The year 1865 in science and technology involved some significant events, listed below.

Archaeology
 John Lubbock publishes Pre-historic Times, as Illustrated by Ancient Remains, and the Manners and Customs of Modern Savages, including his coinage of the term Palæolithic.

Astronomy
 Vassar College Observatory opens at Poughkeepsie, New York, with Maria Mitchell as its first director.

Chemistry
 Friedrich Kekulé proposes a ring structure for benzene.
 Adolf von Baeyer begins work on indigo dye, a milestone in modern industrial organic chemistry which revolutionizes the dye industry.
 Johann Josef Loschmidt indirectly determines the number of molecules in a mole, later named the Avogadro constant.

Life sciences
 Louis Pasteur shows that the air is full of bacteria.
 Joseph Lister begins to experiment with antiseptic surgery in Glasgow using carbolic acid.
 Max Schultze gives the first known description of the platelet.
 Claude Bernard publishes Principes de Médecine experimentale.
 February 8 & March 8 – Gregor Mendel reads his paper, Versuche über Pflanzenhybriden (Experiments on Plant Hybridization), at two meetings of the Natural History Society of Brünn in Moravia.
 May 17 – Father Armand David first observes Père David's Deer in China.
 June–August – Francis Galton formulates eugenics.
 September – John Henry Walsh (writing as 'Stonehenge' in the magazine The Field) gives the first definition of a dog breed standard (for the pointer) based on physical form.
 September 28 – Elizabeth Garrett Anderson obtains a licence from the Society of Apothecaries in London to practice medicine, the first woman to qualify as a doctor in the United Kingdom, and sets up in her own practice.

Physics
 Rudolf Clausius gives the first mathematical version of the concept of entropy, and also names it.
 James Clerk Maxwell publishes A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field.

Technology
 Aveling and Porter produce the world's first steam roller at Rochester in England.
 Hermann Sprengel produces the Sprengel pump which is capable of creating a significant vacuum.

Awards
 Copley Medal: Michel Chasles
 Wollaston Medal in Geology: Thomas Davidson

Births
 January 22 – Friedrich Paschen (died 1947), German physicist.
 February 1 – Henry Luke Bolley (died 1956), American plant pathologist.
 March 19 – William Morton Wheeler (died 1937), American entomologist.
 March 31 – Anandi Gopal Joshi (died 1887), Indian physician.
 April 28 – Charles W. Woodworth (died 1940), American entomologist.
 June 27 – John Monash (died 1931), Australian civil engineer and General.
 August 10 – Charles Close (died 1952), Jersey-born cartographer.
 October 12 – Arthur Harden (died 1940), English biochemist, Nobel Prize in Chemistry recipient.
 November 4 – Chevalier Jackson (died 1958), American laryngologist and pioneer of endoscopy.

Deaths
 January 14 –  Marie-Anne Libert (born 1782), Belgian botanist.
 January 31 – Hugh Falconer (born 1808), British geologist, botanist, paleontologist and paleoanthropologist.
 April 23 – Diego de Argumosa (born 1792), Spanish surgeon.
 April 30 – Robert FitzRoy (born 1805), English admiral and meteorologist, suicide.
 May 27 – Charles Waterton (born 1782), English naturalist and explorer.
 July 25 – Dr. James Barry (born 1789-1799), Irish-born military surgeon.
 August 12 – Sir William Jackson Hooker (born 1785), English botanist.
 August 13 – Ignaz Semmelweis (born 1818), Hungarian physician, following restraint in insane asylum.
 August 26 – Johann Franz Encke (born 1791), German astronomer.
 August 29 – Robert Remak (born 1815), Polish/Prussian Jewish embryologist.
 September 2 – Sir William Rowan Hamilton (born 1805), Irish mathematician, physicist and astronomer.
 October 17 – Joseph-François Malgaigne (born 1806), French surgeon.

References

Science, 1865 In
1860s in science
19th century in science

1865 in science


Dominic Lash (* 18. Januar 1980 in Cambridge) ist ein britischer Jazz-Bassist, der in der Oxforder Improvisationsszene tätig ist.

Leben und Wirken
Lash, Sohn des Theologen Nicholas Lash, spielte zunächst Gitarre, bevor er 2001 zum Kontrabass wechselte. Er studierte u. a. am Basstech in London, 2003 erwarb er den Master in Komposition an der Oxford Brookes University, wo er u. a. bei Paul Whitty und Ray Lee studierte. 2010 promovierte er an der Brunel University über die Metonymie im Werk von Derek Bailey, Helmut Lachenmann und J. H. Prynne. In Oxford spielte er u. a. mit Tony Conrad, Joe Morris, Evan Parker, Steve Reid, John Butcher/John Russell und Nate Wooley. Er ist Mitbegründer des transatlantischen Convergence Quartet, mit Alexander Hawkins, Taylor Ho Bynum und Harris Eisenstadt; ferner arbeitete er mit Alex Ward (Barkingside, 2008), im Imaginary String Trio mit Philipp Wachsmann und Bruno Guastalla, und im London Improvisers Orchestra und im Oxford Improvisers Orchestra (4 Compositions For Orchestra , 2010).
Sein Plattendebüt gab er 2006 als Leiter eines Brass-Ensembles mit der 7-inch-Single Tongues of Fire/Smokin' Jo Crow/Washerwoman's Brawl. Lash, der zeitweilig auch in New York lebt, arbeitet gegenwärtig mit The Set Ensemble, und seinem Improvisationsprojekt representations und in Duo/Trio-Projekten mit Chris Cundy, Alex Ward, Pat Thomas und Mark Sanders. 2009 gab er mit Theo Jörgensmann und Sebastian Rochford einige Konzerte in London.

Lash bewegt sich stilistisch im Bereich von Jazz, freier Improvisation und zeitgenössischer Musik. So ist er mit dem Set Ensemble auch an Aufführungen von Musik der Edition Wandelweiser beteiligt, u. a. von Manfred Werder, Eva-Maria Houben, Jürg Frey, Michael Pisaro und Radu Malfatti.
2022 legte er das Buch Robert Pippin and Film: Publics, Ethics and Psychology after Modernism vor.

Diskographische Hinweise
Tongues of Fire: Smokin' Jo Crow/Washerwoman's Brawl (Nanny Tango, 2006), mit Pete McPhail, Tim Hill, Steve Noble, Dan Fox, Harry Dawes, Stuart Henderson
No Now Is So (FMR Records, 2009) mit Alexander Hawkins, Hannah Marshall, Javier Carmona, Orphy Robinson, Otto Fischer
 Patrick Farmer, Dominic Lash: Bestiaries (Cathnor Recordings, 2010)
 The Convergence Quartet: Song / Dance (2010)
 Dominic Lash, Patrick Farmer, Sarah Hughes, Eva-Maria Houben, Taylam Susam: Droplets (Another Timbre, 2011)
 Angharad Davies, Julia Eckhardt, Dominic Lash, Stefan Thut: Four Quartets and Four Soli (Compost and Height, 2011)
 Tony Bevan, Paul Obermayer, Phil Marks, Dominic Lash: A Big Hand (Foghorn Records, 2011)
 Dominic Lash & Chris Cundy: Two Plump Daughters (Creative Sources, 2012)
 The Convergence Quartet: Slow and Steady (2012)
 Stefan Keune, Dominic Lash, Steve Noble: Fractions (NoBusiness Records, 2015)
 The Convergence Quartet: Owl Jacket (NoBusiness, 2015), mit Taylor Ho Bynum, Harris Eisenstadt, Alexander Hawkins
Extremophile (2017), mit Ricardo Tejero, Alex Ward, Javier Carmona
  Dominic Lash & Seth Cooke: Egregore (Intonema, 2017)
 John Butcher, Pat Thomas, Dominic Lash, Steve Noble: Fathom (577 Records, 2023)

Weblinks

Webpräsenz

Einzelnachweise

Jazz-Bassist
Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Interpret (Neue Musik)
Improvisationsmusiker
Musiker (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1980
Mann

Dominic Lash


Infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Svemirske letjelice

Orbitalne i suborbitalne letjelice

 4. listopada:  Lansiran Sputnik 1, prvi umjetni satelit.

Letovi prema Mjesecu i tijelima Sunčevog sustava

Tehnologija

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronautika u 1957.


Leuconitocris pseudolucasi é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Stephan von Breuning em 1956.

Referências

Leuconitocris
Coleópteros descritos em 1956

Leuconitocris pseudolucasi


Paulmier de Gonneville, eigentlich Binot Paulmier, Seigneur de Gonneville (* 15. Jahrhundert in Dieppe, Frankreich; † 16. Jahrhundert in Gonneville-sur-Honfleur) war ein französischer Seefahrer.

Auf seiner Reise ins "Südmeer" von 1503 bis 1505 und auf der Suche nach dem "Südland" (Terra Australis) hatte er 1504 die brasilianische Küste erreicht, die er als "Südindien" und "Papageienland" bezeichnete. Infolge des Verlusts seiner Schiffsjournale konnte er bei seiner Rückkehr jedoch keine genauen Angaben machen. Erst 1847 wurde eine Abschrift gefunden, die die Lokalisierung in Brasilien bestätigte.

Von Brasilien brachte Gonneville einen indianischen Eingeborenen nach Frankreich mit, den er Essoméric nannte. Da die französische Regierung Essoméric nicht wieder zurückschickte, Gonneville sich ihm aber verbunden fühlte, gab er ihm seine Tochter und Erbin zur Frau, machte ihn also zu seinem Schwiegersohn.

Literatur
 Louis-Antoine de Bougainville: Reise um die Welt, Seiten 7, 14 und 452. Rütten und Loening, Berlin 1977

Seefahrer
Entdecker (16. Jahrhundert)
Franzose
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 16. Jahrhundert
Mann

Binot Paulmier de Gonneville


විහාරමහාදේවී උද්‍යානය (පැරණි නම වික්ටෝරියා පාක්) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ නගරයේ පිහිටුවා තිබෙන, නගරාශ්‍රිත උද්‍යානයකි. එය කොළඹ ඉදිකල පැරණිම සහ විශාලතම උද්‍යානයද වෙයි.

කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරය, කොළඹ මහජන පුස්තකාලය සහ කොළඹ නගර ශාලාවද උද්‍යානය ආසන්නයෙන්ම වාගේ පිහිටා තිබෙයි.

නාමය
උද්‍යානය නම් කොට තිබෙන්නේ, ශ්‍රී ලංකාවේ කීර්තිමත් රජෙකු වූ දුටු ගැමුණු රජතුමාගේ, මව වූ විහාරමහාදේවියගේ නාමයෙනි. නමුත් ලංකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය පැවැති සමය තුල ඉදිකෙරූ මෙම උද්‍යානය, මුල් කාලයේ හඳුන්වනු ලද්දේ "වික්ටෝරියා පාක්" ලෙසයි.

නවීකරණය කිරීම්
2014 පෙබරවාරි 19 වන දිනදී, අළුතින් නවීකරණය කරන ලද උද්‍යානය, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් විවෘත කරන ලදී.

නඩත්තුව
විහාරමහාදේවී උද්‍යානයේ නඩත්තු කටයුතු සිදුකරන්නේ කොළඹ මහ නගර සභාව විසිනි.

මේවාද බලන්න
වික්ටෝරියා උද්‍යානය, නුවරඑළිය

මූලාශ්‍ර

සිතියම්
Map location of Viharamahadevi Park
kegalle

කොළඹ උද්‍යාන

විහාරමහාදේවී උද්‍යානය


Annonoideae, biljna potporodica, dio porodice Annonaceae. . Sastoji se od 7 tribusa; tipični rod je Annona  sa 179 priznatih vrsta iz tropske Amerike i Afrike.

Tribusi i rodovi

 Subfamilia Annonoideae Raf.
 Tribus Bocageeae Endl.
 Mkilua Verdc. (1 sp.)
 Cymbopetalum Benth. (27 spp.)
 Porcelia Ruiz & Pav. (7 spp.)
 Bocagea A. St.-Hil. (5 spp.)
 Cardiopetalum Schltdl. (2 spp.)
 Trigynaea Schltdl. (9 spp.)
 Hornschuchia Nees (12 spp.)
 Froesiodendron R. E. Fr. (4 spp.)
 Tribus Xylopieae Endl.
 Artabotrys R. Br. (116 spp.)
 Xylopia L. (179 spp.)
 Tribus Duguetieae Chatrou & R. M. K. Saunders
 Pseudartabotrys Pellegr. (1 sp.)
 Letestudoxa Pellegr. (3 spp.)
 Duguetia A. St.-Hil. (95 spp.)
 Fusaea (Baill.) Saff. (2 spp.)
 Duckeanthus R. E. Fr. (1 sp.)
 Tribus Guatterieae Hook. fil. & Thomson
 Guatteria Ruiz & Pav. (186 spp.)
 Tribus Annoneae Endl.
 Neostenanthera Exell (4 spp.)
 Boutiquea Le Thomas (1 sp.)
 Anonidium Engl. & Diels (5 spp.)
 Goniothalamus Hook. fil. & Thomson (138 spp.)
 Diclinanona Diels (3 spp.)
 Annona L. (179 spp.)
 Disepalum Hook. fil. (10 spp.)
 Asimina Adans. (10 spp.)
 Deeringothamnus Small (1 sp.)
 Tribus Monodoreae Baill.
 Ophrypetalum Diels (1 sp.)
 Sanrafaelia Verdc. (1 sp.)
 Mischogyne Exell (5 spp.)
 Uvariodendron (Engl. & Diels) R. E. Fr. (15 spp.)
 Monocyclanthus Keay (1 sp.)
 Uvariopsis Engl. (19 spp.)
 Isolona Engl. (21 spp.)
 Monodora Dunal (17 spp.)
 Asteranthe Engl. & Diels (3 spp.)
 Hexalobus A. DC. (6 spp.)
 Uvariastrum Engl. (6 spp.)
 Tribus Uvarieae Hook. fil. & Thomson
 Uvaria L. (166 spp.)
 Dielsiothamnus R. E. Fr. (1 sp.)
 Pyramidanthe Miq. (12 spp.)
 Fissistigma Griff. (62 spp.)
 Afroguatteria Boutique (3 spp.)
 Toussaintia Boutique (4 spp.)
 Sphaerocoryne Scheff. (12 spp.)
 Cleistochlamys Oliv. (1 sp.)
 Monanthotaxis Baill. (95 spp.)
 Desmos Lour. (17 spp.)
 Wuodendron B. Xue, Y. H. Tan & Chaowasku (1 sp.)
 Wangia X. Guo & R. M. K. Saunders (2 spp.)
 Friesodielsia Steenis (46 spp.)
 Dasymaschalon (Hook. fil. & Thomson) Dalla Torre & Harms (30 spp.)

