وزارة الدفاع هي إحدى الوزارات السيادية في المملكة العربية السعودية المُكلفة بالتنظيم الإداري والعملياتي واللوجستي المتعلق مباشرة بالأمن القومي والقوات المسلحة، وعلى عاتقها تقع مسؤولية الدفاع عن أراضي وحدود المملكة ومصالحها من التهديدات الخارجية. تضم الوزارة أربعة أفرع رئيسية وهي القوات البرية والقوات البحرية والقوات الجوية والدفاع الجوي، كما تضم عدة هيئات تابعة منها رئاسة هيئة الأركان المشتركة وهيئة الاستخبارات العسكرية بالجيش ومركز الدفاع الوطني.

اعتبارًا من عام 2015 تستحوذ القوات المسلحة بالوزارة على أكثر من نصف إجمالي الموظفين داخل المؤسسة العسكرية الواقعة تحت السيطرة المزدوجة مع وزارة الحرس الوطني. يقع مقرها الرئيسي في العاصمة الرياض. كما يتبع الوزارة عدّة كليات وأكاديميات عسكرية مستقلة لكافة فروُعها المسلحة.

يبلغ حجم الإنفاق العسكري حسب ميزانية 2022 171 مليار ريال سعودي وهي أقل بنسبة 10.2% عن إنفاق عام 2021.

يرأس الوزارة منذ 27 سبتمبر 2022 خالد بن سلمان آل سعود خلفاً لأخيه محمد بن سلمان آل سعود الذي غادر الوزارة ليصبح رئيس مجلس الوزراء.

تاريخ الوزارة وتطورها

الدائرة العسكرية
 في عام 1344هـ/ 1925 قرَّر الملك عبد العزيز آل سعود إنشاء جيش نظامي يكون ولاؤه للدولة قبل الولاء القبلي أو الإقليمي، وبمجرد أن عاد إلى الحجاز أمر بإحداث الدائرة العسكرية عام 1344هـ/ سبتمبر 1926 وفي عام 1358هـ/ سبتمبر 1939 تحوّلت الدائرة العسكرية إلى مسمى رئاسة أركان حرب الجيش ومرتبطة بوكالة الدفاع آنذاك.

وكالة الدفاع
 في عام 1353 هـ/ 1933 صدر الأمر الملكي الموجه للنائب العام بتأسيس وكالة الدفاع وبمقتضاه عين عبد الله الحمدان وكيلًا لها، والعميد حسن تحسين العسكري مساعدا للوكيل، بالإضافة إلى عمله المناط به مديرا للأمور العسكرية، وقامت الوكالة بمسؤوليات الجيش وتنظيم الهيئات العسكرية وإعطاؤها أسماء تبين ملامح مهامها وطبيعة تكوينها، ويرجع إحداث المدرسة العسكرية في الطائف إلى بداية عمل الوكالة في ذلك العام. وقد اختيرت مدينة الطائف لتكون مقراً للوكالة، وذلك لتواجد القوات العسكرية بداخلها ولمناسبة مناخها للتدريب، وللاستفادة من الثكنة العسكرية بها قبل قيام الدولة السـعودية الحديثة. كما اهتمت الوكالة بالجانب التعليمي وتطوير المدرسة العسكرية؛ لتقوم بدور مميز في مجال التأهيل العسكري.

وزارة الدفاع والمفتشية العسكرية
 بتاريخ 5 ذو القعدة 1363هـ الموافق 10 نوفمبر 1943 صدر المرسوم الملكي القاضي بإلغاء وكالة الدفاع وإنشاء وزارة للدفاع والمفتشية العامة وتعيين منصور بن عبد العزيز آل سعود وزيراً للدفاع ومفتشاً عاماً للأمور العسكرية.

وزارة الدفاع والطيران والمفتشية العامة
 بتاريخ 7 رجب 1371هـ الموافق 2 أبريل 1952 أصبح اسم وزارة الدفاع هو «وزارة الدفاع والطيران والمفتشية العامة» نظراً لما تم من توسع في مجالات الطيران التي تعنى بها الوزارة وبحكم تبعية الهيئة العامة للطيران المدني والخطوط الجوية والرئاسة العامة للأرصاد وحماية البيئة (تحولت إلى هيئة لاحقًا).

وزارة الدفاع
 بتاريخ 9 ذو الحجة 1432هـ الموافق 5 نوفمبر 2011 أصدر الملك عبد الله بن عبد العزيز آل سعود أمراً ملكياً بتعديل اسم «وزارة الدفاع والطيران والمفتشية العامة» ليُصبح «وزارة الدفاع».

الأهداف الاستراتيجية
حدّدت وزارة الدفاع خمسة أهداف إستراتيجية لتنفيذ رؤية السعودية 2030 وهي تحقيق التفوق والتميز العملياتي المشترك، وتطوير الأداء التنظيمي لوزارة الدفاع، وتطوير الأداء الفردي ورفع المعنويات، وتحسين كفاءة الإنفاق ودعم توطين التصنيع العسكري، وتحديث المعدات والأسلحة.

قائمة الوزراء

أقسام القوات المسلحة

القوات البرية

هي أقدم القوات العسكرية في المملكة. تتكون القوات من عدة قيادات أسلحة، وكليات ومعاهد ومدارس، وتشكيلات وإدارات وهيئات ومجموعات مختلفة، تتكاتف فيما بينها لتكون قادرة وبكل كفاءة، على خوض غمارات الحروب والمعارك العسكرية. وقد جاء تطور البنية الفكرية والثقافية والتنظيمية والقتالية للقوات البرية من خلال تطور قيادات أسلحتها الرئيسية وازدياد أفرادها بشكل متطرد. ويتم تخريج ضباط القوات البرية من كلية الملك عبد العزيز الحربية.

القوات الجوية

تحولت من قوة جوية دفاعية إلى حد كبير إلى واحدة من القوات الجوية ذات القدرات الهجومية المتقدمة. وتملك الآن ثالث أكبر أسطول من طائرات إف-15 إي سترايك إيغل الهجومية المتقدمة بعد القوات الجوية الأمريكية وقوة الدفاع الذاتي الجوية اليابانية.

شكلت القوة الجوية في منتصف العشرينيات من القرن العشرين. يقع مقر قيادة القوات الجوية في العاصمة الرياض. يتكون التسليح الأساسي للقوات الجوية الملكية من طائرات الإف-15 والتورنادو واليوروفايتر تايفون، وتعتبر القوات الجوية الملكية السعودية واحدة من أكبر القوات الجوية في آسيا

القوات البحرية

يرجع تاريخ نشأة القوات البحرية إلى الخمسينيات من القرن الماضي، ففي بدايات العام 1395هـ بدأ التنفيذ الفعلي لمشروع التطوير للقوات البحرية، والذي يشتمل على بناء المرافق الأساسية مثل القواعد العسكرية والسفن الحربية ومبنى قيادة القوات البحرية.
كانت بداية تأسيس القوات البحرية في العام 1377هـ بمدرسة سلاح البحرية بالدمام ضمن تشكيلات الجيش العربي السعودي، والتي تطورت فيما بعد إلى قاعدة بحرية صغيرة واستمرت ضمن تشكيلات الجيش العربي السعودي، وقد تسلمت البحرية خلال هذه الفترة أول قطعة بحرية وهي زورق دورية من الولايات المتحدة الأمريكية.

يقع مبنى قيادة القوات البحرية في العاصمة الرياض، وتنقسم القوات إلى قسمين الأسطول الشرقي في الخليج العربي والأسطول الغربي في البحر الأحمر، وقد قدرت قوة البحرية في عام 2001 بـ 12,500 فرد للبحرية و3,000 فرد لمشاة البحرية، تضطلع القوات البحرية بمهام حماية المنشآت الاقتصادية في عرض البحر وحماية القوافل التجارية والعسكرية والمدنية وتأمين صادرات الدولة ووارداتها إضافة إلى مساعدة السلطات المدنية في عمليات الإخلاء والإنقاذ أثناء الكوارث والأزمات.

الدفاع الجوي

مهمتها الدفاع عن أجواء المملكة وإسقاط الطائرات والصواريخ المعادية. وتعد أنظمة قوات الدفاع الجوي السعودي من أعقد أنظمة الدفاع الجوي في الشرق الأوسط والعالم الإسلامي.

القوات المشتركة
هي القيادة المشرفة على الكفاءة القتالية والجاهزية للقوات، والتي تقود العمليات القتالية حين مواجهة التهديدات بدعم من فروع القوات المسلحة، ويقود القوات المشتركة الفريق الركن مطلق بن سالم بن مطلق الأزيمع منذ 15 أكتوبر 2021.

قوة الصواريخ الاستراتيجية
بدأت السعودية بالتزود بقوة الصواريخ الباليستية منذ عام 1407هـ، سميت قوات الصواريخ الباليستية سابقا باسم مشروع الصقر، وبعد اكتمال المشروع سُميت باسمها الحالي.

الخدمات الطبية

أدى تنظيم القوات العسكرية بالمملكة إلى إنشاء طبابة الجيش بالطائف عام 1367هـ، وكانت عبارة عن مستوصف يتسع لعشرة أسرة، وفي عام 1370هـ سُميت بالصحة العسكرية، وفي عام 1371هـ اُفْتُتِحَ مستشفى الأمير منصور العسكري بالطائف بسعة 36 سريراً. زِيدَتْ السعة إلى مائة 100 سرير بنهاية العام، وفي عام 1373هـ اُفْتُتِحَ مستشفى الأمير مشعل بالخرج، وفي عام 1373هـ اُفْتُتِحَ مستشفى القوات المسلحة بالرياض. وفي 29 ذو الحجة 1392هـ صدر أمر من قبل وزير الدفاع بتعديل المسمى إلى الإدارة العامة للخدمات الطبية للقوات المسلحة. واتسعت خدماتها لتشمل جميع القوات المسلحة وأصبحت ذات ميزانية مستقلة اعتبارا من العام المالي 1394هـ /1395 هـ.

ثم بدأت المملكة العربية السعودية بالتوسع بافتتاح عدد من المدن الطبية والمراكز الصحية والمستشفيات لمنسوبيها من القوات العسكرية بمختلف القطاعات.
ففي عام 12 محرم 1399هـ، افتتح الملك خالد بن عبدالعزيز آل سعود، مدينة الأمير سلطان الطبية العسكرية في الرياض.المدينة مجهز بتسعمائة وعشرون سريرا. وتحتوي على الركن الجنوبي الغربي المخصص بوجه عام للمرضى الذين يحتاجون الرعاية المطولة أو الذين ليست حالاتهم حادة. ومبنى (111) والذي يشمل الجناح الملكي. ويعمل في مدينة الأمير سلطان الطبية العسكرية بالرياض حوالي 7179 موظف من جنسيات متعددة. وفي عام 17 ذو الحجة 1403هـ، تم افتتاح مستشفى كلية الملك عبدالعزيز الحربية في الرياض. ويستوعب 34 مريضا منوما ويقدم الرعاية الطبية للأسرة والمجتمع وعلاج الأسنان وخدمات الإسعاف والطوارئ.
وفي عام 8 مايو 1979م، افتتح الأمير سلطان بن عبدالعزيز آل سعود مستشفى المؤسسة العامة للصناعات الحربية في الخرج، وهو مجهز بواحد وسبعين سريرا ويعمل فيه حوالي 285 موظفا.

إدارة الشؤون الدينية

تختص الإدارة العامة للشؤون الدينية للقوات المسلحة في التوجيه الروحي والإرشاد والتوعية الدينية، وتوفير جميع احتياجات أقسام وأفرع وملحقات القوات المسلحة من مساجد ومراكز ومعارض دينية
وتعمل على رفع الجاهزية في أقسام الشؤون الدينية في جميع المناطق ضباطاً وأفراداً ومدرسين، ورفع الروح المعنوية وتقوية الوازع الديني لمنسوبي القوات المسلحة، والعناية بالمساجد التابعة لها في المناطق من خلال إنشاء وترميم وصرف جميع الاحتياجات، إضافة إلى عدد من النشاطات مثل توعية الجاليات وإقامة المعارض والدورات.

الخدمات الإنسانية
تقدم وزارة الدفاع عدد من الخدمات المساعدة مثل عمليات الإنقاذ، والشحن الجوي، ونقل المساعدات للدول المتضررة من الحروب والكوارث الطبيعية، كما تشارك في خدمة الحجاج أثناء مواسم الحج بالتعاون مع القطاعات الأخرى.

شعارات أفرع القوات المسلحة وأقسامها

الشعارات

الرايات

انظر أيضًا
 وزارة الحربية
 وزارة الحرس الوطني
 الحرس الملكي السعودي

مصادر
 القوات المسلحة السعودية، مطابع القوات المسلحة، 1409هـ.
 القوات المسلحة السعودية، مطابع القوات المسلحة السعودية، 1412هـ.
 القوات البرية الملكية السعودية: نشأتها وتطورها، وزارة الدفاع والطيران والمفتشية العامة، الرياض، الطبعة الأولى، 1419هـ/1999م.
 القوات المسلحة السعودية 1319-1419هـ، إبراهيم بن حمد المالك وآخرون، إدارة الشؤون العامة بوزارة الدفاع والطيران، 1419هـ/1999م.
 القوات البحرية الملكية السعودية، إدارة العلاقات العامة بوزارة الدفاع والطيران، الرياض، 1419هـ/1999م.

مراجع

وصلات خارجية

 بوابة وزارة الدفاع

تأسيسات سنة 1933 في السعودية
سعودية
وزارات أسست في 1933
وزارات حكومة السعودية
وزارات دفاع
تأسيسات سنة 1944 في السعودية

وزارة الدفاع (السعودية)


Le ministère est, dans le système juridique italien, la structure supérieure de l'administration de l'État chargée d'un secteur spécifique de l'administration publique et caractérisé par une ou plusieurs compétences spécifiques, avec une structure organisée, souvent variable dans le temps.

Structure typique
Le ministre italien (ministro, du latin minister, "assistant") est le chef du ministère et fait partie de la classe politique. Le ministre propose au Conseil des ministres la nomination de directeurs ayant des fonctions générales, dirige l'action administrative et prend des décisions sur les questions importantes. Il existe également des ministres sans portefeuille pour les compétences qui ne sont pas assorties d'une autonomie budgétaire (par exemple, le ministre chargé des relations avec le Parlement).

