Los encierros de San Sebastián de los Reyes son una tradición popular española que fue declarada por el Pleno del Ayuntamiento Bien de Interés Cultural. Asimismo, las fiestas en las que se enmarca este espectáculo taurino están declaradas de Interés Turístico Nacional de la Comunidad de Madrid que se celebran a finales de agosto, coincidiendo con las fiestas en honor al Cristo de los Remedios, en la ciudad de San Sebastián de los Reyes. Desde el año 2004 son retransmitidos para toda España por Antena 3, cadena cuyas instalaciones centrales están en dicha localidad.

Historia

La historia de los encierros de San Sebastián de los Reyes se remonta 500 años atrás. Los primeros documentos que acreditan estos cinco siglos de historia datan del año 1525. En concreto, el 23 de marzo de 1525 una provisión de Carlos V pide al Arzobispado de Toledo la devolución de lo cobrado a los vecinos de San Sebastián de los Reyes en sus fiestas, incluido lo referente a "correr toros". Este documento histórico es la confirmación de la larga tradición histórica con la que cuentan los encierros de este municipio.

Así, con el transcurrir de los años, las diferentes manifestaciones taurinas, que se han celebrado desde el , han convertido a San Sebastián de los Reyes en referente dentro de los festejos taurinos populares.

Cada año miles de personas vienen a las fiestas de San Sebastián de los Reyes en honor al Santísimo Cristo de los Remedios atraídas por este espectáculo. Las fechas en las que se celebran coinciden con la última semana de agosto, pues la festividad del Cristo es el 28 de agosto. El encierro empieza cada mañana con el lanzamiento de un cohete a las 8 en punto hasta el año 2015 cuando se cambia el horario de los encierros a las 11 de la mañana. En ese momento se abren los corrales de suelta, desde donde los toros bravos acompañados de los cabestros comienzan la carrera. Tendrán que recorrer los 820 metros con los que cuenta la manga.

Este recorrido del encierro transcurre por las calles : Leopoldo Gimeno, Real Vieja, Postas, Real, Estafeta.

Recorrido

El encierro de Sanse, nombre con el que se conoce coloquialmente a este municipio, cuenta con una topografía del terreno favorable, en su mayor parte, a las condiciones morfológicas de los toros. Este factor hace que la carrera se realice a una velocidad vertiginosa.

En concreto, la actual manga del encierro de San Sebastián de los Reyes, que data del año 2003, tiene una distancia de 820 metros, con una altura media de 674 metros sobre el nivel del mar y una anchura que oscila entre los 6 y 9 metros. Está dividido en nueve tramos y transcurre por las siguientes calles: Leopoldo Gimeno, Real Vieja, Postas, Real, Estafeta, avenida de la Plaza de Toros y ruedo del coso. La media de duración de las carreras es de dos minutos y quince segundos, por lo que resulta imposible correrlo completo. Los expertos recomiendan elegir un tramo, dependiendo de los gustos, la experiencia y la condición física de los corredores.

Así, se recomienda a los principiantes que elijan los primeros tramos de la manga, pues existen más espacios y se calcula la velocidad de la manada. Mientras que los últimos tramos son más idóneos para los corredores con más experiencia, aunque, cabe destacar, que actualmente dado el volumen de corredores que participan cada vez es más difícil ver la manada con antelación y "coger toro".

Los encierros y 'La Tercera'

El 27 de agosto de 1961 tuvo lugar el primer festejo taurino celebrado en la plaza de toros 'La Tercera'. Dicho evento no era una corrida de toros, sino el tradicional encierro, que a partir de ese día terminaría su recorrido en la plaza. Las reses que inauguraron 'La Tercera' eran toros de Escudero Calvo, propiedad de Victorino Martín. En total, desde que su inauguración hasta las fiestas de 2011 han concluido en esta plaza de toros 279 encierros, en los que han corrido 1635 astados.

Otro momento histórico tanto para 'La Tercera', como para los encierros de San Sebastián de los Reyes fue la aparición de las peñas. Eran las fiestas del Stmo Cristo de los Remedios de 1978 cuando, por primera vez, surge un movimiento social y apolítico que persigue aportar nuevas ideas al concepto de fiestas del municipio. Así la Peña El Remedio fue la primera que se creó. Posteriormente fueron surgiendo otras peñas, entre las que destacan la Peña San Sebastián, la Peña Los Olivares, la Peña Estafeta, Peña los Amigos, Defiende Tu Fiesta, Peña La Tercera, Pastores del Encierro, Aficionados Prácticos, Peña Postas, Jóvenes Recortadores, TodoToros  todas ellas integrantes de la Federación de Peñas Taurinas de San Sebastián de los Reyes.

Reconocimientos

 El 18 de marzo de 2010 el pleno de la Corporación Municipal de San Sebastián de los Reyes aprobó una moción por la que se declara Bien de Interés Cultural los encierros por su arraigo en los habitantes del municipio.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 www.sansencierros.org Página oficial de los encierros de San Sebastián de los Reyes
 www.el-encierro.com Página de la Asociación Cultural El Encierro

San Sebastián de los Reyes
Fiestas de la Comunidad Autónoma de Madrid
Fiestas de agosto
Festejos populares taurinos de España

Encierros de San Sebastián de los Reyes


Marvin Stefaniak, né le  à Hoyerswerda, est un footballeur allemand.

Biographie

En club
Stefaniak commence à jouer au football au FC Lausitz Hoyerswerda avant de rejoindre l'équipe rivale de la ville, le Hoyerswerdaer SV. À l'été 2011, grâce à son passage au SC Borea Dresden, il intègre le SG Dynamo Dresde, où il joue pour les équipes de jeunes. Stefaniak reçoit un contrat professionnel en  et dès lors, en plus de ses affectations dans les équipes U-17 et U-19, sert dans la deuxième équipe.

Il fait ses débuts en compétition pour l'équipe première en 2. Bundesliga le  lors de la défaite 2-3 à l'extérieur contre le FSV Francfort, lorsqu'il remplace Adam Sušac à la  minute du match. Après trois autres brèves apparitions, Stefaniak fait son premier match en tant que titulaire le  de la même année lors d'un match nul 0-0 contre Energie Cottbus. Le , Stefaniak marque son premier but en compétition pour le Dynamo Dresde lors de la victoire 2-0 à l'extérieur contre le SV Wehen Wiesbaden. À la fin de la saison 2013-2014, Dresde est relégué en 3. Liga, le jeune joueur reste dans ce club. Au cours de la saison 2015-2016, le Dynamo Dresde remporte le championnat de 3. Liga et accède en 2. Bundesliga. Cette saison, le milieu de terrain est le meilleur passeur du championnat avec 17 passes décisives en 34 matchs. Il marque aussi quatre buts.

Pour la saison 2017-2018, Stefaniak signe un contrat de cinq ans avec le VfL Wolfsburg en Bundesliga. Il ne fait aucune apparition en Bundesliga dans la première moitié de la saison et que trois apparitions dans la deuxième équipe en Regionalliga Nord. Il revient alors en 2. Bundesliga le  en rejoignant 1. FC Nuremberg dans un prêt jusqu'à la fin de la saison, Nuremberg devient vice-champion de 2. Bundesliga en 2018 et est ainsi promu en Bundesliga. Stefaniak revient au VfL Wolfsburg pour la saison 2018-2019, mais de nouveau sert peu dans la première ou la deuxième équipe du club.

Pour la saison 2019-2020, Stefaniak est prêté au club de deuxième division SpVgg Greuther Fürth pendant deux ans. Il joue 18 matchs de 2. Bundesliga, au cours desquels il marque un but, mais est éloigné pendant longtemps en raison d'une blessure. Le , Fürth et Wolfsburg conviennent de mettre fin au prêt par anticipation juste avant la fin de la période de transfert estivale.

Stefaniak est ensuite prêté au Dynamo Dresde, son ancien club, jusqu'à la fin de la saison 2020-2021. Il dispute 22 matches de troisième division et hisse le club en 2. Bundesliga.

Stefaniak revient au VfL Wolfsburg pour la saison 2021-2022. Cependant, les entraîneurs-chefs Mark van Bommel et Florian Kohfeldt ne l'ont jamais considéré. Le club l'avait déjà informé lors de la pré-saison qu'il ne prévoyait plus de travailler avec lui. En , il met fin à son contrat et s'engage avec le FC Würzburger Kickers en 3. Liga.

En sélection
En 2011, Stefaniak est sélectionné pour deux matches amicaux par l'entraîneur de l'équipe d'Allemagne des moins de 17 ans de football, Stefan Böger. Il fait ses débuts le , en étant titularisé lors d'une victoire 1-3 contre l'équipe d'Azerbaïdjan. Il est remplacé à la  minute. Trois jours plus tard, lors du deuxième match contre cette même équipe, il marque un doublé, avec pour résultat une victoire 0-4.

Le , Stefaniak est de nouveau sélectionné par Frank Wormuth pour l'équipe des moins de 20 ans, pour un tournoi de quatre nations. Il fait ses débuts le  lors d'une victoire 1-0 contre la Turquie. En , il est appelé dans l'équipe allemande pour disputer la Coupe du monde des moins de 20 ans 2015 organisée en Nouvelle-Zélande. Lors du mondial junior, il joue deux matchs. Il marque un but en phase de poule contre les Fidji. L'Allemagne s'incline en quart de finale face au Mali.

Il reçoit une seule et unique sélection avec les espoirs, le 2 septembre 2016, en amical contre la Slovaquie. Il joue la première mi-temps et l'Allemagne s'impose 3-0.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1995
Naissance à Hoyerswerda
Footballeur allemand
Joueur du Dynamo Dresde
Joueur du VfL Wolfsburg
Joueur du 1. FC Nuremberg
Joueur du SpVgg Greuther Fürth
Joueur du FC Würzburger Kickers

Marvin Stefaniak


Der Heerbach ist ein periodischer rechter Zufluss der Aschaff im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Heerbach entspringt im Wald am Südwesthang des  hohen Hockenbuckels auf Bessenbacher Gemarkung, zwischen Steiger im Nordwesten und Waldaschaff etwas näher im Südosten. Er fließt in südwestliche Richtung und mündet, nachdem er ein Gewerbegebiet neben der dieses erschließenden Straße Am Heerbach durchzogen hat, am nordwestlichen Gemarkungsrand von Waldaschaff, als deren erster Zufluss in die Aschaff.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Bessenbach)
Geographie (Waldaschaff)

Heerbach (Aschaff)


Apple Records er tónlistarútgáfa stofnuð af Bítlunum árið 1968 sem undirdeild Apple Corps Ltd. Ásamt Bítlunum hafa nokkrir aðrir listamenn unnið með Apple, eins og Mary Hopkin, James Taylor, Badfinger, og Billy Preston.

Breskar tónlistarútgáfur
Bítlarnir

Apple Records


Magister militum Marcelin Marcellinus, bio je rimski vojskovođa i patricij koji je vladao područjem Dalmacije u Zapadnom Rimskom Carstvu i držao vlast nad tamošnjom vojskom od 454. do svoje smrti.

Porijeklo
Za Marcelina se govorilo da je bio dobrog porijekla i karaktera te da je imao dobro obrazovanje,  također je bio pobožni poganin. Ništa se ne zna o Marcelinovom ranom životu; zapisi prvi put spominju njegovo ime 454. godine kada se pobunio protiv zapadnog cara Valentinijana III nakon njegovog ubojstva i atentata na Flavija Aecija koji je bio Marcelinov prijatelj.  Bio je u to vrijeme u Dalmaciji i smatra se da je nosio titulu comes rei militaris.

Bio je dovoljno moćan da za sebe preuzme kontrolu nad Dalmacijom, a vjerojatno je to mogao učiniti jer je bio zapovjednik tamošnjih trupa. Čini se da je ostao vladar Dalmacije do 468. i da je sačuvao svoju neovisnost osim što je nakratko prihvatio vlast careva Majorijana i Antemija . Izvori tvrde da je vladao pravedno i dobro te je održao Dalmaciju neovisnom od cara i barbarskih vladara.

Vojna karijera
Tijekom umiranja zapadne polovice carstva ostala su četiri glavna igrača koja su sudjelovala u igrama moći koje su se vrtjele oko prijestolja; Istočno Rimsko Carstvo kao jedno nastavilo je igrati značajnu političku ulogu kao i Zapadna Rimska vojska koja je činila ostala tri. Galska vojska bila je istaknuta, posebno pod Egidijem 460-ih, italska vojska bila je glavni utjecaj za Ricimera, a snage Dalmacije dale su solidnu bazu moći i potporu između 450. i 480. za Marcelina i kasnije njegovog nećaka zapadnog cara Julija Neposa.

Kada je Majorijan preuzeo prijestolje u prosincu 457. Marcelin se zakleo na vjernost novom caru i ubrzo je poslan da čuva Siciliju od Vandala ; možda je u to vrijeme nosio naslov magister militum . Marcelin je trebao sudjelovati u zajedničkom napadu  na područje vandalske Afrike, pri čemu   bi  on dolazio sa Sicilije, a Majorijan napadao iz Španjolske, ali prije nego što je Majorijan mogao započeti svoj pohod, Vandali su nanijeli težak poraz napadačkoj floti i godinu dana kasnije, 461., cara je  ubio Ricimer, koji je ubrzo nakon toga pokušao podmititi Marcelinove trupe koje su uglavnom bile Hunske, pokušavajući smanjiti vlast generala.  To je prisililo Marcelina da napusti Siciliju i vrati se u Dalmaciju gdje će blisko surađivati s istočnim carem Leonom I.  Godine 464. ili 465. Marcelin se vratio na Siciliju kako bi branio otok od Vandala,  ova je akcija predstavljala izravnu prijetnju osobnoj moći i prestižu Ricimera koji je već apelirao na Lava da spriječi Marcelina da vojno djeluje protiv njega. . Lav je priznao Marcelina kao magister militum, ali ne od strane Ricimera i njegove nove marionete, cara Libija Severa na Zapadu. Čini se da je njegova titula otprilike u to vrijeme promijenjena u magister militum Dalmatiae, iako nije sigurno, samo da je njegov nećak koji ga je preuzeo nakon toga nosio tu titulu. Tijekom tog vremena čini se da je njegova moć porasla i bilo je moguće da bi mogao napasti Italiju, ali na zahtjev Talijana, istočni dvor mu je poslao izaslanika i on je pristao da ne napada.

U proljeće 467. bio je jedan od komita koji su s velikom vojskom pratili novog zapadnog cara Antemija u Italiju.  Godine 468. vidimo ga s titulom patricija koju mu je dao Antemije. Ovdje je potrebno dati neko objašnjenje, budući da je u to vrijeme Ricimer još uvijek imao titule magister utriusque militum i patricija,  i čini se da je Atemin želio da Marcelin ima sličnu moć koju ima Ricimer kako bi mu bio protuteža. Na Istoku je bila ustaljena praksa da oba magistra militum praesentales budu jednaka, ali na Zapadu je postalo uobičajeno da jedan magistar, (obično magister peditum ), bude nadređen drugom, pa je ovo možda bio pokušaj Antemije da uvede istočnu strukturu i vlada poput istočnog cara koristeći uspješnog i pouzdanog Marcelina kao svog drugog zapovjednika.