Izvori

Annonaceae

Annonoideae


Das Gut Menkhausen ist ein denkmalgeschützter ehemaliger Meierhof auf dem Gebiet der Stadt Oerlinghausen im Kreis Lippe in Nordrhein-Westfalen. Es ist mit der Nummer 49 als Baudenkmal in die städtische Denkmalliste eingetragen.

Lage
Das Gut Menkhausen befindet sich in Einzellage im Oerlinghausener Stadtteil Lipperreihe in rund 220 Metern Höhe zwischen den Erhebungen Brunsberg und Markslohberg im Teutoburger Wald. Der Kamm des Menkhauser Berges befindet sich rund einen Kilometer südlich des Gutsgeländes, die Grenze zum Bielefelder Stadtteil Lämershagen-Gräfinghagen rund 500 Meter westlich. Einer der beiden Quellarme des Menkhauser Baches entspringt auf dem Gelände des Gutsparks. Inklusive dieses Parks beträgt die Fläche der Anlage rund einen Hektar.

Geschichte
Beim Gut Menkhausen handelt es sich um einen ehemaligen Meierhof, der erstmals in der Busdorf-Urkunde vom 25. Mai 1036 als Vorwerk Meginchusen des nahe gelegenen Haupthofs Barkhausen erwähnt wurde. Im Jahr 1841 wurde das Gut zur finanziellen Unterstützung der neu gebildeten lippischen Gemeinde Senne (ab 1927 Lipperreihe) von Oerlinghausen abgetrennt. Erst im Jahr 1969, im Zuge der Eingemeindung von Lipperreihe und Helpup, kam das Gut Menkhausen wieder in das heutige Stadtgebiet zurück. Bereits im Jahr 1467 übernahm der Meier zu Menkhausen den Hof, wurde im Jahr 1871 aufgrund der Verschuldung des Vorbesitzers an die Familie Steinmeister veräußert und daraufhin zu einem repräsentativen Wohnsitz um- und ausgebaut. Um das Jahr 1900 erfolgte die Anlage eines Parks. Das Gut befindet sich bis heute in Privatbesitz.

Ausstattung
Das aus Sandstein bestehende Gutshaus verfügt heute über mehrere Fachwerkanbauten und Nebengebäude. Ein großes, ebenfalls aus Sandstein errichtetes Stall- und Wirtschaftsgebäude ist nach einem Brand nur noch einstöckig erhalten.

Park

Der landschaftliche Gutspark verfügt über zwei Teiche und ist mit zahlreichen Rhododendron bepflanzt, zudem finden sich die Arten Urweltmammutbaum, Magnolie und Küsten-Tanne. Zur Ausstattung des Parks gehört auch ein Pumpenhäuschen aus Sandstein, steinerne Bänke, Tische, eine Brücke sowie ein mittlerweile verfallener Pavillon. Im Laufe des 20. Jahrhunderts wurden mehrere Skulpturen angeschafft und aufgestellt.

Weblinks

Einzelnachweise

Baudenkmal in Oerlinghausen
Erbaut im 11. Jahrhundert
Menkhausen
Bauwerk in Oerlinghausen
Unternehmen (Kreis Lippe)
Organisation (Oerlinghausen)

Gut Menkhausen


Das Internationale Pfingstturnier Wiesbaden (Eigenschreibweise: PfingstTurnier) ist ein internationales Reitturnier, das jährlich am Pfingstwochenende im Schlosspark Biebrich in Wiesbaden ausgetragen wird. Seine Ursprünge liegen im Jahr 1929. Im Jahr 2019 trägt das Turnier erstmals aufgrund seines neuen Titelsponsors den Namen Longines PfingstTurnier Wiesbaden.

Veranstalter des Pfingstturniers ist der Wiesbadener Reit- und Fahr-Club e.V. (WRFC). Unterstützt wird das Turnier traditionell durch die Wiesbadener Unternehmerfamilie Dyckerhoff: Hans Dyckerhoff war Gründungsmitglied des WRFC, die Wiederbelebung nach dem Zweiten Weltkrieg ist dem langjährigen Vereinspräsidenten Wilhelm Dyckerhoff zu verdanken und seit 1992 ist Kristina Dyckerhoff Vereinspräsidentin.

Die Springprüfungen des Turniers sind als CSI 4*, die Dressurprüfungen als CDI 5*, die Vielseitigkeit als CIC 3* und die Voltigierwettbewerbe als CVI-Masterclass ausgeschrieben. Daneben sind weitere Springprüfungen des Turniers gesondert als CSIYH 1*, CSIAm-A und CSIAm-B vorgesehen.

Turniergeschichte

Zwei Jahre nach Gründung des Wiesbadener Reit- und Fahr-Clubs wurde im Jahr 1929 das erste Pfingstturnier durchgeführt, Austragungsort war das "Kleinfeldchen", heute Heimstätte der SpVgg Nassau Wiesbaden. Da sich das "Kleinfeldchen" als zu klein für den Publikumsandrang erwies, wurde das Turnier zwei Jahre lang auf der Rennbahn Erbenheim ausgerichtet, das Geläuf hier war jedoch zu hart. Von 1932 bis 1939 hatte der WRFC seinen eigenen Turnierplatz "Unter den Eichen" im Norden Wiesbadens, wo das Pfingstturnier durchgeführt wurde. Im Jahr 1934 wurde erstmals eine Vielseitigkeitsprüfung (damals noch "Military" genannt) ausgerichtet, diese wurde jedoch abweichend wieder in Erbenheim durchgeführt.

Nach den Kriegsjahren wurde ab 1948 wieder Bemühungen unternommen, das Turnier wieder auszurichten. Da der Platz "Unter den Eichen" nicht mehr zur Verfügung stand, hatte Wilhelm Dyckerhoff (Präsident des WRFC von 1950 bis 1987) die Idee, das Turnier im Schlosspark Biebrich auszutragen. Noch im selben Jahr erteilte die amerikanischen Wiesbadener Stadtkommandantur unter maßgeblicher Mitwirkung von Earl Foster Thomson (Oberst und erfolgreicher Reiter) die Genehmigung zur Errichtung des Turnierplatzes. Dieser wurde an der Stelle des heutigen Dressurplatzes, direkt vor dem Schloss Biebrich, errichtet und das Turnier zu Pfingsten 1949 wieder durchgeführt.

Mit Unterstützung von deutscher und amerikanischer Seite wurde 1951 der neue Turnierplatz an der Stelle des ehemaligen Prinzessinnenweihers errichtet. Dieser baumbestandene Platz ist bis heute der Springplatz des Turniers. Ab 1952 wurde das Turnier international ausgeschrieben, von 1958 an wurden die Dressurprüfungen als CDIO ausgeschrieben.

In den 1970er Jahren verlor das Turnier teilweise an Bedeutung. 1983 wurde erstmals eine Kür der Dressurreiter durchgeführt, die seit 1990 auf Grand Prix-Niveau durchgeführt wird. Im Jahr 1984 wurde vor dem Schloss der heutige Dressur-Sandplatz errichtet, alle Dressurprüfungen zogen vom Springplatz hierher. Nach einer längeren Pause sind die Dressurprüfungen seit 1989 wieder international ausgeschrieben.

Im Jahr 2001 wurde das Turnier aufgrund des großen Ausbruchs der Maul- und Klauenseuche (von der Pferde jedoch nicht betroffen sind) für ein Jahr in den September verlagert, das Turnier war im selben Jahr erstmals Station der Riders Tour (bis 2018). In den Jahren 2012 und 2013 war das Turnier auch Etappe der Global Champions Tour und wurde daher als CSI 5*, der höchsten Turnierklasse im Springreiten, ausgeschrieben.

Im Jahr 2016 wurde die 80. Austragung des Pfingstturniers begangen.

2020 fiel die 84. Austragung des Wiesbadener Pfingstturniers aufgrund der andauernden Corona-Pandemie und den dazugehörigen Schutzmaßnahmen aus. Auch 2021 kam das Turnier nicht zustande.

Programm

Seit 1993 wird am Dienstagabend vor Pfingsten das Turnier mit dem Kutschen-Korso durch die Wiesbadener Innenstadt eröffnet. Ziel des Korsos ist der Schlossplatz vor dem Stadtschloss, wo er von zahlreichen Zuschauern empfangen wird. Am jährlichen Korso nehmen mittlerweile 30, zum Teil historische, Kutschen sowie zahlreiche Reiter teil.

Das Turnier umfasst vier Tage von Freitag bis Pfingstmontag. Zum Stand 2012 bildet der Freitag den Auftakttag mit ersten Springprüfungen des CSI 5* sowie ersten internationalen Amateur-Springprüfungen (CSIAm-A / CSIAm-B) sowie der Dressur- und Springteilprüfungen des CIC 3*. Der erste Turniertag wird von der "Wiesbadener Pferdenacht", einer Showveranstaltung, abgeschlossen.

Der Samstag bildet den Auftakt der Dressur- und Voltigierprüfungen auf dem Dressurplatz. Zudem findet am Samstag auch die Geländeprüfung des CIC 3* statt. Für die Springreiter fanden an diesem Tag in den Jahren 2012 und 2013 die Hauptprüfung statt, der "GCT Grand Prix" (Wertungsprüfung der Global Champions Tour) am Samstagabend.

Am Pfingstsonntag findet die Qualifikation zum Großen Preis der Springreiter und die erste Prüfung des CSIYH 1* (Springreitturnier für sieben- und achtjährige Pferde) statt, den Tagesabschluss bildet die Grand Prix Kür unter Flutlicht vor dem Schloss. Das Turnier geht am Pfingstmontag zu Ende, die wichtigen Finalprüfungen an diesem Tag sind der Große Preis im Springreiten und der Grand Prix Spécial auf dem Dressurviereck.

Die wichtigsten Prüfungen

Dressurreiten

Grand Prix Kür
Eine Dressurkür auf Grand Prix-Niveau ist seit 1990 Teil des Pfingstturniers. Die Grand Prix Kür war im Jahr 2018 mit 26.000 Euro dotiert und findet unter Flutlicht statt.

Sieger:

Grand Prix Spécial
Der Grand Prix Spécial ist die wichtigste Dressurprüfung des Pfingstturniers Wiesbaden. Sie wird am frühen Sonntagnachmittag ausgetragen und war 2018 mit 26.000 Euro dotiert.

Sieger (ab 1989):

Springreiten

Großer Preis von Wiesbaden
Im Jahr 1958 erstmals ausgetragen, ist der Große Preis von Wiesbaden die höchstdotierte und wichtigste Springprüfung des Turniers. In den Jahren 2012 und 2013 wurde der vormalige Große Preis umbenannt in Preis der Landeshauptstadt Wiesbaden. Er bildet den Abschluss des Turniers. Der Große Preis von Wiesbaden war von 2001 bis 2018 Wertungsprüfung der Riders Tour. Er war bei seiner ersten Austragung mit 10.000 DM dotiert, 2018 waren es 150.000 Euro.

Sieger:

Global Champions Tour-Etappe

In den Jahren, als das Pfingstturniers Global Champions Tour-Turnier war, wurde der Samstagnachmittag um eine große Springprüfung ergänzt. Bei dieser Global Champions Tour-Wertungsprüfung handelte es sich um eine internationale Springprüfung mit zwei Umläufen und Stechen. Die Hindernisse der Prüfung waren bis zu 1,60 Meter hoch, das Preisgeld betrug 285.000 €. Prüfungssponsor der Prüfung war die Lotterie-Treuhandgesellschaft Hessen ("Lotto-Hessen-Preis"). Da es sich bei der Prüfung um die mit Abstand höchstdotierte Prüfung des CSI 5*-Turniers handelte, wurde diese Prüfung von der FEI als Großer Preis des Turniers gewertet.

Sieger:
 2012:  mit Lord de Theize
 2013:  mit Cedric

Vielseitigkeit
Nachdem schon in den 1930er Jahren erstmals eine Vielseitigkeitsprüfung ("Military") im Zusammenhang mit dem Pfingstturnier durchgeführt wurde, wurde 1998 erstmals eine Vielseitigkeit in Wiesbaden international ausgeschrieben. Als im Jahr 2001 das Turnier aufgrund der Maul- und Klauenseuche in den September verlegt wurde, wurde auf die Austragung einer Vielseitigkeitsprüfung verzichtet. Das blieb bis 2007 so, 2008 wurde dann wieder ein CIC 2* ausgetragen. Im Folgejahr wurde die Prüfung aufgewertet und wird jährlich als CIC 3* durchgeführt.

Eine weitere Aufwertung erfuhr die Wiesbadener Vielseitigkeit 2017, der CIC 3* wurde Teil der Turnierserie Event Rider Masters (ERM). Infolgedessen vervierfachte sich das Preisgeld von 15.000 Euro auf 60.000 Euro. Aufgrund des engen Zeitplans des Turniers umfasste das Starterfeld beim CIC bis 2017 jeweils nur rund 30 Starter. 2018 wurde eine zweite CIC 3*-Prüfung geschaffen, damit die Reiter die Möglichkeit haben, ein zweites Pferd an den Start zu bringen. Aufgrund des seit Anfang 2019 gültigen neuen Klassifizierungssystems für Vielseitigkeitsprüfungen werden die Prüfungen als CCI 4*-S bezeichnet.

Sieger (seit 1998):

Voltigieren

Im Rahmen des Pfingstturniers Wiesbaden wurde bis 2007 der Preis der Besten im Voltigieren ausgetragen. Seit 2008 wird diese Veranstaltung durch die Deutsche Reiterliche Vereinigung vergeben und fand seitdem nicht mehr in Wiesbaden statt. Beim Preis der Besten handelt es sich um eine der wichtigsten bundesweiten Veranstaltungen im Voltigieren und Sichtung zu den internationalen Championaten.

Die Voltigierprüfungen in Wiesbaden waren 2005 international ausgeschrieben, dies ist auch seit 2007 ununterbrochen der Fall. Es finden jeweils Prüfungen im Gruppenvoltigieren sowie Einzelvoltigieren der Damen und der Herren statt. Ab dem Jahr 2013 wird zudem eine Wertung im Pas de deux (Doppelvoltigieren) ausgerichtet. Im Jahr 2022 fand das Turnier aufgrund verkleinerter Kapazitäten im Stallbereich ohne Voltigierprüfungen statt.

