Boeing KC-135 Stratotanker este un avion militar de realimentare în aer.

KC-135 a fost prima aeronavă cisternă de realimentare cu combustibil din Forțele Aeriene ale SUA. KC-135 a fost inițial însărcinat cu realimentarea bombardierelor strategice și a fost folosit în războiul din Vietnam și mai târziu în conflicte, cum ar fi Operation Desert Storm, pentru a extinde gama și rezistența avioanelor de vânătoare și a bombardierelor tactice americane.

KC-135 a intrat în serviciul Forțelor Aeriene ale Statelor Unite (USAF) în 1957 și este una dintre cele șase aeronave militare cu aripă fixă cu peste 50 de ani de serviciu continuu la operatorul său inițial.

Studiile au concluzionat că  durata de viața a aeronavelor ar putea fi prelungită până în 2040, deși costurile de întreținere au crescut considerabil. KC-135 va fi parțial înlocuit de Boeing KC-46 Pegasus.

Asemeni avionului comercial Boeing 707, KC-135 a fost dezvoltat din prototipul Boeing 367-80, denumit "Dash-80". Modelul KC-135 are un aspect similar cu modelul 707, dar are un fuzelaj mai îngust și este mai scurt decât 707. KC-135 a fost dezvoltat anterior modelului 707 și este structural diferit de avionul civil. Denumirea inițială dată de către Boeing a fost Model 717.

Modernizări
Toate modelele KC-135 au fost inițial echipate cu motoare Turbojet Pratt & Whitney J-57-P-59W, care au produs o presiune uscată de 10.000 lbf (44 kN) și o presiune umedă de aproximativ 13 000 lbf (58 kN). Noile motoare CFM56-2 sunt motoare de tipul turbofan by-pass.

Cel de-al doilea program de modificare a modernizat 500 de aeronave cu noi motoare turbofan CFM Internațional CFM56 (denumire militară: F108) produse de General Electric și Snecma. Motorul CFM56 produce o forță de tracțiune de aproximativ 22,500 lbf (100 kN), o creștere de aproape 100% față de motorul original J-57. Cisterna modificată, denumită KC-135R (modificată KC-135A sau E) sau KC-135T (modificată KC-135Q), poate transporta până la 50% mai mult combustibil și are un cost de operare cu 25% mai puțin decât cu motoarele anterioare. De asemenea, este semnificativ mai silențios decât KC-135A, nivelurile de zgomot la decolare fiind reduse de la 126 la 99 de decibeli.

Pentru a extinde capacitățile KC-135 și pentru a-și îmbunătăți fiabilitatea, avionul a suferit o serie de upgrade-uri avionice. Printre acestea, programul Pacer-CRAG (CRAG = Compass, Radar și GPS) care a rulat din 1999 până în 2002 a modificat toate avioanele prin eliminarea Navigatorului din echipajul de zbor. Sistemul de gestionare a combustibilului a fost de asemenea înlocuit. Dezvoltarea programului a fost realizată de Rockwell Collins în Iowa, iar instalarea a fost efectuată de BAE Systems la aeroportul Mojave din California.

Blocul 40.6 permite KC-135 Gestionarea globală a traficului aerian. Ultimul upgrade la blocul KC-135, programul Block 45 adaugă un nou afișaj digital în cockpit, altimetru radio, autopilot digital, director digital de zbor și actualizări ale computerului. Instrumentele analogice originale au fost înlocuite. Rockwell Collins a furnizat modulele avionice, iar lucrările de modificare se fac la Tinker AFB.

Varianta KC-135Q a fost modificată pentru a transporta combustibilul JP-7 necesar aeronavei Lockheed SR-71 Blackbird, prin separarea lui JP-7 de la alimentarea cu combustibil proprie a KC-135 (rezervoarele de caroserie care transportă JP-7, -4 sau JP-8). De asemenea, aeronava cisternă a avut nevoie de sisteme speciale de combustibil pentru a deplasa diferiții combustibili între diferite tancuri.

Când modelul KC-135Q s-a modernizat cu motoarele CFM-56, a fost proiectat modelul KC-135T, capabil să separe rezervoarele principale de rezervoarele din aripi de unde KC-135 își trage carburantul. Singura diferență externă dintre un KC-135R și un KC-135T este prezența unei ferestre clare pe partea inferioară a carcasei KC-135T unde se montează o lumină de control controlată la distanță. De asemenea, are două porturi de alimentare la sol, amplasate pe fiecare roată din spate, astfel încât echipajele de la sol pot combina atât rezervoarele din caroserie, cât și rezervoarele separate din aripă.

Aeronavele KC-135R sunt utilizate în principal pentru misiuni de extindere a forței și operații speciale și sunt echipate cu echipaje de înaltă calificare pentru receptoare. Dacă nu sunt utilizate pentru misiunea receptorului, aceste aeronave pot fi transportate ca orice alt KC-135R.

Prin modificarea sistemelor de alimentare cu puncte multiple (MPRS) se adaugă plăcuțele de alimentare cu combustibil la aripile KC-135. Pod-urile sunt de tipul Flight Refueling Limited (FRL) MK.32B și se alimentează prin metoda sondei. Acest lucru permite cisternei să alimenteze simultan două receptoare.

Un număr de aeronave KC-135A și KC-135B au fost modificate în configurații EC-135, RC-135 și OC-135 pentru utilizarea în mai multe roluri diferite (deși acestea ar putea fi considerate și variante ale familiei C-135 Stratolifter).

Istorie operațională
KC-135 a fost inițial achiziționat pentru a sprijini bombardierele comandantului aerian strategic, dar până la sfârșitul anilor 1960, capacitatea KC-135 Stratotanker ca multiplicator de forță a ajuns în prim plan în teatrul de Sud-Est al Asiei.

Realimentarea în aer a bombardierelor F-105 și F-4, precum și bombardierele B-52 au permis atingerea unor ținte de bombardare îndepărtate și au permis desfășurarea misiunilor de luptă pe perioade de timp de nivelul orelor, spre deosebire de câteva minute din cauza rezervelor limitate de combustibil.

Echipajele KC-135 au alimentat atât aeronavele Forțelor Aeriene, cât și cele ale Forțelor Navale ale SUA deși a fost nevoie să modifice modul de conectare întrucât aeronavele Forțelor Navale ale SUA nu erau adaptate pentru alimentarea prin  sondă. De asemenea, echipajele au ajutat  la recuperarea de aeronave avariate, care zburau în timp ce erau alimentate cu combustibil până la  un loc de aterizare (în special cele cu rezervoare de carburant perforate). KC-135 și-au continuat rolul tactic de sprijin în conflicte ulterioare, cum ar fi Operațiunea Desert Storm.

Comandamentul de Mobilitate Aeriană (AMC) gestionează 414 stratotankere, dintre care Comandamentul Rezervei Forțelor Aeriene (AFRC) și Garda Națională Aeriană (ANG) zboară 247 în sprijinul misiunii AMC din mai 2014. KC-135 este una dintre puținele tipuri de aeronave militare cu peste 50 de ani de serviciu continuu, cu operatorul său inițial.

În anul 2013, Israelului i s-a oferit din nou posibilitatea de achiziție a aeronavelor de tipul KC-135, după ce a refuzat de două ori aeronavele învechite.  IAF a respins oferta pentru KC-135E, dar a spus că va lua în considerare o ofertă de KC-135R.

Pe lângă rolul său principal de realimentare a aeronavelor, KC-135, desemnat NKC-135, a asistat în mai multe proiecte de cercetare de la Centrul de Cercetare a Zborului Dryden de la NASA, din cadrul Biroului Forțelor Aeriene Edwards din California. De asemenea, NASA a operat mai multe aeronave KC-135 (fără echipamentul de tanc) instalat ca avionul lor Vomit Comet cu simulator de gravitație zero. Versiunea cea mai lungă (1973 - 1995) a fost KC-135A, AF Ser. 59-1481, numit Weightless Wonder IV și înregistrat ca N930NA.

Operatori

 Chilean Air Force foloseste 3 KC-135E.

 French Air Force foloseste 11 C-135FR si 3 KC-135R.

 Republic of Singapore Air Force foloseste 4 KC-135R

 Turkish Air Force foloseste 7 KC-135R.

 NASA (until 2004)
United States Air Force foloseste 415 KC-135 .
 Air Combat Command
 57th Wing - Nellis Air Force Base, Nevada
 509th Weapons Squadron  - Fairchild Air Force Base, Washington
 Air Education and Training Command
 97th Air Mobility Wing  – Altus AFB, Oklahoma
 54th Air Refueling Squadron
 55th Air Refueling Squadron
 Air Force Materiel Command
 412th Test Wing - Edwards AFB, California
 412th Flight Test Squadron
 418th Flight Test Squadron
 Air Mobility Command
 6th Air Mobility Wing – MacDill AFB, Florida
 91st Air Refueling Squadron
 99th Air Refueling Squadron – Birmingham, Alabama
 911th Air Refueling Squadron – Seymour-Johnson AFB, North Carolina
 22d Air Refueling Wing – McConnell AFB, Kansas
 64th Air Refueling Squadron - Pease ANGB, New Hampshire
 344th Air Refueling Squadron
 349th Air Refueling Squadron
 350th Air Refueling Squadron
 384th Air Refueling Squadron
 92d Air Refueling Wing – Fairchild AFB, Washington
 92d Air Refueling Squadron
 93d Air Refueling Squadron
 912th Air Refueling Squadron - March ARB, California
 375th Air Mobility Wing – Scott AFB, Illinois
 906th Air Refueling Squadron
 Pacific Air Forces
 15th Wing - Hickam AFB, Hawaii
 96th Air Refueling Squadron
 18th Wing – Kadena AB, Japonia
 909th Air Refueling Squadron
 United States Air Forces in Europe
 100th Air Refueling Wing – RAF Mildenhall, Anglia
 351st Air Refueling Squadron
 Air Force Reserve Command
 434th Air Refueling Wing – Grissom ARB, Indiana
 72d Air Refueling Squadron
 74th Air Refueling Squadron
 452d Air Mobility Wing – March ARB, California
 336th Air Refueling Squadron
 459th Air Refueling Wing – Andrews AFB, Maryland
 756th Air Refueling Squadron
 507th Air Refueling Wing – Tinker AFB, Oklahoma
 465th Air Refueling Squadron
 730th Air Mobility Training Squadron
 916th Air Refueling Wing – Seymour Johnson AFB, North Carolina
 77th Air Refueling Squadron
 927th Air Refueling Wing - MacDill AFB, Florida
 63d Air Refueling Squadron
 931st Air Refueling Group - McConnell AFB, Kansas
 18th Air Refueling Squadron
 Air National Guard
 101st Air Refueling Wing – Bangor, Maine
 132d Air Refueilng Squadron
 108th Air Refueling Wing  – McGuire AFB, New Jersey
 141st Air Refueling Squadron
 150th Air Refueling Squadron
 117th Air Refueling Wing – Birmingham, Alabama
 106th Air Refueling Squadron
 121st Air Refueling Wing  – Rickenbacker ANGB, Ohio
 166th Air Refueling Squadron
 126th Air Refueling Wing – Scott AFB. Illinois
 108th Air Refueling Squadron
 127th Wing – Selfridge ANGB, Michigan
 171st Air Refueling Squadron
 128th Air Refueling Wing - Milwaukee, Wisconsin
 126th Air Refueling Squadron
 134th Air Refueling Wing – Knoxville, Tennessee
 151st Air Refueling Squadron
 137th Air Refueling Wing - Tinker AFB, Oklahoma
 185th Air Refueling Squadron
 141st Air Refueling Wing – Fairchild AFB, Washington
 116th Air Refueling Squadron
 151st Air Refueling Wing – Salt Lake City, Utah
 191st Air Refueling Squadron
 154th Wing – Hickam AFB, Hawaii
 203d Air Refueling Squadron
 155th Air Refueling Wing – Lincoln, Nebraska
 173rd Air Refueling Squadron
 157th Air Refueling Wing – Pease ANGB, New Hampshire
 133d Air Refueling Squadron
 161st Air Refueling Wing – Phoenix, Arizona
 197th Air Refueling Squadron
 168th Air Refueling Wing – Eielson AFB, Alaska
 168th Air Refueling Squadron
 171st Air Refueling Wing – Pittsburgh, Pennsylvania
 146th Air Refueling Squadron
 147th Air Refueling Squadron
 185th Air Refueling Wing  – Sioux City, Iowa
 174th Air Refueling Squadron
 186th Air Refueling Wing – Meridian, Mississippi
 153d Air Refueling Squadron
 190th Air Refueling Wing – Topeka, Kansas
 117th Air Refueling Squadron

Caracteristici generale
 Echipaj: pilot, co-pilot și operatorul dispozitivului de realimentare
 Capacitate: 80 pasageri
 Capacitate utilă: 37.000 kg
 Lungime: 136 ft 3 in (41,53 m)
 Aripă: 130 ft 10 in (39,88 m)
 Înălțime: 41 ft 8 in (12,70 m)
 Suprafața aripilor: 2,433 ft² (226 m²)
 Greutate (gol): 44.663 kg
 Încărcătură utilă: 90.700 kg
 Greutate încărcată: 135.000 kg
 Greutatea maximă la decolare: 322.500 lb (146.000 kg)
 Încărcare maximă cu combustibil: 90.719 kg
 Motoare: 4x CFM International CFM56 (F108-CF-100) turbosuflante, 96,6 kN
 Viteză maximă: 580 mph sau Mach 0,9 (933 km/h)
 Viteza de croazieră: 530 mph sau (Mach 0,78) (853 km/h) la 30,000 picioare (9,144 m)
 Autonomie de zbor: 1,500 mi (2,419 km) cu 68,039 kg de combustibil de transfer
 Plafonul de serviciu: 50.000 ft (15.200 m)
 Rata de urcare: 4.900 ft / min (1.490 m/min)

Avioane militare
Aeronave Boeing

Boeing KC-135 Stratotanker


Les élections sénatoriales françaises de 1897 ont lieu le 3 janvier 1897 au titre du renouvellement triennal pour la série B.