Smrt
Godine 468. Lav je organizirao veliku kampanju protiv Vandala u Africi u kojoj će Istok i Zapad angažirati znatne snage. Marcelin je dobio zapovjedništvo nad snagama iz Zapadnog carstva, a kampanja je trebala biti napad u tri smjera. Marcelin je u to vrijeme protjerao Vandale sa Sicilije i ponovno zauzeo Sardiniju te je trebao biti odveden flotom u Afriku. Bazilisk, Lavov šurjak, s glavnom vojskom u armadi od preko 1000 brodova iskrcat će se podalje od Kartage i povezati se s comes rei militis Heracliusom koji je napredovao iz Egipta i Tripolitane . Marcelin je trebao imati zapovjedništvo od nekih 10.000 do 20.000 vojnika.  Marcelin nikada nije plovio u Afriku, možda zbog Ricimerova veta; ili nije htio datii toliko vojnika da se zaglavi u kampanji u Africi nadajući se da će istok obaviti posao za njega, ili je zamjerao vojne sposobnosti Marcelina koji je očito bio favorit Antemija. Bez obzira na razlog, Marcelin, koji nije mogao sudjelovati u kampanji, a Bazilisk koji je pogriješio u bitci kod Cape Bona, uvjeravali su da će operacija rezultirati neuspjehom i da je Zapad izgubio svoju jedinu priliku da povrati Afriku od Vandala i možda spriječi  vlastitu propast

Marcelin je iste godine ubijen na Siciliji, vjerojatno po Ricimerovom nalogu. Nakon njegove smrti, njegov nećak Julije Nepos naslijedio je ujakovu kontrolu nad Dalmacijom i zabilježen je kao nositelj titule magister militum Dalmatiae .  Dalmacija će služiti Juliju Nepotu na isti način kao što je služila Marcelinu, a zbog prestiža i sposobnosti Julija Nepota, istočni car Lav I. progurat će ga za novog zapadnog cara 474. godine.

Izvor moći
Tema mnogih rasprava odnosi se na Marcelinov izvor moći, uglavnom na snage pod njegovim zapovjedništvom. Ovaj aspekt postaje važan za razumijevanje njegove uloge kao igrača u političkom i vojnom kazalištu Zapadnog Carstva. Značajan komentar o njegovoj vojsci je da su njegove trupe uvijek bile dobro opremljene;  reći da u doba kada su vojske na zapadu bile u opadanju, to postaje posebno važno.

Također je imao ljudstvo koje je mogao crpiti sjeverno od rijeke Save i s tradicionalnih regrutišta u unutrašnjosti Dalmacije. Možda je najvažnije od svega i izvor izraza "dobro opremljen" da je Marcelin u svojoj regiji imao carsku tvornicu oružja u Dalmaciji, pomorski arsenal u Saloni (u blizini današnjeg Splita ) i pristup rudarskim resursima olovo u Domaviji (kod današnje Srebrenice ) i željezo u Savskoj dolini.  Zbog geografskog položaja Dalmacije koji je odvraćao pristup s kopna (za obalne gradove) i njegove kontrole nad Jadranskim morem, Marcelin je bio prilično neprikosnoven što mu je omogućilo da postane vrlo aktivan u glavnim područjima Zapada.

Bilješke

Reference

 John Martindale, John R. Morris PLRE II, ( Prosopography of the Later Roman Empire Vol. II AD 395–527)
 O'Flynn, John Michael. Generalisimus Zapadnog Rimskog Carstva
 Stephen Williams i Gerard Friell, Rim koji nije pao: Opstanak Istoka u petom stoljeću.
 Jones, AHM, Kasnije Rimsko Carstvo 284-602 sv. ja
 MacGeorge, Penny, Kasni rimski gospodari rata. Oxford 2002
 Bury, JB Povijest kasnijeg Rimskog Carstva: od smrti Teodozija I. do smrti Justinijana . Vol. I. 1958. godine.
 Wozniak, Frank E. "Istočni Rim, Ravena i zapadni Ilirik", Historia 30, (1981.) str. 351–382 (prikaz, stručni).
 Mathisen, RW "Otpor i pomirenje; Majorian and the Gallic Aristocracy After the Fall of Avitus", Francia 7 pp. 597–627 (prikaz, stručni).

Marcelin (magister militum)


جزر بحر المرجان أو جزر بحر كورال ، تشمل مجموعة جزر صغيرة وارصفة صخرية معظمها غير مأهولة في بحر كورال، شمال شرق كوينزلاند، أستراليا. الجزيرة الوحيدة المأهولة هي ويليس. يغطي الإقليم 780.000 كيلومتر مربع، تمتد من الشرق والجنوب الخارجي لحافة الحاجز المرجاني العظيم.

هي تابعة لاستراليا منذ عام 1969، وتدار من كانبيرا من قبل وزارة العدل ووزارة النقل والخدمات الإقليمية. الدفاع هو من مسؤولية أستراليا، الإقليم مراقب بانتظام من قبل القوات البحرية الملكية الاستراليه. وتحتفظ أستراليا الحق التلقائي لرصد الاحوال الجوية على العديد من الجزر والرصيف الصخري والشعاب المرجانيه، لا يوجد أي نشاط اقتصادي، إلا موظفين من ثلاثة أو أربعة أشخاص لتشغيل محطة للارصاد الجوية على جزيرة ويليس (جنوب الجزيرة)، التي انشئت في عام 1921.

هناك حوالي 30 جزيرة مرجانية منفصلة، واثني عشر مغمورة كليا أو تضهر فقط خلال المد والجزر المنخفضه وهناك مجموعة آخرى من الجزر، جميع الجزر منخفضه جدا.

مراجع

بحر المرجان
تأسيسات سنة 1969 في أوقيانوسيا
تضاريس بحر المرجان
جزر أستراليا
جغرافيا أوقيانوسيا
دول وأقاليم أسست في 1969

جزر بحر المرجان


Crna pomoćnica (pasje zelje, lat. Solanum nigrum)  је jednogodišnja zeljasta biljka iz porodice Solanceae. Naraste do 60 cm visine. Listovi su trokutasti, pilastog ruba, Cvjetovi bijeli, plodovi crne boje. Posve mlada biljka jestiva je u prokuhanom stanju, starija je biljka otrovna. Jestivi su i potpuno zreli plodovi (Nezreli zeleni plodovi sadrže alkaloid solanin).

Koristi se i kao ljekovita biljka.

Kod nas se smatra za korov dok se u Africi i Aziji, te sjevernoj Americi uzgaja kao jestiva i ljekovita biljka.

Prehrambena vrijednost mladih listova

List ,sviježi 100 gr

voda : 86.4%

Bjelančevine: 4g; Mast: 0.7g; Ugljikohidrati: 7.6g; Vlakna: 1.6g; Pepeo: 1.7g;

Minerali - kalcij: 210mg; fosfor: 70mg; željezo: 5mg; Magnezij: 0mg; natrij: 0mg; kalij: 0mg; cink: 0mg;

Vitamini - A: 2000mg; Tiamin (B1): 0.15mg; Riboflavin (B2): 0.15mg; Niacin: 1.2mg; B6: 0mg; C: 43mg;

Dodatna literatura
Grlić,Lj. Samoniklo jestivo bilje,Zagreb 1980.

Vanjske poveznice
https://pfaf.org/user/plant.aspx?LatinName=Solanum+nigrum

Izvori

Pomoćnica
Samoniklo jestivo bilje
Otrovne biljke

Crna pomoćnica


Hum je brdašce iznad Sarajeva. Prostire se u općini Novo Sarajevo, Velešićima, Pofalićima I i II, Kobiljom Glavom. Prema sjeveroistoku je groblje Bare i pogoni Bosnalijeka. Najviša kota je na 812 metara nadmorske visine. Na vrhu Huma je predajnik. Do vrha se može doći stazom pješice ili taksijem.
Ovaj televizijski repetitor najznačajniji je komunikacijski objekt u Bosni i Hercegovini.
Najveći dio brda Hum proglašen je parkovno-rekreacijskom zonom Park šuma Hum. S vrha se pruža pogled na Sarajevo i planine Trebević, Igman i Bjelašnicu.

Izvori

Brda u Bosni i Hercegovini
Sarajevo

Hum (brdo iznad Sarajeva)


Avanture Tintina (engl. The Adventures of Tintin) je računalno-animirani film iz 2011. godine animacijskoga studija Nickelodeon Movies i Amblin Entertainment. Redatelj filma je Steven Spielberg, a glasove u originalnoj verziji posudili su između ostalih i Jamie Bell, Andy Serkis, Daniel Craig, Nick Frost i Simon Pegg. Producenti su Steven Spielberg, Peter Jackson i Kathleen Kennedy, a film je distribuirao Paramount Pictures i Columbia Pictures. Scenarij potpisuju Steven Moffat, Edgar Wright i Joe Cornish.

Film je zaradio 135 milijuna dolara diljem svijeta. Recenzije i kritike su bile izuzetno pozitivne pohvaljujući osobito inovativnu animaciju i duhovitost scenarija.

Radnja
U utrci da otkriju tajne potonula broda koji možda krije golemo blago, ali i drevnu kletvu, Tintin i njegov vjerni pas Snowy kreću na putovanje oko svijeta prepuno akcije.
Redatelji Steven Spielberg i Peter Jackson donose epsku pustolovinu o Tintinu, koja prati neutaživo znatiželjna mladog reportera i njegova neustrašivo vjernog psa Snowyja u potrazi za brodom koji skriva eksplozivnu tajnu. Privučen stoljećima starim misterijem, Tintin se nađe na nišanu Ivana Ivanoviča Sakharina, dijaboličnog zločinca koji vjeruje da je Tintin ukrao neprocjenjivo blago povezano s podlim gusarom zvanim Crveni Rackham. Ali uz pomoć svoga psa Snowyja, iskusna i mrzovoljnog kapetana Haddocka te nespretnih detektiva Thompsona i Thomsona, Tintin će proputovati pola svijeta, nadmudriti i preteći svoje neprijatelje u napetoj utrci za posljednjim počivalištem "Jednoroga", potopljena broda koji možda krije ključ golema blaga… i drevne kletve.

Glavne uloge
 Jamie Bell - Tintin
 Andy Serkis - Captain Archibald Haddock i Sir Francis Haddock
 Daniel Craig - Ivan Ivanovitch Sakharine
 Nick Frost i Simon Pegg - Thomson i Thompson
 Toby Jones - Aristides Silk
 Daniel Mays - Allan
 Mackenzie Crook - Tom
 Gad Elmaleh - Omar ben Salaad
 Enn Reitel - Nestor
 Tony Curran - Lieutenant Delcourt
 Joe Starr - Barnaby Dawes
 Kim Stengel - Bianca Castafiore
 Sonje Fortag - Mrs. Finch
 Cary Elwes i Phillip Rhys - Sakharine
 Ron Bottitta - Unicorn Lookout.
 Mark Ivanir - Afgar Outpost Soldier/Secretary.
 Sebastian Roché - Pedro/1st Mate.
 Nathan Meister - Hergé
 Sana Etoile - a Press Reporter

Unutarnje poveznice
 Paramount Pictures
 Columbia Pictures
 Nickelodeon Movies
 Amblin Entertainment
 WingNut Films
 The Kennedy/Marshall Company
 Hemisphere Media Capital

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2010-ih

Avanture Tintina (2011.)


Friedrich Weber (* 19. Mai 1905 in München; † 4. Juli 1996 in Heidelberg) war ein deutscher Jurist und Hochschullehrer.

Leben
Der gebürtige Münchner Friedrich Weber nahm nach abgelegtem Abitur ein Studium der Rechtswissenschaft an den Universitäten Erlangen und München auf, das er 1932 in München mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. iur. abschloss. Friedrich Weber trat in der Folge in den Bayerischen Justizdienst ein, 1934 erfolgte seine Beförderung zum Amts-, 1937 zum Landgerichtsrat in München.

1941 habilitierte sich Weber als Privatdozent für Bürgerliches Recht und Zivilprozessrecht an der Universität Gießen, im Folgejahr nahm er das Angebot für die beamtete außerordentliche Professur für diese Fächer an der Universität Heidelberg wahr. Der dort 1947 zum ordentlichen Professor ernannte Friedrich Weber wurde 1973 emeritiert.

Friedrich Weber trat insbesondere mit Beiträgen zum Konkursrecht hervor.

Schriften
 Untersuchungen zum gräkoägyptischen Obligationenrecht : Modalitäten der Leistungen im Rechte der Papyri, Nördlingen, 1932
 Sachaufklärung und Offenbarungseid in der Zwangsvollstreckung, Mohr, Tübingen, 1939

Literatur
 Friedrich Weber, Erhard Bökelmann (Hrsg.): Festschrift für Friedrich Weber: zum 70. Geburtstag am 19. Mai 1975. De Gruyter, Berlin und New York 1975.
 Hermann August Ludwig Degener, Walter Habel: Wer ist wer? Das deutsche Who's who. Band 17. Societäts-Verlag, Frankfurt am Main 1975, S. 1169.
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. 13. Ausgabe, Band 3. De Gruyter, Berlin und New York 1980, ISBN 3-11-007434-6, S. 4160.
 Wolfram Henckel: Friedrich Weber †, in: JuristenZeitung, 51/1996, S. 1014.

Weblinks

Rechtswissenschaftler (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Deutscher
Geboren 1905
Gestorben 1996
Mann

Friedrich Weber (Jurist)


Tue Blædel (født 1980 i Vanløse) er radiovært på DR P3-programmet Tue og Tony på P3. Han er født i Vanløse, hvor han er vokset op i et kollektiv. Tue Blædel har boet det meste af sit liv på Nørrebro i København.

Uddannelse

Tue Blædel har en BA i journalistik og en MA i kommunikation.

Karriere

Radio

2007 - 2009
P4 København

2009 - 2009 (udlån)
Aftenshowet

2009 - 2009 (udlån)
P1 Eftermiddag

2011 - 2012
P3 Nyhederne

2012 - 2015
Pressen på P3

2016 - Nu
Tue og Tony på P3

Film

Spiller radiovært i Dannys dommedag (2014)

Privatliv

Tue Blædel er passioneret sportselsker. Han har optrådt i komikeren Anders Fjeldsteds fodboldpodcast, Fjelles Fodboldfjol  og han er inkarneret fan af Arsenal F.C.

Tue Blædel dyrker også selv basketball, hvor han spiller positionen "point guard".