Sieger Damen und Herren (Ergebnisse ab 2005):

Sieger Gruppenvoltigieren und Pas de deux (Ergebnisse ab 2005):

2013

Das Turnier 2013 wurde überschattet durch den plötzlichen Tod des 17-jährigen Wallachs King Arthur, Mannschafts-Olympiasieger von London mit Dirk Schrade. Obwohl laut tierärztlicher Aussage das Tier in hervorragender Form gewesen ist, kam es nach dem Springen in der internationalen Drei-Sterne-Kurz-Vielseitigkeit bei dem Preis der Familien Prof. Heicke und Dyckerhoff zu einem Aortaabriss. Noch im Springoval, nur weniger Meter hinter dem Ziel, brach das Pferd zusammen. Aufgrund dieser Ereignisse entschied sich die Turnierleitung in Rücksprache mit den Teilnehmern der Prüfung, nur eine reduzierte Siegerehrung durchzuführen.

Medien
Die Hauptprüfung des Pfingstmontags wird traditionell vom hr-fernsehen übertragen, im Jahr 2018 erfolgte eine Liveübertragung im Umfang von 75 Minuten. Die Wertungsprüfung der Global Champions Tour am Samstag wurde vom Global Champions Tour-Medienpartner Eurosport am Samstagabend übertragen.

Der Ende 2007 gestartete, in Wiesbaden ansässige deutschen IPTV-Sender ClipMyHorse übertrug als eines seiner ersten Turniere die Dressurprüfungen des Internationalen Pfingstturniers 2008 live. Seit 2009 überträgt ClipMyHorse alle Prüfungen des Turniers (mit Ausnahme der TV-Übertragungen) live. Erstmals im Jahr 2017 wurde auch die Geländestrecke der Vielseitigkeit live im Internet übertragen. Zudem bot auch die Internetpräsenz der Global Champions Tour einen Livestream der CSI-5*-Prüfungen an.

Lokal berichtet der Wiesbadener Kurier in seinen Tageszeitungen und auf dessen Website. Jährlich gedruckte Sonderveröffentlichungen zum Turnier liefern Hintergrundberichte zu Reitern, Pferden und Prüfungen.

Weblinks

 Offizielle Internetseite
 Internetpräsenz des veranstaltenden Vereins
 Ergebnislisten der Jahre 2004 bis 2008 und 2010 bis 2013 (Suchbegriff: Wiesbaden)
 Ergebnislisten 2014 bis 2018
 Ergebnislisten ab 2019
  In: Wiesbadener Kurier.

Einzelnachweise

Sportveranstaltung in Wiesbaden
Wiesbaden-Biebrich
Wettbewerb (Dressurreiten)
Wettbewerb (Springreiten)
Wettbewerb (Vielseitigkeitsreiten)
Wettbewerb (Voltigieren)
Pferdesportanlage in Deutschland
Pferdesportwettbewerb in Deutschland
Turnen (Deutschland)

Internationales Pfingstturnier Wiesbaden


Khalid Boulahrouz (d. 28 Aralık 1981, Maassluis, Hollanda) Fas Berberisi asıllı Hollandalı eski defans futbolcusu. Kariyeri boyunca RKC Waalwijk, Hamburg, Chelsea, Sevilla (kiralık), VfB Stuttgart, Sporting takımlarında forma giymiştir. Danimarka'nın Brøndby takımında ve Feyenoord'ta forma giymiştir. Ayrıca 2004 ve 2012 yılları arasında 11 kez millî takım forması giymiştir.

Dış bağlantılar

 FIFA.com profili

 Career stats at Fussballdaten.de

1981 doğumlular
Hollandalı futbolcular
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
Hamburger SV futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Sevilla FC futbolcuları
VfB Stuttgart futbolcuları
Sporting CP futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
Fas asıllı Hollandalılar
Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Danimarka'daki gurbetçi futbolcular

Khalid Boulahrouz


Islands Altings Besøg i København er en dansk dokumentarfilm fra 1906, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Medlemmer af det islandske Alting på besøg i Danmark. Blandt andet ses ankomst og afrejse med skibet Botnia og besøg på Fredensborg Slot.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1906

Begivenheder i 1906
Stumfilm fra Danmark
Altings Besøg i København

Islands Altings Besøg i København


Paulo Sergio Souza, também conhecido como Chico da Pesca, (Igarapé-Miri, 12 de dezembro de 1961) é um servidor público e político brasileiro filiado ao Partido dos Trabalhadores (PT). Foi deputado estadual do Pará.

Biografia
Paulo nasceu em Igarapé-Miri, município localizado no interior do estado do Pará, no ano de 1961. Começou a atuar como servidor público, trabalhando em braços estatais voltados para a fomentação e regulação da área da pesca.

Política
Filiou-se ao Partido dos Trabalhadores (PT), e candidatou-se ao cargo de deputado estadual pelo partido, recebendo 49.702 votos, tornando-se o mais votado do partido e quinto candidato mais votado no pleito em sua primeira participação político-partidária.

Com sua cadeira na Assembleia Legislativa do Pará (ALEPA), foi cassado em agosto de 2011 pelo Tribunal Regional Eleitoral do Pará (TRE-PA) por unanimidade, após ter sido acusado de ter utilizado a máquina pública, entre os anos de 2007 e 2009, de registro de pescas de maneira irregular visando garantir votos e apoio no pleito de 2010. Foi substituído pelo também petista Alfredo Costa. No ano de 2012, tentou recurso junto ao Tribunal Superior Eleitoral (TSE), mas não obteve êxito.

Mesmo cassado, em 2014, filiado ao Partido Republicano da Ordem Social (PROS), tentou retornar a ALEPA, mas teve sua candidatura indeferida. No ano de 2018, novamente alterou de partido, migrando para o Partido Trabalhista Cristão (PTC), visando uma cadeira na Câmara dos Deputados do Brasil, tendo novamente sua votação anulada pelo TSE.

Em junho de 2022, o Tribunal Regional Federal da 1ª Região (TRF-1), localizado em Brasília, condenou Chico em dezesseis anos de reclusão pelo uso da máquina pública, em 2010, visando lograr vantagens indevidas do ponto de vista eleitoral. Com recurso, conquistou o direito de candidatar-se por uma vaga na Câmara dos Deputados, após retornar ao PT, onde recebeu 7.438 votos, não sendo eleito.

Nascidos em 1961
Naturais de Igarapé-Miri
Membros do Partido dos Trabalhadores
Membros do Partido Republicano da Ordem Social
Membros do Agir (Brasil)
Deputados estaduais do Pará
Políticos cassados

Chico da Pesca


La Universidad de Banha (fundada el 1976) es una universidad pública con base en Banha, la capital de la gobernación de Al Qalyubiyah.

Fue establecida iguiendo el decreto del 25 de noviembre de 1976 como una rama de la Universidad Zagazig en Banha, con las facultades de Comercio, Educación, Agricultura de Moshtohor, Ingeniería de Shobra y Medicina.

En 1981-1982, las facultades de Artes, Ciencias de Banha y Veterinaria de Moshtohor fueron fundadas. El 1 de agosto de 2005 se consolidó como universidad independiente separándose de la Zagazig University. Los anteriores presidentes de la universidad fueron es el profesor  Hosam-ed-din Mohammad Al-Attar y el profesor   Mohamed safwat zahran, en la actualidad el profesor Ali shams aldeen

Facultades y Hospitales
 Facultad de  Ingeniería.
  Facultad de  Ingeniería en Shoubra
 Facultad de  Comercio. Una sección fue constituida para estudiar en idioma inglés en la facultad en el curso de 1997-1998.
 Facultad de  Artes.
 Facultad de Educación General.
 Facultad de  Educación primaria.
 Facultad de  Leyes.
 Facultad de  Medicina.
 Facultad de  Medicina veterinaria.
 Instituto técnico de Enfermería.
 Facultad de  Agricultura.
 Facultad de  Ciencias.
 Facultad de Educación específica .
 Facultad de  Educación Física .
 Facultad de  Enfermería.
 Alto Instituto de Tecnología: Asociado con la  Universidad de Banha de acuerdo con el decreto presidencial número 83 del 3/7/2006.
 Facultad de  Computación e Información.
Hospital Universitario de Benha

El número total de estudiantes en estas facultades es de 70000 alumnos aproximadamente, y el claustro de profesores titulares, asistentes y profesores asociados en la universidad es de 4000.

La universidad brinda numerosos servicios a la comunidad local siendo el más importante el hospital universitario con una capacidad que ronda las 1000 repartidasen diferentes departamentos y especialidades.

La universidad, con campus en las ciudades de Banha, Tookh y Shobra El Khayma provee acomodo a alrededor de 2700 alumnos procedentes de otras gobernaciones.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Education in Egypt de la Wikipedia en inglés.
 Egyptian universities de la Wikipedia en inglés.
 List of Egyptian universities de la Wikipedia en inglés.
 Benha faculty of medicine
 Benha university hospital

Banha
Banha
Arquitectura de Egipto del siglo XX

Universidad de Banha


Gruzija je jedno od najstarijih vinskih područja na svijetu. Najstariji dokazi o bavljenju vinogradarstvom i vinarstvom na području Zakavkazja datiraju iz razdoblja mlađeg kamenog doba, uglavnom pronađenih u amforama i glinenim posudama u kojima se držalo vino. Zbog duge tradicije i snažne gospodarske uloge u povijesti, vinarstvo je vodeća poljoprivredna grana Gruzije.

Stari gruzijski način proizvodnje vina u pokrajini Kvevri uvršten je 2013. godine na Popis nematerijalne svjetske baštine UNESCO-a.

Proizvodnja
U bivšem Sovjetskom Savezu, Gruzija je odmah iza Moldavije bila druga zemlja po proizvodnji grožđa i vina. Dok je moldavska proizvodnja zadovoljavala preko 80% sovjetskih potreba, posebno za povoljnim bijelim vinom, Gruzija je uglavnom proizvodila skuplja vina od cijenjenijih sorti u manjim i specijaliziranim vinarijama diljem zemlje, dok se Moldavija usavršila u industrijskoj proizvodnji velikih količina.

Svoja vina Gruzija najviše izvozi u Ukrajinu (preko 7,5 milijuna boca godišnje), Kazahstan (2 mil. boca), Bjelorusiju (1,2 mil. boca), Poljsku (oko 870 tis. boca) i Latviju (oko 600 tis. boca). Gruzija svoja vina izvozi u još 45 država, uglavnom europskih i azijskih.

Izvori

Vidi još
 Alazanska dolina

Vanjske poveznice
 Gruzijska vinska agencija
 Gruzijska vinska udruga

Hrana i piće u Gruziji
Vino

Gruzijska vina


بلدية توريل ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 202 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات قصرش

توريل (بلدة)


කායවර්ධන පරිපූරක (ඉංග්‍රීසි: Bodybuilding supplements) යනු ව්‍යායාම කිරීමේදී දේහයේ මාංශපේශී වර්ධනය සහ මේද දහනය සඳහා ගන්නා අතිරේක නිෂ්පාදන වේ.

වේ-ප්‍රෝටීන, ක්‍රියටීන, අත්‍යාවශ්‍ය ඇමයිනෝ අම්ල සහ මේද දහනක ඉන් කිහිපයකි.

කායවර්ධන පරිපූරක


Keep Shelly In Athens est un groupe de chillwave grec créé en 2010.

Biographie
Le groupe est initialement un duo composé de RΠЯ et . En 2014, Sarah P. quitte le groupe et est remplacée par Myrtha. Cette dernière est remplacée en 2017 par Jessica Bell.

Discographie
Albums
In Love With Dusk / Our Own Dream (2012) (LP)
At Home (2013) (LP)
How I'm Ready (2015)
Philokalia (2017)

Notes et références

Duo musical grec
Groupe de dream pop
Groupe musical formé en 2010

Keep Shelly In Athens


est un artiste peintre japonais de style yō-ga.

Biographie et œuvre
Noboru Hasegawa naît à Aizu-Wakamatsu, mais grandit avec ses grands-parents à Hokkaidō. En 1905, il entreprend des études au département de peinture occidentale du Tōkyō bijutsu gakkō (東京美術学校), l'un des précurseurs de l'actuelle Université des arts de Tokyo. Pendant sa formation, achevée en 1910, il participe a des expositions au Bunten.

Lors de la  Bunten, sa peinture Oshiroi (白粉, Poudre blanche), la représentation de la tête blanche poudrée d'une geisha, reçoit le prix "Bunten". L'année suivante, il se rend en France pour se perfectionner. En 1915, il en revient et devient membre du département de peinture occidentale du Nihon Bijutsuin. En 1921, il repart en France, revient l'année suivante et devient l'un des membres fondateurs du groupe d'artistes Shun'yōkai. Il expose des nus féminins et des portraits.

En 1938, Hasegawa quitta le Shun'yōkai. En 1941, il devient juré à l'exposition Bunten. Il continue à y exposer après la Seconde Guerre mondiale, ainsi qu'à la "Nihon bijutsu tenrankai" (日本美術展覧会). Dans ses dernières années, il peint principalement des acteurs de kabuki ou des poupées de bunraku.

En 1957, Hasegawa devient membre de l'Académie japonaise des arts. Le Musée national d'Art moderne de Tokyo possède un certain nombre de ses peintures.

Remarques

Bibliographie
 Laurence P. Robert, « Hasegawa Noboru » in A Dictionary of Japanese Artists. Painting, sculpture, ceramics, prints, lacquer, Weatherhill, New York, 1976, p. 40.
 歌舞伎絵文楽人形絵長谷川昇』 長谷川昇画、日本芸術文化振興会編、日本芸術文化振興会, 2009.

Liens externes

  Biographie de Noboru Hasegawa dans Kotobank

Peintre japonais du XXe siècle
Naissance en mai 1886
Décès en août 1973
Décès à 87 ans

Noboru Hasegawa


Cecil Bustamante Campbell (OD) (Kingston, Jamajka, 24. svibnja 1938. - Miami, Florida, 8. rujna 2016.) popularno Prince Buster je bio jamajčanski pjevač, tekstopisac i glazbeni producent. Snimke koje je izdao 1960-ih utjecale su i oblikovale današnju jamajčansku glazbu i stvorile nasljeđe rada iz kojeg će se napajati reggae i ska glazbenici. U 25 filmova i serija pojavljuje se kao pisac glazbe ili izvođač.

Hitovi
23. veljače 1967. objavio je singl Al Capone koji je na ljestvici UK Singles Chart bio 13 tjedana, došavši 18. mjesta. 4. travnja 1998. objavio je singl Whine and Grine koje je na istoj ljestvici proveo 3 tjedna i došao do 21. mjesta.