Mode de scrutin

Résultats

Conséquences

Notes et références

1897
France
Janvier 1897

Élections sénatoriales françaises de 1897


Tazewell County is the name of two counties in the United States:

 Tazewell County, Illinois
 Tazewell County, Virginia

Tazewell County


Crkva sv. Barbare, crkva u Dolu, općina Postira, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Jednobrodna romanička crkvica smještena južno od Dola na putu prema unutrašnjosti otoka. Unutrašnjost je presvođena bačvastim svodom s jednim pojasnim lukom, a četvrtasta apsida u uglovima ima sačuvane trompe. Na pročelju nad ulazom je viseći luk.

Zaštita
Pod oznakom Z-4775 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Barbara

Crkva sv. Barbare u Dolu na Braču


Ka' du sige mor? er en dansk kortfilm fra 1996, der er instrueret af Gitte Løkkegaard.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Kortfilm fra Danmark

Ka' du sige mor?


Ruth Elizabeth Baker est une mathématicienne britannique, spécialisée en mathématiques appliquées et  biomathématique à l'Université d'Oxford dont les intérêts de recherche incluent la , la morphogenèse et la modélisation mathématique de la biologie cellulaire et de la biologie du développement.

Formation et carrière
Baker a étudié les mathématiques au Wadham College d'Oxford et a obtenu un doctorat à l'Université d'Oxford en 2005. Sa thèse, intitulée Periodic Pattern Formation in Developmental Biology: A Study of the Mechanisms Involved in Somite Formation, a été supervisée conjointement par le biologiste  et le mathématicien , également directeur de thèse de Schnell.

Après des recherches postdoctorales en Allemagne, aux États-Unis et en Australie, financées par une bourse de recherche junior du UK Research Council, elle a repris un poste permanent à Oxford. Elle est professeure de mathématiques appliquées à l' de l'université d'Oxford et tutrice en mathématiques au St Hugh's College d'Oxford depuis 2010.

Prix et distinctions
Baker a été lauréate 2014 du prix Whitehead de la London Mathematical Society « pour ses contributions exceptionnelles au domaine de la biologie mathématique ». Elle a reçu une  pour son travail sur les « méthodes de calcul efficaces pour tester les hypothèses biologiques » en 2017.

Références

Liens externes

 Page personnelle
 Publications de Ruth Baker sur Scholar

Professeur à l'université d'Oxford
Étudiant de l'université d'Oxford
Étudiant de Wadham College
Mathématicienne du XXIe siècle
Mathématicien britannique
Biomathématiques
Lauréat du prix Whitehead
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Ruth Baker


Financijska revizija, ispitivanje ispravnosti računovodstvenih i financijskih informacija i kontrola
 Revizija (pravo), postupak kojim nezadovoljna stranka može pod određenim okolnostima pobijati sudske presude i rješenja

Revizija


Herbert Kroemer (Weimar, Tiringija, 25. kolovoza 1928.), američki fizičar njemačkoga podrijetla. Doktorirao (1952.) na Sveučilištu Georga Augusta u Göttingenu. U SAD je otišao 1954. i radio u nekoliko velikih laboratorija, bio profesor na Sveučilištu Colorado u Boulderu (od 1968. do 1976.) i Kalifornijskom sveučilištu u Santa Barbari (od 1976.). Bavi se teorijskom fizikom čvrstoga stanja, osobito bipolarnim tranzistorima, odnosno uvođenjem takozvanih heterostruktura u poluvodičke elektroničke elemente, posebno poluvodičke lasere. Inicirao je modernu tehnologiju epitaksijalnoga rasta kristala, a 1963. predložio koncept dvostruko heterostrukturnoga lasera. Napisao je sveučilišne udžbenike: Toplinska fizika (eng. Thermal Physics, 1980.), Kvantna mehanika za inženjering: znanost o materijalima i primijenjena fizika (eng. Quantum Mechanics for Engineering: Materials Science and Applied Physics, 1994.). Za doprinos razvoju poluvodičke tehnologije sa Ž. I. Alfjorovom i J. Kilbyjem 2000. dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Tranzistor

Tranzistor (engl. transistor, od trans[fer] [res]istor: prijenosni otpornik) je aktivni poluvodički element s trima elektrodama. Razlikuju se bipolarni i unipolarni tranzistori. Promjenom ulazne struje bipolarnoga tranzistora ili ulaznoga napona unipolarnoga tranzistora upravlja se strujom u izlaznom krugu. U analognim sklopovima tranzistori se primjenjuju ponajprije za pojačanje signala, a u digitalnim sklopovima kao upravljane sklopke. Naziv tranzistor potječe iz 1947., kada su američki istraživači John Bardeen, Walter Houser Brattain i William Bradford Shockley konstruirali prvi germanijski bipolarni tranzistor.

Bipolarni tranzistor
Bipolarni tranzistor sastoji se od triju slojeva poluvodiča, s kontaktima emitera (E), baze (B) i kolektora (C). Postoje NPN tranzistori i PNP tranzistori (poluvodiči). Kod NPN tranzistora baza P tipa poluvodiča napravljena je između emitera i kolektora koji su N tipa, dok su kod PNP tranzistora slojevi emitera, baze i kolektora suprotnoga tipa. U radu bipolarnoga tranzistora sudjeluju oba tipa nosilaca. U normalnom aktivnom području rada tranzistora emiter injektira nosioce u bazu. Manji dio nosilaca gubi se (rekombinira) u uskoj bazi, čineći malu struju baze, a veći dio prolazi kroz bazu u kolektor, uzrokujući struju kolektora. Kod NPN tranzistora osnovnu struju čine elektroni, a kod PNP tranzistora šupljine. Struje emitera, baze i kolektora međusobno su proporcionalne. U najčešće korištenom spoju zajedničkog emitera mala promjena ulazne struje baze uzrokuje veliku promjenu izlazne struje kolektora, čime se ostvaruje pojačavajuće djelovanje tranzistora u pojačanju signala. Bipolarni tranzistor upotrebljava se i kao sklopka. Ovisno o ulaznoj struji baze, tranzistor se prebacuje iz područja zapiranja u područje zasićenja i obratno; u području zapiranja radi kao isključena sklopka uz zanemarive struje, a u području zasićenja kao uključena sklopka uz mali pad napona između kolektora i emitera.

Unipolarni tranzistor
Unipolarni tranzistor označava se kraticom FET (engl. Field Effect Transistor: tranzistor upravljan poljem). FET ima tri osnovne elektrode: uvod (S), upravljačku elektrodu (G) i odvod (D). Naponom priključenim između uvoda i upravljačke elektrode modulira se poluvodički otpor (nazvan kanal) između uvoda i odvoda, čime se upravlja strujom odvoda. Ovisno o tipu poluvodiča u kanalu razlikuju se n-kanalni i p-kanalni FET-ovi. Rad FET-ova određuje tok samo jednoga tipa nosilaca – elektrona kod n-kanalnih i FET-ova šupljina kod p-kanalnih. Upravljačka elektroda električki je izolirana od kanala te se FET-ovi odlikuju velikim ulaznim otporom. Ovisno o konstrukciji rabi se više tipova FET-ova. Kod JFET-a (engl. Junction FET: spojni FET) kanal i upravljačka elektroda čine zaporno polarizirani pn-spoj, a kod MESFET-a (engl. Metal-Semiconductor FET: metalni poluvodički FET) zaporno polarizirani pn-spoj zamijenjen je zaporno polariziranim spojem metal-poluvodič. Kod MOSFET-a (engl. Metal-Oxide-Semiconductor FET: metalnooksidni poluvodički FET) metalna ili polisilicijska upravljačka elektroda izolirana je od kanala tankim slojem silicijeva dioksida (SiO2). MOSFET ima četvrtu elektrodu, podlogu (B), koja se najčešće spaja s uvodom. Posebna vrsta FET-ova je HEMT (engl. High Electron Mobility Transistor: tranzistor s visokom pokretljivosti elektrona). Poput bipolarnoga tranzistora, FET-ovi se rabe kao pojačavajući elementi ili kao naponom upravljane sklopke.

Bipolarni tranzistori strujno su upravljani elementi, a FET-ovi naponski upravljivi. Bipolarni tranzistori imaju veću strminu, pa su pojačanja pojačala realiziranih s bipolarnim tranzistorima veća od pojačanja pojačala s FET-ovima. Uz to su bipolarni tranzistori brži i uz iste dimenzije daju jaču struju od FET-ova. Bipolarni se tranzistori mogu upravljati svjetlosnim snopom, što se primjenjuje u izvedbi fototranzistora (fotomultiplikator), elemenata za pretvorbu svjetlosnoga signala u optički. Glavna je prednost FET-ova velik ulazni otpor. Temperaturni je koeficijent izlazne struje FET-ova negativan, a bipolarnih tranzistora pozitivan, pa su FET-ovi pogodniji tranzistori za konstrukciju pojačala snage.

Osnovni poluvodički materijal za realizaciju bipolarnih tranzistora, JFET-ova i MOSFET-ova, i dalje je silicij. U nekim se izvedbama bipolarnih tranzistora i MOSFET-ova silicij kombinira s germanijem (silicijsko-germanijski tranzistori, SiGe), ponajprije radi povećanja brzine rada. Većom brzinom rada odlikuju se tranzistori koji se kao poluvodičkim materijalom koriste galijevim arsenidom (GaAs). Od galijeva arsenida izrađuju se MESFET-ovi, a od kombinacije galijeva arsenida i aluminij-galijeva arsenida (AlGaAs) proizvode se heterospojni bipolarni tranzistori (HBT-ovi – od engl. Heterojunction Bipolar Transistor) i HEMT-ovi. Naziv HBT upotrebljava se i za silicijsko-germanijske bipolarne tranzistore.

Zahvaljujući dobrim svojstvima poput velike brzine rada, male potrošnje, velike pouzdanosti i male cijene, tranzistori su osnovni elementi elektroničkih sklopova različitih funkcija poput pojačala, stabilizatora, modulatora, generatora signala, digitalnih logičkih sklopova, poluvodičkih memorija i slično. Kao diskretne komponente u zasebnim kućištima, tranzistori se proizvode za različite namjene. Uz tranzistore opće namjene, s ujednačenim karakteristikama, izrađuju se tranzistori s optimiranim karakteristikama za pojedine primjene, na primjer visokofrekvencijski tranzistori, tranzistorske sklopke, visokonaponski tranzistori i tranzistori snage.

U većoj mjeri tranzistori se rabe kao dio integriranih sklopova u kojima se u istoj, najčešće silicijskoj, pločici integrira velik broj tranzistora i ostalih elemenata (dioda, otpornika, kondenzatora). Analogni integrirani sklopovi poput operacijskih pojačala i stabilizatora temelje se pretežno na primjeni bipolarnih tranzistora. Ulazni tranzistori integriranih operacijskih pojačala često su JFET-ovi, koji osiguravaju veliki ulazni otpor pojačala. Većina digitalnih integriranih sklopova izvodi se u komplementarnoj MOS-tehnici (CMOS), u kojoj se upotrebljavaju komplementarni parovi n-kanalnih i p-kanalnih MOSFET-ova. Zahvaljujući jednostavnosti i malim dimenzijama MOSFET-ova te maloj potrošnji, u komplementarnoj MOS-tehnici realiziraju se integrirani sklopovi velike složenosti poput mikroprocesora i memorijskih sklopova s više od 109 tranzistora. Često se u komplementarnoj MOS-tehnici u istom integriranom sklopu uz digitalne funkcije izvode i analogne. Optimalna svojstva složenih integriranih sklopova postižu se kombinacijom MOSFET-a i bipolarnih tranzistora u BiCMOS-tehnici (naziv BiCMOS upućuje na istodobno korištenje bipolarnih komplementarnih MOS-tranzistora na istoj silicijskoj pločici). Najbrži su integrirani sklopovi od galijeva arsenida temeljeni na primjeni MESFET-ova i HEMT-ova. Takvi se sklopovi najčešće rabe u visokofrekvencijskim komunikacijskim uređajima, na primjer u mobilnoj telefoniji.

Izvori

Njemački fizičari
Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Herbert Kroemer


Die Israel International 1998 im Badminton fanden Mitte Dezember 1998 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=05908804-86CA-4EBA-BE02-CE6530A4C458

1998
Badminton 1998

Israel International 1998


Verdal er sveitarfélag í Þrændalögum í Noregi. Í sveitarfélaginu eru 14.995 íbúar (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er borgin Verdalsøra. Til sveitarfélagsins telst einnig þéttbýlið Vuku.

Sveitarfélagið Verdal á landamæri að sveitarfélögunum Snåsa og Steinkjer í norðri, Inderøy og Levanger í vestri og Meråker í suðri. Í austri liggur sveitarfélagið að Svíþjóð.

Sveitarfélög í Þrændalögum

Verdal (sveitarfélag)


Shigeru Miki (1901-1974) fue un botánico, paleontólogo, profesor japonés, que desarrolló sus actividades académicas en la Universidad de la Ciudad de Osaka, específicamente en su Jardín Botánico. Entre sus logros de investigación taxonómica, se incluye el descubrimiento del género fósil Metasequoia Miki 1941

Eponimia
 (Caryophyllaceae) Dianthus × mikii Reichardt
 (Hydrocharitaceae) Halophila mikii J.Kuo
 (Piperaceae) Piper mikii M.Hiroe
 (Poaceae) Dimeria mikii Honda

Referencias

Botánicos de Japón del siglo XX
Paleontólogos de Japón
Profesores de Japón
Escritores en japonés
Escritores en inglés

Shigeru Miki


Ouriçangas es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 7.772 habitantes.