Le sous-secrétaire (sottosegretario) est également nommé au sein de la classe politique. Ce titre découle du fait que le ministre est un secrétaire d'État. Cependant, le sous-secrétaire n'est qu'un assistant du ministre - il aide le ministre mais ne peut pas agir à sa place. Un ministère peut avoir plusieurs sous-secrétaires. Les sous-secrétaires ne disposent pas de pouvoirs propres, mais uniquement de ceux qui leur sont délégués par le ministre. Si les pouvoirs conférés à un sous-secrétaire concernent un département entier du ministère, il peut recevoir le titre de ministre adjoint.

Le cabinet du ministre (gabinetto del ministro) est composé du chef de cabinet, du bureau législatif et du secrétariat spécifique, chacun ayant son propre chef. Lorsque le gouvernement change, les membres du cabinet changent également. Le cabinet est habilité à assister le ministre et à coordonner les activités du ministère.

Le conseil d'administration (consiglio di amministrazione) est présidé par le ministre et composé de directeurs généraux et de représentants élus du personnel. Il a une structure établie et des pouvoirs liés à l'organisation du travail au sein du ministère.

Le secrétaire général (segretario generale) n'est présent que dans certains ministères (par exemple, le ministère des affaires étrangères) et a des pouvoirs liés à la coordination.

Les subdivisions du ministère comprennent les départements, les directions générales, les divisions, etc. Elles sont différentes dans chaque ministère. En général, le département (dipartimento ou reparto) est la subdivision de plus haut niveau du ministère, et la direction générale (direzione generale) est une subdivision de second ordre. Dans certains ministères, cependant, il n'y a pas de départements et les directions générales sont la subdivision de plus haut niveau. Les unités de base du ministère sont les divisions (divisioni), qui peuvent être divisées en sections (sezioni).

Ministères de la République d'Italie
L'actuel gouvernement italien compte treize ministères :
 Ministère des Affaires étrangères et de la Coopération internationale (Ministero degli Affari Esteri e della Cooperazione Internazionale)
 Ministère de l'Intérieur (Ministero dell'Interno)
 Ministère de la Justice (Ministero della Giustizia)
 Ministère de la Défense (Ministero della Difesa)
 Ministère de l'Économie et des Finances (Ministero dell'Economia e delle Finanze)
 Ministère du Développement économique (Ministero dello Sviluppo Economico)
 Ministère des Politiques agricoles, alimentaires et forestières (Ministero delle Politiche Agricole Alimentari Forestali e del Turismo)
 Ministère de l'Environnement et de la protection du territoire et de la mer (Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare)
 Ministère des Infrastructures et des Transports (Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti)
 Ministère du Travail et des Politiques sociales (Ministero del Lavoro e delle Politiche Sociali)
 Ministère de l'Éducation, de l'Enseignement supérieur et de la Recherche (Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca)
 Ministère pour les Biens et Activités culturelles (Ministero per i Beni e le Attività Culturali)
 Ministère de la santé (Ministero della Salute)

Les sept départements suivants de la Présidence du Conseil des ministres sont dirigés par des ministres sans portefeuille.
 Département pour les Relations avec le Parlement (Dipartimento per i rapporti con il Parlamento)
 Département pour l'Administration publique (Dipartimento per la Pubblica Amministrazione)
 Département pour les Affaires régionales et les Régions autonomes (Dipartimento per gli affari regionali e le autonomie)
 Département pour le Développement des économies territoriales et des zones urbaines (Dipartimento per lo sviluppo delle economie territoriali e delle aree urbane), généralement appelé Département pour le Sud (Dipartimento per il Sud)
 Département des Politiques familiales et des handicaps (Dipartimento per la Famiglia e le Disabilità)
 Département des Affaires européennes (Dipartimento per gli Affari Europei)
 Département de la Transformation numérique (Dipartimento per la trasformazione digitale)

Histoire

Les "réformes Bassanini" de 1999
Le nombre de ministères a varié dans le temps de 20 à 25, y compris les ministres sans portefeuille.

La première tentative de réforme structurelle de la présidence du Conseil, de la structure du Conseil des ministres et de la disposition des ministres a été proposée par Franco Bassanini, ministre des administrations publiques du gouvernement Prodi I, avec le décret législatif n° 300 du 30 juillet 1999. Cette mesure a défini une nouvelle forme d'organisation ministérielle, allant dans trois directions différentes.

Tout d'abord, elle a réduit la taille de l'appareil ministériel : les ministères ont été réduits à douze, la fonction publique a été transformée en un seul corps, afin d'assurer sa mobilité. Le principe de la flexibilité organisationnelle est fortement affirmé, par une large dérégulation de l'organisation des ministères, à l'exception des fonctions des ministres et du nombre de leurs subdivisions. Deuxièmement, afin d'assurer le polycentrisme, douze agences indépendantes ont été créées avec des fonctions opérationnelles techniques, qui nécessitent une expertise particulière, des connaissances spécialisées ou des formes spécifiques d'organisation du travail. Troisièmement, les bureaux locaux de l'administration de l'État ont tous été placés dans les bureaux territoriaux du gouvernement (Uffici Territoriali del Governo ou UTG) nouvellement créés, qui ont absorbé les préfectures.

La réforme devait entrer en vigueur lors de la 14e législature, mais elle ne l'a pas fait complètement, car le cabinet Berlusconi II a modifié les réformes dès son arrivée au pouvoir. Les ministères ont été élargis. Seules quelques-unes des agences proposées ont été créées : la Protezione Civile, l'Agence des recettes, l'Agence des douanes et des monopoles, l'Agence foncière (supprimée en 2012), l'Agence des biens de l'État (fusionnée au ministère des Finances en 2003) et l'Agence pour la protection de l'environnement et les services techniques (supprimée en 2008).

Le "déballage" de 2001
Par le décret-loi n° 217/2001 (converti en loi n° 317/2001), le gouvernement Berlusconi II a porté le nombre de ministères à quatorze.
 Le ministère du Travail, de la Santé et des Politiques sociales est scindé en deux : le ministère de la Santé et le ministère du Travail et des Politiques sociales.
 Le ministère des Communications est séparé du ministère des activités productives.

Le "déballage" de 2006
En vertu du décret-loi n° 181/2006 (converti en loi 233/2006), le gouvernement Prodi II a porté le nombre de ministères à dix-huit :
 Le ministère des Activités productives devient le ministère du Développement économique et le ministère du Commerce international .
 Le ministère de l'éducation, des universités et de la recherche a été scindé en deux : le ministère de l'éducation publique et le ministère des Universités et de la Recherche.
 Le ministère des Infrastructures et des Transports a été scindé en deux ministères distincts, celui des Infrastructures et celui des Transports.
 Le ministère du Travail et de la Politique sociale a été scindé en deux : le ministère du Travail et de la Protection sociale et le ministère de la Solidarité sociale.

Le retour des "réformes Bassanini", 2007
Dans le budget 2008, en réponse aux critiques concernant le nombre record de ministres du gouvernement et le coût des politiciens, la 16 législature est revenue à l'esprit des réformes Bassanini de 1999 avec quelques modifications, revenant à douze ministères.
 Ministère des affaires étrangères
 Ministère de l'intérieur
 Ministère de la Justice
 Ministère de la défense
 Ministère de l'économie et des finances
 Ministère du développement économique
 Ministère de la politique agricole, alimentaire et forestière
 Ministère de l'Environnement et de la Protection du territoire et de la mer
 Ministère des Infrastructures et des Transports
 Ministère du travail, de la santé et de la politique sociale
 Ministère de l'éducation, des universités et de la recherche
 Ministère pour les Biens et Activités culturels
Le nombre maximum de ministres, de ministres sans portefeuille, de vice-ministres et de sous-secrétaires au sein du gouvernement a été fixé à soixante. Le système réformé est entré en vigueur avec le début du gouvernement Berlusconi IV.

Changements de 2009
En vertu de la loi n° 172/2009 du 13 novembre 2009, le ministère du Travail, de la Santé et des Politiques sociales a été scindé en un ministère du Travail et des Politiques sociales et un ministère de la Santé, ce qui a porté le nombre de ministères à treize et le nombre total de membres du gouvernement à soixante-trois. Ce dernier nombre a été porté à 65 en vertu de l'article 15.3 bis du décret-loi n° 159/2009 du 30 décembre (converti en loi n° 26/2010).

Changements sous le gouvernement Renzi
En 2013, sous le gouvernement Renzi, le ministère pour les Biens et Activités culturels a absorbé des compétences liées au tourisme et son nom a été modifié en conséquence. En 2014, le nom du ministère des Affaires étrangères a été modifié pour devenir le ministère des Affaires étrangères et de la Coopération internationale.

Changements apportés par les gouvernements Conte I et II
En 2018, pendant le gouvernement Conte I, les compétences concernant les politiques touristiques sont passées du ministère des Biens et Activités culturels et du Tourisme au ministère des Politiques agricoles, alimentaires et forestières, qui est par conséquent devenu le ministère des Politiques agricoles, alimentaires, forestières et touristiques. En 2019, avec le deuxième gouvernement Conte, la délégation de la responsabilité du tourisme revient à nouveau au ministère de l'Éducation, de l'Enseignement supérieur et de la Recherche (en italien : Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, abrégé en MIUR), qui a donc repris le nom de ministère des Biens et Activités culturels et du Tourisme.

Le 28 décembre de la même année, le gouvernement a annoncé le démantèlement du MIUR, donnant naissance à deux ministères indépendants : le ministère de l'éducation et le ministère des universités et de la recherche. Ces ministères deviennent opérationnels à partir du 10 janvier 2020, ce qui porte le nombre de ministères à 14.

Changements sous le gouvernement Draghi
En vertu du décret-loi n° 22 de 2021, le ministère des Infrastructures et des Transports a été rebaptisé ministère des Infrastructures et de la Mobilité durables ; le ministère de l'Environnement et de la Protection des terres et des mers a été rebaptisé ministère de la Transition écologique, qui s'est également vu confier les compétences en matière d'énergie précédemment attribuées au ministère du Développement économique ; le ministère des Biens et Activités culturels et du Tourisme a été " dégroupé " en deux ministères distincts, le ministère de la Culture et le ministère du Tourisme, ce qui porte à 15 le nombre de ministères actuellement en activité.

Ministères de la République italienne
Le gouvernement de la République italienne compte actuellement 15 ministères en 2021. Tous les ministères sont basés à Rome.

Les fonctions de certaines structures de la présidence du Conseil, comme les départements ou les offices, peuvent alors être confiées à des ministres sans portefeuille. C'est la situation de l'actuel gouvernement Draghi :

Source

Bibliographie
  Sabino Cassese (1981). "Grandezza e miserie dell'alta burocrazia italiana". Politica del Diritto (2–3): 219–261.

Liens externes

 Normattiva - le portail du droit actuel est le site web de la Italian Republic où l'on peut consulter toutes les lois en vigueur, aussi bien celles publiées au Gazzetta Ufficiale (Journal officiel de la République italienne), que celles faisant partie de la législation régionale, et les lois approuvées et en attente de publication.

Gouvernement de l'Italie
Ministère italien

Ministère italien


Fulco de Pavia (1164-1229) fue obispo de Pavía. Es venerado como santo por diferentes confesiones religiosas.

Biografía

Fulco nació en Piacenza (Italia) en 1164 en el seno de una familia de origen escocés.

Fue nombrado como sacerdote en Piacenza y, después de ejercer sus estudios en París, fue nombrado obispo de Piacenza.

Seis años más tarde fue trasladado por Honorio III a la de Pavía, que ocupó durante 13 años.

Fue canonizado cuya festividad se celebra el 26 de octubre.

Enlaces externos
Saint of the Day, October 26: Fulk of Pavia

Santos católicos de Italia del siglo XIII
Obispos de Pavía
Obispos de Italia del siglo XIII
Obispos santos de Italia
Nacidos en Piacenza
Fallecidos en Pavía
Obispos católicos del siglo XIII

Fulco de Pavía


Mary Queen of Scots (1969) is a biography of Mary, Queen of Scots, by Antonia Fraser. A 40th-anniversary edition of the book was published in 2009.

As she states in her "Author's Note", Fraser aims to test the truth or falsehood of the many legends on Mary and to set her in the context of the age in which she lived. The portrayal is largely sympathetic. Fraser stresses what she sees as Mary's key virtues but believes that Scotland at the time required an extraordinarily strong ruler to pull the nobles into line.

The book dismantles several myths and popular legends that have sprung up about Mary during and after her lifetime. Fraser recounts the circumstances on the plot to murder Mary's second husband, Henry Stuart, Lord Darnley, in detail. At the Conference of York, Regent James Stewart, 1st Earl of Moray, produced the casket letters, presented as love letters from Mary to her third husband, James Hepburn, 4th Earl of Bothwell, with whom she had allegedly plotted to kill Darnley. After rigorous research, Fraser concludes that they were forgeries, most likely an amalgamation of real letters that Mary wrote and of love letters written to Bothwell by one of his mistresses.

The book had Fraser awarded the 1969 James Tait Black Memorial Prize.

Sources
Fraser, Antonia. Mary Queen of Scots. London: Weidenfeld & Nicolson, 1969. . Reissued, Phoenix paperback, 2001.  (10);  (13). 40th anniversary ed., reissued Phoenix (Orion Books) paperback, 2009. .

1969 non-fiction books
British biographies
Cultural depictions of Mary, Queen of Scots
Books by Antonia Fraser
Weidenfeld & Nicolson books
Biographies about royalty

Mary Queen of Scots (Fraser book)


Emilia Contessa (nacida en Banyuwangi, Java Oriental, 23 de septiembre de 1957), es una actriz y cantante indonesia, apodada como la Leona de Asia, según el semanario Asia Week (1975). Actualmente trabaja como política para el Consejo de Representantes Regionales de la ciudad de Banyuwangi como miembro del parlamento.

Biografía
Emilia es hija de Hasan Ali y Anna Susiani. Le gusta cantar desde su infancia. La madre de Emil ha tenido ciertas observaciones con el fin de comparecer de ver cantar en diversos eventos. En 1986, Emil ganó un concurso cuando interpretó un tema musical de género pop en Surabaya en el barrio de PON VII. El evento le abrió el camino para Emil y se convirtió en una cantante profesional.

Emil, que todavía utilizaba su nombre artístico de Emilia Hasan, fue una de las invitadas por el cazatalentos Lee Kuan Yew de Singapur, quien la invitó para entrar a los estudios de grabaciones en Singapur en 1970.