Nasljeđe
Krajem 1970-ih oživio je ska u Ujedinjenom Kraljevstvu. Oživljenje je označila izdavačka etiketa 2-Tone iz Coventryja. Uvela je Campbellovu glazbu novom naraštaju slušatelja. Godine 1979. sastav Madness objavio je prvi singl pod etiketom 2-Tone, tribute Campbellu, naslova "The Prince". B-strana bio je cover Campbellove skladbe po kojoj su dobili ime. Njihov drugi singl, koji je objavljen pod etiketom Stiff ("The Prince" je bio jedini singl koji je Madness objavio pod etiketom 2-Tone), bio je cover Campbellove "One Step Beyond", koja je došla u Ujedinjenom Kraljevstvo na 10. mjesto top-ljestvica. Na albumu nazvanom po sebi debut album, the Specials su napravili cover "Too Hot" i posudili elemente iz Campbellove "Judge Dread" (u pjesmi "Stupid Marriage") i "Al Capone" (u pjesmi "Gangsters") The Specials su takođel uključili cover "Enjoy Yourself" na svom drugom albumu More Specials. The Beat napravio je cover "Rough Rider"-a i "Whine & Grine"-a na drugom albumu I Just Can't Stop It. Cover od Campbellove pjesme "Hard Man Fe Dead" napravio je američki ska sastav the Toasters na svom albumu iz 1996. Hard Band For Dead.

Izabrana diskografija albuma

I Feel the Spirit (1963.), Blue Beat
Fly Flying Ska (1964.), Blue Beat
National Ska – Pain in My Belly (1964.), Blue Beat
It's Burke's Law (1965.), Blue Beat
Ska-Lip-Soul(1965.),
What A Hard Man Fe Dead (1967.), Blue Beat
Prince Buster on Tour (1967.), Blue Beat
Judge Dread Rock Steady (1967.), Blue Beat/Prince Buster
Ten Commandments (1967.), RCA Victor
Wreck A Pum Pum (1968.), Jet Star
She Was A Rough Rider (1968.), Blue Beat
The Outlaw (1969.), Bluebeat
Big Five (1971.), Melodisc
Dance Cleopatra Dance (1972.), Blue Elephant
The Message Dub Wise (1972.), Melodisc/Fab
Sister Big Stuff (1976), Melodisc

Kompilacije
The Original Golden Oldies Vol. 1 (1967.), Prince Buster
Original Golden Oldies Vol. 2 (1967.), Shack Recordings
FABulous Greatest Hits (1968.), Fab
Tutti Frutti (1968.), Fab
The Prophet (1994.), Lagoon
King of Ska (2000.), Prince Buster/Jet Star
Rock A Shacka Vol. 5 – Dance Cleopatra (2003.), Universal

Albumi uživo
King of Blue Beat (2001.) (reizdanje od "Prince Buster Live On Tour"), Wah Wah
Prince of Peace (2003.), Island – Prince Buster with Determinations

Izvori

Vanjske poveznice
Prince Buster MusicBrainz

Jamajčanski tekstopisci
Jamajčanski glazbeni producenti
Reggae
Ska
Jamajčanski pjevači
Rocksteady

Prince Buster


Contaminarea radioactivă (sau contaminarea radiologică) este procesul de depunere neintenționată și nedorită a unei substanțe radioactive pe diferite suprafețe sau într-un solid, lichid sau gaz (incluzând organismul uman).

În cazul dozimetriei, se vorbește de contaminare externă și de contaminare internă (când o sursă radioactivă pătrunde în interiorul organismului uman). Se poate face referire - de asemenea - la contaminarea mediului înconjurător (aerului, apei și solului).

Clasificarea surselor de radiații nucleare
Sursele de radiații pot fi naturale (de exemplu radiația cosmică, radionuclizii cosmogeni, radionuclizii primordiali și descendenții acestora) sau artificiale (de exemplu depuneri radioactive, iradiere în scop medical, teste și accidente nucleare). În funcție de starea de agregare sursele de radiații pot fi clasificate în gazoase, lichide sau solide. În funcție de prezența/absența încapsulării, se pot clasifica în surse închise și surse deschise. Acestea pot provoca efecte adverse prin expunere externă sau contaminare internă (ingestie, inhalare).

Controlul și monitorizarea contaminării radioactive

Monitorizarea de zonă se face cu ajutorul detectorilor de radiații. Aceștia reprezintă sisteme care pun în evidență existența radiațiilor nucleare și permit determinarea calitativă sau cantitativă a unora dintre caracteristicile lor: numărul de particule nucleare, energia, masa particulelor, etc.

Surse naturale de contaminarea radioactivă

Radiul și radonul

Radiul este un elemenet metalic radioactiv,  produs de dezintegrare al uraniului. La scurt timp după descoperirea radioactivității - în absența cunoștințelor legate de efectul radiațiilor ionizate asupra organismului uman - a fost utilizat pentru câteva zeci de ani ca vopsea luminescentă, în produse cosmetice (lapte demachiant, fond de ten, săpun, creme solare etc.), prezervative. Așa numitul caz "Radium girls" este un exemplu de iradiere colectivă a unor persoane expuse profesional în SUA (în jurul anilor 1917-1920), în fabrici în care se pictau ceasuri cu vopsea luminescentă cu conținut de radiu.

Radonul este un gaz radioactiv incolor și inodor, produs de dezintegrarea radiului. Acesta este prezent în majoritatea locuințelor, în special în subsoluri slab aerisite.  Odată inhalat, produșii de dezintegrare radioactivi ai 222Rn ionizează materialul genetic, provocând mutații care uneori pot deveni canceroase, în special la nivelul plămânilor. Riscul crește cu 8-16 % la fiecare creștere de 100 Bq/m³ a concentrației de radon. Lucrătorii din minele de uraniu sunt cei mai expuși la radon, dar poate fi cazul și pentru alte ramuri ale mineritului.

Radiația cosmică
Radiația cosmică este radiația de natură corpusculară provenită direct din spațiul cosmic ("radiație cosmică primară") sau din interacțiunile acesteia cu particulele din atmosferă ("radiație cosmică secundară"). În plus, radioizotopi precum 14C sunt produși continuu în biosferă, contribuind la fondul natural de radiații. Expunerea prelungită la radiația cosmică poate crea probleme pentru personalul liniilor aeriene și - mai ales - pentru echipajele misiunilor spațiale.

Surse artificiale de contaminarea radioactivă

Contaminarea radioactivă cauzată de aplicații militare

Bombardamentele atomice de la Hiroshima și Nagasaki

Armele nucleare au fost folosite în scop beligerant în anul 1945 în jurul încheierii celui de-al doilea război mondial. Bombardamentele atomice au constat în două atacuri nucleare implicând bombardarea de către Statele Unite ale Americii a orașelor japoneze Hiroshima și Nagasaki, fapt care a condus la capitularea necondiționată a Japoniei. Folosirea acestor două bombe a dus la moartea imediată a peste 100000 de oameni (majoritar civili), numărul acestora crescând semnificativ cu trecerea timpului (ca urmare a efectelor contaminării). Independent de problemele etice, evenimentul a avut drept rezultat o contaminare masivă a populației și a mediului înconjurător.

Testele nucleare

Primul test nuclear a fost efectuat în Alamogordo, New Mexico, la 16 iulie 1945, în cadrul Proiectului Manhattan și a avut numele de cod Trinity. Tonul proliferării nucleare l-a dat competiția SUA-URSS. De atunci au avut loc peste 2000 de teste nucleare. Singurele țări cunoscute că au detonat astfel de dispozitive sunt Statele Unite ale Americii, Uniunea Sovietică, Marea Britanie, Franța, China, India, Pakistan și Coreea de Nord. Producea și testarea armelor nucleare a condus la contaminarea excesivă a anumitor regiuni, peste limitele admisibile (Semipalatinsk în fosta URSS, Nevada în SUA, Atolul Bikini din Insulele Marshall etc.), ceea ce le face nelocuibile pentru mult timp de acum încolo.

Submarine nucleare

Mai multe submarine sovietice din seria K (K-8, K-19, K-27, K-140, K-141, K-171 etc.) cu propulsie nucleară au suferit accidente de-a lungul timpului. Pe lângă victimele omenești (ca urmare a iradierii acute), aceste accidente au condus la creșteri ale radioactivității apelor prin dispersarea componentelor reactorilor în oceanul planetar. Din cele 184 submarine nucleare scoase din uz acum circa 20 de ani, 104 au rămas cu combustibilul ars la bord, iar starea lor precară reprezintă un mare pericol pentru mediu.

Arma radiologică
Arma radiologică (cunoscută și sub denumirea de "bombă murdară") este o armă de distrugere în masă cu rol de dispersie radiologică care combină materialul radioactiv cu explozivi convenționali, în scopul contaminării radioactive în aria de dispersie a agentului exploziv convențional. Astfel de dispozitive nu au fost utilizate până în prezent, dar sunt considerate ca surse potențiale de contaminare radioactivă în contextul proliferării terorismului.

Contaminarea radioactivă ca rezultat al aplicațiilor civile

Accidente nucleare civile

Sunt cunoscute două accidente nucleare civile majore (Cernobîl, 26 aprilie 1986 și Fukushima-Daiichi, 11 martie 2011) precum și alte câteva incidente. Contaminarea radioactivă cauzată de către acestea a afectat lichidatorii și este încă prezentă, în special din cauza unor produși de fisiune precum 90Sr și 137Cs de viață medie (timpi de înjumătțire de circa 30 de ani).

O altă problemă gravă privește stocarea necorespunzătoare a deșeurilor radioactive, practicată în special la începuturile energeticii nucleare civile. De exemplu, la Mayak (uzină de repocesare a plutoniului din fosta URSS), deșeurile radioactive erau stocate într-un depozit subteran. Sedimentându-se la baza cavității, pe 29 septembrie 1957, în absența răcirii, s-a produs o explozie; 800 de km pătrați au fost contaminați pe termen lung cu 90Sr și 137Cs. Deși guvernul sovietic nu a dat nici o informație despre cele întâmplate, se estimează că peste 200 de persoane au murit imediat după accident. Cel puțin 22 de sate au fost afectate de explozie, 10000 de oameni fiind evacuați. Se estimează că 8015 persoane au murit pe parcursul a 32 de ani după accident ca urmare a efectelor contaminării. Pentru a reduce gradul de contaminare după accident, solul radioactiv a fost excavat și depus în așa numite "cimitire de pământ".

Cu toate acestea, contaminarea radioactivă a mediului ca rezultat al acestor accidente este nesemnificativă raportat la activitatea eliberată în mediu ca urmare a celor circa 2000 de teste nucleare efectuate în perioada Războiului rece. Se estimează că explozia de la Cernobîl a eliberat în atmosferă de 400 de ori mai mult material nuclear comparativ cu bomba atomică de la Hiroshima; la rândul lor, testele nucleare realizate în perioada '50-'60 însumează o eliberare de material nuclear a cărei activitate ar fi de 100-1000 de ori superioară celei a exploziei de la Cernobîl.

Este important a se menționa aici că doar 0,2% din expunerea cumulativă de radiații recepționată de o persoană din public își are originea în depunerile radioactive rezultate din teste și accidente nucleare (a se compara cu radonul, care contribuie cu 48% din acestă expunere). Cu toate acestea, numărul și amploarea testelor și accidentelor nuclear au contribuit la radiofobia generalizată a populației civile.

Ciclul combustibilului nuclear (în operare normală)

Una dintre consecințele activităților nucleare a fost apariția deșeurilor radioactive de origine nucleară care adaugă noi componente la fondul natural de radiații. Deșeurile radioactive de origine nucleară sunt deci un rezultat al erei atomice și reprezintă practic problema cea mai mare a energeticii nucleare. Un pas critic la sfârșitul procesului de operare îl constituie dezafectarea facilităților nucleare.

În perioada 1946-1993, 13 țări au depozitat deșeuri radioactive lichide și solide în Oceanul planetar, inclusiv miezul unor reactori, conținând sau nu combustibilul nuclear epuizat. După 1993 acestă practică a fost interzisă în baza unor tratate internaționale. Chiar și așa, conform ONU, anumite companii - profitând de instabilitatea politică - încă aruncă deșeuri radioactive în apele teritoriale ale Somaliei, periclitând sănătatea publică și a mediului înconjurător.

Activități nenucleare

Utilizări medicale și farmaceutice
Radioizotopii utilizați în tratamentul cancerelor sau radiodiagnostic prezintă - în general - timpi de înjumătățire de ordinul orelor, așa că nu ridică probleme pe termen lung. Probleme pot însă să apară în cazul surselor de radioterapie orfane. Un astfel de caz este așa numitul "accident Goiânia". Astfel, la 13 septembrie 1987, o sursă de radioterapie de 137CsCl a fost uitată într-un spital abandonat din Brazilia, manipularea ei improprie ulterioară conducând la contaminarea a cel puțin 249 de civili.

Explorarea spațiului

Unii radioizotopi pot fi folositi ca generatori termoelectrici (în baza efectului Seebeck) pentru sonde spațiale trimise în misiuni în spațiul cosmic. De asemenea, unele misiuni spațiale au utilizat reactori nucleari pentru propulsia sateliților. În cazul unor misiuni eșuate este posibilă contaminarea radioactivă a atmosferei, cu efecte similare (chiar dacă la scară mult mai redusă) celor ale testelor nucleare. De exemplu, la 24 ianuarie 1978, satelitul artificial Cosmos 954 (echipat cu un reactor nuclear ce conținea 90 kg uraniu înalt îmbogățit - HEU, 90% 235U) nu a reușit să se separe de racheta purtătoare și s-a prăbușit în centrul Canadei, contaminând radioactiv teritorii extinse. Cosmos 954 nu a fost singurul satelit sovietic cu astfel de probleme, situații asemănătoare -dar nu la fel de grave - înregistrându-se în 1973 și 1988.

Note

Bibliografie

  Comparison of Chernobyl and other radioactivity releases
  Crimes involving radioactive substances
  List of books about nuclear issues
  Lists of nuclear disasters and radioactive incidents
  Mass Media & Environmental Conflict - Radium Girls
 O istorie radioactivă sau povești vesele și triste din istoria radioactivității

Vezi și

Bomba țarului
Dezastrul nuclear de la Kîștîm
Goiânia accident
Poligonul de teste nucleare din Nevada
Poligonul Semipalatinsk
Proiectul Manhattan
Proiectul sovietic de dezvoltare a bombei atomice
Submarinul rus K-141 Kursk
Test nuclear
Urgență nucleară sau radiologică

Accidente nucleare
Fisiune nucleară
Fuziune nucleară
Radiații
Radioactivitate
Teste nucleare
Poluare

Contaminare radioactivă


Lewis Shepard Stone (født 15. november 1879, død 12. september 1953) var en amerikansk skuespiller kendt for sin rolle som dommer James Hardy i Metro-Goldwyn-Mayers Andy Hardy-filmserie og som MGM-kontraktspiller.

