Prof. Dr. Metin Özarslan (d. 1962; Tortum, Erzurum), Türk akademisyen.

Halkbilimi Uzmanı, Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi öğretim üyesi.
1962 yılında Erzurum-Tortum'da doğmuştur. Erzurum Atatürk Üniversitesi Kâzım Karabekir Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nden mezun oldu (1987). Millî Eğitim Bakanlığı bünyesinde çeşitli görevlerde çalıştı (1987-1996). 1992 'de Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Türk Halk Edebiyatı Anabilim Dalı yüksek lisans programını "Prof. Dr.Şükrü Elçin-Hayatı ve Eserleri Üzerine Bir Araştırma" adlı tezle tamamladı.

Kariyer
Askerliğini Burdur'da yaptı (1994). Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Türk Halkbilimi Anabilim Dalı'nda misafir öğretim görevlisi olarak ders verdi (1995-1996). Aynı Anabilim Dalı'nda Araştırma Görevlisi olarak çalışmaya başladı (1996). Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Halkbilimi Anabilim Dalı doktora programını "Erzurum ve Çevresinde Âşıklık Geleneğinin Bugünkü Durumu" adlı tez ile tamamladı (1999).  2000-2001 öğretim yılında Hoca Ahmet Yesevî Uluslararası Türk-Kazak Üniversitesi Filoloji Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü ve Dil Merkezi'nde dersler verdi. 2006 yılında doçent oldu. 2013 yılında profesörlüğe yükseltildi. Meslekî faaliyetler kapsamında Amerika, Azerbaycan, Bosna-Hersek, İngiltere, İran, İskoçya, Kazakistan, Kırgızistan, Kuzey Kıbrıs, Polonya, Rusya, Suriye, Ukrayna/Kırım'da bulundu. Bilim doçenti oldu (2006) ve doçentlik kadrosuna atandı (2010). Profesörlük kadrosuna atandı (2013). Hâlen Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Halkbilimi Bölümü Öğretim Üyesi olarak çalışmaktadır. Evli ve bir kız babasıdır.

Telif eserleri
 Erzurum Âşıklık Geleneği, Akçağ Yayınları, Ankara, 2001.
 Liseler İçin Halkbilimi, (Dursun Yıldırım-Özkul Çobanoğlu-Metin Özarslan), Millî Eğitim Bakanlığı Yayınları, Ankara 2004.
 Ferhat ile Şirin -Mukayeseli Bir Araştırma-, Doğu Kütüphânesi, İstanbul, 2006; 2. Baskı Ötüken Neşriyat, İstanbul, 2019.
 Türk Mânilerinden Seçmeler, Millî Eğitim Bakanlığı Yayınları, Ankara, 2009; Genişletilmiş 2. Baskı 2017; 3. Baskı 2019.

Editörlüğünü üstlendiği eserler
 Nebi Hazri, Ömür Çınarından Yapraklar, (Haz. Metin Özarslan), Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayınları: 125, Ankara 1995.
 Folkloristik: Prof. Dr. Umay Günay Armağanı, (Haz. Özkul Çobanoğlu-Metin Özarslan), Feryal Matbaası, Ankara, 1996.
 Folkloristik: Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı, (Haz. Metin Özarslan-Özkul Çobanoğlu), Türkiye Diyanet Vakfı Matbaası, Ankara, 1998.
 Yetik Ozan, Atmaca Uçurumu-Ülkü Bağı, (Haz. Metin Özarslan), Alternatif Yayınları, Ankara, 2002.
 Mahmut Ragıp Gazimihal, Anadolu Türküleri ve Musıkî İstikbâlimiz, (Haz. Metin Özarslan), Doğu Kütüphânesi, İstanbul, 2006; Genişletilmiş 2. Baskı, 2017.
 Aybeniz Aliyeva Kengerli, Azerbaycan'da Romantik Türkçülük, (Azerbaycan Türkçesi'nden Aktaran: Metin Özarslan), Doğu Kütüphanesi, İstanbul, 2008..
Yetik Ozan, Bütün Şiirleri, (Haz. Metin Özarslan), Ötüken Neşriyat, İstanbul, 2009; 2. Baskı 2018.
 II. Uluslararası Genç Halkbilimciler Sempozyumu Bildirileri (Ed. Metin Özarslan), Öncü Basımevi, Ankara, 2015.
III. Uluslararası Genç Halkbilimciler Sempozyumu Bildirileri (Ed. Metin Özarslan), Öncü Basımevi, Ankara, 2017.
M. Ragıp Gazimihal, Türk Askerî Muzikaları Tarihi, (Haz. Metin Özarslan), Doğu Kütüphanesi, İstanbul, 2019.

Kaynakça
 IŞIK, İhsan, (2006), Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi, Ankara: Elvan Yayınları. ISBN 9750031520

1962 doğumlular
Tortum doğumlular
Erzurum doğumlu akademisyenler
Yaşayan insanlar
Türk profesörler
20. yüzyıl Türk bilim insanları
21. yüzyıl Türk bilim insanları
Türk edebiyat akademisyenleri
Atatürk Üniversitesinde öğrenim görenler

Metin Özarslan


Donald Holman McLean (* 18. März 1884 in Paterson, New Jersey; † 19. August 1975 in Burlington, Vermont) war ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1933 und 1945 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Donald McLean besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Zwischen 1897 und 1902 fungierte er als Page im US-Senat; von 1902 bis 1911 war er Sekretär des US-Senators John Kean. Nach einem Jurastudium an der George Washington University und seiner 1909 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Elizabeth in diesem Beruf zu arbeiten. In New Jersey wurde er Special Master in Chancery und Staatsbeauftragter der Regierung am Obersten Gerichtshof seines Staates. Zwischen 1918 und 1923 war er stellvertretender Staatsanwalt im Union County.

Politisch war McLean Mitglied der Republikanischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1932 wurde er im sechsten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1933 die Nachfolge von Randolph Perkins antrat. Nach fünf Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1945 sechs Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Während seiner Zeit im Kongress wurden dort die New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges geprägt. Im Jahr 1933 wurde der 21. Verfassungszusatz ratifiziert, durch den der 18. Zusatzartikel aus dem Jahr 1919 wieder aufgehoben wurde. Dabei ging es um das Prohibitionsgesetz.

1944 verzichtete McLean auf eine erneute Kongresskandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus amtierte er in den Jahren 1945 und 1946 als Staatsanwalt im Union County. Danach war er bis 1948 Richter am New Jersey Court of Errors and Appeals. In den folgenden 20 Jahren praktizierte er wieder als Rechtsanwalt. 1968 zog sich McLean in den Ruhestand zurück. Er starb am 19. August 1975 in Burlington.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (New Jersey)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1884
Gestorben 1975
Mann

Donald H. McLean


Snells lov beskriver, hvordan en lysbølge ændrer retning, når den går fra ét medium til et andet. For en grænseflade mellem medierne 1 og 2 gælder det, at:

hvor  og  er de respektive brydningsindekser,  er indfaldsvinklen, og  er den udgående vinkel. Det ses, at vinklerne er ens, hvis brydningsindekserne er ens, eller hvis indfaldsvinkel er nul. For meget små vinkler, kan loven approksimativt skrives som:

Det er tilfældet, hvis lyset er tæt på vinkelret på grænsefladen.

Snells lov er opkaldt efter Willebrord Snellius, men blev oprindeligt formuleret af perseren Ibn Sahl i 984.

Udledning

Snells lov kan udledes vha. Fermats princip. En lysstråle rejser fra punktet  i medium 1 til punktet  i medium 2. I følge Fermats princip vil lysstrålen følge den vej, der tager kortest tid. Hvis de to medier var ens, ville dette være en lige linje, men forskellige brydningsindekser giver forskellig fart  i de to medier:

hvor  er lysets fart i vakuum. Vejlængden  igennem hvert medium er givet ved (se illustration):

hvor  angiver, hvor lysstrålen rammet grænsefladen. At komme fra  til  tager altså tiden :

Ved at sætte den afledte mht.  til 0, kan vejen med den korteste tid findes:

Vinklerne er givet ved:

Når dette indsættes, findes Snells lov:

Kildehenvisninger

Optiske fænomener og begreber

Snells lov


Himmelstigen er en dansk portrætfilm fra 1997, der er instrueret af Nils Vest efter eget manuskript.

Handling
Da den danske arkitekt Laurids de Thurah i 1748 projekterede et spir til Vor Frelsers Kirke på Christianshavn, skabte han et stykke arkitektur, der hører til barokkens prægtigste. Hvordan kunne et provinshul som København pludselig give rum for sådan en kunstnerisk kraftpræstation? Og hvorfor valgte han spiralen som motiv? Filmen fortæller om et stykke Danmarkshistorie fyldt med dramaer og intriger. Den er desuden en dokumentation af en håndværkerindsats ved restaureringen, næsten magen til dengang, da spiret blev bygget. Og så fortælles der om, hvordan arkitekten døde. Sprang han virkelig ud fra spiret, fordi han opdagede, at det snoede den forkerte vej?

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Himmelstigen


Nicolaas Thomas Bernhard (9 Şubat 1931, Heerlen, Hollanda - 12 Şubat 1989, Gmunden, Avusturya), Avusturyalı yazardır.

Thomas Bernhard, II. Dünya Savaşı sonrası Alman edebiyatının en önemli yazarlarından biri sayılmaktadır. 1970'te Georg Büchner Ödülü'ne layık görüldü. Genel olarak eserlerinde ülkesi Avusturya'ya karşı büyük bir öfke görülür. Taşranın dar kafalı tutuculuğu, düşünsel gelişime sekte vuran bencilliği ve dışlayıcılığı yazarın üzerinde en çok durduğu temalardır.

Hayatı

Thomas Bernhard 1931'de gayrimeşru bir çocuk olarak Hollanda'da dünyaya geldi, çocukluğunu annesi ve onun ailesiyle birlikte Avusturya'nın çeşitli şehirlerinde geçirdi. Bu dönemde yazar olan dedesi Johannes Freumbichler'in himayesinde edebiyat ve müzik zevki gelişti. Okula devam ederken bir yandan da bir bakkalda çırak olarak çalıştı. Ancak çocukluğundan beri muzdarip olduğu akciğer hastalığı yüzünden 1949'dan itibaren 2 yılı aşkın bir süre sanatoryumda yattı. Doktorların fazla ömür biçmediği Bernhard, hastalığının kritik evresini atlattıktan sonra, bir süre Salzburg'daki Mozarteum'da müzik eğitimi gördü, bir yandan da gazeteler için adliye muhabirliği yapmaya başladı.

1957'den başlayarak serbest yazarlık yaptı. Hayatı boyunca geçimini yazarlık sayesinde kazanmış olan yazar, 1989 yılında Avusturya'nın kuzeyinde yer alan Gmunden şehrindeki evinde öldü.

Eserleri Hakkında

Yazarlık hayatına şiirle başlayan Bernhard, ilk romanı olan Frost'u (Don) 1963 yılında yayınladı. Bu ilk romanında bile sonradan geliştireceği üslubunu müjdeleyen bir anlatı tekniğinin izleri görülür. Türkçeye de çevrilen eserleri otobiyografik özellikler taşır. Örneğin Der Untergeher (Bitik Adam) adlı eseri ünlü piyanist Glenn Gould'u merkeze alan kurgusal bir romandır ve yazarın Salzburg'daki müzik eğitiminden izler taşır. Holzfällen (Odun Kesmek) adlı romanında tiyatro yazarlığı vesilesiyle içine girdiği tiyatro çevresi; Alte Meister'de (Eski Ustalar) sanat ve felsefeye ilgisi; Der Stimmenimitator'da (Ses Taklitçisi) adliye muhabirliği yaptığı dönemle ilgili izlenimleri; Wittgensteins Neffe'de (Wittgenstein'ın Yeğeni) sanatoryum günleri; Auslöschung'da (Yok Etme) ise Nazilere, onlara direnmeden riayet eden Avusturyalılara ve Kiliseye karşı öfkesi bu eserlerinin temel motivasyonudur. Genelde tiyatro yönetmeni Claus Peymann'ın yönettiği oyunları Avusturya'da ses getirmiştir.

Üslûp

Thomas Bernhard'ın romancılığının en ayırt edici özelliği üslubudur. Romanları genellikle tek bir paragraftan oluşur ve cümleleri sürekli ara cümlelerle uzar. Zaman zaman birinci tekil şahıs anlatımdan saparak monologlara, söylenmelere dönüşen romanlarının yapısı da iç içe geçmiş eliptik bir görünüm sunar, bir olay roman boyunca tekrar tekrar karşımıza çıkabilir. Söz konusu söylenmelerin temel hedefi Avusturya'nın toplumsal ve düşünsel hayatıdır. Sanatçılardan politikacılara ve felsefecilere uzan geniş bir yelpazedeki insanlar Bernhard'ın tavizsiz öfkesinden nasiplerini alırlar, üstelik bu kişiler her zaman kurgusal da değildir. Örneğin Odun Kesmek romanında bizatihi birlikte çalıştığı tiyatro çevresinden insanlara hakaret ettiği gerekçesiyle hakkında davalar açılmıştır. Bernhard, ülkesine karşı sert tavrı yüzünden "yemek yediği yere ihanet ettiği" gerekçesiyle suçlanmıştır. Yine de Thomas Bernhard'ın belli bir ideolojinin sözcülüğünü yaptığını söylemek zordur; çünkü romanlarında her politik ve ideolojik grubun söylemini acımazsızca eleştirdiği söylenebilir.