Referencer

Eksterne henvisninger

Radioværter fra Danmark

Tue Blædel


Babadat, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Babazaat isimli soydan gelmektedir. Babazaatlar 1071 malazgirt savaşından sonra bu bölgeye yerleştirilmiştir. Sonra bu soy Babazaat ve Karazaat olarak ayrılmış ve aynı bölgede yaşamaya devam etmişlerdir. Yerleşim yeri isimlerinin soy isimlerinden oluşmamasının uygun görülmemesinden sonra Babazaatların yaşadığı köy Babadat, Karazaatların yaşadığı köy ise Karadat olmuştur.

Coğrafya
Eskişehir iline 110 km, Sivrihisar ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Sivrihisar'ın mahalleleri

Babadat, Sivrihisar


Bahçe, Osmaniye ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Antik Çağ'da Kilikya Bölgesi içerisinde yer alan Bahçe MÖ 1000'lerde Kargamış Hitit Krallığının sınırları içerisinde olup, bir kale kalıntısı üzerinde kurulmuştur.

MÖ XIV. yüzyılda Hititlerin egemenliği altında olup, Hitit Federasyonu'ndan Kızwatna Krallığının toprakları içerisinde idi. Asurlular bir süre bölgeyi egemenlikleri altına almışlarsa da sonunda Kilikyalılar onlara karşı ayaklanmışlardır. MÖ VI. yüzyılın ortalarında Kilikya Bölgesi ile birlikte Perslerin eline geçmiş ancak, MÖ 333 yılında Büyük İskender'in Pers İmparatoru Darius'u yenmesinden sonra yöre Makedonyalıların egemenliğine geçmiştir. Büyük İskender İmparatorluğu'nun parçalanmasından sonra Çukurova ile birlikte Bahçe yöresi de Seleukosların payına düşmüştür.

Ardından Romalıların egemenliğine girmiştir. İmparator Hadrianus MS 120-135 yıllarında Çukurova bölgesine önem vermiş ve burasını önemli bir ticaret merkezi haline getirmiştir. MS 395'te Roma'nın ikiye ayrılmasından sonra Adana ile birlikte, Doğu Roma'nın (Bizans)yönetimine girmiştir. Bizans hakimiyeti VII. yüzyıl ortalarına kadar devam etmiştir. Abbâsilerle, Araplar bu bölgeye akınlar düzenlemişler ve kısa bir süre sonra 965 yılında Bizanslılar yöreye yeniden egemen olmuşlardır.

Malazgirt Savaşı'ndan (1071) sonra Türkmen boylarından bazıları yöreye yerleşmişler, Anadolu Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından sonra 1335'te Ramazanoğulları Beyliğinin eline geçmiştir. 1336 yılında Memlûklular bölgeyi hâkimiyetleri altına almışlardır. 1378 yılında Ramazanoğulları Beyliği döneminde bölgede ziraat ve hayvancılık yeniden gelişmiş, kent ve yollar îmar edilmiştir. Yavuz Sultan Selim'in Mısır Seferi sırasında Osmanlı topraklarına katılmıştır.

Kanuni Sultan Süleyman'dan sonra yörede huzursuzluklar ve yönetimde boşluklar yaşanmış, bu durum XVIII. yüzyıldan sonra daha da kötüye gitmiştir. Yöredeki aşiretler köylere baskınlar düzenleyerek köyleri yağmalamışlardır. Bunun üzerine halk köylerini ve tarlalarını bırakarak dağ yamaçlarına çekilmiştir. I.Dünya Savaşı sırasında bu karmaşa kendisini daha çok hissettirmiştir. Bunun üzerine 1866 yılında Fırka-i Islahiye bölgede düzenlemeler yapmış ve Bahçe'yi Halep vilayetinin Maraş sancağına bağlı bir kaza yapılmıştır. Ardından da 1878'de Adana Vilayetinin Cebel-i Bereket (Osmaniye) Sancağına bağlanmıştır.

I.Dünya Savaşı'ndan sonraki yıllarda Çukurova yöresini Fransızlar işgal etmiştir. Bu arada Bahçe bir süre için boşaltılmıştır. Çukurova'da başlayan direniş hareketleri sonucunda bölgede çete harbi başlamış, 1921'de Kuvâ-yi Milliye'nin direnişi karşısında Fransızlar zor durumda kalmışlar, bunun sonucu olarak da 20 Ekim 1921'de Yeni Türkiye Cumhuriyeti ile yapılan Ankara Antlaşması ile bölgeyi terk etmişlerdir.

Önceden Bulanık olarak bilinen ilçe Cumhuriyetin ilanından sonra, Çukurova yöresi ve Bahçe yeniden imar edilmiş, 1933'te belediye teşkilatı kurulmuş, ve Adana'ya bağlı ilçe konumuna getirilmiştir. Osmaniye'nin 1996'da il olması üzerine de Adana'dan alınarak Osmaniye'ye bağlanmıştır.

Coğrafya
Bahçe, kuzeyde Kahramanmaraş, doğusunda Gaziantep, güneyde Osmaniye Merkez, batısında da Düziçi ilçesi ile çevrilidir.Genel hatları ile ilçe merkezinin çevresi dağlarla çevrilidir.İlçenin rakımının yüksek olması, ilçenin dağlık bölgede olması ilçenin iklimi ve nüfus artışı  üzerinde etkilidir. Bahçe'nin yüzölçümü 212 km2 olup rakımı ise 665 metredir. İlçeyi Huma çayı sulamaktadır. Kar Deresi  ve Bilalik Deresi birleştikten sonra  Aslanlı Deresi ile birleşir. Osmaniye merkeze 31 km'dir. TEM oto yolu, D- 400 karayolu ve Mersin-İshahiye demiryolu hattının ilçe merkezinden geçmesi, ilçenin ulaşımını kolaylaştırmaktadır.

İklim
İlçe Akdeniz iklimi altındadır. İlçe etrafının dağlarla çevrili olması hava sıcaklıkların düşmesine ve yağmur miktarının artmasına neden olmaktadır. Kışlar Akdeniz İklimine göre biraz daha sert geçer. Yağışlar yağmur şeklindedir.  Son dönemlerde kışın ilçe merkezinde yoğun olmamakla birlikte kar yağışı da görülmektedir. İlçe rakımının yüksek olması yazın hava sıcaklıkları üzerinde etkilidir. Yazın çok sıcak olmayan Bahçe yaylacılık faaliyetiyle birlikte göç almaktadır.

Nüfus

Aşağı Arıcaklı Köyü, Arıklıkaş Köyü, Aşağı Kardere Köyü, Bekdemir Köyü, Burgaçlı Köyü, Gökmustafalı Köyü, Kaman Köyü, Kızlaç Köyü, Nohut Köyü, Örencik Köyü, Savranlı Köyü, İnderesi Köyü, Yaylalık Köyü ve Yukarı Kardere Köyü olmak  üzere 15 köyden; Yeni Mahalle, İslam Mahallesi, Bahçelievler Mahallesi, Cumhuriyet Mahallesi, Karşıyaka Mahallesi, İstiklal Mahallesi, Yeşilyurt Mahallesi, Aslanlı Mahallesi, Esentepe Mahallesi, Kale Mahallesi ve Çamlıca Mahallesi olmak üzere 11 mahalleden oluşmaktadır.

2012 Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre nüfusun cinsiyete ve bölgelere dağılışını gösteren tablo

Kültürel Yapı
İlçe merkezinde 1 Anaokulu, 2 Rehabilitasyon Merkezi, 5 İlköğretim Okulu, 1 lise, 1 İmam-hatip lisesi, 1 Sağlık meslek lisesi, 1 Anadolu Lisesi ve 1 Endüstri meslek lisesinde toplam 3000 öğrenci öğrenim görmektedir. Ayrıca bir kısım köylerimizde taşımalı eğitim mevcut olup, 4 Köy İlköğretim Okulu bulunmaktadır. Ayrıca Osmaniye Korkut Ata Üniversitesine bağlı Bahçe M.Y.O bulunmaktadır. Halkın % 98'i okuryazar geriye kalan % 2'si ise okuma yazma bilmemektedir. İlçemizde bulunan Halk Eğitim Merkezi çeşitli dallarda zaman zaman kurslar düzenlemektedir.Bununla birlikte vatandaşlarımızın büyük çoğunluğu üniversite mezunu olup her yıl çeşitli sosyo-kültürel etkinlikler düzenlenmektedir.

Turizm
İlçe tanıtımının tam olarak yapılamaması nedeniyle ilçe fazla turist çekememektedir. Ancak doğal güzellikleri, piknik alanları, şifalı suları, tarihi mekanları önemli yer tutmaktadır.Tarihi turistik yapılar olarak eskiden günümüze gelebilen eserler arasında; Ağcabey Camisi, Ağcabey Kümbeti, Mehmet Ağa Türbesi başta gelen yapılardandır. Yaz aylarında Şifa Pınarı, civar illerden  yoğun olarak vatandaşın geldiği piknik alanının başında gelmektedir.

Tarihi yerler

Bahçe Kalesi

Bahçe ilçesindeki tepelik alanda yer alır. Dört duvardan ibarettir. Osmaniye'den Gaziantep'e giden yol bu ilçeden geçer. Yolun kuzey tarafında görünen Caminin olduğu alanın arkasındadır.

15 x 15 ölçülerinde sadece temelden 1 metre yüksekliğe kadar ayakta kalmış Garnizon kalesi olmalıdır. Duvar kalınlığı yaklaşık 90 cm. dir. Diğer Garnizon kaleleri gibi dört duvar ve çatıdan ibaret olmalıdır.

Yapı malzemesi ve işçiliğine göre iki dönem görülmektedir. Roma ve Ortaçağ dönemlerinde kullanılmıştır. Şimdiki yol gibi eski yolu da kontrol eder konumdadır. Ancak bu kalenin gördüğü orta büyüklükte bir kale yapısı olmalıdır. Kurtlar kalesi üzerinden Harun Reşit kalesi ile bağlantısı vardır.

Ağcabey Camii

Bahçe ilçe merkezi Atatürk meydanında bulunan caminin kitabesine göre Ağcabey isimli kişi tarafından 1809'da yapılmıştır. Diğer taraftan bugün yarı ahşap olan caminin kâgir kısımlarının Dulkadiroğullarından Alaü'd Devle zamanında (1489-1490) yapılmış olduğu ileri sürülmektedir. Gerçekten de bugünkü caminin gösterişli minaresi, eserin, daha eski bir tarihe ait olduğunu göstermektedir. Bahçe ilçesi dışında ve istasyon yakınında bir mezarlık içindeki iki türbeden biri Ağcabey'e, diğeri ise ailesine aittir. Türbelerin her ikisi de kare planda etrafı açık ve üzeri kubbelidir.

Ağcabey Kümbeti

Osmaniye ili Bahçe ilçesinde bulunan Ağcabey Camisi'ni yaptıran Türkmen ağalarından Ağcabey'in mezarı ilçe dışında, İstasyon yolundaki mezarlıkta bulunmaktadır.
Kümbet şeklindeki sekizgen gövdeli kesme taştan olan bu türbenin üzeri konik bir çatı ile örtülmüştür.
Yan yana iki mezar kesme taştan örülmüş ve sanduka biçimindedir. Kitabesinde Ağabey'in oğlu Mehmet Ağa'ya ait olduğu belirlenmiştir. Kenarlar sağlamdır. Düzgün kesme taştan yapılan kümbetin taş araları horasan harcı ve moloz taşla doldurulmuştur.
Osmaniye ili Bahçe ilçesindeki Mehmet Ağa'ya ait olan bu türbe, Mehmet Bey'in annesi tarafından 1856 yılında yaptırılmıştır. Mehmet Ağa Ağcabey'in oğludur.
İstasyon yolundaki mezarlıkta, babasının kümbeti yanında olan bu türbe kesme taştan kare planlı olup, etrafı açıktır. Üzerini örten kubbe dört ayak üzerine oturtulmuştur. Türbenin mimarı Ali oğlu Kamber'dir.

Spor
Bahçe ilçesini Osmaniye amatör futbol kümesinde Bahçespor temsil etmektedir. Bahçespor maçlarını Bahçe Şehir Stadyumunda oynamaktadır. Son dönemlerde Sodes kapsamında sporu destekleyici önlemler alınmaktadır. Mart 2013 itibarı ile Şehir stadının yanına kapalı spor salonu yapılmaya başlanmıştır. Bu ilerleyen dönemlerde diğer branşlar için gelişme olacağını göstergesidir. İlçede yüzme havuzu ve yürüyüş parkurları spora az da olsa katkı sağlamaktadır.

Siyaset
İlçenin şu anki belediye başkanı 31 Mart 2019'da yapılan seçimler ile oyların %48,85'ini (4.537 oy) alan AK Partili İbrahim Baz olmuştur.

Ancak ilçe belediye meclisinde oyların %47,77'sini  alan Milliyetçi Hareket Partisi üstün konumdadır.

Sağlık
İlçe sınırları içinde 1 hastane ve  1 tane de sağlık ocağı bulunmaktadır.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi büyük oranda  tarım, hayvancılık ve ormancılık faaliyetlerinden oluşmaktadır.Başer Kimya,Barit Maden gibi sanayii kuruluşlarının yanında sayısı 10'u bulan ve yurt içi-yurt dışı pazarda önemli pay sahibi olan su dolum fabrikaları,Rüzgâr Enerjisi Santralları ile bunlara bağlı yan kuruluşlar ve 1 adette ilçede sanayi bölgesi bulunmaktadır. Son yıllarda meyvecilik ve sebzecilik ilçemizde önem kazanmış olup Kiraz,elma, Üzüm,Yer Fıstığı,Zeytincilik başta yetiştirilen ürünler olmuştur. Hayvancılıkta ise kıl keçisi başta olmak üzere büyük ve küçükbaş hayvan yetiştirilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kaymakamlık resmi sitesi
 Belediye resmi sitesi
 Bahçe MEB
 Bahçe halkeğitim
 YerelNET

Bahçe, Osmaniye


Paul Specht, né le  à Sinking Spring (Pennsylvanie) et mort le  à New York, est un violoniste et chef d'orchestre de jazz américain.

Biographie

Né à Sinking Spring, en Pennsylvanie, Specht apprend le violon avec son père Charles G. Specht, violoniste, organiste et chef d'orchestre. Il étudie au Combs Conservatory de Philadelphie et dirige son premier groupe en 1916, qui effectue une tournée dans l'Ouest des États-Unis pendant la Première Guerre mondiale. Il signe chez Columbia Records en 1922, jouant avec divers ensembles, en particulier The Georgians.

Il fait plusieurs tournées en Angleterre à partir de 1922 et y fonde une école pour musiciens de jazz en 1924.

Specht a principalement enregistré pour Columbia de 1922 jusqu'à ses derniers disques commercialisés en 1932. L'ensemble de Specht a été le premier orchestre de la société RCA et est le premier ensemble à être filmé après la fin du cinéma muet. En 1929, l'orchestre de Specht est invité à jouer lors de l'investiture d'Herbert Hoover.