Etimología

Ouriçangas viene del tupí guaraní, que significa "fuente de agua fresca"

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Ouriçangas


Duchess of Kent is the principal courtesy title used by the wife of the Duke of Kent. There have been four titles referring to Kent since the 18th century. The current duchess is Katharine, the wife of Prince Edward. He inherited the dukedom on 25 August 1942 upon the death of his father, Prince George, the fourth son of George V.

History
Henry Grey, 12th Earl of Kent since 1702 (of the eighth creation in the peerage of England) was raised to the peerage of Great Britain in 1706 under Queen Anne as Marquess of Kent, Earl of Harold and Viscount Goderich, then as Duke of Kent in 1710. In 1694, he had married Jemima Crew, who became Countess, Marchioness and then Duchess of Kent in 1702, 1706 and 1710 respectively. She died in 1728. In 1729, he married Sophia Bentinck, who died exactly a year after he did. The dukedom, marquessate and earldom of Kent all became extinct, as the duke had survived all of his sons and had no male collateral heirs. However, two subsidiary titles (the barony of Lucas of Crudwell and the marquessate of Grey) passed to his granddaughter, Jemima Yorke.

The Prince Edward Augustus was created Duke of Kent and Strathearn in the peerage of Great Britain by his father, George III, in 1799. In 1818, he married Princess Victoria of Saxe-Coburg-Saalfeld, the daughter of Duke Francis and former regent of the Principality of Leiningen. They had one daughter, Princess Alexandrina Victoria, in 1819. The duke died with no male heir in 1820, while the duchess died in 1861. She never married again, but there were rumours (unproven) of an affair with John Conroy.

Grand Duchess Maria Alexandrovna of Russia became Countess of Kent in 1874 on her marriage to The Prince Alfred Ernest Albert, who had received the earldom of Kent in the peerage of the United Kingdom from his mother eight years earlier. The couple were more commonly known by their higher titles of Duke and Duchess of Edinburgh, than as Duke and Duchess of Saxe-Coburg and Gotha. The duke died in 1900, and the duchess in 1920. They had survived their only son, Alfred, in 1899.

The Prince George Edward Alexander Edmund was created Duke of Kent by his father George V in 1934, some weeks in advance of his wedding to Princess Marina of Greece and Denmark. She was a first cousin of the future royal consort Prince Philip, Duke of Edinburgh. George died in 1942, leaving his peerage titles to his six-year-old son, Prince Edward. Marina continued to be styled "The Duchess of Kent" until Edward's wedding, and was then styled "Princess Marina, Duchess of Kent" until her own death in 1968.

Katharine Worsley married Prince Edward in 1961 and has remained Duchess of Kent ever since.

List of titleholders

Duchesses of Kent (Great Britain, 1710–1740)
Subsidiary titles: Countess of Harold, Viscountess Goderich, Baroness Lucas of Crudwell.

| Jemima CrewCrew family1710–1728
|
| 1675–daughter of Thomas Crew and Anne Armine
| 1694Henry Grey, 12th Earl of Kent6 children
| 2 July 1728aged 31 or 32
|-
| Sophia BentinckBentinck family1729–1740
|
| 4 April 1701–daughter of William Bentinck, 1st Earl of Portland, and Jane Martha Temple
| 1729Henry Grey, 1st Duke of Kent2 children
| 5 June 1741aged 40
|-
|}

Duchess of Kent and Strathearn (Great Britain, 1818–1820)
Subsidiary titles: Countess of Dublin (Ireland).

| Princess Victoria of Saxe-Coburg-SaalfeldHouse of Saxe-Coburg-Saalfeld1818–1820
|
| 17 August 1786Coburg–daughter of Francis, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld and Countess Augusta of Reuss-Ebersdorf
| 29 May 1818Prince Edward, Duke of Kent and Strathearn1 daughter
| 16 March 1861aged 74
|-
|}

Countess of Kent (United Kingdom, 1874–1900)
Other titles: Duchess of Edinburgh, Countess of Ulster.

| Grand Duchess Maria Alexandrovna of RussiaHouse of Holstein-Gottorp-Romanov1874–1900
|
| 17 October 1853Alexander Palace, Russian Empire–daughter of Alexander II and Marie of Hesse and by Rhine
| 23 January 1874Prince Alfred, Duke of Edinburgh5 children
| 24 October 1920aged 67
|-
|}

Duchesses of Kent (United Kingdom, 1934–present)
Subsidiary titles: Countess of St Andrews, Baroness Downpatrick.

| Princess Marina of Greece and DenmarkHouse of Glücksburg1934–1942
|
| 13 December 1906Athens, Greece–daughter of Prince Nicholas and Grand Duchess Elena
| 29 November 1934Prince George, Duke of Kent3 children
| 27 August 1968, aged 61
|-
| Katharine WorsleyWorsley family1961–present
|
| 22 February 1933Hovingham Hall, Yorkshire–daughter of Sir William Worsley, 4th Baronet, and Joyce Brunner
| 8 June 1961Prince Edward3 children
|  now  old
|-
|}

Possible future duchesses
Edward and Katharine's eldest son George Windsor, married Sylvana Tomaselli in 1988. They are currently known by the courtesy titles Earl and Countess of St Andrews. As George is three generations removed from the crown he is not a prince. Upon his accession Sylvana would be styled Her Grace The Duchess of Kent.

George and Sylvana's only son Edward, born in 1988, is currently unmarried.

References

British monarchy
Lists of duchesses

Duchess of Kent


Afrikansk slangehalsfugl () er en slangehalsfugl, der lever i det subsaharisk Afrika og Irak.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Slangehalsfugl
Slangehalsfugle

Afrikansk slangehalsfugl


A Coroa da Rainha Alexandra (em inglês: Crown of Queen Alexandra) foi a coroa consorte da rainha Alexandra da Dinamarca. Foi fabricado para a coroação de 1902 do rei Eduardo VII e da rainha Alexandra.

Origem
A morte da rainha Vitória em janeiro de 1901 encerrou 64 anos do Reino Unido sem uma rainha consorte coroada, e o príncipe Alberto de Saxe-Coburgo-Gota não havia sido coroado como consorte. Tradicionalmente, a rainha consorte era coroada com a coroa do século XVII de Maria de Modena. No entanto, em 1831, Adelaide de Saxe-Meiningen foi coroada com uma nova pequena coroa de 4 semiarcos, a Coroa da Rainha Adelaide, porque a coroa de Modena foi considerada inadequada para uso.

Em 1902, foi decidido não usar nem as coroas de Modena nem de Adelaide para a primeira coroação de uma rainha consorte em quase sete décadas. Em vez disso, decidiu-se criar uma coroa de consorte totalmente nova, com o nome da rainha Alexandra.

Estilo
A coroa partiu do estilo padrão das coroas britânicas e era mais parecida com as coroas reais europeias. Era feito de platina para maior leveza, menos ereto do que o normal nas coroas britânicas e mais atarracado no design, com oito meios-arcos sem precedentes. Seu arco frontal juntava-se a uma cruz cravejada de pedras preciosas na qual estava cravado o diamante Koh-i-Noor. Tal como acontece com a posterior Coroa da Rainha Maria de Teck e Coroa da Rainha Isabel, os arcos eram destacáveis, permitindo que a coroa fosse usada como um diadema.

A coroa da rainha Alexandra não foi usada por rainhas posteriores; novas coroas foram criadas para Maria de Teck em 1911 e Isabel Bowes-Lyon em 1937. A coroa está agora em exibição na Torre de Londres. As pedras principais foram substituídas por pedras artificiais conhecidas como pasta.

Galeria

Referências

Joias da Coroa Britânica
Coroas
Monarquia britânica

Coroa da Rainha Alexandra


Lithomyrtus obtusa é uma espécie de angiosperma da família Myrtle, Myrtaceae. Ocorre em áreas costeiras na Nova Guiné e Queensland, Austrália.

É um arbusto que cresce entre 1 e 2 metros de altura. As folhas têm bordas recurvadas e são peludas na parte inferior. As flores cor-de-rosa aparecem entre janeiro e setembro na área nativa da espécie. Seguem-se frutos globosos a cilíndricos com cálice persistente.

Em 1770, o material vegetal foi coletado em Cape Grafton, Endeavor River e Point Lookout () (não confundir com Point Lookout, também chamado por Cook), pelos botânicos Joseph Banks e Daniel Solander durante a primeira viagem de descoberta do tenente James Cook. No entanto, a espécie não foi formalmente descrita até 1834 pelo botânico austríaco Stephan Endlicher, que lhe deu o nome de Fenzlia obtusa. A espécie foi transferida para o gênero Myrtella em 1978 e posteriormente para o gênero Lithomyrtus em 1999.

Referências

Ligações externas
 Espécime de herbário no Royal Botanic Gardens Kew

Myrtaceae

Lithomyrtus obtusa


LAmbaCoin est la cryptomonnaie officielle de l'Ambazonie non reconnue. Un AmbaCoin vaut 25 centimes, soit environ 140 francs CFA. Elle serait adossée aux « riches ressources naturelles » de l'État séparatiste.

L'AmbaCoin a été lancé en 2018 et l'ICO a été de décembre 2018 à 2019. Le Conseil de gouvernement de l'Ambazonie affirme que tous les profits vont pour la lutte armée indépendantiste et pour les aides humanitaires.

Proposition
Bien que l'AmbaCoin soit une crypto-monnaie, elle ne peut pas être utilisée comme monnaie officielle, car de nombreux Camerounais anglophones n'ont pas accès à Internet, ont une faible maîtrise d'Internet et ne disposent pas d'une infrastructure électrique appropriée, comme tout le monde n'a pas accès à l'électricité. Une nouvelle monnaie sera donc introduite, si l'indépendance est atteinte, pour les transactions quotidiennes et les affaires. Plusieurs noms ont été évoqués, mais rien n'a été décidé. En voici quelques exemples : l'Amba (A), le shilling ambazonien (AMS/AmS), l'Amba-Dollar (AMD/Am$), la livre du Cameroun méridional (SCP/SC£), le vacher ambazonien (AMC/AM𐤀) (la monnaie historique qui circulait le long de la côte de l'Afrique de l'Ouest, principalement par les commerçants et les marchands, avant la colonisation de l'Afrique), le Njangi (Nj), le dinar ambazonien (AMD/AmƉ) et l'Eco.

Notes et références

Crypto-monnaie
Économie au Cameroun

AmbaCoin


De Backer oder de Backer ist der Familienname folgender Personen:

 Augustin de Backer (1809–1873), belgischer Jesuit und Bibliograf
 Bert De Backer (* 1984), belgischer Radrennfahrer
 Frédéric de Backer (* 1972), belgischer Trance-DJ und -Produzent, bekannt als Fred Baker
 Jacqueline de Backer (* 1994), deutsche Fußballspielerin
 Jean de Backer, belgischer Wasserballer
 Laurent De Backer († 2015), belgischer Radsportfunktionär
 Maurice De Backer (1895–1942), belgischer römisch-katholischer Geistlicher und Märtyrer
 Philippe De Backer (* 1978), belgischer Politiker
 Wouter De Backer (* 1980), belgisch-australischer Singer-Songwriter, Schlagzeuger, Gitarrist und Keyboarder, bekannt als Gotye

Siehe auch:
 Marlies Debacker (* 1992), belgische Jazz- und Improvisationsmusikerin

De Backer


Araya (en euskera Araia) es una estación ferroviaria situada en el municipio español homónimo en la provincia de Álava, comunidad autónoma del País Vasco. Cuenta con servicios de Media Distancia. Cumple también funciones logísticas.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 523,685 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 581,49 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado. Es necesario precisar que, en realidad, la estación se encuentra en las inmediaciones (a unos 500 metros) del pueblo de Albéniz. El pueblo de Araya, que es la capital del municipio de Aspárrena, se encuentra a unos 2 kilómetros de distancia. Los viajeros suelen confundir la pequeña aldea de Albéniz con la población, de mayor tamaño, de Araya, que no se divisa desde la estación.

Historia
La estación fue inaugurada entre 1860 y 1864 con la puesta en marcha del tramo Alsasua (Olazagoitia) – Vitoria de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Como otras estaciones de este tramo el edificio para viajeros ha sido reconstruido en la década de los 80 y sustituido por una estructura de dos plantas, de corte funcional que incluye una zona de viviendas en su planta superior. Cuenta con cuatro vías pasantes con acceso al andén lateral y al andén central y con dos vías muertas.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
La estación dispone de amplias conexiones de media distancia que permiten viajar a destinos como Irún, Miranda de Ebro, Vitoria, Zaragoza o incluso Madrid.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Euskadi en la web de Renfe.

Araya
Araya
Araya
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1862
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX

Estación de Araya


George Soros FBA (US: ; , ; doğum Schwartz György, 12 Ağustos 1930), Macar-Amerikalı milyarder, yatırımcı ve hayırseverdir. Mart 2021 itibarıyla net servetinin $8,6 milyar olduğu ve günümüze kadar Açık Toplum Vakıflarına $32 milyardan fazla bağışta bulunduğu hesaplandı.

İlk defa Sovyetler Birliği'nin 1991'de dağılmasından sonra Batı Avrupa'ya göre oldukça fakir olan Doğu Avrupa (Ukrayna, Belarus, Polonya, Yugoslavya, Romanya, vb.) ülkelerine tek başına tüm zamanların en büyük finansal yardımını yaparak ismini duyurdu. Yaptığı yardımlar Birleşmiş Milletler gibi büyük kuruluşların finansal yardımlarından daha fazladır.

