The national flag of Ecuador, which consists of horizontal bands of yellow (double width), blue and red, was first adopted by law in 1835 and later on 26 September 1860. The design of the current flag was finalized in 1900 with the addition of the coat of arms in the center of the flag. Before using the yellow, blue and red tricolor, Ecuador's former flag had three light blue stripes and two white stripes with three white stars for each province of the country.The design of the flag is very similar to those of Colombia and Venezuela, which are also former constituent territories of Gran Colombia. All three are based on a proposal by Venezuelan General Francisco de Miranda, which was adopted by Venezuela in 1811 and later Gran Colombia with some modifications. There is a variant of the flag that does not contain the coat of arms that is used by the merchant marine. This flag matches Colombia's in every aspect, but Colombia uses a different design when her merchant marine ships are at sail. Along with Haiti, the Dominican Republic and El Salvador, it is one of only four national flags whose design incorporates a depiction of the flag itself.

Design

The Ecuadorian National Secretariat of Communication (Secretaría Nacional de Comunicación) issued regulations describing the applications and proportions of the national flag, coat of arms, and other national symbols in November 2009.

The national flag has a length of 2.20 meters and a width of 1.47 m, a ratio of 2 to 3. The field is split into three horizontal colored bands, a yellow band of one-half the flag's width, a blue band of one-quarter the width, and a red band of one-quarter the width. All three bands extend the full length of the flag. The flag is charged with the Ecuadorian coat of arms scaled to one-half the width of the flag and centered in the field. The coat of arms itself is constructed in a rectangle with proportions 12:10. The national standard has the same design as the national flag, but is square, with length 0.9 m and width 0.9 m. When used by military units and organizations, lettering can encircle the coat of arms with a diameter of 55 centimeters. The lettering must be 4 cm in height, 3 cm in width, gold-colored Roman font, embroidered with gold thread. The only other regulated size is a table flag (banderola) where the flag is 200 mm wide and 300 mm long. When manufacturing the national flag, sellers to the public must include the name of their company, along with the year of manufacture, by placing a 20 × 10 mm tag on the reverse side of the flag on the sleeve.

Coat of arms

In the background of the oval shield is the mountain Chimborazo, while the river originating from its base represents the Guayas. Chimborazo is also the highest mountain in Ecuador and is part of the Andes Range. The steamboat on the river is named Guayas as well. The ship was built in Guayaquil and was the first seaworthy steamship built in both Ecuador and in all of South America. It was first put into service on 9 October 1841. The ship has the features of a Caduceus representing trade and economy. This kind of mast has two wings surrounding a pole with two snakes encircling it. On top a golden sun surrounded by the Zodiac astrological signs for Aries, Taurus, Gemini and Cancer representing the months March to July to symbolize the duration of the March Revolution of 1845 that ousted General Juan José Flores.

The condor on top of the shield stretches his wings to symbolize power, greatness and strength of Ecuador. The condor also represents the idea that it will always be ready to attack any enemy. The shield is flanked by four national flags. The laurel on the left represents the victories of the republic. The palm leaf on the right side is a symbol of the martyrs of the fight for independence and liberty. The Fasces below the shield represents the republican dignity. The final design of the coat of arms was completed in 1900.

In the 1989 specifications issued to the Ecuadorian Military, the coat of arms has only eight colors that are used on the flag. The eight colors are yellow, blue, red (all from the national flag), sky blue, green, grey, silver and gold. There is also a nine piece instruction on how to draw the coat of arms, followed by a full color drawing and a black and white drawing of the arms. No size specifications have been laid out for the coat of arms except for when it is used on the national flag.

Symbolism
Miranda ascribed the colours he chose for his flag to Johann Wolfgang von Goethe's theory of primary colours. In a letter written to Count Semyon Romanovich Vorontsov in 1792, Miranda described a late-night conversation which he had with Goethe at a party in Weimar, Germany during the winter of 1785. Fascinated with Miranda's account of his exploits in the American Revolutionary War and his travels throughout the Americas and Europe, Goethe told him that, "Your destiny is to create in your land a place where primary colours are not distorted." He proceeded to clarify what he meant:

The first time the yellow, blue and red flag was flown by Miranda was in 1806 on the ship Leander when trying to face the Spanish forces off of the coast of Jacmel, Haiti. The colors of the modern Ecuadorian flag evolved from those of the flag of the nation of Gran Colombia, which encompassed the territories of modern-day Ecuador, Colombia and Venezuela. The colors have the following meanings:

Yellow: The crops and the fertile soil.
Blue: The ocean and the clear skies
Red: The blood spilled by the heroes who died in the name of their countrymen's Fatherland and Freedom.

History

After the territory of Ecuador was conquered by Sebastián de Benalcázar, the emblems of the Spanish Empire flew over the newly founded city of Quito.

The first calls for independence from the Spanish crown came on 10 August 1809; a plain red flag was flown by the rebels. The independence movement was defeated in November 1812 at the hands of Spanish officer Juan Sámano. On 9 October 1820, a new flag, a blue and white bicolour, with five horizontal alternating stripes, and three white stars in the middle stripe, was raised for the first time. The three stars represent Guayaquil, Portoviejo and Machala. This flag was later adopted by the Guayas Province.

Gabriel García Moreno, upon assuming power two days after the Battle of Guayaquil in September 1860, the yellow, blue and red triband was returned to use; its reinstatement on 26 September is commemorated as Día de la Bandera, or National Flag Day in English. Previously, a vertical white, blue and white flag was used. In the middle of the blue stripe, there were white stars placed to signify the number of provinces in Ecuador. The highest star total was seven before this flag was abandoned. In 1900, the flag was made the definitive national standard, and was charged with the coat of arms for official national government use while the plain flag was reserved for the merchant marine.

Pledge and hymn
Students and military cadets in Ecuador are required to recite a pledge to the flag, known as the "Juramento a la Bandera" or "Pledge to the Flag." This pledge is usually stated during national holiday or important school functions, such as graduations. There is also a patriotic song called the "Himno a la Bandera" ("Hymn to the Flag") that is after the "Juramento a la Bandera" or before flag retirement ceremonies.

Variants

According to  No. 1272, a decree signed into law on 5 December 1900, there are two official designs of the national flag. Article Two established the national banner as the tricolor with the yellow stripe doubling the size of the blue and red stripes. Article Three establishes the national flag charged with the coat of arms and is directed to be used by the military, government offices and diplomatic agents outside of Ecuador. While this law establishes the flag with the coat of arms as the state flag, it did not forbid the civilian population from using the flag. The only restriction is stated in Article Six where the merchant marine is restricted to using the flag without the coat of arms. Because of this, this has been construed to be the civil flag as it was practiced in other South American countries, such as Peru, Bolivia and Argentina. Unlike Ecuador, several of these South American countries forbade the civilian population from using the national flag with the coat of arms or, in the case of Argentina until 1985, the national flag charged with the Sun of May in the middle. Peru and Bolivia still restricts the usage of the state flag to just the government bodies and institutions and reserves the plain flags for national celebrations or as directed by law. However, in practice the flag with the coat of arms is often used in place of the plain flag, especially when it is important to distinguish the latter from the flag of Colombia. In the case when Colombian merchant marine ships are at sea, the Colombian national flag is charged with a red and blue oval with a white star in the center. For city governments, Article 4 in the 1900 decree forbids them from using the national flag with the coat of arms. A special flag was created for the city governments to use; it is a plain national flag charged with white stars that are placed in a circle pattern. The number of white stars will correspond to the number of provinces in Ecuador. However, this flag is identical to Venezuela's flag from 1905 until 1930, and similar to Venezuela's current flag (the stars are now in a semi circle pattern).

Derivatives
Palestina Canton uses the national flag on their flag. Placed in the canton, the Ecuador flag is shown with three even stripes, while the rest of the flag is colored olive green. The use of the Ecuador flag was described by the Palestina government as "unity with the motherland" and olive green represents progress. Loja Province adopted a flag in 1963 that copied the design of the national flag. This was done by the creator of the flag to show his "honor and admiration" to the homeland. Another province, Napo, chose their flag that copied the design of the national flag without the coat of arms. The only modification that was performed was to put a white strip between the blue and yellow.

Resemblance to other flags

The flags of Ecuador, Colombia, and Venezuela, can all trace their roots to the flag of the nation of Gran Colombia (1819–1830), the short-lived republic that encompassed the territories of all three. The Gran Colombian flag in turn was inspired by the flag of the First Republic of Venezuela, the first independent government of that nation. The flag of the Venezuelan Republic was modeled on the one created earlier by General Francisco de Miranda during his attempts to gain Venezuelan independence and which first flew over the port of La Vela in Santa Ana de Coro, Venezuela, in 1806.

As of 2006, the Ecuadoran flag still shares some similarity with the flags of Colombia and Venezuela. All three flags use the yellow, blue and red tricolor, but that is where the similarities end. In a decree passed in Colombia in 1934, the ratio of the stripes were set at 2:1:1 and the flag ratio was set at 2:3, similar to the present Ecuador flag. However, the coat of arms is only changed in the middle of the flag when it is used by government officials or by military forces. For Venezuela, the basic design was to have all three strips even vertically, unlike those of Colombia and Ecuador. Since 1863, Venezuela decided to change their flag with white stars instead of a coat of arms. A coat of arms was added to the national flag in 1954, then changed again in 2006 to add another star and alter the coat of arms. The position of the coat of arms on the Venezuelan flag also differs from Ecuador and Colombia by placing the arms at the very top hoist (left) side of the flag instead of in the center.

See also
 List of Ecuadorian flags

References

Notes

Legislation

External links

 (in Spanish)

National symbols of Ecuador
Ecuador

Ecuador
Ecuador
Ecuador
Ecuador

Flag of Ecuador


Simon Ntamwana (Mukenke, Reino do Burundi, 3 de junho de 1946) é um ministro do Burundi e arcebispo católico romano emérito de Gitega.

Em 1963, Ntamwana entrou no seminário de Bujumbura. A partir de 1967 estudou teologia e filosofia em Roma. Grande parte de sua família morreu nos distúrbios de 1972. Em 1973 foi ordenado diácono. O Cardeal Prefeito da Congregação para a Evangelização dos Povos, Agnelo Rossi, o ordenou sacerdote em 24 de março de 1974 em Roma. Ele então obteve seu doutorado em Roma antes de retornar ao Burundi em 1976.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Bujumbura em 14 de novembro de 1988. Ele foi o primeiro bispo no Burundi que não pertencia ao grupo étnico tutsi, mas era hutu. O Cardeal Prefeito da Congregação para os Bispos e Presidente da Pontifícia Comissão para a América Latina, Bernardin Gantin, concedeu sua consagração episcopal em 5 de fevereiro do ano seguinte; Os co-consagradores foram Michel Ntuyahaga, ex-bispo de Bujumbura, e Roger Mpungu, bispo de Muyinga.

Ntamwana está comprometido com o trabalho de reconciliação e com o genocídio no Burundi. Ele fundou a obra de reconciliação "Vie Nouvelle pour la réconciliation", que inclui sacerdotes e leigos que se dedicaram ao trabalho de reconciliação na população e que desenvolve projetos de caridade para viúvas, órfãos e presos. Em fevereiro de 1995, os oponentes tutsis do Diálogo tentaram assassinar Ntamwana, o que foi seguido por novas ameaças de morte.

Após o assassinato do arcebispo Joachim Ruhuna em 9 de setembro de 1996, Ntamwana foi nomeado arcebispo de Gitega em 24 de janeiro de 1997.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 19 de fevereiro de 2022.

Ver também

Arcebispos católicos do Burundi

Simon Ntamwana


Arheološko nalazište Budinjak je arheološki lokalitet koji se nalazi u naselju Budinjak koje je u sastavu grada Samobora i zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Prapovijesno naselje nalazi se na vrhu brijega na području sela Budinjak, na izvanrednom strateškom položaju koji je s tri strane okružen prirodnim strminama dok je na jedinoj pristupačnoj strani opasan s tri reda zemljanih bedema. Ukupna površina naseobinskog kompleksa iznosi 40 000 m2. Nekropolu čini 141 grobni humak promjera 5 – 20 m, visine 0,50 – 2,20 iz razdoblja kasnog brončanog doba i starijeg željeznog doba. Nekropola se rasprostire na površini od 60 000 m2. U grobnim humcima otkriveno je niz grobnih priloga - u cijelosti sačuvanih dijelova nakita, oružja, oruđa i opreme koji pokazuju srodnost s halštatskim krugom jugoistočnog alpskog prostora.

Zaštita
Pod oznakom Z-1584 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Zagrebačkoj županiji
Samobor

Arheološko nalazište Budinjak


Mil aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Mil; bir uzunluk birimi;kara mili:1.609,344 metredir.
 Mil (makine elemanı)|Mil]]; Makine konstrüksiyonlarında kullanılan bir makine elemanı.
 Mil; Kumdan daha küçük, boyutu 0.0625 mm ile 0.004 mm arasındaki toprak parçası.

Mil


دائرة تنس إحدى دوائر ولاية الشلف عاصمتها تنس. وتضم كل من بلديات تنس – سيدي عكاشة – سيدي عبد الرحمان.

الشؤون الدينية

المساجد
تحتوي هذه الدائرة على العديد من المساجد التي تشرف عليها مديرية الشؤون الدينية والأوقاف لولاية الشلف تحت وصاية وزارة الشؤون الدينية والأوقاف.
 المسجد العتيق

الزوايا

 «زاوية سيدي مولود الشعيبي».

مراجع

تنس

دائرة تنس


Beata Anna Pęksa (također kao Pęksa-Krawiec) je poljska diplomatkinja koja je od siječnja 2018. do ožujka 2020. bila poljska veleposlanica u Iraku.

Životopis
Pęksa je diplomirala novinarstvo na Sveučilištu u Varšavi. Također je studirala europske integracije i primijenjenu socijalnu psihologiju.

Godine 1991. započela je svoju karijeru kao državna službenica, pridruživši se novoosnovanom Uredu za nacionalnu sigurnost. Bila je odgovorna za pitanja međunarodne sigurnosti. Od 1996. godine zaposlena je u Odjelu za sigurnosnu politiku Ministarstva vanjskih poslova. Postala je voditeljica jedinice za NATO i WEU, a 1999. godine, u godini proširenja NATO-a, zamjenica ravnatelja. Od 2002. do 2007. bila je zamjenica šefa misije u Stalnoj misiji Republike Poljske pri Ujedinjenim narodima u New Yorku. Među njezinim dužnostima bila su i pitanja mirovnih operacija. Bila je potpredsjednica Posebnog odbora za mirovne operacije. Nakon toga se vratila u Odjel sigurnosne politike kao specijalistica za europsku obrambenu i sigurnosnu politiku. Godine 2008. Pęksa je imenovana predstavnicom Poljske u Odboru za sigurnosnu politiku EU u Bruxellesu.