Comme chef d'orchestre radio en 1932, son groupe et le trio d'harmonie  collaborent sur les ondes radio d'ABC pour plusieurs formats musicaux différents. Populaire dans les années 1930, Specht dirige des groupes dans les années 1940, période au cours de laquelle il est atteint d'une arthrite qui a entrave ses capacités musicales.[4] Il vit à Greenwich Village à la fin de sa vie et s'y occupe de radio et de télévision.

Il est décédé en avril 1954 à l'âge de 59 ans à New York.

De nombreux artistes ont joué dans son ensemble comme : Hank D'Amico, Russ Morgan, Sylvester Ahola, Arthur Schutt, , Joe Tarto,  ou .

Notes et références

Liens externes

Chef d'orchestre de jazz
Violoniste américain
Naissance en mars 1895
Décès en avril 1954
Décès à New York
Décès à 59 ans

Paul Specht


Valler Station (Valler stasjon) var en metrostation på Kolsåsbanen på T-banen i Oslo.

Stationen blev lukket 1. juli 2006, da Kolsåsbanen skulle opgraderes til metrostandard. Da denne del af banen genåbnede 12. oktober 2014, åbnede i stedet den nye Gjettum Station, der også erstattede den gamle Gjettum Station med en beliggenhed mellem de to gamle stationer.

Nedlagte T-banestationer i Oslo
Etableret i 1930
Ophørt i 2006

Valler Station


Kayalıdere, Balıkesir ilinin bir ilçesi olan Bigadiç'e bagli  bir bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yağcıbedir mahallesidir. Yağcıbedir oymağı, Osmanlı arşiv vesikalarına göre Avşar boyuna mensuptur. 16. Yüzyılda Çukurova yöresinde yaşayan Bedirli Avşarlarının bölgeye gelmiş bir koludur. Bunlar devlete Yay imal ettiklerinden dolayı Yaycıbedir olarak anılmışlardır. Yaycı sözü daha sonra Yağcı sözüne dönüşmüştür.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 44 km, Bigadiç ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Kayalıdere, Bigadiç


An Pleuropogon hooverianus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni L.D.Benson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Howell. An Pleuropogon hooverianus in nahilalakip ha genus nga Pleuropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pleuropogon

Pleuropogon hooverianus


විජ්ජා උප්පත්තං සෙට්ඨා යන පාඨය පෙරදැරි කරගනිමින් ශ්රී ලංකාවේ අගනුවර ආසන්නයේ පිහිටා ඇති ශ්රී ලංකාවේ ප්රධාන පෙළේ ජාතික විශ්වවිද්යාල අතරින් එක් විශ්වවිද්යාලයක් වන ශ්රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්යාලය නූතනය වන විට උසස් අධ්යාපන වර්ගීකරණය යටතේ ඉහළ ස්ථානයක් ලබාගෙන ඇති විශ්වවිද්යාලයකි
ශ්රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්යාලය පිලිබඳ කතා කිරීමේදී විද්යෝදය පිරිවෙන සියලු හදවත් තුළ නින්නාද දෙන්නේ නිතැතිනි සෝරත නාහිමියන් නොමැති වන්නට අද වන විට මෙවන් මෙවන් විශ්ව විද්යාලයක් ශේෂ නොවන්නට තිබුණි.

1897 මැයි 23 වැනිදා දකුණු පළාතේ ගාල්ලේ, ගිංගඟ අසබඩ, වැලිවිටිය එහිදී නම් ග්රාමයේදී දොන් ජුවානිස් මහන්සි ජයවර්ධන මහතාට හා මල්වත්ත වලව්වේ alice අමරසිංහ මහත්මියට දාව පවුලේ තුන්වැනියා ලෙස දොන් චන්ද්රදාස kumarasiri ලෙස ජයවර්ධන උපත ලද ශ්රී සෝරත නාහිමියන් උපත ලැබීය. තුන් වෙනියා ලෙස උපත ලැබුව ද චන්ද්රදාස ට පෙර උපත ලද දෙදෙනාම බාල වයසේ දී ම මිය ගිය නිසා පවුලේ වැඩිමල් දරුවා ලෙස හැඳින්වූ කුමාරසිරි දෙමව්පියන් විසින් කුඩා වයසේදීම එනම් පහළොස් වැනි වියට එළඹෙත්ම සසුන් ගත කරනට නියම කරන ලදී.

1912 දෙසැම්බර් 15වැනිදා හික්කඩුවේ තිලක හා තිලකා ආරාමාධිපති කහවේ පේමරතන ස්ථවිරයන් විසින් චන්ද්රදාස තරුණයා වැලිවිටියේ සෝරත නමින් පැවිදි කරන ලදී. පැවිදි දිවියට එළඹෙන්නට පෙර සිට අධ්යාපනයට මුල්තැන ලබා දී සිටී උන්වහන්සේ පැවිද්ද ලද තැන් පටන්ද ඇල්මෙන් කරන්නට විය. ධම්ම පදයේ ගාථා 423 ම කිරීමට ගතවූයේ දින කීපයකි. ධම්මපද විභාගයෙන් පමණක් නොව ප්රාචීන ප්රාරම්භ විභාගයෙන් ද සමත් වූයේ දිවයිනේ ප්රථමයා ලෙසිනි. 1917 දී සෝරත සාමණේරයෝ මහනුවර මල්වතු විහාරයේ දී උපසම්පදාව ලැබූ අතර එම වසරේදී ම විද්යෝදය පිරිවෙනට ඇතුළත් වූහ. විද්යෝදය පිරිවෙනේ උප ප්රධානාචාර්ය ධූරය දැරූ රතනසාර හිමියන්ගේ අපවත් වීම නිසා 1936 දී සෝරත නාහිමියන් එම ධුරයට පත් කරන ලදී. මේ කාලවකවානුවේ දී සිදුවූ තවත් සුවිශේෂී ඒ සෝරත නාහිමියන් බණ්ඩාරනායක රජයේ අධ්යාපන ඇමති වූ ඩබ්ලිව් දහනායක මහතාගේ ඉල්ලීමට අනුව විද්යෝදය පිරිවෙන විශ්වවිද්යාලයක් බවට පත් කිරීමේ කෙටුම්පත සැකසීමේ මූලිකත්වය උන්වහන්සේ ගැනීමයි. එවකට පිරිවෙනේ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ සේවය කළ ශ්රේෂ්ඨයන්ගේ සහය ඇතිව එකේ සමන්විත විද්යෝදය විශ්වවිද්යාලය පිහිටවීම සඳහා පනවනු ලබන ආඥාව යි යන නමින් මේ කෙටුම්පත නවසිය පනස් හයේ දහයයි දෙවෙනිදා අධ්යාපන ඇමතිවරයා වෙත ඒ කෙටුම්පත පිළිගන්වන්නට විය මෙහි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ මේ අලුතින් පිහිට වන්නට යන්නේ සිංහල විශ්වවිද්යාලය වීමත් මෙතෙක් විශ්වවිද්යාල ක්ෂේත්රය තුළ භාවිත වූ ඉංග්රීසි වචන වලට අලුතින් සාදාගත් පාරිභාෂිත පද මෙම කෙටුම්පත තුළ ඇතුළත්. උදාහරණයක් ලෙස chancellor යන ඉංග්රීසි වචනයට වියත් ගණනායක examiners යන්නට අතිත පරීක්ෂකයෝ යන නම ද ආදි වශයෙන් දී තිබීමයි මෙම කෙටුම්පත තුළ බෞද්ධ උපාධි වර්ග 12ක් ද ඇතුළත්ව තිබූ අතර ශාස්ත්රීය උපාධි වර්ග හතක් ඇතුළත්ව තිබුණේ එමෙන්ම ත්රිවිධාකාර උපාධි ප්රදානය කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණු අතර ඒවා වූයේ බෞද්ධ උපාධි ශාස්ත්රීය උපාධි සහ සම්මාන උපාධි ලෙසය.
විද්යාලංකාර පිරිවෙන් ප්රති කිරිවත්තුඩුවේ ශ්රී ප්රඥාරාම හිමියන්ද විද්යාලංකාර විශ්වවිද්යාල කෙටුම්පත අධ්යාපන ඇමති තුමාට භාර දී තිබූ බැවිනි day පිරුවන්හි කෙටුම්පත් හරහා ව්යවස්ථාව සම්පාදනය රජය කටයුතු කරන ලදී මේ අනුව යමින්  1957.11 18 වැනිදා කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් විද්යෝදය හා විද්යාලංකාර පිරිවෙන් දෙක විශ්වවිද්යාල බවට පත්කළ යුතු බවට යෝජනා කරන ලදී.

1958 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී විද්යෝදය පරිවෙනාධිපති බද්දේගම ශ්රී පියරතන නාහිමියන් වයෝවෘද්ධව සිටි බැවින් එම තනතුර සඳහා විද්යාධාර සභාව විසින් සෝරත නාහිමියන් ව පත් කරන ලදී. සෑම යහපත් ක්රියාවකටම ප්රතිවිරුද්ධව බලවේග නැගීම අචේ තුළ ද එලෙසම සිදුවිය සිටියේ ඇතැමුන් කියා සිටියේ විශ්ව විද්යාලයක් බවට පත්කිරීම සංඝ ශාසනය පිරිහීමට ලක් වීමට හේතු වන බවයි නමුත් මේ සියල්ල අභිබවා යමින් 1958 සැප්තැම්බර් 17 වැනිදා විශ්වවිද්යාල පනත මේ සම්මත විය. සෝරත නා හිමියෝ විද්යෝදය පරිවේණාධිපති වශයෙන් විද්යෝදය විශ්වවිද්යාලය ප්රවේශ පරීක්ෂණය එම වසරේම නොවැම්බර් දහවැනිදා
1958 අංක 45 දරණ විද්යෝදය විශ්වවිද්යාලයේ සහ විද්යාලංකාර විශ්වවිද්යාල පනත යනුවෙන් 1958 1219 නිදා අනුමත කරන ලද මේ පනත ශ්රීමත් ඔලිවර් ගුණතිලක ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් හඳුන්වන ලදි එම ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් වැලිවිටියේ සෝරත නාහිමියන් විද්යෝදය විශ්ව විද්යාල අධිපති වශයෙන් 1950 91 ටයි එක දින පත්කරන ලදී ශ්රී ලංකාවේ දෙවන විශ්ව විද්යාලයේ වූ විද්යෝදය විශ්වවිද්යාලය 1959 පෙබරවාරි 18 වැනිදා පෙරවරු 65 ට සුබ මොහොතින් අධ්යයන කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී පැවිදි ශිෂ්යයන් හත් නමක් ලියාපදිංචිකිරීමේ මෙය ආරම්භ කෙරුණි.

සත්ය වශයෙන්ම සෑම දේකම නිර්මාතෘවරයා එසේත් නැත්නම් එහි පුරෝගාමී වරයා එම ක්රියාව ආරම්භ කිරීමේ පරමාර්ථය අන් සියලුම දෙනාට වඩා ඉතා හොඳින් දන්නා බව නොරහසකි ඒ අනුව විද්යෝදය පිරිවෙන විශ්වවිද්යාලයක් බවට පත් කිරීමේ පරමාර්ථය හොඳින් දන්නේ ද අන් කිසිවකු නොව එහි විශ්වවිද්යාල අධිපතිවරයා මෙන්ම ස්වාමියා වූ වැලිවිටියේ ශි සෝරත නාහිමියන් මය 1963 දී කඩිහිංගල සෝරත හිමියන් විසින්සංස්කරණය කළ ධර්ම ශාස්ත්ර් ඕන නැති කෘතියට අනුව උන් වහන්සේ දකින්නේ විශ්වවිද්යාලයක් මහා සමුද්රයට සමාන කළ හැකිය. එයට නොයෙක් දෙකෙන් ගංගාවෝ ගලා බසී බසින්. ඒවා සමුද්රයට වන විට වෙන් වෙන් ව තිබුණා නම් අතුරුදහන් වී එකම සමුද්ර නාමයෙන් හදුන්වනු ලැබෙත් එසේ ම නොයෙක් අධ්යාපන ආයතන වල නොයෙක් ආචාර්යවරුන්ගෙන් උගත් නානාවිධ අදහස් වලින් යුත් නානාවිධ පරිසරයන්හි වැටුණු ශිෂ්ය පිරිසක් විශ්ව විද්යාලයට ඇතුළුව. ම විශ්වවිද්යාලයක ශිෂ්ය භාවයට පත්වෙති. සමුද්රය පුළුල්ව පැතිරී ගොස් සිය විශ්ව විද්යාලයේ ශිෂ්යයන්ගේ බුද්ධිය හා අදහස් ද පුළුල් විය යුතුය සමුද්රය ගැඹුරුය එසේම විශ්ව විද්යාලයේ අදහස් ගැඹුරු විය යුතුය samurdhi ඇත්තේ එකම රසයකි එනම් ලුණු රසයි එසේම විශ්ව විද්යාලයේ ශිෂ්යයන්ගේ පරමාර්ථය එකක් විය යුතුය එනම් රටක යෝගයට ගැලපෙන ප්රයෝජනවත් පුරවැසියන් වීමයි සමුද්රය හැම කුණු කසල akma ගොඩගසයි නොපිළිගෙන ඈත් කරයි විශ්වවිද්යාලය එසේම විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යයන් ද නිතරම සත්යය පිළිගත යුතු සත්ය වැරදි දේ කළ යුතුය සමුද්රය කිසිලෙසක වෙරළ නොඉක්මවයි එසේම විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යයා විශ්වවිද්යාලයට සම්ප්රදාය එයට ලැබී අත් නොහළ යුතුය පොතේ ගුරු රිසක් බිහිවේවායි බලාපොරොත්තු නොවෙමු කියන දේම එසේ ම පිළිගන්නා විවේචනයට අකමැති පිරිසක් බලාපොරොත්තු නොවෙමු ඇති අගුණ වසාගෙන ඇති ගුණ රුව පෙන්වන කුහකයන් පිරිසක් බලාපොරොත්තු නොවෙමු මේ ආකාරයට උන්වහන්සේගේම අභිමතයන් උන්වහන්සේ විසින්ම ලියා දක්වා තිබේ නූතන විශ්ව විද්යාල ගීතය තුලද අයුක්තියේදී විචාරශීලී අසත්යයේ දී විවාදශීලී වියත් සභා මැද සමාජශීලි වියතුන්  යනුවෙන් අප නැවත මතක් කරන්නෙ උන්වහන්සේගේ පරමාර්ථයයි. ශ්රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්යාලය යන නාමය ලෝක ලෝකයේ කවර තැනක රැව් පිළිරැව් දුන්නේ ද ඒ සමඟම සෝරත නාහිමියන්ගේ නාමය ද බැඳී පවතී

වැලිවිටියේ සෝරත නාහිමියන්


Der Azteken-Fruchtvampir (Artibeus aztecus) ist eine Fledermausart aus der Familie der Blattnasen (Phyllostomidae), welche in Zentralamerika beheimatet ist.

