Joseph Abenthung, is completed.
 Hwaseong Fortress in Suwon, Korea, designed by Jeong Yak-yong, is completed.
 Work begins on Blaise Castle, commissioned by John Scandrett Harford from William Paty.
 Ffynone House near Boncath in Wales, designed by John Nash, is largely completed.
 The Mosque of Amr ibn al-As in Fustat, Egypt, is rebuilt by Mamluk leader Mourad Bey.

Births
 date unknown – Mortimer Lewis, Colonial Architect of New South Wales (died 1879)

Deaths
 January 11 – Jacob Otten Husly, Dutch neoclassical architect (born 1738)
 March 1 – Carl Fredrik Adelcrantz, Swedish architect and civil servant (born 1716)
 March 10 – William Chambers, English architect and Surveyor-General and Comptroller of the King's Works (born 1723)

Architecture
Years in architecture
18th-century architecture

1796 in architecture


Mýralús (fræðiheiti: Thripsaphis vibei) er blaðlús sem lifir á störum. Hún er algeng um allt Ísland.

Tilvísanir

Skordýr
Aphididae
Skordýr á Íslandi

Mýralús


Malang Diedhiou (født 30. april 1973) er en senegalesisk fodbolddommer, der har virket som FIFA-dommer siden 2008. Han har bl.a. dømt kampe ved Africa Cup of Nations 2015, ved OL-fodboldturneringen i Brasilien 2016 og ved 2017 Africa Cup of Nations, ligesom han var videodommerassistent ved Confederations Cup 2017. Diedhiou var dommer ved VM for klubhold i 2017, og han er ligeledes med ved VM i Rusland 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Malang Diedhiou  at WorldReferee.com

Fodbolddommere fra Senegal
Personer fra Ziguinchor
Dommere i VM i fodbold 2018

Malang Diedhiou


بيرياندر هو ثاني ملوك كورينث (627 ق م - 586 ق م) وأبوه هو كيبسيلوس وطور مدينته تجاريا واجتماعيا وهو أحد حكماء الإغريق السبعة وتنسب إليه حكم وأقوال قد تصل إلى الألفين، أما الرسائل التي نسبها إليه ديوجانس اللايرتي فهي زائفة دون أي شك، وهو يوصف كطاغية قاسي على عكس أبيه مؤسس السلالة وأنه استخدم كل الوسائل لإبقاء مدينته تحت سيطرته الكاملة، وقد أتت هذه الأوصاف على الأغلب من النبلاء الكورينثيين الذين تعامل معهم بقسوة. وتظهر الحكايات العديدة والمتضاربة عنه أنها لا تحمل تلك القيمة التاريخية. والتمحيص الدقيق للدلائل المتوفرة قد يظهر بيرياندر بأنه كان حاكما ذا استقامة وبصيرة استثنائيتين، ورسوخ وفعالية حكومته تتجاوز الشك.

من الحكايات المروية أن ثراسيبولوس حاكم ميليتوس سأله عن أفضل نصيحة لكي يحافظ على سلطته، فأجاب بإرسال رسوله عبر حقل قمح وقطع هناك أطول سبلة وأفضلها نموا (وتكلم عنها ليفي بتفاصيل رومانية).

أعماله

كانت إدارته المحلية ناجحة لدرجة أنه استطاع أن يقيم العدالة بحصيلة الضرائب المباشرة. ورعى الثروات بتشجيعه الثابت للصناعة وتشريعاته القاسية ضد الكسل والترف والرذائل؛ وأقوى ازدهار شهدته الحرف الكورنثية يمكن أن تنسب إلى فترة حكمه. وفي نفس الوقت أراد يؤمن التراكم الزائد للثروة في أيدي الأفراد وقيد تدفق الناس على المدينة. وأوجد الأعمال لطبقة العمال في نصب المعابد والأعمال العامة.