Od 2013. do 2014. bila je opunomoćena ministrica za Istočno partnerstvo. To je zajednička inicijativa sa ciljem jačanja političkog pridruživanja i gospodarske integracije šest istočnoeuropskih i južnokavkaskih zemalja partnera.

2016. postaje zamjenica ravnatelja, a iste godine i ravnateljica Sektora za sigurnosnu politiku. Bila je jedna od odgovornih za organizaciju summita NATO-a u Varšavi.

U siječnju 2018. imenovana je veleposlanicom Poljske u Iraku, a mandat je završio 31. ožujka 2020.

Osim poljskog, Pęksa govori engleski, ruski, francuski i arapski jezik.

Nagrade
Godine 2012. odlikovana je Srebrnim križem za zasluge.

Izvori

Veleposlanici Republike Poljske

Beata Pęksa


O legătură fosfodiesterică este o legătură covalentă care se formează între două grupe hidroxil ale unui acid fosforic și alte două molecule, formându-se legături de tip ester.

Acizi nucleici
Legăturile fosfodiesterice joacă un rol esențial în organismele vii, reprezentând structura de bază a acizilor nucleici: în ADN și ARN, legăturile fosfodiesterice se fac între atomul de carbon 3' al unei oze și atomul de carbon 5' al ozei următoare (ozele fiind riboză în ARN și respectiv dezoxiriboză în ADN). Grupele fosfat din componența legăturilor fosfodiesterice prezintă sarcină negativă. Deoarece acestea prezintă un pKa apropiat de 0, sunt încărcate negativ la pH-ul fiziologic neutru.

Hidroliza legăturilor fosfodiesterice este catalizată de acțiunea unor enzime denumite fosfodiesteraze, acestea având un rol important în repararea secvențelor de ADN afectate.

Note

Vezi și
 Fosfodiesterază
 Replicare ADN

Organofosfați
Biologie moleculară

Legătură fosfodiesterică


المولد هو فيلم مصري عرض عام 1989، بطولة عادل إمام ويسرا وإيمان وعبد الله فرغلي وأمينة رزق ونور الدمرداش، من تأليف محمد جلال عبد القوي ومن إخراج سمير سيف.

قصة الفيلم
يقوم النشال علي الأعرج (عبد الله فرغلي) بخطف الطفل بركات (عادل إمام) ويربيه مع ابنته أمارة (يسرا) ويدعي أنه أبوه ويغير اسمه إلى هيمة ويعلمه النشل. ينضم هيمة لعصابة تهريب عملة، يعترف علي لأمارة عن حقيقة هيمة. ينجح هيمة في تهريب عملة قيمتها ملايين الجنيهات. يخطط أفراد العصابة للتخلص منه لتفوقه عليهم، ولكنه يقتلهم جميعًا ويهرب بالمبلغ إلى الخارج. يعود ويحقق مشاريع كثيرة، تشعر أمارة بالحب نحوه فتعترف له بحقيقته. يتوصل هيمة إلى مكان أمه ويستعد للزواج من أمارة ويقرر الاستقامة.

طاقم التمثيل
 عادل إمام: (إبراهيم «هيما» / غريب / بركات)
 يسرا: (أمارة)
 إيمان: (ديدي)
 عبد الله فرغلي: (علي الأعرج)
 أمينة رزق: (بركة)
 نور الدمرداش: (الراجل الكبير «قيصر»)
 مصطفى متولي: (جابر)
 أحمد سلامة: (سعيد)
 فكري صادق: (عزوز)
 علي قاعود: (إسماعيل)
 سعيد طرابيك: (صاوي)
 كريم الحسيني: (بركات وهو طفل)
 عطية عويس: (محمود)
 جمال إسماعيل: (أبو النظر - ضيف الفيلم)
 عزيزة راشد: (سوزي - ضيفة الفيلم)
 أحمد سامي عبد الله: (إدريس)
 كوثر رمزي: (زوجة علي الاعرج)
 عادل هلال
 غريب محمود: (شاويش - ضيف شرف)
 أحمد حجازي
 فؤاد فرغلي: (بقال)
 وحيد حمدي
 علاء عوض
 أشرف خيري
 صالح العويل
 حسنين عبد المنعم
 عبد العزيز مبارك
 ميرفت عبد العزيز
 يسري حسين
 رشاد أحمد: (طفل)
 رام منشاوي
 جلال ميامي
 صلاح صادق

فريق العمل
 إخراج: سمير سيف
 تأليف: محمد جلال عبد القوي
 مدير التصوير: سمير فرج
 مونتاج: سلوى بكير
 موسيقى تصويرية: هاني شنودة
 إنتاج: أفلام مصر العربية (واصف فايز)
 توزيع داخلي: أفلام مصر العربية (واصف فايز)
 توزيع خارجي: الشركة اللبنانية للتجارة والاستثمار السينمائي (صبّاح إخوان)

مراجع

روابط خارجية

أفلام عادل إمام
أفلام يسرا
أفلام أمينة رزق
أفلام أحمد سلامة
أفلام مصرية إنتاج 1989
أفلام دراما مصرية
أفلام تشويق وإثارة مصرية
أفلام أخرجها سمير سيف
أفلام مصطفى متولي

المولد (فيلم)


Megrelce (Megrelce: მარგალური ნინა / Margaluri nina ; Abhazca: Агыршәа / Agırşwa), Güney Kafkas dillerinden biridir. Gürcistan'ın güneybatısındaki antik Kolhis halkıyla ilişkili olduğu sanılan yaklaşık 500.000 Megrel tarafından konuşulur.

Dağılım
Megrelce konuşan nüfusun büyük çoğunluğu, Gürcistan'ın Samegrelo bölgesinde yaşar. Küçük bir grup da Gürcistan'ın ayrılıkçı bölgesi Abhazya'da bulunur. Abhazya'da Megrelce konuşan nüfusun çoğunluğu göç ettirilmiştir.

Megrelce, yaygın olarak Gürcü alfabesiyle yazılır; ama bu dil aslında yazılı bir dil değildir ve belli bir yazı standardı da oluşmamıştır. Megrelce konuşan nüfus ikidillidir ve asıl dilleri dışında Gürcüce konuşurlar. Gürcüce aynı zamanda Megrelce konuşan nüfusun yazı ve eğitimi dilidir.

Tarih
Megrelce, Güney Kafkas dillerinden biridir. En yakın akrabası Lazcadır ve bu iki dilin yaklaşık 500 yıl önce ayrılmaya başladığı kabul edilir. Aynı dili konuşan nüfusun kuzeyinde kalanlar Megrelce ve Osmanlılar'ın fethettiği bölgede kalanlar Lazca konuşan halk olarak ikiye ayrıldılar. Bu iki dil Gürcüceye yakın olmakla birlikte Gürcüceyle ayrışmanın MÖ 1. bin yılda başladığı kabul edilir. Güney Kafkas dillerinden olan Svanca ise akrabası olan bu dillere daha az benzer ve diğer dillerden MÖ 2. bin yılda ayrıştığı sanılır.

Bazı dilbilimciler, Megrel ve Laz dillerinin tek bir Zan dilinin birer lehçesi olduğunu ileri sürer. Zan dilinin yakın çağlarda Megrel ve Laz dillerine ayrıldığını ve günümüzde Zan dillerinin ayrıca konuşulan diller olmadığına dikkat çekerler.

En eski yazılı Megrelce metinler 19. yüzyıla tarihlenir. Bu metinler daha çok etnografya içeriklidir. İlk Megrelce dilbilimsel çalışmalar da 19. yüzyılın sonlarında yapıldı. 1930-1938 arasında Kazahişi Gazeti, Komuna, Samargaloş Çai, Narazeniş Çai ve Samargaloş Tutumi gibi gazete ve dergiler yayımlandı.

Lehçeler
Megrelce'nin başlıca lehçe ve ağızları şunlardır:
 Zugdidi-Samurzakano veya Kuzeybatı lehçesi.
 Cvari
 Senaki veya Güneydoğu lehçesi.
 Martvili-Bandza
 Abaşa

Karşılaştırma

Notlar

Kaynakça
 Aleksandre Tsagareli (1880), Megrelskie Etiudi, Analiz Fonetiki Megrelskogo Yazika ("Megrelian Studies — The Analysis of Phonetics of Megrelian Language"). Rusça.
 İoseb Kipşidze (1914), Gramatika Megrelskogo (Iverskogo) Yazika ("Grammar of Megrelian (Iverian) Language"). Rusça.
 Şalva Beridze (1920), Megruli (Iveriuli) Ena ("Megrelian (Iverian) Language"). Gürcüce.
 Laurence Broers (2004), Containing the Nation, Building the State - Coping with Nationalism, Minorities, and Conflict in Post-Soviet Georgia.

Dış bağlantılar
 Laz dil, tarih, kültür sitesi ve Lazca gazete
 Mingrelian Ethnologue raporu
 Nanashi Nina – Megrelce ilk alfabe kitabı
 TITUS Caucasica: Megrelisch Almanca
 Otar Kacaia'nın Megrelce-Gürcüce sözlüğü.
 Megrelce Projesi Lund Üniversitesi, İsveç

Güney Kafkas dilleri

Megrelce


C/2022 E3 (ZTF) යනු ඕර්ට් වළාවෙන් ජනිත වූ සහ ස්විකී ට්‍රාන්සියන්ට් ෆැසිලිටි (ZTF) විසින්  2022 මාර්තු 2 දිනදී සොයා ගන්නා ලද දිගු-කාලාවර්ත ධූමකේතුවකි. එහි  න්‍යෂ්ටිය අවට තීව්‍ර කොළ පැහැ දීප්තියක් මෙම ධූමකේතුවෙහි දක්නට ලැබෙන්නේ, ද්විපරමාණුක කාබන් සහ සයනජන් වෙත හිරුඑළියෙහි බලපෑම නිසාවෙනි.

ධූමකේතුවෙහි  ක්‍රමානුකූල නාමකරණය ඇරඹෙන්නේ ඉංග්‍රීසි C අක්ෂරයෙන් වන අතර එයින් පෙන්නුම් කරනුයේ එය ආවර්තක ධූමකේතුවක් නොවන බව සහ "2022 E3" යන්නෙන් අදහස් වන්නේ 2022 වසරෙහි මාර්තු මාසයෙහි පළමු අර්ධයෙහිදී  සොයාගත් තුන්වන ධූමකේතුව බවයි.

ධූමකේතු න්‍යෂ්ටිය කිලෝමීටරයක් පමණ ප්‍රමාණයකින් යුතු බවත්, පැය 8.7 කට වරක් භ්‍රමණය වන බවත් ඇස්තමේන්තු කොට ඇත.  එහි ධූලි සහ වායු වලිගයන් කිලෝමීටර් මිලියන ගණනක් දුරට විහිදෙන අතර, 2023 ජනවාරියෙහිදී, තුන්වන ප්‍රති-වලිගයක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

1.11 AU (166 මිලියන කිමී; 103 මිලියන සැතපුම්) දුරකින් එහි සූර්ය සමීපකය වෙත 2023 ජනවාරි 12 දිනදී ධූමකේතුව ලඟාවූ අතර, පෘථිවියට කිට්ටුම දුර වන 0.28 AU (42 මිලියන කිමී; 26 මිලියන සැතපුම්) වෙත 2023 පෙබරවාරි 1 දිනදී ලඟා විය. ධූමකේතුව තීව්‍රතාවය 5 අත්කරගත්  අතර සඳ නොමැති අඳුරු අහස තුලදී පියවි ඇසට නිරික්ෂණය වෙයි. පෙබරවාරි 5 දින වන විට ධූමකේතුව කපෙල්ලා සිට අංශක 6 පමණ කිට්ටුවෙන් පැවති අතර (සාමාන්‍ය දෙනෙතියක දර්ශන ක්ෂේත්‍රය තරම්) තීව්‍රතාවය 6 පමණ යැයි ඇස්තමේන්තුගත කෙරෙයි.

නිරික්ෂණ ඉතිහාසය

සොයාගැනීම
බ්‍රයිස් බොලීන් සහ ෆ්‍රැන්ක් මෂ්කි යන තාරකා විද්‍යාඥයින් විසින් 2022 මාර්තු 2 දිනදී C/2022 E3 (ZTF) සොයාගත්තේ ස්විකී ට්‍රාන්සියන්ට් ෆැසිලිටි (ZTF) සමීක්ෂණය විසින් වන අතර, එය භාවිතා කරන්නේ  පැලොමාර් නිරික්ෂණාගාරයෙහි 1.2-m f/2.4 ෂ්මිට් දුරේක්ෂය වෙයි.

සූර්ය සමීපකය සමීපයෙහි

ධූමකේතුවෙහි පෘථිවියට සමීපතමය සිදුවූයේ 2023 පෙබරවාරි 1 දිනදී වන අතර, එය වූයේ 0.28 AU (42 මිලියන කිමී; 26 මිලියන සැතපුම්) දුරකිනි. 2023 ජනවාරි 31 දින වන විට, ධූමකේතුවෙහි දෘශ්‍ය තීව්‍රතාවය 5 පමණ විය; එහි ධූමය 20' පමණ පරාසයක පැවතුනි.

ආශ්‍රිත

C/2022 E3 (ZTF)


Kipchak may refer to:

 Kipchaks, a medieval Turkic people
 Kipchak languages, a Turkic language group
 Kipchak language, an extinct Turkic language of the Kipchak group
 Kipchak Khanate or Golden Horde
 Kipchak Mosque, a mosque in the village of Gypjak
 Kipchak (village)
 Kipchak (Aimaq tribe), a tribe of Kyrgyz origin in Afghanistan
 Desht-i Kipchak
 Qıpçaq, village and municipality in the Qakh Rayon of Azerbaijan
 Qepchaq (disambiguation), places in Iran

Kipchak


Cine-Teatro Nacional, sala de cinema e teatro de Luanda, Angola, fundado em 1932, património-histórico cultural de Angola, desde 1994.

História Institucional
O Cine-Teatro Nacional foi a primeira sala de cinema e teatro de Luanda, capital de Angola, sendo fundador e sócio maioritário da sociedade detentora  o capitão Jorge Figueiredo de Barros.