Beschreibung
Der Azteken-Fruchtvampir ist ein kleiner Vertreter der Eigentlichen Fruchtvampire und am nächsten verwandt mit dem Tolteken-Fruchtvampir (Artibeus toltecus). Er unterscheidet sich von diesem im höheren Durchschnittsgewicht von 18 g, ihm fehlt der helle Rand der Ohren und die Gesichtsstreifen sind nur schwach oder nicht vorhanden. Zudem kommt sie eher im Hochland vor, während ihre Schwesterart auf mittlerer Höhe zu finden ist. Stellenweise kommen die beiden Arten jedoch auch sympatrisch vor. Das Fell des Azteken-Fruchtvampirs ist braun bis schwarz-braun, wobei Tiere die näher am Äquator leben eine dunklere Farbe haben.

Ähnlich wie der Tolteken-Fruchtvampir wurde auch der Azteken-Fruchtvampir nach einem Volk mittelamerikanischer Ureinwohner, den Azteken, benannt, welche am Popocatépetl in Mexiko beheimatet waren, wo der Holotyp dieser Art gefangen wurde.

Lebensweise
Der Azteken-Fruchtvampir kommt primär in Bergnebelwäldern vor, wurde aber auch schon in Bananen- und Mangoplantagen gefangen sowie in einem relativ trockenen Tal in der Nähe von Comayagua, Honduras. Tagsüber schläft die Art unter Bananenblättern, in Felsspalten und Höhlen, sowie in menschengemachten Strukturen wie Gebäuden, Tunneln und Mienen. Wie alle Vertreter der Eigentlichen Fruchtvampiren ist auch der Azteken-Fruchtvampir ein Früchtefresser.

Mit jeweils einem Embryo trächtige Weibchen wurden im März, April, Juli und August gefangen, ein säugendes Tier im September.

Verbreitung und Lebensraum

Die Verbreitung des Azteken-Fruchtvampirs reicht von Mexiko bis Panama. Ihr Bestand wird von der IUCN dank der weiten Verbreitung und wahrscheinlich großen Populationen als ungefährdet eingestuft.

Literatur
 W.D. Webster, J.K. Jones: Artibeus aztecus, Mammalian Species, No. 177 (1982): S. 1–3

Quellen

Blattnasen

Azteken-Fruchtvampir


Les élections locales britanniques de 2022 se déroulent le . Elles concernent le renouvellement de l'ensemble des conseils des boroughs de Londres et de la Cité de Londres, d'une partie des élus des districts métropolitains et non métropolitains, d'autorités unitaires et de plusieurs maires en Angleterre, ainsi que l'ensemble des conseils locaux d'Écosse et du Pays de Galles. Elles sont organisées en même temps que les élections législatives nord-irlandaises.

Notes et références

2022
Locales
Politique en mai 2022

Élections locales britanniques de 2022


Anastasiya Hennadiyivna Savchuk (Kharkiv, 2 de março de 1996) é uma nadadora sincronizada ucraniana, medalhista olímpica na natação artística.

Carreira

Savchuk conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de dueto com a marca de 189.4620 pontos ao lado de Marta Fiedina. Além disso, juntas, também conseguiram o bronze na disputa por equipes com Maryna Aleksiiva, Vladyslava Aleksiiva, Kateryna Reznik, Alina Shynkarenko, Kseniya Sydorenko e Yelyzaveta Yakhno.

Nadadores sincronizados olímpicos da Ucrânia
Nadadores sincronizados nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação artística

Anastasiya Savchuk


Godzilla II: Regele Monștrilor (titlu original: Godzilla: King of the Monsters) este un film american din 2019 regizat de Michael Dougherty.  Rolurile principale au fost interpretate de Kyle Chandler, Vera Farmiga, Millie Bobby Brown, Bradley Whitford, Sally Hawkins, Charles Dance, Thomas Middleditch, Aisha Hinds, O'Shea Jackson Jr., David Strathairn, Ken Watanabe și Zhang Ziyi.
Este o continuare a filmului Godzilla, al 35-lea film din franciza Godzilla și al treilea film din universul fictiv MonsterVerse (Legendary Entertainment).

Prezentare

Distribuție
 Kyle Chandler - Dr. Mark Russell
 Vera Farmiga - Dr. Emma Russell
 Millie Bobby Brown - Madison Russell
 Bradley Whitford - Dr. Stanton
 Sally Hawkins - Dr. Vivienne Graham
 Charles Dance
 Thomas Middleditch - Sam Coleman
 Aisha Hinds
 O'Shea Jackson Jr. - Barnes
 David Strathairn - Admiral William Stenz
 Ken Watanabe - Dr. Ishiro Serizawa
 Zhang Ziyi - Dr. Chen

Vezi și
 Godzilla vs. Kong (2020)

Note

Legături externe

 Monarch Sciences website

Filme din 2019
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Michael Dougherty
Filme SF din anii 2010
Filme Legendary Pictures
Filme 3D
Filme cu Godzilla
2019 în științifico-fantastic
Filme cu acțiunea în avioane

Godzilla II: Regele Monștrilor


Antiguamente recibía el nombre de solicitador el agente de negocios que en la corte y ciudades donde residía en Consejo real y las Audiencias se dedicaban a practicar diligencias conducentes en los pleitos y asuntos ajenos, obrando por orden o con poder de los interesados.

Véase también
 Solicitador de pobres

Referencias

Historia del derecho
Antiguas ocupaciones
Derecho de España

Solicitador


An Pycnospatha arietina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Pycnospatha arietina in nahilalakip ha genus nga Pycnospatha, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pycnospatha

Pycnospatha arietina


, l'arnaque du siècle (Faking Hitler) est une mini série télévisée allemande en six épisodes créée par Tommy Wosch et Tobi Baumann, sortie en 2021.

Synopsis
Au début des , Gerd Heidemann, un reporter vedette du magazine Stern, publie le journal intime d'Hitler, ce qui en fait un scoop sensationnel. Mais il est révélé par la suite qu'il s'agit d'une vaste supercherie en lien avec Konrad Kujau, un faussaire talentueux.

Distribution

 Lars Eidinger : Gerd Heidemann
 Moritz Bleibtreu : Konrad Kujau
 Sinje Irslinger : Elisabeth Stölzl
 Hans-Jochen Wagner : Felix Bloom
 Tristan Seith : Théo Kalg
 Daniel Donskoy : Leo Gold
 Jeanette Hain : Edda Göring
 Lukas T. Sperber : Thomas Melchior
 Richard Sammel : Rudolph Michaelis
 Ronald Kukulies : Richard Dreier
 Ulrich Tukur : Hans Stölzl
 Britta Hammelstein : Agnès Schonert
 Reiner Schöne : Herbert Strunz
 Hanna Plaß : Gabi Nüssle
 Katharina Heyer : Isabell Heidemann
 Georgina Ekrut : Étudiante
 Hanno Friedrich : Holger Menke
 Wolfgang Welter : Jardinier du cimetière Schreiber
 Matthew Burton : M. Clark
 Thomas Fehl : Chef de département Rösler
 Hannah Holthaus : Jackie
 Clara Immel : Franziska König
 Jens Kipper : Joachim Ostrowski

Production
Du 7 avril au 29 mai 2021, cette mini-série est tournée dans la ville de Hambourg ainsi qu'en Rhénanie-du-Nord-Westphalie. La première représentation a eu lieu le 23 octobre de la même année au Filmpalast de Cologne dans le cadre du Festival du film de Cologne.

Épisodes
La série compte 6 épisodes d'une durée de 45 minutes.

Critique
La critique du journaliste du Der Spiegel, Wolfgang Höbel, dit ceci :

La série est notamment saluée pour son authenticité à restituer les événements historiques qui ont eu lieu tout en abordant des thématiques actuelles telles que les fake news et la manipulation de l'information.

Articles connexes
 Carnets d'Adolf Hitler

Notes et références

Liens externes

Mini-série allemande
Série télévisée créée en 2021
Série télévisée allemande des années 2020

Faking Hitler, l'arnaque du siècle


An Cyperus pseudovegetus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Cyperus pseudovegetus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus pseudovegetus


عينطورة (كسروان): البلدة اللبنانية في منطقة كسروان.
 عينطورة (المتن): البلدة اللبنانية في منطقة المتن.

عينطورة (توضيح)


දුරුතු යනු චන්ද්‍ර මාසයකි.
 බෞද්ධ දිනදසුන අනුව අවුරුද්දේ 09 වැනි මාසය වේ.
 සිංහල දිනදසුන අනුව අවුරුද්දේ 08 වැනි මාසය වේ.
 ඉස්ලාම් දිනදසුන අනුව අවුරුද්දේ 06 වැනි මාසය වේ.

ආශ්‍රිත
 ජනවාරි

චන්ද්‍ර මාස
දුරුතු

දුරුතු මාසය


Clyde McPhatter (Durham, Carolina del Norte, 15 de noviembre 1932 – 13 de junio 1972) fue un cantante afromericano de doo wop y de  R&B, quizá el más imitado a nivel mundial durante los años 50 y 60, lo que le convirtió en una figura clave en la formación de esos géneros musicales. McPhatter fue, desde su adolescencia, el tenor principal del grupo de gospel y más tarde el tenor principal en Billy Ward and His Dominoes. Tras su trabajo con los Dominoes, formó su propio grupo llamado The Drifters antes de comenzar su carrera en solitario, dejando un total de 22 años de grabaciones.

Legado y honores
En 1987 fue nominado póstumamente al Salón de la Fama del Rock and Roll.
Está nominado por su labor pionera, en el Salón de la Fama del Rockabilly
La formación original de los Drifters fue nominada en el Salón de la Fama de los Grupos Vocales en 1998.
El United States Postal Service creó un sello en su honor en 1993.
La canción "Money Honey" (1953) fue nominada en la lista del Salón de la Fama de los Premios Grammy en 1999.

Singles

Ninguno de los álbumes que grabó apareció nunca en los charts.

Referencias

Cantantes de Carolina del Norte
Afroestadounidenses
Salón de la Fama del Rockabilly
Cantantes de rhythm and blues
Cantantes de rock de Estados Unidos
Cantantes de doo wop
Artistas incluidos en el Salón de la Fama del Rock
Nacidos en Durham (Carolina del Norte)
Artistas incluidos en el Salón de la Fama de los Grupos Vocales

Clyde McPhatter


Bacillariophytina, poddivizija alga kremenjašica opisana 2004. Sastoji se od dva razreda s preko 14 600 vrsta

Razredi
 Bacillariophyceae Haeckel, 1878; 13080 vrsta
 Mediophyceae Medlin & Kaczmarska, 2004;  1565 vrsta

Drugi projekti

Izvori

Alge kremenjašice

Bacillariophytina


Bangi steht für:

 Bangi, Bantusprache
 Bangi (Afghanistan), Distrikt in Afghanistan
 Bangi (Nepal), Ort in Nepal
 Bangi (Selangor), Ort in Malaysia
 Bangi, Insel in Malaysia, siehe Pulau Banggi
 Bangi (Khanabad), Nebenfluss des Khanabad in Afghanistan
 Bangi, Gemeinde in Niger, siehe Bangui (Niger)

Bangi ist der Nachname von:
 Shamim Bangi (* 1993), ugandische Badmintonspielerin.

Bangi (Begriffsklärung)


Agrilus neoprosopidus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Knull, em 1938.

Referências

neoprosopidus

Agrilus neoprosopidus


Die Monstra ist ein internationales Filmfestival für Animationsfilme und findet jedes Jahr im März in der portugiesischen Hauptstadt Lissabon statt.

Geschichte
Das Festival fand erstmals im Jahr 2000 statt und wuchs seither zu einem der bedeutendsten Filmfestivals Lissabons.

Wettbewerbe
Im Festival gibt es momentan vier Wettbewerbe:
 Internationaler Wettbewerb für nationale und internationale Filme, die im laufenden oder vorangegangenen Jahr fertiggestellt wurden. In geraden Jahren widmet sich der Wettbewerb Kurzfilmen, in ungeraden langen Filmen.
 Studenten
 Superkurzfilme
 Nationaler Wettbewerb

Preise werden derzeit in zwölf Kategorien vergeben.

Spielstätten
Die Festivalfilme werden derzeit im Cinema São Jorge, im Cinema City Alvalade, im Fnac in den Armazéns do Chiado und im Einkaufszentrum Cascais Shopping, bei der Fundação Calouste Gulbenkian sowie im Museu da Marioneta gezeigt.

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Weblinks
 Offizielle Website des Festivals

Animation
Erstveranstaltung 2000
Filmfestival in Lissabon
Cinema São Jorge

Monstra


El Consejo de Jefes de Estado y de Gobierno es el consejo conformado por los jefes de Estado y de gobierno de la Unasur. Este consejo fue el encargado de crear los consejos ministeriales de Unasur. Generalmente este consejo lo preside por el Presidente Pro Témpore de la Unasur.

Este consejo es el órgano más importante del organismo y es el encargado de establecer los lineamientos políticos, planes de acción, programas y proyectos del proceso de integración suramericana y decidir las prioridades para su implementación para lo cual se recurre a convocar Reuniones Ministeriales Sectoriales y decidir sobre las propuestas presentadas por el Consejo de Ministras y Ministros de Relaciones Exteriores.

Atribuciones

Las atribuciones del consejo son:

Establecer los lineamientos políticos, planes de acción, programas y proyectos del proceso de integración suramericana y decidir las prioridades para su implementación;

Convocar Reuniones Ministeriales Sectoriales y crear Consejos de nivel Ministerial;

Decidir sobre las propuestas presentadas por el Consejo de Ministras y Ministros de Relaciones Exteriores;

Adoptar los lineamientos políticos para las relaciones con terceros.
Las reuniones ordinarias del Consejo de Jefas y Jefes de Estado y de Gobierno se reúnen una vez cada año. A petición de un Estado Miembro se podrá convocar a reuniones extraordinarias, a través de la Presidencia Pro Tempore, con el acuerdo de todos los Estados Miembros de UNASUR.

Miembros

Referencias

Unión de Naciones Suramericanas

Consejo de Jefes de Estado y de Gobierno de UNASUR


Maxie Cleveland Robinson Jr. (May 1, 1939 – December 20, 1988) was an American broadcast journalist, most notably serving as co-anchor on ABC World News Tonight alongside Frank Reynolds and Peter Jennings from 1978 until 1983. Robinson is noted as the first African-American broadcast network news anchor in the United States. Robinson was a founder of the National Association of Black Journalists.

Biography

Early life and education
Robinson was born the second of four children (a sister Jewell, who became a teacher; brother Randall, a Harvard-educated lawyer; and sister Jean, a publicist), of Maxie, a teacher and Doris Robinson in Richmond, Virginia. The schools in Richmond were still segregated when he attended; after graduating from Armstrong High School, Robinson attended Oberlin College, where he was freshman class president. However, he stayed there for only a year and a half and did not graduate. Robinson briefly served in the United States Air Force and was assigned to the Russian Language School at Indiana University before receiving a medical discharge. He began working in radio early on, including a short time at WSSV-AM in Petersburg, Virginia, where he called himself "Max the Player", and later at WANT-AM, Richmond.