بنى مستعمرتين لكي يحمي التجارة ويطورها وهما بوتيدايا في خالكيديكي وأبولونيا في إليريا وبنى لاحقا أناكتيوم وليوكاس في شمال غرب اليونان ويقال أنه أراد بناء قناة تمر عبر البرزخ، واحتل إبيداوروس وضم كوركيرا بمساعدة أسطوله من سفن التريريمي أو ثلاثيات المجاديف، وكذلك فإن الديالكوس (بوابة النقل) في المدينة بنيت على الأغلب في عهده ويظهر أن التجارة كانمت مزدهرة لدرجة أن الرسوم على السلع كانت تشكل أكبر إيرادات الحكومة. ويظهر اهتمامه في الاحتفال الأولمبي في وقف نسب إليه وهو صندوق كيبسيلوس. وأقام علاقات سلمية مع ثراسيبولوس حاكم ميليتوس وحافظ على العلاقات الودية مع ملوك ليديا ومصر، ويضاف إلى هذا أنه كان راعيا للأدب والفنون وقد أتى الشاعر آريون من لسبوس بناء على دعوته لينظم له قصيدة حماسية.

ورغم كل هذه الإنجازات فلم ينجح باستمالة كل رعيته، فلم يثق بوجوده وحده دون حارس شخصي. وعلاوة على هذا فقد كانت عائلته تعيسة وفقا لكل السجلات. فقد مات كل أبنائه أو ابتعدوا عنه، ويقال أن مقتل آخر أبنائه وهو ليكوفرون حاكم كوركيرا قد حطم نفسيته وعجل من موته.

مصادر

 Encyclopedia Brittanica, 15th Edition, 1978

إغريق
حكام إغريقيون
حكماء الإغريق السبعة
مجامعو الموتى
وفيات 585 ق م
وفيات في كورنث
يونانيون في القرن 6 ق م
يونانيون في القرن 7 ق م
فلاسفة يونانيون في القرن 7 ق م
فلاسفة يونانيون في القرن 6 ق م

بيرياندر


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 6 Eylül - İmparator Suzaku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 61. imparatoru (d. 923)

952


Beckner ist der Familienname folgender Personen:
 John Beckner (* 1930), US-amerikanischer Turner
 Richard Beckner (1927–1997), US-amerikanischer Turner
William Beckner (* 1941), US-amerikanischer Mathematiker
 William M. Beckner (1841–1910), US-amerikanischer Politiker

Beckner


الوَبْر   حيوان صغير ينتمي إلى رتبة الوَبْريَات التي تسمى أيضًا الدَّمَانِيَّات ، وهو بحجم الأرنب ويكتسي الفرو، تعود متحجراته إلى العصر الآيوسيني. تنتشر أنواع هذه الرتبة في أفريقيا وشبه جزيرة العرب والحجاز خصيصا.وتعيش في مختلف أنواع البيئات، تضم هذه الرتبة 5 أنواع حية، تملك الوبريات غددا ماصة في أخمص قدميها تمكنها من الثبات على الصخور وجذوع الأشجار ولدى الوبريات رؤوس قصيرة وآذان صغيرة كما تتميز بأن لديها قاطعين بارزين متباعدين ينموان بشكل مستمر.

تعيش الوبريات في مستعمرات تضم من 5 إلى 80 فردا داخل الشقوق الصخرية أو حتى جحور الحيوانات الأخرى وتعيش بمعدل متوسط لمدة 10 سنوات ولكن يمكنها أن تعيش حتى 14 سنة.

لدى الوبريات قدرة صوتية كبيرة الأمر الذي يمكنها من حماية نفسها عن طريق الصراخ والصرير وحتى الهمهمة.

مراجع

الظهور الأول في الأبريسيني
أصنوفات سماها توماس هنري هكسلي
ثدييات إفريقيا
ثدييات جنوب غرب آسيا
ثدييات في إفريقيا جنوب الصحراء
حيوانات جنوب الصحراء الكبرى

وبريات