Eserlerinin etkisi

Thomas Bernhard'ın roman tekniği, kimisi başka dillerde kendinden önce yazmakta olan bazı yazarları bile etkilemiştir. Örneğin Amerikalı romancı William Gaddis'in son romanı Agape, Agape belirgin Bernhard etkileri taşır. Bununla birlikte El Salvador'lu romancı Horacio Castellanos Moya, İngiliz romancı Tim Parks ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Avusturyalı yazar Elfriede Jelinek'in eserlerinde ve W.G. Sebald'ın özellikle son romanı Austerlitz'de de Bernhard'dan izler görülür; İspanyol romancılar Javier Garciá Sánchez ve Félix de Azúa'nın da "Bernhardesk" üslubun takipçisi olduğu söylenmektedir.

Türkiye'de ise Mahir Öztaş'ın Bernhard'dan etkilendiği söylenebilir; gazeteci yazar Ahmet Tulgar'sa köşe yazılarında sık sık Bernhard kitaplarına atıflarda bulunur ve ondan alıntılar yapar. Fatih Balkış ise Fars ve Baht Dönüşü adındaki romanlarında Bernhardyen bir üslup kullanmıştır.
Yazar Selçuk Altun Kitap İçin(2) de (1302 no.lu madde) Thomas Bernhard'ın 10 gözde kitabının yazarı olduğunu ifade etmiştir.

Türkçedeki Eserleri

Roman/Öykü/Düzyazı
 Don (Frost), çeviren: Mustafa Tüzel, YKY. (2006)
 Bitik Adam (Der Untergeher), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2000)
 Beton (Beton), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2007)
 Yok Etme (Auslöschung), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2005)
 Eski Ustalar (Alte Meister), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2002)
 Ses Taklitçisi (Der Stimmenimitator), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2003)
 Odun Kesmek (Holzfällen), çeviren: Sezer Duru, YKY. (1999)
 Yürümek - Evet (Gehen - Ja), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2009)
 Ödüllerim (Meine Preise), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2010)
 Düzelti (Korrektur), çeviren: Sezer Duru, YKY. (2011)
 Amras - Watten, çeviren: M. Sami Türk, YKY. (2013)
 Goethe Öleyazıyor (Goethe schtirbt), çeviren: Fatih Özgüven, YKY. (2013)
 Ungenach, çeviren: Fatih Özgüven, YKY. (2014)
 Kireç Ocağı (Kalkwerk), çeviren: Esen Tezel, YKY. (2015)
 Neden (Die Ursache), (Otobiyografik Beşleme 1), çeviren: Mustafa Tüzel, Mitos Yayıncılık. (1993)
 Mahzen (Der Keller), (Otobiyografik Beşleme 2), çeviren: Mustafa Tüzel, Mitos Yayıncılık. (1994)
 Soluk (Der Atem), (Otobiyografik Beşleme 3), çeviren: Ebru Omay, Mitos Yayıncılık. (1997)
 Soğukluk (Die Kälte), (Otobiyografik Beşleme 4), çeviren: Nadide Amasyalı, Mitos Yayıncılık. (1997)
 Bir Çocuk (Ein Kind), (Otobiyografik Beşleme 5), çeviren: Kemal Boztepe, Mitos Yayıncılık. (1997)
 Wittgenstein'ın Yeğeni (Wittgensteins Neffe), çeviren: Fatih Özgüven, Metis Yayınları. (1989)
 Olaylar (Die Erzählungen), çeviren: Ahmet Uğur Nalcıoğlu/Ahmet Sarı, Babil Yayınları.

Tiyatro

 Kahramanlar Alanı (Heldenplatz), çeviren: Ahmet Arpad, Can Yayınları. (1992)
 Ritter, Dene, Voss, çeviren: Fatma Öztürk Dağabakan/Ahmet Sarı, De Ki Yayınları.
 Immanuel Kant, çeviren: Fatma Öztürk Dağabakan/Ahmet Sarı, De Ki Yayınları.
 Dünya Düzelticisi (Der Weltverbesserer), çeviren: Gürsel Uyanık/Ahmet Sarı, De Ki Yayınları.
 Tiyatrocu (Der Theatermacher), çeviren: Özdemir Nutku, Mitos Boyut Yayınları. (1999)

Hakkında

 Nihilizme Eleştirel Bir Bakış (Thomas Bernhard'ın Soğuk ve Akıl Karıştırıcı Fikir Dünyası), Acar Sevim, İşaret Yayınları.
 Thomas Bernhard'ın Şiir Dünyası, Ahmet Sarı, De Ki Yayınları.
 Thomas Bernhard'la Konuşmalar, Kurt Hoffman, çeviren: Sezer Duru, YKY. (2003)
 Thomas Bernhard, Hans Höller, Şule Yayınları. (2012)
 "Anti-Otobiyografi", Satırlararasında Aylaklık içinde, Oğuz Demiralp, YKY.
 "Thomas Bernhard'ın Roman Dünyası", Öteki Renkler içinde, Orhan Pamuk, İletişim Yayınları.
 "Vesika-lık: Thomas Bernhard", (Oğuz Demiralp, Enis Batur, Orhan Pamuk, Ahmet Cemal, Zehra İpşiroğlu, Nuri Sağlam, Ingeborg Bachmann, Peter Handke, Marcel-Reich Ranicki, Michel Schneider, Pierre Daum) Kitap-lık içinde, Sayı 47, Mayıs-Haziran 2001, YKY.

Kaynakça

1931 doğumlular
1989 yılında ölenler
20. yüzyıl Avusturyalı yazarları
Postmodernistler

Thomas Bernhard


Die siebte Staffel von Dancing Stars wurde vom 9. März bis 18. Mai 2012 freitags auf ORF eins gesendet. Durch die Sendung führten (wie bereits in der 6. Staffel) Mirjam Weichselbraun und Klaus Eberhartinger.

Paare

Tänze

Punkteübersicht

 Rote Nummern: Paar mit der niedrigsten Jurybewertung
 Grüne Nummern: Paar mit der höchsten Jurybewertung

Einzelne Tanzwochen
Die Punkteanzahlen werden nach der Jury Reihenfolge von links nach rechts aufgelistet: Thomas Schäfer-Elmayer, Balázs Ekker, Nicole Burns-Hansen und Hannes Nedbal.

1. Tanzwoche
In der 1. Tanzwoche wurden nur die prominenten Damen gewertet, während die prominenten Herren lediglich eine Salsa als Gruppentanz zeigen mussten.

Katerina Jacob und Christoph Santner mussten die Show als erstes Paar verlassen.

2. Tanzwoche
In der 2. Tanzwoche wurden lediglich die prominenten Herren gewertet, während die prominenten Damen ebenfalls lediglich eine Salsa als Gruppentanz präsentieren mussten.

Albert Fortell und Lenka Marošiová wurden in der 2. Tanzwoche von Jury und Publikum rausgewählt.

3. Tanzwoche
In der 3. Tanzwoche tanzten in dieser Staffel erstmals Damen und Herren gemischt.

Michael Schönborn und Maria Jahn wurden rausgewählt.

4. Tanzwoche
In der 4. Tanzwoche wurden David Heissig und Kathrin Menzinger vom Publikum rausgewählt.

5. Tanzwoche
In der 5. Tanzwoche schieden Sueli Menezes und Florian Gschaider aus.

6. Tanzwoche
In der 6. Tanzwoche tanzen die Paare erstmals 2 Tänze, einen bisher noch nicht vorgeführten Tanz und einen Tango Argentino als Gruppentanz.

Wolfram Pirchner und Anna Chalak-Bock konnten das Publikum nicht überzeugen und schieden in der 6. Tanzwoche aus.

7. Tanzwoche
In der 7. Tanzwoche tanzen die Paare wieder 2 Tänze, einen bisher noch nicht vorgeführten Tanz und einen Charleston als Gruppentanz. Als Neuerung wurde der Gruppentanz allerdings bereits am Anfang der Sendung getanzt.

Dolly Buster und Gerhard Egger konnten Jury und Publikum nicht überzeugen und schieden aus.

8. Tanzwoche
In der 8. Tanzwoche tanzen die Paare erstmals 2 Einzeltänze in einer Sendung, einen bisher noch nicht vorgeführten Tanz und einen Mambo. Erstmals in dieser Staffel vergab die Jury die Höchstpunktezahl (10) an Petra Frey und Vadim Garbuzov für deren Jive.

In der 8. Sendung mussten Eva Maria Marold und Thomas Kraml nach dem 2. Platz in der Jury-Wertung überraschenderweise die Sendung verlassen.

9. Tanzwoche
Im Semifinale konnten Brigitte Kren und Willi Gabalier das Publikum nicht überzeugen und schieden aus.

Finale

Im Finale tanzten die Finalisten einen noch nicht gezeigten Tanz, einen Lieblingstanz und einen Showtanz.

Marco Ventre und Babsi Koitz konnten das Publikum nach den ersten zwei Tänzen nicht überzeugen und belegten den dritten Platz, Frenkie Schinkels belegte den zweiten Platz und Petra Frey und Vadim Garbuzov gewannen den Titel.

Als Showact trat Alfons Haider mit dem Titel One aus A Chorus Line auf. Koitz und Ventre zeigten im letzten Teil der Sendung ihren Showtanz Titanic außer Konkurrenz.

Einzelne Tanzbewertungen

Weblinks
 Offizielle Website von Dancing Stars

07

Dancing Stars/Staffel 7


GstarCAD DWG (autor Gstarsoft, osnovani u studenom 1992 godine) je CAD alat za 2D / 3D projektiranje, crtanje, pregled i ispis tehničkih crteža.

GstarCAD nudi dvije verzije licenciranja:

 Doživotna licenca
 Godišnja licenca (pretplata)

GstarCAD dolazi u Standard, Professional i Akademskoj verziji.  Dostupan je na više jezika engleskom, španjolskom, njemačkom, francuskom, kineskom (pojednostavljeni i tradicionalni), češkom, talijanskom, japanskom, korejskom, mađarskom, francuskom.

GstarCAD je jedna od boljih alternativa drugim poznatim CAD alatima na tržištu i pruža kompatibilnost datoteka s OpenDWG. Sučelje je vrlo slično najpoznatijem CAD alatu AutoCAD-u.

GstarCAD dolazi u nekoliko varijanti:

 GstarCAD (Standard, Professional i Akademska verzija)
GstarCAD Mechanical
 GstarCAD Architecture

 GstarCAD MC (klijent za mobilne uređaje i tablet uređaje)
DWG FastView Plus

GstarCAD verzije
GstarCAD 2022 Professional i Standard
GstarCAD2021 Professional 2D i 3D | GstarCAD Service Pack 2
GstarCAD2020 Professional 2D i 3D
GstarCAD2019 Professional 2D i 3D
GstarCAD2019 Standard 2D
GstarCAD2019 mrežna verzija
GstarCAD2018
GstarCAD2017
GstarCAD2016
GstarCAD2015
GstarCAD2012
GstarCAD 2011 Professional
GstarCAD 2011 Standard
GstarCAD 2010 Professional
GstarCAD 2010 Standard
GstarCAD8

GstarCAD Mechanical verzije
GstarCAD Mechanical 2020 | GstarCAD Mechanical 2020 SP1
GstarCAD Mechanical 2019
GstarCAD Mechanical 2018

GstarCAD FastView verzije
GstarCAD FastView 2020
GstarCAD FastView 2019

Vidi još
 DWG (en.wiki)
 DXF (en.wiki)

Izvori

Vanjske poveznice
 GstarCAD Hrvatska

Računalni programi

GstarCAD


Chen Yifaer (), dans la municipalité de Chongqing, est une chanteuse, streameuse et célébrité d'Internet chinoise. Elle commence sa carrière sur . Douyu coupe ses directs en juillet 2018 à la suite d'une controverse au sujet du Massacre de Nankin lorsqu'elle évoque dans un direct un monument à la mémoire des Japonais qui ont perpétrés ce massacre.

Elle a également eu un certain succès lors de sa présentation et commentaires de la Coupe du monde de football 2018 lors d'émissions organisées par Youku.

Annexes

Références

Liens externes

Chanteuse chinoise
Mandopop
Naissance dans la municipalité autonome de Chongqing
Naissance en octobre 1984

Chen Yifaer


is a 2002 Japanese television drama series based on the manga The Drifting Classroom by Kazuo Umezu.

Plot

One day, Yuka Misaki, a daughter of a flower shop owner meets Akio Asami, a college student. They are both attracted to each other, but they have no way to get in touch with each other at that time.

One year later, Yuka begins a job at her father's flower shop and Akio becomes a mathematics teacher at Motokura High School. One day in November, Yuka goes to the Motokura High School to collect money for the flowers and meets Akio again. However, they can't get along well. In January, Yuka gets a call from Ryuta Fujisawa and they promise to meet that afternoon. In the morning, Yuka goes to the school again to collect money that she couldn't collect before.

Akio finds Yuka in the playground and calls out to her. At that moment, a large earthquake occurs. By the time it stops, their school is surrounded by dry and sandy desert. Not only Yuka and Akio, but other students including Tadashi Otomo, Shou Takamatsu, Fumiya Ikegaki are in the school that day.

The students begin to panic, but Yuka and Akio try to calm them. At first, the students are pessimistic because there is not enough food and water. However, they begin to accept what happened to them. Many strange things happen in the desert. They see a total eclipse of the sun that they can't see in 2002. They see a train which should not exist in 2002. From those two things, they notice that they are in the future.