Filmografía
 Brandal-Brandal Metropolitan (1971)
 Tanah Gersang (1971)
 Dalam Sinar Matanya (1972)
 Pelangi di Langit Singosari (1972)
 Perkawinan (1972)
 Takkan Kulepaskan (1972)
 Dosa di Atas Dosa (1973)
 Akhir Sebuah Mimpi (1973)
 Tokoh (1973)
 Perempuan (1973)
 Aku Mau Hidup (1974)
 Calon Sarjana (1974)
 Pilih Menantu (1974)
 Ratapan Anak Tiri (1974)
 Tangisan Ibu Tiri (1974)
 Tetesan Air Mata Ibu (1974)
 Benyamin Raja Lenong (1975)
 Senja di Pantai Losari (1975)
 Memble Tapi Kece (1986)

Discografía
 YATIM PIATU. (Fontana.6418-028)
 Sudah Kucoba. (Remaco. RLL-019)
 MASA DEPAN. (Pop. 6418-034)
 Burung Sangkar
 Katakanlah
 Untuk Apa
 Malam Yang Dingin
 Pak Ketipak Ketipung
 Mimpi Sedih
 Sio Mama
 Hitam Manis
 Penasaran
 Bimbi
 Kegagalan Cinta
 Main Tali
 Penghibur Hati (duet dengan Benyamin Sueb)
 Setangkai Bunga Anggrek (duet dengan Broery Marantika)
 Nasib Pengembara (duet dengan Broery Marantika)
 Layu Sebelum Berkembang (duet dengan Broery Marantika)
 Samudera Shalawat (2000)

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Emilia Contessa en sebuah blog  dan

Actrices de Indonesia
Cantantes femeninas de Indonesia
Cantantes de pop de Indonesia
Modelos femeninas de Indonesia
Políticas de Indonesia
Conversos al islam
Indonesias del siglo XX
Musulmanes de Indonesia
Indonesias del siglo XXI
Políticos de Indonesia del siglo XXI

Emilia Contessa


Minka Govekar (28 de outubro de 1874 - 10 de abril de 1950) foi uma professora eslovena, tradutora e activista pelos direitos das mulheres.

Biografia
Minka Govekar nasceu em Trebnje em 1874. Ao terminar a sua educação em Ljubljana, que decorreu entre 1889 e 1893, ela qualificou-se como professora em 1895 e casou-se em 1897.

Em 1926 Govekar editou a Slovenska žena (Mulher Eslovena), uma coleção de artigos sobre mulheres em diferentes períodos da história eslovena e diferentes profissões criativas:

Na sua própria contribuição para a coleção, escreveu um ensaio sobre mulheres autoras.

Mortos em 1950
Nascidos em 1874
Feministas
Ativistas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Eslovenos

Minka Govekar


الروحية هي حركة دينية قائمة على الاعتقاد بأن أرواح الأموات موجودة وقادرة وعلى التواصل مع الأحياء. لا يعتبر الروحانيون الحياة الآخرة أو «عالم الأرواح» مكانًا ثابتًا، بل مكانًا تتابع فيه الأرواح تطورها. يودي هذان المعتقدان -إمكانية التواصل مع الأوراح، وأن الأرواح أكثر تطورًا من البشر- إلى إيمان الروحانيين بمعتقد ثالث، وهو: أن الأرواح قادرة على تقديم معرفة مفيدة حول قضايا أخلاقية وروحية، بالإضافة إلى حقائق حول طبيعة الإله. يتحدث بعض الروحانيين عن مفهوم يشيرون إليه باسم «المرشد الروحي»، ويعني الاعتماد على بعض الأرواح التي يتم التواصل معها للحصول على الإرشاد الروحي. تُعتبر الروحانية أحد فروع الروحية، وطورها ألان كارديك، وتُمارس اليوم بشكل رئيسي في أوروبا القارية وأمريكا اللاتينية خصوصًا في البرازيل، وتؤكد على نظرية تناسخ الأرواح.

تطورت الروحية وبلغت ذروة نموها وعدد أعضائها منذ أربعينيات القرن التاسع عشر إلى عشرينيات القرن العشرين، خصوصًا في الدول الناطقة باللغة الإنجليزية. بحلول عام 1897، يُقال أن عدد أتباع الروحية بلغ أكثر من ثمانية ملايين شخص في الولايات المتحدة وأوروبا، ينحدر معظمهم من الطبقتين الوسطى والعليا.

ازدهرت الروحية لنصف قرن دون وجود نصوص قانونية أو منظمات رسمية، وحققت التماسك من خلال نشر المجلات الدورية، وجولات المحاضرين المختصين بالتجلي، ولقاءات المخيمات، والنشاطات التبشيرية للوسطاء البارعين. شكلت النساء نسبة كبيرة من الروحيين البارزين، ودعمن قضايا مثل التحرير من العبودية وحق النسوة في الاقتراع مثل معظم الروحانيين. بحلول أواخر ثمانينيات القرن التاسع عشر، تراجعت مصداقية الحركة غير الرسمية بسبب اتهام الوسطاء بعمليات احتيال، وبدأت المنظمات الروحية الرسمية بالظهور. تُمارس الروحية اليوم بشكل أساسي من خلال الكنائس الروحية في الولايات المتحدة، وكندا، والمملكة المتحدة.

معتقدات
جعل القاضي ألان باور الروحية ونظام الاعتقاد الخاص بها خصائص محمية وفقًا للقانون في المملكة المتحدة عام 2009 في محكمة الاستئناف في لندن، إنجلترا.

الوساطة والأوراح
يؤمن الروحيون بإمكانية التواصل مع أرواح الأموات، الذين يعتبرونهم «بشرًا دون أجساد». ويعتقدون أن لدى الوسطاء الروحيين موهبة للتواصل مع الأرواح، ولكن من الممكن أن يصبح أيًا كان وسيطًا روحيًا بالدراسة والتدريب. يؤمنون بقدرة الأرواح على النمو وصولًا إلى الكمال، وعلى التقدم ضمن نطاقات أو مستويات أسمى، وأن الحياة الآخرة ليست مكانًا ثابتًا بل مكانًا تتطور فيه الأرواح. يؤدي المعتقدان السابقان -إمكانية التواصل مع الأوراح وإمكانية عيش الأرواح في مستويات أسمى- إلى اعتناق معتقد ثالث، وهو أن بإمكان الأرواح تقديم معرفة حول قضايا أخلاقية وروحية، بالإضافة إلى تقديم معلومات حول الإله والحياة الآخرة. بالتالي، يتحدث العديد من الروحيين عن «المرشدين الروحيين» -وهم عبارة عن أرواح معينة تم التواصل معها، ويُعتمد عليها كمصدر للإرشاد الروحي والعالمي.

وفقًا للروحيين، من الممكن أن يتلقى أيًا كان رسائل روحية، ولكن تُقام جلسات التواصل الرسمي عن طريق الوسطاء الذين يدّعون تلقي معلومات حول الحياة الآخرة.

وجهات نظر دينية

إعلان المبادئ
لا تملك الروحية مجموعة معينة من القواعد نظرًا لكونها حركة غير رسمية، ولكن تبنت منظمات روحية عديدة داخل الولايات المتحدة تغييرات تتناول «إعلان المبادئ» الذي تم تطويره ككل أو جزء منذ عام 1899 وحتى 1944 وعُدّل مؤخرًا عام 2004. في شهر أكتوبر من عام 1899، تبنت الجمعية الوطنية للروحية مقالة بعنوان «إعلان المبادئ» في مؤتمر في شيكاغو، إيلينوي. أضافت الجمعية مبدآن آخران في أكتوبر من عام 1909، في مؤتمر في روتشستر، نيويورك. أخيرًا، في شهر أكتوبر من عام 1944، تبنت الجمعية مبدأً سادسًا متعلقًا بالكنائس في مؤتمر في سانت لويس في ميزوري.

يُعتبر الاتحاد الروحي الوطني المنظمة الرئيسية الممثلة للروحية في المملكة المتحدة، وتعتمد تعاليمها على المبادئ السبعة.

الأصول
ظهرت الروحية أول مرة في المنطقة الغربية المركزية لنيويورك، حيث ظهرت الحركات الدينية المبكرة مثل حركة أتباع ويليام ميلر (بالإنجليزية: Millerism) والحركة المورمونية خلال الصحوة الكبرى الثانية، على الرغم من أن الحركة المورمونية بحد ذاتها لم ترتبط بالروحية.

شكلت منطقة نيويورك بيئة خصبة للاعتقاد بأن التواصل مع الإله والملائكة أمر ممكن، وأن الإله لن يتصرف بقسوة، على سبيل المثال، لن يحكم الإله على الأطفال غير المعمدين بجحيم مؤبد.

إمانول سفيدنبوري وفرانز أنطون ميسمر
في هذه البيئة، شكلت كتابات إمانول سفيدنبوري (1688- 1772) وتعاليم فرانز أنطون ميسمر (1734- 1815) مثالًا للباحثين عن المعرفة الشخصية المباشرة التي تتناول الحياة الآخرة. وصف سفيدنبوري، الذي ادعى تواصله مع الأرواح في يقظته، بنية عالم الأرواح. تناغمت اثنتان من الصفات التي قدمها مع ما قدم الروحيين ممن سبقوه: أولًا، عدم وجود جحيم أوحد ونعيم أوحد، بل سلسلة من جنات النعيم والجُحُم مختلفة المستويات، ثانيًا، الأرواح وسطاء بين البشر والإله، لذلك يستخدمها الإله أحيانًا وسيلة للتواصل. على الرغم من تحذير سفيدنبوري من السعي وراء التواصل مع الأرواح، يبدو أن عمله أوقد نار الرغبة لدى العديدين للقيام بذلك.

كان سفيدنبوري مخترعًا وعالمًا رفيع المقام في السابق، وحقق العديد من الابتكارات الهندسية ودرس الفسيولوجيا والتشريح. لاحقًا، في عام 1741، بدأ أيضًا بخوض سلسلة من التجارب، والأحلام، والرؤى الروحية، مدعيًا أن الإله ناداه ليصلح المسيحية ويعرّف الناس بكنيسة جديدة.

لم يساهم ميسمر في المعتقدات الدينية، لكنه قدّم تقنية عُرفت لاحقًا باسم التنويم المغناطيسي، التي قيل أن بإمكانها تحفيز التجلي وتمكّن الأشياء من التواصل مع كائنات خارقة للطبيعة. كان هناك قدر كبير من الاحتراف الكامن في المظاهر الخاصة بالمغناطيسية الحيوانية، وكان هدف الممارسين الذين ألقوا محاضرات في منتصف القرن العشرين في أمريكا الشمالية هو تسلية جمهورهم بالإضافة إلى شرح طرق التواصل الشخصي مع الإله.

كان أندرو جاكسون ديفيس أشهر من دمج سفيدنبوري وميسمر في تركيب خاص بأمريكا الشمالية، في نظامه الذي أطلق عليه اسم «الفلسفة المتجانسة». كان ديفيس ممارسًا للمغناطيسية الحيوانية، والعلاج بالإيمان، وشخصًا شديد الذكاء من بلومنغ غروف في نيويورك. تأثر بشكل كبير أيضًا بالنظريات الاجتماعية الخاصة بنظام تشارلز فورييه. أصبح كتابه «مبادئ الطبيعة، ومكاشفاتها الإلهية، ونداء إلى البشرية» (بالإنجليزية: The Principles of Nature, Her Divine Revelations, and a voice to mankind) الذي صدر عام 1847، وقام بإملائه على أحد أصدقائه وهو في حالة تجلي، أقرب ما يكون إلى عمل قانوني في الحركة الروحية التي وقفت فرديتها المتطرفة في وجه تطوير رؤية واحدة متماسكة للعالم.

المراجع

حركات دينية جديدة
روحانيات

روحية


7. udgave af Healthy Ageing Tour fandt sted fra den 5. til 9. april 2017. Løbet var af UCI klassificeret som 2.2. Den samlede vinder af løbet blev hollandske Ellen van Dijk fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Amalie Dideriksen kørte for
 Camilla Møllebro kørte for Team VéloCONCEPT Women
 Christina Siggaard kørte for Team VéloCONCEPT Women
 Pernille Mathiesen kørte for Team VéloCONCEPT Women

Etaperne

Løbet

1a. etape

1b. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Endeligt klassement

Eksterne henvisninger

2017
Cykelløb i 2017

Healthy Ageing Tour 2017


Otto Klinckowström ist der Name folgender Personen:

* Otto von Klinckowström (eigentlich Otto Vilhelm Klinckowström; 1683–1731), schwedischer Staatsbeamter und Diplomat
 Otto Wilhelm Klinckowström (auch Otto Vilhelm Klinckowström; 1778–1850), schwedischer Offizier und russisch-finnischer Politiker

Otto Klinckowström


Aubin-Edmond Arsenault (28 July 1870 – 29 April 1968) was a Prince Edward Island politician. He was the 13th premier of Prince Edward Island from 1917 to 1919.

Born in Egmont Bay, Prince County, Prince Edward Island, Arsenault's family settled on the island in 1729, when it was a French called Île-Saint-Jean. His father, Joseph-Octave Arsenault, was a provincial politician and the first Acadian from PEI to be named to the Senate of Canada. Arsenault was educated at St. Dunstan's College, Charlottetown, and St. Joseph University, New Brunswick. He studied law with McLeod, Morson and McQuarrie in Charlottetown and with Charles Russell, Baron Russell of Killowen in London. He was admitted to the bar in 1898. Arsenault married Bertha, the daughter of Francis Gallant.

He was first elected to the Legislative Assembly of Prince Edward Island in 1908 as a Conservative. In 1912 he became Attorney-General in the government of Premier John A. Mathieson. When Mathieson left politics for a judicial appointment in 1917, Arsenault succeeded him becoming the first Acadian to be premier in any province.

Arsenault's government repealed legislation to restrict automobile travel on the island to specific days and routes. His government also founded the PEI Travel Bureau. His government was defeated in the 1919 election, and he served as leader of the opposition until 1921 when he was appointed to the Supreme Court of Prince Edward Island. He retired in 1946.

References
Aubin-Edmond Arsenault at The Canadian Encyclopedia

External links

PEI Premiers biography

1870 births
1968 deaths
Acadian people
People from Prince County, Prince Edward Island
Premiers of Prince Edward Island
Justices of the Supreme Court of Prince Edward Island
Progressive Conservative Party of Prince Edward Island MLAs
Progressive Conservative Party of Prince Edward Island leaders

Aubin-Edmond Arsenault


Liya Petrova, née en 1990 à Sofia, est une violoniste bulgare.