Career
Robinson began his television career in 1959, when he was hired for a news job at WTOV-TV in Portsmouth, Virginia. Robinson had to read the news while hidden behind a slide of the station's logo. One night, Robinson had the slide removed; he was fired the next day.
He later went to WRC-TV in Washington, DC, and stayed for three years, winning six journalism awards for coverage of civil-rights events such as the riots that followed the 1968 assassination of Dr. Martin Luther King Jr. It was during this time that Robinson won two regional Emmys for a documentary he made on black life in Anacostia entitled The Other Washington. In 1969, Robinson joined the Eyewitness News team at WTOP-TV (now WUSA-TV) in Washington, D.C. Robinson was teamed with anchor Gordon Peterson, becoming the first African-American anchor on a local television news program, and the newscast succeeded. During that time, he was so well-liked by viewers that when Hanafi Muslims took hostages at the B'nai B'rith building in Washington they would speak only with Robinson.

ABC News and World News Tonight
In 1978, when Roone Arledge was looking to revamp ABC's nightly news broadcast into World News Tonight, he remembered Robinson from a 60 Minutes interview, and hired him to be a part of his new three-anchor format. Robinson would anchor national news from Chicago, while Peter Jennings would anchor international news in London and Frank Reynolds would be the main anchor from Washington. Robinson thus became the first black man to anchor a nightly network news broadcast. The three-man co-anchor team was a ratings success, and launched spoofs regarding how the three would pitch stories to each other during the telecast by saying the other's name: "Frank"..."Max"...."Peter".

Robinson's ABC tenure was marked by conflicts between himself and the management of ABC News over viewpoints and the portrayal of Black America in the news. He was known by his co-workers to show up late for work or sometimes not show up at all; along with his moodiness, his use of alcohol escalated. In addition, Robinson was known to fight racism at any turn and often felt unworthy of the admiration he received and was not pleased with what he had accomplished. Together with Bob Strickland, Robinson established a program for mentoring young black broadcast journalists.

During most of Robinson's tenure, ABC News used the Westar satellite to feed Robinson's segment of WNT from Chicago to New York. TVRO receiver earth stations were also coming into use at the time, and anyone who knew where to find the satellite feeds could view the feed. On the live feed, Robinson could be seen to have a drink or two, but never during the actual aired segment, which led some bars around the country to even have drink specials during the nearly 90 minutes, and invited patrons to come in and see the "Max 'R'" feed. ABC eventually caught on to what was happening, and even resorted to hide what was going on by supering a slide with the words "ABC News Chicago" on the screen during the live feed during times that Robinson was not live over the actual WNT broadcast. In addition, Robinson could often be seen being harsh towards people who worked around him during the live feed. Reynolds died in 1983, and shortly afterward Jennings was named sole anchor of World News Tonight; Robinson was relegated to the weekend anchor post, as well as reading hourly news briefs.

Robinson left ABC in 1983 and joined WMAQ-TV in Chicago in March 1984; he was the station's first black anchor. His tenure with the station was rocky, and he had conflicts with some of his colleagues. He was also frequently absent. He was fired from the network after attending a work-related event and never returning to the office. He had entered a drug treatment program at Hazelden, though allegedly without informing his superiors.

Robinson retired in 1985.

Personal life

Marriages
Robinson was married three times. Two ended in divorce, one in annulment. His first marriage was to Eleanor Booker from 1963 to 1968 and they had three children: Mark, Maureen, and Michael. His second marriage was to Hazel O'Leary from 1974 to 1975. Robinson's final marriage was to Beverly Hamilton from 1977 to 1986, with whom he had another son, Malik. Robinson was the older brother of Randall Robinson.

Health and death
Robinson was found to have AIDS while he was hospitalized for pneumonia in Blue Island, Illinois, but he kept it a secret, refusing to discuss it, despite widespread rumors about why his health was deteriorating. In the fall of 1988, Robinson was in Washington to deliver a speech at Howard University's School of Communications when he became increasingly ill. Robinson checked himself into Howard University Hospital where he died of complications due to AIDS on December 20, 1988. He had asked his family to reveal that he had AIDS so that, according to the new reports, "Others in the black community would be alerted to the dangers and the need for treatment and education." He was buried at Lincoln Memorial Cemetery in Suitland, Maryland.

References

6.^Grogan, David, "Spilling Secrets." People Magazine. January 31, 1994:4.Print.

External links

 Africanpubs Biography

 ABC News' "Time Tunnel" page containing clips of numerous newscasts on which Robinson appeared

1939 births
1988 deaths
ABC News personalities
African-American journalists
African-American television personalities
African-American writers
AIDS-related deaths in Washington, D.C.
American broadcast news analysts
Television anchors from Chicago
Emmy Award winners
Indiana University alumni
Oberlin College alumni
People from Richmond, Virginia
College of William & Mary faculty
University of the District of Columbia people
Virginia Union University alumni
Television anchors from Washington, D.C.
American male journalists

Max Robinson


اتحاد كالمار (Kalmarunionen)، هو اتحاد شخصي في الدول الاسكندنافية استمر من عام  1397 إلى 1523، تم الاتفاق على تأسيسه في كالمار بالسويد، بهدف توحيد  ثلاث ممالك تحت حكم ملك واحد وهي الدنمارك والسويد (بما في ذلك بعد ذلك معظم أراضي فنلندا الحالية) والنرويج، جنبًا إلى جنب مع مستعمرات النرويج في الخارج (وتشمل آيسلندا وجرينلاند وجزر فارو والجزر الشمالية لأوركني وشتلاند).

لم يكن الاتحاد مستمرًا تمامًا؛ كانت هناك فترات انقطاع قصيرة. من الناحية القانونية استمرت الدول في الوجود كدول منفصلة ذات سيادة، ومع ذلك كانت سياساتهم الداخلية والدبلوماسية يوجهها ملك واحد. أدى انتخاب جوستاف فاسا ملكًا للسويد في 6 يونيو 1523 ثم غزو ستوكهولم بعد أحد عشر يومًا بمثابة انفصال السويد النهائي عن اتحاد كالمار. وافق الملك الدنماركي رسميًا على استقلال السويد عام 1524 بموجب .

الاستقلال
عُدّ الاتحاد عمل الطبقة الأرستقراطية الإسكندنافية الراغبة في مواجهة نفوذ الرابطة الهانزية. وعلى نحو أكثر شخصية، كان هذا ما حققته الملكة مارجريتا الأولى الدنماركية (1353-1412). كانت ابنة الملك فالديمار الرابع ملك الدنمارك، تزوجت الملك هاكون السادس ملك النرويج والسويد، الذي كان ابن الملك ماغنوس الرابع ملك السويد والنرويج وسكونا (السويد). نجحت مارجريتا في الاعتراف بابنها أولاف كوريث لعرش الدنمارك. في عام 1376، ورث أولاف تاج الدنمارك من جده لأمه وأصبح الملك أولاف الثاني، مع والدته كوصية العرش؛ عندما توفي هاكون السادس عام 1380، ورث أولاف أيضًا تاج النرويج.

أصبحت مارجريتا وصية على الدنمارك والنرويج عندما توفي أولاف عام 1387، تاركًا إياها بدون وريث. اعتمدت مارجريتا على ابن أختها الأكبر إريك من بوميرانيا في نفس العام. ثم في العام الذي تلاه 1388، طلب النبلاء السويديون مساعدتها ضد الملك ألبرت.  بعد أن هزمت ألبرت عام 1389، انتُخب إريك ملكًا للدنمارك والسويد في عام 1396. وقد عقد تتويجه في كالمار في 17 يونيو عام 1397.

وكان الدافع الرئيسي لتشكيل الاتحاد هو منع التوسع الألماني شمالًا في منطقة البلطيق. وكان السبب الرئيسي لفشله هو الصراع الدائم بين الملوك، الذين أرادوا دولة موحدة قوية، والنبلاء السويديين والدنماركيين، الذين لم يرغبوا بذلك.

خسر الاتحاد منطقة عندما تعهد كريستيان الأول، بصفته ملك النرويج، بإقامة جزر أوركني وشتلاند كضمان ضد دفع جهاز عرس ابنته مارغرت، وعقد خطبتها لجيمس الثالث ملك اسكتلندا عام 1468. لم يتم دفع مهرها قط، ومن ثم ضمت مملكة اسكتلندا تلك الجزر لملكيتها في عام 1472.

النهاية وما بعدها
بقيت إحدى آخر هياكل الاتحاد حتى عام 1536/1537، عندما أعلن مجلس الملكة الخاص الدنماركي، في أعقاب حرب الكونت، من جانب واحد أن النرويج مقاطعة دنماركية: لكن هذا لم يحدث؛ وبدلًا من ذلك، ظلت النرويج مملكة وراثية في اتحاد حقيقي مع الدنمارك. بقيت النرويج جزءًا من مملكة الدنمارك - النرويج تحت حكم آل أولدنبورغ لما يقرب من ثلاثة قرون، إلى أن نُقلت إلى ممكلة النرويج عام 1814. استمر الاتحاد الذي أعقب ذلك بين السويد والنرويج حتى عام 1905، عندما انتُخب الأمير هوكون السابع، وهو حفيد كل من كريستيان التاسع ملك الدنمارك وتشارلز الخامس عشر ملك السويد الراحل، ملكًا على النرويج.

وفقًا لما كتبه المؤرخ سيفير باج، كان اتحاد كالمار متزعزعًا لأسباب عدّة هي:

 قوة طبقة الأرستقراطيين الوطنيين.
 التأثيرات المختلفة لسياسة اتحاد كالمار الخارجية على الممالك الثلاث. على سبيل المثال، ربما تكون محاولات التوسع في شمال ألمانيا قد خدمت المصالح الدنماركية، لكن الأمر كان مكلفًا بالنسبة للسويديين أن يدفعوا المزيد من الضرائب، إذ لم يتمكنوا من تصدير الحديد إلى الرابطة الهانزية.
 العامل الجغرافي الذي ساهم في عرقلة سيطرة الاتحاد في حالات التمرد.
 أدى الحجم الإقليمي الواسع للاتحاد إلى تعقيد السيطرة والنفوذ.
 لم تكن الدنمارك قوية بما يكفي لإجبار النرويج والسويد على البقاء داخل الاتحاد.

مراجع

أنظمة ملكية سابقة
اتحادات شخصية
الحقبة الحديثة المبكرة للسويد
الدنمارك في القرن 14
السويد في القرن 14
النرويج في القرن 14
فنلندا في القرن 14
الدنمارك في القرن 15
السويد في القرن 15
النرويج في القرن 15
فنلندا في القرن 15
الدنمارك في القرن 16
السويد في القرن 16
النرويج في القرن 16
فنلندا في القرن 16
الملكية في الدنمارك
الملكية في السويد
النظام الملكي في النرويج
انحلالات القرن 16 في الدنمارك
انحلالات القرن 16 في النرويج
انحلالات سنة 1523 في أوروبا
انحلالات عقد 1520 في السويد
تأسيسات القرن 14 في الدنمارك
تأسيسات القرن 14 في السويد
تأسيسات القرن 14 في النرويج
تأسيسات سنة 1397 في أوروبا
تأسيسات عقد 1390 في الدنمارك
تأسيسات عقد 1390 في السويد
تأسيسات عقد 1390 في النرويج
تاريخ إسكندنافيا
دول سابقة في أوروبا
دول عظمى
دول وأقاليم انحلت في عقد 1520
دول وأقاليم أسست في 1397
كالمار

اتحاد كالمار


{{Ficha de noble
|nombre = Catalina de Kent
|título = Duquesa de Kent
|imagen = Katharine, Duchess of Kent.JPG
|tamaño de imagen =300px
|epígrafe = La duquesa de Kent en el año 2013
|nombre completo = Katharine Lucy Mary Worsley
|tratamiento = Alteza Real
|otros títulos = *Condesa de Saint Andrews
Baronesa Downpatrick
|reinado =
|sucesor =
|fecha de nacimiento =
|lugar de nacimiento = Hovingham Hall, Yorkshire,Inglaterra,
|fecha de defunción =
|lugar de defunción =
|religión = Catolicismo (Prev. anglicanismo)
|lugar de entierro =
|casa real = Windsor(por matrimonio)Worsley(por nacimiento)
|padre = William Arthington Worsley
|madre = Joyce Morgan Brunner
|consorte =
|descendencia =
 George Windsor, conde de St. Andrews
 Lady Helen Taylor
 Lord Nicholas Windsor
|escudo = Coat of Arms of Katharine, Duchess of Kent.svg
|residencia = Palacio de Kensington
|título0=Duquesa consorte de Kent|predecesor0=Marina|periodo0=Desde el ()|condecoraciones=* Dama de la Gran Cruz de la Real Orden Victoriana|profesión=Profesora de música}}

Catalina, duquesa de Kent (nacida como Katharine Lucy Mary; Inglaterra, 22 de febrero de 1933; antes Worsley), es la duquesa de Kent desde 1961, por su matrimonio con el príncipe y duque Eduardo, nieto del difunto rey Jorge V del Reino Unido. Fue condesa de Saint Andrews y baronesa de Downpatrick desde su matrimonio, en 1961, hasta 1962 (año el cual nació su hijo primogénito). Por matrimonio es también miembro de la familia real británica al igual que de la Casa Real de Windsor. Recibe también por matrimonio el tratamiento de alteza real desde 1961.

La duquesa de Kent fue centro de atención por su conversión al catolicismo en 1994, primer miembro de alto rango de la Familia Real británica en convertirse públicamente desde la aprobación del Acta de Establecimiento de 1701. La duquesa de Kent está fuertemente ligada al mundo de la música, y ha actuado como miembro de varios coros. Ella también es conocida por ser la presentadora de los trofeos de tenis en Wimbledon - un cargo que heredó de su suegra, la princesa Marina.

La manera cálida e informal de la duquesa ha ganado muchos admiradores. Ella prefiere ser conocida en su vida como Katharine, duquesa de Kent. Sin embargo, su título oficial sigue siendo Su Alteza Real la Duquesa de Kent.

 Primeros años
Katharine Lucy Mary Worsley nació en Hovingham Hall, Yorkshire, siendo la única hija de William Arthington Worsley, cuarto baronet, y su esposa, Joyce Morgan Brunner, hija de John Brunner, segundo baronet y nieta de John Brunner, primer Baronet, fundador de Brunner Mond, que más tarde se convertiría en ICI (Imperial Chemical Industries). Ella es descendiente de Oliver Cromwell. Worsley fue bautizada en la Iglesia de Todos los Santos, Hovingham el 2 de abril de 1933. Sus padrinos fueron Felix Brunner, tercer baronet (su tío materno), el mayor Digby Lawson, segundo baronet, la señora Arthur Colegate (su tía paterna) y la señora Ronald Fife.