Birçok yazar ve ünlü isim Soros'un bu faaliyetlerinden dolayı onu "hayırsever" olarak nitelendirir. Fakat aksine bu yardımlarını o ülkelerin sosyo-politik sistemini kontrol etmek için yaptığını iddia eden yazarlar da vardır. Soros, bu iddialara ve kafalardaki soru işaretlerine karşı, "Bu renkli devrimlerle suçlanmamın tek nedeni Rus propagandasıdır. Dünyanın her yanında böyle süreçleri destekliyorum. Şu anda Liberya'da yapıyoruz, Nepal'de de yapabiliriz," diyerek kendini savundu ve bu tür eylemlerini kabullendi. Ayrıca 2006 yılında bir Rus radyosuna verdiği demeçte, Gürcistan'da 2003 yılında gerçekleşen Gül Devrimi'ni finansal olarak da desteklediğini açıkladı.

İngiltere'deki Londra Ekonomi Okulu'ndaki öğrenciliği sırasında hocası olan Karl Popper'ın açık toplum felsefesinden çok etkilendiğini ve bu etkisinin yaşamında yanılabilirlik, içgörü, düşünebilirlik ve açık toplum gibi değerler sistematiğinin oluşmasında katkı sağladını ifade eder. Bu değer sistematiği ile finans piyasalarında çok başarılı olduğunu belirtir. George W. Bush ile arası açık olan Soros, Bush'un kapitalist açık ekonomilerin adını dünya üzerinde kötüye çıkardığını ve daha çok kendisi tarafından organize edilen sivil toplum kuruluşu örgütlerinin hareketini kısıtladığı beyan etti.

Soros, Açık Toplum Vakıflarının kurucusudur. Soros'un Açık Toplum Vakıfları, Türkiye şubesi Eylül 2001'de kurulan Bebek'teki Açık Toplum Enstitüsü Yardım Vakfıdır (OSIAF). 2002'de, Irak Savaşı'nın başlamasından yaklaşık iki hafta önce Sabancı Üniversitesi'ni ziyaret etmiş ve söyleşide, "Türkiye, stratejik konumu nedeniyle en iyi ihracat ürünü ordusudur," demiştir.

İlk yılları
Soros, 1930'da Budapeşte, Macaristan'da Aşkenazi Yahudi bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. 1939'da Macaristan, Nazi işgaline uğradığı zaman Yahudi oldukları için ailecek çok tehlikeli ve zor günler yaşadı. Babası Tivadar Soros, tüm aile bireyleri için sahte kimlikler düzenleyerek ve oturdukları yeri sürekli değiştirerek hayatta kalmalarını sağladı.

1947 yılında İngiltere'ye göç etti ve Oxford Üniversitesinde School of Economist fakültesinde ekonomi tahsili gördü. İngiltere'de hayatını kazanmak için hamallık yaparken ayağı kırılınca devlet hastanesinde tedavi gördü. Devletin fakirlere yardım etmesinin yani sosyal adaletin ne kadar önemli olduğunu yaşayarak öğrendi. Okuduğu fakültede makro ekonomiyi öğrendi. Ayrıca, kendisini çok etkileyen Karl Popper'in öğrencisi oldu ve ileride uygulayacağı "Açık Toplum" (Open Society) projesi konusunda ondan ilham aldı.

1956 yılında ABD'ye göç etti. İlk yaptığı iş, arbitraj işlemleri oldu. Yani, bir hisse senedi veya dövizi ucuz olduğu yerden alıyor ve eş anlı olarak pahalı yerde satıyordu. Kısa sürede finans dünyasında sivrildi, kendi kurduğu uluslararası yatırım fonu sayesinde büyük bir servetin sahibi oldu. George Soros, Quantum Fonu Grubu'nun baş yatırım danışmanı olan Soros Fund Management LLC'nin başkanıdır. Bu fon, 28 yıllık tarihinde dünyanın en yüksek performansa sahip yatırım fonu olarak kabul edilmiştir.

New School of Social Research, Budapest University of Economics, Oxford Üniversitesi ve Yale Üniversitesinden fahri doktora unvanı alan George Soros 1995'te Bologna Üniversitesi tarafından da dünya çapında açık toplumlar yaratmak yolundaki çalışmaları sebebiyle üniversitenin en büyük onur unvanı olan "Laurea Honoris Casua" ile ödüllendirilmiştir. Soros ayrıca Budapeşte'deki Central European University'nin (Orta Avrupa Üniversitesi) ve Moskova'daki International Science Foundation'ın (Uluslararası Bilim Vakfı) kurucusudur.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

Yaşayan insanlar
1930 doğumlular
Budapeşte doğumlu iş insanları
Macaristan Yahudileri
Macaristan Yahudisi asıllı Amerikalılar
Yahudi Amerikalı hayırseverler
Amerikalı Yahudi yazarlar
Yahudi aktivistler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Macar göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Amerikalı ateistler
Amerikalı dolar milyarderleri
Amerikalı yatırımcılar
Amerikalı ekonomi yazarları
Amerikalı dış siyaset yazarları
Esperantistler
Londra Ekonomi Okulunda öğrenim görenler
Sosyal liberaller
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
21. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
Londra Üniversitesinde öğrenim görenler
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı erkek yazarlar
Amerikalı siyasi bağış toplama kampanya öncüleri
Eleştirel rasyonalistler
Macar dolar milyarderleri
Dış İlişkiler Konseyi kişileri
Paradise Papers'da ismi geçen kişiler
Hayırseverler
Üniversite kurucuları
Küreselleşme yazarları

George Soros


Physalis cordata es una especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las solanáceas.

Descripción
Son hierbas anuales, que alcanzan un tamaño de hasta 1 m de alto; los tallos mayormente erectos, teretes, puberulentos con tricomas antrorsos cortos, glabrescentes. Las hojas ampliamente ovadas u ovadas, de 3–8 cm de largo, ápice acuminado, la base redondeada o truncada, mayormente obtuso-serradas, el envés puberulento en los nervios, de otro modo glabro; los pecíolos cerca de la mitad o tan largos como las láminas. Las flores con pedicelo ascendente de 4–8 mm de largo, puberulento con tricomas cortos; cáliz cupuliforme, 3–6 mm de largo, lobado algo más de la 1/2 de su longitud, lobos angostamente triangulares, glabros; la corola rotácea, de 6–20 mm de diámetro, amarilla con un ojo obscuro; las anteras de 1.7–2 mm de largo, azuladas. El fruto es una baya de 6–15 mm de diámetro, cáliz conspicuamente 5-angulado, 25–35 mm de largo, glabro, pedicelos 10–25 mm de largo, glabros; semillas 1.4–1.6 mm de diámetro, amarillentas.

Distribución y hábitat
Es una especie común, maleza en las zonas pacífica y atlántica; mayormente bajo los 400 m pero ascendiendo a 600 m de altitud. Se encuentran desde el sur de los Estados Unidos hasta Panamá y en las Antillas.

Taxonomía
Physalis cordata fue descrita por Philip Miller y publicado en The Gardeners Dictionary: . . . eighth edition no. 14, en el año 1768.

P. porrecta, descrita de la zona alta (1160 m) de Costa Rica, fue considerada distinta de P. cordata por tener la pubescencia del tallo más abundante y localizada, las manchas de la corola menos prominentes, los pedicelos fructíferos más cortos, y los cálices fructíferos más abruptamente rostrados. Las colecciones del Volcán Mombacho y del departamento de León a 1150 m, se parecen al material de Costa Rica llamado P. porrecta, que también tiene las hojas más grandes, pero éstas y otras colecciones vistas de P. porrecta parecen ser P. cordata.
Sinonimia
Physalis clarionensis Waterf.
Physalis galapagoensis Waterf.
Physalis porrecta Waterf.

Referencias

cordata

Physalis cordata


Américo Simonetti Mazzarelli (n. Chile, 16 de septiembre de 1936) es un destacado equitador chileno. En 1959 se integró a Universidad Católica, colores con los que obtuvo diversas competencias, al igual que defendiendo al representativo de Chile.

Palmarés

Equipo Nacional

 Juegos Panamericanos de 1959
 Medalla de bronce (equipos)
 Juegos Panamericanos de 1963
 Medalla de bronce (equipos)
 Juegos Panamericanos de 1963
 Medalla de bronce (individual)
 Sudamericano Viña del Mar 1964
 Medalla de oro

Universidad Católica

 Concurso Quinta Normal (1):
 Champion: Con "Chañaral", 1960.
 Gran Premio Ciudad de Quillota (2):
 Individual: Con "Rumbita", 1969.
 Caballos 3ª Categoría: Con "Rumbita", 1969.

Distinciones

 Mejor Deportista de Chile 1963 Círculo de Periodistas Deportivos de Chile.
 Mejor Deportista CDUC 1987

Referencias

Enlaces externos
 Ficha técnica en Chiledeportes

Jinetes de salto ecuestre
Jinetes de Chile
Deportistas de Chile en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964
Deportistas de Chile en los Juegos Olímpicos de Múnich 1972
Jinetes en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964
Jinetes en los Juegos Olímpicos de Múnich 1972

Américo Simonetti


68. festival igranog filma u Puli je godišnji filmski festival održan u Puli, Hrvatska. Održat će se od 17. srpnja 2021. do 24. srpnja 2021. godine.

Ocjenjivački sud
 Paweł Pawlikowski, redatelj (predsjednik)
 Zrinka Cvitešić, glumica
 Mimi Plauché, direktorica Međunarodnog filmskog festivala u Chicagu
 Danilo Šerbedžija, redatelj
 Mirko Pivčević, direktor fotografije

Programi

Hrvatski program
 Murina, Antoneta Alamat Kusijanović
 Plavi cvijet, Zrinko Ogresta
 Po tamburi, Stanislav Tomić
 A bili smo vam dobri, Branko Schmidt
 Zora, Dalibor Matanić
 Menhetenska odiseja, Mario Vrbančić

Međunarodni program
 Bad Luck Banging or Loony Porn, Radu Jude
 Games People Play, Jenni Toivoniemi
 Why Not You (Hochwald), Evi Romen
 South Wind 2: Speed Up, Miloš Avramović
 The Campaign, Marian Crisan
 Fox in a Hole, Arman T.Riahi
 Limbo, Ben Sharrock
 My Lake, Gjergj Xhuvani
 Thou Shalt Not Hate (Non odiare), Mauro Mancini
 Nowhere Special, Uberto Pasolini

Nagrade

Hrvatski program
 Velika zlatna arena za najbolji film : Plavi cvijet, Zrinko Ogresta
 Zlatna arena za režiju : Zrinko Ogresta, Plavi cvijet
 Zlatna arena za scenarij : Sandra Antolić, Ognjen Sviličić, Branko Schmidt, A bili smo vam dobri
 Zlatna arena za najbolju glavnu žensku ulogu : Vanja Ćirić, Plavi cvijet
 Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu :
 Zlatna arena za najbolju sporednu žensku ulogu : Danica Ćurčić, Murina
 Zlatna arena za najbolju sporednu mušku ulogu :
 Zlatna arena za kameru : Marko Brdar, Zora
 Zlatna arena za montažu : Tomislav Pavlic, Zora
 Zlatna arena za glazbu :  Alen Sinkauz, Nenad Sinkauz, Zora
 Zlatna arena za scenografiju :
 Zlatna arena za kostimografiju :

Manjinske koprodukcije
 Zlatna arena za najbolji film u manjinskoj koprodukciji :
 Zlatna arena za režiju u manjinskoj koprodukciji :
 Zlatna arena za glumačko ostvarenje u manjinskoj koprodukciji :

Izvori

Više informacija
 Festival igranog filma u Puli

Vanjske poveznice
 službeno mrežno mjesto

 Pulski filmski festival

68. Pulski filmski festival


مهرجان فيزول الدولي للسينما الآسيوية هو أقدم المهرجانات المكرسه لأفلام القارة الآسيوية في أوروبا، والوحيد الذي يغطي الإنتاج السينمائي لقارة آسيا بكاملها، من الشرق الأوسط إلى الشرق الأقصى. المهرجان يقام في مدينة فيزول الفرنسية منذ عام 1995، وهو يعرض سنويا 70 فيلما تقريبا موزعة في ستة أقسام، أهمها مسابقة الأفلام الروائية الطويلة المخصصة للسينما الآسيوية المعاصرة، ومسابقة الأفلام الوثائقية.

الحضور العربي في دوره 2009 تمثل بفوز الفيلم العراقي فجر العالم (من إخراج عباس فاضل) بجائزتي الجمهور والنقاد، وبتكريم مجموعه من المخرجات اللبنانيات: جوانا حاجي توما، نادين لبكي، جوسلين صعب والراحلة رندة الشهال.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمهرجان فيزول الدولي للسينما الآسيوية

تأسيسات سنة 1995 في فرنسا
فيزول
مهرجانات سينمائية في فرنسا
مهرجانات سينمائية أسست في 1995
مواقع جذب سياحي في سون العليا

مهرجان فيزول الدولي للسينما الآسيوية


Offspring conocido en América Latina como Reproducción y en España como El Vástago es el séptimo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Tim Minear en colaboración con Jeffrey Bell y dirigido por Turi Meyer. Se estrenó originalmente el 5 de noviembre de 2001.

En este episodio Ángel y la pandilla descubren impresionados que Darla está esperando un hijo de Ángel, mientras que Cordelia se compadece de ella, olvidando que a pesar de la situación que Darla sigue siendo malvada.

Argumento
En recuerdo ambientado en Roma en el año 1777, Ángelus corre por las alcantarillas de la ciudad hasta que es acorralado y capturado por Holtz y sus seguidores en compañía de unos sacerdotes, quienes consiguen apresar al vampiro. Holtz aprovecha la oportunidad para torturar a Ángelus. Pero las cosas no les salen como lo planeó cuando al lugar llega Darla y una plaga de vampiros para ayudar a escapar al malvado vampiro. En el presente Darla se baja de un autobús en Los Angeles tras haber devorado a varios de los pasajeros.