Biographie
Liya Petrova naît en 1990 à Sofia dans une famille de musiciens. Elle joue déjà en soliste à l'age de six ans, reçoit le prix de la médaille Mozart à huit ans et est élue « Plus jeune artiste de l'UNESCO ».

Elle est formée dans les institutions :
  avec Petru Munteanu ;
 Chapelle musicale Reine Élisabeth de Bruxelles avec Augustin Dumay ;
 Académie de musique Hanns Eisler de Berlin avec  ;
 Haute École de musique de Lausanne avec Renaud Capuçon.

Violon
Elle joue le Hélios, violon fabriqué à Crémone en 1735 par l'héritier de Stradivari, , mis à sa disposition par des mécènes privés.

Distinctions
 Concours international Tibor Varga (Sion)
 Concours international Louis Spohr (Weimar)
 Concours international Vaclav Huml (Zagreb)
 2015 : prix spécial du Deutscher Musikwettbewerb
 2016 : Premier prix de violon au , Danemark

Discographie
 2013 : Concerto pour violon de Sain-Saëns, Introduction et Rondo Capriccioso, Outher Music / Zig Zag Territoires
 2018 : Liya Petrova, Kristina Poska - Prokofiev - Nielsen, Orchid Classics
 2020 : Liya Petrova, Boris Kuznezow - Beethoven - Britten - Barber, Mirare
 2021 : Liya Petrova, Jean-Jacques Kantorow - Beethoven - Mozart, Violin concertos in D, Mirare
 2023 : Liya Petrova, Royal Philharmonic Orchestra, Duncan ward, Adam Laloum - Walton concerto, Respighi sonata, Mirare

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Le Concert de Paris

Liens externes

Violoniste classique bulgare
Naissance en 1990
Naissance à Sofia

Liya Petrova


Defence of the Ancients (DotA), gerçek zamanlı strateji oyunu olan Warcraft III: Reign of Chaos ve Warcraft III: The Frozen Throne oyunları için üretilmiş bir moddur. Haritadaki senaryonun amacı; haritanın her köşesinde yer alan yapıları korumak ve düşman yapıları yok etmektir. Oyuncular güçlü ve yetenekli birimler olan 'Hero'(Kahraman)ları kullanırlar, oyun içerisinde bu kahramanlar birlikte çalışırlar ve AI(yapay zeka) kontrollü ittifak savaşçıları olarak adlandırılan 'creep'lerle oyun oynanır. Oyuncular oyunda kahramanları yönettiği gibi, düşmanlarını öldürerek kahramanlarına altın kazandırır ve ekipman alırlar.

Senaryo Warcraft III: Reign of Chaos'un "World Editor"ü ile geliştirilmiştir ve güncelleştirmeler ise The Frozen Throne üzerinden yapılmaktadır. DotA Allstars'ın özgün olmasındaki en büyük pay onu geliştiren çok sayıdaki gönüllü sayesindedir. Oyunun yapısını ve amacını sürekli olarak muhafaza etmesi, oyunun popüler olmasını sağlıyor. Şu andaki geçerli geliştiricisi "IceFrog" olup, 2005 yılından beri oyunu geliştirmekte olduğu bilinmektedir.

DotA, oyunculara sunulduğundan itibaren dünya çapında çeşitli turnuvalarda oynanmıştır. Bunlara; Blizzard Entertainment's BlizzCon ve Asya Dünya Siber Oyunları'nın yanı sıra Cyberathlete ve CyberEvolution Amatör ligleride örnek verilebilir. Gamasutra'ya göre DotA belki de oyun dünyasında en özgür ve popüler olup sürekli geliştirilen oyundur.

Oynanış

Oyunda iki takım bulunur. İki takım haritanın zıt köşelerinde bulunurlar. Bunlardan Sentinel sol alt köşede, Scourge ise sağ üst köşede oyuna başlar. İki köşede birer tane olmak üzere kahramanların canlarını tazeleyen yapılar bulunur. Bu yapılar yok edilebilir fakat yok edilmesi oldukça zordur. Ayrıca bu yapıların yanında eşya satan birimler bulunur. Eşya kahramanların özelliklerine ve karşı takımın kahramanlarına göre seçilir. Eşya almak için altın gereklidir. Altınlar creep'leri son vuruşla yok ederek elde edilir. Bunun dışında kuleye son vuruş yaparak, düşman kahramanı son vuruş ile yok ederek, belirli eşyayla veya gizli birimleri yok ederek altın kazanılabilir. Bazı eşya bütünleşebilir ve tek bir eşyaya dönüşebilir. Eşya pasif veya aktif özelliklere sahip olabilirler. Eşyanın sahip olduğu pasif özellikler taşıyan kahramana veya belirli bir alanın içindeki kahramanlara 'süresiz' olarak etkiyen özelliklerdir. Eşyanın aktif özellikleri ise tıklandıkları veya tuşuna basıldığı zaman belirli bir süre süren etkilere yol açarlar. Oyunda birçok kahraman bulunur ve hepsi eşsiz kahramanlardır. Birbirini destekleyen veya köstekleyen kahramanlar oyun dengesini sağlamak açısından önemlidir. Mesela, görünmez bir kahramanın karşısında görünmezliği bozan bir kahraman seçmek buna örnek olarak gösterilebilir. Haritada üç adet koridor bulunur. Koridorlar üst, orta ve alttan geçecek şekilde düzenlenmiştir. Bir takımın her koridorunda arka arkaya 3 tane ve üslerinde yan yana 2 tane olmak üzere 11 kulesi bulunur. Kuleler belirli alandaki düşman birimlere hasar verir. Kuleler hasar alabilir veya düşman birimler tarafından yok edilebilir. Dost birimler birbirlerini ve kulelerini bazı durumlarda yok edebilirler. Oyun içinde yok edilen her canlı birim sayesinde tecrübe puanı kazanılır ve bu puanlar sayesinde kahraman seviye atlar. Kahraman seviyesine göre yeteneklerini kullanabilir. Bütün kahramanların dört adet yeteneği bulunur. İstisnalar mevcuttur. İlk üç yetenek herhangi bir seviyede açılabildiği halde dördüncü yetenek ilk olarak altıncı seviyede açılır. Yetenek kullanmak için mana gereklidir. Kahramanın belirli bir mana havuzu bulunur ve bu mana havuzundan kullandığı mana ile yeteneklerini aktifleştirir ve bu yetenekleri kullanabilir. Bazı yetenekler manaya ihtiyaç duymaz ve bu yetenekler pasiftir. Aynı zamanda aktif özelliğe sahip olan eşyanın özelliğini etkinleştirebilmek için genelde mana havuzuna ihtiyaç duyulur.

Karakterler ve Özellikleri
Blizzard'ın oyunlarının genelindeki taş, kâğıt ve makas mantığı bu oyunda da vardır. Başlıca üç çeşit özelliğe sahip karakterler vardır. Bunlar şöyledir;

Turnuvalar

 Ankara'da Bilkent Üniversitesi Dota turnuvaları düzenlemektedir. Ayrıca TEVİTÖL'de de Bilim Sanat Haftasında Dota Turnuvası düzenlenir.
 İnternet üzerinden birçok turnuva yapılmaktadır.

Benzer oyunlar

 Gas Powered Games tarafından Demigod ismi ile DotA benzeri bir video oyunu yapılmıştır.
 Bir diğer video oyunu ise yapımcıları arasında "Guinsoo" da olan League Of Legends'dir.
 Ayrıca hemen hemen mekaniği DotA ile aynı olan "Heroes Of Newerth" adında bir video oyunu yapılmıştır.
 Aynı zamanda Valve şirketiyle anlaşan, DotA'nın geliştiricilerinden Icefrog; Dota 2 video oyununu yayınlamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Haritayı indirme
 Resmi Dota Allstars İnternet Sayfası

Video oyunu modları
Warcraft
Microsoft Windows oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları

Defense of the Ancients


منذر جودت أبو غزالة (1933-1986)، قائد البحرية الفلسطينية وعضو المجلس الثوري لحركة فتح والمجلس العسكري لمنظمة التحرير الفلسطينية.

اغتيل على يد عملاء الموساد في أثينا في 21 تشرين الأول 1986.

مراجع

اغتيالات في اليونان
ثورة فلسطينية
سياسيون فلسطينيون مغتالون
فلسطينيون قتلوا في الخارج
ضحايا الموساد
قادة فلسطينيون
منظمة التحرير الفلسطينية
وفيات 1986
أعضاء المجلس الثوري لحركة فتح

منذر أبو غزالة


An Trichoglottis zollingeriana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Trichoglottis zollingeriana in nahilalakip ha genus nga Trichoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoglottis

Trichoglottis zollingeriana


Marieke Lucas Rijneveld (rođen 20. travnja 1991. u Nieuwendijku, Nizozemska) je nizozemski pisac i pjesnik. Za svoj je prvi roman, Večernja nelagoda, 2020. godine osvojio International Booker Prize te time postao prvi nizozemski pisac te prva nebinarna osoba koja je osvojila tu nagradu. Rijnevel za sebe koristi muške zamjenice.

Bibliografija

Poezija
 Kalfsvlies, 2015.
 Fantoommerrie, 2019.
 Komijnsplitsers, 2022.

Proza
 De avond is ongemak, 2018.  Večernja nelagoda, na hrvatski prevela Svetlana Grubić Samardžija (Naklada Ljevak) .
 Mijn lieve gunsteling, 2020. (Atlas Contact)

Izvori

Nizozemski književnici

Marieke Lucas Rijneveld


was a town located in Mitsu District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,037 and a density of 42.77 persons per km2. The total area was 141.15 km2.

On October 1, 2004, Kamogawa, along with the town of Kayō (from Jōbō District), was merged to create the town of Kibichūō (in the newly created Kaga District).

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture

Kamogawa, Okayama


Macbett (franceză: Macbett) este o piesă de teatru absurd scrisă în limba franceză de Eugen Ionescu. Este o satiră a piesei Macbeth de William Shakespeare.  Piesa a fost compusă în anul 1972.   A fost pusă în scenă la 27 ianuarie 1972 de Jacques Mauclair, la Théâtre de l'Alliance française.

Prezentare

Personaje

Adaptări

Traduceri în limba română

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești
 Listă de piese de teatru franceze

Note

Legături externe

Piese de teatru franceze
Eugen Ionescu
Teatru absurd

Macbett


Der SC Roland Beckum (offiziell: Sportclub Roland 1962 e.V.) ist ein Fußballverein aus Beckum im Kreis Warendorf. Die erste Mannschaft spielte von 2012 bis 2017 in der Oberliga Westfalen.

Geschichte
Der Verein wurde am 20. Juni 1962 gegründet. Über Jahrzehnte spielte der Verein lediglich auf Kreisebene und konnte nur von 1972 bis 1975 und in der Saison 1988/89 in der Bezirksliga antreten. 1994 stieg der SC Roland in die Kreisliga B ab und kehrte erst vier Jahre später in das Beckumer Kreisoberhaus zurück. Mitte der 2000er Jahre begann dann der sportliche Aufschwung. Durch das Engagement des Personaldienstleisters Olaf Hansen konnte die Mannschaft verstärkt werden und erreichte im Jahre 2007 die Meisterschaft der Kreisliga A. Nach der Vizemeisterschaft im Jahre 2009 hinter dem VfL Wolbeck folgte ein Jahr später der Aufstieg in die Landesliga. Dort traf die Mannschaft auf die SpVg Beckum, die zuvor jahrzehntelang das lokale sportliche Aushängeschild war.

Dem SC Roland gelang als Meister im Jahre 2011 der Durchmarsch in die Westfalenliga 1. Während der Rückrunde geriet der Verein ins Visier der Steuerfahndung, weil einige Spieler Schwarzgeld kassiert haben sollen. Im Jahre 2012 qualifizierte sich die Mannschaft als Tabellenvierter für die wieder eingeführte Oberliga Westfalen, in der man als Neuling in der Saison 2012/13 Platz elf belegte. In den folgenden Spielzeiten etablierte sich der Verein in der Oberliga und erreichte in den Jahren 2014/15 und 2015/16 jeweils den vierten Rang. Dafür mussten die Beckumer dann 2017 aufgrund der schlechteren Tordifferenz gegenüber dem ASC 09 Dortmund wieder in die Westfalenliga absteigen, wo der SC Roland in der Saison 2017/18 nur zwei Punkte Vorsprung auf den ersten Abstiegsplatz hatte.

In den folgenden zwei Spielzeiten verpasste die Mannschaft den angestrebten Wiederaufstieg in die Oberliga. Zu Beginn der Saison 2019/20 machte der Verein durch namhafte Neuverpflichtungen auf sich aufmerksam und belegte im Oktober zeitweilig die Tabellenführung. Dennoch verkündete die Vereinsführung am 5. Dezember 2019 den Rückzug der Mannschaft zum Saisonende und einen Neuanfang in der Kreisliga A. Gründe für den Rückzug waren stagnierende Zuschauerzahlen, fehlende ehrenamtliche Helfer und die mangelnde Jugendarbeit.

Statistik
Grün unterlegte Platzierungen kennzeichnen einen Aufstieg, rot unterlegte einen Abstieg.

Stadion
Heimspielstätte des Vereins ist der Sportplatz Roland mit einer Kapazität von 1.500 Zuschauern. Der Sportplatz befindet sich an der Vorhelmer Straße und es wird auf Kunstrasen gespielt.

Persönlichkeiten

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Homepage

Fußballverein aus dem Kreis Warendorf
Verein im Fußball- und Leichtathletik-Verband Westfalen
Sportverein (Beckum)
SC Roland Beckum

SC Roland Beckum


ENIAC (İngilizce: Electronic Numerical Integrator And Computer Türkçe: Elektronik sayısal entegratör ve hesaplayıcı), elektrikle çalışan ve elektronik veri işleme kapasitesine sahip ilk bilgisayar. II. Dünya Savaşı esnasında Amerikalı bilim insanları tarafından inşa edilen ENIAC ilk çıkan bilgisayardı. ENIAC, yaklaşık 167 m² bir alana sığıyordu ve ağırlığı 30 tondu.