Se educó en la Queen Margaret's School cerca de York y en Runton Hill School en Norfolk. En la escuela aprendió a tocar piano, órgano y violín, instrumentos que toca hasta hoy. Luego trabajó durante algún tiempo en un hogar de niños en York y en una escuela infantil en Londres. Ella no logró ser admitida en la Royal Academy of Music, pero siguió a sus hermanos a Oxford, que se encontraban en la Universidad, estudiando en Miss Hubler's Finishing School, 22 de Merton Street, dedicando gran parte de su tiempo a la música.

 Matrimonio y descendencia
El 8 de junio de 1961, se casó con el príncipe Eduardo, duque de Kent, hijo mayor del príncipe Jorge, duque de Kent y de la princesa Marina de Grecia y Dinamarca, en la Catedral de York. Después de su matrimonio fue titulada Su Alteza Real la Duquesa de Kent.El duque y la duquesa de Kent tienen tres hijos:
 George Windsor, conde de St. Andrews (nacido el 26 de junio de 1962).
 Helen Windsor (nacida el 28 de abril de 1964).
 Nicholas Windsor (nacido el 25 de julio de 1970).

La pareja también tuvo un hijo que murió en 1977. Esta pérdida causó a la duquesa una depresión severa, de la que ella ha hablado públicamente.

 Conversión al catolicismo
La duquesa de Kent fue recibida en la Iglesia católica en 1994. Esta fue una decisión personal, y recibió la aprobación de la Reina. Según explicó en una entrevista a la BBC, "Me encantan las guías, y la Iglesia Católica ofrece esas guías...".

Aunque el Acta de Establecimiento de 1701 establece que, si un miembro de la Familia Real se casa con una católica, pierde su derecho a sucesión al trono británico. Aunque el acta no habla de un matrimonio con un anglicano que después se haya convertido al catolicismo. Por lo tanto, el duque de Kent no perdió su lugar en la línea de sucesión al trono británico.

Desde entonces, su hijo menor, Lord Nicolás Windsor; su nieto, Eduardo Windsor, Lord Downpatrick; y su nieta, Lady Marina-Carlota Windsor se han convertido al catolicismo. Su hijo mayor, Jorge Windsor, conde de St Andrews, padre de Lord Downpatrick; está casado con Sylvana Tomaselli, condesa de St Andrews, una católica.

 En los últimos años
El problema de los niños en el All England Club surgió en 1999, cuando a la duquesa de Kent (cuyo esposo, el duque, había sido presidente del club durante treinta años), le fue negado un permiso para que el hijo de un amigo, de 12 años, pudiera ingresar en el Palco Real en Wimbledon. Luego recibió The Daily Telegraph con un artículo en primera plana sobre la "brusca carta" del presidente del club, John Curry, en la que informaba de que los niños no eran bienvenidos en el Palco Real. Ella, a su vez, amenazó con boicotear el Palco Real.

La duquesa de Kent decidió no usar personalmente el estilo de Su Alteza Real en el año 2002 y reducir sus deberes reales. Desde entonces ha sido conocida informalmente como Katharine Kent, aunque su título y estilo oficial sigue siendo Su Alteza Real la duquesa de Kent. A modo de ejemplo, cuando se presentó para otorgar los premios Young Musician of the Year de la BBC en el 2002, pidió a los organizadores que la presentaran como "Katharine, duquesa de Kent".

De acuerdo con la reducción de sus deberes reales, la duquesa asumió el puesto de profesor de música de Wansbeck Primary School en Kingston Upon Hull. En 2005, la duquesa habló en una entrevista a la BBC Radio 3 de su gusto por el rap y la música de la cantante/compositora Dido, cuya canción "Thank You", eligió como una de sus piezas musicales favoritas.

Informes de la BBC han afirmado que la duquesa sufre de síndrome de fatiga crónica, mientras que el Mail on Sunday informó que sufre de depresión. En 1999, aparentemente se había recuperado de una enfermedad crónica. Cuando fue preguntada por el Daily Mail qué había cambiado, ella respondió, sin entrar en detalles, que había estado sufriendo sin saberlo de enfermedad celíaca. Ella renunció a su papel como jefe de ME Society en el Reino Unido, después de nuevos diagnósticos. Desde entonces ha trabajado enérgicamente en varias organizaciones benéficas y escuelas.

 Obras de caridad
En el 2004, la duquesa de Kent, junto a Nicholas Robinson (Director, King's College School, Cambridge), lanzaron Future Talent, una organización de música dedicada a la búsqueda de niños.

 Títulos, estilos, honores y armas

 Títulos y estilos
 22 de febrero de 1933-8 de junio de 1961: Señorita - Katherine Lucy Mary Worsley
 8 de junio de 1961 - presente: Su Alteza Real, la duquesa de Kent

El título oficial de la duquesa es Su Alteza Real la Princesa Eduardo Jorge Nicolás Pablo Patricio, Duquesa de Kent, Condesa de St. Andrews, Baronesa Downpatrick, Dama Gran Cruz de la Real Orden Victoriana. Honores
  GCVO: Dama gran cruz de la Real Orden Victoriana, 9 de junio de 1977.  Real Orden de la Familia Real de Isabel II, 1961.
  Medalla Conmemorativa del Jubileo de Plata de Isabel II, 6 de febrero de 1977.  Medalla Conmemorativa del Jubileo de Oro de Isabel II, 6 de febrero de 2002.  Medalla Conmemorativa del Jubileo de Diamante de Isabel II, 6 de febrero de 2012.  Medalla Conmemorativa del Jubileo de Platino de Isabel II, 6 de febrero de 2022.''

Nombramientos militares honoríficos
 Mayor General Honorario, Ejército Británico.
 Coronel en Jefe Adjunto, Cuerpo de Ayudante General.
 Coronel en Jefe Adjunto, Guardia de Dragones Reales.
 Coronel en Jefe Adjunto, Cuerpo de Logística Real.

Armas

Ancestros

Referencias

Casa de Windsor
Conversos al catolicismo desde el anglicanismo
Católicos del Reino Unido
Damas grandes cruces de la Real Orden Victoriana
Duquesas británicas por matrimonio
Princesas británicas por casamiento

Catalina de Kent


Narnaul (en hindi: नारनौल ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Mahendragarh, en el estado de Haryana.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 310  a 362 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 70 716 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Haryana

Narnaul


Kanal D, Demirören Holding'in Türkiye'de yayın yapan ulusal televizyon kanallarından biridir. Tüm Türkiye'ye yayın yapan ulusal kanal, genelde dizi filmleriyle ön plana çıkmıştır. 2009 yılı itibarıyla Türkiye'de en çok izlenen kanal unvanını elde etmiştir.

Tarihçe

Ayhan Şahenk ve Aydın Doğan tarafından Mecidiyeköy, Şişli'deki eski binasında ortak kurulmuştur. 20 Eylül 1993 tarihinde test yayınına ve 19 Aralık 1993 tarihinde normal yayına başlamıştır. 1994 yılında Kanalın logosu değişerek bugünkü hâlini almıştır. 2004 yılında binasını Yüzyıl, Bağcılar'a taşıyarak analog yayının yanı sıra sayısal yayın yapmaya da başlamıştır. Diğer tüm Avrupa ülkelerine Türkçe yayın yapan Almanya merkezli Euro D kanalın yurt dışındaki şubesidir.
Kanal D 2005 yılında Pana Film ile anlaşarak Show TV'de yayımlanan Kurtlar Vadisi dizisinin son sezonu olan 4. sezonunu yayınlamıştır ve 29 Aralık 2005 tarihinde yayınladığı final bölümü olan 97. bölümde Kurtlar Vadisi dizisi 23,60 reyting ile zirveyi görmüştür. Kanal D, ayrıca Türkiye'de yüksek çözünürlükte (HD) yayın yapan ilk ulusal televizyon kanalı olan Kanal D HD'yi yayına sokmuştur. Kanal D'de yayınlanan birçok program, bu kanaldan yüksek çözünürlükte izlenebilmektedir. Kanal D Ana Haber Bülteni'ni hafta içi Deniz Bayramoğlu sunmaktadır. Spor Gündemini Emre Tilev sunmaktadır. Sihirli Annem, Yaprak Dökümü, Bayanlar Baylar, Fatmagül'ün Suçu Ne?, Kuzey Güney, İntikam, Eyvah Kızım Büyüdü, Kavak Yelleri, Yılan Hikayesi, Aşk-ı Memnu, Hanımın Çiftliği, Ruhsar, Binbir Gece, Öyle Bir Geçer Zaman ki, Poyraz Karayel,  Akasya Durağı ve Arka Sokaklar gibi diziler Kanal D'nin en çok beğenilen dizileri arasında yer almıştır.

Kanal, 21 Nisan 2011 tarihinde logosunu üç boyutlu yapmış ve logonun ortasındaki daire dönen bir küre olmuştur. Mayıs 2013'ten itibaren Kanal D dizileri  adresinde görme engelliler için sesli betimleniyor, işitme engelliler için işaret dili ile anlatılıyor. Ayrıca altyazılarla destekleniyor.

Kanal D, 1 Temmuz 2013 tarihinde 16:9 (geniş ekran) yayına geçti. 21 Mart 2018 tarihi itibarıyla Demirören Holding'e satılmıştır. 3 Eylül 2018 tarihinde logosunu tekrar değiştirmiştir.

Kanal D HD

Kanal D, 1 Ekim 2006 tarihinde DHDTV adıyla yüksek çözünürlüklü yayınına başlamıştır. Türkiye'nin ilk ulusal yüksek çözünürlüklü televizyon kanalıdır. Kısa bir süre yayınlarını durdurduktan sonra, 1 Eylül 2008 tarihinden itibaren D-Smart platformunda Kanal D HD adıyla tekrar yayına başlamıştır.

Kanal D HD, 18 Eylül 2014 tarihine kadar sadece D-Smart'ta 22. kanalda yayın yapmaktaydı. Fakat 18 Eylül 2014'te D-Smart'taki yayınını devam ettirerek Digiturk'te 324. kanala, Filbox'ta 21. kanala ve Türksat 4A'da 12245 H 27500 5/6 frekansına şifresiz ve ücretsiz olarak eklenmişti. Fakat 1 Ekim 2014'te Türksat 4A uydusundaki şifresiz ve ücretsiz yayını ile Filbox'taki yayınını sonlandırmıştır. Kanal D HD, sadece D-Smart'ta 22. kanaldan ve Digiturk'te 324. kanaldan izlenebilmekteydi. 6 Kasım 2015 tarihinde tekrar Türksat 4A'da şifresiz ve ücretsiz olmuştur. Kanal D HD şu anda D-Smart 22. kanal, Digiturk 24. kanal, Teledünya 25. kanal, Türksat TKGS 3. kanal, Türksat 4A 12245 H 27500 5/6 frekansından, Turkcell TV+ 22. kanal ve tivibu 23. kanaldan yayın yapmaktadır.

Kanal D, 28 Eylül 2015 tarihinde HD logosunu kaldırmıştır.

HD yayınlanan programlar

Haftalık dizi
 Yakında: İnci Taneleri
 Yakında: Ölene Kadar
 2023-: Bir Derdim Var (Yakında)
 2022-: Üç Kız Kardeş (Salı 20.00)
 2023-: Dilek Taşı (Çarşamba 20.00)
 2006-: Arka Sokaklar (Cuma 20.00)
 2021-: Yargı (Pazar 20.00)

Günlük dizi
 2022-: Aşk ve Umut (Hafta içi her gün 16.00)

Sinema
 1993-: Kanal D Sinema Kuşağı

Belgesel
 1993-: Kanal D Belgesel Kuşağı

Magazin
 Magazin D Cumartesi (Cumartesi 09.45)
 Magazin D Pazar (Pazar 09.45)
 Set Ekstra (Pazar 09.30)
 Magazin D Yaz (Sezon arası)

Yarışma
 2018-: Gelinim Mutfakta (Nursel Ergin) (Hafta içi her gün 13.00)

Müzik
 2021-: Şarkılar Bizi Söyler (Sezon arası)
 Müzik Arası (Pazar)

Yaşam-Aktüel
 Ebru Ener ile Yeni Gibi (Ebru Ener) (Ara verdi.)
 Evrim Akın ile Ev Gezmesi (Evrim Akın) (Pazar 12.45)
 Konuştukça (Özlem Yıldız) ve (Dr. Biran Ekici) (Cumartesi ve Pazar 08.30)

Yemek
 2018-: Arda'nın Mutfağı (Arda Türkmen) (Cumartesi 13.00)
 2018-: Arda ile Omuz Omuza (Arda Türkmen) (Pazar 13.45)

Haber

 2019-: Nur Tuğba Algül ve Hakan Ural ile Neler Oluyor Hayatta (Hafta içi her gün 09.00)
 2020-: Deniz Bayramoğlu ile Kanal D Ana Haber (Hafta içi her gün 19.00)
 2018-: Merve Dinçkol'la Kanal D Haber Hafta Sonu (Cumartesi ve Pazar 19.00)
 2022-: Fulya Öztürk ile Kanal D Gün Arası (Sezon arası)

Euro D

Euro D, Avrupadaki Türkler'e yönelik yayın yapmak amacıyla kurulan televizyon kanalı. Eski ismi Kanal D Fun olan kanal 7 Mart 2005 tarihinde adını Euro D olarak değiştirmiştir. Ağırlıklı olarak Kanal D'nin dizileri, filmleri ve programları yayınlanmaktadır.

1 Temmuz 2013'te 16:9 geniş ekran formatına geçmiştir.

Kanal D Romanya
Kanal D Romanya, Romanya'da yayın yapmak için Doğan Yayın Holding tarafından 15 Şubat 2007 tarihinde kurulan televizyon kanalı.

Doğan Yayın Holding'in yüzde 75, İsviçreli Ringier Grubu'nun yüzde 25 ortaklığıyla kurulan kanal, Kanal D'de yayınlanan dizileri yayınlamaktadır. Türk dizileri Rumenceye çevrilerek yayına girmektedir. Kanal D Romanya ayrıca Romanya Liga I maçlarının yayın haklarına sahip kanaldır.

Kanal D'nin Demirören Holding'e satılmasına karşın Kanal D Romanya, Doğan Holding'in elinde kalmıştır.

Kanal D Logoları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkçe televizyon kanalları
HD yayın yapan kanallar
Türkiye'deki genel kanallar
1993'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Demirören Holding kuruluşları
Türkiye'deki dizi kanalları

Kanal D


Richard's Castle ou Richards Castle est un village d'Angleterre situé dans l'ouest du pays, à une dizaine de kilomètres au sud de la ville de Ludlow. Il s'étend de part et d'autre de la frontière entre les comtés du Herefordshire et du Shropshire.