Localizado na Baixa de Luanda, em frente à antiga Casa Americana, é considerado a «sala-mãe de todas as salas de teatro do país».

Foi projectado pelo arquitecto Vasco Vieira da Silva, com a capacidade de 896 lugares, no conjunto de plateia e camarotes em estilo  Art Deco, com piso em madeira e painéis.

Inaugurado no dia 1 de Janeiro de 1932, contou na estreia com a actuação da Companhia Hortense Luz.

No dia 27 de Setembro de 1994, o Ministério da Cultura de Angola  declarou-o como Património-Histórico Cultural do país, dado que o seu traçado se manteve inalterado, não obstante as mudanças de decoração realizadas desde a fundação.

Cultura de Angola
Luanda
Salas de cinema de Angola

Cine-Teatro Nacional


Spiralna vrba (lat. Salix babylonica var. matsudana), podvrsta žalosne vrbe. Naraste 6 do 10 metara visine, a karakteriziraju je spiralne grane, po čemu je i dobila ime.

Ova vrsta autohtona je u sjeveroistočnoj Kini, a danas se uzgaja u mnogim krajevima svijeta.

Sinonimi
 Salix matsudana Koidz.
 Salix matsudana var. anshanensis C. Wang & J.Z. Yan
 Salix matsudana var. pseudomatsudana (Y.L. Chou & Skv.) Y.L. Chou
 Salix matsudana f. rubriflora C.F.Fang
 Salix pseudomatsudana Y. L. Chou & Skvortz.

Vanjske poveznice

Izvori

Vrbe

Spiralna vrba


The International Collegiate Programming Contest, known as the ICPC, is an annual multi-tiered competitive programming competition among the universities of the world.  Directed by ICPC Executive Director and Baylor Professor Dr. William B. Poucher, the ICPC operates autonomous regional contests covering six continents culminating in a global World Finals every year. In 2018, ICPC participation included 52,709 students from 3,233 universities in 110 countries.

The ICPC operates under the auspices of the ICPC Foundation and operates under agreements with host universities and non-profits, all in accordance with the ICPC Policies and Procedures. From 1977 until 2017 ICPC was held under the auspices of ACM and was referred to as ACM-ICPC.

Mission
The ICPC, the "International Collegiate Programming Contest", is an extra-curricular, competitive programming sport for students at universities around the world. ICPC competitions provide gifted students opportunities to interact, demonstrate, and improve their teamwork, programming, and problem-solving process. The ICPC is a global platform for academia, industry, and community to shine the spotlight on and raise the aspirations of the next generation of computing professionals as they pursue excellence. In its own words, ICPC is:

History
The ICPC traces its roots to a competition held at Texas A&M University in 1970 hosted by the Alpha Chapter of the Upsilon Pi Epsilon Computer Science Honor Society (UPE). This initial programming competition was titled First Annual Texas Collegiate Programming Championship and each University was represented by a team of up to five members. The computer used was a 360 model 65 which was one of the first machines with a DAT (Dynamic Address Translator aka "paging") system for accessing memory. The start of the competition was delayed for about 90 minutes because two of the four "memory bank" amplifiers were down. Teams that participated included, Texas A&M, Texas Tech, University of Houston, and five or six other Texas University / Colleges. There were three problems that had to be completed and the cumulative time from "start" to "successful completion" determined first-, second-, and third-place winners. The programming language used was Fortran. The programs were written on coding sheets, keypunched on Hollerith cards, and submitted for execution.  The University of Houston team won the competition completing all three problems successfully with time. The second- and third-place teams did not successfully complete all three problems. The contest evolved into its present form as a multi-tier competition in 1977, with the first finals held in conjunction with the ACM Computer Science Conference.

From 1977 to 1989, the contest included mainly teams of four from universities throughout the United States and Canada. ICPC Headquarters was hosted by Baylor University from 1989 until 2022, with regional contests established within the world's university community, the ICPC has grown into a worldwide competition. To increase access to the World Finals, teams were reduced to three students within their first five academic years.

From 1997 to 2017, International Business Machines Corporation (IBM) was the sponsor of ICPC. During that time contest participation has grown by more than 2000%. In 1997, 840 teams from 560 universities participated. In 2017, 46,381 students from 2,948 universities in 103 countries on six continents participated in regional competitions. Organized as a highly localized extra-curricular university mind sport and operating as a globally-coordinated unincorporated association operating under agreements with host universities and non-profits, the ICPC is open to qualified teams from every university in the world.

UPE has provided continuous support since 1970 and honored World Finalists since the first Finals in 1976. The ICPC is indebted to ACM member contributions and ACM assistance from 1976 to 2018. Baylor University served since 1985, hosting ICPC Headquarters from 1989 until 2022. The ICPC operates under the auspices of the ICPC Foundation which provides the ICPC Global Headquarters to service a globally-coordinated community  whose events operate under agreements with host universities and non-profits to insure that participation in ICPC is open to qualified teams from every university in the world. See ICPC Policies and Procedures.

The ICPC World Finals (The Annual World Finals of the International Collegiate Programming Contest) is the final round of competition. Over its history it has become a 4-day event held in the finest venues worldwide with 140 teams competing in the 2018 World Finals. Recent World Champion teams have been recognized by their country's head of state. In recent years, media impressions have hovered at the one billion mark.

Since 2000, only teams from Russia, China, and Poland have won the ICPC world finals, except in 2022. Participation in North America is much smaller than in the rest of the world, which is partially attributed to the perceived low payoff of participating.

Contest rules
ICPC contests are team competitions. Current rules stipulate that each team consist of three students. Participants must be university students, who have had less than five years of university education before the contest. Students who have previously competed in two World Finals or five regional competitions are ineligible to compete again.

During each contest, the teams of three are given 5 hours to solve between eight and fifteen programming problems (with eight typical for regionals and twelve for finals). They must submit solutions as programs in C, C++, Java, Ada, Python or Kotlin (although it is not guaranteed every problem is solvable in any certain language, the ICPC website states that "the judges will have solved all problems in Java and C++" for both regional and world finals competitions). Programs are then run on test data. If a program fails to give a correct answer, the team is notified and can submit another program.

The winner is the team which correctly solves the most problems. If necessary to rank teams for medals or prizes among tying teams, the placement of teams is determined by the sum of the elapsed times at each point that they submitted correct solutions plus 20 minutes for each rejected submission of a problem ultimately solved. There is no time consumed for a problem that is not solved.

Compared to other programming contests (for example, International Olympiad in Informatics), the ICPC is characterized by a large number of problems (eight or more problems in just 5 hours). Another feature is that each team can use only one computer, although teams have three students. This makes the time pressure even greater. Good teamwork and ability to withstand pressure is needed to win.

2004–2021 finals

2004 World Finals
The 2004 ACM-ICPC World Finals were hosted at the Obecni Dum, Prague, by Czech Technical University in Prague. 3,150 teams representing 1,411 universities from 75 countries competed in elimination rounds, with 73 of those teams proceeding to the world finals. St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics from Russia won, solving 7 of 10 problems. Gold medalists were St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics, KTH - Royal Institute of Technology (Sweden), Belarusian State University, and Perm State University (Russia).

2005 World Finals

The 2005 world finals were held at Pudong Shangri-La Hotel in Shanghai on April 6, 2005, hosted by Shanghai Jiao Tong University. 4,109 teams representing 1,582 universities from 71 countries competed in elimination rounds, with 78 of those teams proceeding to the world finals. Shanghai Jiao Tong University won its second world title, with 8 of 10 problems solved.  Gold medal winners were Shanghai Jiao Tong University, Moscow State University (Russia), St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics (Russia), and University of Waterloo (Canada).

2006 World Finals
The 2006 ACM-ICPC World Finals were held in San Antonio, Texas, and hosted by Baylor University. 5,606 teams representing 1,733 universities from 84 countries competed in elimination rounds, with 83 of those teams proceeding to the world finals. Saratov State University from Russia won, solving 6 of 10 problems. Gold medal winners were Saratov, Jagiellonian University (Poland), Altai State Technical University (Russia), University of Twente (The Netherlands).

2007 World Finals
The 2007 ACM-ICPC World Finals were held at the Tokyo Bay Hilton, in Tokyo, Japan, March 12–16, 2007. The World Finals was hosted by the ACM Japan Chapter and the IBM Tokyo Research Lab. Some 6,099 teams competed on six continents at the regional level. Eighty-eight teams advanced to the World Finals. Warsaw University won its second world championship, solving 8 of 10 problems. Gold Medal Winners were Warsaw University, Tsinghua University (China), St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics (Russia), and the Massachusetts Institute of Technology (United States).  Silver Medal Winners include Shanghai Jiao Tong University (China) and 3 other universities.

2008 World Finals
The 2008 ACM-ICPC World Finals were held at the Fairmont Banff Springs Hotel, in Banff, Alberta, Canada, April 6–10, 2008.  The World Finals was hosted by the University of Alberta. There were 100 teams in the World finals, out of 6700 total teams competing in the earlier rounds. The St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics won their second world championship. Massachusetts Institute of Technology, Izhevsk State Technical University, and Lviv National University also received gold medals.

2009 World Finals
The 2009 ACM-ICPC World Finals were held in Stockholm, Sweden, April 18–22, at the campus of the hosting institution, KTH - The Royal Institute of Technology, as well as at the Grand Hotel, the Radisson Strand, and the Diplomat Hotel. There were 100 teams from over 200 regional sites competing for the World Championship. The St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics defended their title, winning their third world championship. Tsinghua University, St. Petersburg State University, and Saratov State University also received gold medals. The 2009 World Finals pioneered live video broadcasting of the entire contest, featuring elements such as expert commentary, live feeds of teams and their computer screens and interviews with judges, coaches and dignitaries. The event was broadcast online, as well as by Swedish television channel Axess TV.

2010 World Finals
The 2010 ACM-ICPC World Finals were held in Harbin, China. The host is Harbin Engineering University. Shanghai Jiao Tong University won the world championship. Moscow State University, National Taiwan University, and Taras Shevchenko Kiev National University also received gold medals.

2011 World Finals
The 2011 ACM-ICPC World Finals were held in Orlando, Florida and hosted by main sponsor IBM. The contest was initially scheduled to be held in Sharm el-Sheikh, Egypt in February, but was moved due to the political instability associated with the Arab Spring. Zhejiang University took first place with the University of Michigan at Ann Arbor, Tsinghua University, and Saint Petersburg State University taking 2nd, 3rd, and 4th respectively each receiving gold medals.
China(2G) United States(1G) Russia(1G,2S,2B) Germany(1S) Ukraine(1S) Poland(1B) Canada(1B)

2012 World Finals
The 2012 World Finals were held in Warsaw, Poland. They were inaugurated on 15 May and hosted by University of Warsaw. St. Petersburg Institute of Fine Mechanics and Optics won their fourth world championship, the most by any University at the time. University of Warsaw, Moscow Institute of Physics and Technology, and Shanghai Jiao Tong University took 2nd, 3rd, and 4th place respectively each receiving gold medals.
Russia(2G,1B) China(1G,1S) Poland(1G) United States(1S) Hong Kong(1S) Belarus(1S,1B) Canada(1B) Japan(1B)

2013 World Finals
The 2013 World Finals were held in Saint Petersburg, Russia. They were inaugurated on 3 July and were hosted by NRU ITMO.

2013 top thirteen teams that received medals are:

Japan(1G) Russia(1G,1S,2B) China(1G,1B) Taiwan(1G) Poland(1S,1B) Ukraine(1S) Belarus(1S) United States(1B)
Saint Petersburg State University of Information Technologies, Mechanics and Optics (GOLD, WORLD CHAMPION),
Shanghai Jiao Tong University (GOLD, 2nd Place),
The University of Tokyo (GOLD, 3rd Place),
National Taiwan University (GOLD, 4th Place),
St. Petersburg State University(SILVER, 5th Place),
University of Warsaw (SILVER, 6th Place),
Taras Shevchenko National University of Kyiv (SILVER, 7th Place),
Belarusian State University (SILVER, 8th Place),
Jagiellonian University in Krakow (BRONZE, 9th Place),
Moscow State University (BRONZE, 10th Place),
Carnegie Mellon University (BRONZE, 11th Place),
Tsinghua University (BRONZE, 12th Place),
Perm State University (BRONZE, 13th Place).

2014 World Finals
The 2014 World Finals were held in Ekaterinburg, Russia on June 21–25, hosted by Ural Federal University. Final competition was held on 25 June. 122 teams participated in the competition and St. Petersburg State University became the world champion.

Following teams were awarded medals in ICPC 2014:

Russia(2G,2B) China(1G,1S,1B) Taiwan(1G) Japan(1S) Poland(1S) Croatia(1S) Slovakia(1B)

Gold
St. Petersburg State University
Moscow State University
Peking University
National Taiwan University

Silver
University of Warsaw
Shanghai Jiao Tong University
The University of Tokyo
University of Zagreb

Bronze
St. Petersburg National Research University of IT, Mechanics and Optics
National Research University Higher School of Economics
Tsinghua University
Comenius University

2015 World Finals

The 2015 World Finals were held in Marrakesh (Morocco) during May 16–21, hosted by Mohammed the Fifth University, Al Akhawayn University and Mundiapolis University. Final competition was on May 20. 128 teams competed to be World Champion. Winner was Saint Petersburg ITMO, solving all the proposed problems (13) for the first time ever. Russia (2G), China (1G, 1B, 1S), Japan (1G), United States (1B, 1S), Croatia (1S), Czech Republic (1S), Korea (1B), Poland (1B).

Gold

 ITMO University
 Moscow State University
 University of Tokyo
 Tsinghua University

Silver

 Peking University
 University of California, Berkeley
 University of Zagreb
 Charles University

Bronze

 Shanghai Jiao Tong University
 Massachusetts Institute of Technology
 Korea University
 University of Warsaw

2016 World Finals
The 2016 World Finals were held in Phuket (Thailand) during May 16–21. Final competition was on May 19. 128 teams competed to be World Champion. Winner was Saint Petersburg State University solving 11 problems from 13 proposed problems. Second winner was Shanghai Jiao Tong University 7 minutes behind SpSU, also with 11 problems solved.

Gold

Saint Petersburg State University
Shanghai Jiao Tong University
Harvard University
Moscow Institute of Physics and Technology

Silver

University of Warsaw
Massachusetts Institute of Technology
St. Petersburg ITMO University
Ural Federal University

Bronze

University of Warsaw
N. I. Lobachevsky State University of Nizhny Novgorod
Lviv National University
Fudan University

2017 World Finals
The 2017 World Finals were held in Rapid City, South Dakota (United States) during May 20–25, hosted by Excellence in Computer Programming. Due to visa issue, several teams were unable to present onsite, in which the affected schools are allowed direct qualifications for ICPC 2018 besides the usual qualification spots.