They start to think that they have to survive in that world and change the "future." Otherwise, there will be no "future." They begin to think about the reasons why they are transferred to the future. That is because they are chosen to change the future.

At the same time, they write a letter to them in the past. Everyone says that people have to live "now" at the best they can.

One day, an eruption occurs and the earth gets its natural sources back. In the past, they were spoiling the sources a lot without noticing. However, they learn the importance of the natural resources by now. They decide to save them and will not spoil them again.

Also, they use water to water flowers to raise the flowers and grasses. Several years later, the earth revive again and the school building is surrounded by grasses instead of deserts. They tried their best to live in the future and the future is changed.

Cast
Takako Tokiwa as Yuka Misaki
Yōsuke Kubozuka as Akio Asami
Tomohisa Yamashita as Tadashi Otomo
Takayuki Yamada as Shou Takamatu
Emi Suzuki as Midori Gamou
Ren Osugi as Shigeo Misaki
Satoshi Tsumabuki as Ryuta Fujisawa
Hiromi Nakajima as Noriko Sekiya
Kei Ishibashi as Jyunko Nakazawa
Asami Mizukawa as Kaoru Ichinose
Asahi Uchida as Shinichi Yamada
Kana Fujii as Mizuho Nippa

2002 Japanese television series debuts
Japanese drama television series
Japanese television dramas based on manga
2002 Japanese television series endings
Fuji TV dramas
Kazuo Umezu

The Long Love Letter


Mirko Grahovac (Bakovčica, Koprivnica, 19. listopada 1859. – Daruvar, 5. kolovoza 1937.), hrvatski pravnik i političar

Životopis
Rodio se u Bakovčici kraj Koprivnice. Gimnaziju završio u Zagrebu. Studirao pravo u Zagrebu. Dok je studirao bio je predsjednik akademskog društva, a do promicanja za doktora znanosti bio je koncipijent (odvjetnički pripravnik) kod M. Mrazovića u Zagrebu i M. Rojca u Bjelovaru. Od 1894. članom Odvjetničke komore. U Daruvar došao kao odvjetnik i otvorio pisarnicu i javni bilježnik 1890-tih. Imao kuću u Daruvaru na uglu Radićeve i Kumičićeve ulice. U politiku je ušao kao kandidat hrvatsko- srpske koalicije, tj. koalirane Hrvatske stranke prava. Bio je oporbeni čelnik u Daruvaru. Najveći zagovornik hrvatskih političkih ideja u Daruvaru. Općinski zastupnik. Pobijedio u Daruvaru 1906. na programu HSP – Koalicija na izborima za Hrvatski sabor. U Saboru je obnašao dužnost potpredsjednika. Bio član odjela za unutarnje poslove. U Hrvatski je sabor izabran i 1908. godine. Zato što je izvrsno znao pravo, bio je poslanik Zastupničke kuće zajedničkog hrvatsko - ugarskog sabora u Budimpešti. Sudionik rasprava o Željezničkoj pragmatici. Zabilježen govor gdje se suprotstavio nekim mađarskim krugovima koji su htjeli ozakoniti u Hrvatskoj nezakonitu uporabu mađarskog jezika na željeznici. Posljedica govora je slom "politike novog kursa" u onom dijelu u kojem se mislilo da hrvatska-srpska koalicija može s mađarskom oporbom zajednički nastupati protiv bečke politike. Nakon izbora 1908. nije se kandidirao. Zastupnik u saboru i Zastupničkoj kući bio je i 1909. – 1910. Vodio brigu o Daruvaru, zalagao se za infrastrukturu. Zaslužan za sprječavanje da prevrat u Daruvaru 1918. godine nije okončao sukobom Narodne garde i srpske vojske. Krajem 1920-tih prestao se baviti odvjetništvom, javnim bilježništvom 1934. Umro je u Daruvaru. Pokopan je u Mirogoju u Zagrebu 7. kolovoza 1937. godine.

Izvori

Životopisi, Daruvar
Hrvatski pravnici
Hrvatski političari do 1918.
Hrvatski pravaški političari

Mirko Grahovac


André Mussat (née en 1912), résistant et historien de l'art français ;
 Marie-Claire Mussat (né en 1937), musicologue française ;
 Xavier Mussat (né en 1969), auteur de bande dessinée français.

Mussat


Antonis Petropoulos (Atenas, Ática, Grecia, 28 de enero de 1986) es un futbolista de Grecia. Juega de delantero y su equipo actual es el Bari de la Serie B de Italia.

Clubes

Futbolistas de Grecia
Futbolistas del Panathinaikos
Futbolistas del O. F. I. Creta
Nacidos en Atenas

Antonis Petropoulos


Jaime Botín-Sanz de Sautuola García de los Ríos (Santander, Cantabria, 20 de abril de 1936) es un banquero español. Fue presidente de Bankinter entre 1986 y 2002.

Biografía

Es hijo de Emilio Botín-Sanz de Sautuola, nieto de Emilio Botín López, sobrino de Marcelino Botín López, y hermano de Emilio Botín, familiares que ocuparon la presidencia del Banco de Santander. Está casado con Belén Naveda Agüero.

Estudió en el Colegio de la Inmaculada (Gijón), de la Compañía de Jesús (promoción de 1952), junto con su hermano Emilio y es licenciado en Derecho y Económicas por la Universidad de Deusto.

Trayectoria
Jaime Botín ingresó en 1957 en el Banco Santander, llegando al cargo de vicepresidente primero en 1999. El 26 de julio de 2004 abandonó el cargo, siendo sustituido por Fernando de Asúa Álvarez.

En julio de 1957 fue nombrado miembro del Consejo de Administración de FASA Renault, en representación del Banco de Santander.

Jaime Botín también fue presidente de Bankinter entre 1986 y marzo de 2002, año en que dimite y es sustituido por Juan Arena de la Mora. En esta entidad había sido consejero director general desde su fundación en 1965, y consejero delegado desde 1977 hasta 1986. En la actualidad es el máximo accionista, con el 23,871% de las acciones.

El 29 de septiembre de 2017 es imputado por defraudar un millón de euros a Hacienda por la compra, por 10.7 millones de US$, de un Jet privado en 2012.  Ha aceptado, en diciembre de 2017, una pena de 9 meses de prisión y 506.134 euros de multa, además de un año y tres meses de pérdida de obtener subvenciones y ayudas públicas así como el derecho a gozar de incentivos fiscales o de seguridad social. Su acuerdo de conformidad incluye la condena en costas.

Condena por contrabando de arte
También fue condenado el 16 de enero de 2020 por intentar vender fuera de España en 2015 la obra de Picasso "Cabeza de mujer joven". La condena fue de 18 meses de cárcel y una multa de 53 millones de euros, además de perder la propiedad de la obra. Por estos hechos la Fiscalía y la Abogacía del Estado reclamaban cuatro años de prisión, 104,8 millones de multa y el decomiso de su goleta. El 4 de febrero de 2020, el Juzgado de lo Penal número 27 de Madrid rectificó un "error" en la sentencia de 16 de enero de 2020 contra Jaime Botín, y condenó al banquero por un delito de contrabando de bienes culturales a la pena de cárcel de tres años y un día, y a una multa de a 91,7 millones de euros.

Jaime Botín se autoconcedió 100 millones de euros de crédito en Bankinter tras la multa por contrabando de arte, pagando los 91,7 millones a la Justicia el mismo mes que se dio la línea. Jaime Botín es uno de los mayores accionistas del banco a través de la empresa familiar Cartival.

Referencias

Véase también

 Banco Santander
 Bankinter

Banqueros de España
Empresarios de Cantabria
Antiguos alumnos del Colegio de la Inmaculada (Gijón)
Alumnado de la Universidad de Deusto
Miembros del Consejo de Administración del Banco Santander
Nacidos en Santander (España)
Condenados por delitos fiscales

Jaime Botín


Handbal Club Sibiu, fondat în 2013, este un club de handbal masculin din Sibiu, România, ce evolueaza în Divizia A. La sfârșitul sezonului competițional 2014-2015, Handbal Club Sibiu s-a clasat pe locul 7 în seria B a Diviziei A.

Handbal Club Sibiu este antrenată de catre Matei Damian si Niculae Stefan.
Echipa joacă meciurile de pe teren propriu la Sala Polivalentă Transilvania din localitate.

Lotul de jucători 2015/16

Portari
  Gabriel Sofronici
  Jan Novacovschi
Extreme
Extreme stânga
  Raul Muntean
  Razvan Bogdan
Extreme dreapta
  Robert Miclos
  Dorin Neamtu
Pivoți
  Dorin Purcarea
  Alexandru Tolciu

Centri
   Bogdan Verza
   Cosmin Demian
Interi
Interi stânga
  Radu David
  Andrei Iliut
Interi dreapta
  Horatiu Capatana

Banca tehnică și conducerea administrativă

Referințe

Cluburi românești de handbal
Handbal în Sibiu

HC Sibiu


Satelitska konstelacija ili satelitski roj, sustav skupine umjetnih satelita koji zajedno djeluju za obaviti jednu zadaću. Kod nekih svrha dovoljan je i jedan satelit. Glede zahtijevana stalna i neprekidna kontakta s točkom na zemaljskoj kugli ili kad se smjesta mora ostvariti globalna komunikacija, potrebna je mreža satelita za izbjeći latenciju i prijekide u komunikaciji. Ovisno koliko visoko iznad Zemlje kruži satelit, prekidanje komunikacije može se dogoditi s jednom komunikacijskom točkom čim zađe za obzor te planet zapriječi signal. Da bi se osigurali da je satelit za danu zadaću u kontaktu u svakom zahtijevanom vremenu, mora se razmjestiti više satelita u orbitu.

Većina komunikacijskih satelita je u geosinkronoj orbiti. To znači da su parkirani u orbiti iznad ekvatora na visini sinkronizirano s okretanjem Zemlje oko svoje osi. Sateliti naizgled su na istom mjestu na nebu u svakom vremenu, no to nije slučaj. Postoji kašnjenje od kruženja dugo nešto više od pola sekunde te ta latencija frustrira one koji pokušavaju komunicirati u realnom vremenu. Latencije se može spriječiti razvijanjem u razmještaj više satelita čime se preklapanjem pokriva zaostatni dio.

Roj satelita se šalje za razne namjene: meteorološke svrhe, za potrebe civilnog i vojnog zrakoplovstva, telekomunikacije, vladino i vojno nadziranje, špijunske, sustavi praćenja i lociranja, širokopojasni internet, satelitsku telefoniju i mobitelske mreže. Performanse još ne udovoljavaju dosezima sadašnjih zemaljskih linija, ali kad je spajanje na mreže moguće samo preko satelita, kao kod zemaljskih korisnika žičnih i bežičnih usluga, pristajanje na manje performanse je više nego dopustivo.

Izvori

Vanjske poveznice
Space Legal Issues  Orbital slots and space congestion
 Space Legal Issues  The Kessler syndrome and space debris

Umjetni sateliti

Satelitska konstelacija


Le Réseau express régional métropolitain de Bordeaux, souvent abrégé en « RER Métropolitain Bordeaux », est un réseau de transport ferroviaire en étoile en construction autour de Bordeaux, progressivement mis en service depuis 2020 et cofinancé par la région Nouvelle-Aquitaine, Bordeaux Métropole, ainsi que partiellement par l'État et le département de la Gironde.

Histoire

Contexte
Le loi d'orientation des mobilités votée en 2019 met en place les conditions d'une meilleure prise en compte des mobilités du quotidien dans la programmation des investissements de transport.

Par ailleurs, les élections municipales de 2020 ont placé Pierre Hurmic à la mairie de Bordeaux et Alain Anziani à la tête de Bordeaux Métropole.

Le nouvel exécutif bordelais souhaite réduire les inégalités vis-à-vis de l'offre de transports des habitants des zones péri-urbaines en offrant des solutions de transport en commun efficaces, lutter contre la congestion routière de la métropole, et faire baisser les émissions de gaz à effet de serre et polluants.

Décisions
L'étude d'un RER métropolitain commence à la fin des années 2010, portée en particulier par Gérard Chausset, président de la commission « transport » de Bordeaux Métropole. Le Conseil régional de Nouvelle-Aquitaine en valide le principe le .

Le , la ligne de Libourne à Arcachon, sans changement à la gare de Bordeaux-Saint-Jean est diamétralisée sur les liaisons TER Nouvelle-Aquitaine 41.1U et 41.2U.

Depuis le , les abonnés TBM ont la possiblité d'emprunter gratuitement la ligne 42 du réseau TER Nouvelle-Aquitaine au départ de Pessac-Centre ou de Bordeaux-Saint-Jean vers Parempuyre dans le but d'expérimenter le projet de RER métropolitain. Le tronçon accessible aux abonnés TBM dessert 7 arrêts de 6 communes différentes : Pessac-Centre, Bordeaux-Saint-Jean, Mérignac-Arlac, Caudéran - Mérignac, Bruges, Blanquefort et Parempuyre.

Le , le schéma des mobilités est présenté. Il préconise entre autres la mise en place d'un RER métropolitain de cent deux kilomètres de longueur, comptant trois lignes et dont l'achèvement est prévu pour 2028. En décembre 2021, la ligne de Libourne à Arcachon voit sa fréquence augmentée à raison d'un train toutes les demi-heures en période de pointe et un train par heure le reste de la journée.

Le , la séance plénière du conseil régional de Nouvelle-Aquitaine marque l'engagement de la région dans le projet, avec non seulement un financement complémentaire de 170 millions d'euros, mais une extension de la desserte du Médoc.