Administrativement, il est séparé entre deux paroisses civiles. Celle qui se trouve au nord de la frontière, dans le Shropshire, comptait  au recensement de 2011, tandis que celle qui se trouve au sud, dans le Herefordshire, en comptait .

Toponymie

Le nom du village fait référence à la motte castrale détenue par le chevalier normand  au moment de la conquête normande de l'Angleterre, en 1066. Il est attesté en latin sous la forme  dans les années 1180. La forme anglaise est attestée en 1349, orthographiée Richardescastel.

Références

Liens externes

Village dans le Herefordshire
Paroisse civile dans le Herefordshire
Village dans le Shropshire
Paroisse civile dans le Shropshire

Richard's Castle


Kozsökü, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Gözsökü olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 57 km, Ayancık ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Kozsökü, Ayancık


El príncipe Alberto, duque de Schleswig-Holstein (26 de febrero de 1869 - 27 de abril de 1931), fue nieto de la reina Victoria. Hijo de la princesa Elena del Reino Unido y de su esposo, el príncipe Cristián de Schleswig-Holstein. Él fue Jefe de la Casa de Oldemburgo y también duque de Augustemburgo y duque de Schleswig-Holstein entre 1921-1931.

Carrera militar
El príncipe Alberto se educó en Cumberland Lodge en Windsor Great Park. Al igual que su hermano mayor, el príncipe Cristián Víctor de Schleswig-Holstein, Alberto estaba destinado a la carrera militar. Sin embargo, mientras que Cristián Víctor servía en el Ejército Británico, Alberto sirvió en el Ejército Prusiano, alcanzando el grado de teniente coronel en la 3º Guardia de Ulanos. Durante la Primera Guerra Mundial fue exento del servicio contra los británicos por el emperador de Alemania, Guillermo II, estando durante la guerra en Berlín en el personal del Gobernador de la Ciudad.

Ducado
En 1921, el príncipe sucedió como Jefe de la Rama de Schleswig-Holstein-sonderburg-Augustemburg de la Casa de Schleswig-Holstein a su primo el duque Ernesto Gunter de Schleswig-Holstein. Esta era de la rama mayor de la Casa de Oldemburgo, a la que el duque de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glucksburg, el rey de Dinamarca, el rey de Noruega, el rey de los Helenos, el gran duque de Oldemburgo y la Familia Imperial Rusa pertenecían.

Sucesión
Como duque de Schleswig-Holstein y Jefe de la Casa de Oldemburgo, el duque Alberto fue sucedido por su primo lejano, el duque de Flensburg Federico Fernando de Schleswig-Holstein.

Descendencia
A pesar de que nunca se casó, Alberto tuvo una hija, Valeria María de Schleswig-Holstein. Nacida el 3 de abril de 1900 en Liptovský Mikuláš, Hungría, Austria-Hungría, inmediatamente después de su nacimiento fue puesta a cargo de Anna Rosenthal y su esposo, Rubin Schwalb, de origen judío. El 15 de abril de 1931, poco antes de su muerte, Alberto le escribió admitiéndole su paternidad. Después de esto, el 12 de mayo, cambió su apellido de "Schwalb", nombre de su familia adoptiva, a "zu Schleswig-Holstein".

El 28 de junio de 1925, en Viena, Valeria María (en ese entonces simplemente hija de la familia Schwalb) se casó con el abogado Ernst Johann Wagner, pero se divorció el 14 de febrero de 1938, sin dejar hijos, siendo anulado formalmente el 4 de octubre de 1940 en Salzburgo. Cuando tenía la intención de volverse a casar, llegó a ser importante restablecer su paternidad, ya que las leyes nazis prohibían el matrimonio entre judíos y arios. Esto lo hizo con la ayuda de sus tías, la princesa Elena Victoria de Schleswig-Holstein y la princesa María Luisa de Schleswig-Holstein, que firmaron una declaración que acreditaba su linaje paterno, el 26 de julio de 1938, oficialmente reconocido.

En Berlín-Charlottenburg, el 15 de junio de 1939, se casó civilmente con el príncipe Engelbert-Carlos, décimo duque de Arenberg y, después de la anulación de su primer matrimonio, se casó religiosamente en Munster cerca de Westfalia, el 9 de octubre de 1940. Al igual que en su primer matrimonio, tampoco tuvo hijos. Valeria María murió en Mont-Baron, Niza, Francia, el 14 de abril de 1953, en un aparente suicidio. Ella nunca llegó a conocer la identidad de su verdadera madre.

Últimas investigaciones y los documentos de adopción de la familia Schwalb demostraron que ella era hija de la baronesa Bertha Marie Madeleine de Wernitz (nacida el 17 de agosto de 1868 en Berlín), una noble prusiana que murió el 4 de abril de 1900 en Liptovský Mikuláš, a consecuencia del parto.

Títulos y tratamientos
 1869-1917: Su Alteza el príncipe Alberto de Schleswig-Hostein.
 1917-1921: Su Alteza el príncipe Alberto.
 1921-1931: Su Alteza el duque de Schleswig-Hostein.

Ancestros

Referencias

Duques de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg
Casa de Augustenburg

Alberto de Schleswig-Holstein


Diederik Maarten Samsom (* 10. Juli 1971 in Groningen) ist ein niederländischer Politiker der Partij van de Arbeid.

Leben
Samsom wuchs in Leeuwarden auf. Er studierte an der Technischen Universität Delft von 1989 bis 1997 Technische Physik (Fachrichtung Kernphysik). Er engagierte sich bei Greenpeace und war 2002 erstmals Kandidat der PvdA für die Zweite Kammer. Im gleichen Jahr wurde er Geschäftsführer des Ökostrom-Händlers Echte Energie, der 2008 von Eneco übernommen wurde.

Samsom ist verheiratet und hat eine Tochter und einen Sohn. Er wohnt in Leiden.

Politik
Bei den Wahlen 2002 konnte Samsom kein Mandat erreichen. Seit den Parlamentswahlen 2003 sitzt er für die Partij van de Arbeid (PvdA) in der Zweiten Kammer. Der zum linken Parteiflügel zählende Samsom unterlag 2008 in einer Kampfabstimmung zum Fraktionsvorsitz Mariëtte Hamer. Diese Position erlangte er am 22. Februar 2012, nachdem Job Cohen als politischer Führer zurückgetreten war. Am 16. März 2012 wurde er von den Parteimitgliedern zum Fraktionsvorsitzenden und politischen Führer gewählt.

Bei den Niederländischen Parlamentswahlen 2012 war Samsom Spitzenkandidat (lijsttrekker) für die PvdA. Die Partei wurde mit 24,8 % der Stimmen und 38 Sitzen (+5,2 %-Punkte bzw. +8 Sitze gegenüber der Wahl 2010) zweitstärkste Kraft hinter der bisherigen Regierungspartei VVD mit 26,6 % und 41 Sitzen. Ende Oktober 2012 einigten sich die VVD und die PvdA auf die Bildung einer Großen Koalition, bei der Samsom aber kein Regierungsamt übernehmen wird. Stattdessen will er weiterhin das Amt des Fraktionsvorsitzenden der PvdA bekleiden.

Literatur

Weblinks

 Website von Diederik Samsom

Einzelnachweise

Politiker (20. Jahrhundert)
Mitglied der Zweiten Kammer der Generalstaaten
PvdA-Mitglied
Person (Greenpeace)
Niederländer
Geboren 1971
Mann

Diederik Samsom


සිංහල නව කතා රචකයන්  Sri Lankan novel literature"

ඩබ්ලිව් ඒ සිල්වා

ෙදයන්ගේ  රට            1927
කතරත්නකරය           1930
ලේන්සුව                      1947
සක්විතිරාජ                 1948
අමුර්තහස්තය            1952
දල කුමාර                    1957ි

හෙමපාල මුනිදාස
වහල්  වෙන්දේසිය1946
සිත්රී  රත්නය1947
යකා බාස්1947
නරි ගැටය1948
කින්නර පිස්සුව1955
රතුකැටය1955

ටි ජි  ඩබ්ලිව්  ද සිල්වා
පත්පදගම්1955
පුදුම දොස්තර1956
හොද ඔලුව1958
රුප රජනිය1959
තහනම්  කවිය1960
දවල් හීනය1961
දේශපාලන කෙටිකථා1962
සිකුරු මගුල1962
අවංක මනිසා1963
යක්ෂගෙදර1963
ප්‍රගතිශීලි බර්යාව1966
දේශපාලන උපහාසය1967
කසාද බැම්ම 1967

ජි  බි ේසනානායක
දුප්පතුන්  නැති ලෝකය1945
පලිගැනීම1946
මිතුරිය1961
ගමන1983
මුලාව1990

ගුණදාස අමරසේකර
රතුරෝස මල1953
ජිවන සුවද1956
එකම කතාව1969
එක්ටමෙන් පොලවට1972
කතා පහක්1983
ගල් පිළිමය හා බෝල් පිළිමය1989

මාර්ටින් වික්්ක්රමසිoහ
වහල්ලු 1959

කේ  ජයතිලක
පුනුරුප්පත්තිය1955
කටු හා මල්1959
වජිර බබත1961
අතිරණය1966
එක ගයේ  අවූරුද්ද1971
නොනිමි සිත්තම 1984

මඩවල s රත්නායක
බුදු හිනාව1957
අක්කරපහ1959
නොමල මල්1967
තවලම් කාරයෝ1965
සුවද පිරුණු අතීතයක්1985
උපන් දසිට කරපු පවු  1986

අජිත් තිලකසේන
සතුරෝ1960
පිටුවහල් කර සිටියද1964ී
සුන්නද්දුලි1970
රාත්‍රියේ පුරවා බග1976
සුබ රාත්‍රියක් අහවරි1984
සුසුම්  හා පීඩා2000
අරුණැල්ල වැටෙනකොට විතර2005

සයිමන් නවගත්තේගම
ඔහුගේ  කතාව 1960
සාගරය මදි හැදුව ඔබ හන්න්දා1971
බාවනා1990
සංකාව 1993

ඇරැව්වල නන්ද්රිමිත
කය මිස සිත නැති දන1967
රෝසමලේ  රේණු සලේ  1978
සුදු කොඩි1983
සීතී1985
සුදෝ හා කොඉන් මැණිකේ1988
පුංචි කුමාරි හාමි1990
රත්රන් නෙලුම් මල්1993
සොයා එනුමනවී1995
නංගි1998
මම සමු නොගනිම2001ි
අම දොරටුව 2005

සෝමරත්න බාලසුරිය
පදුරුගසා කිරිවදිලා1966
කරත්තය1991
සිහින ෙදකක් 2004

අදිරිවීර සරත්චන්ද්‍ර
කාලයාගේ  අවෙමෙන1969්
මය රුප1974
රුප සුන්දරී 1984

A  V සුරවීර
කටත් මා එපාවෙලා1969
ගොදුරු ලොබ1973
පදිදියට බොරදිය1974
බවතිමිර 1984

මිනුවන p තිලකරත්නේ
අද හුගක් දිග දවසක1972්
කියත1984
කුඩා දොස්තර මහා දිසාපති1985
තුස්නාබරණ 1997

රන්ජිත් දර්මකිර්ති
තුවෙනි ලෝකයේ කතාව1972
ප්‍රදීපාගාරය1985
හරස් පාර1988
හුදකලා උ මිනිස්ස1994ු

මදුරසින්ග්හේ  ගුණතිලක
මායා  යානය1977
තාප පටලය1980
තිත්තවත1982
ජයාමත්ත 1984

පියසීලි විජේමාන්න
පිබිදෙන ජිවිත1984
වංක ගිරිය1987
පටුමගක වැසියෝ1994

ජයතිලක කම්මලවීර
කළු සපත්තු1985
දෙවියෝ  සහ යක්ක1986ු
තවත්  කමලවියක්1990
මාංචු1992
අන්තිමකැමැත්ත1984
ේල2002
පස්වෙනි ජවනිකාව2004

දයාසේන ගුනසින්ග්හේ
කෙනල් පාරේ නිසාචරයො1986
කේතුමතී හෝටලයේ රත්තියක්1990

සුනේන්ද්‍ර මහේන්ද්‍ර
හෙට සුන්දර දවසක්1962
රතු ලන්තරුම1966
බිරිද හා මිතුරිය  1985

 H A සෙනෙවිරත්න
නිදා ගීතය1966
පුතෙක් උපන්නා1968
එක්තරා ප්‍රේම කතාවක1974්
සොහොන් පල්ලාගේ දියණිය1979
දිවිනසගනිමට පෙර 1975

කරුණ පෙරේරා
අදුරට එළියක්1972
එකෝමත් එක රටක1973
සම්මානයෙන් උපන් කදුලක1984
්
ගුණසේන විතාන
පොළොවෙ ගීතය1974
අයිය වේග  ෙකෙනක් 1971
සිංහල  පිෙයකු  දාව සිහල මවකගේ  +
කුසෙන් උපන් පුතෙකු ගේ  කතාව1984
සජීවී චිත්‍රයක්1989

හරීන්ද්‍රනාත් චන්ද්‍රසිරි
හිතුවක්කාරයා 1991/ දෙවන මුද්‍රණය 2005 (1984 ජගත් යොවුන් වසරේ යෞවන සම්මානයට පාත්‍ර වූ හොඳම නවකතාව)

සිංහල නවකතා රචකයන්


Jean Camille Blondel (n.1854 – d. 28 iunie 1935, Oltenița) a fost un diplomat francez ce a îndeplinit misiunea de trimis extraordinar și ministru plenipotențiar al Franței în România pe perioada Primului Război Mondial. A fost la post în România în perioada 7 mai 1907–13 mai 1916.

Note

Bibliografie
 Duca, Ion G., Amintiri politice, vol. I-III, Jon Dumitru Verlag, München, 1981-1982
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Diplomați străini în România în Primul Război Mondial
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial
Ambasadori ai Franței în România

Jean Camille Blondel


Kuti (još i Đuvelek) su aluvijalno jezero i kriptodepresija kod mjesta Badžula. Napaja se vodom iz nekoliko vrela na istočnoj obali. Nije izolirano od većih vodotokova. S Neretvom ga povezuju Crna rijeka i Mislina, a morske mijene Jadranskog mora utječu na ovo jezero. Ljeti je vodostaj nizak i tom se prilikom na sredini jezera pojavljuje otočić.

Posebni ornitološki rezervat
Uredbom Vlade Republike Hrvatske od 20. kolovoza 2020. Kuti su proglašeni zaštićenim područjem, kao posebni ornitološki rezervat. Rezervat obuhvaća jezero Kuti i močvarna staništa uz jezero. Na području rezervata razvijena su raznolika močvarna staništa te je ovo područje posebno značajno za očuvanje gnijezdeće populacije ptica močvarica i populacije ptica koje migriraju Jadranskim seobenim putem.

Izvori

Jezera u Hrvatskoj
Geološke depresije u Hrvatskoj
Dubrovačko-neretvanska županija
Porječje Neretve
Zaštićena područja u Hrvatskoj

Kuti (jezero)