The winner was ITMO University. Teams of the following countries were awarded medals in ICPC 2017: Russia (2 Gold, 1 Silver, 1 Bronze), Poland (1 Gold), South Korea (1 Gold, 1 Bronze), China (3 Silver), Sweden (1 Bronze), Japan (1 Bronze).

Gold
ITMO University
University of Warsaw
Seoul National University
Saint Petersburg State University

Silver
Moscow Institute of Physics and Technology
Tsinghua University
Peking University
Fudan University

Bronze
KAIST
Ural Federal University
KTH Royal Institute of Technology
University of Tokyo

2018 World Finals
The 2018 World Finals were held in Beijing (China), during April 15–20, hosted by Peking University.

Gold

 Moscow State University
 Moscow Institute of Physics & Technology
 Peking University
 The University of Tokyo

Silver

 Seoul National University
 University of New South Wales
 Tsinghua University
 Shanghai Jiao Tong University

Bronze

 ITMO University
 University of Central Florida
 Massachusetts Institute of Technology
 Vilnius University
 Ural Federal University

Medals granted in the 2018 World Final

In 2018 World Final, problems "Conquer the World" and "Uncrossed Knight's Tour" were not solved.

2019 World Finals
The 2019 World Finals were held in Porto (Portugal) from March 31 to April 5, 2019, hosted by the University of Porto and the City of Porto.

Gold

 Moscow State University
 Massachusetts Institute of Technology
 University of Tokyo
 University of Warsaw

Silver

 National Taiwan University
 University of Wroclaw
 Seoul National University
Kim Chaek University of Technology

Bronze

 Sharif University of Technology
 Moscow Institute of Physics & Technology
 National Research University Higher School of Economics
 The Chinese University of Hong Kong

2020–2021 World Finals
Because of the COVID-19 pandemic, the 2020 World Finals were postponed. It finally took place in Moscow (Russia) from October 1 to October 5, 2021, hosted by Moscow Institute of Physics and Technology.

Gold

 State University of Nizhny Novgorod
 Seoul National University
 ITMO University
 Moscow Institute of Physics and Technology

Silver

 University of Wroclaw
 University of Cambridge
 Belarusian State University
 University of Bucharest

Bronze

 Massachusetts Institute of Technology
 Kharkiv National University of Radio Electronics
 University of Illinois at Urbana-Champaign
 Higher School of Economics

Medals granted in the 2020–2021 World Finals

In 2020–2021 World Final, problems K (Space Walls) and L (Sweep Stakes) were not solved.

2022 World Finals
The 2022 World Finals were held in Dhaka (Bangladesh), hosted by the University of Asia Pacific.

Gold

 Massachusetts Institute of Technology
 Peking University
 University of Tokyo
 Seoul National University

Silver

 ETH Zurich
 École normale supérieure (Paris)
 Carnegie Mellon University
 University of Warsaw

Bronze

 Higher School of Economics
 Saint Petersburg State University
 University of Oxford
 VNU University of Engineering and Technology

Winners

Renowned participants
Some former ICPC finalists have made remarkable achievements in the software industry and research. They include Adam D'Angelo, the former CTO of Facebook and founder of Quora; Nikolai Durov, the co-founder of Telegram Messenger; Matei Zaharia, the creator of Apache Spark; Tony Hsieh, the CEO of Zappos and a venture capitalist; Amit Sahai, renowned professor specializing in security and cryptography;and Craig Silverstein, the first employee of Google.

See also
 ACM Student Research Competition
 Competitive programming, a type of mind sport involved in programming competitions
 Online judge, a service to practice for programming contests and run them online
 PC², the Programming Contest Control System in support of Computer Programming Contest activities (used at ICPC World Finals until 2008)

References

External links
 Official Website of the ICPC.

Programming contests
Baylor University
Association for Computing Machinery


Se denomina Taifa de Ceuta a varios reinos musulmanes independientes (taifa) que tuvieron como centro a la ciudad norteafricana de Ceuta (España) a lo largo de la historia. En ocasiones su territorio incluyó la ciudad de Tánger, actualmente en Marruecos.

Primera 1061–1084
Creada al separase de la Taifa de Málaga
 Suqut al-Bargawati (m. 1079) de los Bargawata.
 Acuñaba su propio dinar, su título era "lakab al-Mansur"
 En 1078, los almorávides invaden Tánger.
 Qadi Ayyad ibn Musa (1083–1149) iman y cadi maliki.
Fue conquistada por el Imperio Almorávide.

Segunda
Creada en 1233 al separarse de la taifa de Murcia, en 1236 fue invadida por el Imperio Almohade.

Tercera
En 1249 se independiza de los Háfsidas.
 Abu'l Qasim (1249-1279) de la dinastía Al Azafi.
 Durante su gobierno se construyen 2 aljibes.
 1259 nace Mohammed ibn Rushayd (m.1321), juez y escritor.
 1264 destruye la ciudad de Arcila
 1274 el rey meríní Abu Yusuf escribe al rey aragonés: «Manifesta cosa sia a tots com Nós aben Yusuf Miarammollin Senyor de Marrocs i Feza i Suyamoza, i de ses pertinences, Senyor dels Benimarins... ab vós noble en Jaume, per la gràcia de Déu Rei d'Aragó, e de Mallorques, e de València, Comte de Barcelona... I puis que romanga aquella pau entreu vostres fills e els nostres, en tal manera que vós ens façats ajuda a pendre Cepta, e que ens enviets deu naus armades e deu galees,...». (grafía actualizada)
1285 muere el poeta sevillano Abu al-Baqa ar-Rundi
 Abu Hatim Ahmad (1279-1305) muerto en 1315
 1291 Por el Tratado de Monteagudo de las Vicarías, la Corona de Aragón la reconoce dentro de la influencia de Castilla.
En 1305 el Reino de Granada lo invadió.

Entre los siglos XIII y XIV los judíos de Marsella comerciaban con la ciudad y tenían un lugar privilegiado

Cuarta taifa
En 1315 se independiza de los benimerines.
 Yahyah (1315-1323)
 Abu'l Qasim Muhammad (1323-1327)
En 1327 los benimerines la reconquistan y vuelven a anexionarla a su imperio.

Referencias

Historia de Ceuta
Historia medieval de España
Ceuta
Ceuta
Historia de Tánger

Taifa de Ceuta


අරලියගහ මන්දිරය ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති පෞරාණික ගො‍ඩනැගිල්ලකි. මෙම ගො‍ඩනැගිල්ල වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා වාසය කරන නිවසයි. එනමුදු මෑත අතීතයෙහි මෙය අගමැති නිල නිවස ලෙස භාවිතා වූවකි. ඈත අතීතයෙහිදී එය බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරින් කිහිප දෙනෙකුගේ නිවස්න ලෙසින් පැවතිණි.

පිහිටීම
මෙහි පිහිටීම කොළඹ 03 හෙවත් කොල්ලුපිටිය ප්‍රදේශයෙහිය. මෙම කොල්ලුපිටිය පෙරදී හැඳින්වී ඇත්තේ බරදෙණිය ලෙසිනි. ලන්දේසින් ලංකාව පාලනය කල සමයෙහිදී කන්ද උඩරට රජ කල දෙවන රාජසිංහ රජතුමාගේ උදහසට ලක්ව හිස ගසා දැමුම වෙනුවට ලන්දේසීන් වෙත භාර කෙරුනද නිදහස ලැබ ලන්දේසි නම් ගෙන මෙම ප්‍රදේශයෙහි විසූ උඩුනුවර අඹන්වෙල අප්පුහාමි නමැත්තෙකු රාජ්‍ය අනුග්‍රහයද සහිතව සාම්ප්‍රදායික කුඹුරුද ආක්‍රමණය කරමින් වගා කල පොල් වනයක් නිසාවෙන් මෙහි වැසියන් විසින් විරෝධ පාඨයක් ලෙසින් කොල්ල-කෑ-පිටිය ලෙසින් වැහැරීම පසු කලෙක කොල්ලුපිටිය වූ බව කියති.

ඉතිහාසය
මෙය අතීතයෙහිදී අක්කර හයකට මදක් වැඩි පරිශ්‍රයක වූ නිවසක්ව පැවැති අතර "ඩි බ්‍රැන්ඩරි" නමින් හැඳින්විණි. මෙම නමෙහි අරුත "ඉස්කාගාරය" යන්නයි. මෙහි අගනා මත්පැන් ගබඩාවක් වූ බව සමහරුන් විශ්වාස කලද තවත් සමහරෙත් පවසන්නේ මත්පැන් නිෂ්පාදනාගාරයක් මෙහි වූ බවයි.

මෙහි නිවැසියන් අතර කීර්තිමත් වූවෝද වූහ. ලංකා සිවිල් සේවයේ විනිශ්චයකාරයෙකු, සමාජ සංශෝධකයෙකු, හා වහල් සේවයට එරෙහි ක්‍රියාකාරියෙකු වූ ප්‍රෙඩ්රික් බේරන් මයිලියස් 1805 දී මෙහි විසීය. එවකට ලංකාවේ කුරුඳු දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානියාවූ ජෝන් වැලිබියෝෆ් 1830 වන විට මෙහි විසීය. වාණිජ මට්ටමකින් ලංකාවේ උක් (සීනි සඳහා) වැවීමෙහි සහ කොහු කඹ නිෂ්පාදනය හා කළුතර ප්‍රෙද්ශයේ අරක්කු පෙරීම වැනි ලංකාව තුල අනෙකුත් ව්‍යාපාරයන්හී පුරෝගාමියෙකු වූ ජෝර්ජ් වින්ටර් ඉන් අනතුරුව මෙහි නිවැසියෙක් විය. 1840 දී මෙහි විසුවේ එවකට බස්නාහිර පළාතේ රජයේ ඒජන්ත වූ සී. ආර්. බුලර් මහතාය. පසුව බුලර්ස් පාර (දැනට බෞද්ධාලෝක මාවත) නම් වූයේ ඔහු සිහිකිරීමටය. පසුව ලෙයාඩ් පවුලද, ඉන් අනතුරුව 1848 දී ලංකාවේ ප්‍රධාන වෛද්‍ය නිලධාරී හා සිලෝන් ඔබ්සර්වර් නමැති ඉංග්‍රීසි දිනපතා පුවත්පතෙහි අයිතිකරු හා සංස්කාරක වූ ආචාර්ය ක්‍රිස්ටෝපර් ඉලියට් ද මෙහි දිවි ගෙවීය. 1856 දී මෙහි විසූ ජේ. පී. ග්‍රීන් ගේ කාලසමයෙහිදී මෙතෙක් පැවැති ඩි බ්‍රැන්ඩරි යන නම ටෙම්පල් ට්‍රීස් යන්නට වෙනස් විය. ටෙම්පල් ට්‍රීස් යනු අරලිය ගස් වලට යෙදෙන නමකි. මෙම පරිශ්‍රය එසේ නම් ලද්දේ එහි ඉදිරි අංගනයේ වූ මහත් ගැට සහිත පැරණි අරලිය ගස් දෙකක් නිසාවෙනි.

අරලියගහ මන්දිරය 1903 නොවැම්බර මසදී රජය විසින් මිලදී ගත්තේ ආණ්ඩුකාරවරයාගේ හා අනෙකුත් ඉහළ තනතුරුධාරී බ්‍රිතාන්‍ය රාජ්‍ය නිලධාරින්ගේ භාවිතය සඳහාය. 1948දී නිදහස ලැබීමෙන් අනතුරුව, එය අග්‍රාමාත්‍ය වරයාගේ නිල නිවස බවට ප්‍රකාශ කරන ලදි. වර්තමානයේ එය ජනාධිපතිවරයාගේ නිල නිවස ලෙස භාවිතා කරන්නේ යුද්ධ තත්ත්වයක් පැවැති කල්හී කොළඹ කොටුවේ ඇති ජනාධිපති මන්දිරයේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ පැනනැගුනු සැකයන් නිසාවෙනි.

ශ්‍රී ලංකාව
ගොඩනැගිලි - ශ්‍රී ලංකා

අරලියගහ මන්දිරය


Frederick Archibald Vaughan Campbell, 3rd Earl Cawdor,  (13 February 1847 – 8 February 1911), styled Viscount Emlyn from 1860 to 1898, was a British Conservative politician. He served briefly as First Lord of the Admiralty between March and December 1905.

Background and education
Cawdor was the eldest son of John Campbell, 2nd Earl Cawdor, and his wife Sarah Mary, daughter of General the Hon. Henry Cavendish. He was educated at Eton and Christ Church, Oxford. He was brought up on the family estates in south Wales and his coming of age in 1868 was a major event in the town of Llandeilo. In 1874 he was appointed to be Deputy Lieutenant for the county of Inverness.

MP for Carmarthenshire
Cawdor was Conservative Member of Parliament for Carmarthenshire from 1874 to 1885. In 1885 the constituency was divided in two and Emlyn decided to contest the new West Carmarthenshire constituency, although most of his family property lay in the eastern part of the county. His chances there appeared to be negligible given the growing industrial population which had been a key factor in the triumph of the Liberal candidate, Edward Sartoris at the 1868 General Election. Emlyn was opposed by the other sitting member, the Liberal W.R.H. Powell, himself a former Conservative supporter, who had first declared his support for the Liberals at the 1874 election. Powell now proclaimed that he had a duty to the Liberal cause to oppose Emlyn.

It was reported that the Conservatives were confident of their chances in West Carmarthenshire, on the grounds that it was largely an agricultural division. However, the electorate had more than doubled in the county, and the 1885 electorate in the Western Division alone exceeded that of the combined county seat in 1880. Powell's victory ended Emlyn's career in Carmarthenshire politics.

Later political career
He succeeded in the earldom in 1898 and served briefly under Arthur Balfour as First Lord of the Admiralty. Lord Cawdor took a leading part in the Conservative opposition to Lloyd George's budget of 1909 and in drafting resolutions for the reform of the House of Lords in 1910.

He was also involved in Pembrokeshire local affairs, and as Chairman of the Great Western Railway from 1895 to 1905 greatly improved the service. In 1904 he was elected unopposed as a member of Pembrokeshire County Council to represent the Castlemartin ward.