Financement
Après la décision du Conseil régional, en mars 2022, le financement se répartit entre l'État, la région, le département et la métropole de la manière suivante :

Réseau

Lignes actuelles
Au , le réseau express régional (RER) métropolitain se compose de quatre liaisons ferrées radiales (lignes F41, F42, F43 et F44 du réseau TER Nouvelle-Aquitaine), dont une liaison diamétralisée (ligne F41). À terme le réseau doit se composer deux deux liaisons diamétralisées.

Le projet inclus également une ligne de Bordeaux à Créon. Toutefois, la première réalisation de ce programme n'est pas une liaison ferrée mais une ligne de bus Créon — Bordeaux. Celle-ci, ouverte dès 2019, dépasse les prévisions de fréquentation estimées lors des études, avec une moyenne de 547 passagers quotidiens contre 400 estimés au mieux lors des études.

Billettique
Le programme comporte également une carte d'abonnement nommée Modalis. Celle-ci offre un socle billettique commun à vingt-cinq réseaux de transports régionaux. Elle est utilisée par vingt-cinq mille voyageurs.

Travaux
En 2021, des premiers travaux sont effectués en gare de Saint-Mariens pour faciliter un surcroît de nombre de circulations quotidiennes. À la fin de la même année, des travaux d'aménagement de la halte Bouscat Sainte-Germaine sont prévus ; ils ne sont cependant lancés que le .

Mises en services
En 2021, les premières liaisons diamétralisées, c'est-à-dire marquant un simple arrêt en gare de Bordeaux-Saint-Jean, sont créées, au nombre de sept par jour. En 2022, cette desserte est portée à trente-deux liaisons quotidiennes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transports Bordeaux Métropole
 Services express métropolitains (SEM)

Bibliographie

Transport ferroviaire en Gironde
Transport en commun en Gironde
Bordeaux

RER métropolitain de Bordeaux


ට්වෙන්ටිෆර්ස්ට් සෙන්චරි ෆොක්ස් ඉන්කෝපරේටඩ් යනු නිව්යෝර්ක් නගරයෙහි මිඩ්ටවුන් මෑන්හැට්න්හී පිහිටා ඇති ඇමරිකානු බහුජාතික ජනමාධ්‍ය සංස්ථාවකි.

ට්වෙන්ටිෆර්ස්ට් සෙන්චරි ෆොක්ස්


Zopten ist ein Ortsteil von Probstzella im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Geografie
Das Dorf liegt im Tal der Zopte, die 1,5 Kilometer östlich des Ortes in Probstzella in die Loquitz mündet. Der Ort befindet sich 350 Meter ü. NN. Der Ort wird wegen seines Höhenunterschieds in Ober- und Unterzopten getrennt. Die Gemarkung umfasst 407,99 Hektar.

Geschichte
Am 9. März 1323 wurde der Ort erstmals urkundlich genannt. Zwei mittelalterliche Siedelhöfe entwickelten sich getrennt als jeweils ein Weiler. Der Ortsname wurde dem Fließgewässer entlehnt. Mitte des 15. Jahrhunderts bestand dann ein Rittergut der Familie Ratzenberger. Conrad Ratzenberger auf Zopten war um 1446 der Erste seines Geschlechtes, der den unteren Siedelhof besaß, welcher ein Lehen der Benediktinerabtei zu Saalfeld war und dies bis zur Säkularisation blieb. Mit seinem Ururenkel Hans Wilhelm von Ratzenberg, der ein Lehensmann der ernestinischen Herzöge von Sachsen war, endet spätestens 1615 die Sesshaftigkeit der Ratzenberger auf dem unteren Siedelhof in Zopten. Dieses kleine Rittergut wurde vom sächsischen Amt Probstzella übernommen und an Gutspächter übergeben. Zopten gehörte im Mittelalter territorialpolitisch zur Grafschaft Orlamünde - Lauenstein, vom 15. Jahrhundert bis 1682 zum sächsischen Amt Zella und danach zum Amtsbezirk Gräfenthal. Vom oberen Siedelhof waren noch bis Ende des 19. Jahrhunderts barocke Gemäuer erkenntlich, die wegen Baufälligkeit abgebrochen werden mussten. Auf seinem Gelände befand sich um 1890 eine Brauerei. 1862 wohnten in Zopten 49 Familien mit 238 Personen, die in der Landwirtschaft und in Schieferbrüchen arbeiteten.

Mit Eröffnung der Bahnstrecke Probstzella–Bock-Wallendorf am 15. Oktober 1898 erhielt Zopten mit der gleichnamigen Station einen Eisenbahnanschluss. Am 22. Januar 1997 wurde der Reiseverkehr im Streckenabschnitt Ernstthal–Probstzella eingestellt, am 1. Juli 2006 wurde dieser Abschnitt stillgelegt.

1957 erfolgte die Eingemeindung nach Probstzella.

Literatur
- Wiefel, Bernd: Die Ratzenberger auf Zopten, in: Rudolstädter Heimathefte, 65. Jg. (2019), Heft 7/8, S. 209 ff.

- Saalfeld und das Thüringer Schiefergebirge, Landschaften in Deutschland, Werte der deutschen Heimat, Band 62, Böhlau Verlag Köln-Weimar-Wien 2001.

Einzelnachweise

Weblinks

Geographie (Probstzella)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ersterwähnung 1323
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Gemeindeauflösung 1957

Zopten


Peter Hans Böhringer (* 10. März 1909 in St. Peterzell; † 4. Oktober 1976) war ein Schweizer Politiker (LdU).

Böhringer war Sprachlehrer an der Kantonalen Handelsschule. Er gehörte viele Jahre lang dem Grossen Rat des Kantons Basel-Stadt an.

Weblinks
 Basler Stadtbuch

Einzelnachweise

Grossrat (Basel-Stadt)
LdU-Mitglied
Schweizer
Geboren 1909
Gestorben 1976
Mann

Peter Böhringer


Prognoza (grč. πρόγνωσις: prethodno znanje) može biti:
 prognoza, općenito, je procjena budućih zbivanja na temelju poznatih pokazatelja; predviđanje.
 vremenska prognoza, prognoza vremena ili predviđanje vremena je znanstveno utemeljeno predviđanje vremenskih prilika. Kratkoročne prognoze odnose se obično na 3 dana, srednjoročne prognoze daju se za razdoblje od 3 do 7 dana, a dugoročne prognoze za razdoblje dulje od 10 dana, na primjer za jedan mjesec ili godišnje doba.
 prognoza (medicina), u medicini, je prognoza bolesti, predviđanje, odnosno procjena vjerojatnoga tijeka, trajanja i ishoda bolesti u nekoga bolesnika. Obično se temelji na poznavanju uobičajenoga tijeka te bolesti u drugih bolesnika, na procjeni općega stanja, mogućih drugih istodobnih bolesti te na dotadašnjem učinku poduzetoga liječenja bolesnika o kojem je riječ. Često ovisi i o dobi bolesnika, o spolu i drugim okolnostima.

Izvori

Prognoza (razdvojba)


Eva Ulrika Jonsson (born 16 August 1967) is a Swedish-British television presenter and model. She became known as a TV-am weather presenter, moved on to present the ITV show Gladiators, and as a team captain of the BBC Two show Shooting Stars.

Career
After working as a secretary, Jonsson began her television career on TV-am in 1989, as a weather presenter on Good Morning Britain. From 12 September 1989, she was also the weather presenter for Swedish TV3, broadcasting from London. In 1991, she co-presented BBC One's short-lived daytime quiz show Who's Bluffing Who? with Richard Cartridge, and starred in the French film, The Annunciation of Marie (1991). In 1992, she moved into mainstream presenting and played host to numerous shows including ITV's Gladiators, The National Lottery Draws – plus two major international broadcasts, the Eurovision Song Contest in 1998 and Miss World in 1999. She also modelled for Playtex Lingerie during this period and was a team captain on the BBC TV quiz show Shooting Stars.

In 1997, she interviewed the then British Prime Minister John Major for the BBC 2 programme, The Enormous Election. In 1998, she interviewed the then Chancellor of the Exchequer, Gordon Brown, for her programme Ulrika in Euroland.

She presented Eurovision Song Contest in 1998 when it was hosted in Birmingham, alongside Sir Terry Wogan; later that year she co-hosted the Royal Variety Performance alongside Ronan Keating at the Lyceum Theatre in London. Following this, she co-hosted Miss World 1999 with Melanie Sykes at the Olympia Hall in London. Jonsson was booked to host Channel 5's reality game show Jailbreak in Autumn 2000 but had to pull out of the project due to health concerns over her newborn child. She was replaced as main host by Craig Charles. Jonsson later presented BBC One game show Dog Eat Dog, broadcast from April 2001 to November 2002, and The Joy of Text in June 2001 alongside Terry Alderton.

In 2002, Jonsson presented the first series of ITV makeover show Home On Their Own, a show where children made alterations to their house (how they wanted the house to be) during the course of a weekend, while their parents went on holiday. Some of the home improvements included an Austin Powers room, individual doorbells for the children and a cinema living room. Jonsson did not return for the second series, which was hosted by Tess Daly the following year.

In 2002, she was the subject of a Channel 4 documentary, Ulrika Jonsson: the Truth About Men. The programme featured a candid interview with Jonsson, received heavy press attention and attracted 2.8 million viewers.

After intense media attention relating to events in her private life, Jonsson decided to return to Sweden. The Swedish television network TV3 offered her the role as hostess of the Miss Sweden beauty pageant. She accepted the invitation. In March 2003, Jonsson was a contestant on the BBC's Comic Relief Does Fame Academy. In 2005, she appeared with four other celebrities on Channel 4's daytime show Come Dine with Me. On 20 January 2007, she joined 10 other celebrities to take part in the ITV reality TV show Dancing on Ice, where she was partnered with Pavel Aubrecht. With previous skating experience in her native Sweden, Jonsson was expected to go far in the event but finished 9th after being beaten in the skate-off by Kay Burley during week 3.

On 20 March 2007, she appeared in the confessional TV show, Ulrika: Am I a Sex Addict?, broadcast on Channel 4. The show charted Jonsson's personal journey to uncover the truth about sex addiction. She has appeared on BBC One's Would I Lie to You? (2007). In March 2009, she appeared in the new ITV series Piers Morgan's Life Stories, each episode of which included a celebrity figure and a one-to-one interview with Morgan about their lives.

In April 2009, it was confirmed that Jonsson would return to Shooting Stars as team captain for a full series airing later that year. She presented the new series of BingoLotto, on Virgin 1 every Sunday night at 7 pm which started on 13 September 2009.

Her debut novel, The Importance of Being Myrtle, which focuses on relationships was published by the Penguin Group on 1 September 2011.

In 2017, she reached the final of Celebrity MasterChef.

In 2021, she took part in Channel 4's Celebrity SAS: Who Dares Wins. She was the second contestant to leave the series but on medical grounds not as the weakest participant.

On 27 October 2021, Channel 4 announced Jonsson would be taking part in the tenth series of Celebs Go Dating, alongside Abz Love, Ryan-Mark Parsons, Miles Nazaire, Chloe Brockett, Nikita Jasmine, Marty McKenna and Jessika Power. The series began airing in January 2022.

Big Brother
In January 2009, Jonsson took part in Channel 4's Celebrity Big Brother. She eventually won with 57% of the final vote during the final on 23 January. As results were announced to the contestants, Jonsson said "Oh my god, that's bonkers."

She had been nominated by housemates for eviction on each occasion, firstly by 'head of house' Terry Christian and then by other housemates, but survived the public vote on five occasions. Jonsson eventually progressed to the finals night, as the only woman left, after La Toya Jackson was evicted by public vote on Day 20. Before her entry into the house, various newspapers had reported that Jonsson had negotiated a £175,000 payment, nearly eight times as much as some of the other celebrities. Jonsson commented "It is singularly the weirdest experience of my entire life and I've had quite a weird life."

Jonsson once again entered the Big Brother house on 24 August 2010 for Ultimate Big Brother, reaching the final and finishing seventh.

Autobiography and John Leslie scandal
Jonsson wrote in her autobiography that an unnamed television presenter had raped her earlier in her television career. Matthew Wright named (apparently accidentally) John Leslie as the alleged perpetrator on his television show The Wright Stuff. Jonsson made no public comment on Leslie's naming and did not cooperate with police over the matter. Police investigated Leslie but never charged him with the alleged offence.

Private life
Jonsson lives in South Moreton, Oxfordshire. She has been married three times and has four children. She is a Manchester United fan.

She married cameraman John Turnbull in 1990. They moved to Cookham Dean in Berkshire the following year. They have one son (born 1994). They divorced in 1995.

Jonsson subsequently dated footballer Stan Collymore. In June 1998, during the 1998 World Cup, Collymore issued a public apology after he was violent towards Jonsson during an argument in a Paris bar. Soon after the end of her relationship with Collymore, she began dating German hotel manager Marcus Kempen. They have one daughter (b. 2000). Jonsson's relationship with Kempen ended soon after the birth.

In April 2002, Jonsson confirmed reports that she had had an affair with Sven-Göran Eriksson, then-manager of England's football team, who had a long-time girlfriend. She stated that her relationship with Eriksson had recently ended. Partly as a result of her involvement with Eriksson, she was given the job as a columnist for the News of the World newspaper in 2003, in which she regularly commented on Eriksson's private life. Her column was dropped in 2007, a year after Eriksson resigned as England manager. It was announced in 2011 that she had taken legal proceedings against the newspaper alleging that an investigator had hacked into her mobile phone.