Tarihçe

Bu ilk bilgisayarın siparişi, 1941 yılında ABD'nin II. Dünya Savaşı'na katılmasıyla birlikte ordu tarafından gizli olarak Pennsylvania Üniversitesi'ne ait elektrik mühendisliği okulu Moore School of Electrical Engineering'e verildi. Amaç daha az isabet hatalı uzun menzilli top ve füzelerin hesaplanmalarında kullanılmasıydı.

Bilim insanları John Mauchly ve Presper Eckert tarafından yaklaşık 4 yılda imal edildi. Yaklaşık maliyeti 500.000 dolar idi. ENIAC ilk deneme çalışmasına 1945 yılında başladı. Gerçek anlamda çalışabilmesi ise 1947 yılını buldu. Ancak 2 Eylül 1945'te Japonya'nın teslim olmasıyla savaş sona ermişti ve böyle bir makine için ihtiyaç da kalmamıştı. ENIAC 1947 yılında basına tanıtıldı.

Savaş sonrası

Savaşın ardından ENIAC ağırlıklı olarak hava tahminlerinde, atom enerjisi hesaplamalarında, kozmik ışın çalışmalarında, termal tetikleme, rastgele sayı bulunmasında, rüzgâr tüneli dizaynında ve diğer bilimsel araştırmalarda kullanıldı. 1951 yılına gelindiğinde ise, endüstriyel amaçlı olarak kullanılmaya başlandı.

ENIAC'ın parçaları şu anda Washington'daki Amerikan Ulusal Müzesinde sergilenmektedir.

Hesaplama kapasitesi

ENIAC bir sayının görüntüsünü ayırabiliyor, eşitlikleri karşılaştırabiliyor, çarpabiliyor, bölebiliyor, toplayabiliyor, çıkartabiliyor ve kare kökleri hesaplayabiliyordu. ENIAC'ın akümülatörleri (ön kayıt bölgeleri) hem toplama hem de hafıza işlevi görüyordu. ENIAC'a veriler bir IBM kart okuyucusu aracılığı ile veriliyordu. İşlenmiş veriler ise yine bir IBM delikli kart makinesi sayesinde alınıyordu ve bu kartlar yine IBM'in üretmiş olduğu bir delikli kart okuyucu tarafından (buna benzer bir örnek IBM 405 olabilir) deşifre ediliyordu.

O günlerde 60 saniye yol alan bir topun rotasının hesaplanması için, yaklaşık 20 saatlik çalışma gerekiyordu. ENIAC bu hesaplama süresini 15 saniyeye indirdi. Bir saniyede yapabildiği toplama işlemi akümülatör başına 5.000 adetti (toplam 100.000 adet). Saniyede yapabildiği çarpım işlemi 385, bölme veya karekök alma işlemi ise 38 adetti. Geçici hafızasında sadece 200 sayıyı saklayabiliyordu.

Programlama
ENIAC, 6 kadın operatör tarafından programlanıyordu. Programlama yöntemi ise elle takılıp çıkarılan fişler, kablolar ve kumanda edilen düğmelerdi.

ENIAC, tam 7 yıl boyunca (1947-1954) hizmet verdi. Ancak çalışma masrafları kendisinden sonra geliştirilen çocukları, EDVAC ve ORDVAC'dan fazla olmaya başlayınca, 2 Ekim 1955 yılında saat 11:45'te elektrik bağlantıları kesildi. Böylece dünyanın ilk elektronik bilgisayarı görevini tamamlamış olarak tarihteki yerini aldı.

Bilgisayar türleri
Erken bilgisayarlar
1940'lar bilgisayarla ilgili tanıtımları

ENIAC


Borivoj Galić (Sarajevo, 1938. – Sarajevo, 2017.) bio je profesor fizičke i primijenjene kemije na Prirodno-matematičkom fakultetu u Sarajevu i reprezentativac bivše Jugoslavenske rukometne reprezentacije, dugogodišnji branič Rukometnog kluba Bosna.

Životopis
Borivoj-Boro Galić rođen je u Sarajevu 1938. godine. U rodnom gradu je stekao i osnovno i srednje (gimnazijsko) i visoko obrazovanje (Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu). Umro je u Sarajevu, od melanoma, 20. studenog 2017.

Na matičnom fakultetu je i započeo i završio plodnu nastavno-znanstvenu i znanstvenoistraživačku karijeru: 1964. godine kao asistent, a zatim docent i profesor. Njegov magistarski i doktorski rad usmjerili su ga u područje fizičke kemije u kojem je ostvario svoj puni radni i profesorski potencijal. Njegov rad je u značajnoj mjeri bio usmjeren na primjenu znanstvenih pristupa u razvoju industrije, što je rezultiralo i brojnim nagradama i društvenim priznanjima. Prestižnom bosanskohercegovačkom nagradom "27. juli" odlikovan je 1984. godine.

Profesor Galić ostao je istraživački entuzijast i nakon odlaska u mirovinu, kada s velikom strašću započinje i rukovodi istraživanjima bioaktivnosti dipotasiumtrioksohidroksitetrafluorotriborata  K2(B3O3F4OH), potencijalnog terapeutika za više promjena na koži. Ova istraživanja su od 2011. godine rezultirala brojnim, priznatim bibliografskim jedinicama. Svoj entuzijazam i istraživačku energiju nesebično je prenio na više mladih kemičara i biologa s kojima je svakodnevno surađivao. Razvio je i izvorne procedure za ekstrakciju plemenitih metala (platine, zlata, srebra, radona) iz sekundarnih sirovina, različite izvorne namjene.

Profesor Galić, kao veliki znanstveik, izvrstan predavač i praktičar, svojom kreativnom moći i stalnom podrškom motivirao je brojne studente, kolege i suradnike koji nastoje očuvati njegov istraživački žar. Mnogi njegovi akademski nasljednici već su ostvarili značajne znanstvene karijere u zemlji i šire. Stalna znanstvena znatiželja i nemiran istraživački duh profesora Galića, kao i njegov originalni smisao za humor, te nesebična podrška i prijateljstvo će zasigurno nedostajati znanstvenoj zajednici u Bosni i Hercegovini.

Tijekom svoje karijere obnašao je niz različitih rukovodećih dužnosti na Prirodno-matematičkom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu, kao što su Šef Odsjeka za kemiju, prodekan i sl. Od samog osnutka Centra/Instituta za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, profesor Galić je bio suradnik i dužnosnik najviših organa, uključujući i Upravni odbor Konzorcija za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju. Bio je predsjednik i član Savjeta Centra i Nadzornog odbora Instituta u više mandata te član Znanstvenog vijeća.

Vidi još
 Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu
 Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju Sveučilišta u Sarajevu

Izvori

Životopisi, Sarajevo
Bosanskohercegovački znanstvenici
Bosanskohercegovački rukometaši

Borivoj Galić


George Orson Welles (6 Mayıs 1915, Kenosha - 10 Ekim 1985, Los Angeles), Amerikalı oyuncu, yönetmen, yazar ve yapımcı.

George Orson Welles, 6 Mayıs 1915 yılında ABD'nin Wisconsin eyaletinde doğdu. Welles; tiyatro, televizyon ve radyo alanlarında yarattığı eserlerle 20. yüzyıla damgasını vuran bir sanatçıdır.

Çocukluk ve gençlik yılları (1915-1934)
Welles 2 yaşındayken yetişkin bir insan gibi konuşabiliyor, 3 yaşındayken her şeyi okuyabiliyor, 5 yaşındayken Shakespeare'in oyunlarını ezbere biliyor, vasisi tarafından kendisine hediye edilen kukla takımıyla Kral Lear'ı tek başına oynuyordu. 9 yaşındayken babasıyla çıktığı gezide dünyanın dörtte üçünü dolaşmış olan Welles, bu arada resim yapmayı öğreniyor, ünlü büyücü Houdini'den illüzyon dersi alıyordu. 10 yaşındayken Wisconsin gazetelerinden birinde kendisinden "Karikatürcü, oyuncu, şair ve sadece 10 yaşında" diye bahsediliyordu. 18 yaşındayken, okuduğu kolejdeki öğretmeni olan Roger Hill'le birlikte Shakespeare'in yazılmış bütün oyunlarını bir araya getiriyor ve Welles'in resimleriyle süslü olan "Herkes için Shakespeare" adındaki bu baskı özellikle Amerikan kolejlerinde büyük ilgi uyandırarak 90.000 satıyordu. Annesi o sadece 9 yaşındayken, babası ise 15 yaşındayken öldü.

Tiyatro ve radyo (1936-1940)
Bir süre resim üzerine çalıştıktan sonra oyunculuk yapmaya başladı. Bu yıllarda evlendi. Bir süre radyoda da çalıştı. Sonra, 1938 yılındaki ünlü "Dünyalar Savaşı"nın radyo tiyatrosunda Amerikalıları dünyayı Marslıların istila ettiğine inandıracak yetenekte bir sunum yaptı. 1941'deki ilk filmi "Yurttaş Kane" ileride çok büyük ün yapacak olmasına rağmen, o sıralar Welles'e yüklüce bir para kaybettirdi. Daha bu ilk filmiyle, Welles o zamana kadarki sinema gelişimine yepyeni bir yön vermiş ve yenilikler getirmiştir. Özellikle, sinemanın anlatım potansiyelini ve yollarını farklı bir kompozisyonda kullandığı için bu film önemliydi. Bu nedenlerden ki, "Yurttaş Kane" filmi birçokları tarafından "bugüne kadar yapılmış en iyi film" payesini almıştır. Ayrıca, bu ilk filminde oyuncu olarak da bulunmuş ve performansıyla da beğeni toplamıştır. Yine de, Orson Welles, Hollywood'da tutulmadığı için Avrupa'ya gitmiştir. Her ne kadar sonraki filmleri de Amerika söz konusu olduğunda pek başarılı olamamış olsa da, en azından ticari açıdan, özellikle Avrupa'da çok tutulmuş ve birçok ödül almıştır. 10 Ekim 1985'te Los Angeles'ta meslektaşı Yul Brynner ile aynı günde öldü. Mezarı ise İspanya'nın Endülüs Özerk Bölgesi'nde bulunan küçük bir yerleşim birimi olan Ronda'dadır. Sözleri; "Ben gençliğin ne demek olduğunu bilirim, ama sen yaşlılığın ne demek olduğunu bilemezsin" şeklinde olan I Know What It Is To Be Young adlı şarkısıyla  klasikler arasına yerleşmiştir.

Filmleri

Yönetmen olarak

Oyuncu olarak

Kaynakça
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 497. ISBN 975-6511-25-7

Dış bağlantılar

 Orson Welles'in sesinden I Know what it is to be young

1915 doğumlular
Kenosha doğumlular
1985 yılında ölenler
Amerikalı film yönetmenleri
Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Hollywood kara listesi
Académie des Beaux-Arts üyeleri
Amerikalı film yapımcıları
Los Angeles doğumlu film yönetmenleri
En İyi Özgün Senaryo Akademi Ödülü sahipleri
Amerikalı ateistler
Ateist yönetmenler
Akademi Onur Ödülü sahipleri
Kalp krizinden ölenler
Kaliforniya doğumlu senaristler
Ateist oyuncular
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Orson Welles


Hrabovec nad Laborcom este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 525 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hrabovec nad Laborcom este atestată documentar din 1463.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hrabovec nad Laborcom, Humenné


Àlex Crivillé, anglizirano Alex Criville, punog imena Àlex Crivillé Tapias (Seva, comarca Osona, pokrajina Barcelona, Katalonija, Španjolska, 4. ožujka 1970.) je bivši španjolski vozač motociklističkih utrka.

Životopis i karijera

Uspjesi u prvenstvima
 Svjetsko prvenstvo - 500cc
 prvak: 1999.
 drugoplasirani: 1996.
 trećeplasirani: 1998.

 Svjetsko prvenstvo - 125cc
 prvak: 1989.

 Svjetsko prvenstvo - 80cc
 drugoplasirani: 1988.

 Europsko prvenstvo - 80 cc
 trećeplasirani: 1987.

Osvojene utrke

Osvojene utrke u natjecanjima sa statusom svjetskog prvenstva

Ostale pobjede

Pregled karijere

Po sezonama - cestovni motociklizam

Po natjecanjima - cestovni motociklizam

Povezani članci

Vanjske poveznice
 alexcriville.com
  motogp.com, Alex Criville

Izvori

  crash.net, Alex Criville, pristupljeno 29. studenog 2021.
  motogp.com, Alex Criville , pristupljeno 29. studenog 2021.
  pilotegpmoto.com, CRIVILLE Alex, preuzeto 29. studenog 2021.
  motorsportstats.com, Alex Crivillé, pristupljeno 29. studenog 2021.
  motorsportmagazine.com, Alex Criville, pristupljeno 29. studenog 2021.
  the-sports.org, Alex Crivillé, pristupljeno 29. studenog 2021.
  ewrc-results.com, Álex Crivillé, pristupljeno 29. studenog 2021.

Španjolski športski motociklisti
Španjolski automobilisti
Vozači relija

Àlex Crivillé


American Economic Association (AEA) er en amerikansk videnskabelig forening for økonomer. Foreningen har hovedsæde i Nashville, Tennessee. Den udgiver et af de mest prestigefyldte akademiske tidsskrifter inden for økonomi: American Economic Review. AEA blev etableret i 1885 i Saratoga, New York af yngre progressive økonomer, der var uddannet i den tyske historiske skole, herunder Richard T. Ely og Edwin Robert Anderson Seligman; siden 1900 har foreningen været domineret af akademikere.

Foreningens formål er: 1) fremme af økonomisk forskning, især historiske og statistiske undersøgelser; 2) udgivelse af publikationer om økonomiske emner; 3) fremme af fuldkommen frihed i diskussioner om økonomiske spørgsmål. Foreningen som sådan tager ikke stilling i konkrete økonomiske diskusisoner, ligesom den heller ikke vil forpligte sine medlemmer til noget standpunkt i sådanne sager. Den nuværende formand er Olivier Blanchard fra Peterson Institute for International Economics.

Tidligere var foreningens medlemmer primært undervisere og forskere i økonomi på colleges og universiteter. I dag tiltrækker foreningen et stigende antal medlemmer fra erhvervslivet. Foreningen har omkring 18.000 medlemmer, hvoraf over halvdelen er universitetsansatte. Omkring 15% er ansat i private virksomheder, mens de allerfleste resterende arbejder i den offentlige forvaltning på forbunds-, delstats- eller lokalt niveau eller for non-profit-organisationer.