Lord Cawdor was an officer in the Royal Carmarthen Artillery, a Militia unit, where he was lieutenant-colonel in command from 24 September 1892 until he retired on 5 November 1902. During these years he was promoted to colonel and appointed an aide-de-camp to King Edward VII.

Family

Lord Cawdor married Edith Georgiana Turnor, daughter of Christopher Turnor and Lady Caroline Finch-Hatton, on 16 September 1868. They had ten children. He died in February 1911, aged 63, and was succeeded in the earldom by his eldest son Hugh. Lady Cawdor died in 1926.

References

Sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links

1847 births
1911 deaths
Alumni of Christ Church, Oxford
Emlyn, Frederick Campbell, Viscount
Deputy Lieutenants of Inverness-shire
Earls in the Peerage of the United Kingdom
Lord-Lieutenants of Pembrokeshire
First Lords of the Admiralty
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of Carmarthenshire County Council
Emlyn, Frederick Campbell, Viscount
Emlyn, Frederick Campbell, Viscount
Cawdor, E3
Directors of the Great Western Railway
3
Presidents of the Marylebone Cricket Club
Carmarthen Militia officers
People educated at Eton College

Frederick Campbell, 3rd Earl Cawdor


Wang Fanxi (; March 16, 1907 – December 30, 2002) was a leading Chinese Trotskyist revolutionary.

Born near Hangzhou in Zhejiang province, he joined the Communist Party of China, then an illegal organisation, in 1925. In 1927, he went to Moscow to study at the Communist University of the Toilers of the East.  There he became a supporter of Trotsky and the International Left Opposition. On his return to China, Wang worked for the Communist Party and became a leading member of the Trotskyist October Group, and then the Chinese Left Opposition. He was jailed for most of the period from 1931 and 1937, and was expelled from the Communist Party for his views.

In 1941, the Chinese Left Opposition split and Wang and others formed the Communist League (Internationalist), which became the Internationalist Workers Party of China in 1949. That year, he was sent to Hong Kong to act as an international link for the group, but was soon exiled to Macau. He wrote extensively and remained an influential figure, aligned with the United Secretariat of the Fourth International. In 1975, he was forced to move again, and he emigrated to Leeds, England, where he died on December 30, 2002.

Footnotes

Works
Mao Zedong Thought
: Chinese Revolutionary, Memoirs 1919-1949
Studies on the Thought of Mao Tse-Tung
Problems of Chinese Trotskyism

Further reading

 Gregor Benton, China's Urban Revolutionaries: Explorations in the History of Chinese Trotskyism, 1921-1952. Atlantic Heights, NJ: Humanities Press, 1996.
 Gregor Benton (ed.), Prophets Unarmed: Chinese Trotskyists in Revolution, War, Jail, and the Return from Limbo. Leiden: Brill, 2015; Chicago: Haymarket Books, 2017.

1907 births
2002 deaths
Chinese Trotskyists
Writers from Jiaxing
Chinese expatriates in the Soviet Union
Moscow Sun Yat-sen University alumni
20th-century Chinese essayists
National University of Peking alumni

Wang Fanxi


සම ලිංගික විවාහය (පොදු ව්‍යවහාරයේ සම-රිසි විවාහය, සමරසිරි විවාහය, සමනල් විවාහය, ආප්ප විවාහය ලෙසද හැඳින්වේ) යනු සමාන ලිංගිකයන් පුරුෂ-පුරුෂ හෝ ස්ත්‍රී-ස්ත්‍රී යුගලයක් විවාහ චාරිත්‍රානුකූලව විවාහ දිවියට එලබීමයි. ශ්‍රීලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය තුල තවම[වසර 2018] සමලිංගික විවාහය පිලිබඳ නීතිමය පදනමක් නැත. කෙසේ නමුත් සමලිංගික හැසිරීම් වල යෙදීම නීතියෙන් දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක් සේ සැලකේ.

සම ලිංගික විවාහ


Kalush (, ) is a city set in the foothills of the Carpathian Mountains, in Ivano-Frankivsk Oblast (province) of western Ukraine. It is the administrative centre of Kalush Raion (district) and hosts the administration of Kalush urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. Its estimated population  was

Important local industries include chemicals and concrete.

Geography
Kalush is in the western portion of Ivano-Frankivsk Oblast, in the region of Western Ukraine at the foothills of the Carpathian Mountains. It stands on the Dniester tributary, the Limnytsia River that begins from the slopes of the Carpathians. The city is at the eastern borders of the ethnographical region of Boyko Land.

History

The earliest known mention of Kalush is the accounting of a village of that name in a chronicle dated May 27, 1437. At that time, together with all Red Ruthenia, the village belonged to the Kingdom of Poland, and was known under its Polish name, Kałusz. Until the mid-16th century, Kałusz was part of Halicz Land, Ruthenian Voivodeship. It was known for producing malt, its brewery and salt mining. In 1469, King Kazimierz Jagiellonczyk founded a Roman Catholic parish church there.

In 1549 Kalush was incorporated as a city by Crown Hetman Mikołaj Sieniawski on the authority of the Polish Crown (Magdeburg rights). Already then Kalush became also known as a city of chemical industry specializing in producing nitrate. The contemporary city coat of arms derived from the Leliwa coat of arms of the Sieniawski family and is dedicated to the victory in the Battle of Vienna, while the upper portion of the shield contains three white salt furnaces. In 1595 Kalush, which had 55 houses, was ransacked by Crimean Tatars. Here, two important battles took place. In 1672, forces of Hetman Jan Sobieski clashed with Tatars of Selim I Giray, and three years later, Andrzej Potocki fought here with Turks. In 1772, following the Partitions of Poland, the town was seized by the Habsburg Empire, where it remained until 1918.

In 1912–13 prior to World War I near the city of Kalush an oil rig was built. However instead of oil, the rig ended up extracting a natural gas. For long time the gas was not utilized, but later was used for heating a potassium quarry and boilers in Boryslav and Drohobych.

In the Second Polish Republic, Kalush/Kalusz was the seat of a county in Stanislawow Voivodeship. Its population was 15,000, almost equal proportions of Poles, Ukrainians and Jews. Following the 1939 Invasion of Poland, the town was annexed by the Soviet Union. Occupied by the Third Reich from 2 July 1941 until 30 July 1944, it returned to the Soviet Union in 1944. During World War II the residents of the city witnessed many ethnocides. In 1940, the Soviets forced inhabitants of Kalush to leave the town and forcefully moved them to Siberia, many of whom were people of various nationalities: Poles, Ukrainians and others. Then, in late 1941 and 1942, majority of Kalush's Jewish inhabitants were murdered by the Germans. Since the 16th century, a Jewish community had flourished in the city and at times constituted a majority of its population; however, in 1941, while under Nazi control, that community was virtually eliminated. Polish Home Army (AK) was active in the town and its area. The town itself was captured by the AK in mid-July 1944, during the Operation Tempest. In 1945, Polish residents of Kalush were expelled to the Recovered Territories.

On March 20, 1972, the city of Kalush became a city of regional importance.

Recently several renovations have taken place of several local temples such as the Temple of All Saints of the Ukrainian Orthodox Church (Kyiv Patriarchate), the Catholic Saint Valentine Church, and the Ukrainian Greek-Catholic Church of Saint Nicholas.

Until 18 July 2020, Kalush was incorporated as a city of oblast significance and served as the administrative center of Kalush Raion though it did not belong to the raion. In July 2020, as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Ivano-Frankivsk Oblast to six, the city of Kalush was merged into Kalush Raion.

Kalush city council in 2010
Note: Percentage indicates correlation to the total number of seats in the city council which is 50. The results of election were taken from kalush.net where they were published on 4 November 2010. Election was half and half, one (25 seats) by the "majority rule", another (25 seats) – by "party-list". There were 15 non-affiliated members, all of which associated themselves with the Ukrainian Party (2006).

Points of interest

The city still contains an old rathaus which declared as the National Landmark of Architecture #591. The previous rathaus was destroyed during the Khmelnytsky Uprising. The new rathaus served as a town hall and a directory of agriculture since the 20th century. The conditions of the landmark in 2010 were terrible and the rathaus required some major renovations. A fire broke out ruins of the rathaus in 2013.

In the city there is a mount Vysochanka named after a colonel of Lysyanka Regiment during the Cossack Hetmanate and a leader of local uprising in 1648 Semen Vysochan.

Gallery

Notable people

Stepan Bandera
August Aleksander Czartoryski
Jakub Sobieski
Jan "Sobiepan" Zamoyski
Tomasz Zamoyski
Fedir Danylak
Vlad DeBriansky
Natalie Papazoglu
Oleh Psiuk, co-founder of Kalush, winners of the Eurovision Song Contest 2022
Yuriy Izdryk
M. Lincoln Schuster

Aryeh Leib HaCohen Heller, Prominent Rabbi and author of the "Ketzos Hachoshen"
Yehuda Heller Kahana, Prominent Rabbi and author of the "Kuntras HaSfeikos"

Twin towns – sister cities

Kalush is twinned with:
 Bačka Palanka, Serbia
 Český Krumlov, Czech Republic
 Grand Prairie, United States
 Kędzierzyn-Koźle, Poland

Location
Local orientation

Regional orientation

References

External links
 СТАРИЙ КАЛУШ
 Pre-WWII Jewish History in Kalush
 Helpful Kalush website
 Photographs of Jewish sites in Kalush in Jewish History in Galicia and Bukovina
 Website of the Ukrainian Party

Cities in Ivano-Frankivsk Oblast
Stanisławów Voivodeship
Cities of regional significance in Ukraine
Holocaust locations in Ukraine
Historic Jewish communities in Ukraine

Kalush, Ukraine


La gare de Machelen est une gare ferroviaire belge, fermée, de la ligne 75, de Gand-Saint-Pierre à Mouscron (frontière) située à Machelen, section de la commune de Zulte, dans la province de Flandre-Orientale.

Situation ferroviaire

Histoire
La halte de Machelen a été inaugurée en 1839 ou 1840 par les Chemins de fer de l'État belge sur la section Gand - Deynze de la ligne de Gand-Sud à Courtrai et Mouscron (frontière) mise en service de 1838 à 1842. Halte temporaire en 1840, elle est par la suite seulement desservie les lundis, vendredis et dimanches et n'est plus desservie en 1848. Rouverte à titre d'essais en 1850, elle devient finalement une gare au lieu d'une "halte de non perception" et recevra un bâtiment de gare de plan type 1881 au tournant du siècle.

En 1918, le bâtiment de la gare est fortement endommagé par faits de guerre ; il est réparé après la guerre.

En 1978, la SNCB met fin à la desserte voyageurs des gares de Machelen, Olsene et Zulte. Le bâtiment de la gare de Machelen est rasé dans les années 1980).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en Belgique
 Ligne 75 (Infrabel)
Schéma de la ligne 75 (Infrabel)

Liens externes

Ligne 75 (Infrabel)
Gare fermée dans la province de Flandre-Orientale
Gare

Gare de Machelen (Flandre-Orientale)


صانع الساعات الأعمى  هو كتاب لعالم البيولوجيا التطورية البريطاني ريتشارد دوكنز نشر عام 1986.

يتناول الكتاب النقاش والجدل الدائر حول نظرية التطور والانتقاء الطبيعي وفيه يناقش دوكنز أيضا الانتقادات التي وجهت لكتابه السابق «الجين الأناني»، حيث يكتب دوكنز في الكتاب الجديد المزيد عن النظرة ذات الأساس الجيني للتطور. يطرح دوكنز أيضا في الكتاب حجج منطقية ضد وجود الله.

عنوان الكتاب مستوحى من «جدلية صانع الساعة» التي طرحها ويليام بالي في كتابه «الإلهيات الطبيعية» المنشور عام 1802، وهي مماثَلة (Analogy) لإثبات وجود الله تقول بأن كل نظام معقّد (مثل أنظمة المتعضيات الحية) لا بد له من مصمم قام بإيجاده (خالق في حالة المتعضيات الحية)، تماما مثل أن كل ساعة -بكل ما تحويه من تراكيب معقدة- لا بد لها من صانع ساعات قام بتصميمها. دوكنز يرد على هذه المماثلة بالقول بأن عملية الانتقاء الطبيعي في تكوين المتعضيات يمكن مماثلتها بصانع ساعات «أعمى»، ويشرح دوكنز في الكتاب الفرق بين احتمال إيجاد نظام معقد بواسطة العشوائية فقط، وبين احتمال إيجاده بواسطة العشوائية المصحوبة بالانتقاء التراكمي. ولكن الحقيقة التي لا جدل فيها أن الساعات يمكن أن تكون عمياء لكن لا يمكن لسانها أن يكون أعمى مطلقا.

تُرجم الكتاب إلى العربية بواسطة مصطفى إبراهيم فهمي ونشرته دار العين للنشر بالقاهرة عام 2002.

الموجز
يستخدم دوكنز مثال العين لدحض فكرة أن التعقيد لا يمكنه أن ينشأ إلا من خلال تدخل «خالق»، يبدأ دوكنز بعرض كائن بسيط قادر فقط على التمييز بين الضوء والظلام، بالطريقة البدائيّة فقط، ثم يأخذ القارئ في رحلة من التعديلات الصغيرة على هذا الوضع والتي تبني في النهاية تعقيدًا، حتى نصل في النهاية إلى العين المعقدة للثديات. وخلال هذه الرحلة يضرب دوكنز أمثلة على كائنات لديها أجهزة بصريّة يمكننا أن نطلق عليها أنها ذات تعقيدٍ متوسط.

يكمن اهتمام دوكنز الأول أثناء طرح حُججه بشأن قدرة الانتخاب الطبيعي على تفسير التكيف المعقد للكائنات، يكمن في توضيح الفرق بين القدرة على تطوير تعقيد كنتيجة للعشوائيّة المحضة، والقدرة على تكوين تعقيد كنتيجة للعشوائيّة المصحوبة بالانتخاب التراكميّ. يوضح دوكنز ذلك بطرح مثال «برنامج الوياسيل». ثم يصف دوكنز تجربته مع نموذج محوسب أكثر تعقيدًا، من الانتخاب الاصطناعيّ المستخدم في برنامج يسمى «صانع الساعات الأعمى» والذي بيع منفردًا كوسيلة تعليميّة.