En el Hyperion, Cordelia y Angel siguen practicando defensa propia, esta vez sin estar armados. En el entrenamiento ambos hablan sobre la misión que Wesley y Gunn realizan mientras son espiados por Fred. En una residencia de una familia rica, Wesley y Gunn tratan de conseguir unos pipetos Nyazianos al chantajear al dueño de la casa.

Luego de que terminan de entrenar, Fred le comenta a Angel que hay cierta clase de atracción física entre los dos, pero el vampiro lo niega. Unas horas después, Ángel comienza a considerar muy seriamente la teoría de su amiga y trata de confesárselo a Cordy quien no se muestra apenada por ello e incluso trata de gritarlo a los cuatro vientos despreocupadamente. Wesley por otra parte con ayuda de las habilidades matemáticas de Fred, comienzan a traducir las profecías Nyazianas, las cuales indican que el fin del mundo ocurrirá por la llegada de un ser terrible al mundo. De pronto en el vestíbulo aparece una embarazada Darla quien viene a darla la noticia a Ángel de que se convertirá en padre.

A pesar de estar enfrentándose a una situación aparentemente imposible, todos en Investigaciones Ángel se sorprenden de que su exjefe les haya ocultado el haberse acostado con quien fue su amante desde hace siglos, la noticia afecta principalmente a Cordelia quien se siente traicionada por Ángel y decide atender a Darla compadeciéndose de ella. Wesley cree que el hijo de Darla y Ángel es la esperada criatura que causará el apocalipsis.

Sin tener el equipo para determinar la clase de criatura que Darla espera, la pandilla lleva a la vampiresa embarazada hasta Caritas, el santuario dirigido por Lorne el cual se encuentra en reconstrucción. Lorne trata de usar sus poderes en Darla y le advierte a la pandilla que algo malo esta por ocurrir. Mientras se encuentran a solas del resto de la pandilla, Cordelia trata de consolar a Darla pero la vampiresa, loca por los gustos de su embarazo, intenta comerse a Cordelia, durante el ataque la chica tiene una visión de un lugar infantil y sobre el bebe de Darla. Antes de poder terminar con Cordy, Darla es detenida por Ángel y como respuesta la misma huye de Caritas para alimentarse.

Darla huye hasta el lugar de la visión donde trata de alimentarse de un niño. Ángel aparece en el lugar dispuesto a asesinarla, pero se detiene cuando comprende que la razón por la cual darla desea más la sangre y por lo que está enloqueciendo es porque su hijo tiene un latido y por lo tanto un alma. Tras detener a Darla de desatar una masacre, los vampiros regresan al Hyperion, lugar donde Fred anuncia que sus cálculos para determinar la fecha del fin del mundo es cuestión de segundos. En un templo subterráneo un demonio trae al presente al mismísimo Holtz.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Producción
Tammy Kinsey comento que se usaron varios efectos visuales en la escena donde Darla ataca a Cordelia mientras esta tiene un visión de manera simultánea. Los cuales incluyeron la utilización de una grabación en cámara lenta y la modificación de los colores.

Continuidad
 Holtz es traído al presente.
 Sahjhan aparece por primera vez en la serie
 Darla regresa a Investigaciones Ángel para darle a Ángel la noticia de que va a ser padre.
 Investigaciones Ángel no solo descubren el embarazo de Darla, sino que también Darla y Ángel durmieron juntos (That Vision Thing)
 Lorne ha comenzado a reconstruir Caritas y con las hechiceras consigue volverlo un santuario para prevenir no solo violencia demoníaca sino humana también.
 Fred menciona la mutua atracción que Ángel y Cordelia se tienen, algo que seguirá desarrollándose en el resto de la serie.
 Lorne se muestra bastante sorprendido de descubrir que Angel se haya acostado con Darla. Algo que podría parecer controversial pues en (Epiphany), hace un comentario de forma sarcástico de que le vampiro se había acostado, aunque se puede decir que Lorne no comprendió que fue con Darla.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Offspring (Angel)


ශ්‍රී ලංකාභිමාන්‍ය ආචාර්ය ඒ.ටී. ආරියරත්න (තවද: අහංගමගේ ටියුඩර් ආරියරත්න) (ඉංග්‍රීසි: A. T. Ariyaratne)  යනු  සර්වෝදය නිර්මාතෘය.

ජීවන සටහන්
ආචාර්ය ඒ.ටී. ආරියරත්නයන් කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ හිටපු ගුරුවරයෙකි. සර්වෝදය විධායක අධ්‍යක්ෂක  වෛද්‍ය වින්‍ය ආරියරත්න මොහුගේ පුත්‍රයෙකි.

මෙතුමා 1958 වර්ශයේදි කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ශිෂ්‍යයින් හතලිහක් සහ ගුරුවරුන් දොලසක් සමග ගාල්ල කතලුව ගම්මානයේ කල ශ්‍රමදාන ව්‍යාපාරයකින් සර්වෝදය ආරම්භ විය.

ආශ්‍රිත
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ කීර්තිමත් ගුරුවරු
 අපි දෙන්න සමාන නැහැ කියලා චේ ගු වේරාට මං කිව්වා ආචාර්ය ඒ. ටී. ආරියරත්න

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1931 උපත්
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයීය, පීඨය

ඒ.ටී. ආරියරත්න


The Cradle of Humankind is a paleoanthropological site and is located about  northwest of Johannesburg, South Africa, in the Gauteng province. Declared a World Heritage Site by UNESCO in 1999, the site is home to the largest concentration of human ancestral remains anywhere in the world. The site currently occupies  and contains a complex system of limestone caves. The registered name of the site in the list of World Heritage Sites is Fossil Hominid Sites of South Africa.

According to the South African Journal of Science, Bolt's Farm is the place where the earliest primates were discovered. Bolt's Farm was heavily mined for speleothem (calcium carbonate from stalagmites, stalactites and flowstones) in the terminal 19th and early 20th centuries.

The Sterkfontein Caves were the site of the discovery of a 2.3-million-year-old fossil Australopithecus africanus (nicknamed "Mrs. Ples"), found in 1947 by Robert Broom and John T. Robinson. The find helped corroborate the 1924 discovery of the juvenile Australopithecus africanus skull known as the "Taung Child", by Raymond Dart, at Taung in the North West Province of South Africa, where excavations still continue.

Nearby, but not in the site, the Rising Star Cave system contains the Dinaledi Chamber (chamber of stars), in which were discovered fifteen fossil skeletons of an extinct species of hominin, provisionally named Homo naledi.

Sterkfontein alone has produced more than a third of early hominid fossils ever found prior to 2010. The Dinaledi Chamber contains over 1,500 H. naledi fossils, the most extensive discovery of a single hominid species ever found in Africa.

Etymology
The name Cradle of Humankind reflects the fact that the site has produced a substantially large number of hominin fossils, some of the oldest ever found, dating as far back as 3.5 million years ago.

History of discoveries

In 1935, Robert Broom found the first ape-man fossils at Sterkfontein and began work at this site.
In 1938, a young schoolboy, Gert Terrblanche, brought Raymond Dart fragments of a skull from nearby Kromdraai which later were identified as Paranthropus robustus. Also in 1938, a single ape-man tooth was found at the Cooper's site between Kromdraai and Sterkfontein. In 1948, the Camp-Peabody Expedition from the United States worked at Bolts Farm and Gladysvale looking for fossil hominids but failed to find any. Later in 1948, Robert Broom identified the first hominid remains from Swartkrans cave. In 1954, C.K. Brain began working at sites in the Cradle, including Cooper's Cave. He then initiated his three-decade work at Swartkrans cave, which resulted in the recovery of the second-largest sample of hominid remains from the Cradle. The oldest controlled use of fire by Homo erectus was also discovered at Swartkrans and dated to over 1 million years ago.

In 1966, Phillip Tobias began his excavations of Sterkfontein which are still continuing and are the longest continuously running fossil excavations in the world. In 1991, Lee Berger of the University of the Witwatersrand discovered the first hominid specimens from the Gladysvale site, making this the first new early hominid site to be discovered in South Africa in 48 years. In 1994, Andre Keyser discovered fossil hominids at the site of Drimolen. In 1997, Kevin Kuykendall and Colin Menter of the University of the Witwatersrand found two fossil hominid teeth at the site of Gondolin. Also in 1997, the near-complete Australopithecus skeleton of "Little Foot", dating to around 3.3 million years ago (although more recent dating suggest it is closer to 2.5 million years ago), was discovered by Ron Clarke. In 2001, Steve Churchill of Duke University and Lee Berger found early modern human remains at Plovers Lake. Also in 2001, the first hominid fossils and stone tools were discovered in-situ at Coopers. In 2008, Lee Berger discovered the partial remains of two hominids (Australopithecus sediba) in the Malapa Fossil Site that lived between 1.78 and 1.95 million years ago.

In October 2013, Berger commissioned geologist Pedro Boshoff to investigate cave systems in the Cradle of Humankind for the express purpose of discovering more fossil hominin sites. Cavers Rick Hunter and Steven Tucker discovered hominid fossils in a previously unexplored area of the Rising Star/Westminster Cave System assigned site designation UW-101. In November 2013, Berger led a joint expedition of the University of the Witwatersrand and National Geographic Society to the Rising Star Cave System near Swartkrans. In just three weeks of excavation, the six-woman international team of advance speleological scientists (K. Lindsay Eaves, Marina Elliott, Elen Feuerriegel, Alia Gurtov, Hannah Morris, and Becca Peixotto), chosen for their paleoanthropological and caving skills, as well as their small size, recovered over 1,200 specimens of a presently unidentified fossil hominin species. The site is still in the process of being dated. In September 2015, Berger, in collaboration with National Geographic, announced the discovery of a new species of human relative, named Homo naledi, from UW-101. Most remarkably, besides shedding light on the origins and diversity of our genus, H. naledi also appears to have intentionally deposited bodies of its dead in a remote cave chamber, a behaviour previously thought limited to humans. In the last days of the Rising Star Expedition, cavers Rick Hunter and Steven Tucker discovered additional fossil hominid material in another portion of the cave system. Preliminary excavations at this site, designated UW-102, have begun and yielded complete hominid fossil material of its own. It is unknown what the relationship of sites 101 and 102 is.

Geological context
The hominin remains that fossilised over time at the Cradle of Humankind are found in dolomitic caves, and are often encased in a mixture of limestone and other sediments called breccia. Hominids may have lived all over Africa, but their remains are found only at sites where conditions allowed for the formation and preservation of fossils.

Visitor centres

On 7 December 2005, South African President Thabo Mbeki opened the new Maropeng Visitors Centre at the site. Per the maropeng.co.za website, visitors can see fossils, view stone tools, and learn about the birth of humankind in the visitors centre. The visitors centre additionally offers a tour of the Sterkfontein Caves and the exhibition at Sterkfontein. A light, moveable, steel structure known as the Beetle has been placed over the Malapa site, to allow the paying public to view excavations, once they resume at the site. (Digging has been on hold since 2009, when the remains of four A. sediba individuals were removed.)

See also

 Wonder Cave
Cradle of civilization
Dawn of Humanity, a 2015 PBS film
Muldersdrift
Recent African origin of modern humans
Maropeng Cavemen, South Africa field hockey club

References

Further reading
L.R. Berger and B. Hilton-Barber, Field Guide to the Cradle of Humankind (Struik, 2003)

External links

 BBC, "Richest human fossil site found in South Africa", 28 November 2013
 National Geographic, Rising Star Expedition
Sterkfontein and Maropeng visitor attractions website
Maropeng – The Cradle of Humankind Official Website
UNESCO – Fossil Hominid Sites of Sterkfontein, Swartkrans, Kromdraai, and Environs
Cradle of Humankind Map
Palaeo Tours – Scientist-led tours to the "Cradle"
Human Timeline (Interactive) – Smithsonian, National Museum of Natural History (August 2016).

Geography of Gauteng
Paleoanthropological sites

World Heritage Sites in South Africa
Prehistoric Africa
Tourist attractions in Johannesburg
Fossil parks
Paleontology in South Africa

Cradle of Humankind


Rolf Rønne (født 1. april 1926 i Gudhjem, død 29. december 1997) var en dansk filmfotograf, der stod bag kameraet i omkring 90 film i perioden 1948-1987, særligt dokumentarfilm, men også spillefilm, heriblandt en række sengekants- og stjernetegnsfilm.

Rønne lærte at fotografere hos sin far på Bornholm. Senere kom han til hovedstaden og var blandt andet pressefotograf på Berlingske Tidende, inden han for alvor blev filmfotograf. Han var fotograf på et par dokumentarfilm om bornholmske emner og desuden på flere film optaget på eksotiske steder.

Filmografi
Der er tale om dokumentarfilm med mindre andet er nævnt.