While presenting Mr. Right in 2002, Jonsson met Lance Gerrard-Wright, a contestant on the show. They subsequently began a relationship. They married in August 2003. They have one daughter (born 2004). They divorced in October 2006.

Jonsson married her third husband, American advertising executive Brian Monet, in March 2008. They have one son (born 2008). In April 2019, it was announced that they had divorced. She told Best magazine that they had tried to salvage their relationship with counselling but failed.

In 2019, she went on the dating show First Dates Hotel and began dating her match on the show, Paul.

In 2021, Jonsson was announced as a cast member in E4's Celebs Go Dating which began airing in January 2022.

In 2022, Jonsson stated that she had had a number of same sex experiences, "most certainly borne out of sexual desire."

Filmography
Television

Film

Bibliography

See also
List of Eurovision Song Contest presenters

References

External links

1967 births
Wives and girlfriends of association football players
Beauty pageant hosts
British female models
British film actresses
British people of Swedish descent
British television presenters
British women television presenters
Living people
People educated at Burnham Grammar School
People from Sollentuna Municipality
People from Cookham
Reality show winners
Secretaries
Swedish emigrants to the United Kingdom
Swedish female models
Swedish film actresses
Swedish television hosts
Swedish women television presenters
Gladiators (1992 British TV series)
Big Brother (British TV series) winners

Ulrika Jonsson


The Sims 2 Mobile é um jogo eletrônico de simulação de vida desenvolvido pela Ideaworks3D e distribuído pela Electronic Arts. Lançado em 22 de maio de 2006, é a versão para celular de The Sims 2 (2004), ao qual apresenta uma perspectiva isométrica e podem-se criar e controlar as vidas de pessoas virtuais — denominados de Sims.

A obra recebeu críticas mistas por analistas especializados, nas quais notaram semelhanças com a jogabilidade da série The Sims e interessante para jogadores de dispositivos móveis, mas consideraram-na muito limitada em relação ao The Sims 2. Também foi disponibilizado uma versão de mundo aberto a partir da original, com recursos adicionais online. Em 2006, The Sims 2 Mobile foi indicado a categoria de melhor jogo para celular nos Prêmios GSMA e GC.

Jogabilidade

Em The Sims 2 Mobile, o jogador simula a vida de um personagem, denominado de Sim, onde-se fazem ações corriqueiras. O jogo é introduzido com a criação de um personagem, ao qual é escolhido o nome, gênero, aparência e personalidade. Seguidamente é necessário gerenciar suas necessidades básicas, como sono, alimentação, higiene, comunicação e entretenimento. Também é possível que o Sim tenha relações amigáveis ou hostis um com outro, além de melhorar habilidades lógicas.

Em certos dispositivos, era possível conectar ao servidor do mundo aberto, da qual incluía recursos adicionais online; como gráficos aprimorados e novas jogabilidades. Também era possível fazer um upload de um personagem do The Sims 2 no site oficial do jogo, e baixá-lo na versão para celular. Bem como a disponibilidade de novos objetos e personagens não jogáveis, além de um bate-papo online. Os desenvolvedores descreveram essa iniciativa como importante "para os fãs da série".

Desenvolvimento e lançamento
The Sims 2 Mobile foi desenvolvido pela Ideaworks3D, experiente na criação de jogos eletrônicos para dispositivos móveis. Sendo apresentado como um dos projetos mais ambiciosos para tal plataforma, com duração de 12 meses para ser desenvolvido. Ao qual deveria ser tão semelhante ao jogo original, a principal dificuldade foi o conceito central de The Sims em dispositivo com gráficos limitados. Em geral, foram desenvolvidas três versões:
 A versão de 64kB — destinada a celulares sem internet;
 E as versões de 128kB e 178kB — com recursos adicionais e online.

Em 5 de maio de 2005, o jogo foi anunciado para telefones celulares na Electronic Entertainment Expo. No ano seguinte, a EA Games firmou contrato com a Amp'd Mobile para a distribuição de 15 jogos, incluindo The Sims 2. Por fim, o seu lançamento decorreu em 22 de maio de 2006, ao qual a EA também disponibilizou ringtones e papéis de parede. Em setembro, o jogo atingiu a marca de um milhão de downloads pagos na Europa. Javier Ferreira, vice-presidente da EA Europa, expressou sua satisfação com o sucesso da versão móvel, notando que a franquia The Sims conquistou um novo público. Ademais, foi o décimo jogo móvel mais baixado no Reino Unido em 2008.

Mega Drive
Em 2008, The Sims 2 Mobile foi incluído no relançamento do Mega Drive no Brasil. O jogo foi desenvolvido pela Electronic Arts em parceria com a Tectoy, representante oficial da Sega no país. A obra é idêntica à versão móvel com a tela adaptada e a trilha sonora simplificada.

Recepção crítica

Os resenhistas da revista italiana Game, notaram que os recursos de The Sims 2 não estão disponíveis em The Sims 2 Mobile, mas que a versão móvel é impressionante para os padrões de um celular. O jogo descrito como "divertido, mas muito limitado" pela IGN. A Pocket Gamer deu-lhe quatro de cinco estrelas; afirmando: "embora seja bastante simplificado, jogar The Sims 2 Mobile relembra características do jogo original. Sendo uma boa introdução para alguém que não seja familiarizado com a franquia The Sims". O portal Procontent notou que "uma pessoa que esteja acostumada com mouse e o teclado achará muito desagradável controlar um Sim com as teclas de um celular". Apontando que a incapacidade de alterar o tempo é uma grande desvantagem.

Bob Colayco, do GameSpot, afirmou que a falta de animações dos personagens e a língua Simlish fazem o jogo parecer "superficial". A possibilidade de auto-aperfeiçoamento, como melhorar as habilidades dos Sims — a exemplo o carisma, lógica e culinária — foram elogiadas pela Poket Gamer. Em 2006, The Sims 2 Mobile foi indicado a categoria de melhor jogo para celular nos Prêmios GSMA e GC. A Mobiset classificou-o em 35º lugar na sua lista dos "50 melhores jogos para telefones celulares".

Ligações externas
  — arquivado em 1 de dezembro de 2006 no Wayback Machine

Jogos eletrônicos com gráficos isométricos
Jogos eletrônicos com protagonistas de gênero selecionável
Jogos eletrônicos da Electronic Arts
Jogos eletrônicos de 2006
Jogos eletrônicos de simulação de vida
Jogos eletrônicos para um jogador
The Sims

The Sims 2 Mobile


Lacuri glaciare este un film românesc din 1962 regizat de Ion Bostan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1962 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1962

Lacuri glaciare


Montaigut-en-Combraille (bis 31. Dezember 2022 Montaigut) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Puy-de-Dôme in der Region Auvergne-Rhône-Alpes. Sie gehört administrativ zum Arrondissement Riom und ist Teil des Kantons Saint-Éloy-les-Mines.

Geographie
Die Gemeinde liegt in der Landschaft Combraille, rund 25 Kilometer südöstlich von Montluçon und 40 Kilometer nordwestlich von Riom. Sie grenzt im Norden an das benachbarte Département Allier. Nachbargemeinden von Montaigut-en-Combraille sind:
 Buxières-sous-Montaigut im Nordosten,
 Saint-Éloy-les-Mines im Osten und Südosten,
 Youx im Süden,
 La Crouzille und Ars-les-Favets im Westen und
 La Celle im Nordwesten.

Der Ort selbst liegt an der Südseite eines kleinen Hügels. Westlich davon entspringt der Fluss Bouron, der hier zum Étang de la Prade aufgestaut und zu einem Freizeitzentrum ausgebaut wurde. Die Départementsstraße D2144, die von Riom nach Montluçon führt, versorgt das Gemeindegebiet verkehrstechnisch.

Geschichte
Der Name des Ortes stammt vom Hügel Mons Acutus ab, der eine strategisch wichtige Position zwischen dem Herzogtum Auvergne und dem Bourbonnais einnahm. Montaigut-en-Combraille war die Hauptstadt der damaligen Baronie Combraille.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Stadtturm (12. Jahrhundert - Monument historique)
 Kirche (12./13. Jahrhundert - Monument historique)
 "Apotheker-Haus" (16. Jahrhundert - Monument historique)

Partnergemeinde
 Wißmannsdorf, Deutschland

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde

Einzelnachweise

Ort in Auvergne-Rhône-Alpes

Montaigut-en-Combraille


Christopher Abani (nascido em 27 de dezembro de 1966) é um autor nigeriano-americano residente em Los Angeles. Ele diz que faz parte de uma nova geração de escritores nigerianos que trabalham para transmitir ao público de língua inglesa a experiência daqueles nascidos e criados "naquela nação africana problemática".

Biografia
Abani nasceu em Afikpo, Estado de Ebonyi, Nigéria. Seu pai era Igbo, enquanto sua mãe era descendente de ingleses. Publicou seu primeiro romance, Masters of the Board, em 1985, aos 16 anos Era um thriller político, cujo enredo era uma alegoria baseada em um golpe de Estado ocorrido na Nigéria pouco antes de ser escrito. Ele foi preso por 6 meses por suspeita de tentativa de derrubar o governo. Ele continuou a escrever após sua libertação da prisão, mas foi preso por 1 ano após a publicação de seu romance de 1987, Sirocco. Durante esse tempo, ele foi mantido na infame prisão de Kiri Kiri, onde foi torturado. Depois de ser libertado da prisão desta vez, ele compôs várias peças antigovernamentais que foram encenadas na rua perto de escritórios do governo por 2 anos. Ele foi preso pela terceira vez e colocado no corredor da morte. No entanto, seus amigos subornaram funcionários do governo para sua libertação em 1991, e imediatamente Abani, sua mãe e seus 4 irmãos se mudaram para o Reino Unido, morando lá até 1999. Em seguida, mudou-se para os Estados Unidos, onde mora atualmente.

Educação e carreira
Abani é bacharel em Inglês e Estudos Literários pela Imo State University, Nigéria; um mestrado em gênero e cultura pela Birkbeck College, University of London, um mestrado em inglês pela University of Southern California; e um Ph.D. em Escrita Criativa e Literatura pela University of Southern California.

Abani recebeu o prêmio PEN/Barbara Goldsmith Freedom to Write, o Prince Claus Awards de 2001, a Lannan Literary Fellowship, o California Book Award, o Hurston-Wright Legacy Award e o Hemingway Foundation/PEN Award. Seleções de sua poesia aparecem no jornal online Blackbird. De 2007 a 2012, foi professor de Escrita Criativa na Universidade da Califórnia, em Riverside. Atualmente, ele é professor de inglês do Conselho de Administração da Northwestern University.

Seu livro de poesia, Sanctificum (2010), publicado pela Copper Canyon Press, é uma sequência de poemas interligados, reunindo ritual religioso, a língua igbo de sua terra natal nigeriana e ritmos reggae em uma canção de amor litúrgica pós-racial.

A incursão de Abani na publicação levou à formação da série de poesia Black Goat, que é uma marca da Akashic Books, com sede em Nova York. Os poetas Kwame Dawes, Christina Garcia, Kate Durbin, Karen Harryman, Uche Nduka, Percival Everett, Khadijah Queen e Gabriela Jauregui foram todos publicados pela Black Goat.

Seu romance policial The Secret History of Las Vegas ganhou o Edgar Award como Melhor Brochura Original em 2015.

No verão de 2016, uma ampla seleção de suas obras foi publicada em Israel pela pequena editora independente Ra'av sob o título "Shi'ur Geografia" (hebraico para: Lição de Geografia) editada por Noga Shevach e o poeta Eran Tzelgov. A coleção recebeu ótimas críticas e ofereceu aos leitores hebreus um primeiro encontro com a poesia de Abani.

Obras publicadas
Romances

 Mestres do Conselho (Delta, 1985)
 GraceLand (FSG, 2004/Picador 2005)
 A Virgem das Chamas (Penguin, 2007)
 A História Secreta de Las Vegas (Penguin, 2014)

Novelas

 Tornando-se Abigail (Livros Akáshicos, 2006)
 Canção para a noite (Livros Akáshicos, 2007)

Poesia

 República de Kalakuta (Saqi, 2001).
 Daphne's Lot (Red Hen Press, 2003)
 Dog Woman (Red Hen Press, 2004)
 Água para lavar as mãos (Copper Canyon Press, 2006)
 Não há nomes para vermelho ( Red Hen Press, 2010)
 Alimente-me com o sol ( Peepal Tree Press, 2010)
 Sanctificum ( Copper Canyon Press, 2010)

Ensaios

 O rosto (livros inquietos, 2014)

Prêmios e honrarias
Em 2001, Abani recebeu uma bolsa Middleton da University of Southern California. Em 2003, ele recebeu o Lannan Foundation Literary Fellowship, bem como o Hellman/Hammet Grant da Human Rights Watch.

Em 2006, Becoming Abigail foi selecionado como Escolha do Editor do The New York Times,  e uma Escolha da Crítica para Chicago Reader. Foi também uma seleção do clube do livro para a Essence Magazine e Black Expressions.

Em 2007, The Virgin of Flames e Song for Night foram escolhas do Editor para o The New York Times. The Virgin of Flames também foi uma seleção da Barnes & Noble Discovery, e Becoming Abigail foi incluído em uma seleção de livros para adolescentes da Biblioteca de Nova York.

Em 2008, Abani recebeu o Distinguished Humanist Award da University of California, Riverside.