أظهر البرنامج شكل ثنائيّ الأبعاد (ثنائيّ الشكل) مصنوع من خطين أسودين مستقيمين، وعُرِّف فيه الطول والموضع والزاوية تبعًا لمجموعة من القواعد والتعليمات (مماثلة للجينوم). وبإضافة بعض الخطوط أو إزالتها، بناءً على تلك القواعد، كان هناك إمكانيّة إنتاج العديد من الأشكال الجديدة الممكنة (الطفرات)، والتي عُرضت على الشاشة لكي يختار المستخدم بينها. وبهذا تكون الطفرة المختارة أساسًا لجيل جديد من (ثنائيّ الشكل) المتطفر ليُختار منها، وهكذا. تشبه تلك الطريقة ما يفعله الانتخاب الطبيعيّ، حيث يختار المستخدم الكائنات الجديدة مما يؤدي إلى استمرار عملية تطور كائن (ثنائيّ الشكل). أنتجت تلك العملية صورًا تشبه كائنات حقيقيّة مثل الخفافيش والأشجار والخنافس. يظن دوكنز أن الدور اللاطبيعيّ الذي لعبه المستخدم يمكن استبداله بعنصر طبيعيّ، فمثلًا يمكن أن تُنتخب بعض كائنات (ثنائيّ الشكل) بواسطة الفراشات أو الحشرات الأخرى، خلال شاشة عرض حساسة للمس تُعرض في الحديقة.

يشرح دوكنز في حاشية طبعة متأخرة عام 1996 كيف أن تجاربه مع النماذج المحوسبة قادته إلى تبجيل أكبر للقيود الجنينيّة على الانتخاب الطبيعيّ. فقد لاحظ بالتحديد أنماطًا محددة للنمو الجنينيّ قد تؤدي بمجموعة من نوع بيولوجيّ معيَّن على النجاح في إشغال بعض المنافذ البيئيّة، من خلال التأكيد على أن ذلك لا يمكن خلطه بانتخاب المجموعة. وأطلق على تلك العملية «تطور القابليّة للتطور».

وبعد إنهاء الجدال بشأن قدرة التطور على شرح أصل التعقيد، يستخدم دوكنز ذلك للجدال ضد وجود الله: «الإله الذي لديه القدرة على هندسة مثل هذا التعقيد المنظم سواء بالخلق المباشر أو بتوجيه التطور، لا بد أنه كان معقدًا بالضرورة» ويقول أيضًا: «وهذا يعني طرح فرضيّة التعقيد المنظم بدون توفير تفسير». لقد استهل دوكنز الكتاب بالتصريح بأنه لا يهدف أن يقنع القارئ أن وجهة النظر الداروينيّة صحيحة فحسب، بل إنها أيضًا النظرية الوحيدة المعروفة لتفسير لغز وجودنا.

الاستقبال
يكتب تيم رادفورد في صحيفة «الغارديان» أنه بالرغم من نزعة دوكنز العلمانيّة الإنسانيّة، إلا أنه كتب كتابًا جميلًا صبورًا منذ 1986 بدأ بمزاج سخيّ ويستمر على هذا المنوال حتى النهاية. لقد مر نحو 30 عامًا ولازال الناس يقرأون الكتاب؛ لأنه واحد من أفضل الكتب التي تجيب على السؤال المطروح والذي حيّر الأساقفة: كيف يمكن للطبيعة أن تحقق مثل تلك التعقيدات والاختلافات؟ ويحاول دوكنز إقناعهم بصبر.

كتب الفيلسوف والمؤرخ البيولوجيّ مايكل ت. غيسلين في نيويورك تايمز معلقًا بقوله: «لقد نجح دوكنز نجاحًا مثيرًا في توضيح كيف يسمح الانتخاب الطبيعيّ لأخصائيّ البيولوجيا أن يعفوا أنفسهم من استخدام مفاهيم مثل الغاية والتصميم». كما يلاحظ أن نماذج الحاسوب في المماثلة محدودة ولكنها مفيدة. كما يرى غيسلين أن دوكنز لا يتسلى بدحض فرضيات الخلقويّين، ولكنه يسعى لطرح الحُجج ضد الفرضيات المطروحة في مواجهة النيوداروينيّة/الداروينيّة الجديدة. يعتقد غيسلين أن الكتاب يقضي الحاجة للتعرف على التطور بصورة أكبر «وهو ما سيسعى الخلقويّون للهروب منه» ويستنتج «القراء غير الغاضبين سيجدون متعة في قراءة الكتاب».

يتأمل فيلسوف الدين الأمريكيّ دالاس ويلارد في الكتاب، منكرًا وجود صلة بين التطور وصحة الحُجج القائلة بتصميم وبين الله: حيث يؤكد أن دوكنز ينظر إلى الحُجج باعتبارها قائمة بالكامل على هذا الأساس. يجادل ويلارد أن الفصل السادس بعنوان «الأًصول والمعجزات» يحاول تنفيذ «المهمة الصعبة» ليس في صنع صانع ساعات أعمى فقط ولكن في «صانع صانع ساعات أعمى»، ويعلِّق على ذلك قائلًا أن ذلك كان سيصير عنوانًا أكثر أمانة للكتاب. يلاحظ أيضًا أن دوكنز يدحض عددًا من الحُجج «الضعيفة» مثل تلك الحُجج من التشكك الشخصيّ. ينكر عليه أيضًا التمارين الحاسوبيّة التي طرحها في الكتاب والحُجج القائلة أن التغير التدريجيّ تفسر نشوء وتطور صور معقدة من الحياة. يختتم ويلارد قائلًا أن دوكنز بكتابة هذا الكتاب لم يكن عالمًا على خطى داروين، ولكنه كان ميتافيزيقيًا طبيعيًا.

التأثير
قرأ المهندس ثيو جانسين الكتاب في 1986 وكان منبهرًا بالتطور والانتخاب الطبيعيّ. وبنى منذ 1990 التماثيل الحركيّة (الفن الحركيّ)، «عابر السبيل»، قادر على المشي بتأثير الرياح.

وصف الصحافيّ ديك بونتان كتاب سيان ب. كارول عام 2005 في علم الأحياء النمائي التطوري بعنوان «الأشكال اللانهائيّة الأكثر جمالًا» باعتباره كتاب العلوم الشعبيّة الأكثر أهمية منذ «صانع الساعات الأعمى»، وأن تأثيره مقارب له.

انظر أيضا
 وهم الإله (كتاب)
 نفي اللاهوت
 الجين الأناني

مراجع

وصلات خارجية

 برنامج صانع الساعات الأعمى

اصطناع تطوري حديث
علم الأحياء التطوري
كتب 1986
كتب إنجليزية غير خيالية
كتب باللغة الإنجليزية
كتب حولت إلى أفلام
كتب ريتشارد دوكينز
كتب علمية
كتب علمية شعبية
كتب عن التطور
كتب غير خيالية 1986
كتب مترجمة إلى العربية
نقد الخلق
كتب غير خيالية حولت إلى أفلام

صانع الساعات الأعمى


Los casos de Ana y Cleto (también Tita & Nic o Tita y Nic) es una serie de historieta española creada por Vázquez en 1982 para la revista JAuJA que trata las cómicas aventuras de una pareja de detectives. En 1986 aparecieron en la revista Garibolo con el nombre de Tita y Nic.

Trayectoria editorial
La serie empezó a aparecer en la revista JAuJA en 1982, publicándose 5 historietas. En 1986 Vázquez retocó y adaptó para la revista Garibolo las páginas hasta convertir las 6 páginas de 4 tiras en 12 de 3, a las que se añaden 3 historietas no aparecidas en JAuJA. Estas historietas se volvieron a editar como Tita y Nic en la revista Mortadelo. En 1987 se recopilaron las aventuras de los personajes en un álbum de la colección Garibolo Especial.

Argumento y personajes
Cleto (o Nic) es un detective cuya brillantez deja mucho que desear, que está al frente de una agencia bastante ruinosa. Ana (o Tita) es la señora de la limpieza de la agencia, una mujer algo robusta, que fuma caliqueños y que no tarda en convertirse en asociada, debido a su sagacidad y a los conocimientos adquiridos de las distintas profesiones de sus ex- maridos (un chiste recurrente de la serie).

La serie recuerda por su título y por el aspecto de su protagonista masculino a la más famosa de Vázquez, Anacleto, agente secreto, pero las premisas de ambos títulos son distintas. Sin embargo, una de las historietas de la pareja detectivesca ("El caso del cuñado desaparecido") sí es en cierto modo un remake de una aventura de Anacleto ("Conspitación blanca"), ya que en ambas el malvado resulta ser el propio Vázquez, con un plan para adueñarse de todo el bicarbonato del mundo y así extorsionar a la gente con úlcera de estómago, aunque el final de ambas historietas es distinto.

Relación de historietas
"El caso del ojo de oro" , equivale a "El caso del ojo dorado" (Jauja 1, Garibolo 1-2, Garibolo Especial)
"El caso del cliente duplicado", equivale a "El caso del cliente desmemoriado" (Jauja 2, Garibolo 10-11)
"El caso del saboteador subterráneo" , equivale a "El caso del teléfono siniestro" (Jauja 3, Garibolo 8-9, Garibolo Especial)
"El caso del cuñado desaparecido" (Jauja 4, Garibolo 3-5, Garibolo Especial)
"El caso del mensaje cifrado" (Jauja 5, Garibolo 6-7, Garibolo Especial)
"El caso del enano de Voldavia" (Garibolo 21-22)
"El caso de los anónimos" (Garibolo 23)
"El caso del desierto proceloso" (Mortadelo Extra Verano 1989)

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Ana y Cleto y/o Tita y Nic en 13, Rue Bruguera.

Historietas de España

Los casos de Ana y Cleto


යෝනි මාර්ගමය ස්නේහනය යනු  ස්ත්‍රීයකගේ  යෝනි මාර්ගයක් ස්නේහනය කරන  ස්වභාවිකව නිපැයෙන තරලයකි. යෝනි මාර්ගමය ස්නේහනය සැමවිටම පවතින මුත්, ඩිම්බ මෝචනය ලං වත්ම සහ ලිංගික සංසර්ගය පූර්වාපේක්ෂණයනේ සිදුවන ලිංගික පුබුදුවාලීම තුලදී එහි නිෂ්පාදනය ඉහළ යයි. ස්නේහනය ප්‍රමාණවත් නොවන අවස්ථාවන්හී යෝනි මාර්ගමය වියලි බව ඇති වන අතර, එය ආවර්ධනය කිරීමට කෘත්‍රිම ස්නේහනයන් සමහරවිට භාවිතා කරනු ලැබේ. ප්‍රමාණවත් ස්නේහනයන් නොමැතිව, කාන්තාවන්ට මෙන්ම ඔවුන්ගේ පුරුෂ සහකරුවන්ටද ලිංගික සංසර්ගය වේදනාකාරී විය හැකිය.

ලිංගික පුබුදුවාලීම

යෝනි මාර්ගමය ස්නේහනය


Hunger este un film românesc din 2009 regizat de Alexei Pătrașcu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009
Filme de groază

Hunger


සත්‍ය වශයෙන්ම යුද්ධයකදි මල්ලව පොර යොදා ගැනීම සම්බන්ධව වඩාත්ම සවිස්තරාත්මක විස්තරය ක්‍රි.ව 6 වන සියවසේ සිදුවු රෝමානු (නැගෙනහිර රෝමානු - බයිසත්තියන්) පර්සියානු යුද්ධය සම්බන්ධව ලේකන ගත කල 'ප්‍රොකෝපියස්' මගින් හමුවේ. පහත දැක්වෙන්නේ රෝමානු මල්ලව පොර ගුරැවරයෙකු හා වෘත්තිය පර්සියානු සොල්දාදුවන් දෙදෙනකු අතර ඇති වු ද්වන්ධ සටහන් දෙකක් ගැන වු සුවිශේෂි වු විස්තරයකි (ප්‍රේකෝපියන්, යුද්ධ‍යන්හි ඉතිහාසය I. XII 29)