Aktiviteter

I mange år var AEA kendt for at udgive tre økonomiske tidsskrifter med hver sin profil: American Economic Review, Journal of Economic Literature og Journal of Economic Perspectives (som er tilgængelig online gratis). I 2009 udvidede foreningen sine tidsskrifts-aktiviteter ved at påbegynde udgivelsen af fire nye område-specifikke tidsskrifter, der samlet kaldes American Economic Journal (AEJ). De fire områder, der er omfattet af AEJ, er anvendt økonomi, økonomisk politik, makroøkonomi og mikroøkonomi. AEA uddeler hvert år en pris for den bedste artikel (Best Paper Award) i hvert af de fire tidsskrifter.

AEA vedligeholder også EconLit, AEA's elektroniske bibliografi. Det er et omfattende indeks over fagfællebedømte tidsskriftartikler, bøger, boganmeldelser, konferencebind, arbejdspapirer og ph.d.-afhandlinger. EconLit samler 125 års økonomiske litteratur fra hele verden. Den følger JEL-klassificeringen fra Journal of Economic Literature.

AEA sponsorerer RFE: Resources for Economists on the Internet, en online-kilde, der er tilgængelig for offentligheden uden abonnement. Den katalogiserer 2,000+ internetsider opdelt i 97 afsnit og under-underafsnit. RFE opdateres i øjeblikket en gang om måneden.

AEA afholder i samarbejde med over 50 foreninger indenfor beslægtede discipliner en årlig tre-dages konference, hvor deltagerne fremlægger forskningspapirer om generelle økonomiske emner. Konferencen rummer omkring 500 videnskabelige delsessioner. Mange universiteter og lignende akademiske arbejdsgivere anvender samtidig konferencen til at holde jobsamtaler med diverse ansøgere.

Hvert år anerkender AEA forskningsbidragene over hele karriereforløbet for fire økonomer ved at udnævne dem til ''Distinguished Fellows''. Foreningen uddeler også årligt John Bates Clark-medaljen for fremragende forskningsresultater i økonomi til en forsker under 40 år; den omtales ofte som "Baby-Nobelprisen," idet mange af modtagerne senere bliver Nobelpristagere. Den seneste vinder (2017) er Dave Donaldson.

Foreningens formænd

Formændene for foreningen i tidens løb omfatter:

 2018 Olivier Blanchard
 2017 Alvin E. Roth
 2016 Robert J. Shiller
 2015 Richard Thaler
 2014 William D. Nordhaus
 2013 Claudia Goldin
 2012 Christopher A. Sims
 2011 Orley C. Ashenfelter
 2010 Robert E. Hall
 2009 Angus S. Deaton
 2008 Avinash K. Dixit
 2007 Thomas J. Sargent
 2006 George A. Akerlof
 2005 Daniel L. McFadden
 2004 Martin S. Feldstein
 2003 Peter A. Diamond
 2002 Robert E. Lucas, Jr.
 2001 Sherwin Rosen
 2000 Dale W. Jorgenson
 1999 D. Gale Johnson
 1998 Robert W. Fogel
 1997 Arnold C. Harberger
 1996 Anne O. Krueger (anden kvindelige formand)
 1995 Victor R. Fuchs
 1994 Amartya K. Sen
 1993 Zvi Griliches
 1992 William S. Vickrey
 1991 Thomas C. Schelling
 1990 Gérard Debreu
 1989 Joseph A. Pechman
 1988 Robert Eisner
 1987 Gary S. Becker
 1986 Alice M. Rivlin (første kvindelige formand)
 1985 Charles P. Kindleberger
 1984 Charles L. Schultze
 1983 W. Arthur Lewis
 1982 H. Gardner Ackley
 1981 William J. Baumol
 1980 Moses Abramovitz
 1979 Robert M. Solow
 1978 Tjalling C. Koopmans (Jacob Marschak døde før sin tiltræden.)
 1977 Lawrence R. Klein
 1976 Franco Modigliani
 1975 Robert Aaron Gordon
 1974 Walter W. Heller
 1973 Kenneth J. Arrow
 1972 John Kenneth Galbraith
 1971 James Tobin
 1970 Wassily Leontief
 1969 William J. Fellner
 1968 Kenneth E. Boulding
 1967 Milton Friedman
 1966 Fritz Machlup
 1965 Joseph J. Spengler
 1964 George J. Stigler
 1963 Gottfried Haberler
 1962 Edward S. Mason
 1961 Paul A. Samuelson
 1960 Theodore W. Schultz
 1959 Arthur F. Burns
 1958 George W. Stocking
 1957 Morris A. Copeland
 1956 Edwin E. Witte
 1955 John D. Black
 1954 Simon Kuznets
 1953 Calvin B. Hoover
 1952 Harold A. Innis
 1951 John H. Williams
 1950 Frank H. Knight
 1949 Howard S. Ellis
 1948 Joseph A. Schumpeter
 1947 Paul H. Douglas
 1946 Goldenweiser, Emanuel Alexandrovich
 1945 Sharfman, Isaiah Leo
 1944 Joseph S. Davis
 1943 Albert B. Wolfe
 1942 Edwin G. Nourse
 1941 Sumner H. Slichter
 1940 Frederick C. Mills
 1939 Jacob Viner
 1938 Alvin H. Hansen
 1937 Oliver W. Sprague
 1936 Alvin S. Johnson
 1935 John Maurice Clark
 1934 Harry A. Millis
 1933 William Z. Ripley
 1932 George E. Barnett
 1931 Ernest L. Bogart
 1930 Matthew B. Hammond
 1929 Edwin Francis Gay
 1928 Fred M. Taylor
 1927 Thomas Sewall Adams
 1926 Edwin W. Kemmerer
 1925 Allyn A. Young
 1924 Wesley C. Mitchell
 1923 Carl C. Plehn
 1922 Henry Rogers Seager
 1921 Jacob H. Hollander
 1920 Herbert J. Davenport
 1919 Henry B. Gardner
 1918 Irving Fisher
 1917 John R. Commons
 1916 Thomas N. Carver
 1915 Walter F. Willcox
 1914 John H. Gray
 1913 David Kinley
 1912 Frank A. Fetter
 1911 Henry W. Farnam
 1910 Edmund J. James
 1909 Davis R. Dewey
 1908 Simon N. Patten
 1906—07 Jeremiah Jenks
 1904—05 Frank W. Taussig
 1902—03 Edwin Robert Anderson Seligman
 1900—01 Richard T. Ely
 1898—99 Arthur Twining Hadley
 1896-97 Henry Carter Adams
 1894—95 John B. Clark
 1893 Charles Franklin Dunbar
 1886–92 Francis Amasa Walker

Distinguished Fellows

AEA's Distinguished Fellows omfatter:

 2017 James Heckman / Charles Manski / Robert Pollak / Nancy Stokey
 2016 Richard Freeman / Glenn Loury / Julio Rotemberg / Isabel Sawhill
 2015 Theodore Bergstrom / Gary Chamberlain / Thomas Rothenberg / Hal Varian
 2014 Robert J. Barro / Gregory C. Chow / Robert J. Gordon / Richard Zeckhauser
 2013 Harold Demsetz / Stanley Fischer / Jerry Hausman / Paul Joskow
 2012 Truman F. Bewley / Marc L. Nerlove / Neil Wallace / Janet L. Yellen
 2011 Alan Blinder / William Brainard / Daniel Kahneman / David Wise
 2010 Elhanan Helpman / David Kreps / Martin Shubik
 2009 Ronald Jones / Douglass North / John Pencavel
 2008 Erwin Diewert / Dale Mortensen / Charles Plott
 2007 Orley C. Ashenfelter / Lloyd S. Shapley / Oliver E. Williamson
 2006 Donald J. Brown / Richard A. Easterlin / Robert B. Wilson
 2005 Stanley L. Engerman / Michael Rothschild / Hugo F. Sonnenschein
 2004 William D. Nordhaus / George P. Shultz / William A. Brock
 2003 Irma Adelman / Jagdish Bhagwati / T.N. Srinivasan
 2002 Clive Granger / Arnold Zellner
 2001 Rudiger W. Dornbusch / Allan H. Meltzer
 2000 Jack Hirshleifer / Edmund S. Phelps
 1999 David Cass / John Chipman
 1998 Alan Heston / Robert Summers
 1997 Martin Bronfenbrenner / Gordon Tullock
 1996 Armen A. Alchian / Robert A. Mundell
 1995 Geoffrey H. Moore / Walter Oi
 1994 John C. Harsanyi / Kelvin J. Lancaster
 1993 Lionel W. McKenzie / Anna J. Schwartz
 1992 Robert Dorfman / Vernon L. Smith
 1991 Irving B. Kravis / Herbert E. Scarf
 1990 Victor R. Fuchs / Merton H. Miller
 1989 Jacob Mincer / Guy H. Orcutt
 1988 Hendrik S. Houthakker / Roy Radner
 1987 Arthur S. Goldberger / Thomas C. Schelling
 1985 Joseph Pechman / Paul Rosenstein-Rodan
 1984 Evsey D. Domar / Albert O. Hirschman
 1983 Abram Bergson / James M. Buchanan
 1982 Joe S. Bain / Gerard Debreu
 1981 Edward F. Denison / H. Gregg Lewis
 1980 Charles P. Kindleberger / Solomon Fabricant
 1979 Margaret G. Reid / Ronald H. Coase
 1978 Richard A. Musgrave / William S. Vickrey
 1977 Harry G. Johnson / Leonid Hurwicz
 1976 Oskar Morgenstern / Herbert A. Simon
 1975 Moses Abramovitz
 1973 Tibor Scitovsky
 1972 Robert A. Gordon / Carl S. Shoup
 1971 Nicholas Georgescu-Roegen / Tjalling C. Koopmans
 1970 William Arthur Lewis
 1969 Ludwig E. von Mises / Alexander Gerschenkron
 1968 Lloyd A. Metzler
 1967 Jacob Marschak
 1966 Abba P. Lerner
 1965 Edward H. Chamberlin / Harold Hotelling

En AEA-hjemmeside nævner alle Distinguished Fellows samt de begrundelser, som AEA siden 2004 har ledsaget udmærkelsen med.

Kilder

Eksterne henvisninger

Foreninger fra USA
Etableret i 1885
Økonomi

American Economic Association


În vocabularul transportului feroviar și al rețelelor de metrou, soluția spaniolă (numită și soluția Barcelona) reprezintă un proiect de stație cu două peroane dispuse de o parte și de alta a liniei, pentru a ușura îmbarcarea și coborârea: pasagerii urcă în vagon de pe unul din peroane și coboară pe celălalt. Dacă există două linii și trei peroane (unul central și două laterale), cel central va fi în general folosit drept peron comun de coborâre din trenuri, deoarece nu are nici o importanță dacă pasagerii care sosesc se amestecă în drumul lor spre ieșire. Dar este de preferat ca pasagerii să fie separați înainte de îmbarcare pe peroane diferite, în funcție de direcția lor de mers. În majoritatea stațiilor, ușile de ieșire din vagon se deschid cu câteva secunde înaintea celor de intrare.

Principiul soluției spaniole a fost prima dată utilizat în 1895, la acum închisa stație King William Street din Londra, dar a devenit răspândită la construcția, în anii 1930, a metroului din Barcelona, de unde-și trage și numele.

În Statele Unite, soluția a fost folosită prima dată în 1912, la Park Street Under pe linia Red Line a MBTA din Boston, și la stația Chambers Street a Metroului din New York în 1913, al cărei peron central este acum închis.

La sistemele tip people mover din aeroporturi există de obicei peroane dedicate pentru îmbarcare și debarcare. Acest lucru are avantajul suplimentar că împiedică pasagerii să se îndrepte în direcția greșită când debarcă. Același principiu este uneori folosit la feriboturi, monorail-uri, telecabine, funiculare, instalații de tip roller coaster, ascensoare (spre exemplu în metroul din Londra) sau în clădiri publice precum teatrele și cinematografele.

În stațiile terminus, unde trenurile sunt bidirecționale, este avantajos ca peroanele centrale să fie folosite pentru îmbarcare, iar cele laterale pentru coborâre. Acest lucru permite trenurilor să intre în stație la oricare din linii și să rămână acolo până la următoarea cursă. Pasagerii care se îmbarcă nu trebuie astfel să cunoască dinainte de la ce linie pleacă următorul tren în care intenționează să se îmbarce.

Exemple
Stația Sé a metroului din São Paulo este un exemplu recent. Line 1 Albastră (Linha 1 - Azul, Norte-Sul) folosește acest model la Sé, o stație aglomerată din cauza corespondenție cu Line 3 Roșie (Linha 3 - Vermelha, Leste-Oeste), iar Linia 3 folosește același sistem în stațiile Sé, República (Estação República), Itaquera, Barra Funda și Luz.

În Hong Kong, fosta societate KCRC, acum parte a MTR Corporation, a reconstruit în același mod peroanele stației terminus Lo Wu, aflată la granița administrativă cu China Continentală. Când trenurile opresc, ușile care dau spre peronul central se deschid, iar pasagerii coboară. Apoi ușile se închid și se deschid cele spre peroanele laterale, de îmbarcare.

În Franța, principiul este aplicat la peroanele Liniei B ale stației Jean Jaurès a metroului din Toulouse, acolo unde se întâlnesc liniile A și B.

În sistemul londonez London Underground, stația Loughton a fost proiectată inițial ca un exemplu, în acest caz pentru a permite conexiunea cu peroanele la care sosesc trenurile din vecinătate. Actualmente, stația nu mai este operată folosind acest principiu.

Alte exemple

Asia
Republica Populară Chineză
Stațiile Gongyuanqian și Xilang ale metroului din Guangzhou.
Peronul de sud al Liniei 8 în stația Piața Poporului a metroului din Shanghai.
Stațiile Luohu și Futian ale metroului din Shenzhen.
Peroanele stației Xizhimen de pe Linia 13 a metroului din Beijing, stațiile Terminal 3 și Songjiazhuang, peroanele liniei Yizhuang și stația Haidian Wuluju.
Peroanele stației Piața Tianfu de pe Linia 1 a metroului din Chengdu.
Peroanele stației Tianjinzhan de pe Linia 9 a metroului din Tianjin.
Terminalul 3 pentru trenuri al Aeroportului Internațional Beijing.

Hong Kong
Stația Lo Wu a MTR Hong Kong

India
Chhatrapati Shivaji Terminus.
Primul peron al Gării Jogeshwari.
Primul peron al Gării Kurla.
Primul peron al Gării Dombivli.
Primul peron al Gării Kanchrapara.
Complexul de nord și peronul 10 al Gării Sealdah.