Opvækst og karriere
Født i Worcester, Massachusetts til Bertrand Stone og Philena Heald Ball. Lewis Stone's hår blev grå tidligt (angiveligt i 20 års alderen). Lewis tjente i den amerikanske hær i Den spansk-amerikanske krig, og vendte derefter tilbage til en karriere som forfatter. Han begyndte snart at spille skuespil. I 1912 fandt Stone succes i den populære skuespil Bird of Paradise, som også havde Laurette Taylor på rollelisten. Spillet blev senere filmatiseret i 1932 og igen i 1951. Stones karriere blev afbrudt af 1. Verdenskrig, hvor han tjente igen i den amerikanske hær i kavaleriet. Han dukkede op i First Nationals Nomads of the North for god effekt at spille en Royal Canadian Mounted Policeman. Han skildrede titelrollen i 1922 i tonefilmversionen af Fangen paa Zenda.

Stone blev nomineret til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle i 1929 for Patriot. Derefter optrådte han i syv film med Greta Garbo, der spænder over både de stumme og tidlige toneperioder. Han spillede rollen som Dr. Otternschlag i Garbo-filmen Grand Hotel, hvor han udbreder den berømte linje: "Grand Hotel. People coming. Going. Nothing ever happens." Han spillede en større rolle i 1933 i filmen Dronning Christina. Hans optræden i den succesfulde fængsel-film Mennesker bag Gitret fremmede hans karriere, og han medvirkede med nogle af de største navne i Hollywood i 1930'erne, sådanne stjerner som Norma Shearer, John Gilbert, Ramón Novarro, Clark Gable og Jean Harlow.

Han spillede en eventyrere i den episke dinosaur-film Den forsvundne Verden i 1925 med Wallace Beery og The Mask of Fu Manchu  i 1932 med Boris Karloff og en politibetjent i Bureau of Missing Persons i 1933. I 1937 spillede Stone den rolle, som ville blive hans mest berømte, nemlig Judge James Hardy i Mickey Rooney Andy Hardy-serien. Stone optrådte som dommer i femten film, begyndende med You Only Young Once i 1937.

Død
Stone døde i Hancock Park, Los Angeles den 12. september 1953, i alderen 73 år. Han havde efter sigende et hjerteanfald, mens han jagtede nogle naboskabsbørn væk, der kastede sten på hans garage. En anden offentliggjort rapport hedder det, at Stone og hans tredje kone på dagen så fjernsyn, da de hørte et postyr i baghaven. Da han undersøgte det, fandt Stone havemøbler flydende i poolen og glimtede tre eller måske fire teenage-drenge, der løb mod gaden. Stone eftersatte trods sin kones advarsel om ikke at overanstrenge sig selv. Efter at have nået fortovet kollapsede Stone pludselig. En gartner, Juan Vergara, vidnede om jagten og tilkaldte hjælp.

Et fotografi offentliggjort i dagens aviser viste Stones krop på fortovet umiddelbart efter hændelsen. Fotografiet blev senere inkluderet i Kenneth Angers Hollywood skandale bog, Hollywood Babylon.

Lewis Stone blev senere hædret med en stjerne på Hollywood Walk of Fame på 6524 Hollywood Blvd.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Worcester
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Hollywood Walk of Fame

Lewis Stone


An Schoenus sinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hand.-mazz.. An Schoenus sinensis in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus sinensis


Olaylar
 Maraş Kuşatması gerçekleşti.
 İli Nehri Antlaşması yapıldı.
 Amvâs Veba Salgını

Doğumlar
 Hui Neng, Zen Budizmin altıncı ve son piri (ö. 713)

Ölümler
 12 Ekim - I. Honorius, papa
 9 Aralık - I. Sergios, Rum Ortodoks patriği
 tarihi bilinmeyen
 Ebu Ubeyde bin Cerrah, sahabe (d. 583)
 Kubrat, Büyük Bulgarya Hanı (d. 584)

638


المنظمة العالمية للملكية الفكرية  وتعرف أيضاً باسم ويبو نسبة للاختصار ، منظمة دولية تابعة للأمم المتحدة، تعمل من أجل تعزيز حماية حقوق الملكية الفكرية. ظهرت في سنة 1967 وتأسست سنة 1970. انطلقت بعد انعقاد مؤتمر باريس للملكية الصناعية في 1833 بيرن ومؤتمر حماية المصنفات الأدبية والفنية، الموقّع في سنة 1886. مهمتها فرض الاحترام للخصوصية الفكرية في العالم بأسره، إضافة إلى حماية حقوق الفرد الملكية(صور، أغاني، فنون...).
تستمد الويبو نحو 85 بالمائة من ميزانيتها السنوية من أنشطة التسجيل والنشر الدولية المنتفع بها على نطاق واسع. ويتأتى الجزء الباقي من اشتراكات الدول الأعضاء فيها. وتبلغ ميزانية الويبو السنوية ما يناهز 200 مليون فرنك سويسري.

تاريخها

ما قبل المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية

1883 – اتفاقية باريس لحماية الملكية الصناعية
اعتمدت اتفاقية باريس لحماية الملكية الصناعية في 1883 وكانت واحدةً من أوائل اتفاقيات الملكية الفكرية. وقد أسست اتحادًا لحماية الملكية الصناعية. وتنطبق على نطاق واسع من الملكيات الصناعية يشمل براءات الاختراع، والعلامات التجارية، والنماذج النفعية، والتصاميم الصناعية، والأسماء التجارية، وعلامات الخدمات، والمؤشرات الجغرافية بالإضافة إلى «منع المنافسة غير العادلة». كانت اتفاقية باريس أول اتفاقية دولية لحماية أعمال الصانعين في الدول الأخرى.

اعتمدت الاتفاقية في مؤتمرات دبلوماسية عقدت في باريس، فرنسا في 1880 و1883، ووقعت بعدها في 20 مارس 1883، من قبل البرازيل، وفرنسا، وغواتيمالا، وهولندا، والبرتغال، وصربيا، وإسبانيا، وسويسرا، وبلجيكا، وإيطاليا، والسلفادور. تكونت من أصل للاتفاقية يحتوي على 19 مادة، وبروتوكول دي كلوتور (محضر نهائي)، بطول يكاد يماثل طول أصل الاتفاقية.

أصبح «المكتب الدولي» الذي تأسس باتفاقية باريس لحماية الملكية الصناعية فيما بعد جزءًا من المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية والمنظمة العالمية للملكية الفكرية لاحقًا.

1886 – اتفاقية بيرن لحماية الأعمال الأدبية والفنية
اعتمدت اتفاقية بيرن في 1886، وتخص حق النشر، وحماية الأعمال، وحقوق المؤلفين وحقوق أصحاب النسخ. وتوفر الاتفاقية لكل من الكتاب والشعراء والرسامين والموسيقيين طرقًا جديدة للتحكم بكيفية استخدام أعمالهم ومن يستخدمها وشروط استخدامها. وتحتوي أيضًا على أحكام تخص الحقوق الدنيا في الحماية وأحكام خاصة للدول النامية. تتبع الاتفاقية ثلاثة مبادئ أساسية: أن الأعمال التي يعود أصلها إلى إحدى الدول المتعاقدة يجب أن تعطى نفس الحماية في كل من الدول الأخرى المتعاقدة (مبدأ «المعاملة الوطنية»)، وأن هناك حماية تلقائية ولا تشترط عملية رسمية وأن الحماية وفق الاتفاقية مستقلة عن الحماية في بلد منشأ العمل (مبدأ «استقلال الحماية»). أنشئ «المكتب الدولي» للإشراف على اتفاقية بيرن وأصبح فيما بعد جزءًا من المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية والمنظمة العالمية للملكية الفكرية لاحقًا.

1891 – اتفاقية مدريد الخاصة بالتسجيل الدولي للعلامات
في 1891 أنشأت تسع من الدول الأربعة عشر في اتفاقية باريس لحماية الملكية الصناعية أول «إجراءات خاصة لحماية الملكية الصناعية». إلى جانب البروتوكول الملحق باتفاقية مدريد (1989) أنشأت نظام مدريد، النظام الدولي الأساسي لتسهيل تسجيل العلامات التجارية في أكثر من ولاية قضائية حول العالم.

المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية
كانت المكاتب التي أنشئت للإشراف على تطبيق اتفاقية بيرن لحماية الأعمال الأدبية والفنية واتفاقية باريس لحماية الملكية الصناعية تحت «الرقابة المرتفعة» لحكومة الاتحاد الكونفدرالي السويسري. في 1893، دمجت الحكومة السويسرية هذه المكاتب بنفس المدير وبنفس طاقم العمل وأسمتها المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية (بيربّي). كان المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية سلف المنظمة العالمية للملكية الفكرية (ويبّو) التي حلت محله بعد 87 عامًا في عام 1970.

تشكيل المنظمة العالمية للملكية الفكرية
أنشئت المنظمة العالمية للملكية الفكرية رسميًا عن طريق الاتفاقية المؤسسة للمنظمة العالمية للملكية الفكرية، والتي دخلت حيز التنفيذ في 26 أبريل 1970. سمحت المنظمة العالمية للملكية الفكرية للأعضاء الذين كانوا جزءًا من اتفاقية بيرن، أو اتفاقية باريس، أو كانوا أعضاء في نظام الأمم المتحدة الذي يشمل الأمم المتحدة، أو أي من وكالاتها المختصة، أو الوكالة الدولية للطاقة الذرية، أو محكمة العدل الدولية.

يحتفى بذلك التاريخ سنويًا بوصفه اليوم العالمي للملكية الفكرية، الذي ينشر الوعي بشأن أهمية الملكية الفكرية. في المادة الثالثة من هذه الاتفاقية، تسعى المنظمة العالمية للملكية الفكرية «لترويج حماية الملكية الفكرية في أرجاء العالم». أصبحت المنظمة العالمية للملكية الفكرية وكالةً متخصصة تابعة للأمم المتحدة في عام 1974. يذكر الاتفاق بين الأمم المتحدة والمنظمة العالمية للملكية الفكرية في المادة 1 أن المنظمة العالمية للملكية الفكرية مسؤولة:عن نشر النشاط الفكري الإبداعي وعن تسهيل نقل التقنيات المتعلقة بالملكية الصناعية إلى الدول النامية لتسريع التنمية الاقتصادية والاجتماعية والثقافية، وخاضعة لمؤهلات ومسؤوليات الأمم المتحدة وأعضائها، وخصوصًا مؤتمر الأمم المتحدة بشأن التجارة والتنمية، وبرنامج التنمية التابع للأمم المتحدة، ومنظمة التنمية الصناعية التابعة للأمم المتحدة، بالإضافة إلى المنظمة التربوية والتعليمية والثقافية للأمم المتحدة ووكالات أخرى في نظام الأمم المتحدة.شكلت الاتفاقية نقلةً للمنظمة العالمية للمليكة الفكرية من التفويض التي ورثته في 1967 من المكتب الدولي الموحد لحماية الملكية الفكرية، لترويج حماية الملكية الفكرية، إلى منظمة منخرطة في مهمات أعقد تخص ترويج نقل التقنيات والتنمية الاقتصادية.

انضمام المنظمة العالمية للملكية الفكرية إلى الأمم المتحدة
أصبحت المنظمة العالمية للملكية الفكرية في عام 1974 وكالة متخصصة تابعة للأمم المتحدة عن طريق اتفاقية ثنائية بين المنظمة العالمية للملكية الفكرية والأمم المتحدة. وافقت الجمعية العامة للمنظمة العالمية للحقوق الفكرية على ذلك في 27 سبتمبر 1974، وكذلك وافقت الجمعية العامة للأمم المتحدة في 17 ديسمبر 1974. وقعت اتفاقية من قبل الأمين العام للأمم المتحدة، كورت والدهايم، والمدير العام للمنظمة العالمية للحقوق الفكرية أرباد بوغش، في 21 يناير 1975، مع بدء الاتفاقية في 17 ديسمبر 1974.

خطة التنمية للمنظمة العالمية للحقوق الفكرية
في أكتوبر 2004، وافقت المنظمة العالمية للحقوق الفكرية على تبني مقترح عرضته البرازيل والأرجنتين، «مقترح تأسيس خطة تنمية للمنظمة العالمية للحقوق الفكرية» - من إعلان جنيف بشأن مستقبل المنظمة العالمية للملكية الفكرية. دعم هذا الاقتراح بقوة من قبل الدول النامية. كانت «خطة تنمية المنظمة العالمية للحقوق الفكرية» المتفق عليها هذه (وتتكون من أكثر من 45 توصية) حصيلة عملية طويلة من تحول المنظمة من منظمة هدفت تاريخيًا لحماية مصالح أصحاب الحقوق، إلى منظمة تدمج بشكل متزايد مصالح أصحاب المصالح الآخرين في النظام الدولي لحماية الملكية الفكرية بالإضافة إلى التكامل مع الجسم الأوسع للقانون الدولي الخاص بحقوق الإنسان والبيئة والتعاون الاقتصادي.

عمل عدد من هيئات المجتمع المدني على مسودة معاهدة إتاحة المعرفة يودون أن يروها وقد خرجت إلى النور.

في ديسمبر 2011، نشرت المنظمة العالمية للملكية الفكرية أول تقرير عالمي للملكية الفكرية لها عن الوجه المتغير للإبداع، وهو أول تقرير من نوعه للمكتب الجديد لكبير الاقتصاديين. المنظمة العالمية للحقوق الفكرية أيضًا ناشر لمؤشر الإبداع العالمي.

أحداث حدثت مؤخرًا
في سبتمبر 2020 حجبت الصين مؤسسة ويكيميديا من دورها كمراقب في المنظمة العالمية للملكية الفكرية مرجعةً ذلك إلى وجود جهة ذات صلة بويكيميديا في تايوان. وفقًا للبيان الصيني: «هناك سبب يدعو للاعتقاد بأن هذه المؤسسة كانت تقيم نشاطات سياسية عن طريق المنظمات الأعضاء فيها التي يمكن أن تهدد سيادة الدولة وسلامتها الإقليمية».