	''නමුත් රෝමානු හමුදාව ඉතා අසාධාරණයට අසු මෙහෙය වු තරැණ පර්සියානුවෙක්, ඔවුන් සියල්ලන්ටම අභියෝග කරමින් තමා සමග සටන් කිරිමට කැමති ඕනෑම කෙනෙකුට හඩගැසිය. බෞසෙක්ගේ උපස්ථායකු වු, සොල්දාදුවෙකුගේ හෝ කිසිදිනෙක යුධ කලාව ප්‍රගුණ නොකළ තැනැත්තකු වු, එනමුදු බයි‍සත්තිය‍මේ එක්තරා මල්ලව පොර පාසලක තරැණයන් පුහුණු කරන්නනෙකු වු අන්ද්‍රියාස් නම් තැනැත්තෙක් හැර මුළු හමුදාවෙන්ම වෙන කිසිවෙකු මෙම තර්ජනයට මුහුණ දිමට අකමැති විය. මෙහිදි ඔහුගේ උපන් ස්ථානය බයිසන්තියම බවත් ඔහු බෞසෙක් හට ස්තානයේදී උපස්ථාන කල බවත් පැහැදිලි විය. ස්වකිය කැමැත්තෙන්ම ෙබෟසෙක් හෝ වෙන කිසිවෙකුගේ අණකිරිමකින් තොරව ගොස් පර්සියානුවා සමග තනිව සටන් කිරිමට දෛර්ය තිබුණේ මොහුට පමණි. බාබේරියානුවා තම පහර කෙසේ එල්ල කල යුතුදැයි සිතමින් සිටින විට අල්ලාගන්නා ලදුව අන්ද්‍රියාස් විසින් හෙල්‍ලයෙන් පපුවේ දකුනු පසට පහර දෙන ලදි. මේ සා විශාල කායශක්තියෙන් හෙබි මිනිසෙකු විසින් එල්ල කරන ලද පහරක් දරා ගත නොහැකි වු පර්සියානුවා අසු පිටින් බිමට ඇද වැටිනි. මෙහිදි අන්ද්‍රියාස් විසින් කුඩා පිහියකින් ඔහු උඩුකුරැව වැතිර සිටියදිත් බිල පුජාවකදි පුදන සතෙකු මෙන් මරණ ලද අතර මෙහිදි නගර ප්‍රාකරයෙන් හා රෝමානු හමුදාවෙන් විශාල ජයඝෝෂාවක් නැගිනි. නමුත් පර්සියානුවන් අත්වු ප්‍රතිඵලය ගැන දැඩි ලෙස කුපිත වි තවත් අශ්වාරෝහකයෙක් ඉදිරියට එවන ලද අතර ඔහු ශරිර ප්‍රමාණයෙන් විශාල වු අතර හිසේ තෙක් දැනටමත් අළු පැහැගැන්ළුී තිබිම මගින් තරැණයෙක් නොවු බව ද පෙනින. මෙම අහ්වාරෝහකයා ද ප්‍රති විරැද්ධ හමුදාව වෙත අසු මෙහෙයවා අසුට තලන ලද කසය වේගයෙන් ලෙලවමින්,  රෝමානුවන්  අතුරින් තමා හා සටන් කිරිමට කැමති කෙනෙකුට හඩ ගැසිය. කිසිවෙකුත් ඔහුට විරැද්ධව ඉදිරිපත් නොවු විට සර්මෝජින්ස් විසින් එසේ නොකරණ ලෙස අණකරනු ලැබ තිබියදිත් අන්ද්‍රියාස් කිසි‍වෙකුගේ අවධානයට ලක් නොවි ඉදිරියට ගියේය. මෙහිදි දෙදෙනාටම උමතුටෙවන් මෙන් හෙල්ල දරාගෙන එකිනෙකා වෙත වේගයෙන් අසුන් පැන්නු අතර මෙහිදි ඔවුන්ගේ හෙලි දැඩි බලයකින් මෙන් වෙනතට යොමු වු අතර හිසට  එහිස ගැටුණු අසුන් දෙදෙනා උන්ද බිම වැටි අශ්වාරෝහකයන් දෙදෙනා ද බිම හෙලිය. එකිනෙකාට ළගින් ඇද වැටුනු මිනිසුන් දෙදෙනාම ඉතා ඉක්මනින් නැවත නැගිටිමට උත්සුක වු අතර පර්සියානුවාට සිය දේහ ප්‍රමාණය නිසා මෙය අපහසු කාර්යයන් වු නමුදු, අන්ද්‍රියාස් මෙය බලාපෙ‍ාරොත්තුවෙන් සිට (ඔහු මල්ලව පොර පාසල මෙම වාසිය ඔහුට ලබා දි තිබුණේය) පබර්සියානුවා එක් දණකින් නැගි සිටිනවාත් සමගම පහර දුන් අතර ඔහු නැවත බිම වැටුණ විගස ඔහුව මරා හෙලිය. මෙහදි පෙර තරම්ම හෝ පෙරටකත් වඩා විශාල ජයඝෝෂාවක් නගර ප්‍රාකාරයෙන් හා රෝමානු හමුදාවෙන් නැගි සිටියේය. මෙහිදි පර්සියානුවන් සමුහය විසිරැ අමෝඩියොස් වෙත පසුබැසි අතර රෝමානුවන් දොරටු විවෘත කර නගරය තුල ගියේය. මක් නිසාද යත් ඒවන ත් අදුරැ වු බැවින් මෙලෙස හමුදාවන් දෙකම රැය පසු කලේය.'' හමුදා පුහුණුවේදි මල්ලව පොර මගින් අත්කර ගැනිමට බලාපොරෝත්තු වන ප්‍රධාන අරමුණු වන්නේ,
•	සමබරතාවයේ විහ්ෂ්ඨ දියුණුව මෙය සතුරාගේ සමබරතාව නැති කිරිමට උත්සාහ කරන අතරම තමාගේ සමබරතාව රැක ගැනිමට උත්සාහ කිරිම මගින් දියුණු කර ගනි. යුද්ධයෙිද් බිම ඇද වැටිම කෙනෙකුව ඉතා ඉක්මනින් ආයුධ වලින් කෙරෙන පරහදිමකට ලක්ව තුවාල විමේ අවදානම ඉහල නංවයි. එම නිසා හොද සමබරතාවයක් පවත්වා ගැනිම සෙබළුන්ට අනිවාර්ය වේ.
•	ගුහණයේ ශක්තිමත්භාවය හා හස්ත කෞශල්‍යය අයුධ හා සටන් භාන්ඩ භාවිතයට වැදගත් වේ.
•	ඒකාග්‍ර හා බලසම්පන්න තල්ලු කිරිමේ බලය සටනේ දි සතුරා වෙත ආයුද වලින් දමා ගැසිම හෝ ඇනිම සිදු කර යුතුවේ.
•	බිම ඇද වැටුනහොත් ඉතා ඉක්මනින් නැවත නැගීට සිටිමේ හැකියාව මෙය සටන් බිමේදි දිවි රැක ගැනිමට ඉතා වැදගත් හැකියාවකි.
•	ශක්තිය, දරා ගැනිමේ හැකියාවයි සිදුවන වර්ධනය
•	තුවාල ලත් සගයන් ඔසවාගෙන යාමට හෝ සිරකරැවන් පාලනය කිරිමට අවශ්‍ය ශාරිරික පුහුණුව
•	කලහකාරිත්වය ඇති කිරිම හා ප්‍රතික්‍රියා දැක්විමේ වේග‍යහි වැඩි දියුණුව
•	මිතුරැ සබදතා හා වි‍නෝදකාමිත්වය දියුණු කිරිම.

එක්සත් ජනපද හමුදාව ජාතික හා අන්තර්ජාතික මට්ටමෙන් තරගකරන ක්‍රිඩකයන්ට සොල්දාදුවන්ට සහයෝගය දක්වයි. හමුදා සාමාජිකයින් නොයෙකුත් එ.ජ. ජාතික මල්ලව පොර ශුරතා දිනගෙන ඇති අතර හමුදා සටහන් සාජන්ට් 'ඩ්‍රෙමියල් බයරස්'' හෙවිරවයිට් බර පන්තියෙන් 2002 දි ග්‍රිකෝ රෝමානු ලෝක ශුරතාව දිනාගත්තේය. මෙම මල්ලව පොර කොතරම් තරගකාරි ද යත්, එක් එක් බර පංතියේ පිරිමි ගැහැණු ජයග්‍රහකයින් අනිවාර්යයයෙන් එක්සත් ජනපද මල්ලව පොර පරිසාදන තරග වලට සුදුසු කම් ලබයි

හමුදා අධ්‍යාපන හා පුහුණුව ආයුධ රහිත සටහන් පුහුණුව


Dieter Roth () este un boxer german retras din activitatea competițională.

Nașteri în 1983
Blăjeni
Boxeri germani
Români expatriați în Germania
Sportivi sași

Dieter Roth (boxer)


Sisam veya Susam (Yunanca'da Σάμος Samos) Yunanistan'da, Ege Denizi'nde, Dilek Yarımadası'nın karşısında bir ada. Bu adanın en büyük yerleşim merkezi olan şehri, merkezi bu şehir olan ve Sisam adasını, Ahikerya (Yunanca'da Ικαρία, İkarya) adasını ve bölgedeki birkaç küçük adayı kapsayan idari bölgenin (nomos) adıdır. Tarihte kurulan on iki İyon kolonisinden biridir.

Sisam şehrinin (Yunanca'da Vathy de denir) 2001 nüfusu 12500, Sisam adasının 2001 nüfusu 37000, Sisam nomos'unun (Sisam + Ahikerya) 2001 nüfusu 44000'dir.

Aydın ili, Kuşadası ilçesi'nde bulunan Dilek Yarımadası'na oldukça yakındır (2 kilometre). Kuşadası'ndan günlük işleyen birkaç seferle deniz yolunda yaklaşık 90 dakikada ulaşılabilen Sisam adasının görülmeye değer pek çok yeri vardır. Bunlar arasında antik kent, kente su taşıma amaçlı MÖ 6. yüzyıldan kalma tünel, Hera tapınağı, herkesin Türkçe konuştuğu Karaveli köyü, Yenikarlovası balıkçı kasabası sayılabilir. Ayrıca Gümüldür'den rahatlıkla görülebilen ve Tavşan Adası'nın tam karşısındadır.

Ayrıca Pisagor, Aristarkus ve Epikür bu adada doğmuştur.

Yunanistan'ın Osmanlı'dan en son aldığı adadır.

Ayrıca bakınız
 Akdeniz adaları

Kaynakça

İyonya kolonileri
İyon Birliği

Sisam


Pilea pumila, conocida también como Clearweed, Canadian clearweed, Coolwort o Richweed es una planta nativa del este de América del Norte, en especial de la zona de las Montañas Rocosas. Las plantas generalmente son erectas, de entre 10 a 70 cm de alto, apareciendo a veces en grandes colonias y son bastante comunes en toda su gama tanto como planta de bosque como maleza de los jardines.

Su follaje es opuesto, simple con márgenes dentados, arrugada (con venas deprimidas), aovada, y con largos peciolos. Tanto las hojas como los tallos son translúcidos y de color verde brillante, volviéndose de color amarillo brillante en otoño. La flores son pequeñas, unisexuales con ambos sexos en la misma planta, y se polinizan por el viento. Florecen desde mediados del verano hasta principios de otoño. Los frutos son verdes con marcas púrpuras. Las raíces son fibrosas, superficiales y accidentalmente están fuera del vástago en las zonas húmedas o cuando están en contacto con el suelo.

La planta se confunde a menudo con la ortiga mayor (Urtica dioica), pero se pueden distinguir por la falta de tricomas, o pelos urticantes, y la cantidad más baja de la ramificación de las inflorescencias.

Esta planta se encuentra con mayor frecuencia en suelos ricos y húmedos, tanto en lugares soleados como sombreados. A veces se cultiva como una cubierta de tierra o para atraer a los ciervos.

Referencias
P. D. Strausbaugh and Earl L. Core. Flora of West Virginia. 2nd ed. Seneca Books Inc., 1964. ISBN 0-89092-010-9, página 318
Ann Fouler Rhoads y Timothy A. Block. The Plants of Pennsylvania. Universidad de Pensilvania Press, 2000. ISBN 0-8122-3535-5, página 694
Hortus Third, página 873
Illinoiswildflowers.info(en inglés)

Enlaces externos

pumila

Pilea pumila


Marcelo Lipatín (født 28. januar 1977) er en tidligere uruguayansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay

Marcelo Lipatín


Kotryna ist ein litauischer weiblicher Vorname, abgeleitet von Katharina.

Personen
 Kotryna Jogailaitė (1526–1583),  polnisch-litauische Prinzessin aus dem Adelsgeschlecht der Jagiellonen, ab 1562 Herzogin von Finnland und ab 1569 Königin von Schweden

Weiblicher Vorname
Litauischer Vorname

Kotryna


Cotton Bowl may refer to:

 Cotton Bowl Classic, an annual college football post-season bowl game
 Cotton Bowl (stadium), American football stadium located in Fair Park, Dallas, Texas; former venue for Cotton Bowl Classic

Cotton Bowl


Mødregruppen er en dansk komedie fra 2018 instrueret af Charlotte Sachs Bostrup.

Medvirkende
 Danica Curcic som Line
 Anders W. Berthelsen som Bjørn
 Julie Agnete Vang som Maja
 Martin Buch som Mons
 Marijana Jankovic som Silvia
 Lærke Winther som Solvej
 Stephanie Leon som Caroline
 Martin Høgsted som Mikkel
 Henrik Birch som Jens
 Henning Valin som Klaus
 Ditte Hansen som Statsamtansat

Modtagelse
Filmen fik blandede anmeldelser i de danske dagblade, fra kun to ud af seks hjerter/stjerner i Politiken og Jyllands-Posten til fire ud af seks i Berlingske og Ekstra Bladet.

Filmen fik et hæderligt billetsalg på 167.048 styks.

Eksterne Henvisninger

Referencer

Komediefilm fra Danmark
Danske film fra 2018
Dansksprogede film
Film instrueret af Charlotte Sachs Bostrup

Mødregruppen


Aveninae, podtribus trava u tribusu Poeae, potporodica Pooideae. Postoji dvadesetak rodova

Rodovi
 Avena L. (25 spp.)
 Arrhenatherum P. Beauv. (5 spp.)
 Tricholemma (Röser) Röser (2 spp.)
 Helictotrichon Besser ex Schult. & Schult. fil. (32 spp.)
 ×Trisetopsotrichon Röser & A. Wölk (1 sp.)
 Lagurus L. (1 sp.)
 Tzveleviochloa Röser & A. Wölk (5 spp.)
 Acrospelion Besser ex Roem. & Schult. (8 spp.)
 Trisetum Pers. (3 spp.)
 Graphephorum Desv. (4 spp.)
 Trisetum s. lat. (9 spp.)
 ×Trisetokoeleria Tzvelev (0 sp.)
 Rostraria Trin. (13 spp.)
 Avellinia Parl. (2 spp.)
 Trisetaria Forssk. (18 spp.)
 Gaudinia P. Beauv. (4 spp.)
 Koeleria Pers. (76 spp.)
 Sibirotrisetum Barberá, Soreng, Romasch., Quintanar & P. M. Peterson (6 spp.)
 Limnodea L. H. Dewey ex Coult. (1 sp.)
 Sphenopholis Scribn. (6 spp.)
 Peyritschia E. Fourn. (31 spp.)
 Greeneochloa P. M. Peterson, Soreng, Romasch. & Barberá (2 spp.)
 Cinnagrostis Griseb. (62 spp.)
 Trisetopsis Röser & A. Wölk (28 spp.)

Izvori

Poeae

Aveninae


David Lee (født 29. april 1983 i St. Louis) er en amerikansk forhenværende basketballspiller, hvis seneste kontrakt for San Antonio Spurs i NBA udløb i sommeren 2017. I november samme år meddelte Lee at han stoppede karrieren.

Privatliv
Siden 2016 har David Lee dannet par med den danske tennisspiller Caroline Wozniacki. 3. november 2017 offentliggjorde parret at de var blevet forlovet. Parret blev gift lørdag d. 15. juni 2019 i Toscana.

Den 10. februar 2021 meddelte Wozniacki, at hun ventede parrets første barn i juni. Den 11. juni 2021 fødte Wozniacki parrets datter, Olivia.

Den 19. juni 2022 meddelte han via sin Instagram-konto, at han venter sit andet barn med sin kone, Caroline.

Den 24. oktober 2022 bød de velkommen til deres søn James Wozniacki Lee.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra St. Louis
Basketballspillere fra USA

David Lee


في علم الحاسوب ، الوصول المتتابع (بالإنجليزية: Sequential access) و هي طريقة الدخول إلى مجموعة من العناصر محددة سلفاً بطريقة تتبع خطوات متتالية أو مرتبة ، أي بطريقة متتابعة تعتمد على أخر وصول للبيانات ، وعكسة الوصول الوصول العشوائي (بالإنجليزية: random access) و ليتضح الفرق فمثلاً لنقارن بين اللفيفة (متتابعة ؛ جميع المواد قبل البيانات اللازمة يجب أن تكون مفتوحة) والكتاب (عشوائي ؛ يمكن أن تقلب إلى أي صفحة بشكل عشوائي لأخذ البيانات ) . و ليكن لدينا مثال أحدث مثلاً شرائط الكاسيت (متتابع ؛ يجب عليك أن تسمع بالترتيب إلى جميع الأغاني حتى تصل إلى الأغنية المطلوبة ) عكس القرص المضغوط (عشوائي ؛ تحدد مسار الأغنية التي تريد الاستماع إليها) .