Em 2009, Abani recebeu um Guggenheim Fellow in Fiction.

Referências

Ligações externas

 The Chris Abani Bibliography
 Poems in Blackbird
 Poems in Narrative Magazine
 Biography from the International Literature Festival Berlin
 Chris Abani by Colm Tóibín Bomb
 Chris Abani at TED
 Telling stories from Africa (TEDGlobal 2007)
 On humanity (TED2008)

Escritores de literatura policial
Alunos da Universidade do Sul da Califórnia
Professores da Universidade Northwestern
Pessoas vivas
Nascidos em 1966
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Chris Abani


İbrahimî dinlerde mesih (; , mesias; , masîḥ), bir grup insanın kurtarıcısı veya özgürlüğe kavuşturucusudur. Geleneksel Yahudilikte maşiah, mesihçilik, veya Mesih Çağı gibi kavramlar, kutsal mesh yağıyla meshedilmiş bir seçkine atıfta bulunan Tanah'la ortaya çıkmıştır.

Etimoloji ve tarihçe
Maşiah () kelimesi, İbranicede "kutsal mesh yağıyla meshedilmiş" manasına gelir. Birleşik İsrail Krallığı'nın Baş Rahipleri, yeni görevlerinin bir sembolü olarak yağla kutsanırlardı. Tanah'ın birçok yerinde bu işlemin yapıldığına dair ayetler vardır. Geniş manasıyla bu unvan "Tanrı'nın bir görev vermek üzere seçmiş olduğu" kişileri de kapsıyordu. Yeşaya Kitabı'nda Neo-Asur İmparatorluğu'nu yıkıp, Babil Sürgünü'yle Babil'de esir edilmiş Yahudileri serbest bırakan ve onlara yardım eden Pers kralı Büyük Kiros'a Meşiah unvanı ile hitap edildiği görülür.

Avrupa dillerinde "Mesih" manasına gelen ve Yunanca kökenli olan Khristos teriminin kökü kullanılmıştır. Kurtarıcı beklentisi birçok dinî inançta temel karakterdir. Zerdüştlükte ise beklenen kurtarıcı birçok özellikleri ise İsa'yla benzer özellikler taşır: "Ölülerin dirilişi ve ve son yargılama ile bitecek 4. devrede temiz bir bakireden Zerdüşt doğar ve O'nun tebliğinin tesiri 10 asır sürer. Daha sonra zamanla dünyanın umumi ahlaki durumu kötüleşecektir. Zerdüşt'ten sonra 2. bin yılda Zerdüşt neslinden bir peygamber gelecek ve bu durum 3. binyılda da devam edecektir."

Yahudi kültüründe

Mesih, Yahudilik metinlerinde Yahudi milletinin kurtarıcısıdır. Yahudiler Mesih'in birinci yüzyılda kendilerinin Roma İmparatorluğu'nda yaşadıkları sorunları sona erdirmek üzere gönderileceğini, dünyavî bir krallık kuracağını ve kendilerine yol göstereceğini düşünüyorlardı.

1600'lü yıllarda İzmir doğumlu bir Yahudi olan Sabetay Sevi Yahudi toplumunu kendisinin mesihlik iddiası etrafında toplamayı ve onları kötü durumdan kurtarmayı denedi. Ancak şikayetler üzerine yargılandı ve ölüme mahkûm edileceğini anlayınca Müslüman oldu. Benzer şekilde tarihin farklı zamanlarında Mesihlik iddiası ile ortaya çıkarak dünyanın çeşitli yerlerindeki Yahudi topluluklarında (cemaatlerinde) dalgalanmalara sebep olan kişiler olmuştur.

Yahudiler İsa'yı mesih olarak kabul etmezler.

Hristiyanlar İsa'nın, Yahudi dini metinlerinde anlatılan beklenen Mesih olduğuna inanırlar. Yahudiler bu görüşe katılmaz ve kendisi de bir Yahudi olarak dünyaya gelmiş olan İsa'yı Mesih olarak kabul etmezler.

Hristiyanlar Mesih'in daha çok ruhanî bir kurtarıcı olduğuna ve insan ırkını kurtarmaya geldiğine inanırlar. Bahsi geçen krallık ise manevi bir krallıktır (Tanrı'nın Krallığı). Ahir zamanda İsa Mesih'in ikinci defa yeryüzüne inişi ve ordusuyla birlikte Mesih Karşıtı'nı yenip yok etmesi ile gerçekleştirilecektir.

"...Meryem'den Mesih diye tanınan İsa doğdu." (Matta İncili: 1,16)

"Ama biz çarmıha gerilmiş Mesih'i duyuruyoruz. Yahudiler bunu yüzkarası, öteki uluslar da saçmalık sayarlar." (1. Korintliler 1,23)

İslam'da Mesih
İslamda; Mehdi, Mesih, deccal, süfyan gibi karakterler erken İslam tarihinde, iktidar olma savaşı veren Kufe merkezli Alioğulları (Ehl-i beyt), Horasan coğrafyasından siyah sancaklı Abbasiler ve Ebu Süfyan soyundan gelen Şam merkezli Ümeyye oğulları (Emeviler) gibi guruplar arasında, çıkış yerleri olarak o günün güç merkezlerini işaret eden, toplumda kendilerine yer edinme adına, iyi karakterlerin kendi içlerinde, kötü karakterlerin ise rakiplerinde aranması yönünde, haklarında çok sayıda hadis uydurulan, dönemin dinsel-politik figürleri olarak ortaya çıktılar. Daha sonraki dönemlerde ise birtakım dini guruplar, bu figürlerin gerçek anlamda var olduğuna inandılar ve onları inanç esaslarına dahil ettiler. Bu veya benzer deyim ve tiplemeler İslam dünyasında günümüze kadar devam etmiş, dini guruplar kendi liderlerini mehdi, mesih gibi kurtarıcı, rakiplerini ise deccal, süfyan gibi aşağılayıcı sıfatlarla anmaya devam etmişlerdir. O kadar ki, Abbasoğulları veya Alioğullarının Mehdi figürüne rakip olarak, Emeviler, iyi bir karakter olan kurtarıcı Süfyan figürünü ortaya sürdüler. Ancak Abbasi veya Ehli beyt taraftarları kısa sürede yeni hadislerle bu figürü kötü bir karaktere çevirmeyi ve Emevileri alt etmeyi başardılar. Örneğin (Mesih politik-dini bir figür olarak) bir gece sabaha karşı "Emevi başkenti" olan Şamda beyaz Minareye iner, Mehdi ile birlikte namaz kılarlar ve güçlerini birleştirerek deccal ile savaşırlar.

İslamî anlayışta başlangıçta "beklenen bir kurtarıcı Mesih" olmaması ve Kur'an'da Mesih kelimesinin bu anlamda kullanılmamış olmasına rağmen, hadislerin etkisi ve zamanla "beklenen Mesih" anlayışı kabullenilmiş ve bu gelenek içerisindeki anlatımlar saygı duyulan hadis külliyatlarına girmiştir.

Kur'an'daki İsa Mesih anlatımlarının İsa'nın ölümüyle ilgili farklı bir anlama gelen ifadeler içermesi, İslam toplumunda konunun farklı ele alınmasına yol açmıştır. İslamî anlayışta göğe yükseltilmenin maddi olarak yapılıp yapılmadığı, İsa'nın gökyüzünde yaşayıp yaşamadığı, Kıyamet'e yakın bir zamanda dönüp dönmeyeceği ve eğer dönecekse bunun bedensel olarak mı gerçekleşeceği yoksa manevi (mecazi) olarak mı gerçekleşeceği konuları nakilcilerin ve yorumcuların katkılarıyla zengin bir literatür düzeyine ulaşmıştır. Diğer İbrahimi dinlerde de yer alması nedeniyle, İslam peygamberi Muhammed'in ölümünden sonraki yıllarda Mesih kavramı İsrailiyat ve hadislerin etkisiyle İslam inanç ve mitolojileri arasına girmiştir. Bazı İslam âlimleri Mesih kavramını Hristiyanlıktaki anlamına benzer şekilde yorumlarlar.

İslamî kaynaklarda
Kur'an'da: Nisa Suresi 158-159. ayetler şöyle der:
"...Allah onu (İsa'yı) kendi nezdine kaldırmıştır. Allah izzet ve hikmet sahibidir. Kitap ehlinden hiç kimse yoktur ki ölümünden önce, ona (İsa'ya) iman edecek olmasın. Kıyamet günü o (İsa) onların aleyhine şahit olacaktır"<ref></ref>Mesih sözcüğü, Kur'an'da da (3/45, 4/157-159, 171-172, 5/17, 72, 75 9/31) geçer. İsa Kur'an'da yer yer "İsa Mesih" olarak anılır."Melekler demişlerdi ki: Ey Meryem! Allah sana kendisinden bir Kelime'yi müjdeliyor. Adı Meryem oğlu İsa Mesîh'tir; dünyada da, ahirette de itibarlı ve Allah'ın kendisine yakın kıldıklarındandır." (Al-i İmran Suresi, 45)

"Hristiyanlar ise, "İsa Mesih Allah'ın oğludur" dediler. Bu onların ağızlarıyla söyledikleri sözleridir." Allah'ı bırakıp, hahamlarını, rahiplerini ve Meryem oğlu Mesih'i rab edindiler. (Tevbe:30-31)  Andolsun, "Allah, Meryem oğlu Mesih'tir" diyenler kesinlikle kâfir oldu…. (Maide 72)
Bir de inkârlarından ve Meryem'e büyük bir iftira atmalarından ve "Biz Allah'ın peygamberi Meryemoğlu İsa Mesih'i öldürdük" demelerinden dolayı kalplerini mühürledik. Oysa onu öldürmediler ve asmadılar. (Nisa:157)

Hadisler: Hadisler Muhammed'in ölümünden yaklaşık 200 yıl sonra yazılan, İslam'ın "sözlü kültür" ürünleridir. "Ruhum elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Meryem'in oğlu İsa, adil bir hakem olarak aranıza inecek, haçı kıracak, domuzu öldürecek, cizyeyi kaldıracak, İsa İslam'dan başka şeyi kabul etmeyecektir. Döneminde mal o kadar çok olacak ki, kimse dönüp de mala bakmayacaktır." Müslim, İman, 71

Bazı hadisler ise Mesih ve Mehdi'nin aynı ve tek kişi olduğu yönündedir

 Yorumlar
Bir kısım İslam âlimleri tarafından Kur'an'daki mesih deyiminin beklenen bir kurtarıcıyı değil, İsa'nın bir lakabını tanımladığına inanılmaktadır.Hızır Yağcı   (2005) Bununla birlikte İslam âlimleri arasında, Mesih kavramı konusunda tam bir fikir birliği yoktur.

Prof. Dr. Ali Özek ve Prof. Dr. Hayrettin Karaman tarafından hazırlanan Kur'an-ı Kerim ve Türkçe Açıklamalı Meali'''nde, "Allah, peygamberi İsa'yı Yahudilerden korumuş, öldürmelerine mani olmuştur. Onu kendi katına kaldırmıştır. Ancak bunun şekli ve zamanı üzerine farklı açıklamalar ve anlayışlar vardır. Çoğunluğa göre Allah onu, kudretiyle manevi semalardaki hususi mevkiine kaldırmıştır, kıyametten önce tekrar dünyaya gönderecektir, o zaman bütün Ehl-i kitap onun peygamber olduğuna inanacak, batıl inançlarından kurtulacaklardır. İsa dünyada kaldığı müddetçe Kur'an ile hükmedecek, haç ve domuz ile ilgili batıl uygulamalara son verecektir. Bir başka anlayışa göre Allah onu Yahudilerden korumuş, eceli gelince öldürmüş ve ruhunu semadaki yerine kaldırmıştır. Kıyametten önce gelecek olan da onun ruhudur...." ifadelerine yer verilir.

Said Nursi'nin yorumlarına göre İsa içinde bulunduğumuz dünyadan çıkartılmış ancak ölümü tatmamış, ref' ettirilmiştir. "Ref"in mahiyeti açık değildir. Mektubat adlı eserinde bizim birinci hayat tabakasında, İsa ve İdris peygamberlerin ise üçüncü hayat tabakasında olduğunu ifade etmiş; İsa'nın ahir zamanda geri gelerek İslam'a tabi olacağını söylemiştir.

İnançlar
Mescid-i Nebevî'de Muhammed'in ayak ucunda İsa için ayrılmış bir yer bulunmaktadır. İslam inancına göre Mehdi zamanında İsa gökten indikten sonra bir müddet bu dünyada yaşayacağına sonra her insan gibi vefat edeceğine inanılır. Vefat ettiğinde Mescid-i Nebevî'deki yerine gömülecektir.