 Hvor vejene mødes (1948)
 Bondegården (1949)
 Grundlovens 100-års jubilæum (1949)
 Diakonisse (1950)
 Cement (1950)
 Hanen, der ikke ville gale (kortfilm, 1950)
 Alle mine skibe (1951)
 Civilforsvaret (1951)
 Signalet (1951)
 Omstigning til fremtiden (1952)
 Mange skove små (1952)
 På vej mod et job (1953)
 Dukkestuen (1953)
 Grundlovsforslaget (1953)
 Er De med? (1954)
 Havets husmænd (1954)
 Hvad skal jeg være? (1955)
 Den store flåde (1955)
 Det forvandlede landbrug (1956)
 X-Rays in obstetrics (1956)
 B & W Alpha (1956)
 Vand fra Eufrat (1956)
 Karen Blixen på Rungstedlund (1957)
 Vilhelm Buhl (1957)
 Johannes Larsen (1957)
 What makes them run? (1958)
 Simba (1958)
 I kø foran livet (1958)
 Bare en pige (1959)
 Et sted at være (1960)
 Vejen til Sartano (1960)
 Enden på legen (1960)
 Døgnrapport (1961)
 Bag de ens facader (1961)
 Den hvide hingst (spillefilm, 1961)
 Dit navn er kvinde (1961)
 Et landbrug i tidehverv (1963)
 Til husbehov (1963)
 En ny virkelighed (1963)
 Mr. Costumer (1964)
 Når enden er go' (spillefilm, 1964)
 Måske i morgen (spillefilm, 1964)
 Mord for åbent tæppe (spillefilm, 1964)
 Vikingeskibene i Roskilde Fjord (1964)
 Oluf Høst - en maler og hans miljø (1964)
 En dansk ambassade (1965)
 Sommerkrig (kortfilm, 1965)
 Ballerina (tv-film, 1966)
 Tronfølgerens forlovelse (1966)
 Søskende (spillefilm, 1966)
 Verdens mindste artister (1966)
 Sisimiut (1966)
 Med Tronfølgeren i Latin-Amerika (1966)
 17 minutter Grønland (1967)
 Huse (1967)
 Ulandsfrivillig (1967)
 Prinsesse Margrethes bryllup (1967)
 Fest i gaden (1967)
 Hemmelig sommer (tv-serie, 1968)
 Glæden er jordens gæst i dag! (1968)
 Grænsebyen Flensborg (1968)
 Det kære legetøj (1968)
 På sporet af mosefolket (1969)
 Ekko af nogens stemme (eksperimentalfilm, 1969)
 Sejlads (1969)
 Havet omkring Danmark (1970)
 Amour (spillefilm, 1970)
 Mælk - det er mig (kortfilm, 1971)
 100.000 stumper vikingeskibe (1971)
 Tandlæge på sengekanten (spillefilm, 1971)
 Med kærlig hilsen (spillefilm, 1971)
 Takt og tone i himmelsengen (spillefilm, 1972)
 Revykøbing kalder (1973)
 Danmark 1974 (1974)
 Den kyske levemand (spillefilm, 1974)
 I Tyrens tegn (spillefilm, 1974)
 Hendes verden (1975)
 I Tvillingernes tegn (spillefilm, 1975)
 En typisk landmand (1976)
 Monarki og demokrati (1976)
 I Løvens tegn (spillefilm, 1976)
 En forårsdag i helvede (1977)
 I Skorpionens tegn (spillefilm, 1977)
 Alt på et bræt (spillefilm, 1977)
 Carl Nielsen 1865-1931 (1978)
 I Skyttens tegn (spillefilm, 1978)
 Danmark - Dit og mit (1982)
 Tidlig indsats - jo før jo bedre - filmen om Jesper (1983)
 Tidlig indsats lønner sig - filmen om Tore (1984)
 Russerne på Bornholm (1987)
 Boligvirke i 10 år

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmfotografer fra Danmark

Rolf Rønne


Alija Sirotanović (Orahovo, 14. kolovoza 1914. – Breza, 16. svibnja 1990.) bio je jugoslavenski rudar, junak socijalističkoga rada i možda najpoznatiji jugoslavenski udarnik.

Životopis

Rani život i obitelj
Alija Sirotanović je rođen 14. kolovoza 1914. godine u Orahovu, selu pokraj Breze. Odrastao je u obližnjem selu Trtorići. Imao je šest braće i dvije sestre, te su svi bili rudari. Njegov brat Ahmed je poginuo u nesreći u rudniku Brezi 14. ožujka 1970. godine.

Udarnik
Cijeli je život radio u rudniku mrkoga ugljena Breza sa svojom braćom i sestrama.

Rudarski rekord i slava
Godine 1947. Alija Sirotanović je postigao rekord u otkopavanju ugljena. 24. srpnja 1949. godine Sirotanović je sudjelovao u natjecanju koje se održalo u više rudnika u Kreki. On i njegova osmeročlana brigada je u osmosatnoj smjeni iskopala 128 vagona mrkoga ugljena, tj. 152 tone mrkoga ugljena u jednoj smjeni, oko 40 tona više od tadašnjega rekordera Alekseja Stahanova. U rujnu 1949. godine održan je prvi "svečani sastanak inicijatora pokreta za visoku produktivnost" u kojem je Sirotanović sudjelovao s drugim poznatim visokoproduktivnim nositeljima rekorda, kao što su: Nikola Škobić, Risto Mijatović, Antun Bičić, Alojz Petek, itd.Stipe Tonković, Sindikati u socijalističkoj Jugoslaviji, 1984., Vijeće Saveza sindikata Hrvatske, str. 45.

Naredne godine i smrt
Bio je udarnik 12 puta. Sirotanović je pokušao ući u politiku, no bio je bezuspješan. Jedanput je bio član federalnoga parlamenta. Izabran je za počasnoga člana Saveza društava inženjera i tehničara Jugoslavije.<ref>Steve Ostojić, Dnevnik socijalizma, 1965., Stvarnost, str. 532.</ref> Umro je u 76. godini u Brezi 16. svibnja 1990. godine.

 Nagrade
 Orden junaka socijalističkog rada

 Nasljeđe
 U Brezi jedna ulica nosi njegovo ime, a u krugu rudnika stoji njegova bista."Junaci bez ulica: Alija Sirotanović", Radio Sarajevo, objavljeno 19. svibnja 2019., pristupljeno 7. ožujka 2020.

 Novčanica

Alija Sirotanović je bio lik na novčanici od 20.000 jugoslavenskih dinara iz 1987. godine. Često se pogrešno tvrdi da je bio na novčanici od 1000 jugoslavenskih dinara iz 1955. godine i na novčanici od 10 jugoslavenskih dinara iz 1966. godine. Arif Heralić je bio prikazan na tim novčanicama.

 Legende
 Film Čovjek od mramora (Człowiek z marmuru'') poljskoga režisera Andrzeja Wajde nije inspiriran Sirotanovićevim djelom, već Mateuszom Birkutom, koji je bio zidar, a rekord je oborio tako što je u jednoj smjeni postavio 30.000 cigala.
 Glazbena skupina Zabranjeno pušenje posvetila mu je i pjesmu pod nazivom "Srce, ruke i lopata".

Izvori

Vidi još
 Arif Heralić

Vanjske poveznice
 Alija Sirotanović na službenoj web stranici rudnika mrkoga ugljena Breza

Životopisi, Bosna i Hercegovina
Rudari

Alija Sirotanović


O Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022 foi a 18ª edição da competição organizada pela World Athletics no período de 18 a 20 de março de 2022, no Belgrade Arena, em Belgrado, na Sérvia. Foram disputadas 26 provas com a presença de 611 atletas de 128 nacionalidades.

Calendário

Medalhistas
Esses são os resultados oficiais do campeonato.

Masculino

Nota: * = atletas que competiram somente nas baterias

Feminino

Nota: * = atletas que competiram somente nas baterias

Quadro de medalhas

Participantes por nacionalidade
Um total de 611 atletas de 128 países participaram do campeonato.

 Atletas da Bielorrússia e da Rússia não foram autorizados a participar do evento devido a interversão da Rússia na Ucrânia.

Participação do Kosovo
Kosovo teve uma representante no campeonato, Gresa Bakraqi, que competiu nos 1500m femininos. Devido a uma longa disputa sobre a independência do país da nação anfitriã, a bandeira do Kosovo não foi mostrada durante o evento e também não foi incluída no site oficial da competição administrado pelo Comitê Organizador e hospedado no domínio Mundial de Atletismo.

Ligações externas
Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022
Atletismo
Mundial
Atletismo
Atletismo


The Tanimbar Islands, also called Timur Laut, are a group of about 65 islands in the Maluku province of Indonesia. The largest and most central of the islands is Yamdena; others include  Selaru to the southwest of Yamdena, Larat and Fordata to the northeast, Maru and Molu to the north, and Seira, Wuliaru, Selu, Wotap and Makasar to the west. The Indonesian phrase timur laut means "east of the sea" or "northeast".

The Tanimbar Islands are administered as the Tanimbar Islands Regency (), a regency of Maluku. The Regency covers a land area of 10,102.92 km2, and it had a population of 105,341 at the 2010 census, rising to 123,572 at the 2020 census. The principal town and administrative centre lies at Saumlaki.

Geography

Geographically, the northeast islands are still part of the Lesser Sunda Islands. The Aru Islands and Kai Islands lie to the northeast, and Babar Island and Timor lie to the west. The islands separate the Banda Sea and the Arafura Sea. The total land area of the Islands is 10,102.92 km2 (3,900.76 sq mi).

The largest of the group is Yamdena. Yamdena Island has a range of thickly forested hills along its eastern coast, while its western coast is lower. Saumlaki is the chief town, located on the south end of Yamdena. Other islands include Larat, Selaru, and Wuliaru.

The population was 123,572 at the 2020 census, of whom about 94% are Christian, and the remainder Muslim or other.
The tiny island of Tanimbarkei is not part of Tanimbar, but of the Kai Islands and inhabited by less than 1000 very traditional people.

The Tanimbar Islands are part of the Banda Sea Islands moist deciduous forests ecoregion.

History

In modern history, the Tanimbar islands (as the Aru Islands)  were mentioned in the 16th century maps of Lázaro Luís (1563), Bartolomeu Velho (c. 1560), Sebastião Lopes (1565), in the 1594 map of the East Indies entitled Insulæ Moluccæ by the Dutch cartographer Petrus Plancius, and in the map of Nova Guinea of 1600 (based on Portuguese sources). The Tanimbar Islands were sighted and possibly visited by Portuguese navigators such as Martim Afonso de Melo Jusarte around 1522–1525, who traveled around the archipelagos of Aru (with the reference "Here wintered Martin Afonso de Melo") and Tanimbar, and possibly Gomes de Sequeira in 1526.

The Tanimbar Islands were part of the Dutch East Indies. During World War II the Dutch sent a detachment of 13 soldiers led by KNIL sergeant Julius Tahija to the town of Saumlaki in the Tanimbar Islands in July 1942. Japanese ships entered the bay at Saumlaki on 30 July and small boats were used to get to the jetty. The Japanese filed in ranks on the jetty and wanted to march in close order into Saumlaki. The garrison opened fire at close range with their two light machine guns. The Japanese retreated to their boats leaving several dead on the jetty. Subsequent enemy landings, however, were made elsewhere while the Japanese ships opened fire on the defenders' position. Six of the Dutch soldiers were killed and the survivors were driven into the bush. On 31 July, a vessel carrying an Australian Army contingent arrived at the jetty at Saumlaki, unaware that the town had fallen to the Japanese. The vessel was fired on from the shore, and the commander of the landing party was killed.  The Australians retreated to Darwin. Afterwards, the members of the Dutch garrison came under naval gunfire from the Japanese; this inflicted some casualties, and was followed by attacks by Japanese infantry on a wider front. Seven surviving members of the garrison then boarded a sailing ship and escaped to Australia.

Economy
Important products are copra, tortoiseshell, and trepang (an edible sea cucumber). Recently, the Japanese oil and gas corporation Inpex intended to develop the Masela Block Project with billions of tonnes of natural gas produced. Offshore facilities will be located on the Tanimbar Island.
.

Fauna
Bastilla missionarii
Etiella chrysoporella
Troides riedeli
Blue-streaked lory
Fawn-breasted thrush
Tanimbar bush-warbler
Tanimbar corella
Tanimbar eclectus
Tanimbar megapode
Tanimbar starling
Moluccan masked owl
Samlakki tree frog
Cylindrophis yamdena
Oligodon unicolor
Simalia nauta
Tiliqua scincoides
Varanus tanimbar

See also
Islands of Indonesia
Kei-Tanimbar languages

Notes

References

External links

Languages of Indonesia (Maluku)

Archipelagoes of Indonesia
Landforms of Maluku (province)

Tanimbar Islands


ليتوك (بالكورية: 이특) واسمه الحقيقي باك جونغ سو (ولد بتاريخ 1 يوليو 1983) هو مغني بوب كوري، ومقدم برامج، وله تجارب في كتابة الأغاني، وهو القائد لفرقة سوبر جونيور وأحد الراقصين الأساسيين الستة فيها، وهو غالبا المتحدث الأساسي في المقابلات والبرامج ممثلا للفرقة، ومعنى اسمه الفني: المميز .

حياته الفنية
بينما كان إي تك وأخته الكبرى بارك إن-يونغ مسافرين =)
إلى ى ميونغ-دونغ لقضاء عطلة في بداية عام 2000 قام بحثه أحد الباحثين عن المواهب على المشاركة في تجارب الأداء التي تجريها شركة إس إم إنترتينمينت  تحت اسم ستارلايت كاستينغ سيستم starlight casting system. وهي مسابقة تقوم بها الشركة لاختيار فنانين ليعملوا تحت اسمها. وبعد عدة اختبارات في تسجيل الصوت وفي الأداء قام إي تك بالتعاقد مع شركة SM entertainment ليصبح بذلك أحد المتدربين فيها.
بعد ذلك وفي نفس السنة كان له ظهور قصير جدا على شاشة التلفاز كـ (كومبارس)  في المسلسل الكوري كل شيء عن إيف كما كان موديلا لـ pepsi لفترة قصيرة عام 2002.
في عام 2003 تم اختيار إي تك ليكون عضوا في فرقة شباب تتكون من خمسة أعضاء من بينهم زميله المسقبلي في فرقة سوبر جونيور دونغهي،وكان هناك عدة اقتراحات لاسم الفرقة هي :OK، pricor، smile، لكن المشروع سرعان ما ألغي.