معطيات أساسية
الدول الأعضاء:191 دولة
الهيئات الرئيسية صاحبة القرار للدول الأعضاء:
 الجمعية العامة.
 المؤتمر ولجنة التنسيق.
 عدد موظفي الأمانة:823 موظفا من 85 بلداََ.

ميزانية الويبو:
 678 مليون فرنك سويسري (لسنتي 2002 و2003).

عدد المعاهدات الدولية التي تديرها الويبو:
 23 معاهدة منها 16 معاهدة بشأن الملكية الصناعية
 6 معاهدات بشأن حق المؤلف، بالإضافة إلى اتفاقية إنشاء الويبو.

عدد المنظمات غير الحكومية التي تتمتع بصفة مراقب:
 161 منظمة

المدراء

انظر أيضًا

 المركز المصري للملكية الفكرية وتكنولوجيا المعلومات
 اليوم العالمي للملكية الفكرية
 اتفاقية مكافحة التزييف التجارية

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي (بالعربية)

مكاتب براءات الاختراع
منظمات الأمم المتحدة مقرها في جنيف
منظمات أسست في 1967
منظمات تجارة دولية
منظمات دولية
منظمات قانون براءات الإختراع
هيئات الأمم المتحدة

المنظمة العالمية للملكية الفكرية


Gül-haçlılar (ya da Rozikrusyenler), 16. yüzyılda Avrupa'da kurulan ezoterik bir örgüttür. Adı, gül ve haçtan oluşan en önemli simgelerinden türetilmiştir.

Kurucusu Christian Rosenkreuz olarak bilinmektedir. Fakat bazıları örgütün eski Mısır'da filizlendiğini ve Platon, İsa ve İskenderiyeli Philo gibi, sıra dışı din ve felsefe önderlerinin de örgüte üye olduklarını ileri sürerler. Ancak, örgütün tarihini 16. yüzyıldan daha eskiye dayandıracak hiçbir kanıt mevcut değildir.

Örgüt 1630'da Malineler konseyi tarafından sihirbazlık ve dinsel sapkınlık suçlamasıyla kapatılmıştır.

Gizlenme inisiyatik örgütlerin doğal bir prensibi olduğundan olabildiğince gizlenme gereği görmüşlerdir. Bu yüzden, diğer inisiyatik örgütler için olduğu gibi, bu örgüt hakkında da fazla bilgi yoktur. Kapatılan örgüt üyelerinin nereye gittikleri hakkında farklı görüşler ileri sürülmektedir.

19. ve 20. yüzyılda, gerçek Gül-haçlılarla doğrudan bir bağlantısı olmamakla birlikte bu adı taşıyan pek çok örgüt kurulmuştur.

Simya
Astroloji
Ezoterik Hristiyanlık
Hermetizm
Ezoterizm
Gizli örgütler

Gül-haçlılar


Îndumnezeirea (în , a nu se confunda cu divinizarea, adică "zeificarea" împăraților antici prin apoteoză) este un proces de transformare al cărui scop este asemănarea sau unirea cu Dumnezeu, așa cum învață Biserica Ortodoxă și Bisericile catolice de rit oriental. Ca proces de transformare, îndumnezeirea este rezultatul catharsis-ului (purificarea minții și a corpului) și a contemplării mistice (theoria, "iluminarea" cu "viziunea" lui Dumnezeu). Potrivit învățăturii creștine răsăritene îndumnezeirea este scopul esențial al vieții umane. Ea este considerată realizabilă doar printr-o sinergie (sau cooperare) între activitatea umană și energiile necreate ale lui Dumnezeu.

Potrivit mitropolitului Hierotheos Vlachos, primatul îndumnezeirii în teologia creștin-ortodoxă răsăriteană este legată direct de faptul că teologia creștină răsăriteană (așa cum a fost concepută în plan istoric de principalii săi exponenți) se bazează într-o mai mare măsură decât teologia catolică latină pe înțelegerea spirituală directă a trăirilor sfinților sau misticilor bisericii, mai degrabă decât pe gândirea aparent mai rațională practicată în Occident. Creștinii răsăriteni consideră că "cel care nu urmează calea unirii cu Dumnezeu nu poate fi teolog", în sensul propriu al cuvântului. Astfel teologia creștină răsăriteană nu este tratată în primul rând ca o preocupare academică și se bazează, în schimb, pe revelația aplicată (vezi gnoseologia), iar validarea primară a unui teolog este determinată mai degrabă de o viață ascetică și sfântă decât de o formare intelectuală sau academică (vezi scolastica).

Îndumnezeirea
Atanasie din Alexandria a scris: "El s-a întrupat ca noi să putem să fi ridicați către dumnezeire" (Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν). Declarația lui este o bună descriere a doctrinei. Ceea ce altfel ar fi părut absurd — ca omul păcătos, căzut din grația divină, să poată deveni sfânt așa cum Dumnezeu este sfânt — a devenit posibil prin Isus Hristos, care este Dumnezeu întrupat. Desigur, afirmația creștină esențială că Dumnezeu este Unul stabilește o limită absolută a înțelesului îndumnezeirii: deoarece nu este posibil ca o ființă creată să devină ontologic Dumnezeu sau chiar o parte necesară a lui Dumnezeu (a celor trei ipostaze ale lui Dumnezeu), o ființă creată nu poate deveni Tatăl, Isus Hristos sau Duhul Sfânt.

Creaturile cele mai specifice, adică ființele create, nu pot deveni Dumnezeu în esența Sa transcendentă (ousia), adică superființe (vezi teologia apofatică). Un astfel de concept ar fi henosis sau absorbția și fuziunea spiritului individual în Dumnezeu, potrivit filozofiei păgâne grecești. Cu toate acestea, fiecare ființă este considerată ca fiind compusă din energie imanentă (energeia) a lui Dumnezeu. Deoarece energia este imanența lui Dumnezeu, ea este, de asemenea, energeia sau activitatea lui Dumnezeu. Astfel, doctrina evită panteismul, în timp ce acceptă parțial termenii și conceptele generale ale neoplatonismului, dar nu și substanța acestuia (vezi Plotin).

Maxim Mărturisitorul a scris:

Theoria
Prin theoria (iluminarea sau experimentarea directă a Dumnezeului Triunic), ființele umane ajung să cunoască și să experimenteze ceea înseamnă să fii un om desăvârșit, adică să devină, de exemplu, imaginea creată a lui Dumnezeu; prin intermediul comuniunii lor cu Iisus Hristos, Dumnezeu se împărtășește rasei omenești, cu scopul de a le revela oamenilor tot ceea ce reprezintă El (cunoaștere, dreptate și sfințenie). Ca urmare a faptului că Dumnezeu a devenit om în toate modurile, cu excepția păcatului, el îi va face pe oameni să-i fie asemănători, adică "sfinți" în toate modurile, cu excepția dobândirii Esenței Divine, care este necreată. Irineu de Lyon a explicat această doctrină în lucrarea Împotriva ereziilor, Cartea 5, Prefață: "Cuvântul lui Dumnezeu, Domnul nostru Iisus Hristos, Care a devenit, prin intermediul iubirii Sale transcendente, ceea ce suntem noi, că El să ne poată face pe noi să fim chiar ceea ce este El Însuși."

Ca învățătură patristică și istorică
Pentru mulți Părinți ai Bisericii, îndumnezeirea merge dincolo de simpla restabilire a stării oamenilor de dinaintea căderii în păcat a lui Adam și a Evei, învățând că, deoarece naturile divină și umană au fost unite în persoana lui Isus, acum este posibil ca cineva să experimenteze o apropiere mai strânsă de Dumnezeu decât au experimentat inițial Adam și Eva în Grădina Edenului, și că oamenii pot deveni mai asemănători lui Dumnezeu decât au fost Adam și Eva la acea vreme. Unii teologi creștini răsăriteni merg atât de departe încât spun că Iisus s-ar fi întrupat doar din acest motiv, chiar dacă Adam și Eva nu ar fi păcătuit niciodată.

Întreaga omenire și-a restabilit deplin întregul său potențial, deoarece, prin nașterea sa dintr-o femeie, Fiul lui Dumnezeu a adoptat o natură umană și și-a asumat suferințele cauzate de păcat (deși el nu este păcătos și este Dumnezeu neschimbat în ființă). Cele două naturi (divină și umană) ale lui Hristos nu reprezintă două persoane, ci una singură, fiind efectuată așadar o unire în Hristos între întreaga omenire și Dumnezeu. Astfel are loc o împăcare între Dumnezeul sfânt și omenirea păcătoasă în singurul om fără păcat, Iisus Hristos. (Vezi rugăciunea lui Isus consemnată în Ioan 17.)

Această reconciliere se realizează efectiv prin efortul de conformare la imaginea lui Hristos. Fără efort, nu există nici o credință reală; credința trebuie să conducă la acțiune. Voința, gândirea și acțiunea omenească trebuie să tindă către unirea cu voința, gândirea și acțiunea lui Dumnezeu. O persoană trebuie să-și modeleze viața pentru a fi o oglindă, o asemănare adevărată a lui Dumnezeu. Mai mult decât atât, din moment ce natura divină și natura umană sunt unite în Hristos, viețile creștinilor sunt mai mult decât o simplă imitație și mai degrabă o unire cu viața spirituală de esență divină: astfel penitentul care caută mântuirea este unit cu Dumnezeu prin faptul că vrea și face ceea ce-i place lui Dumnezeu.

O analogie comună pentru îndumnezeire, oferită de Părinții greci ai Bisericii, este cea a unui metal care este pus în foc. Metalul obține toate proprietățile focului (căldură, lumină), în timp ce esența sa rămâne aceea a unui metal. Folosind analogia cap-corp de la Apostolul Pavel, fiecare om în care trăiește Hristos se împărtășește cu slava lui Hristos. Așa cum observa Ioan Gură de Aur, "unde este capul, acolo este și corpul. Iară capul și corpul nu sunt separate prin nimic intermediar, căci de vor fi separate nu se poate zice că e corp sau cap".

Etape
Îndumnezeirea este considerată a avea trei etape: prima, purificarea sau katharsis; a doua, iluminarea, viziunea lui Dumnezeu sau theoria; și a treia, sfințenia sau îndumnezeirea (theosis). Astfel, termenul "îndumnezeire" descrie întregul proces și obiectivul său. Prin intermediul purificării o persoană ajunge la theoria și apoi la theosis. Îndumnezeirea este comuniunea persoanei cu Dumnezeu. Potrivit acestei doctrine, viața sfântă a lui Dumnezeu, oferită credinciosului de Isus Hristos prin Duhul Sfânt, este exprimată prin cele trei etape ale îndumnezeirii, începând cu frământările spirituale din această viață, crescând cu experiența cunoașterii lui Dumnezeu și desăvârșindu-se cu învierea credinciosului, atunci când victoria lui Dumnezeu asupra fricii, păcatului și morții, împlinită în răstignirea și învierea lui Isus Hristos, se va manifesta pentru totdeauna în acel credincios.

Practica ascetică
Drumul spre îndumnezeire include mai multe forme de practici, cele mai cunoscute fiind practica monahală și practica preoțească. Având la bază tradiția monahală, practica isihasmului este cea mai importantă modalitate de a stabili o relație directă cu Dumnezeu. Trăirea în mijlocul comunității bisericii și participarea la sfintele taine, în special la Euharistie, sunt importante, ca și cultivarea "rugăciunii inimii" și a rugăciunii neîncetate, așa cum îi îndeamnă apostolul Pavel pe tesaloniceni (1 și 2). Această rugăciune neîncetată a inimii este o temă predominantă în scrierile Sfinților Părinți, mai ales în cele colectate în Filocalia. Se consideră că nimeni nu poate ajunge la îndumnezeire fără o viață creștină impecabilă, încoronată cu o rugăciune credincioasă, caldă, tăcută și continuă a inimii.

Mijlocitorul îndumnezeirii este Duhul Sfânt, căruia ființa umană își supune voința pentru a primi acest har transformator prin practică și rugăciune, și, după cum învață Grigore Palamas, misticii creștini sunt îndumnezeiți prin umplerea cu Lumina taborică a Sfântului Duh în măsura în care se deschid ei prin asceză (îndumnezeirea nefiind un act unilateral al lui Dumnezeu, ci o cooperare iubitoare între Dumnezeu și creștinul evoluat, pe care Palama o considera a fi o sinergie).

Această sinergie sau cooperare între Dumnezeu și Om nu determină o absorbire a omenirii în Dumnezeu, ca în formele păgâne anterioare de zeificare precum henosis. Ea exprimă mai degrabă o unitate în natura complementară între creatură și creator. Dobândirea Duhului Sfânt este esențială, deoarece dobândirea duhului duce la desăvârșire.

Atitudini occidentale
Atitudinea occidentală față de îndumnezeire a fost în mod tradițional negativă. În articolul său, Bloor evidențiază mai mulți teologi apuseni care au contribuit la ceea ce el a numit "stigmatizarea" îndumnezeirii. Totuși, în discursul teologic recent s-a observat o inversare a acestei atitudini, ca urmare a adoptării de către teologii apuseni a unor tradiții creștine, care, susține Bloor, acceptă ideea îndumnezeirii.

Practica rugăciunii ascetice, numită isihasm în Biserica Ortodoxă și în Bisericile catolice de rit oriental, "este centrată pe iluminarea sau îndumnezeirea (... sau theosis, în limba greacă) omului".

Isihasmul este îndreptat către un scop care nu este limitat la viața naturală și trece dincolo de ea către îndumnezeire (theosis).

În trecut, teologii romano-catolici au exprimat o opinie, în general, negativă față de isihasm. Doctrina lui Grigorie Palama nu a avut aproape niciun susținător în Europa Apuseană, iar atitudinea neîncrezătoare a lui Varlaam Calabrezul cu privire la ea a prevalat în rândul teologilor apuseni, supraviețuind până la începutul secolului al XX-lea, așa cum se arată în articolul despre isihasm al lui Adrian Fortescue publicat în Enciclopedia Catolică (1910). Fortescue a tradus cuvintele grecești  și  ca "liniștit" și "chietist".

În aceeași perioadă, articolul despre chietism al lui Edward Pace a indicat că, în timp ce chietismul în sensul cel mai strict este o doctrină propusă în secolul al XVII-lea de Miguel de Molinos, termenul a fost folosit, de asemenea, în sens mai larg pentru a cuprinde ambele religii indiene și ceea ce Edward Pace a numit "ciudățeniile isihasmului", arătând, astfel, aceleași prejudecăți ca și Fortescue cu privire la isihasm; și, din nou, în aceeași perioadă, Siméon Vailhé a descris unele aspecte ale învățăturii lui Palama ca "erori monstruoase", "erezii" și "o înviere a politeismului" și a numit metoda isihastă pentru ajungerea la o contemplare perfectă "nu mai mult decât o formă brută de autosugestie".