Dipnot
İsa ile ilgili Kur'an'da geçen ayetler şunlardır:

Allah buyurmuştu ki: "Ey Îsâ! Ben seni vefat ettireceğim, seni katıma yükselteceğim, seni o inkârcılardan arındıracağım ve sana tâbi olanları kıyamet gününe kadar inkâr edenlerden üstün kılacağım. Sonra dönüşünüz bana olacak. İşte, ayrılığa düşüp durduğunuz hususlarda aranızda hükmü o zaman ben vereceğim." Âl-i İmrân Suresi - 55 . Ayet

"Ben onlara ancak senin bana emrettiklerini söyledim; 'Benim de rabbim sizin de rabbiniz olan Allah'a kulluk edin' dedim. İçlerinde bulunduğum sürece onların yaptıklarına tanık idim. Fakat sen beni vefat ettirdikten sonra onların halini bilip gören sadece sensin. Sen her şeye şahitsin." Mâide Suresi 117.Ayet

"Hâlbuki onlar onu ne öldürdüler, ne de astılar. Fakat (öldürdükleri) onlara İsa gibi gösterildi. Onun hakkında ihtilafa düşenler bundan dolayı tam bir kararsızlık içindedirler. Bu hususta zanna uymak dışında hiçbir bilgileri yoktur ve kesin olarak onu öldürmediler. Bilakis Allah onu kendi katına yükseltmiştir. " (Nisa:157-158)

Dış okumalar
 Mesih ve Mehdi inancı, Akademik makale

Ayrıca bakınız
 Moon tarikatı
 Mehdi
 Deccal
 Melhame-i Kübra
 Ahir zaman
 Kıyamet
 İsa
 Meryem
 İslam mitolojisi

Kaynakça

Eskatoloji
İsa
Hristiyan ilahiyatı
Yahudilik felsefesi
Hristiyanlık ve Yahudilik

Mesih


දෙරණ සිනමා සම්මාන 2015 යනු සිනමාවට පිදෙන උත්‍තමාචාරයකි. 2011දී සරසවිය සම්මාන නවතා දැමීමෙන් පසු දෙරණ මාධ්‍යය ඒකකය හා යුනිලිවර් ශ්‍රී ලංකා වෙතින් මෙම උළෙල හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. මෙහිදී සම්මාන විශාල ප්‍රමාණයක් පිරිනැමීය.

2015 වර්ෂයේ සම්මාන හා දිනාගනු ලැබූ පුද්ගලයන් පහත පරිදිය.

විශේෂ සම්මාන

මූලාශ්‍ර

දෙරණ සිනමා සම්මාන 2014


Chileomma franckei est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région de Valparaíso au Chili. Elle se rencontre vers Quintero et Cuesta Pucalan.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick, Shadab et Sorkin en 2005.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Oscar F. Francke.

Publication originale
 Platnick, Shadab & Sorkin, 2005 : « On the Chilean spiders of the family Prodidomidae (Araneae, Gnaphosoidea), with a revision of the genus Moreno Mello-Leitão. » American Museum novitates, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Chili

Chileomma franckei


The Devil's Daughter  é um filme de drama mudo americano de 1915, perdido, dirigido por Frank Powell e estrelado por Theda Bara. Com base na peça La Gioconda de 1899, do escritor italiano Gabriele D'Annunzio, esta adaptação atualizada retratou a história de uma mulher vingativa - uma "vampira" - que usa sua beleza e sensualidade para atrair um jovem à ruína, destruindo seu casamento e seu carreira como artista. O filme foi produzido pela Fox Film Corporation e filmado no estúdio da empresa em Fort Lee, New Jersey e em locações em St. Augustine, Flórida.

A Biblioteca do Congresso inclui o filme na lista atualizada de 2019 do National Film Preservation Board de "7,200 Lost U.S. Silent Feature Films" produzidos entre 1912 e 1929.

Elenco

 Theda Bara como Gioconda Dianti
 Paul Doucet como Lucio Settala
 Doris Heywood como Silvia Settala
  Jane Lee como Beata Settala, filha de Lúcio e Silvia
 Victor Benoit como Cosimo Dalbo, amigo de Lúcio
 Robert Wayne como Lorenzo Gaddi, mestre escultor
 Jane Miller como Francesca Doni, irmã de Silvia
 Elaine Ivans  Como La Sirenetta
 Edouard Durand como Roffiano
 Clifford Bruce em papel indeterminado

Produção
De acordo com o registro de copyright do filme em 1915, o "cenarista" Joseph H. Trant baseou seu enredo na versão traduzida da Broadway de La Gioconda de D'Annunzio, que estreou em Nova York em 4 de novembro de 1902. Desde o início do planejamento da Fox Film para sua adaptação para o cinema, ninguém além de Theda Bara foi considerado para desempenhar o papel-título. Na verdade, várias fontes em 1915 relatam que uma das condições em que D'Annunzio insistiu ao vender os direitos de sua peça de 1899 para a Fox era que o estúdio garantia Bara para estrelar seu filme. Ao longo da produção, o título provisório usado para o filme da Fox era simplesmente "The Vamp", um título que as publicações comerciais frequentemente citavam em seus itens de notícias e atualizações sobre o desenvolvimento do "photoplay" nas semanas anteriores ao seu lançamento.

Status de preservação
Um pequeno número de stills do filme da produção e algumas fotos do elenco no local em St. Augustine podem ser encontrados em jornais e revistas de 1915, mas nenhuma filmagem de The Devil's Daughter ou fragmentos de negativos ou impressões de qualquer um de seus cinco rolos são conhecidos por serem preservados entre os extensos acervos da Biblioteca do Congresso, o Museu George Eastman, a coleção de filmes do Museu de Arte Moderna, os acervos do Arquivo de Cinema e Televisão da UCLA ou em repositórios de filmes europeus. Este filme é, portanto, considerado perdido.

Filmes dos Estados Unidos de 1915
Filmes mudos dos Estados Unidos
Filmes perdidos
Filmes em preto e branco
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa

The Devil's Daughter (1915)


Kaledağı, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle ismini sınırları içinde bulunan bir kaleden dolayı almıştır.

Coğrafya
Adana il merkezine 90 km, Karaisalı ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus
nüfusu 800 dür

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Karaisalı'nın mahalleleri

Kaledağı, Karaisalı


Kandersteg is a municipality in the Frutigen-Niedersimmental administrative district in the canton of Bern in Switzerland.  It is located along the valley of the River Kander, west of the Jungfrau massif. It is noted for its spectacular mountain scenery and sylvan alpine landscapes. Tourism is a very significant part of its economic life today. It offers outdoor activities year-round, with hiking trails and mountain climbing as well as downhill and cross-country skiing. Kandersteg hosted the ski jumping and Nordic combined parts of the 2018 Nordic Junior World Ski Championships.

History

Kandersteg is first mentioned, together with Kandergrund, in 1352 as der Kandergrund.

Prehistorically the area was lightly settled.  However, several late-neolithic or early Bronze Age bows have been found on the Lötschberg glaciers and a Bronze Age needle was found in the Golitschenalp.  From the Roman era a bridge and part of a road were discovered in the village.

Until 1909 Kandersteg was politically and religiously part of Kandergrund.  In 1511 the parish built a chapel in Kandersteg, which survived the iconoclasm of the Protestant Reformation in 1530.  It became a filial church of the parish in Kandergrund between 1840 and 1860 and in 1910 became the parish church of the Kandersteg parish.  A Roman Catholic church was built in 1927.

Traditionally the local economy relied on seasonal alpine herding and farming and supporting trade over the alpine passes.  In the 17th and 18th centuries  sulfur mining began in the Oeschinenalp.  A match factory opened in the village in the 19th century to take advantage of the sulfur.  Beginning around 1850, the municipality grew into a tourist destination.  Between 1855 and 1890 five hotels opened and by 1913 there were 19 hotels.  The population grew dramatically during construction of the Lötschberg Tunnel and the Lötschberg railway line between 1906 and 1913.  The new railroad line and tunnel allowed ever increasing numbers of tourists to visit Kandersteg.  A chair lift to Oeschinen Lake opened in 1948, followed by a cable car to the valley floor in 1951.  A ski jump was built in 1979.  The Kandersteg International Scout Centre opened in 1923.

Geography

Kandersteg is located on the northern side of the Bernese Alps at an altitude of  above sea level at the foot of the Lötschen and Gemmi Passes. The village, with 1200 inhabitants, lies in the upper Kander Valley. The municipality extends over a territory encompassing the valleys of Gastern (upper Kander Valley) and Oeschinen. It includes the villages of Kandersteg and Gastern.

Kandersteg is surrounded by high mountains. The Balmhorn (), bordering the canton of Valais to the south, is the highest in the valley; it is followed by the Blüemlisalp (), east of the village. The Gross Lohner () is the highest summit between the Kander Valley and the valley of Adelboden on the west.

The Bunderchrinde Pass () connects Kandersteg to Adelboden, whilst the Hohtürli Pass () on the east connects Kandersteg to Griesalp in the Kiental valley. Neither pass carries a road, but both form part of the Alpine Pass Route, a long-distance hiking trail across Switzerland between Sargans and Montreux that passes through the village.

The largest lake in the valley is lake Oeschinen. It is located at  east of Kandersteg, at the foot of the Blüemlisalp massif. The Gastern Valley is an almost closed off valley. At the upper end of the valley lies the Kander Glacier, the source of the  long Kander river. The Gastern Valley is on the way to the  high Lötschen Pass.

Part of the municipality is located within the Jungfrau-Aletsch area, declared a UNESCO World Heritage Site in 2001 and extended in 2007. The area comprises Lake Oeschinen and the Gastern Valley.

Kandersteg has an area of .  Of this area,  or 13.3% is used for agricultural purposes, while  or 11.8% is forested.   Of the rest of the land,  or 1.0% is settled (buildings or roads),  or 1.9% is either rivers or lakes and  or 72.1% is unproductive land.

Of the built up area, housing and buildings make up 0.4% and transportation infrastructure make up 0.4%. Of the forested land, 8.8% of the total land area is heavily forested and 1.3% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 1.2% is pastures and 12.0% is used for alpine pastures.  Of the water in the municipality, 1.0% is in lakes and 0.9% is in rivers and streams.  Of the unproductive areas, 10.4% is unproductive vegetation, 43.1% is too rocky for vegetation and 18.6% of the land is covered by glaciers.

The municipality is located in the upper most section of the Kander river valley, along with parts of the Gastern and Oeschinen valleys and part of the Blümlisalp mountain.  It consists of the Bäuert of Kandersteg, which includes the village of Kandersteg and the Bäuert of Gastern.

On 31 December 2009 Amtsbezirk Frutigen, the municipality's former district, was dissolved.  On the following day, 1 January 2010, it joined the newly created Verwaltungskreis Frutigen-Niedersimmental.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Azure a Foot-bridge in pale Or and in chief Argent an Eagle displayed Sable.

Demographics

Kandersteg has a population () of .  , 17.9% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (2000-2010) the population has changed at a rate of 4.3%.  Migration accounted for 9.7%, while births and deaths accounted for -4.5%.

Most of the population () speaks German (1,022 or 89.9%) as their first language, Portuguese is the second most common (32 or 2.8%) and English is the third (13 or 1.1%).  There are 12 people who speak French, 5 people who speak Italian.

, the population was 48.3% male and 51.7% female.  The population was made up of 486 Swiss men (39.5% of the population) and 108 (8.8%) non-Swiss men.  There were 525 Swiss women (42.6%) and 112 (9.1%) non-Swiss women.  Of the population in the municipality, 403 or about 35.4% were born in Kandersteg and lived there in 2000.  There were 355 or 31.2% who were born in the same canton, while 154 or 13.5% were born somewhere else in Switzerland, and 181 or 15.9% were born outside of Switzerland.

, children and teenagers (0–19 years old) make up 16.2% of the population, while adults (20–64 years old) make up 61.9% and seniors (over 64 years old) make up 21.9%.

, there were 436 people who were single and never married in the municipality.  There were 597 married individuals, 72 widows or widowers and 32 individuals who are divorced.

, there were 166 households that consist of only one person and 27 households with five or more people.  , a total of 467 apartments (48.5% of the total) were permanently occupied, while 434 apartments (45.1%) were seasonally occupied and 61 apartments (6.3%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 32.5 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 3.8%.

The historical population is given in the following chart:

The population rose sharply between 1906 and 1913 with the construction of the Lötschberg railway line.

Heritage sites of national significance

The hotel and restaurant or Gasthof Ruedihaus is listed as a Swiss heritage site of national significance.

Politics
In the 2015 federal election the most popular party was the Swiss People's Party (SVP) which received 48.5% of the vote.  The next three most popular parties were the Conservative Democratic Party (BDP) (13.7%), the Social Democratic Party (SP) (11.9%) and the FDP.The Liberals (7.7%).  In the federal election, a total of 531 votes were cast, and the voter turnout was 57.6%.

Economy

, there were a total of 678 people employed in the municipality.  Of these, 44 were employed in the primary economic sector and there were about 15 businesses involved in this sector.  99 people were employed in the secondary sector and there were 21 businesses in this sector.  535 people were employed in the tertiary sector, with 104 businesses in this sector.

, Kandersteg had an unemployment rate of 2.57%.  , there were a total of 647 people employed in the municipality.  Of these, 46 were employed in the primary economic sector and there were about 16 businesses involved in this sector.  81 people were employed in the secondary sector and there were 14 businesses in this sector.  520 people were employed in the tertiary sector, with 76 businesses in this sector.  There were 617 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 43.1% of the workforce.

 there were a total of 527 full-time equivalent jobs.  The number of jobs in the primary sector was 22, all of which were in agriculture.  The number of jobs in the secondary sector was 71 of which 9 or (12.7%) were in manufacturing and 55 (77.5%) were in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 434.  In the tertiary sector, 50 (11.5%) were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 58 (13.4%) were in the movement and storage of goods, 264 (60.8%) were in a hotel or restaurant, 6 (1.4%) were in the insurance or financial industry, 7 (1.6%) were in education and 20 (4.6%) were in health care.

, there were 175 workers who commuted into the municipality and 174 workers who commuted away; thus, by an extremely small margin the municipality is a net importer of workers.  Of the working population, 9.6% used public transportation to get to work, and 37% used a private car.