سوبر جونيور 05
بعد إلغاء مشروع الفرقة الخماسية تم ضم إي تك ودونغهي مع عشرة أعضاء آخرين ليشكلوا فرقة شباب كثيرة الأعضاء(12 عضوا) يقوم مبدأها على التجديد الدوري للأعضاءوتم تسميتها سوبر جونيور05 وتم اختيار إي تك وهو العضو الأكبر سنا لمنصب القائد.
يوم 6/نوفمبر/2005 كان البداية الرسمية لسوبر جونيور 05(الجيل الأول من فرقة سوبر جونيور)والبداية الرسمية لإي تك كعضو فيها حيث قامت الفرقة بأداء أغنيتهم الأولى توينز(نوك اوت)، في برنامج popular songs على قناة SBS في وجود ما يقارب 500 من معجبي الفرقة.

سوبر جونيور
في شهر مارس 2006 بدأت SM entertainment، باختيار أعضاء جدد ليكونوا في الجيل الثاني من سوبر جونيور مع بقاء إي تك في منصب القائد لفرقة سوبر جونيور 06، ولكن المخطط تغير بإضافة الشركة للعضو الثالث عشر كيوهيون، وإعلانها إيقاف تشكيل أجيال سوبر جونير المستقبلية، وذلك بسبب إدراكها للشعبية الكبيرة التي يحظى بها أعضاء الفرقة، وهكذا أسقطت اللاحقة 05 في اسم الفرقة، وأصبح اسم الفرقة رسميا سوبر جونيور وبقي إي تك في منصب القائد.
بعد هذا التغيير الذي حدث للفرقة قامت الفرقة بإصدار أغنيتهم U والتي قادت الفرقة إلى نجاح كبير، وكانت هذه الأغنية أنجح أغاني الفرقة من حيث أدائها في مراتب الأغاني حتى إصدارهم لأغنية sorry sorry في شهر مارس سنة 2009.

الفرق الفرعية
فرقة سوبر جونيور تعتمد في مشوارها الفني طريقة إيجاد الفرق فرعية، حيث تضم كل فرقة فرعية بعضا من أعضاء الفرقة الأصلية (ما عدا سوبر جونيور M التي تضم عضوين من خارج أعضاء الفرقة الأصلية الثلاثة عشر)وذلك لإتاحة المجال لكل عضو لإظهار مواهبه حيث أن كثرة الأعضاء في الفرقة قد يمنع ذلك.

فإي تك عضو في فرقة سوبر جونيور T التي تم تشكيلها في فبراير /2007، والتي تتشكل من ستة أعضاء هم : إي تك، هي تشول، كانغ إن، شن دونغ، سونغ من، إن هيوك، والتي تختص بموسيقى التروت .
وهو أيضا عضو في فرقة سوبر جونيور هابي التي تم تشكيلها عام 2008، وأعضاؤها هم نفس أعضاء سوبر جونيور T مع استبدال هي تشول بـ يي سونغ، وموسيقاها من نوع البابل غم .

اختيار اسمه الفني
أوضح إي تك أن اسمه الحقيقي بارك جونغ-سو يوافق ِأسماء عدة مشاهير في كوريا فأراد المشرف على الفرقة أن يكون له اسم ذا صدى قوي مثل اسم كانغ تا (عضو في الفرقة الشهيرة H.O.T ومعنى اسمه النجاح العظيم) فقام المشرف باختيار اسم إيتوك الذي يعني المميز وذلك لأنه رأى فيه شخصا مميزا، وإي تك غالبا ما يعرف عن نفسه بـ (سوبر جونيور تِكبيوران ليدو) أي قائد سوبر جونيور المميز. أو يعرف عن نفسه بـ (توكي توكي إيتوكي اميدا) أي أنا المميز المميز إي تك.

حادث سير عام 2007
في 19 /أبريل / 2007 أي بعد ما يقارب الشهرين على إصدار سوبر جونيور T لأغنيتهم روكوغو (rokugo)، أصيب إي تك بجروح طفيفة وهي كسر فقرة في الظهر وعلقت شظية بجمجمته وحصل على عملية جفون مزدوجة بسبب اصابة قرنية عينه اليمنى وكسر في فكه العلوي وهو قد قام بزراعة اسنان صناعية وسن واحد ذهبي

بعض الحقائق
1- إي تك يدعو نفسه بالملاك الذي فقد أجنحته (بالكورية : نالغيلين تشونسا) أو إي تك الملاك فهو يقول بأنه يوم ولادته أمطرت السماءء

2- لديه طريقته الخاصة بالتعريف عن نفسه بما يشبه الرقصة.

3- كان يعاني من ضعف نظر في السابق وأجرى عملية ليزر لعينيه لكنه ظل يلبس النظارات كزينة فقط، خاصة في فترة الترويج للألبوم الأول.

التقديم
منذ عام 2006 وإي تك يقوم بتقديم برنامج (Super Junior Kiss The Radio) أو باختصار (Sukira) برفقة زميله في الفرقة إن هيوك، ويقوم البرنامج بالترويج للموسيقى الكورية والثقافة الكورية، ويحطى البرنامج بشعبية واسعة وهو من أكثر البرامج مشاهدة على القنوات الكورية.

إي تك مشهود له بمهاراته في تقديم البرامج وبفضل هذه المهارات فإن له دورا مهما في برنامج Star King الذي يعرض على SBS، ويقدمه المقدم كانغ هودونغ، وكذلك الحال في برنامج Strong Heart الذي يقدمه كانغ هودونغ وإي سونغ غي، حيث أن له فقرة خاصة في البرنامج يقدمها بالتعاون مع إِن هيوك وشن دونغ وتعرف الفقرة باسم أكاديمية إي تك  وهي فقرة تحمل الكثير من الضحك وهي تلاقي الكثير من الدعم والحب من المشاهدين، وقد صرح إي تك مؤخرا بأنه يتلقى دروسا في تقديم البرامج من المقدم الشهير كانغ هو-دونغ، الذي كان بدوره قد أثنى على موهبته.

عام 2009، مُنح إي تك لقب ثاني أكثر المغنيين العاملين بجد لعام 2009، تم منح اللقب إي تك نتيجة لجهده الملحوظ كدي جي في الراديو، وكمقدم لعدة برامج، وكمغني آيدول يقود فرقة من 12 عضواً.

عام 2010، تم اختيار إي تك كمقدم جديد في برنامج إنجوي تودي، حالاّ محل سينغري من فرقة بيغ بانغ الذي غادر البرنامج للتركيز على ألبوم الفرقة القادم، قام إي تك بغناء أغنية «تذمر» مع كريستال في إنجوي تودي، من خلال ذلك، علم الجميع معلومات أكثر عن صوته، فقد أظهر صوتاً قوياً جداً.

برامج التلفاز

برنامج الراديو

تقديم الحفلات

المسلسلات

| 2011|| Dream High|| مقدم راديو || ضيف شرف في الحلقة 13

| 2011|| all my love|| شخص معجب بفتاة || ضيف شرف في حلقة 144

تأليف الأغاني

الجوائز

ذهابه إلى الجيش
صرح إي تك في مقابلة مؤخراً بأنه يرغب ببدء السنتين الإلزاميتين له في الجيش إما في بداية 2012 أو في نهاية 2011، وأنه بعد إنهائه للخدمة العسكرية، سوف يبذل أقصى جهده ليعود إلى القمة مرة ثـــا نـيـة

المراجع

الروابط الخارجية

 موقع شركة إس إم إنترنتينمينت الرسمي
 موقع سوبر جونيور الرسمي
 موقع سوبر جونيور الصيني الرسمي
 موقع سوبر جونيور الياباني الرسمي
 الموقع الرسمي لسوبر جونيور تي
 الموقع الرسمي لسوبر جونيور هابي
 الموقع الرسمي لبرنامج إي تك المقاتل من أجل الحب
 الموقع الرسمي لKBS سوبر جونيور كس ذا راديو
 MBC All About Eve الموقع الرسمي
 Leeteuk's CYWorld الموقع الرسمي ل
 موقع إي تك الصيني
 Leeteuk's Baidu Bar Official Site

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء سوبر جونيور
بوب كوري
خريجو جامعة إنها
راقصون كوريون جنوبيون
عازفو بيانو
عازفو بيانو كوريون جنوبيون
متنافسون في برنامج رانينغ مان
مذيعو تلفاز كوريون جنوبيون
مذيعو راديو كوريون جنوبيون
مغنو آر إن بي كوريون جنوبيون
مغنو بوب كوري
مغنو بوب كوريون جنوبيون
مغنو بوب ياباني كوريون جنوبيون
مغنو موسيقى الرقص كوريون جنوبيون
مغنون باللغة اليابانية من كوريا الجنوبية
مغنون كوريون جنوبيون
مغنون كوريون جنوبيون في القرن 21
مغنون من سول
مغنون وكتاب أغان ذكور كوريون جنوبيون
مغنون وكتاب أغان كوريون جنوبيون
ممثلو أفلام كوريون جنوبيون
ممثلو تلفزيون كوريون جنوبيون
ممثلون من سول
مواليد 1983
مواليد في سول
موسيقيون باسم مستعار
ممثلو مسلسلات ويب ذكور كوريون جنوبيون

إي تك


Unter den Augen der Justiz ist ein US-amerikanisches Filmdrama aus dem Jahr 1982. Der Film beruht auf einer wahren Begebenheit.

Handlung
Nach einem Streit mit seinem Vater Frank fährt Danny Caldwell unter Alkoholeinfluss Auto und rammt einen Streifenwagen. Er wird festgenommen und soll eine Nacht in einer Gefängniszelle ausharren. Sein Vater weigert sich, ihn aus dem Gefängnis zu holen. Er sieht darin eine gerechte Form der Bestrafung. Doch wegen eines tätlichen Angriffes wird aus einer Nacht ein Gefängnisaufenthalt von über sechs Wochen in der Gesellschaft von Schwerkriminellen. Sein Vater erhält derweil einen Job in Ohio, weswegen die Familie dahin zieht.

Danny wird später entlassen, wobei die Anklage wegen Körperverletzung fallen gelassen wird und seine Bestrafung wegen Trunkenheit am Steuer mit der bereits abgesessenen Gefängnisstrafe verrechnet wird. Seine Eltern erkennen, dass es ein Fehler war, ihren Sohn allein im Gefängnis zu lassen. Doch Danny hat sich bereits psychisch verändert.

Kritik

Auszeichnungen
 eine Nominierung bei der Golden Globe Awards 1983 als Beste Mini-Serie oder TV-Film

Veröffentlichung
Nachdem der Film zum ersten Mal am 26. Mai 1982 auf dem US-amerikanischen Fernsehsender ABC lief, wurde er in Deutschland erstmals am 12. Juni 1997 auf ProSieben ausgestrahlt.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1982
US-amerikanischer Film
Fernsehfilm (American Broadcasting Company)
Filmdrama

Unter den Augen der Justiz


"Crank! Records (a record company)" es un sello discográfico situado en Santa Mónica, California, fundado en septiembre de 1994 por Jeff Matlow. La primera banda en firmar con Crank! fue "Vitreolus Humor" y lanzó su primer 7" con el mismo nombre. Se rumorea que el sello discográfico habría desaparecido a mediados del 2008, ya que no ha habido lanzamientos por parte de la misma discográfica. Sin embargo, pese a esto, la discográfica sigue estando inscrita como activa.

Bandas Correspondientes

 Acrobat Down
 Boys Life
 Cursive
 Errortype:11
 Far Apart
 Fireside
 The Get Set
 The Gloria Record
 The Icarus Line
 Jupither
 Last Days of April
 Mineral
 Neva Dinova
 Onelinedrawing
 The Regrets
 Sunday's Best
 The Vehicle Birth
 Uni-V
 Uncrush
 Vitreous Humor

Enlaces externos
 Crank! Oficial.
 Jeff Matlow en SuicideGirls.

Referencias

Discográficas de Estados Unidos
Discográficas independientes de Estados Unidos
Discográficas de rock de Estados Unidos
Discográficas de indie rock
Discográficas de rock alternativo

Crank! Records


අශේන් සිල්වා (උපත 1990 ජූලි 12) ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2011 වසරේ සිට පළමු පෙළ තරග 80කට වැඩි ගණනකට ක්‍රීඩා කර ඇත.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1990 උපත්

අශේන් සිල්වා


An Panicum fischeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Panicum fischeri in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum fischeri


Cet article traite du box-office de 2022 au Canada et aux États-Unis.

Classement

Box-office par semaine

Notes et références

Article connexe
 Box-office par années

2022

2022 aux États-Unis
2022 au Canada

Box-office 2022 au Canada et aux États-Unis


Furtuna pe Bosfor este un serial turcesc (dramă) creat de Endemol Turkey, având ca personaje principale pe  Nurgül Yeșilçay și Erkan Petekkaya. Acesta a avut premiera pe Star TV la 1 decembrie 2014  iar în România este difuzat de Kanal D, având premiera pe 5 octombrie 2015 și finalul pe 20 aprilie 2017.

Titlul original este Paramparça , care s-ar traduce "În bucăți", dar redactorii de la Kanal D l-au numit "Furtună pe Bosfor".

Poveste
Viețile a două familii ce au medii sociale diferite se intersectează printr-un accident. Gulseren (Nurgül Yeșilçay) este o fată tânără și frumoasă care
locuiește într-un  cartier sărac din Istanbul , aceasta este lovită de o mașină și a fost dusă la spital ,fiind însărcinată, pentru a naște. Între timp, Dilara (Ebru Özkan), ce face parte dintr-o familie bogată naște la același spital. Copiii sunt dați părinților greșiti: fetița lui Gulseren este dată Dilarei și fetița Dilarei este dată lui Gulseren.

După 15 ani , Gulseren locuiește împreună cu fiica ei Hazal. Ea a încercat să-i ofere tot cei mai bun fetei, fiindcă soțul ei a părăsit-o. Lucrează la un magazin mic ca vânzătoare. Între timp, vom vedea că Dilara locuiește împreună cu fiica lui Gulseren Cansu in vila. Ea este o femeie bogată, care întâmpină în căsnicie unele probleme cu soțul ei Cihan (Erkan Petekkaya).