Japonia
 Gara Ikebukuro de pe liniile de cale ferată Seibu Ikebukuro și Tōbu Tōjō.
 Gara Sakuragichō de pe linia de cale ferată Keihin-Tōhoku.
 Punctul terminus din Gara Shinjuku al Liniei Keiō.
 Punctul terminus din Gara Shinjuku al Liniei Odakyu.
 Gara Meitetsu Nagoya.

Coreea de Sud
 Stația Panam, punctul terminus de est al Liniei 1 a metroului din Daejeon.

Israel
 Toate cele șase stații ale funicularului subteran Carmelit din Haifa.

Malaezia
 Punctul terminus al Aerotrenului KLIA de la Aeroportul Internațional Kuala Lumpur.
 Punctele terminus ale Monorailului din Kuala Lumpur de la stațiile KL Sentral și  Titiwangsa.

Singapore
 Stația Sentosa, punctul terminus de la centrul comercial VivoCity al monorailului Sentosa Express.
 Stațiile finale ale Changi Airport Skytrain între Terminalul 2 și Terminalul 3.
 Peroanele sistemului feroviar LRT din Gara Choa Chu Kang vor fi transformate din peroane centrale în soluția spaniolă. Peronul principal va fi în continuare folosit pentru îmbarcare, dar vor fi adăugate două peroane laterale utilizabile doar pentru ieșire.

Thailanda
Nodul feroviar Chachoengsao de pe Linia de Est 2.

Australasia
Australia
 Gara Olympic Park, Sydney.
 Stațiile Bullocks Flat și Perisher Valley ale căii ferate montane Skitube.
 Gările Glanville, Brighton și nodul intermodal Noarlunga Centre din Adelaide (doar pentru una din linii).

Noua Zeelandă
 Stația Lambton a funicularului din Wellington.

Europa
Austria
 Stația Stadion de pe linia U2 a metroului din Viena, construită astfel cu scopul de a permite îmbarcarea și coborârea rapidă din trenuri cu ocazia evenimentelor sportive de pe  Ernst-Happel-Stadion, aflat în apropiere.
 Stația Schottenring de pe linia U2 a metroului din Viena la peronul liniei U4, deoarece, până în mai 2008, stația a fost capătul liniei U2. Ulterior, linia U2 a fost extinsă până la Stadion, Aspernstraße (octombrie 2010) și Seestadt Aspern (octombrie 2013).

Belgia
 Stațiile de tramvai ale axei Nord-Sud a premetroului din Bruxelles situate între gările Bruxelles-Sud și Bruxelles-Nord, precum și stația Rogier, situată pe linia  a metroului din Bruxelles.

Danemarca
 Gara Holte de pe linia B a sistemului feroviar Tren-S, la nord de Copenhaga.

Franța
 Jean Jaurès, stație de pe Linia B a metroului din Toulouse.
 Hôtel de ville - Louis Pradel, stație de pe Linia C a metroului din Lyon.
 Charles de Gaulle – Étoile, stație de pe Linia 6 a metroului din Paris.

Germania
 S-Bahn: gările München Hauptbahnhof și Karlsplatz au peroane centrale pentru îmbarcare și peroane laterale pentru coborâre. În gara Marienplatz linia de est de la nivelul superior și cea de vest de la nivelul inferior au amândouă peroane separate pentru urcare și coborâre din tren.
 Stuttgart Stadtbahn: stațiile Pragsattel și Mineralbäder.

Grecia
 Stația Omonia de pe Linia 1 a metroului din Atena.

Italia
 Cologno Nord, stație terminus a Liniei 2 a metroului din Milano.

Polonia
 Gara Warszawa Śródmieście din Varșovia – de-a lungul multor ani, până în anii 1980.

Note

Legături externe

Stații de metrou
Sisteme de metrou

Soluția spaniolă


Lethocolea, rod jetrenjarki smješten u vlastitu potporodicu Lethocoleoideae, dio porodice Acrobolbaceae. Sastoji se od osam priznatih vrsta

Vrste
 Lethocolea congesta (Lehm.) S.W. Arnell
 Lethocolea glossophylla (Spruce) Grolle
 Lethocolea indica G. Asthana & Maurya
 Lethocolea javanica (Schiffn.) Grolle
 Lethocolea naruto-toganensis Furuki
 Lethocolea pansa (Taylor) G.A.M. Scott & K.G. Beckm.
 Lethocolea radicosa (Lehm. & Lindenb.) Grolle
 Lethocolea repens S. Winkl.

Izvori

Jungermanniineae

Lethocoleoideae


Lækjasilmý (fræðiheiti: Ormosia hederae) er fluga af silmýsætt. Útbreiðslan er a.m.k. í vestanverðri Evrópu og eitthvað í norður Asíu, á Íslandi um land allt.

Tilvísanir

Hrossafluguætt
Skordýr á Íslandi

Lækjasilmý


Kathryn-Leigh Beckwith (Plantation, 25 de fevereiro de 1993), conhecida por seu nome artístico Kitty (estilizado como ♡kitty♡), é uma rapper, cantora, compositora, produtora, artista visual e empreendedora estadunidense com base em Daytona Beach, Flórida. Kitty iniciou sua carreira musical ainda na adolescência, publicando músicas independentes na sua página do Tumblr utilizando o nome de Kitty Pryde.

Entre os anos de 2011 e 2014, Kitty lançou várias músicas e extended plays. Em maio de 2012, publicou no YouTube um clipe de vídeo caseiro para a sua música Okay Cupid; a canção então viralizou e a Rolling Stone classificou o hit como sendo uma das "50 melhores músicas de 2012". Mais tarde naquele ano, Kitty afiliou-se ao rapper Riff Raff na produção da música Orion's Belt.

Nascidos em 1993
Pessoas vivas
Rappers dos Estados Unidos

Kitty (rapper)


Giordana Angi, née à Vannes le , est une chanteuse franco-italienne.
Elle vit désormais à Rome (Italie)
Elle se classe seconde de la dixième édition de l'émission Amici di Maria De Filippi.

Elle est repérée en France par Pascal Obispo  avec qui elle chante en duo, J'étais pas fait pour le bonheur, single sorti en 2023.

Discographie

Albums
 2019: Voglio essere tua
 2021: Mi muovo
 2022: Questa fragile bellezza

Notes et références

Liens externes

Chanteuse italienne de pop
Chanteuse italienne du XXIe siècle
Artiste d'Universal Music Group
Naissance en juin 1994
Naissance à Vannes

Giordana Angi


1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska u sezoni 2016./17. predstavlja 1. rang županijske lige u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.  Sudjelovalo je 12 klubova, a ligu je osvojio BILO iz Velike Pisanice.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 11. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (12. – 22. kolo)

Poveznice
 Nogometni savez Bjelovarsko-bilogorske županije
 nsbbz.hr, 1. ŽNL Bjelovarski-bilogorska 2016./17.
 1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska
 2. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2016./17.
 3. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2016./17.
 MŽNL Bjelovar – Koprivnica – Virovitica 2016./17.
 1. ŽNL Virovitičko-podravska 2016./17.

Izvori
 nsbbz.hr, 1. ŽNL Bjelovarski-bilogorska 2016./17. , pristupljeno 2. srpnja 2017.
 rsssf.com, Grvatska 2016./17., 5. rang - 1. ŽNL
 nsbbz.hr, glasila Nogomet - 2016. godina , pristupljeno 2. srpnja 2017.
 nsbbz.hr, glasila Nogomet - 2017. godina , pristupljeno 2. srpnja 2017.
 nsbbz.hr, Nogomet - službeno glasilo NS Bjelovarsko-bilogorske županije, br. 22/17, objavljeno 7. lipnja 2017., preuzeto 2. srpnja 2017.

2016-17
Bjelovarsko-bilogorska-1

1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2016./17.


Wikimapia, er et onlinekort fra Google Maps med et wikisystem, som tillader brugerne at lægge information  på steder eller regioner på hele jorden.

Wikimapia blev skabt af  russerne Alexandre Koriakine og Jevgenij Savelijev, og webstedet kom i funktion  24. maj 2006 under titlen Let's describe the whole world (engelsk for "Lad os beskrive hele verden"). Selv om man ikke behøver at oprette en konto for at lægge noget op, er der  cirka 1.500.000 registrerede brugere fra hele verden, og cirka 20.000.000 markerede steder.

Wikimapia har intet med Wikipedia at gøre.

Referencer

Kort
Websteder

WikiMapia


Raif Özkan Uğur (17 Ekim 1953, İstanbul - 8 Temmuz 2023, İstanbul), MFÖ grubunun üyesi, müzisyen, sinema ve dizi oyuncusu.

Hayatı
17 Ekim 1953'te İstanbul'da doğdu. Babası Osman Hurşit Uğur, annesi Nahide Uğur'dur. Özkan Uğur'un babası Osman Hurşit Uğur Şehir Hatları'nda çarkçıbaşı olarak çalışmaktaydı. Ailenin beşinci çocuğu olan Uğur, Reşat Nuri Güntekin İlkokulunda okurken mandolin ile tanışır. Fenerbahçe Lisesi'nde okurken müzik sevdası ağır basar. İlk olarak "Atomikler" adında amatör bir grup kurup, dönemin popüler şarkılarını yorumladılar.

Müzik hayatı
Müzik hayatına 1970 yılında birçok ünlü ismin de zaman zaman yer aldığı Şerif Yüzbaşıoğlu Orkestrası'nda başladı. 1971 yılında Kızıltoprak'ta tanıştığı Mazhar Alanson ve Fuat Güner ile ilk grubu Kaygısızlar'la profesyonel bas gitaristliğe başladı. O dönem Sadık Kuyaş da grupta bas gitaristlik yapmaktaydı. Bir süre beraber çaldıktan sonra Kuyaş gruptan ayrıldı ve Uğur grubun tek bas gitaristi oldu.

Kaygısızlar'ın dağılmasından sonra 1972 yılında Barış Manço'nun kendisine eşlik etmesi için kurduğu rock grubu Kurtalan Ekspres adlı grubun ilk kadrosunda yer aldı ve Ankara Dedeman'daki ilk konserde yer aldı. İlk plaklarından sonra Barış Manço askere gitti. Grup bir süreliğine dağılınca Özkan Uğur, Aydın Çakuş ve Nur Yenal ile birlikte Ter grubunu kurdu. Grup, o dönem kendi grubunu dağıtmış Erkin Koray ile birleşti ve 1972 yılında "Hor Görme Garibi / Züleyha" 45'liğini çıkardı.

Barış Manço'nun askerden dönmesiyle Özkan Uğur tekrar Kurtalan Ekspres'e döndü. 1973-1974 yılları arasında bu grupla çalıştı. 2 plak kaydında yer aldı. 1974 yılında gruptan ayrıldıktan sonra bu dönemden eski arkadaşları Mazhar - Fuat'ın hazırladığı stüdyo albümünde de bas çaldı. Kurtalan Ekspres'e 1976 yılında kısa süreli bas gitarist, 1978'de bir Anadolu turnesi için de gitarist olarak grupta yer aldı.

1974 yılında Kurtalan Ekspres'ten arkadaşı Murat Ses ile bir süre Edip Akbayram'ın Dostlar Orkestrası'nda yer aldı. Ancak müzikal anlaşmazlıklardan dolayı ayrıldı. Anadolu Rock'ın başka bir ünlü ismi olan Ersen ve Dadaşlar grubuna Taner Öngür'ün yerine bas gitara geçti. Üç 45'likten sonra dönemin siyasi koşulları nedeniyle Ersen Dinleten ile Dadaşlar'ın yolları ayrıldı. Özkan Uğur bir süre daha Dadaşlar'da kaldı ve Selda Bağcan ile "Selda ve Dadaşlar" adıyla çıkan Türkülerimiz LP'sinde bas gitar çaldı. 1976 yılında Seyhan Karabay ve Kardaşlar grubunun bir 45'liğinde yer aldı.

1976'da yine Fuat Güner ve Mazhan Alanson ile İpucu Beşlisi'ne geçti. Bir 45'lik yayımlayıp, Seyyal Taner ile çalıştılar. Grubun dağılmasıyla 1978 yılında Galip Boransu ve Cengiz Teoman ile Grup Karma'yı kurdu. Bu grup ile katıldıkları 1978 Türkiye Eurovision elemelerinde bestesi Galip Boransu'ya ait "İmkansız" adlı şarkıyla 4. olmuştur.

MFÖ yılları

1980'lerin başında Özkan Uğur, Mazhar Alanson ve Fuat Güner, ünlü isimlerin de arkasında çalıp para biriktirdiler. Özkan Uğur, 1980-1983 tarihleri arasında Fuat Güner ile birlikte Ferhan Şensoy'un "Şahları da Vururlar" ve "Kahraman Bakkal Süpermarkete Karşı" adlı oyunlarında müzisyen ve oyuncu olarak yer aldı.

1984 yılında MFÖ olarak ilk albümleri Ele Güne Karşı Yapayalnız ile şöhreti yakaladılar. 1985 yılında Diday Diday Day ve 1988 yılında Sufi şarkısı ile olmak üzere iki kez Türkiye'yi Eurovision'da temsil etmiştir.

Özkan Uğur, MFÖ'de bas gitar çalarken, aynı anda vokalleri tenor ses rengi ile başarıyla icra etmektedir. Ayrıca sanatçının hiçbir anlama gelmeyen sözlerle yaptığı şarkılar bulunmaktadır. Yayınladıkları birçok şarkıda besteciliğiyle dikkat çekti. "Lay Lili Lili Lay", "Mecburen", "No Problem", "New York Sokaklarında" gibi şarkıların bestesinde yer almış, "Hep Aynı" şarkısının bas performansıyla dikkat çekmiştir. "Bazen", "Amanın Aman", "O Neydi O" gibi bestelerinin vokalinde de yer almıştır. "Ali Desidero" ve "İdare Edip Gidiyoruz" şarkılarında ses rengini değiştirerek vokalle düet yapmıştır.

Solo kariyeri
Özkan Uğur, grup üyeleri içinde solo albüme sahip olmayan tek sanatçıdır. İlk yayınladığı solo şarkı Karışık Pizza filminin müziği "Maksat Muhabbet Olsun"dur. G.O.R.A. filmi için yazdığı "Olduramadım" da kendisinin bir klibe de sahip olan ikinci şarkısıdır.