Religion

From the , 840 or 73.9% belonged to the Swiss Reformed Church, while 154 or 13.5% were Roman Catholic.  Of the rest of the population, there were 12 members of an Orthodox church (or about 1.06% of the population), and there were 27 individuals (or about 2.37% of the population) who belonged to another Christian church.  There were 12 (or about 1.06% of the population) who were Islamic.  There was 1 individual who belonged to another church.  53 (or about 4.66% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 51 individuals (or about 4.49% of the population) did not answer the question.

Climate
Between 1981 and 2010 Kandersteg had an average of 139.2 days of rain or snow per year and on average received  of precipitation.  The wettest month was July, when Kandersteg had an average of  of rain or snow.  During this month there was precipitation for an average of 13.5 days.  The month with the most days of precipitation was June, with an average of 14.1, but with only  of rain or snow.  The driest month of the year was February with an average of  of precipitation over 9.6 days.

Education
In Kandersteg about 509 or (44.8%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 106 or (9.3%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 106 who completed tertiary schooling, 51.9% were Swiss men, 19.8% were Swiss women, 17.9% were non-Swiss men and 10.4% were non-Swiss women.

The Canton of Bern school system provides one year of non-obligatory Kindergarten, followed by six years of primary school.  This is followed by three years of obligatory lower secondary school where the students are streamed according to ability and aptitude. After lower secondary school students may attend additional schooling or they may enter an apprenticeship.

During the 2010-11 school year, there were a total of 86 students attending classes in Kandersteg.  There was one kindergarten class with a total of 18 students in the municipality.  Of the kindergarten students, 27.8% were permanent or temporary residents of Switzerland (not citizens) and 22.2% have a different mother language than the classroom language.  The municipality had 3 primary classes and 68 students.  Of the primary students, 13.2% were permanent or temporary residents of Switzerland (not citizens) and 14.7% have a different mother language than the classroom language.

, there was one student in Kandersteg who came from another municipality, while 49 residents attended schools outside the municipality.

Tourism

A broad spectrum of accommodation characterises the village: from 5-star hotel to holiday apartments and camp sites. The World Scout Centre is located at the edge of the village. More than 14,000 Scouts from all over the world visit each year. Several mountain huts belonging to the Swiss Alpine Club are located in the valley.

The Kander Valley has an extensive network of hiking trails from the valley floor to the mountaintops and passes. The most famous routes lead to the canton of Valais, across the Gemmi Pass straight to Leukerbad (with cable cars operating at each end) or  through the wild Gastern valley across the higher Lötschen Pass to the Lötschental.

Lake Oeschinen is considered one of the most attractive in Switzerland and can be accessed by the Kandersteg-Oeschinen cablecar which replaced the chairlift that operated until 7 September 2008. Other cablecars serve the areas of Sunnbüel and Allmenalp.

In winter over  of cross-country skiing trails (classic and skating) are available in the valley floor and higher up. Small downhill ski areas are located near Lake Oeschinen and Sunnbüel. A winter trail network connects the village to Blausee and to the Gemmi Pass. Other winter activities include skating, curling, ice climbing and ice fishing.

Near Kandersteg is located the Ricola Alpine garden. Other attractions in the village include a 16th-century parish church.

Transport

Kandersteg owes its development as a tourist destination to its good transport links at the northern end of the Lötschberg Tunnel, which is part of the Lötschberg line, a major railway line across the Alps.

Kandersteg railway station is located in the village, and is the first station to the north of the tunnel, through which trains run for  to emerge at Goppenstein in eastern Valais. Road vehicles can be carried through the tunnel to Goppenstein by open sided car shuttle trains.

Since 2007, the new Lötschberg Base Tunnel has connected Frutigen with Raron.  As a result, the old Lötschberg line is used much less intensively. Nowadays, hourly regional express trains operate between Bern and Brig via Spiez, and freight trains continue to run on the mountain railway.

The municipality is also served by PostAuto bus services down the Kandertal to Mitholz, Blausee, Kandergrund and Frutigen, and up the Gastertal to Selden.

See also
 Kandersteg International Scout Centre
 Schwarzgrätli

References

External links

 Village of Kandersteg
 Scout Centre
   This website gives some suggested hikes from Kandersteg
 Kandersteg Tourist Information

Municipalities of the canton of Bern
Ski areas and resorts in Switzerland
Cultural property of national significance in the canton of Bern

Kandersteg


Tvrđava je 17. studijski album grupe Crvena jabuka. Bend je nastavio uspješnu suradnju s Mirkom Šenkovskim Jeronimom koji je autor većine pjesama, a s frontmenom Draženom Žerićem potpisuje i glavni dio aranžmana. Uz Larisu Pašalić i Marina Meštrovića, i producenti izdanja.

Promociju novih pjesama organizirali su pod zaštitnim maskama u Sarajevu, a zbog epidemioloških preporuka koje su bile na snazi u gotovo cijeloj regiji nije bilo puno gostiju. Naslovnu baladu, koju su radili Mirko Šenkovski Džeronimo i Dragana Kajtazović Šenkovski, Žera je snimio u duetu s glumcem Josipom Pejakovićem kojeg starije generacije pamte po monodramama Oj, živote, On meni nema Bosne i dr.

Album je objavljen u listopadu 2020. u izdanju Croatia Recordsa.

Pozadina
Nakon uspješne turneje za prethodni album, grupa je pripremala materijal za novi album. Paralelno s tim, frontmen Dražen Žerić otvorio je Žera bar s temom EX-YU i strane rock glazbe.

O albumu
Regionalne zvijezde su kombijem prešle skoro 5000 kilometara, u teškim uvjetima zbog pandemije koronavirusa, povezujući slikom i pjesmom nekoliko gradova u regiji.

Još jedna skladba, Aleje ljubavi, u kojoj Žera gostuje kod Željka Samardžića, zatresla je radijski i televizijski eter. U pjesmi Gloria gostuje Bojan Žerić Zer0, u pjesmi Ljeto recitira Rijad Gvozden, a u pjesmi Što ako poljubaca nema Alen Hrbinić.

Album su pratili spotovi za naslovnu skladbu, Ostat ću željan, Nebesko platno, Moj brate, Radio ljubav, Ljeto, Miris Bosna u sine šatre i Gloria.

Izvori

Albumi sastava Crvena jabuka
Albumi iz 2020.

Tvrđava (album)


The Grammy Award for Best R&B Instrumental Performance was awarded from 1970 to 1990 and in 1993.  The award had several minor name changes:

From 1970 to 1985 the award was known as Best R&B Instrumental Performance
From 1986 to 1989 it was awarded as Best R&B Instrumental Performance (Orchestra, Group or Soloist)
In 1990 and 1993 it was awarded as Best R&B Instrumental Performance

Years reflect the year in which the Grammy Awards were presented, for works released in the previous year.

Recipients

References

Awards disestablished in 1993
Grammy Awards for rhythm and blues


Depresia atipică, așa cum este numită în DSM-IV, este tipul de depresie care prezintă multe din simptomele tipice sindroamelor psihiatrice de depresie majoră sau distimie, dar se caracterizează prin dispoziție îmbunătățită ca reacție la evenimente pozitive. Dimpotrivă, persoanele cu depresie melancolică în general nu experimentează stări de dispoziție mai bune ca reacție la evenimente în mod normal plăcute. De asemenea, depresia atipică se manifestă prin creștere semnificativă în greutate sau apetit crescut, hipersomnie, senzație de greutate în membre și sensibilitate la respingerea interpersonală, fapt care poate duce la deficiențe sociale sau ocupaționale.

În ciuda numelui său, depresia "atipică" nu este neobișnuită sau rară. Rațiunea numelui este dublă: (1) a fost identificată cu simptomele sale "unice" ulterior identificării depresiei melancolice și (2) reacționează la două clase diferite de antidepresive care erau disponibile la acea vreme și erau altele decât cele folosite pentru depresie melancolică (i.e., inhibitorii de monoaminooxidază au beneficii medicale semnificative în caz de depresie acută, în timp ce tricilicele nu au).

Depresia atipică este de două sau trei ori mai deasă la femei decât la bărbați. Indivizii cu trăsături atipice tind să relateze o vârstă mai timpurie de declanșare (e.g. în liceu) a episoadelor depresive, care de asemenea tind să fie mai cronice și au parte doar de atenuări parțiale între episoade. Indivizii mai tineri sunt mai înclinați să aibă trăsături atipice, în timp ce indivizii mai în vârstă pot avea mai adesea episoade cu trăsături melancolice. Depresia atipică are rate înalte de comorbiditate cu tulburările de anxietate, are un risc mai mare de comportament suicidal și are trăsături biologice și de psihopatologie a personalității distincte.
Depresia atipică este mai comună la indivizii cu tulburare bipolară tipul I, tulburare bipolară tipul II, ciclotimie și tulburare afectivă sezonieră.  Episoadele depresive în caz de tulburare bipolară tind să aibă trăsături atipice, la fel ca în cazul depresiei sezoniere.

Semne și simptome
DSM-IV-TR definește depresia atipică ca subtip al tulburării depresive majore cu trăsături atipice, caracterizat prin:
Reactivitate a dispoziției (i.e., dispoziția se înseninează ca reacție la evenimente pozitive actuale sau)
Cel puțin două din următoarele:
Creștere semnificativă în greutate sau sporire a apetitului (hiperfagie);
Hipersomnie (dormit prea mult, spre deosebire de insomnie, prezentă în caz de depresie melancolică);
Leaden paralysis (i.e., senzație de greutate ce are ca rezultat dificultăți în mișcarea mâinilor sau picioarelor);
Sensibilitate de lungă durată la respingerea interpersonală (nu este limitată la episoadele de perturbare a dispoziției) care are ca rezultat deficiențe semnificative de ordin social sau ocupațional.
Nu sunt îndeplinite criteriile pentru depresia cu trăsături melancolice sau cu trăsături catatonice în timpul aceluiași episod.

Epidemiologie
În timp ce prevalența depresiei atipice este greu de știut, anumite studii făcute pe pacienți diagnosticați cu tulburare depresivă au constatat că între 15% și 40% dintre aceștia îndeplinesc criteriile atipice. Per total, sensibilitatea la respingere este cel mai comun simptom, iar întrucât unele studii ignoră acest criteriu, există păreri că prevalența acestui tip de depresie este subestimată.

Patopsihologie
Au fost constatate suprapuneri semnificative între depresia atipică și alte forme de depresie, deși studiile sugerează că sunt factori fac diferența în cadrul variatelor modele psihopatologice de depresie. Dovezile ce țin de modelul endocrin sugerează că axul HPA este hiperactiv în timpul depresiei melancolice și hipoactiv în timp depresiei atipice. În plus, în ce privește teoria inflamatorie a depresiei, citokinele par să fie mai mari în caz de depresie atipică decât în timpul celei non-atipice.

Tratament
Până în anii 2000, inhibitorii de monoaminooxidază (IMAO), precum iproniazidul original, s-a crezut că au o eficiență superioară în comparație cu antidepresivele în privința tratării depresiei atipice. De atunci, numeroase studii și meta-analize au furnizat rezultate amestecate, producând îndoieli legate de de ideea unei superiorități a unui agent în privința tratării depresiei atipice. Din cauza toxicității sale (aici fiind incluse crizele hipertensive), IMAO sunt mai puțin utilizate decât antidepresivele de către psihiatri, inclusiv în tratarea depresiei atipice. În prezent, nu există instrucțiuni standard pentru tratarea depresiei atipice.

Cercetări
În general, depresia atipică tinde să cauzeze deficiențe funcționale mai mari decât alte forme de depresie. Depresia atipică este un sindrom cronic care tinde să înceapă mai devreme în viață decât alte forme de depresie—de obicei începe în anii adolescenței. De asemenea, subiecții cu depresie atipică sunt mai înclinați să sufere de tulburări de personalitate și tulburări de anxietate precum tulburarea de personalitate borderline, tulburarea de personalitate evitantă, tulburarea de anxietate generalizată, tulburarea obsesiv-compulsivă și tulburarea bipolară.

Cercetările recente sugerează că persoanele tinere sunt mai înclinate să sufere de hipersomnie în timp ce persoanele mai în vârstă sunt mai înclinate să sufere de polifagie.

Reacția la medicație diferă la depresia atipică cronică în comparație cu reacția la depresia melancolică acută. Unele studii sugerează că clasa mai veche de antidepresive, inhibitorii de monoaminooxidază (IMAO), poate fi mai eficientă în tratarea depresiei atipice. Pe când mai modernii inhibitori selectivi de recaptare a serotoninei și inhibitori de recaptare a serotoninei și noradrenalinei sunt de obicei foarte eficienți în tratarea acestei boli, antidepresivele triciclice nu sunt. Modafinil, un eugeoic, a demonstrat un efect considerabil în combaterea depresiei atipice, păstrând efectul chiar după întreruperea tratamentului. Reacția la antidepresive poate fi adesea îmbunătățită de medicamente suplimentare, precum busiprona, bupropiona sau aripiprazolul. Psihoterapia, fie singură, fie sau în combinație cu medicația, este de asemenea o metodă eficientă de tratament.

Referințe

Legături externe

Atypical Depression - Depression Central Mood Disorders & Treatment, Satish Reddy, MD., Editor (Formerly Dr. Ivan Goldberg's Depression Central)

Tulburări afective
Depresie
Diagnostic psihiatric

Depresie atipică