Diferite concepte de "contemplație naturală" au existat în Răsărit și în Apusul medieval.

Secolul al XX-lea a evidențiat o remarcabilă schimbare în atitudinea teologilor romano-catolici cu privire la teologia lui Grigore Palama, o "reabilitare" a lui care a determinat unele părți ale Bisericii Apusene să-l considere sfânt, chiar dacă necanonizat. Unii cercetători occidentali susțin că nu există niciun dezacord între învățăturile lui Palama și credința romano-catolică. Potrivit lui G. Philips, deosebirea esență-energie este "un exemplu tipic de pluralism teologic perfect admisibil" care este compatibil cu învățătura de credință a Bisericii Romano-Catolice. Jeffrey D. Finch susține că "viitorul apropierii Est–Vest pare să fie depășirea polemicilor moderne între neoscolasticism și neopalamism". Unii teologi apuseni au încorporat deja teologia lui Palama în gândirea proprie a lor.

Papa Ioan Paul al II-lea a spus că catolicii ar trebui să se familiarizeze cu "tradiția veche și venerabilă a Bisericilor Răsăritene", pentru a se inspira din ea. Printre valorile spirituale ale acestei tradiții el a menționat în special:

Notă explicativă

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară

Termeni creștini

Îndumnezeire


ONF (prononcé On and Off, 온앤오프) est un boys band sud-coréen de K-pop formé en 2017 par WM Entertainment. Il est composé de six membres : Hyojin, E-Tion, J-Us, Wyatt, MK et U.

Formation
Les sept membres originaux du groupe sont annoncés sous le nom de WM Boys lors du Dream Concert de 2016 à Seoul.

Le 23 août 2019, Laun, le plus jeune membre, quitte le groupe pour raison personnelles.

En 2020, le groupe participe à l'émission Road to Kingdom et termine 2ème.

Membres
Actifs
 Hyojin (효진)
 E-Tion (이션)
 J-Us (제이어스)
 Wyatt (와이엇)
 MK (엠케이)
 U (유)

Ancien
 Laun (라운)

Chronologie

Discographie

Albums

Ressorties

EP

Singles

Autres chansons classées

Bandes originales

Notes et références

Notes

Références

Liens externes
 Site officiel

Groupe de K-pop
Groupe sud-coréen de pop
Boys band sud-coréen
Groupe musical formé en 2017

ONF (groupe)


Marius Cayouette, né le  à Sainte-Justine de Dorchester, et mort le  à Québec, est un organiste, pianiste, compositeur et professeur de musique québécois.

Biographie
Marius Cayouette est né le 3 novembre 1904 à Sainte-Justine de Dorchester, du mariage de Joseph-Alphonse Cayouette et d'Artémise Lapierre. Très tôt, celui-ci développa un certain goût pour la musique, puisque sa mère possédait une jolie voix et chantait, tant à l'église que lors de réunions familiales. Il commence son apprentissage musical au piano, à l'école paroissiale dirigée par les Sœurs de Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours, auprès de sœur Sainte-Cécile. À l'automne 1918, il entre au Collège de Lévis et en plus de suivre ses cours réguliers, il étudie l'orgue et le piano avec l'abbé Alphonse Tardif et l'esthétique avec l'abbé Henri Raymond. Dû à son état de santé précaire, il doit abandonner ses études et quitte ainsi le Collège de Lévis en mai 1922.

Dès l'automne 1922, il s'installe à Québec, afin de poursuivre des études musicales en s'inscrivant à la toute nouvelle École de musique de l'Université Laval, fondée la même année. Il y reçoit alors l'enseignement d'Henri Gagnon (orgue et piano), Robert Talbot (écriture), ainsi que Joseph Turgeon (piano).

Parallèlement à ses études, il accepte, le 2 novembre 1924, un poste d'organiste titulaire en l'église de Saint-Grégoire de Montmorency. Il y restera en poste jusqu'à la fête de l'Immaculée Conception du 8 décembre 1974, soit pendant une période d'un peu plus de 50 ans. En 1949, il fondera la revue Saint-Grégoire, revue officielle de la Société des musiciens d'église de la province de Québec, qui sera en activité jusqu'en 1963.

Tout au long de sa longue carrière, il se vouera à défendre, promouvoir et illustrer la musique d'église, mais aussi l'orgue et le chant grégorien, particulièrement en tant que membre de la Commission diocésaine de musique sacrée. Étant tout autant intéressé à la facture d'orgue, Marius Cayouette fut consulté par différentes paroisses et communautés qui réclamaient ses conseils.

Également compositeur, on lui doit une quarantaine d'œuvres, quelques-unes pour voix seule avec accompagnement d'orgue ou piano. L'essentiel de ses compositions sont dédiées cependant, à l'orgue comme instrument soliste, et sont presque toutes inédites, à l'exception de l'« Hymne pascale », qui fut publiée dans Le Tombeau d'Henri Gagnon, en hommage à ce dernier et dont Marius Cayouette en a été l'instigateur.

École de musique de l'Université Laval
Dès les débuts de sa fréquentation à l'École de musique, Marius Cayouette effectue du bénévolat auprès de Robert Talbot, le secrétaire de l'École. En 1932, on nomme ce dernier directeur et le 28 mars 1936, Marius Cayouette devient ainsi secrétaire-adjoint. C'est le 31 mai 1938 qu'il occupera officiellement le poste de secrétaire, en remplacement de Jean-Marie Beaudet. Il est par la suite nommé, le 29 avril 1940, professeur agrégé à la Faculté des Arts. C'est à partir de l'année 1948, qu'il sera professeur titulaire de l'Esthétique de la musique (Histoire de la musique), poste qu'il conservera jusqu'en 1952. Finalement, Lucien Brochu, directeur de l'École de musique, nommera Marius Cayouette comme directeur-adjoint en juin 1962. Il y sera jusqu'à sa retraite, le 1er juillet 1972.

Facture d'orgues
S'intéressant à la facture d'orgue, Marius Cayouette fut consulté par différentes paroisses et communautés qui réclamaient ses conseils. En 1958, il fait affaire avec William Hill & Son and Norman & Beard Ltd. pour le devis de l'orgue dont il était titulaire, à l'église Saint-Grégoire de Montmorency. Il prépara aussi les devis de l'orgue Casavant de l'église Saint-Roch en 1943, de l'orgue Aeolian-Skinner du Conservatoire de Musique de Montréal en 1944 et de l'orgue Guilbault-Thérien de la Basilique de Québec en 1980.

Ses œuvres
L'essentiel de ses compositions est encore inédit et sous restriction de reproduction, et ce jusqu'en 2036 (voir les restrictions du fonds Marius Cayouette à cet effet). Certaines de ces partitions se trouvent aussi dans le fonds Claude Lagacé, car ils étaient de bons amis et Marius a composé plusieurs pièces pour Claude.

Beaucoup des compositions de Marius étaient faites pour certaines occasions ou pour certaines personnes, tel qu'écrit sur plusieurs partitions, comme les trois compositions faites pour son ami Claude Lagacé ou les nombreuses dédiées à des fêtes religieuses

Plusieurs autres personnes ont reçu des pièces de Marius, dont voici quelques noms :

 Sœur Marie-Fernande, faisant partie de la Congrégation des Sœurs Missionnaires de Notre Dame d'Afrique, ayant publié sa pièce Messe des « Filioli »
 Laurence Tibett du Metropolitan Opera lors de son passage au Palais Montcalm, dans la ville de Québec, le 3 décembre 1947
 Robert Talbot, violoniste, compositeur et chef d'orchestre canadien, pour qui il avait fait du bénévolat en 1922 à l'Université Laval
 François-Xavier Nadeau, organiste à la basilique Sainte-Anne-de-Beaupré, à Québec
 Mark Fairhead, travailllant pour le fabricant d'orgues Hill, Norman & Beard, avec qui il a participé pour créer un orgue etc.
 L'abbé Antoine Bouchard, organiste réputé et membre fondateur des Amis de l'Orgue de Québec
 Donat Demers, fondateur et directeur de la Chorale d'Aubigny et, entre autres, président de l'orchestre symphonique de Québec

Plusieurs pièces de Marius Cayouette sont en souvenir de certaines personnes décédées, le plus connu étant Henri Gagnon avec l'Hymne Pascal, mais il y a aussi :

 Paul Marcilly, 1890 à 1982, titulaire de l'orgue de l'église Notre-Dame-d'Auteuil
 Harris W. Soule, un auteur américain décédé en 1971

Œuvres éditées
 Hymne Pascal, publié Le Tombeau d'Henri Gagnon en 1987
 Complément pour Noël, publié dans Supplément à la revue Saint-Grégoire en 1950
 Messe des « Filioli », publié par Srs Miss. de N.D. d'Afrique en 1965
 Ave Maria, publié dans Chants religieux pour la célébration du Mariage par l'abbé Jules Rancourt en 1938

Œuvres non éditées

Orgue seul
 Verset sur un cantique à la Sainte Vierge (1935)
 Prélude (1939)
 Petite suite pour Noël (1940)
 Paraphrase de l'Ave Maris Stella (1944)
 Deux Miniatures (B) 2. Chantez, chantez Joseph (1948)
 Prélude (1950){
 Prélude sur « Adorate » (1953)
 Ex Voto (1956)
 Enluminure (1957)
 Antiphonie (1959)
 Deux Miniatures (A) 1. Pour la messe de Minuit à Noël (1959)
 Pour faire suite au chant de l'offertoire (1959)
 Deux Miniatures (A) 2. Pour la messe de Pâques (1971)
 Cinq anciennes pour Noël (date inconnue)
 Cor Mariae (date inconnue)
 Supplique (Salve Regina) (date inconnue)
 Magnificat (date inconnue)
 Vêpres (Assomption) (date inconnue)

Chœur mixte à quatre voix
 A la volette (1946)
 Prière pour le Pape (1966)
 Cantique à Notre-Dame du Sacré Cœur (date inconnue)
 Credo (date inconnue)
 Dominica X port Pentecosteu (date inconnue)
 Alleluia (date inconnue)

Voix seule et piano
 Kissing's no sin (1932)
 Poème Japonais (1932)
 Why is night (date inconnue)

Voix seule
 M'en fus à la fontaine (1930)
 Petit oiseau, charmant rossignol (1930)>

 Ave Maris Stella (date inconnue)

Chœur mixte à 6 voix
 Tantum Ergo (1936)
 Salutaris (1936)

Voix et orgue
 Catulle Mendes, J'ai chanté comme Chérubin (1932)
 Cantique à Sainte-Anne (1937)
 Ecce Sacerdos Magnus (1962)

Piano solo
 Berceuse (1933)

Notes et références

Liens externes

 L'Encyclopédie Canadienne.
 Orgues du Québec.
 Les amis de l'orgue de Québec.

Naissance en novembre 1904
Naissance au Québec
Décès en mars 1985
Décès à Québec (ville)
Décès à 80 ans
Organiste
Pianiste québécois
Compositeur québécois
Professeur de musique
Étudiant de l'Université Laval
Professeur à l'Université Laval

Marius Cayouette


Céline d'Orgeville est une ingénieure et astronome franco-australienne, professeure et scientifique des instruments à l'École d'astronomie et d'astrophysique de l'Université nationale australienne. Elle dirige des équipes de conception de systèmes laser et optiques pour les télescopes astronomiques au sol. Elle est membre de la Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers et de l'.

Formation
Céline d'Orgeville était étudiante en licence et master à l'Université Paris-Sud. Elle a passé ses vacances d'été en tant que stagiaire en ingénierie optique. En 1997, d'Orgeville a déménagé à l'Université Joseph-Fourier, où elle a travaillé sur l'optique non linéaire et les oscillateurs à pompage laser.

Recherche et carrière
Céline d'Orgeville étudie l'optique adaptative des étoiles de guidage laser, une technique qui utilise des miroirs déformables et des lasers pour atténuer le flou atmosphérique dans les images acquises par les télescopes au sol. À partir de 1999, d'Orgeville a travaillé pour l'observatoire Gemini, qui exploite les télescopes astronomiques Gemini North et Gemini South respectivement à Hawaï et au Chili. Elle a dirigé la conception, la fabrication et la mise en service des installations d'étoiles de guidage laser des deux télescopes. Les systèmes laser développés par d'Orgeville comprennent l'optique adaptative multi-conjuguée Gemini South, une caméra d'optique adaptative dans le proche infrarouge capable de capturer des images à diffraction proche de l'espace extra-atmosphérique.

En 2012, d'Orgeville a déménagé en Australie. Elle a reçu une bourse translationnelle de l'Université nationale australienne pour commercialiser des lasers à étoile guide au sodium. Là, elle a travaillé sur les systèmes optiques adaptatifs de tomographie laser pour le Télescope géant Magellan.

Service académique
Depuis 2014, d'Orgeville siège au comité de direction de l'Australian National University Gender Institute. Elle a travaillé aux côtés de la SPIE sur diverses initiatives en faveur de l'égalité des sexes, notamment la collecte de données démographiques et l'enquête sur la communauté de l'optique adaptative. Elle a reçu le prix SPIE Diversity Outreach en 2021. Elle est membre de la Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers (SPIE) et de l' .

Publications (sélection)

Vie privée
d'Orgeville a un mari et deux enfants  et se produit dans une chorale locale.

Références

Liens externes

Astronome français du XXe siècle
Astronome français du XXIe siècle
Astronome australien du XXe siècle
Astronome australien du XXIe siècle
Femme astronome
Professeur à l'université nationale australienne

Céline d'Orgeville


Det franske panserskib Richelieu blev bygget som en forbedret udgave af skibene i Océan klassen. Lige som disse blev det betegnet som panserfregat (Frégate cuirassée). Richelieu var færdigt i 1875 og var til rådighed indtil 1900. Navnet henviser til den franske kardinal og statsmand Richelieu, der levede 1585-1642. Skibet var det første af foreløbigt tre med dette navn i den franske flåde.

Design og konstruktion

Richelieu var designet af Henri Dupuy de Lôme som en forbedret udgave af Ocean klassen, og stadig med træskrog. Skibet var et kasematskib med et centralt batteri, hvor kanonerne var fordelt over to dæk. I forhold til forgængerne var antallet af kanoner i kasematten øget fra fire til seks, med tre i hver side. På linje med tidens andre panserskibe var der en kraftig metalforstærket vædderstævn.