Özkan Uğur müzik dünyasında birçok ismin albümlerinde vokallerde yer almıştır. Bunlardan bazı örnekler Sezen Aksu, Hakan Peker, Burak Kut, Demet Sağıroğlu, Tarkan, Aşkın Nur Yengi, Nev, Yavuz Çetin, Baba Zula, Ayhan Sicimoğlu, Asya'dır. Sezen Aksu'nun "Dert Faslı" şarkısının bestecilerinden biridir. Ayşegül Aldinç'in "Bir Kız", "Ne Güzel", "Nenni" isimli parçalarının müzikleriyle, Sertab Erener'in "Kera" ve Yavuz Çetin'in "Fanki Tonki Zonki" parçalarının sözleri de ona aittir. En son 2016 yılında DMC'den "Aynada" single'ını çıkartmıştır.

Bas gitarı
İlk yıllarında kendi bas gitarını yapmaya çalışan Özkan Uğur'a Fender Jazz Bass gitarı kendisine Barış Manço tarafından hediye edilmiştir. Perdesiz bas da çalan Özkan Uğur, İngiliz Wal marka bir perdesiz basa sahipti. Bir röportajında "Hayatım onunla (Fender Jazz) geçti, milyarlar verseler de satmam. Bir kez konser için enstrümanları taşırken yere düşmüştü. Fark etmemişiz. Araba geri geri giderken az daha gitarımı paramparça ediyordu. Allahıma şükürler olsun ki sadece kutusu ezildi." demiştir

Sinema hayatı
1996 yılında Yavuz Turgul'un yönettiği, Şener Şen ve Uğur Yücel'in başrollerini paylaştığı Eşkıya filminde rol almıştır. 1998-2001 yılları arasında atv'de yayınlanan İkinci Bahar dizisinde zabıta rolünde oynamıştır. atv'de yayınlanan Ağırlığınca Altın yarışmasını sunmuştur. Komser Şekspir filminde oynamıştır. atv'de yayınlanmış olan Yeter Anne dizisinde anne rolündeki Suna Pekuysal'ın oğlunu canlandırmıştır. Show TV'de yayımlanan Alacakaranlık adlı dizide Bedir Büyükdereci rolünü canlandırmıştır. Cennet Mahallesi dizisinde Beter Ali rolünü canlandırmıştır.
G.O.R.A. filminde Garavel rolünde oynamıştır. A.R.O.G. filminde ise Dimi rolünde oynamıştır.

2009 yapımı olan Yahşi Batı filminde de Kızılderili şefi Kızılkayalar rolüyle beyazperdede Cem Yılmaz'a eşlik etmiştir. 2010 yılında yayımlanmaya başlayan Türk Malı dizisinde oynamıştır. 2014 yılında Pek Yakında filminde Ejder rolüyle beyazperdeye bir kez daha çıkmıştır. 2019 yılında Karakomik Filmler: Kaçamak'ta İbrahim, 2020 yılındaysa Karakomik Filmler 2: Deli'de Tuncay Uğurlu karakterine hayat vermiştir.

Kişisel hayatı
Özkan Uğur 1989 yılından ölümüne kadar, Aysun Aslan Uğur ile evli kaldı. Çiftin "Alişan" isminde bir oğulları bulunmaktadır.

Hastalığı ve ölümü
2010 yılında yakalandığı lenf kanserini atlatan Uğur, 2020 yılında tekrar kanser tedavisi görmeye başladı. 2023 yılında yaklaşık iki buçuk ay yoğun bakım ünitesinde takip ve tedavi edilen Uğur'un, uygulanan tedaviler sonucu lenfoma hastalığı gerilemeye başlamıştı. Ancak takiplerinde akciğerinde oluşan farklı problemler nedeniyle vücudu tedavilere yeterli yanıt oluşturamamaya başladı. 8 Temmuz 2023'te tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti. Özkan Uğur için Atatürk Kültür Merkezi'nde bir tören düzenlendi. Cenaze namazı Taksim Camisi'nde kılındıktan sonra Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

Diskografisi

Barış Manço & Kurtalan Ekspres
 1972: Ölüm Allah'ın Emri / Gamzedeyim Deva Bulmam
 1973: Lambaya Püf De / Kalk Gidelim Küheylan
 1973: Gönül Dağı / Hey Koca Topçu
 1974: Nazar Eyle / Gülme Ha Gülme

Rıfat Öncel & Kurtalan Ekspres
1973: Zeynebim / Dosta Bizden Selam Olsun

Erkin Koray & Ter
 1972: Hor Görme Garibi / Züleyha

Mazhar - Fuat
 1974: Türküz Türkü Çağırırız (LP)

Edip Akbayram & Dostlar
 1974: Garip / Kaşların Karasına

Ersen & Dadaşlar
 1975: Dostlar Merhaba / Ne Sevdiğin Belli Ne Sevmediğin
 1975: Gafil Gezme Şaşkın / Güzele Bak Güzele
 1976: Ekmek Parası / Zalim

Selda & Dadaşlar
 1976: Türkülerimiz (LP)

Seyhan Karabay & Kardaşlar
 1976: Kan Davası / Dam Üstünde Çul Serer

İpucu Beşlisi
 1976: Heyecanlı / Hop Otur Hop Kalk

Grup Karma
 1978: İmkansız / Mutlu Mu Gülenler

MFÖ
 1984: Ele Güne Karşı Yapayalnız
 1985: Peki Peki Anladık
 1986: Vak The Rock
 1987: No Problem
 1990: Geldiler
 1992: Agannaga Rüşvet
 1992: Dönmem Yolumdan
 1995: M.V.A.B.
 2006: AGU
 2011: Ve MFÖ
 2017: Kendi Kendime

Solo şarkılar
Maksat Muhabbet Olsun, Karışık Pizza filmi
Olduramadım,  G.O.R.A.
Bir Bakman Lazım, Erşan Kuneri dizisi

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA'de Özkan Uğur
 anatolianrock.com'da biyografisi

Mazhar-Fuat-Özkan
1953 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
2023 yılında ölenler
Lenfomadan ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Türk bas gitaristler
Türk film müziği bestecileri
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek seslendirme sanatçıları
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk tenorlar
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Anadolu rock müzisyenleri

Özkan Uğur


Articles with hCards

සම්පත් ලක්මාල් ද සිල්වා (1982 - ජුලි 2, 2006) ශ්‍රී ලාංකික නිදහස් පුවත්පත් සහ රූපවාහිනී මාධ්‍යවේදියෙකු වන අතර ආරක්ෂක ලිපි පිළිබඳ විශේෂඥයෙකු වූ අතර ඉරුදින, ලක්බිම, සත්දින සහ ටීඑන්එල් ඇතුළු විවිධ ප්‍රකාශන සඳහා ලියා ඇති අතර ඔහු මීට පෙර විවිධ රූපවාහිනී නාලිකා සඳහා ද සේවය කළ අතර මීට පෙර ඔහු දැනට අභාවයට ගොස් ඇති සත්දින සතිපතා ආරක්ෂක වාර්තාකරු විය. කොළඹ දෙහිවල ප්‍රදේශයේදී ඔහු වෙඩි තබා ඝාතනය කර තිබියදී සොයා ගැනුණා.

පසුබිම
සම්පත් ලක්මාල් ද සිල්වා සතුව ආරක්‍ෂක අංශ සාමාජිකයන් සම්බන්ධ සංවේදී තොරතුරු තිබෙන්නට ඇති අතර ඔහුට මීට පෙරද තර්ජන එල්ල විය. ඔහු ආරක්‍ෂක කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධ සහ විශ්වාසවන්ත තොරතුරු සපයන්නෙකු විය. ඔහු ශ්‍රී ලංකා බුද්ධි අංශ සහ එල්.ටී.ටී.ඊ. යන දෙඅංශයේම ද්විත්ව ඒජන්තයෙකු ලෙස කටයුතු කළ බව වාර්තා වන නමුත් මේ පිළිබඳව පැහැදිලි සාක්ෂි නොමැත. කඳුරට ජනතා පෙරමුණේ (යූපීඑෆ්) පී.රාධක්‍රිෂ්ණන් පැවසුවේ හමුදාව විසින් සිදු කරන ලද ඝාතන පිළිබඳ තොරතුරු සම්පත් ලක්මාල් ද සිල්වා සතුව ඇති බවයි.

සිද්ධිය
සම්පත් ලක්මාල් ද සිල්වාට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබී ඔහු හොඳින් හඳුනන ආරක්ෂක නිලධාරීන් හමුවීමට ගිය අතර ඔහුගේ මව රූපා ද සිල්වා ඔහුට ඉහළින් අනෙක් අන්තයේ සිටි පුද්ගලයාට කුමාර් සර් යැයි ආචාර කළ අතර පසුව හෙළි වූයේ ඔහුට ලුතිනන් කුමාර කෙනෙකු හමුවී ඇති බවයි. පසුව ඔහුගේ සිරුර දෙහිවල ප්‍රදේශයේ තිබී වෙඩි තබා ඝාතනය කර තිබුනි.

ප්‍රතික්‍රියාව
ජාත්‍යන්තර මාධ්‍යවේදීන්ගේ සම්මේලනය මෙම ඝාතනය හෙළා දකී.

රජයේ පරීක්ෂණය
ශ්‍රී ලංකා ආරක්ෂක නිලධාරීන්ගෙන් ප්‍රශ්න කරන ලදී.

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය
 ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම්
 ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ කැපී පෙනෙන ඝාතන

යොමු කිරීම්

2006 මරණ

සම්පත් ලක්මාල් ද සිල්වා


John Luscombe ou « Harry Luscombe » (Forest Hill (Londres), 1848 - Worth, 1937) est courtier d'assurances très prospère, qui est devenu président du Lloyd's Register et a été fait chevalier pour ses services dans le domaine de la souscription. Joueur de rugby anglais, il est l'un des premiers joueurs internationaux anglais de rugby, ayant participé au tout premier match international de l'histoire opposant l'Angleterre à l'Écosse le .

Il a un frère, également international de rugby, .

Biographie

Jeunesse et famille
John Henry Luscombe naît le  à Forest Hill, alors dans le Kent (absorbé ensuite par le South London, qui fait partie du Grand Londres), en Angleterre. La famille vit alors à « The Grove », Church Road, Upper Norwood, Londres. Son père, John Henry Luscombe (1797-1883), est un armateur qui s'était marié sur le tard, à l'âge de cinquante ans, avec Clara Bristow (1823-1910), de vingt-six ans sa cadette. John, connu sous le nom de « Harry » dans sa famille (à cause de son deuxième prénom), a au moins trois frères et sœurs : un frère cadet  (1849-1926), un frère cadet Alfred (1851-1942) et une sœur cadette Clara Elizabeth « Kitty » (1854-1900).

Il est d'abord scolarisé à l'école préparatoire de Mme Pritchard, près de son domicile à Upper Norwood, puis, à partir de l'âge de sept ans, à l'école de M. Cousin, sur Anerly Road à Upper Norwood. À l'âge de 13 ans, il déménage avec sa famille à Hastings, dans le Sussex de l'Est (sud de l'Angleterre), et à 16 ans, il se lance dans une carrière sur les océans en rejoignant le Norwood, un navire commandé par son oncle Frank.

Carrière en rugby

John Luscombe évolue comme  au sein du Gipsies Football Club, un club fondé en , par trois anciens Tonbridgiens : , William James Parker et son frère . Ces trois hommes étaient passionnés de football et voulaient fournir un club de football à Londres auquel les anciens élèves de Tonbridge pourraient s'affilier, un peu comme les Marlborough Nomads servaient le Marlborough College. Basé à Peckham, ce club allait ensuite devenir un membre fondateur de la Rugby Football Union en 1871. John n'a pas fréquenté Tonbridge, mais y joue en raison de ses liens familiaux.

Ses performances pour les Gipsies lui valent d'être invité à représenter l'Angleterre lors du tout premier match international de rugby de l'histoire contre l'Écosse, ayant lieu le  à Raeburn Place, à Édimbourg. L'Écosse l'emporte  en inscrivant  et  contre  non transformé pour l'Angleterre (seules les transformations rapportaient des points à l'époque).

Alors que certaines sources affirment que John et Francis Luscombe ont tous les deux joué ce match , c'est une erreur : John a bien joué ce premier match, mais pas Francis, qui a joué le suivant, le  à The Oval, à Londres (victoire 2 à 1). John Luscombe ne jouera plus de match international, au contraire de son frère, qui en joue 6 jusqu'en 1876.

Carrière professionnelle
La carrière de rugbyman de John Luscombe est fortement limitée par le temps passé en mer. En tant que fils aîné d'une famille qui possédait des intérêts considérables dans le domaine du transport maritime, de fortes attentes pèsent sur lui pour qu'il poursuive une carrière dans ce domaine.

À l'âge de 22 ans, après avoir servi sur un certain nombre de navires, il est élu membre de la Lloyd's Register de Londres et commence comme souscripteur. Il vit à cette époque à Lewisham et joue régulièrement au rugby dans l'équipe de son frère. Sa profession d'assureur maritime lui faisait passer beaucoup de temps en mer. John Luscombe épouse Fanny Willcocks le . Ils ont au moins quatre enfants, John Herbert « Tommy » (né en 1879), Edith Bessie (1880-1915), David Arthur (né en 1886) et William Olliver (né en 1889). En 1883, il s'installe à  (alors dans le Kent), et peu après à Worth, dans le Sussex de l'Ouest, au sud de l'Angleterre.

En 1902, après avoir passé de nombreuses années en mer dans l'exercice des fonctions, Luscombe est nommé président de la Lloyd's, le premier employé ayant gravi les marches pour le devenir. La même année, il est fait chevalier à l'occasion des  pour services rendus à la souscription. Il reçoit la distinction des mains du roi Édouard VII au palais de Buckingham le 24 octobre de la même année.

Il est président à cinq reprises au total. En plus de ses engagements professionnels, il est également , membre du  et, en 1916, il rejoint les administrateurs de Prudential. En 1920, il reçoit la médaille d'or de la Lloyd's de Londres.

John Luscombe meurt à Worth le .

Notes et références

Liens externes

Naissance dans le Kent
Naissance en mai 1848
Naissance dans le Sussex de l'Ouest
Décès en avril 1937
Décès à 88 ans
Joueur international anglais de rugby à XV
Sportif britannique du XIXe siècle
Juriste britannique du XIXe siècle
Juriste britannique du XXe siècle
Knight Bachelor

John Luscombe