في بنى البيانات الوصول المتتابع لا تستطيع الدخول على البيانات إلا بشكل متتابع . و أقرب استخدام لها هي القوائم المتصلة .

مراجع

ذاكرة الحاسوب

وصول متتابع


ديلسيفو (Делчево) هي مدينة في مقاطعة ديلسيفو في جمهورية مقدونيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 17167  نسمة.

مراجع

بلدات مقدونيا
بلدية ديلتشيفو
مدن مقدونيا
معابر الحدود البلغارية الشمال المقدونية

ديلتشيفو


O torneio de beisebol nos Jogos Pan-Americanos de 2023 em Santiago, Chile, ocorreu entre 18 e 28 de outubro de 2023 no Centro de Beisebol e Softbol, localizado em Cerillos. Oito equipes masculinas, cada uma composta por 24 jogadores, competiram, totalizando 192 atletas participantes.

Qualificação
Oito equipes masculinas qualificaram para competir nos Jogos. O país-sede (Chile) teve qualificação automática, juntamente com o vencedor dos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021, o ganhador do Campeonato Sul-Americano de 2022, as três melhores equipes nos Jogos Centro-Americanos e do Caribe de 2023 e a melhor equipe ainda não qualificada no ranking da Confederação Mundial de Beisebol e Softbol (WBSC).

Nações participantes
Ao todo, 8 CONs qualificaram equipes. Entre parênteses encontra-se representada a quantidade de atletas.

Medalhistas

Resultados

Primeira fase
Os resultados do evento são demonstrados a seguir.

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC−3).

Grupo A

Grupo B

Classificação 5º–8º lugar

Disputa pelo sétimo lugar

Disputa pelo quinto lugar

Segunda fase
Os resultados das partidas da primeira fase entre as equipes qualificadas (que estavam no mesmo grupo) são contabilizados para a segunda fase.

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC−3).

Fase final

Disputa pelo bronze

Disputa pelo ouro

Classificação final

Eventos dos Jogos Pan-Americanos de 2023
Beisebol nos Jogos Pan-Americanos
Pan-Americanos

Beisebol nos Jogos Pan-Americanos de 2023


{{Infobox school|name           = විජයබා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
|image          = Vnc_logo.jpg
|founder        = ආර්. ඩී. සිරිසේන, සී. ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. කන්නග්ගර
|established    = ජනවාරි 1946
|type           = රජය විසින් අරම්භ කළ පාසලකි
|caption        = ආදර්ශ පාඨය
|motto          = නොනවතින්න පෙරට යන්න
|type           = රජය විසින් අරම්භ කළ පාසලකි
|grades         = පළමු වසරේ සිට 13 වසර දක්වා පන්ති
|enrollment     = 3000
|gender         = මිශ්‍ර පාසලකි
|lower_age      = 6
|upper_age      = 19
|colours        = ලෝහිත, කහ, නිල් සහ කොළ

|principal      = ජේ.ඒ.අයි.යූ. ජයකොඩි
|campus         = අක්කර 27 (110,000 ව.මී.)
|coordinates    =
|location       = මහව
|country        = ශ්‍රී ලංකාව
|website        = www.vijayaba.sch.lk
}}විජයබා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය''', මහව, 1946 ආරම්භ වු රජයේ පාසලක් වන අතර එය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා වු සී. ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. කන්නග්ගර මහතා විසින් ආරම්භ කළ මුල් මධ්‍ය මහා විද්‍යාල 25 න් එකකි. ඔහුගේ අදහස වුයේ අධ්‍යාපනය නගරබද පාසල් වලින් පිට පිහිටි ගම්බද පාසල් වල සිටින සිසුන්ටද අවශ්‍ය අධ්‍යාපන පහසුකම් ලබා දීමයි. වර්තමානය වන විට විජයබා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය මහව අධ්‍යාපන කලාපයේ ප්‍රමුඛතම පාසල බවට පත් වී අවසන් අතර එහි ඉගෙනුම ලබන සිසුන් සංඛ්‍යාව තුන්දාහසකට අධික සංඛවක් වේ.

ඉතිහාසය

පාසල් ගීත

විපුල විරාජිත නම අපරාජිත
සකල කලා ශිල්පාධාරිණි
විද්වත් සදනා තකෂිලාව අප
මහව විජයබා මැදි විදුහල වේ
ඉපැරණි යාපව්වේ රජ දහනේ
විජය ධජය වැන්නේ පෙදෙසට
ළහිරු කිරණ වන්නේ....//

විදු එළියෙන්නේ නැණ දල්වන්නේ
සමත් ලොවේ අභිෂේක ලබන්නේ
තේජසාර වු ධීර වීර වු
දරු දැරියන්ගේ නිජ බිම වන්නේ
තම්බපන්නි දීපේ ආලෝකේ
මිණි පහනක් වැන්නේ පෙදෙසට
සොමි කිරණක් වන්නේ....//

ගැමුණු විජයබා පැරකුම් මහසෙන්
හෙළ විරු වැනි විරු බිහි කරවන්නේ
යහ ගුණ මුතුහර ගෙළ සරසන්නේ
දේශ දීප ජය මග පෙන්වන්නේ
ස්වර්ණ දීප හොබවන මාතාවණි
භක්කි ප්‍රණාමය වේ....////

නිවාස
සිසුන් කාණ්ඩ සතරකට වෙන්කරනු ලබයි:

 –  විජය
 –  අභය
 –  අනුර
 –  මිහිදු

සියළුම නිවාස එකට එකතු වී සියලුම ප්‍රධාන ක්‍රීඩා ක්‍රීඩාකර තම තම නිවාස සඳහා  ජයග්‍රහණ ගෙන ඒමේ අයුරින් මෙම අන්තර් නිවාසන්තර ක්‍රීඩා උත්සවය අවුරුදු දෙකකට වරක් පවත්වා සිසුන්ගේ දක්ෂතා හා හැකියාවන් මනිනු ලබයි.

ක්‍රීඩා

 මලල ක්‍රීඩා
 බාස්කට්බෝල්
 ක්‍රිකට්

 රගර්
 පාපන්දු

 වොලිබෝල්
කරාටේ

සමාජ හා සමිති

 Birds Observation Circle
 Cadets Troop
 වාණිජ සමාජය

 ඉංග්‍රිසි සාහිත්‍ය සංගමය
 තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ සමාජය
 මාධ්‍ය ඒකකය
 ඡායාරූප සංගමය

 විද්‍යා සමාජය

ආදී විදුහල්පතිවරු

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
විජයබා මධ්‍යමහා විද්‍යාලයේ වෙබ් අඩවිය - නිල වෙබ් අඩවිය
විජයබා මධ්‍යමහා විද්‍යාලයේ අතිරේක වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
මධ්‍ය මහා විද්‍යාල
ආරම්භක මධ්‍ය මහා විද්‍යාල

විජයබා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය


Il trionfo dell'onore (El triunfo del honor) es una comedia operística en tres actos con música del compositor italiano Alessandro Scarlatti, sobre libreto de Francesco Antonio Tullio. Se estrenó en el Teatro dei Fiorentini, Nápoles el 26 de noviembre de 1718. Es la única ópera cómica de Scarlatti que se conoce.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes
The Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)
Amadeus Online (detalles del primer reparto en italiano)
Del Teatro (en italiano)
Magazine de l'opéra baroque (en francés)
Charles H. Parsons (ed), Opera Premieres: Index of Casts v.2. 1992: Edwin Mellen Press Ltd, New York. ISBN 0889464138
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Alessandro Scarlatti
Óperas en italiano
Óperas de 1718
Óperas estrenadas en Nápoles

Il trionfo dell'onore


Microseridinae, podtribus glavočika, dio tribusa Cichorieae. Postoji 22 rod.

Rodovi
 Agoseris  Raf.
 Anisocoma  Torr. & A.Gray
 Atrichoseris  A.Gray
 Calycoseris  A.Gray
 Chaetadelpha  A.Gray ex S.Watson
 Glyptopleura  D.C.Eaton
 Krigia  Schreb.
 Lygodesmia  D.Don
 Malacothrix  DC.
 Marshalljohnstonia  Henrickson
 Microseris  D.Don
 Munzothamnus  P.H.Raven
 Nothocalais (A. Gray) Greene
 Picrosia  D.Don
 Pinaropappus  Less.
 Pleiacanthus  Rydb.
 Prenanthella  Rydb.
 Pyrrhopappus  DC.
 Rafinesquia  Nutt.
 Shinnersoseris  Tomb
 Stephanomeria  Nutt.
 Uropappus  Nutt.

Izvori

Cichorieae

Microseridinae


Robert Harry Inglis ( - ) est un homme politique conservateur anglais, connu pour ses positions sur la Haute Église.

Famille
Il est le fils de Sir Hugh Inglis, un homme politique mineur et député d'Ashburton (1802-1806). Il épouse Mary Briscoe qui est la fille de John Briscoe et de Susanna Harriot Hope dont le mariage s'est terminé par un scandale .

Carrière politique
Robert hérite du titre de baronnet de son père en 1820 et est député de Dundalk 1824–1826, Ripon 1828–1829 et de l'Université d'Oxford de 1829 à 1854. Il est nommé haut shérif du Bedfordshire pour 1824.

Inglis est fermement opposé aux mesures qui, selon lui, affaiblissent l'Église anglicane. Lorsque Robert Grant (homme politique), député d'Inverness Burghs, demande une aide aux Juifs en 1830, Inglis s'y oppose violemment. Inglis allègue que les Juifs sont un peuple étranger, sans allégeance à l'Angleterre, et que l'admission des Juifs au parlement « séparerait le christianisme lui-même de l'État ». Il allègue également que s'ils sont admis au parlement « dans les sept ans. . . La réforme parlementaire serait menée."  Inglis est rejoint dans son opposition publique par le chancelier de l'Échiquier, Henry Goulburn, et le solliciteur général et futur lord chancelier, Sir Edward Sugden. Bien que les Juifs n'aient été pleinement émancipés qu'en 1858, la réforme parlementaire a lieu en 1832, deux ans plus tard. Inglis compare également le Bouddhisme à « l'Idolâtrie » en relation avec la colonie britannique de Ceylan lors d'un débat sur la relation des «prêtres bouddhistes» avec le gouvernement colonial britannique en 1852 .

En grande partie en raison de son opposition aux mesures de réforme juives, Disraeli considère apparemment Inglis avec mépris et le décrit comme "un orateur misérable, une voix offensive, aucun pouvoir d'expression, mais rappelant et corrigeant perpétuellement sa phraséologie encombrante" . Pourtant, Inglis a parlé avec force et avec une grande compassion du sort du peuple irlandais pendant la Grande Famine des années 1840. Il est bien informé de la situation "sur le terrain" et tire des informations des rapports de la Society of Friends qui donnent une image précise de la souffrance de l'Irlande. Il n'a pas hésité à critiquer les propriétaires absents, les assimilant à l'absent du roman de Maria Edgeworth, Castle Rackrent . Inglis, quelles que soient ses opinions religieuses, semble également avoir été un représentant public consciencieux. Il est député de trois circonscriptions différentes pendant près de trente ans et, au cours de cette période, il prend la parole 1 327 fois.

En 1845, il rompt avec Robert Peel et s'oppose à la subvention Maynooth, qui aurait accordé une subvention annuelle de 26 000 £ au séminaire catholique de Maynooth. Parmi les autres adversaires figurent, assez curieusement, John Bright et Benjamin Disraeli, bien que sur des terrains différents.

En 1851, lorsque Lord Stanley (qui devient le comte de Derby plus tard cette année-là) tente de former une administration protectionniste, Inglis se voit offrir la présidence du Board of Control, qu'il accepte initialement, pour se retirer quelques jours plus tard. Une activité majeure de la carrière politique d'Inglis est la présidence du comité restreint qui contrôle la Bibliothèque de la Chambre des communes, dont il est membre pendant 14 ans. Cependant, sa vision plutôt étroite de sa portée est renversée par Robert Peel en 1850. Il est nommé conseiller privé en 1854 et meurt l'année suivante, à l'âge de 69 ans.

Les journaux d'Inglis se trouvent à la bibliothèque et aux archives de la cathédrale de Canterbury.

Références

Liens externes

High sheriff du Bedfordshire
Député du 16e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Député du 12e Parlement du Royaume-Uni
Député du 11e Parlement du Royaume-Uni
Député du 8e Parlement du Royaume-Uni
Député du 7e Parlement du Royaume-Uni
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Membre de la Royal Society
Député conservateur irlandais
Décès en mai 1855
Naissance en janvier 1786
Décès à 69 ans

Robert Inglis


Le .22 Remington Jet (également connu sous le nom de .22 Jet, .22 Center Fire Magnum ou .22 CFM ) est une cartouche à percussion centrale américaine pour revolver et fusil en calibre .22 (5,6 mm).

Aperçu
Développé conjointement par Remington et Smith & Wesson, il devait être utilisé dans le revolver modèle 53, qui est apparu pour la première fois à la fin de 1961. Bien qu'elle tire ses origines de puissantes munitions, telles que le .224 Harvey Kay-Chuk, qui dérive du .22 Hornet, il s'agit d'une cartouche à goulot d'étranglement basée sur une douille de .357 Magnum adaptée à une balle de calibre 22, avec une épaulement inhabituellement long.

En 1972, le modèle 53 restait le seul revolver chambré pour cette munition, tandis que Marlin, en 1972, prévoyait un fusil à levier en .22 Jet.

Le .22 Jet était également un calibre d'usine pour le T/C Contender dont la conception lui a permis d'atteindre son plein potentiel, grâce à l'absence d'écart entre barillet et canon, ni de recul de la culasse.

Le .22 Jet a été conçu comme une balle de chasse pour les armes de poing, et il convient à la chasse aux armes de poing des nuisibles et du gibier moyen jusqu'à 90 m. La vitesse de  et l'énergie cinétique de 725 J, attendue ne s'est pas retrouvée dans les armes de service.

Dimensions

Articles connexes

Références

Bibliographie

 .

Arme à feu
Cartouche pour pistolet et fusil
Arme de poing
Pistolet
Fusil de chasse
Chasse

.22 Remington Jet