Skibet havde en maksimal længde på 101,7 m og en bredde på 17,4 m. Dybgangen var 8,5 m og deplacementet var 9.130 ton. Besætningen talte 750 mand..

Fremdrift
Richelieu havde to dampmaskiner fra Indret, der drev hver sin skrue, og den samlede effekt på prøvesejladsen var 4.600 HK, der gav en hastighed på 13,2 knob. Kulbeholdningen var på 640 tons, og det rakte til 3.300 sømil ved 10 knob. Richelieu var var fra begyndelsen fuldrigget, men ved en ombygning efter 1880 fik det militærmaster og havde herefter skonnertrigning.

Bevæbning
Skibet var designet med seks 27,4 cm kanoner i kasematten, plus fire 24 cm kanoner i barbatter på dækket ovenover. I stævnen var der yderligere en 24 cm kanon. Desuden var der 10 styk 12 cm kanoner på det øverste dæk. De sidstnævnte kanoner blev senere udskiftet med otte 13,8 cm kanoner.

De svære 27,4 cm kanoner var model 1870 med kaliber 18 og de kunne affyre panserbrydende granater med en vægt af 216 kg og med en mundingshastighed på 434 m/sekund. På klos hold var granaterne i stand til at gennembryde 360 mm smedejernspanser. Selve kanonen vejede 21,2 tons. De lidt mindre 24 cm kanoner var også model 1870 og havde kaliber 19. De kunne affyre panserbrydende granater med en vægt af 144 kg og med en mundingshastighed på 495 m/sekund. På klos hold var granaterne i stand til at gennembryde 366 mm smedejernspanser. Selve kanonen vejede 15,7 tons.

Kanonerne i barbetterne havde begrænset skudfelt forud og agterud, mens ellers var skibets ildkraft koncentreret i bredsiderne, bortset fra den 24 cm kanon, der var placeret i stævnen, men skudfelt i sejlretningen.

Under en ombygning fik skibet otte styk 37 mm revolverkanoner fra Hotchkiss og antallet blev senere øget til 18. Disse fem-løbede kanoner affyrede granater, der vejede 0,5 kg med en mundingshastighed på 610 m/sekund. Skudhastigheden var 30 skud i minuttet og rækkevidden var op til 3.200 meter. På billedet i infoboksen kan man se, at militærmasterne havde mærs, der var beskyttet af jernplader, og som husede et antal revolverkanoner. I slutningen af karrieren fik skibet installeret fire torpedoapparater til 35,6 cm torpedoer.

Panser
Richelieu havde et 220 mm smedejernspanser langs hele vandlinjen, og det var fæstnet på 88 cm træplanker. Kasemattens panser var på 160 mm, monteret på 62 cm træ. De ubeskyttede dele af skibets skrog var dækket af tynde jernplader..

Tjeneste
Richelieu blev køllagt på flådeværftet i Toulon i 1. december 1868 og søsat 3. december 1873. Skibet blev afleveret fra værftet 12. april 1875, men hejste først kommando året efter, 10. februar 1876, hvor Richelieu blev flagskib for den franske eskadre i Middelhavet. Den aktive tjeneste ophørte 3. december 1879, og skibet var herefter i reserve. Mens Richelieu lå ankret op i Toulon - 29. december 1880 - udbrød der brand ombord, og det blev nødvendigt at åbne skibets søventiler og lade det synke til bunden af havnen, så branden kunne slukkes. Richelieu blev hævet i 1881 og repareret. Den 8. oktober 1881 hejste skibet igen kommando som flagskib for Middelhavseskadren. Ud over den almindelige tjeneste i eskadren blev der også tid til i 1885 at afprøve torpedonet fra firmaet Bullivan. Nettene skulle beskytte skibet mod torpedoer, men det viste sig, at de kun var anvendelige ved hastigheder på fire knob og derunder, så de blev afmonteret igen. I 1886 blev Richelieu overført til reserven, men var stadig aktivt og fungerede fra 1892 som flagskib for reserveflåden. Skibet blev slettet af flådelisten 5. marts 1900 og lå herefter inaktivt i 10 år. Richelieu blev solgt til ophugning i Holland og 28. januar 1911 blev det slæbt ud fra Toulon. På vej gennem Biscayen var der så meget storm, at slæbetrossen måtte kappes, og Richelieu drev herefter rundt, indtil det blev fundet ved Scillyøerne. Derpå kom det på slæb igen og nåede endelig frem til Amsterdam og ophugning.

Referencer

Litteratur

Eksterne kilder

 classe Richelieu

Slagskibe fra Frankrig
Panserskibe fra Frankrig

Richelieu (skib, 1875)


An Danthonia domingensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel ngan Pilg.. An Danthonia domingensis in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. d. obtorta
 D. d. shrevei

Mga kasarigan

Danthonia

Danthonia domingensis


Emilio Baldanello (* 3. März 1902 in Padua; † 21. Juli 1952 in Venedig) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Baldanello ist der Sohn des Theaterleiters (Teatro Malibran in Venedig) und Schauspielers "Giuseppe" und dessen Frau "Dora Prosdocmi", die ebenfalls Bühnendarstellerin war. Nach einem versuchten, aber abgebrochenen Jurastudium wandte sich auch Emilio der Schauspielerei zu und trat ab 1922 mit der Compania Albertina Bianchini auf, die von Albano Mezzetti geleitet wurde. Im Jahr darauf schloss er sich der bekannteren um Gianfranco Giachetti an und wurde in erster Linie in komödiantischen Rollen von Dialektstücken bekannt. 1936 wurde er Teil des Ensembles am Teatro di Venezia unter Guglielmo Zorzi und rief 1939 mit Gino Cavalieri eine eigene Truppe ins Leben.

Seine relativ knappe Filmografie zeigt ihn neben Verpflichtungen als Charakterdarsteller in der Hauptrolle des wenig bekannten Trent'anni di servizio aus dem Jahr 1945.

Baldanello war der Bruder von Tonino Baldanello und der Ehemann von Wanda Vianello, die ein Jahr nach ihm starb. Der Regisseur Gianfranco Baldanello ist sein Sohn, Schnittassistentin "Maria Grazia" seine Tochter.

Filmografie (Auswahl)
 1932: La cantante dell'opera
 1945: Trent'anni di servizio
 1952: Genoveva (La leggenda di Genoveffa)

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Italiener
Geboren 1902
Gestorben 1952
Mann

Emilio Baldanello


Veľký Slivník este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 334 de locuitori.

Istoric
Localitatea Veľký Slivník este atestată documentar din 1282.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľký Slivník


Lócs (em : Losing; : Loča) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 122 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Lócs


Emilian Crețu (n. 5 ianuarie 1987, Negureni, Telenești, RSS Moldovenească, azi Republica Moldova) este un actor,  prezentator TV din Republica Moldova și lector superior la Academia de Muzică, Teatru și Arte Plastice.
A fost actor cu normă întreagă.

Biografie
În 2015 și-a făcut apariția și în spațiul virtual sub denumirea de "DaSuntRomân", fiind autorul dar și actorul principal al parodiilor despre diferite situații politice, sociale sau economice, deghizându-se sub diferite personaje hazlii. Astfel, aparițiile acestuia au stârnit sute de reacții și mii de vizualizări în spațiu virtual, cu piese precum "Coroana Mă-tii" sau "Durdom Pa Pa".

De la 1 aprilie 2017, este prezentator al emisiunii de satiră "Dora Show" de pe Jurnal TV.  În emisiune, joacă rolul "Doamnei Dora". În fiecare săptămână, este invitată o celebritate, pe care Emilian o descoase și o supune mai multor provocări.

Referințe

Legături externe
  Pagina publică
  Profilul public

Nașteri pe 5 ianuarie
Nașteri în 1987
Actori moldoveni
Actori români în viață
Moldoveni în viață
Oameni din Chișinău
Prezentatori de televiziune din Republica Moldova

Emilian Crețu


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Selb ist eines der 16 Dekanate des Kirchenkreises Bayreuth. Zurzeit übt Volker Pröbstl das Amt des Dekans aus.

Geschichte
Das Dekanat Selb und das Dekanat Wunsiedel haben einen gemeinsamen Ursprung. Die brandenburg-kulmbachische Superintendentur Wunsiedel wurde 1558 mit folgenden Pfarreien errichtet: Arzberg, Bernstein, Höchstädt, Kirchenlamitz, Marktleuthen, Oberröslau, Schirnding, Selb, Thiersheim, Thierstein, Weißenstadt und Wunsiedel. Am 5. November 1849 wurde das Dekanat Kirchenlamitz errichtet und folgende Pfarreien vom Dekanat Wunsiedel übernommen: Kirchenlamitz, Marktleuthen, Oberröslau, Schönwald, Selb, Spielberg und Weißenstadt. Der Dekanatssitz wurde 1925 nach Selb verlegt. Ab 1935 erfolgte die Umbenennung in Dekanat Selb. 1954 wurden Oberröslau und Weißenstadt an Wunsiedel abgegeben. Aus Wunsiedel kamen gleichzeitig Höchstädt, Hohenberg und Thierstein zu Selb.

Kirchengemeinden
Zum Dekanatsbezirk Selb gehören folgende elf Kirchengemeinden mit ihren Kirchengebäuden:
 Erkersreuth, Kirche Zum Guten Hirten in Erkersreuth und Martin-Luther-Kirche in Selb-Plößberg
 Hohenberg an der Eger, St. Elisabeth (Mitte 13. Jh.)
 Höchstädt im Fichtelgebirge, St. Peter und Paul
 Kirchenlamitz, Michaeliskirche
 Pfarrei Marktleuthen
 Kirchengemeinde Großwendern, Auferstehungskirche
 Kirchengemeinde Marktleuthen, St. Nikolaus
 Pfarrei Schönwald
 Kirchengemeinde Schönwald, Ev. Pfarrkirche
 Kirchengemeinde Spielberg, Evangelische Kirche
 Selb – Christuskirche
 Selb – Stadtkirche St. Andreas
 Thierstein, St. Michael

Literatur

Weblinks

 offizielle Homepage des Dekanats

Selb
Organisation (Selb)
Selb
Gegründet 1558
Christentum im Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Selb


Taler may refer to:

Thaler, a European silver coin
Täler, part of Hügelland/Täler, a  Verwaltungsgemeinschaft ("collective municipality") in the district Saale-Holzland, in Thuringia, Germany
Laura Taler, Romanian-born Canadian artist
Krzysztof Henryk Taler, president of Opoczno S.A., Poland
GNU Taler, a micropayment system, France
Taler (cryptocurrency), a Belarusian cryptocurrency

Taler


Șoimii (Falco) sunt un gen de păsări răpitoare diurne din familia Falconidae. Sunt de mărime variată, agere și puternice, cu ciocul scurt și curbat și având câte o crestătură în formă de dinte, care se hrănesc cu pradă vie, mai ales cu păsări. Sunt răspândite pe larg pe toate continentele, cu excepția Antarctidei.

Caractere morfologice
Șoimii au partea superioară a ciocului curbată în jos, ceea ce ajută pasărea să sfâșie carnea sau să spargă craniul animalui vânat. Irisul păsărilor din această familie este, în general, de culoare întunecată. Partea superioară a picioarelor este acoperită de pene, la fel ca la celelalte păsări răpitoare. Toți șoimii au 15 vertebre cervicale, ceea ce permite, de exemplu, lui Falco tinnunculus să-și rotească capul 180° în căutarea pradei. Ochiul șoimului permite păsării o rază vizuală de 220° fără să rotească capul.

Răspândire, mod de viață
Șoimul este foarte răspândit pe glob, familia lui cuprinzând 38 de specii. În Europa Centrală trăiesc speciile:
 Falco tinnunculus
 Falco vespertinus
 Falco columbarius
 Falco subbuteo
 Falco peregrinus
 Falco cherrug care este răspândit și în regiunile de stepă din Asia Centrală.
În familia șoimilor există atât păsări migratoare, cât și sedentare. În libertate, șoimii trăiesc de regulă între 15 și 18 ani. Spre deosebire de celelate păsări răpitoare, ei nu construiesc cuiburi, ci ocupă cuibul altor păsări aflat pe stânci, copaci sau clădiri.

Hrana
Datorită aripilor lungi și înguste, pasărea are un zbor rapid; totodată, spre deosebire de vultur și uliu, șoimul poate urmări, ajunge și ataca prada în aer. Această tehnică de vânătoare a păsării l-a determinat pe om să folosească șoimi dresați pentru vânătoare. Prada șoimilor constă din păsări, rozătoare mici, reptile, amfibieni și insecte mai mari. În afară de prinderea prăzii, ghearele șoimului pot servi și la atacul prăzii care, fiind lovită în aer de ghearele lui Falco peregrinus, poate muri pe loc.

Specii

Legături externe

Șoim pe dexonline
Falconidae videos on the Internet Bird Collection, ibc.lynxeds.com
The Raptor Resource Project - Peregrine, owl, eagle and osprey cams, facts, and other resources, raptorresource.org

Păsări răpitoare

Șoim (gen de păsări)


El Departamento de Servicios Financieros de la Florida (Florida Department of Financial Services) es una agencia de Florida. Tiene su sede en Tallahassee.

En 1998 los votantes de Florida aprobó una enmienda de la Constitución de Florida. Por lo tanto, en vigor desde el enero de 2003, el Departamento de Seguros, el Jefe de Bomberos del Estado, el Tesoro Público, y el Departamento de Operaciones Bancarias y Finanzas fusionaron, formando el Departamento de Servicios Financieros.

Notas

Enlaces externos
 Departamento de Servicios Financieros de la Florida
 Departamento de Servicios Financieros de la Florida (en inglés)

Agencias estatales de Florida


Ağcabedi Rayonu (Azerice: Ağcabədi rayonu), Azerbaycan'da rayon. İdari merkezi Ağcabedi şehridir.

Hakkında
Ağcabedi Rayonu 1930 yılında kurulmuş, 1963 yılında feshedilerek Ağdam Rayonu'na dahil edilmiştir. 1965 yılında yeniden bağımsız bir rayon olmuştur.
Kür-Aras ovasında yer almaktadır. İklimi ılımlı sıcak ve kuru astropikaldır. Akarsu şebekesi seyrektir. Acı göller var. Tarımda pamukçuluk önemli yer kaplar.

Azerbaycan'ın rayonları
Ağcabedi Rayonu

Ağcabedi (rayon)