Totul se va schimba când vor afla că fetele au fost încurcate la spital , moment când Cihan se îndrăgostește de Gulseren.

Personaje

Gülseren Sönmez Gürpınar e o femeie de peste 30 de ani, părăsită de soț la 3 zile după căsătorie, care vreme de mai mulți ani nu se gândește să-și refacă viața. O naște pe Cansu, dar din cauza confuziei de la maternitate, i se dă drept copilul ei fetița unei familii bogate pe care o va boteza Hazal. În episodul 53, s-a casatorit cu Cihan, dar a venit Bulent, fostul soț a lui Zeynep, care voia să îl împuște pe Ozan. Dar, ca o mamă, Gulseren s-a aruncat în fața lui Ozan și a murit.

Cihan Gürpınar e un om de afaceri de succes proprietarul unui lanț de restaurante și cafenele. A fost căsătorit cu Dilara cu care are un băiat, Ozan. Cihan este tatăl biologic al lui Hazal, fata crescută de Gulseren.

Dilara Terzioğlu Erguvan e fosta soție lui Cihan, mama biologică a lui Hazal și soția lui Harun cu care are un copil.

Harul Erguvan este soțul Dilarei și dușmanul lui Cihan, are un copil cu Dilara care se numește Demir Alaz.

Ayșe Yukselen e iubita lui Cihan, care moare fiind împușcată accidental de tatăl lui Cihan.

Asuman Terzioğlu este sora Dilarei.

Hazal Gürpınar e fiica biologică a Dilarei și a lui Cihan, crescută până la 15 ani de Gülseren.
Cansu Gülpınar Aydın  e fiica biologică a lui Gülseren și a lui Ozkan, crescută de Dilara și Cihan.

Ozan Gürpınar e băiatul lui Cihan și al Dilarei.

Maide este mătușa lui Harun și mama adoptivă a lui Ayșe.

Alper Tek e amic și partener de afaceri cu Cihan, dar fiind risipitor, trage sforile unor afaceri dubioase fără știrea acestuia, pentru a profita de banii lui. El este căsătorit cu Solmaz, prietena lui Dilara.

Solmaz Tek e soția lui Alper și cea mai bună prietenă a Dilarei.

Keriman Akçatepe e cumnata lui Gülseren, locuiesc împreună în casa moștenită de la părinții ei.

Rahmi Gürpınar e tatăl lui Cihan.

Özkan Gülpınar e soțul lui Gülseren, care și-a părăsit familia imediat după căsătorie.

Candan Soylu e avocată de succes, prietena lui Dilara, care mai târziu devine dușmanul Dilarei ocupându-se de cazul lui Ozkan care dorește să obțină custodia lui Cansu.

Yıldırım e soțul lui Candan, dar au divorțat. Și este avocatul lui Cihan.

Distribuție

Sezoane

Legături externe
 Anca Simionescu, Cum s-au făcut filmările la "Furtună pe Bosfor", evz.ro, 1 octombrie 2015
 sumar și distribuție a serialului pe blogul de nișă Pulbere de stele, 26 septembrie 2015

Vezi și
 Listă de seriale turcești

Seriale turcești

Furtună pe Bosfor


Nebraska kan henvise til:

 Nebraska – stat i USA
 Nebraska (Bruce Springsteen-album) – Bruce Springsteens sjette studiealbum
 Nebraska (musiker) – Electronica-producer fra Storbritannien.
 Nebraska (film) – film fra 2013 af Alexander Payne
 Nebraska (sang) – sang på Bruce Springsteen-album Nebraska

Nebraska (flertydig)


An Juncus ganeshii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Miyam. ngan Hideaki Ohba. An Juncus ganeshii in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus ganeshii


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Stephansposching

|}

Bergham

|}

Fehmbach

|}

Freundorf

|}

Loh

|}

Michaelsbuch

|}

Rottenmann

|}

Rottersdorf

|}

Sautorn

|}

Steinkirchen

|}

Wappersdorf

|}

Uttenhofen

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Stephansposching

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 Kirchen und Kapellen der Gemeinde Stephansposching mit Detail- uns Innenaufnahmen

!
Stephansposching
Baudenkmaler Stephansposching

Liste der Baudenkmäler in Stephansposching


Ponyo på klippen ved havet (originaltitel Gake no ue no Ponyo eller 崖の上のポニョ) er en japansk animationsfilm fra 2008, instrueret af Hayao Miyazaki for Studio Ghibli og Toho. Det er den ottende film Miyazaki instruerede for Ghibli, og hans tiende film totalt. Ponyo handler om guldfisken Ponyo som bliver ven med en fem år gammel dreng, Sōsuke, og ønsker at blive en menneskepige. Filmen blev som alle af hans film godt modtaget i Japan, og den fik sin internationale udgivelse på filmfestivalen i Venedig i 2008.

Kilder og henvisninger

Animationsfilm
Japanske film fra 2008

Ponyo på klippen ved havet


Brálos, en , est un village du dème d'Amphiclée-Élatée, dans le district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Centrale

Brálos


Lupa steht für:
 eine slawische Gottheit, siehe Lada (Gottheit)
 Lupa (Gottheit), die Wölfin als römische Liebesgöttin
 lupa (lat.) Wölfin – Buhldirne
 Lupa (Volk), ein Volk in Nigeria
 La Lupa, eine Schweizer Sängerin
 Lupa (Fluss), Nebenfluss des Irpin in der ukrainischen Oblast Kiew
 Krystian Lupa (* 1943), polnischer Theaterregisseur
 Mount Lupa, Berg im Grahamland, Antarktika

Siehe auch:
 Duonna Lupa

Lupa


Sydyk Mukhamedzjanov (; , ; født 5. august 1924 i Karaganda, Kasakhstan, død 3. februar 1991) var en sovjetisk komponist.

Mukhamedzhanov studerede komposition på Alma Ata-konservatoriet hos Jevgenij Brusilovskij. Han har skrevet 4 symfonier, orkesterværker, operaer, kammermusik, vokalmusik etc.

Fra 1960 - 1962 var Mukhamedzjanov formand for "Foreningen af komponister i Kasakhstan", fra  1964 - 1968 var har direktør og kunstnerisk leder af det kasakhiske statslige filharmonisk symfoniorkester og fra 1969 - 1972 direktør for det kasakhiske statslige opera- og balletteater.

Udvalgte værker

 Symfoni: Stormen (1968) - for orkester
Zagadochnaya devushka (1979) - opera
 Symfonisk kui "Darkhan dala" (1987) - for orkester
 Symfonisk kui "Glæden ved hjemlandet" ("Shattyk Otany") (1951) - for kasakhstanske instrumenter og orkester

Referencer

Kilde
 Om Sydyk Mukhamedzjanov på musicweb-international.com

Komponister fra Rusland
Komponister fra Sovjetunionen
Komponister fra Kasakhstan
Klassiske komponister fra det 20. århundrede

Sydyk Mukhamedzjanov


Lubotyń :

 Lubotyń (Opole), localité polonaise de la gmina de Kietrz
 Lubotyń (Grande-Pologne), localité polonaise de la gmina rurale de Babiak
 Lubotyń-Włóki, village polonais de la gmina de Stary dans le powiat d'Ostrów
 Lubotyń-Kolonia, village polonais de la gmina de Stary dans le powiat d'Ostrów
 Lubotyń-Morgi, village polonais de la gmina de Stary

Voir aussi
 , gmina et village dans la powiat d'Ostrów Mazowiecka

Lubotyń


Masakatsu Sawa (født 12. januar 1983) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masakatsu Sawa


Kaštel Tartaglia, kaštel u selu Konjskome, općina Klis, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Datacija: 1530. do 1838. godine. Kaštel Tartaglia, nekad u posjedu splitskih plemića Tartaglia, smješten je na uzvisini iznad sela Konjsko. Ovaj utvrđeni sklop s gospodarskim dvorištem opasan jeobrambenim zidom na sjeveru (s glavnim portalom i puškarnicama) i istoku (sa zazidanim portalom). Na jugu i zapadu su litice. Jezgra kaštela turska je kula iz 1530.g., u današnjem stanju L-tlocrtnog oblika (s dogradnjama), visine P+1(2) kata. Građena je od kamena u više faza, dijelom je žbukana. Krov je višeslivan, pokrov kupa kanalica, streha je od kamenih ploča. Otvori pročelja uokvireni su kamenim pragovima. Na južnom pročelju je kućna kapela, eliptični prozor i ladanjska terasa s koje se nekad silazilo u "žardin" ispod litice. Kaštel Tartaglia jedan je od tri arhitektonska sklopa plemićkih posjeda na području splitsko-trogirske zagore. Objedinjuje obrambenu, gospodarsku i ladanjsku funkciju, a svojim istaknutim položajem na prirodnoj litici ističe se u vizuri zagorskog pejzaža.

Zaštita
Pod oznakom Z-5798 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Utvrde u Hrvatskoj
Klis

Kaštel Tartaglia u Konjskome


Liste der Gesandten und Botschafter des Königreichs Italien (1861–1946) und der Italienischen Republik (seit 1946) in Deutschland.

Missionschefs

Italienische Gesandte beim Deutschen Bund
Sardinische (bis 1862) und italienische Gesandte beim Bundestag des Deutschen Bund in Frankfurt am Main. Das Königreich Sardinien war der einzige der italienischen Staaten vor 1861, der bevollmächtigte Minister an den Bundestag entsandte.

1835: Aufnahme diplomatischer Beziehungen
 1835–1838: Carlo Rossi (1797–1864)
 1838–1848: Fabio Pallavicini (1795–1872), Resident in München
1848–1856: Unterbrechung der Beziehungen
 1856–1862: Giulio Camillo De Barral de Monteauvrand (1815–1880) Ab 1862: Gesandter des Königreich Italien
 1862–1866: Giulio Camillo de Barral de Monteauvrand (1815–1880)
1866: Auflösung der Gesandtschaft

Italienische Botschafter im Deutschen Reich
1871: Aufnahme diplomatischer Beziehungen

Anfangs als Gesandter, ab 1875 im Titel und Rang eines Botschafters

Italienische Botschafter in der Bundesrepublik Deutschland
Vitale Giovanni Gallina (* 15. Dezember 1903 in Salzburg; † 17. Januar 1950 in Fort de Montessuy, Caluire-et-Cuire) leitete 1947 das italienische Generalkonsulat in Frankfurt am Main.

Von 1950 bis 2003 befand sich die Kanzlei der italienischen Botschaft in der Karl-Finkelnburg-Straße 49–53, Bonn-Bad Godesberg; die Residenz des Botschafters befand sich in der Rolandstraße 43. Seit 2003 befindet sich die Italienische Botschaft wieder in Berlin.

1950: Aufnahme diplomatischer Beziehungen

Italienische Gesandte in deutschen Staaten (vor 1871)

Italienische Gesandte in Baden

 1869–1870: Isacco Artom (1829–1900)
 1870–1871: Salvatore Tugini (1842–1906)

Italienische Gesandte in Bayern

Italienische Gesandte bei den Hansestädten
 1863–1870: Gabriele Galateri di Genola (Geschäftsträger)

Italienische Gesandte in Preußen
Von den italienischen Staaten vor 1861 entsandte das Königreich Sardinien seit 1774 bevollmächtige Minister an den preußischen Hof in Berlin (siehe → Liste der sardinischen Gesandten in Preußen). Ab 1867 bzw. 1869 waren die italienischen Gesandten in Berlin auch in folgenden Staaten akkreditiert: im Königreich Sachsen, im Großherzogtum Mecklenburg-Schwerin, im Großherzogtum Oldenburg, im Herzogtum Braunschweig, Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha, im Herzogtum Sachsen-Meiningen und im Herzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach

1861: Aufnahme diplomatischer Beziehungen
 1861–1864: Edoardo de Launay (1820–1892)
 1864–1867: Giulio Camillo de Barral de Monteauvrand (1815–1880)
 1867–1871: Edoardo de Launay (1820–1892)
Ab 1871: Gesandter im Deutschen Reich (siehe oben)

Italienische Gesandte in Württemberg
 1867–1871: Giuseppe Greppi (1819–1921)
 1871–1876: Luigi Rati-Oppizione (1827–1902)

Siehe auch
 Liste der deutschen Botschafter in Italien
 Italienische Botschaft in Berlin

Einzelnachweise

Deutschland
Italien
!

Liste der italienischen Botschafter in Deutschland


Olaylar

Doğumlar
 Jovianus, ordu tarafından Roma imparatoru seçilmiş bir asker (ö. 364)

Ölümler
 Aydınlatıcı Grigor, Hristiyanlığın Ermeniler arasında yayılmasını sağlayan bir aziz (d. 257)
Agathangelos, Ermenistan'ın ilk havarisi

332


An Dryadella meiracyllium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Dryadella meiracyllium in nahilalakip ha genus nga Dryadella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dryadella

Dryadella meiracyllium


අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණය(ICC-International Criminal Court)
අන්තර් ජාතික අපරාධ අධිකරණය පිහිටා ඇත්තේ,නෙදර්ලන්තයේ හේග් නුවරයි.මෙම අධිකරණය 1998 රෝම ප්‍රඥප්තියෙන් බිහි වූ නමුත් මෙම අධිකරණයට මැදිහත් විය හැක්කේ 2002 ජූලි 1 වන දායින් පසුව සිදු වූ අපරාධවලට එරෙහිව පමණි.අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණයේ කාර්‍යය වන්නේ,ලෝකයේ ඕනෑම තැනක සිදු වන සමූල ඝාතන වලට හෝ මානව වර්ගයාතට එරෙහි අපරාධ සඳහා වගකිව යුත්තන් නීතිය ඉදිරියට ගෙන ඒමයි.

අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණ