Hürmüz Boğazı (Arapça: مضيق هرمز - Madîk Hürmüz, Farsça: تنگه هرمز - Tange-ye Hormoz) Umman Körfezi ile Basra Körfezi'ni birbirine bağlayan boğazdır. Boğaz, Avesta'da adı geçen iyilik tanrısı Hürmüz'ün adını almıştır.

Boğazın kuzey kıyısında İran, güney kıyısında ise Umman toprakları bulunur. Genişliği 33 ila 95 kilometre kadardır. Qeshm, Hürmüz ve Hengam adalarını içerir ve özellikle Basra Körfezi'ndeki çeşitli limanlardan toplanan petrol, tankerler aracılığıyla bu su yolunu kullanarak dünyaya taşındığı için büyük stratejik ve ekonomik öneme sahiptir.

Deniz trafiği
Hürmüz Boğazı bir "dar nokta" olarak kabul edilir. Çünkü sular, boğazın genişliği boyunca petrol tankerleri için yeterince derin değildir. Derinliği Musandam Yarımadası'nın yakınında en fazladır ve kuzeye İran kıyılarına doğru ilerledikçe incelir. Bununla birlikte, her biri üç km olan denizcilik şeritlerinin genişlikleri çok daha dardır. Boğazdan geçen ticari trafik genel olarak Musandam Yarımadası'nın kuzeyindeki belirlenmiş olan bu şeritlerden geçer. Bu alandaki derinlikler 200 metrenin üzerine çıkmaktadır.

Hava yıl boyunca kuru ve sıcaktır, Temmuz ve Ağustos ayları özellikle en sıcak aylardır. Bu nedenle kum fırtınaları, sabah sisi ve pus, Boğaz'da görüşü zorlaştırmaktadır. Kum fırtınaları, özellikle kurak yaz aylarında İran'ın güney kıyılarında oldukça yaygındır. Açık denizdeki rüzgarlar hem nem hem de toz taşıyarak Körfez'deki petrol tankerlerinin yükleme ve boşaltma operasyonları için tehlike oluşturabilmektedir.

Ticari değeri
2011 yılı verilerine göre, günlük yaklaşık 17 milyon varil petrol veya dünyada ticareti yapılan petrolün neredeyse % 20'si, yıllık toplamda altı milyar varilden fazla petrole karşılık gelen bir miktar Hürmüz Boğazı'ndan gemilerle aktarılmıştır. Kuveyt, Irak, İran, Suudi Arabistan, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Katar ihraç ettikleri petrolü Hürmüz üzerinden uluslararası pazarlara ulaştırmaktadır. Aynı zamanda dünya sıvılaştırılmış gaz (LNG) ihracatının da %66'sı Hürmüz Boğazından geçmektedir.

Jeopolitik durumu
Hürmüz Boğazı güvenliğinin sağlanması bazı sorunları barındırır. Zayıf askerî güce sahip körfez ülkeleri boğazın güvenliğini sağlamakta yetersiz kalmaktadır. Bu durunda güçlü devletlerin bölge ile ilgilenmesi zorunlu olmaktadır. ABD İran İslam Devrimine kadar Suudi Arabistan ve İran ortaklığı ile boğazın güvenliğini sağlamaya çalıştı. 1979 devriminden sonra Amerikan karşıtı politikalar yürüten İran, Hürmüz Boğazını tehdit etmeye başladı. Körfez İşbirliği Ülkeleri (Suudi Arabistan, Bahreyn, Katar, Kuveyt, Umman, Birleşik Arap Emirlikleri) buna İran tehdidine karşı 2000 yılında savunma paktı imzaladılar. NATO'ya benzer şekilde 'üye ülkelerin birine yapılan saldırı, tümüne yapılmış sayılır' kuralını kabul edildi. İKÖ güvenliğin sağlanması amacıyla NATO ile de iş birliği yapmaya çalışmaktadır. ABD körfez ülkeleriyle çeşitli savunma anlaşmaları yapmış, askeri üsler kurmuştur.

Hürmüz Boğazı'ndaki bir diğer sorun ise karasuları meselesidir. İran ve Umman'ın karasularını 3 mil olarak uyguladığı zamanlarda, 21 mil genişliğindeki boğazdan geçişte herhangi bir sorun bulunmuyordu. Boğazın orta kısmında geniş bir uluslararası suyolu bulunuyordu. Fakat İran'ın 1959, Umman'ın 1972 yılında karasularını 12 mile çıkarmaları geçişlerde sorun oluşturmuştur. Bu durumda boğazın uluslararası su alanı kalmamış, tüm sular İran ve Umman'ın karasuları haline gelmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Basra Körfezi
Umman Körfezi
İran'daki yeryüzü şekilleri
Umman'daki yeryüzü şekilleri
Asya'daki boğazlar
Orta Doğu coğrafyası
Birleşik Arap Emirlikleri sınırları
İran sınırları
Umman sınırları
Hint Okyanusu'ndaki boğazlar
Hürmüzgan Eyaleti

Hürmüz Boğazı


මලියදේව බාලිකා විද්‍යාලය කුරුණෑගල පිහිටි බෞද්ධ කාන්තා පාසලක්.

ඉතිහාසය
1946 ජූලි 1 වන දින ගුරුවරු දෙදෙනෙක් ගෙන් හා සිසුහු 69 දෙනෙක්ගෙන් ආරම්බ කල මෙම පාසලේ වැඩබලන විදුහල්පති වශයෙන් කටයුතු කලේ  C. E. V ෆර්නැන්ඩෝ.

ආරම්බයේදී මලියදේව පාසල මිශ්‍ර පාසලක් වූ අතර එය මුලින්ම 1888දි පිහිටියේ කුරුණෑගල බෝධිරාජ මාවතෙයි.පසුව එය ඇත්කද විහාර භූමියට ගෙන යන ලදී.

1928 දි මලියදේව විද්‍යාලය පිහිටි වර්තමාන ස්ථානය වන මිගමුව පාරට ගෙන යන ලදී. මෙම ඉඩම් භුමියේ අයිති කරුවා වුයේ ගොඩ්ප්රි මඩවල මහතායි.1938දි සර් ජෝන් කොතලාවල මැති තුමාගේ උදව්වෙන් මලියදේව පාසල මිශ්‍ර පාසලක් ලෙස ලියාපදිංචි කරන ලදී. මෙම වකවානුවෙහි කුරුනෑගල නගරයෙහි බෞද්ධ බාලිකා පාසලක් පිහිටියේ නැත.

දෙවැනි ලෝක යුද්ද සමයේ යුදමය කටයුතු සදහා පාසල් භුමිය හා ගොඩනැගිල්ල යුද්ද හමුදාව බාරයට ගැනිණි.මෙම නිසා පාසල මුලින් තිබු ස්ථානය වූ ඇත්කද විහාර භූමියට නැවත ගෙන ගියේය.
1944 දි මලියදේව පාසලේ ප්‍රාථමික අංශය කුරුනෑගල-කොළඹ මාවතෙහි භූමියකට රැගෙන යන ලදී. පසුව මෙය මලියදේව බාලිකා විද්‍යාලය බවට පත්විය.

මේ වන විට මලියදේව බාලිකා විද්‍යාලය පවිතන ඉඩම සර් ජෝන් කොතලාවල මැති තුමා තරුණ බෞද්ධ සමිතියේ සභාපතිව සිටි කාලයේ මිලිදිගත් එකකි.පසුව එය පාසල ඉදිකිරීම වෙනුවෙන් භුමියේ අයිතිය රජයට පවරන ලදී.1946 ජූලි 1 වන දින ගුරුවරු දෙදෙනෙක් ගෙන් හා සිසුහු 69 දෙනෙක්ගෙන් ආරම්බ කරන ලදී.

පිටත ලිපි
 Official Website of Maliyadeva Girls' College

මලියදේව බාලිකා විද්‍යාලය


Nordic Seaplanes er et dansk flyselskab, der siden maj 2016 har drevet en rute med vandfly mellem Københavns Havn og Aarhus Havn.

Historie
I 2012 var der fremskredne planer om at flyve med vandfly fra Aarhus Havn (ICAO: EKAC) til Københavns Havn (ICAO: EKCC). Via selskabet Samsoe Seaplanes var man i følge initiativtager Rune Balle kun én enkelt tilladelse fra at kunne sætte ruten i drift med et Cessna 208-fly.

Men det var først i slutningen af 2014 at der for alvor kom skred i tingene. Erhvervsmanden og racerkører Lars Erik Nielsen var sammen med advokat og kaptajn Lasse Rungholm gået ind i projektet. Lars Erik Nielsen og to fætre havde i 2013 solgt Maldivian Air Taxi for et milliardbeløb. Maldivian havde på dette tidspunkt 45 vandfly. Til Nordic Seaplanes blev der i december 2014 indkøbt et 37 år gammelt DHC-6 Twin Otter-300-fly, der før havde fløjet for det iranske selskab Iranian Naft Airlines. Det fløj i april 2015 fra Dubai til Schweiz, hvor det gennemgik en otte måneder lang totalrestaurering, ligesom der blev monteret amfibiepontoner på flyet, så det kunne starte og lande på vand og på land. Flyet fik den danske indregistrering OY-NSA.

I februar 2016 var den oprindelige initiativtager Rune Balle ude af projektet, og det blev nu udelukkende ledet af Lars Erik Nielsen og Lasse Rungholm. 25. maj 2016 kunne Nordic Seaplanes for første gang lette fra Nordre Toldbod i København med betalende passagerer og lande cirka 45 minutter senere i Østhavnen i Aarhus. Dette blev Danmarks første kommercielle rute med vandfly, og startede med fire returflyvninger på hverdage. Flyet opereres officielt af schweisiske Zimex Aviation Ltd.

I 2016 blev der fløjet frem til 23. december, og i 2017 fløj man igen fra 23. februar. Der blev transporteret 6.500 passagerer i 2016, med 98% af afgangene til tiden og meget få aflysninger.

Allerede efter første driftsår, eller rettere halvåret fra 1. juli 2016, var der et samlet overskud. Selskabet Nordic Seaplanes måtte ganske vist konstatere et underskud på godt én million kroner, men investeringsselskabet DHC6 Invest, der afholder udgifter til vandflyveren, gav et overskud på halvanden million kroner. Samlet set blev overskuddet knap 500.000 kroner, hvilket skyldtes lavere udgifter end ventet til fly og flyvepladserne.

I 2021 blev der indkøbt endnu en Twin Otter vandflyver. Den 17. august 2021 lettede fly nr. 2 første gang fra Aarhus med kurs mod København. I dag indgår flyet i den daglige rutefartplan' der primært er udvidet med flere morgen- og eftermiddagsafgange fra både Aarhus og København.

Den 27. maj og 5. september 2021 modtog Trafikstyrelsen anonyme henvendelser om, at Nordic Seaplanes havde undladt at efterleve sikkerhedsforanstaltningerne fastsat af Trafikstyrelsen. På grund af dette bad Trafikstyrelsen Østjyllands Politi om at rejse tiltale mod Nordic Seaplanes Invest, som er ejer af virksomheden, for at have afgivet urigtige oplysninger til Trafikstyrelsen i forbindelse med et tilsyn. Konflikten medførte at Nordic Seaplanes fløj på dispensation, men Trafikstyrelsen har i marts 2022 givet vandflyselskabet en ny femårig tilladelse, under særlige betingelser. Sagen er  fortsat ikke afsluttet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Nordic Seaplanes officielle websted

Flyselskaber i Danmark
Etableret i 2015

Nordic Seaplanes


An Sunipia minor in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Sunipia minor in nahilalakip ha genus nga Sunipia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sunipia

Sunipia minor


نساء صغيرات قد تعني:

 نساء صغيرات: فيلم أمريكي من إنتاج عام 1933
 نساء صغيرات: فيلم أمريكي من إنتاج عام 1949

 نساء صغيرات (أنمي)، مسلسل رسوم متحركة من إنتاج نيبون أنيميشن
 نساء صغيرات (مسلسل)، مسلسل سوري من إخراج باسل الخطيب

نساء صغيرات (توضيح)


الحَشَف أو اللَّنْتَانَة حَشَفَة أو كَمَارَة أو مُلْتَوِيَة  هو جنس نباتي يتبع فصيلة اللويزية من رتبة الشفويات.
يتكون من حوالي 160 نوعاً من نباتات ذات الحولين مغطاة البذور. تتواجد في مناطق مختلف في العالم وخاصة في المناطق الاستوائية من أمريكا وأفريقيا ودول المحيط الهادي كأستراليا.

الوصف النباتي
كثيرة الأزهار ومتعددة الألوان. لا تتجاوز المترين طولاً. أوراقها معكوسة، مسننة وبيضوية الشكل. معظم أنواعها تتواجد في الأمريكيتين.

انظر أيضاً
 قائمة أنواع الحشف

المراجع

أجناس الشفويات
لانتانا

حشف (نبات)


Eskvilin (lat. Mons Esquilinus) jedan je od sedam rimskih brežuljaka, na kojima je izgrađen Rim. Dvije poznate uzvisine na Eskvilinu su Oppius (tal. Oppio) i Cispius (tal. Cispio). Oppius se sastoji uglavnom od velikog parka i ostataka Trajanovih termi. Jedna od glavnih znamenitosti koja je smještena na Eskvilinu je bazilika sv. Marije Velike. Između nje i Oppiusa je manja uzvisina Fagutal (lat. Mons Fagutalis).

Na trgu "Piazza Vittorio Emanuele II." nalazi se tzv. Porta Magica (tal.'magična vrata'), poznata i pod imenom Porta Alchemica. Zazidana vrata jedini su ostaci vile Palombara, koju je sredinom 17. stoljeća dao sagraditi markiz Massimiliano Palombara. Markiz je posebice bio zainteresiran za ezoterične znanosti, i podupirao je veliki broj alkemičara u Rimu. Smatra se da su vrata bila ulaz u alkemičarski laboratorij.

Galijenov luk je ostatak Porte Esquilina, jedne od sedam antičkih rimskih porti. Luk je prvobitno bio dio Servijevog zida kojeg je dao sagraditi Servije Tulije
u 6. stoljeću pr. Kr. Cezar August ukrasio je luk, a oko 260. g. pr. Kr luk je posvećen cezaru Galijenu.

Sedam rimskih brežuljaka

Eskvilin


A European Geography Association (EGEA) é uma associação que incentiva os estudantes europeus de geografia a se envolverem com experiências práticas de aprendizado. A EGEA oferece programas de intercâmbio e excursões para facilitar a conexão entre estudantes europeus e outros de todo o mundo.

A EGEA também fornece publicações em parceria com a EuroGeography. Eles operam em 32 países europeus e têm mais de 3.000 participantes ativos.

Os objetivos da EGEA são oferecer oportunidades de desenvolvimento pessoal a jovens geógrafos em toda a Europa e permitir-lhes realizar o seu potencial como jovens cientistas. A EGEA oferece oportunidades de aprendizagem complementares e alternativas, além da educação formal em geografia.  Isto é feito através do incentivo e viabilização do envolvimento na interacção intercultural, bem como do desenvolvimento de actividades académicas, científicas, culturais e profissionais destinadas aos jovens geógrafos em termos de igualdade, diversidade e não discriminação. A EGEA contribui ativamente para a promoção da geografia através das suas capacidades de rede e através de parcerias estratégicas, com o objetivo final de fortalecer o lugar da geografia nas comunidades locais dos membros.

História
A EGEA foi fundada em 1987 por estudantes de universidades em três cidades principais; Barcelona, Varsóvia e Utrecht. O objetivo da organização era permitir que estudantes de vários países europeus trocassem conhecimentos sobre a geografia da região.  Um ano depois, em 1988, a EGEA foi oficialmente registrada como uma fundação com sede em Utrecht, na Holanda. Em 1996 foi lançado o primeiro website da EGEA. A página inicial se tornaria o ponto de encontro central para todos os membros da EGEA em toda a Europa. Na Assembleia Geral de 2009 em Haia foi decidida a alteração do estatuto jurídico da EGEA. Desde então a EGEA funciona como uma associação internacional. Até 2014, a EGEA cresceu de suas três entidades iniciais para um número atual de 90 entidades em 36 países diferentes.

Atividades
São várias as atividades locais, nacionais e internacionais organizadas pelas entidades da EGEA. Os principais eventos do ano são os congressos internacionais. Outros eventos anuais são encontros menores, que duram um fim de semana, e cursos de verão. Além disso, as entidades organizam seus próprios eventos. O espectro de conteúdos destes eventos vai desde seminários ou excursões científicas até eventos onde o foco principal é o convívio.

Congressos
Por ano realizam-se cinco congressos: quatro Congressos Regionais na Primavera, organizados por uma ou mais entidades de cada região, e o Congresso Anual realizado em Setembro.

Os congressos sempre incluem workshops, excursões, treinamentos e palestras com embasamento científico. Há também reuniões de Pessoas de Contato das entidades e assembléias regionais ou internacionais.

Intercâmbios
Os intercâmbios entre estudantes são as principais atividades da EGEA. Eles permitem que pequenos grupos de 2 ou 3 entidades da EGEA se visitem em seus países, aprendam sobre cultura, explorem hábitos locais e experimentem o ambiente natural daquele país. Mais importante ainda, eles permitem que jovens geógrafos conheçam seus pares em outros paises europeus. Seguindo o acordo, uma entidade está hospedando a outra. Durante o período de hospedagem, os jovens cuidam do alojamento, alimentação e programação. Mais tarde, a entidade de acolhimento passa a ser a visitante e retribui a visita. Os intercâmbios são inúmeras as atividades mais concorridas, levando em consideração o número de eventos que acontecem todos os anos.

Simpósio Científico
Todos os anos no Congresso Anual há também um simpósio científico, onde os membros podem apresentar trabalhos científicos, como suas dissertações ou teses de doutorado.

Seminários
Há alguns seminários todos os anos, sempre organizados por mais de uma entidade. Os seminários são realizados com a intenção de cobrir diferentes temas nas disciplinas particulares de geografia.

Parceiros
A EGEA tem várias parcerias com organizações de estudantes como a EUROGEO, a Associação Internacional de Estudantes de Ciências Agrárias, IAAS, e a Organização Internacional de Estudantes de História (International Students of History Association, ou ISHA). Além disso, existe uma parceria com um programa da UE, "Juventude em Acção" bem como uma parceria com um programa do Conselho da Europa, "Fórum Europeu da Juventude". Existem também cooperações com a ESRI, fornecedora de programas GIS, e com a Universidade de Utrecht.

Organizações internacionais
Organizações fundadas em 1987

Associação Europeia de Geografia


Das Einfamilienhaus Furtwänglerstraße 19 in Berlin-Grunewald steht seit 1993 unter Denkmalschutz.

Geschichte
Von 1934 bis 1935 errichtete sich der Architekt Fritz Taphorn hier eine Bleibe. Seine Pläne wurden durch die Brüder Walter Krüger und Johannes Krüger zur Ausführung gebracht. Dadurch bildeten sich architektonische Mischformen. Der expressionistische Klinkerbau wurde von den Brüdern in einen Landhausstil eingebettet. Der traufständige, von einem steilen Satteldach abgeschlossene Klinkerkubus verfügt über eine runde Auslucht und geschnitzte Holzpfeiler in der Eingangsvorhalle.

1967 wurde das Anwesen von Ulrich Schamoni aus den Erlösen seines Films Es erworben. Aus Kostengründen fiel die Wahl späterer Drehorte auf sein Haus, und er begrüßte diese Wahl auch mit den Worten: "Na prima, dann brauche ich zum Drehen erst gar nicht außer Haus zu gehen." Folgende Filme hat er dort gedreht:
 1970: Wir zwei (Regie/Drehbuch/Darsteller)
 1974: Chapeau Claque (Regie/Drehbuch/Darsteller)
 1980: Das Traumhaus (Regie)
 2012: Abschied von den Fröschen posthum durch die Tochter Ulrike Schamoni herausgebracht

In diesem Haus verstarb Schamoni am 9. März 1998.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Berlin-Grunewald

Literatur
 Rainer Haubrich, Hans Wolfgang Hoffmann, Philipp Meuser: Berlin, Architekturführer. Berlin 2006, ISBN 3-935455-77-1.

Weblinks

 Grunewald: Wohnort der Reichen, Schönen und Erfolgreichen, berlin-magazin.info, Auszüge aus dem Buch von Michaela Schubert und Wolfgang Bernschein: Berlin Reisen – ein Film, Wolbern Verlag, Berlin, Potsdam, ISBN 978-3980847278

Einzelnachweise

Baudenkmal in Berlin
Berlin-Grunewald
Erbaut in den 1930er Jahren
Villa in Berlin
Walter Krüger (Architekt)
Johannes Krüger (Architekt)
Ulrich Schamoni

Furtwänglerstraße 19


Howard Flynn ist ein von William Vance im realistischen Stil gezeichneter frankobelgischer Comic.

Die Abenteuer des jungen britischen Marineoffiziers Howard Flynn erschienen erstmals 1964 in der belgischen und französischen Ausgabe von Tintin sowie in der niederländischen Version Kuifje. Yves Duval schrieb nicht nur Fortsetzungsgeschichten, sondern auch Kurzgeschichten und illustrierte Kurzromane, die teilweise auch im taschenbuchformatigen Tintin Sélection und Kuifje Pocket veröffentlicht wurden. Le Lombard begann 1966 mit der Albenausgabe innerhalb der Reihe Une histoire du journal Tintin. 1981 fasste Magic Strip diese Alben in einem Band zusammen. Die vollständige Gesamtausgabe von Le Lombard folgte 2002 in der Reihe Tout Vance, die dem Zeichner gewidmet war.

Die deutsche Erstveröffentlichung stammte aus der Zeit des alten Zack und der Zack Parade. In der Reihe Die grossen Abenteuer Comics gab Carlsen zwei Sammelbände heraus.

Albenlange Geschichten

Weblinks
 Howard Flynn auf lejournaldetintin.free.fr (französisch)

Einzelnachweise

Frankobelgischer Comic (Werk)
Frankobelgische Comicfigur

Howard Flynn


John Donald Imus Jr. (; July 23, 1940 – December 27, 2019), also known as Imus, was an American radio personality, television show host, recording artist, and author. His radio show Imus in the Morning was aired on various stations and digital platforms nationwide until 2018.

Imus began his first radio job at KUTY in Palmdale, California in 1968. Three years later, he landed the morning broadcast position at WNBC in New York City. He was fired from WNBC in 1977, worked for a year at WHK in Cleveland, and was rehired by WNBC in 1979. He remained at WNBC until it left the air in 1988, at which time his show moved to WFAN, which took over WNBC's former frequency of 660 kHz. Howard Stern's success with national syndication led Imus in the Morning to adopt the same model in 1993.

Imus was labeled a "shock jock" in his later career. He was fired by CBS Radio in April 2007 after describing the Rutgers University women's basketball team as "nappy-headed hos".

In January 2018, Cumulus Media told Imus that the company was going to stop paying him, and his final show aired on March 29, 2018. He died the following year of complications from lung disease.

Early life
Imus was born in Riverside, California, to a wealthy family, the son of John Donald Imus Sr. and Frances E. Imus (née Moore) who ran a  ranch named The Willows near Kingman, Arizona. He was said to have Welsh, English, and Polish roots. Imus claimed at one time to practice Judaism then later recanted, calling himself, "spiritual." He had a younger brother, Fred Imus (1942–2011). Imus disliked school, moving "from one hideous private school to another" and described himself as a "horrible adolescent". When he was 15, his parents divorced. His father died when Imus was 20.

In 1957, while living in Prescott, Arizona, Imus dropped out of high school and joined the United States Marine Corps at Base Camp Pendleton where he was stationed in an artillery unit before transferring to the Drum and Bugle Corps. He left the Marines with an honorable discharge, and secured work as a window dresser in San Bernardino, before he was fired for performing strip teases on the mannequins for passersby. Imus then moved to Hollywood with his brother in an attempt to find success as musicians and songwriters, but they struggled to get radio DJs to play their songs on the air. This left Imus homeless, resorting to sleeping in a laundry and hitchhiking back to Arizona. After dropping out of the University of the Pacific, Imus worked as a brakeman on the Southern Pacific Railroad and in a uranium mine in Arizona. He suffered a mining accident that broke both of his legs.

Career

Early career
In 1966, Imus enrolled at the Don Martin School of Radio and Television Arts and Sciences, in Hollywood, after seeing a newspaper advertisement; he was thrown out for being "uncooperative", but studied enough to obtain a broadcasting license from the Federal Communications Commission (FCC). Upon winning a talent contest at Johnny Otis's night club, he worked as a singer-songwriter, with Otis serving as his manager. After hearing a morning radio DJ at KUTY, in Palmdale, California, Imus went to the station and successfully persuaded the owner to hire him. He signed on the air on June 2, 1968. While at KUTY, Imus debuted his on-air character Billy Sol Hargis, a radio evangelist inspired by and named for preacher Billy James Hargis and businessman Billie Sol Estes. Imus was an instant success at the station; in two months, he had become number one in ratings for his time slot, and earned a Billboard Award for Air Personality of the Year in a medium-sized market.

Imus then had a brief tenure at KJOY in Stockton, California, from which he was fired due to an incident that some sources attributed to his Eldridge Cleaver look-a-like contest in which the winner would be incarcerated for a year. Other sources suggest the firing was because of his saying "hell" and multiple raunchy jokes on-air. Imus moved to KXOA in Sacramento, California, whose management team—including general manager Jack G. Thayer and program director John Lund—both left for identical positions at Cleveland station WGAR and took Imus with them. Thayer and Lund were hired by WGAR to revamp the station's old-line middle of the road (MOR) format, and had Imus as the centerpiece for their new adult contemporary format that had been developed at KXOA. Imus's tenure at WGAR lasted for less than 15 months but immediately showed success. The October/November 1970 Arbitron ratings listed Imus at number one in the 18–49 demo, ahead of WKYC's Jim Runyon and WJW's Ed Fisher; WGAR as a whole topped both the 25–34 and 25–49 demos. Imus was honored by Billboard as the number one radio personality for 1971, an honor he shared with KMPC's Gary Owens.

Imus in the Morning was controversial and satirical, with Imus's existing characters and comedy skits garnering immediate attention. One of his earliest on-air jokes involved promoting the 1958 Bobby Darin single Queen of the Hop as "a WGAR exclusive" and talking over it in the mode of a Top 40 deejay. Imus also became infamous for his series of prank calls, even dialing Ohio Attorney General William J. Brown's publicly listed phone number and inviting him to "join the swinging world of show biz". He once contacted an Ohio Bell phone operator to ask if she was married and if "you mess around", prompting the phone company's lawyers to contact the station. His most infamous prank call was to a McDonald's restaurant claiming to be an Ohio National Guard official and ordered 4,000 hamburgers as lunch for the troops. While the phone call was entirely scripted by Imus and Lund (with Lund voicing the McDonald's worker) the segment influenced a later FCC ruling that required all radio DJs to identify themselves when they make phone calls on the air. Imus also devoted one show to help a Yugoslavian immigrant find a bride in order to prevent his deportation after it was discovered he entered the country illegally. Meanwhile, Imus, Jack Thayer, and WGAR were hit with a defamation lawsuit by television meteorologist Robert Zames after Imus repeatedly questioned Zames's sobriety and joked about it on-air.

1971–1979: WNBC and WHK
On December 2, 1971, less than three years into his radio career, Imus started his morning show at WNBC in New York City, with a $100,000 per year salary which was said to have been double his WGAR salary. On his second day, he overslept and missed the show. Imus was involved in various projects during his time at WNBC. In March 1973, he began a stand-up comedy and stage act called Imus in the Evening; his first shows were held at The Bitter End in New York City. By the early 1980s, he was earning as much as $10,000 a performance. Imus retired his stand-up in December 1985. He released three albums containing radio segments and songs: 1200 Hamburgers to Go (1972), One Sacred Chicken to Go (1973), and This Honky's Nuts (1974). The latter features material from his stand-up comedy at Jimmy's Club in Manhattan.

Imus started to drink heavily during this period, which soon affected his working life. He started to miss work and became increasingly unmanageable. He missed 100 days of work in 1973. In August 1977, WNBC decided to reformat the station and let go of their on-air staff. Imus described himself as "awful" and "a jerk" during this time, and struggled to find a suitable job in New York City that satisfied his salary demands. He returned to Cleveland and began an afternoon drive show on WHK in 1978. He found the experience humiliating, but took the job in order to earn money and "get my act together". During this time, Imus recorded episodes of IMUS, plus..., a late-night talk show on WNEW-TV in New York.

1979–1988: WNBC
On September 3, 1979, Imus returned to the air in mornings at WNBC from 5:30 am. By this time, Imus had started to use cocaine; he quit in 1983. He continued to drink, and his on- and off-air behavior became erratic; he turned up for work without shoes and slept on park benches with large amounts of money in his pocket. By 1981, Imus and Charles McCord secured a deal with Paramount Pictures that involved the development of three screenplays, including work on Joy of Sex. In April 1981, Imus renewed his contract with WNBC with a five-year deal worth $500,000 a year with bonuses if he surpassed ratings targets. Following the addition of Howard Stern in afternoons in 1982, Imus and Stern began a longtime feud though both were paired on WNBC print and television advertisements.

In July 1981, Imus released his first book, God's Other Son, a novel about the life of his on-air character Billy Sol Hargis that he wrote with McCord. It was republished in 1994 and spent seven weeks on The New York Times best seller list. By October 1981, Imus was the most popular radio DJ in the US, reaching 220,000 regular listeners and number one in 12 of 13 demographic categories. Other regular Imus characters included the supposed general manager "Geraldo Santana Banana" (played by doo-wop singer Larry Chance), and "Moby Worm", a monstrous creature who devoured local schools (which was reported on the show's "breaking news updates").

Imus was also the utility announcer for Geraldo Rivera's monthly TV series Good Night America, which aired as a recurring segment of ABC's Wide World of Entertainment program (1973–1976), and he was one of the inaugural video jockeys (VJ) for the launch of VH-1, sister cable channel to MTV, in 1985.

1988–2007: WFAN and national syndication
On October 7, 1988, after WNBC was sold to Emmis Broadcasting, the station permanently signed off the air to have WFAN, an all-sports station, move to the station's signal. The entire station staff was let go except Imus and his radio show team, who stayed to become WFAN's morning show.

In 1989, Imus signed a five-year deal to continue his show on WFAN. In April 1989, Imus was inducted into the National Radio Hall of Fame. Later in 1989, Imus accepted an invitation to become an honorary assistant coach for a basketball game between the Fordham Rams and La Salle Explorers the following January.

The show began syndication in June 1993 when it was simulcast on WEEI in Boston, followed by four other stations around the country. They began simulcasting on MSNBC in 1996.

Imus was instrumental in raising over $60 million for the Center for the Intrepid, a Texas rehabilitation facility for soldiers wounded in the Iraq War. The largest technological center of its kind in the country, it is designed to treat disabled veterans and help them with their transition back into the community. Imus also took on the cause of the living conditions at the Walter Reed Army Medical Center, visiting wounded veterans at the hospital to boost morale. Imus's reporting preceded Army resignations, including that of Lieutenant General Kevin Kiley, then Army Surgeon General. Imus had earlier criticized Kiley's personal fitness for military duty and dedication to wounded soldiers.

2007–2018: WABC and retirement
The program was heard on WABC starting on December 3, 2007. In 2018, Cumulus Media informed Imus that the company was going to stop paying him because of the bankruptcy reorganization that Cumulus was undergoing. The show aired its final episode on March 29, 2018.

Controversies

Rutgers women's basketball team
Imus characterized the Rutgers University women's basketball team as "rough girls" on April 4, 2007. It occurred during a discussion about the NCAA Women's Basketball Championship where he was commenting on the players' tattoos. His executive producer Bernard McGuirk responded by referring to them as "hardcore hos". The discussion continued with Imus describing the women as "nappy-headed hos" and McGuirk remarking that the two teams looked like the "jigaboos versus the wannabes" as mentioned in Spike Lee's film School Daze, apparently referring to the two teams' differing appearances.

In the immediate aftermath of the remarks, public outrage was directed at Imus and WFAN. Howard Stern discussed how he had heard Imus make racist comments that were directed at a black female co-worker while the two were working at WNBC. Management was aware of the comments at the time but had done nothing. Stern's co-host Robin Quivers confirmed that assertion and added that she had once been the target of Imus's racist remarks herself. Imus dismissed the controversy at first, calling the incident "some idiot comment meant to be amusing". He also stated that "nappy-headed hos" is a term that rap artists use to refer to black women. He said:

That phrase didn't originate in the White community. That phrase originated in the Black community. Young Black women all through that society are demeaned and disparaged and disrespected by their own Black men, and they are called that name in Black hip hop.

In response to mounting public censure, Imus issued a statement of apology:

On April 9, Imus appeared on Al Sharpton's syndicated radio talk show Keepin' It Real with Al Sharpton to address the controversy. Sharpton called the comments "abominable", "racist", and "sexist", and repeated his earlier demand that Imus be fired. Imus said, "Our agenda is to be funny and sometimes we go too far. And this time we went way too far. Here's what I've learned: that you can't make fun of everybody, because some people don't deserve it."

Imus was suspended soon after. Media commentators were divided on the suspension. On MSNBC's Scarborough Country on April 10, Pat Buchanan said Imus was "a good guy" who "made a bad mistake and apologized for it" and that the show should stay on the air. Comedian Bill Maher said that, if a comedian apologizes for stepping over a line, that should suffice. MSNBC media analyst Steve Adubato disagreed, saying that this incident was "not isolated". Joe Klein made the same charge, referring to Imus's comment about The New York Times reporter Gwen Ifill 14 years before as evidence of a pattern of offensive comments. On The View, Rosie O'Donnell spoke out in support of keeping Imus on the air on free speech grounds. Emil Steiner of The Washington Post argued that Sharpton used the issue to further divide America along racial lines.

The Rutgers basketball team held a news conference at which coach C. Vivian Stringer stated that the team would meet with Imus to discuss his comments. Several of the players expressed their outrage over his remarks. Team captain Essence Carson said that Imus's remarks had "stolen a moment of pure grace from us".

Chicago Tribune columnist Clarence Page had confronted Imus about his characterization of certain black athletes and got him to take a pledge to stop. After the Rutgers team incident, Page said that he would not appear on the show again and said of the original two-week suspension:

 CBS board member and former NAACP president Bruce S. Gordon said that Imus should not be allowed to come back even after the suspension, claiming that his remarks "crossed the line, a very bright line that divides our country."
President of NBC News Steve Capus announced on April 11, 2007 that MSNBC would no longer simulcast Imus in the Morning. The decision came on the same day that a few advertisers left Imus, and the network also said that employee concerns played a role. Capus said:

CBS Radio canceled Imus in the Morning the next day. CBS President and chief executive officer Leslie Moonves stated:

The day before, CBS chairman Sumner Redstone said that he trusted that Moonves would "do the right thing," but he didn't elaborate. Moonves had met with Sharpton and Jesse Jackson shortly before the announcement was made. Moonves said in an internal memo that employee concerns were a factor in the decision to cancel Imus's show, but he also said that the decision was "about a lot more than Imus." Moonves said that CBS had to take Imus off the air in order to change "a culture that permits a certain level of objectionable expression that hurts and demeans a wide range of people."

General Motors (Imus's biggest advertiser), Staples Inc., GlaxoSmithKline, Sprint Nextel, PetMeds, American Express, and Procter & Gamble either pulled their ads outright or suspended advertising on Imus's show to protest his remarks. Bigelow Tea Company expressed uncertainty about renewing their ads with Imus's show.

Just hours after the announcement of his firing, Imus met with Stringer and her team at Drumthwacket, the New Jersey governor's mansion. The three-hour meeting was arranged by Buster Soaries, the former New Jersey Secretary of State and Stringer's pastor. New Jersey governor Jon Corzine planned to attend the meeting but was injured in a car accident on the way. Imus left without commenting, but Stringer said that the meeting went well. She later commented that they had accepted Imus's apology because he came to the meeting "in spite of the fact that he lost his job. So let's give him credit for that." She also emphasized that the basketball team had not called for Imus to be fired.

Senator John Kerry criticized CBS for being too harsh. He said that a "long suspension" would be "appropriate to pay a price on the airwaves but I'm not sure that it was appropriate to say you're off forever."

Subsequent litigation
Imus hired prominent attorney Martin Garbus by May 2, 2007, to pursue a wrongful termination lawsuit against CBS for the remaining $40 million on his five-year contract. The contract contained a clause indicating that CBS hired and supported Imus to produce "irreverent" and "controversial" programming. CBS announced a settlement with Imus on his $40 million contract on August 14. Rutgers basketball player Kia Vaughn filed a suit that same day against Imus, NBC Universal, CBS Corporation, MSNBC, CBS Radio, Viacom, Westwood One Radio, and Bernard McGuirk, citing slander, libel, and defamation of character. She was the only player to pursue legal damages. Vaughn dropped the lawsuit on September 11, 2007, citing her desire to concentrate on her studies and basketball training.

Return to radio and television
On July 8, 2007, the Drudge Report indicated that Imus would return to the air before the 2008 presidential election. Imus reached a settlement with CBS Radio over his contract on August 14, leaving him free to pursue other media opportunities.

On November 1, Citadel announced that they had agreed to a multi-year syndication contract with Imus. The new Imus in the Morning program was distributed nationally by Citadel Media and based at Citadel-owned WABC in New York City beginning in December. The New York Times reported on November 14 that Imus had agreed to terms with cable network RFD-TV to air a video simulcast of the new radio program. Charles McCord and Bernard McGuirk joined him in the new version of the show, and he returned to the airwaves on ABC Radio and RFD-TV on December 3. Sharpton said in an interview, "We'll monitor him; I'm not saying I'm going to throw a banquet for him and say welcome home. He has the right to make a living, but because he has such a consistent pattern with this we are going to monitor him to make sure he doesn't do it again." Jesse Jackson appeared on Imus in the Morning on April 4, 2008, to discuss the 40th anniversary of the assassination of Martin Luther King Jr., a booking that would have seemed impossible nearly a year before, when Jackson joined 50 demonstrators in Chicago demanding that "Imus must go", and many media commentators declared Imus's "rehabilitation" complete.

In September 2008, Imus signed a multi-year deal with Fox Business Network to simulcast his radio show Imus in the Morning.

Adam "Pacman" Jones controversy
Controversy once again surrounded Imus when he made the following statements regarding the suspension of Cowboys' cornerback Adam Jones.

In response, Jones said, "I'm truly upset about the comments. Obviously Mr. Imus has problems with blacks. I'm upset, and I hope the station he works for handles it accordingly. I will pray for him." Imus said that his comments were misinterpreted. "I meant that he was being picked on because he's black." WABC vice president Phil Boyce said that it was unlikely that disciplinary action would be pursued against Imus, and none was.

Joe Barton
For two weeks in fall 2006, Imus delivered ongoing "rants" against Texas Congressman Joe Barton, describing him as "a lying fat little skunk from Texas", a "pipsqueak" and a "coward and a crybaby". Imus also called Barton a "congressional dirtbag", because Barton used his position as a committee chair to prevent passage of the Combating Autism Act, which would authorize funds for autism research. In the weeks before Congress recessed on September 29, 2006, Barton used his chairmanship to prevent the legislative proposal from coming to a vote in the House, rousing the ire of Imus and his wife, staunch supporters of autism research. The bill already had been passed unanimously by the Senate, but Barton opposed the Senate bill's stipulation that Centers of Excellence in Environmental Health and Autism investigate "a broad array of environmental factors that may have a possible role in autism spectrum disorders."

Lawsuits

Nichole Mallette sued Imus on November 29, 2004, for wrongful termination and defamation after a Thanksgiving 2003 incident in which she was allegedly fired from her position as nanny and escorted off his property at 4:15 am. Don and Deirdre Imus were allegedly upset over Mallette's possession of a cap-gun and pocket knife on ranch property.

One of the doctors who worked at the Imus Ranch, Dr. Howard Allen Pearson, sued Imus for slander and civil assault on July 8, 2005. Dr. Pearson accused Imus of threatening him during a July 13, 2004, confrontation at the ranch, after a disagreement over how to care for one of the children at the ranch. Imus subsequently referred to Pearson several times on the air as "an arrogant fucking doctor who doesn't mind letting a child suffer." Pearson was a world-famous pediatric cancer specialist who was the former chairman of the pediatrics department of the Yale Medical School as well as a co-founder (with Paul Newman) of another facility for ill children, the Hole in the Wall Gang Camp. In late 2005, Imus expressed his grievances about the case on the record to journalist Buzz Bissinger, for a Vanity Fair article that was published in the February 2006 issue.

Longtime sports commentator Warner Wolf was fired in 2016, after ten years on the show, and Wolf subsequently sued Imus and various other parties in New York for age discrimination. Wolf was in his late 70s at the time. The suit was dismissed in 2019 on a technicality: when he was fired, Wolf was a Florida resident who had been doing his segments from a home studio. The Manhattan Supreme Court ruled that the State of New York had no jurisdiction over this matter, and an appellate court agreed.

Defamatory speech
Imus and his crew made offensive remarks both on and off the air. Some examples include:
 Imus said in 1984 concerning Howard Stern: "yes, Howard's a slut too, Lloyd. Plus a Jew bastard, and should be castrated, put in an oven." Stern played a clip of this interview in the news section of his November 5, 2007 show.
 Imus referred to black sports columnist Bill Rhoden as a "The New York Times quota hire".
 In the course of a 1998 interview with Mike Wallace on 60 Minutes, Imus told a producer off-camera that McGuirk was hired to perform "nigger jokes".
 Robin Quivers recounted that he called her a "nigger" to her face when she worked with him at WNBC and also called her a "spearchucker" on the air. Both Howard Stern and Quivers recalled when Imus called a black female co-worker, a secretary named Brenda, a "nigger" during their time at WNBC.
 Imus repeatedly referred to Arabs as "ragheads".
 The show's routines sometimes contained derogatory epithets for homosexuals, including "faggot" and various terms describing homosexuality.
 Imus referred to former Speaker of the House Newt Gingrich as "disgusting" and a "fat repulsive pig".

Business interests
Don Imus was also a part owner of Autobody Express stores with his late brother, Fred (who was a frequent caller to the radio show, commenting on NASCAR races, the NFL and related pop culture matters). The Autobody Express stores were located in Santa Fe, and inside the Mohegan Sun Native American Casino in Uncasville, Connecticut. In 2003, the company failed and both stores closed.

Imus owned a small coffee and pastry store also located in the Mohegan Sun casino. The Autobody Express became Imus Ranch Foods, which offered its signature chips and salsa via online sales and in Northeastern stores, prior to the discontinuation of the Imus Ranch Foods line in 2014.

Honors
Imus won four Marconi Awards, three for Major Market Personality of the Year (1990, 1992 and 1997) and one for Network Syndicated Personality (1994).

He was inducted into the National Radio Hall of Fame in 1989.

Personal life

Family
Imus was married twice. Around 1969, he married his first wife Harriet Showalter, who had two daughters from a previous marriage, Nadine and Toni; Imus adopted Showalter's daughters. The couple had two daughters of their own, Ashley and Elizabeth. They divorced in 1979. Imus married Deirdre Coleman on December 17, 1994, and they stayed together until Imus's death in 2019. Their son Frederick Wyatt was born in 1998. Imus adopted his sixth child, Zach, in the 2010s.

At the time of his death, Imus resided in Brenham, Texas, at a ranch he acquired in 2013. He moved there full-time in 2015, after ending his Fox Business television simulcast in New York and from there started broadcasting his show solely on radio with the cast members broadcasting from the WABC radio studios. His former waterfront mansion in Westport, Connecticut, was sold that same year for $14.4 million.

According to journalist Robert D. McFadden, Imus was admired for his private charity work. He raised millions for the rehabilitation of wounded veterans of the Iraq war and for children with cancer and siblings of victims of sudden infant death syndrome, who had spent summers since 1999 on his ranch near Ribera, New Mexico.

Imus Ranch
In 1999, Imus and Deirdre founded the Imus Ranch, a working  cattle ranch near Ribera, New Mexico,  southeast of Santa Fe, for children with cancer. The ranch was used as a tax deduction by Imus, and eventually, due to the personal use of the ranch by the Imus family, saw its property tax exemption reduced to 55%. The ranch was also criticized for the relatively high ratio of cost to each child served, which was over $25,000. The summer program serving children ended in 2014, following a rib injury Imus suffered in a fall from a horse.

In the three years from 2014 onward, the ranch reported losses on its Form 990, totaling nearly $3 million. The board members of the non-profit were Imus, his wife Deirdre, and Imus's agents, Vincent and Robert Andrews.

In October 2014, the ranch was offered for sale with an asking price of $32 million. The ranch failed to sell after repeated efforts to do so, leading Imus to put the property up for auction in May 2017. The ranch was sold to broadcaster Patrick Gottsch in April 2018, for $12.5 million. A spokesperson for Imus stated that the non-profit organization had not been active since 2014.

Health and death
During his early years broadcasting in New York City, Imus battled with alcoholism. In 1983, he was persuaded by Michael Lynne, then his lawyer, to attend Alcoholics Anonymous meetings. Imus attended meetings and ceased to drink in public, but continued to drink in private. On July 17, 1987, after a nine-day vodka binge, he attended rehabilitation at a Hanley-Hazelden treatment center in West Palm Beach, Florida, for six weeks and remained sober. By 1991, Imus had adopted a vegetarian diet.

In 2000, Imus suffered serious injuries after a fall from a horse at his ranch and broadcast several shows from a hospital. The injuries resulted in chronic breathing problems, especially at higher altitudes, which he spoke about on his program.

In March 2009, Imus was diagnosed with stage 2 prostate cancer. He was advised to have radiation treatments, but said he chose to treat the disease holistically.

Imus was hospitalized at Baylor Scott & White Medical Center in College Station, Texas, on December 24, 2019. He died three days later, on December 27, at the age of 79, of complications from lung disease. In reporting his death, David Bauder of the Associated Press said, "the quote that might best serve as Imus's epitaph" was the shock jock's statement to Vanity Fair magazine in 2006: "I talk to millions of people every day. I just like it when they can't talk back."

Discography

Albums
 1200 Hamburgers to Go (1972, RCA Records)
 One Sacred Chicken to Go (1973, RCA Records)
 This Honky's Nuts (1974, Bang Records)
 The Imus Ranch Record (2008, New West Records)
 The Imus Ranch Record II (2010, New West Records)
Singles
 I'm A Hot Rodder/The Boogala (credited as Jay Jay Imus & Freddy Ford) (1964, Challenge Records) (Freddy Ford is Imus's brother, Fred)
 From Adam's Rib To Women's Lib/The Ballad Of Rick (1971, RCA Records)
 1200 Hamburgers To Go/Reverend Billy Sol Hargis (1972, RCA Records)
 Son of Checkers (The Watergate Case)/Oh Billy Sol Please Heal Us All (1973, RCA Records)
 Play That Country Juke Box (1975, RCA Records)
 Everybody Needs Milk (Just Give Me A Bottle Of Wine) (1975, RCA Records)
 The Presidential Debate (credited as Road Hog & The Neon Cactus) (1976, RCA Records)

Books

Notes

External links

1940 births
2019 deaths
American radio DJs
American male comedians
American people of English descent
American people of Jewish descent
American people of Polish descent
American people of Welsh descent
American talk radio hosts
Arizona State University alumni
Autism activists
Comedians from California
MSNBC people
People from Kingman, Arizona
People from Westport, Connecticut
Radio personalities from New York City
Shock jocks
WFAN people
United States Marines
Military personnel from California
Writers from Riverside, California
2007 controversies in the United States
Deaths from lung disease
Bang Records artists
New West Records artists
RCA Records artists

Don Imus


My 21st Century Blues é o álbum de estreia da cantora e compositora britânica Raye. O seu lançamento ocorreu em 3 de fevereiro de 2023, através da Human Re Sources de forma independente. O álbum é o primeiro projeto de Raye após sua saída da Polydor Records em 2021. É o seu primeiro trabalho lançado como artista independente. Foi amplamente co-escrito por Raye sob a produção musical da própria cantora juntamente com Mike Sabath, BloodPop, Pontual e Di Genius.

Musicalmente, My 21st Century Blues incorpora house, pop, blues, dancehall e trip hop, com letras que discutem temas como as lutas da própria Raye contra o vício, insegurança, dismorfia corporal e agressão sexual. 070 Shake e Mahalia são as artistas convidadas do projeto.

O álbum recebeu análises geralmente positivas da mídia especializada. Comercialmente, o álbum estreou no número dois na UK Albums Chart, e foi o mais comprado em lojas independentes de álbuns no Reino Unido. O álbum também entrou em paradas musicais em outros dez territórios, incluindo os Estados Unidos, onde alcançou a posição 58 na Billboard 200. My 21st Century Blues foi promovido pelos singles "Hard Out Here", "Black Mascara", "Escapism" com 070 Shake, "The Thrill Is Gone" e "Ice Cream Man". "Escapism" alcançou o primeiro lugar na UK Singles Chart em janeiro de 2023 e alcançou o top dez em outras 22 paradas musicais.

Lançamento e promoção
Em setembro de 2022, Raye foi ao Live Lounge da BBC Radio 1 para apresentar "Black Mascara" e um cover de "Running Up That Hill" de Kate Bush. Em 13 de outubro de 2022, Raye anunciou My 21st Century Blues em suas redes sociais junto com o lançamento das canções "Escapism" e "The Thrill Is Gone". Após o lançamento duplo, Raye cantou as duas canções em Later... with Jools Holland. Raye mais tarde cantou "The Thrill Is Gone" no The Graham Norton Show.

Singles
Em 30 de junho de 2022, Raye lançou o primeiro single do álbum, "Hard Out Here", que foi seu primeiro lançamento independente após sua saída da Polydor Records. O segundo single, "Black Mascara", foi lançado em 24 de agosto de 2022, após ter sido lançado anteriormente no final do videoclipe de "Hard Out Here", dois dias antes do programado. Um lançamento duplo, "Escapism" com 070 Shake e "The Thrill Is Gone" foram lançadas em 12 de outubro de 2022. "Escapism" mais tarde alcançou o primeiro lugar na UK Singles Chart. Em 2 de fevereiro de 2023, um dia antes do lançamento do álbum, o quinto single, "Ice Cream Man", estreou na BBC Radio 1 como Radio 1's Hottest Record.

Análise da crítica

No agregador Metacritic, que estabelece uma média de até cem pontos com base nas avaliações críticas, o álbum obteve 82 pontos de aprovação, que foram baseadas em 12 resenhas recolhidas, o que indica "aclamação universal". O agregador AnyDecentMusic? deu 7,5 de 10, com base em sua avaliação do consenso crítico.

Escrevendo para a Clash, Alex Rigotti sentiu que "em sua pressa para contar sua história, My 21st Century Blues sofre de uma segunda metade frenética que amortece o soco no estômago que poderia ter sido". Hayley Milross, da The Line of Best Fit, escreveu que "My 21st Century Blues será rotulado como uma estreia icônica" e que "o álbum tem excelentes pontos altos [que são] faixas que mostram o que trouxe Raye para o primeiro lugar". Ben Tipple, da DIY, afirma que o álbum "[está] refletindo o desejo de Raye de explorar todas as facetas de si mesma, e é autobiográfico em sua essência, seja tocando em desgosto, discriminação ou autoimagem distorcida". Neive McCarthy, da Dork, chamou Raye de "imparável em sua última oferta", acrescentando que ela está "enfrentando todas as dificuldades que se abateram sobre ela ultimamente e está fazendo isso com uma voz suave que se inclina para o jazz e batidas polidas".

Lista de faixas

Notas
  Todas as faixas possuem um ponto no final de seus títulos; por exemplo, "Introduction" é estilizada como "Introduction.".

Desempenho comercial

Paradas semanais

Histórico de lançamento

Álbuns de Raye
Álbuns de estreia de 2023
Álbuns em língua inglesa
Álbuns independentes

My 21st Century Blues


أوسكار هو نوع من الأسماك التي تنتمي إلى عائلة السكليد الأمريكي تعيش في أمريكا الجنوبية في نهر الأمازون، في البرازيل وكولومبيا، بيئتها المفضلة المياه العذبة، قعر رملي، نباتات عائمة وصخور كبيرة حجمها حوالي 25 سم. تتكاثر بالبيوض.

يعد سمك الأوسكار من أشهر أنواع أسماك الزينة وأكثرها إنتشارا لدى مربي الأسماك، حيث يتمتع هذا النوع من السمك بجاذبيه عاليه لمربي الاسماك لذكائه الشديد ولونه وشكله المثير. سمك الاوسكار هو سمك عدواني لكنه اقل عدوانيه من العديد من الاسماك الزينة الأخرى (semi aggressive) ويتميز بتحمله للظروف المتغيرة للمياه وقدرته على مواجهة الأمراض التي تواجه مربي الأسماك.يعيش سمك الأوسكار مع بقية الأسماك من عائلة السكليد الأمريكي التي تكون بنفس حجمه تقريبا. يستطيع سمك الأوسكار العيش داخل الأحواض الزجاجية والتكاثر بشكل عادي، ويصعب اكتشاف جنس هذا السمك إلا لذوي خبرة كبيرة أو التحاليل الطبية للدم.

الأحواض المنزلية

 هذا النوع من الأسماك يكبر بشكل سريع ويحتاج إلى احواض كبيره جدا لتربيته في المنازل، وقد يبلغ طول الاوسكار في بعض الأحيان حوالي 45 سم ولكنه بالغالب يكون بحجم اصغر وبمعدل 30 سم بالاحواض المنزلية.
 نظرا لحجم هذا النوع من الاسماك فان كمية الاكل التي يحتاجها وبالتالي النفايات التي تصدر عنه هي مرتفعه وتحتاج إلى نظام جيد لفلترة الماء مع مراعات تربيته باحواض لا تقل عن 50 جالون للسمكة الواحدة مع إمكانيه تربية سمكتين في احواض بحجم 75 جالون معا، حيث ان كمية المياه الكبيرة في هذه الاحواض تعمل على تخفيف نسبه النفايات الناتجة عن السمكه وهي كبيره وابقاء المياه صالحه لعيش الاوسكار كما أن الحجم الكبير يعطي مجالا للسمكه للتحرك.
 الاوسكار يحب عمل الديكور الخاص به في المسمكة، فمن الممكن ان يقوم بتحريك الصخور، انتزاع الزراعة البلاستيكيه أو تغيير مكانه وهو يفعل ذلك بكل سهوله نظرا لحجمه وقوته!
يفضل استعمال فلتر خارجي لحوض اسماك الاوسكار "Canister Filter" على ان يتم انتقاء فلتر يستطيع ضخ من 5-10 اضعاف كمية الماء في الحوض خلال ساعة واحده واذا توفره ميزانيه مناسبه يفضل وجود فلترين من هذا النوع لحوض الاوسكار مع مراعاه تنظيف الفلتره مره واحده بالشهر لا زاله العوالق من الفلتره الميكانيكية للفلتر وبالتالي المحافظة على عمل الفلتر بشكل جيد

الغذاء
 يتغذى الاوسكار بالاحواض باستخدام طعام الاسماك الدارج الذي يجب أن يشمل بروتين نباتي وحيواني حيث انه في البرية يتغذى باصطياد بعض الاسماك ويشكل النباتات جزء كبير من غذاءه. من الممكن استعمال الخس كغذاء للاوسكار بالإضافة إلى الطعام الجاهز ليشكل مصدرا للغذاء النباتي للسمكة.
 يستحسن عدم محاوله اطعام الاوسكار اسماك حيه -feeder fish - مثل السمك الذهبي الصغير وغيرها حيث تربى هذه الاسماك ببيئه سيئه وباعداد كبيره جدا وقد تحتوي هذه الاسماك امراضا تضر أو قد تقتل الاسماك بالحوض.
 من الممكن اطعام الاوسكار مرة يوميا وهو صغير وفي طور النمو وتقليل الاكل عندما ينضج مثل اعطائه وجبه يوميا أو كل يومين مع الانتباه إلى ان جميع الاكل المعطى يتم تناوله في 5 دقائق كاقص حد من قبل السمك ومراعاه ان اطعام السمك كثيرا قد «يقتل» السمك بسبب التلوث للماء الناجم عن الاكل أو الفضلات الصادره بسبب كثره الطعام (وهذه بالعادة أحد أهم أسباب موت الاسماك عند معظم الهواة).

انظر أيضًا
 قائمة أسماك الزينة

مراجع

 أسماك الزينة والسلاحف المائية، دكتور حسين عبد الحي قاعود، كتاب المعارف العلمي، مصر
 أسماك الزينة،(دكتور أسامة رشاد حبيب - إيهاب المنقبادي)، مصر

أسماك المياه العذبة
أسماك المياه العذبة في كولومبيا
أسماك أمريكا الجنوبية
أسماك زينة
أسماك وصفت في 1831
أصنوفات سماها لويس أغاسيز
بلطية
حيوانات الأمازون

أوسكار (سمكة)


الطنطورة قرية فلسطينية تقع الي الجنوب من مدينة حيفا، وتبعد عنها 24 كم وترتفع حوالي 25 مترا عن سطح البحر، وتقوم القرية علي بقايا قرية (دور) الكنعانية وتعني المسكن. وتبلغ مساحة أراضيها 14520 دونما وتحيط بها قري كفرلام والفريديس وعين غزال وجسر الزرقاء وكبارة. قدر عدد سكانها سنة 1929 حوالي 750 نسمة وفي عام 1945 حوالي 1490 نسمة. قامت المنظمات الصهيونية المسلحة بهدم القرية وتشريد أهلها البالغ عددهم عام 1948 حوالي 1728 نسمة وكان ذلك في 23 -5-1948، وعلي أنقاضها أقيمت مستعمرة نحشوليم عام 1948 ومستعمرة دور عام 1949.

مجزرة الطنطورة
أكد عدد من المؤرخين العرب واليهود أن مجزرة الطنطورة تعتبر أبشع المجازر التي ارتكبتها الصهيونية في فلسطين والبالغة نحو ثمانين مجزرة. كانت وحدة ألكسندروني في الجيش الإسرائيلي قد اقترفت في ليلة 22 مايو 1948 المجزرة بحق أهالي قرية الطنطورة قضاء حيفا غداة احتلالها، وقامت بتهجير السكان ؛ للضفة الغربية والأردن وسوريا والعراق ولبنان. ويشير المؤرخ مصطفى كبها إلى أن الجيش الإسرائيلي اختار الهجوم على قرية الطنطورة -التي بلغ عدد سكانها 1500 نسمة- كونها الخاصرة الأضعف ضمن المنطقة الجنوبية لحيفا، بسبب موقعها على ساحل البحر المتوسط ولكونها سهلة الاحتلال بعكس سائر القرى المجاورة على قمم جبل الكرمل. وأشار كبها إلى أن الجيش الإسرائيلي استهدف القرية في ليلة الـ22 من مايو/أيار بقصفها من البحر قبل مداهمتها من جهة الشرق في نفس الليلة. اختار جيش الاحتلال الطنطورة بالذات لا لسهولة مهاجمتها فحسب بل لكونها مرفأ كان يصل منه السلاح للفلسطينيين. وقال «تركت المجزرة في الطنطورة أثرا بالغا على الفلسطينيين في القرى المجاورة ومهدت لتهجيرهم».

وفي المقابل أكد المؤرخ الإسرائيلي تيدي كاتس -الذي تعرض لدعوى تشهير من قبل وحدة ألكسندروني بعد كشفه عن ملابسات المجزرة في الطنطورة بدراسة ماجستير في جامعة حيفا عام 1998- أن الشهادات التي حاز عليها تشير لسقوط 230 فلسطيني في المجزرة. وأوضح كاتس -الذي سحبت جامعة حيفا اعترافها برسالته الأكاديمية بعد الضجة الإعلامية التي أثارها الكشف عنها وقتذاك- أن موتي سوكلر حارس الحقول اليهودي في تلك الفترة قد كلف من الجيش الإسرائيلي بتولي دفن الموتى موضحا أنه كان قد أحصى الضحايا بعد قتلهم على شاطئ البحر وداخل المقبرة.

ومن جهته اعتبر المؤرخ إيلان بابه أن خطورة مجزرة الطنطورة واختلافها عن سائر المذابح في فلسطين لا يعود فقط لحجم ضحاياها بل لارتكابها على يد جيش إسرائيل بعد أسبوع من إعلان قيام دولة إسرائيل. وذكر بابه أن مجزرة الطنطورة التي وقعت بعد نحو شهر من مجزرة دير ياسين استهدفت تحقيق الهدف الصهيوني المركزي المتمثل بتطهير البلاد عرقيا بقوة السلاح وترهيب المدنيين وتهجيرهم.

شهادة أحد الناجين

يؤكد الحاج فوزي محمود أحمد طنجي، أحد الناجين من المجزرة والمقيم حاليا في مخيم طولكرم أن قشعريرة تجتاحه كلما يتذكر كيف ذبح أبناء عائلته وأصدقاؤه أمام ناظريه. وروى طنجي، الذي دخل عقده الثامن، أن أبناء القرية دافعوا بشرف عنها منذ منتصف الليل حتى نفذت ذخيرتهم في الصباح.

وروى طنجي أن الجيش فصل بين الرجال ممن أجبروا على الركوع وبين النساء والأطفال والشيوخ، مشيرا إلى أن أحد الجنود حاول الاعتداء على فتاة من عائلة الجابي، فنهض أبوها لنجدتها فقتلوه طعنا بالحراب، بينما واصل الجنود تفتيش النساء وسرقة ما لديهن من حلي ومجوهرات وقاموا بترحيل الجزء الأكبر منهم إلى الفريديس.

ويستذكر طنجي أنه في الطريق للبيت بحثا عن السلاح أطلق الجنود المرافقون له النار على سليم أبو الشكر (75 عاما).

وقال «عندما وصلنا البيت كان الباب مقفلا، والدماء تسيل من تحت الباب، فخلت أنهم قتلوا أمي فدخلت ودموعي على خدي فوجدت كلبي مقتولا، ولم أجد أمي فقلت لهم لا أعلم أين أخفت أمي السلاح، فدفعني أحد الجنود وأرجعوني نحو الشاطئ وفي الطريق أطلقوا الرصاص على السيدتين عزة الحاج ووضحة الحاج».

ويؤكد الناجي من المجزرة أن الجنود صفوا ما يتراوح بين عشرين وثلاثين شابا بالقرب من بيت آل اليحيى وكانت من أكبر عائلات البلد على شاطئ البحر وقتلوهم، ويوضح كيف أمروه وآخرين بحفر خندق بطول أربعين مترا، وبعرض ثلاثة أمتار، وعلى عمق متر واحد، ثم بدؤوا بأخذ ما بين ثمان وعشر رجال لنقل الجثث ورميها بالخندق وعندما حاول فضل أبو هنا، مقاومتهم، قتلوه بحراب البنادق، وقال «لو عشت ألف سنة لن أنسى ملامح وجوه الجنود فقد بدوا لي كهيئة الموت، وأنا أنتظر دوري متيقنا أنها لحظاتي الأخيرة».

القرية اليوم
لم يبق من القرية إلا مقام وقلعة وبئر قديمة وبضعة منازل. أحد المنازل الباقية (منزل آل اليحيى) بني في سنة 1882. مثلما يتبين من نقش ظاهر عليه. وينتشر كثير من شجر النخيل وبعض نبات الصبار في أنحاء الموقع. الذي تحول إلى منتزه إسرائيلي يضم بعض المسابح.

معرض صور

رواية الطنطورية

قامت الأديبة المصرية رضوى عاشور بكتابة رواية تُسمى بالطنطورية، تناولت فيها أحداث المجزرة التي حلّت بالقرية وما جاورها من المناطق الفلسطينية.

وتدور أحداثها حول شخصية وهمية تُدعى رقية، التي نجت من المجزرة المروعة وتم تنزيحها وأهلها بعد ذلك إلى لبنان.

كما تطرقت للعديد من الأحداث والوقائع التاريخية كالنكبة واللجوء الفلسطيني والحرب الأهلية اللبنانية والاجتياح الإسرائيلي للبنان.

انظر أيضًا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948
 رواية الطنطورية لرضوى عاشور

المراجع

وصلات خارجية

 موقع فلسطين في الذاكرة
 موقع الموسوعة الفلسطينية.
 المركز الفلسطيني للإعلام

خلافات تاريخية
علم الآثار البحري في إسرائيل
قرى فلسطين
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
معارك وعمليات الحرب العربية الإسرائيلية 1948
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة
منطقة حيفا

الطنطورة (حيفا)


Grof Robert VII. (francuski: Robert VII d'Auvergne; ? — St Geraldus, 13. listopada 1325.; pokopan u Le Bouchetu) bio je francuski plemić; grof Auvergnea i Boulognea (1314. — 1325.). Znan je i kao Robert Veliki.

Bio je sin i nasljednik grofa Roberta VI. od Auvergnea († 1314.) te tako član dinastije Auvergne. Majka Roberta VII. bila je dama Beatrica od Montgascona (Béatrice de Montgascon), kći lorda Faucona III. od Montgascona i njegove supruge Izabele. Beatrica i njezin sin spomenuti su u jednoj povelji u kojoj ona potvrđuje Roberta kao svoga nasljednika.

Godine 1303. Robert je u Parizu oženio gospu Blanku Burbonsku († 1304.; pokopana u Boulogne-sur-Meru), kćer francuskog princa Roberta Capeta. Blankino i Robertovo jedino dijete bio je sin, grof Vilim XII. od Auvergnea († 6. kolovoza 1332.), čija je kći bila Ivana I. od Auvergnea, koja je postala kraljicom Francuske.

Godine 1312. Robert se oženio po drugi put, Marijom Flandrijskom († 1350.), čiji su roditelji bili Vilim od Dendermondea i njegova supruga Alisa. Marija je suo iure bila vikontesa Châteauduna. Robert i Marija su bili roditelji grofa Ivana I. od Auvergnea (otac grofa Ivana II.); zatim, kardinala Guya od Boulognea; Roberta († poslije svibnja 1326. god.); potom, lorda Gotfrida od Montgascona, oca Marije I. od Auvergnea; te kćeri Matilde, Marije i Margarete.

Izvori i bilješke

Grofovi Auvergnea
Grofovi Boulognea

Robert VII. od Auvergnea


Prevlaka Suwałki ili koridor Suwałki ( ili korytarz suwalski; let. Suvalkų koridorius ili Suvalkų tarpas; bjelorus. сувалкскі калідор; ) rijetko je naseljeno područje jugozapadno od granice Litve i Poljske između Bjelorusije i ruske eksklave Kalinjingradske oblasti. Dobila je ime po poljskom gradu Suwałki u Podlaskom vojvodstvu. Područje je stratešku i vojnu važnost dobilo pridruživanjem Poljske i baltičkih država NATO-u.

Granica između Poljske i Litve određena je Suwałkijskim sporazumom 1920., no sporazum nije bio od velike važnosti u međuratnom razdoblju jer su se u to vrijeme poljske zemlje protezale sjevernije i istočnije, a tijekom hladnoga rata socijalistička Litva bila je dijelom Sovjetskog Saveza dok je komunistička Poljska pripadala Varšavskomu ugovoru pod vodstvom Sovjetskoga Saveza. Nakon raspada Sovjetskoga Saveza i Varšavskoga ugovora bivše socijalističke zemlje koje nisu pripadale SSSR-u i sve tri baltičke države pridružile su se NATO-u. To je stvorilo ranjivu točku unutar teritorija NATO-a jer bi obrana baltičkih država u možebitnomu vojnom sukobu s Rusijom mogla biti ugrožena ako ruska vojska uspije okupirati prostor prevlake. Okupacija toga područja odsjekla bi baltičke zemlje od drugih zemalja pripadnica NATO-a, a to bi njihovu obranu dugoročno učinilo gotovo nemogućom. Strahovanja NATO-a oko prevlake Suwałki pojačala su se nakon 2014. kada je Rusija anektirala Krim i pokrenula rat u Donbasu, a dodatno su se povećala nakon ruske invazije na Ukrajinu u veljači 2022. Strateška ranjivost potaknula je NATO da poveća svoju vojnu nazočnost na području prevlake, što je izazvalo utrku u naoružanju te gomilanje postrojbi i vojne tehnike na obje strane.

Prevlaka Suwałki zbog svojega položaja ima i veliku prometnu i gospodarsku važnost, što su uvidjele i Rusija i zemlje Europske unije. Tijekom 1990-ih i ranih 2000-ih Rusija je pokušala pregovarati o prekograničnomu koridoru za povezivanje svoje eksklave Kalinjingradske oblasti s Grodnom u Bjelorusiji, ali Poljska, Litva i EU nisu na to pristale. Prijevoz robe iz Rusije u Kalinjingrad nakratko je prekinut u ljeto 2022. kao posljedica sankcija zbog ruske invazije na Ukrajinu, ali nešto kasnije Litva i Europska unija ponovo su dopustile promet uz određena tranzitna ograničenja. Prevlakom Suwałki prolazi brza cesta S61 koja je trenutačno u izgradnji s poljske strane i bit će vitalna poveznica Finske i baltičkih država s ostatkom Europske unije.

Geografija i povijesna pozadina

Prevlaka Suwałki rijetko je naseljeno područje u Podlaskom vojvodstvu u sjeveroistočnome dijelu Poljske. Ovo brdovito područje, jedno od najhladnijih u Poljskoj, nalazi se na zapadnim rubovima Istočnoeuropske nizine. Presijecaju ga brojne riječne doline i duboka jezera (kao što su Hańcza i Wigry), a veći dio područja prekriven je gustim šumama (uključujući i prašumu Augustów) i močvarama, poput onih u Nacionalnom parku Biebrza. Zapadno od Prevlake smješteno je još jedno jezerima bogato područje poznato kao Mazurija. Gospodarski je relativno slabo razvijeno (drvna industrija), cestovna mreža je rijetka, a najbliža velika zračna luka udaljena je nekoliko stotina kilometara. Kroz područje prolaze samo dvije ceste s barem jednom trakom u svakom smjeru i jedna željeznička linija koja povezuje Poljsku s Litvom. Područje je nastanjeno etničkim manjinama, osobito Ukrajincima, Litavcima (u blizini granice s Litvom) i Rusima, ali potonji nisu brojni na poljskome području.

Poljska i Litva stekle su neovisnost nakon Prvoga svjetskog rata, no ubrzo su počele međusobno ratovati radi uspostavljanja nadzora nad što većim dijelom teritorija koje su mogle vojno zadržati. Dok je Litva polagala pravo na većinski poljski grad Suwałki i Vilnius, na kraju ih nije uspjela kontrolirati. Suwałkijskim sporazumom dogovoreno je da Suwałki pripadne Poljskoj, dok su Vilnius zauzeli Poljaci u operaciji pod lažnom zastavom poznatoj kao pobuna Żeligowskog. U međuratnom razdoblju Suwałki je bio izbočina Poljske u okolnu Litvu i Istočnu Prusku (dio Weimarske Njemačke) i imala je malu stratešku važnost.

Nakon Drugoga svjetskog rata okolica Königsberga (preimenovana u Kalinjingrad ubrzo nakon rata) uključena je u sastav Ruske SFSR kao dio Sovjetskoga Saveza i veći dio sovjetske vladavine bila je zatvoreno područje. Litva je postala saveznom republikom unutar SSSR-a, dok je Poljska došla pod sovjetsku sferu utjecaja i pridružila se Varšavskome ugovoru. Sve do raspada Sovjetskog Saveza, jedini istočni (i sjeverni) susjed Poljske bio je SSSR, stoga, kao i u međuratnom razdoblju, prostor u vojnomu smislu nije bio ni od kakva veća značaja. To se temeljito promijenilo nakon 1991., kada je Kalinjingradska oblast postala eksklava Rusije, pritisnuta između Poljske i Litve. Susjedne zemlje Kalinjingradske oblasti ušle su u Europsku uniju i Sjevernoatlantski savez (NATO), čime uska prevlaka razdvaja ruski teritorij Kalinjingradske oblasti od vojno-političkoga saveza Rusije i Bjelorusije. Estonski predsjednik Toomas Hendrik Ilves za taj vojno i politički važan djelić poljskoga teritorija u travnju 2015. osmislio naziv »prevlaka Suwałki« (eng. Suwałki gap), netom prije sastanka s Ursulom von der Leyen (tada njemačkom ministricom obrane) kako bi istaknuo ranjivost toga područja za sigurnost baltičkih država.

Politička i gospodarska važnost

Ruski koridor
Prvi se put o ustrojavanju posebnog koridora između Kalinjingrada i Bjelorusije (koji je planirao ići preko Poljske) raspravljalo 1990. godine, tijekom sastanka između Jurija Šemonova, visokoga dužnosnika u Kalinjingradskoj oblasti, Nikolaja Rižkova, tadašnjega premijera Sovjetskoga Saveza i Mihaila Gorbačova, tadašnjega predsjednika Sovjetskoga Saveza. Dok je Rižkov podržavao ideju, Gorbačov je stavio veto na prijedlog procijenivši da bi pripajanje toga uskoga koridora poljske zemlje stvorilo velike napetosti, te je pozvao drugu dvojicu na "prestanak širenja panike".

Nakon što se Sovjetski Savez raspao, Kalinjingrad je ostao odsječen od Rusije, pa su Rusi nastojali osigurati kopnenu tranzitnu rutu iz eksklave ne teritorij Rusije preko Bjelorusije. Nakon početnih priprema, Poljska i Rusija su se potpisivanjem ugovora obvezale na otvaranje graničnoga prijelaza u blizini poljskoga grada Gołdapa na samoj granici Poljske i Kalinjingradske oblasti. Nedugo zatim ruska je vlada objavila svoju namjeru izgradnje posebnoga "koridora" između novootvorena graničnoga prijelaza blizu Goldapa i graničnoga grada Grodnog u Bjelorusiji, pravdajući ovu odluku potrebom bliske gospodarske veze Kalinjingradske eksklave s matičnom zemljom. Rusija je tu ideju prenijela poljskoj strani 1994. godine i dodatno je nastojala zaobići Litvu s kojom je imala zategnute diplomatske odnose. U početku je ideja izazvala slabi interes, ali opsežne rasprave su uslijedile 1996., kada je tadašnji ruski predsjednik Boris Jeljcin, izjavio da će pregovarati s poljskom stranom o traženju dozvole za izgradnju autoceste, navodeći kao razlog visoke troškove tranzita preko Litve.

Najviši dužnosnici poljske vlade odbili su prijedlog, koji su smatrali sličnim zahtjevu Trećega Reicha za prekograničnom vezom preko poljskoga koridora neposredno prije invazije na Poljsku 1939., predočujući ga činom  neprijateljstva. Taj je osjećaj pojačan čestom uporabom riječi "koridor" među ruskim dužnosnicima. Tadašnji poljski predsjednik Aleksander Kwaśniewski izrazio je zabrinutost zbog utjecaja izgradnje ceste na okoliš, dok su neki političari iz tadašnje vladajuće koalicije (SLD – PSL) tvrdili da bi koridor uzrokovao pogoršanje poljsko-litavskih diplomatskih odnosa. U medijima se pojavilo nekoliko izvješća o sklonosti područnih vlasti Vojvodstva Suwałki (poljska administrativna jedinica do reforme 1998.) izgradnji koridora i o početku razgovora o njegovoj izgradnji kako bi ublažili svoje gospodarske probleme, čak i o potpisivanju sporazuma s vlastima Grodnenske oblasti u Bjelorusiji za promicanje izgradnje cestovne veze preko graničnoga prijelaza u Lipszczanyu. Cezary Cieślukowski, tadašnji vojvoda od Suwałkija za kojega su mediji tvrdili da podupire tu ideju, odlučno je zanijekao podržavanje prijedloga, a nikakvi dokazi za to (poput planova ili procjena troškova) nisu pronađeni u unutarstranačkoj istrazi. Kada je poljska agencija odgovorna za održavanje cesta GDDKiA ažurirala svoje planove za mrežu brzih cesta 1996., predložena cestovna poveznica nije prikazana.

Tema se vratila u žarište javnosti 2001. – 2002. kada su Poljska i Litva pregovarale o pristupanju Europskoj uniji. Ruski građani u Kalinjingradu bili su suočeni s mogućnošću korištenja putovnica prilikom tranzita prema Rusiji i podnošenja zahtjeva za izdavanjem viza za prelazak granice novih zemalja Europske unije, što je izazvalo bijes ruskog tiska. Rusija je stoga predložila Europskoj komisiji omogućavanje mjesnomu stanovništvu 12-satni besplatni tranzit posebnim koridorima u Poljskoj i Litvi, ali taj je prijedlog odbijen. Drugi je prijedlog predviđao prijevoz putnika i roba tzv. "zapečaćenim vlakovima", željezničkim kompozicijama koje ne staju na teritoriju zemalja EU i nemaju mogućnost otvaranja prozora i vrata tijekom prijelaza, ali i taj je prijedlog napušten. Konačno je dogovoreno uvođenje posebnih dozvola za tranzit kroz Litvu (ali ne i Poljsku) za ruske državljane koji putuju u i iz Kalinjingradske oblasti, poznate kao Isprava za olakšani željeznički tranzit (FRTD) odnosno Isprava za olakšani tranzit (FTD) za željeznicu i cestovna putovanja.

Kalinjingradska oblast se od tada uglavnom opskrbljivala teretnim vlakovima koji su prolazili kroz Litvu. Međutim, 17. lipnja 2022., u znak odmazde za rusku invaziju na Ukrajinu i pozivajući se na smjernice EU-a o sankcijama prema Rusiji, Litva je započela s blokadom opskrbe eksklave putem ceste ili željeznice svim proizvodima koji podliježu sankcijama. Smjernice su dopunjene izuzećem željezničkoga prometa od ograničenja sve dok je obujam isporuka unutar prijašnjih obujama potrošnje. Šiaulių bankas, banka koja servisira tranzitna plaćanja, objavila je da će od 15. kolovoza odbiti prihvatiti plaćanja u rubljima, a od 1. rujna i sva plaćanja od ruskih pravnih i gospodarskih subjekata. Tranzit je i dalje moguć putem plaćanja inim bankama, ali će sigurno otežati tranzit jer će se plaćanja za svaku teretnu uslugu obrađivati zasebno u skladu s litavskim zakonima za borbu protiv prijevara.

Zanimanje Europske unije

Kroz prevlaku Suwałki prolazi strateška cestovna arterija, poznata u međunarodnoj mreži E-cesta kao E67 ili kao Via Baltica (brza cesta S61 na poljskoj strani i autocesta A5 na litvanskom dijelu). Dio je sjevernomorsko-baltičkoga koridora (prethodno baltičko-jadranskoga koridora), jedne od glavnih ruta Transeuropske prometne mreže (TEN-T) koja povezuje Finsku i baltičke države s ostatkom Europe. Poljska brza cesta već je većim dijelom dovršena s izuzetkom zaobilaznice Łomża. Otvaranje većine još neotvorenih dionica očekuje se do 2023. godine, a dovršetak ceste planira se do 2025. S litavske strane, izgradnja autoceste A5 do granice je u početnoj fazi. Očekuje se da će dionica autoceste u blizini prevlake Suwałki biti dovršena do kraja 2025.

Od početka ruske invazije na Ukrajinu, važnost prevlake Suwałki također je dobila na značaju kao važna komunikacija za civilni zračni prijevoz. Nakon stupanja na snagu sankcija Europske unije protiv Rusije i Bjelorusije, te uzvratnih sankcija od strane Rusije i zatvaranja civilnog zračnog prostora od strane Bjelorusije, jedini način da civilni zrakoplovi lete iz baltičkih država ili Finske na jug prema Europskoj uniji jest kroz prevlaku Suwałki. To je također put kojim prolazi jedini visokonaponski vod (LitPol Link) i jedina željeznica (jednokolosiječna, neelektrificirana) koja povezuje baltičke države s ostatkom Europske unije. Željeznička pruga dopire samo do Kaunasa, budući da Litva i Poljska imaju različite širine kolosijeka. Baltičke zemlje općenito koriste rusku širinu kolosijeka, a velika je većina poljskih željezničkih vozila prilagođena standardnoj europskoj širini kolosijeka od 1435 mm. Dana 1. svibnja 2022. otvorena je plinska interkonekcija Poljska–Litva, jedina zemaljska veza između baltičkog i finskog sustava cjevovoda za prirodni plin i ostatka Europske unije, razlog zbog kojeg su je EU vlasti prepoznale kao projekt od strateškog interesa.

Vojna razmatranja

Povijest

Davno prije nego što je prevlaka Suwałki postala predmetom zabrinutosti NATO-a, na tom se području zbilo nekoliko vojnih operacija i bitaka. Tijekom Napoleonove invazije na Rusiju, dio njegove vojske prošao je iz Varšavskoga vojvodstva preko prevlake Suwałki na put prema Rusiji, a početkom 1813., ostaci Napoleonove vojske povukle su se iz Kaunasa prema Varšavi istim putem. Obje bitke na Mazurskim jezerima tijekom Prvog svjetskog rata vodile su se na tom teritoriju. Na početku Drugog svjetskog rata njemačka je invazija na Poljsku uglavnom zaobišla to područje, a 1944. Crvena armija je jednostavno napredovala izravno prema Istočnoj Pruskoj, te nije došlo do većih bitaka u tom području.

Poljska i Litva pristupile su Sjevernoatlantskome savezu 1999. odnosno 2004. godine. S jedne strane, to je značilo da je kalinjingradska eksklava ostala okružena državama NATO-a, ali s druge strane to je stvorilo usko grlo za NATO savez, jer je prevlaka Suwałki jedina kopnena komunikacija za prijelaz vojnih postrojbi iz Poljske u baltičke zemlje i obrnuto. U slučaju njezina zauzimanja, baltičke države pale bi u okruženje Rusije i ruskog saveznika Bjelorusije. Čak i ako Bjelorusija ili Rusija nisu fizički prisutne na koridoru, on je dovoljno uzak da rakete kratkog dometa smještene u bilo kojoj zemlji mogu pogađati svaki vojni konvoj koji prolazi kroz koridor, dok su alternativni pravci isporuke morem ili zrakom, također ugroženi protuzračnim i protubrodskim projektilima raspoređenima u Kalinjingradskoj oblasti. Zbog svoje strateške važnosti za NATO i baltičke države, prevlaka Suwałki opisana je kao jedna od NATO-ovih vrućih točaka, njegova "Ahilova peta". Vojni je analitičari smatraju suvremenom inačicom hladnoratovskoga koridora Fulda.

U početku je ova ranjivost bila relativno malo zabrinjavajuća jer je tijekom većeg dijela 1990-ih Rusija prolazila duboku gospodarsku depresiju i političku krizu, što je zahtijevalo velike rezove u vojnom proračunu zemlje. Premda je Rusija imala brojčano značajnu vojsku, njezina je opremljenost bila slaba i imala je malu sposobnost vojnog djelovanja. Osim toga, odnosi Rusije i NATO-a tada su bili otvoreniji, Rusija nije bila bitno neprijateljski raspoložena prema NATO-u što je potvrđeno potpisivanjem sporazuma Founding Act on Mutual Relations, Cooperation and Security iz 1997., a smatralo se da će Rusija krenuti putem pacifističke demokracije i smanjujući svoj vojni i nuklearni potencijal. NATO-va odluka da neće graditi stalne baze iza rijeke Odre tada se činila razumnom.

Jačanje napetosti
S dolaskom na vlast Vladimira Putina započelo je brojčano i kvalitativno poboljšanje naoružanja ruskih oružanih snaga. Primjerice, 2018. na to su područje raspoređene baterije raketa Iskander, koje mogu nositi nuklearne bojeve glave. Dodatni raketni sustavi raspoređeni su kasnih 2010-ih i to protubrodske rakete K-300P Bastion-P i P-800 Oniks, te protuzračne rakete S-400.

Općenito je važnost koridora među zapadnim državama u početku podcijenjena zbog činjenice da su zapadne zemlje nastojale normalizirati odnose s Rusijom. Stoga je većina NATO-ovih aktivnosti koncentrirana na vojne vježbe, a ne na odvraćanje raspoređivanjem sustava naoružanja. Promjena politike dogodila se postupno nakon ruske agresije na Ukrajinu, koja je započela 2014.

Nakon summita u Walesu 2014., a zatim summita u Varšavi 2016., članice NATO-a dogovorile su veću vojnu nazočnost u istočnim državama članicama Saveza, što je oblikovano u doktrinu pojačane prednje prisutnosti NATO-a. Poljska strana je 2018. godine predložila raspoređivanje stalne oklopne divizije i izgradnju vojne baze na području Bydgoszcz - Toruń (predložili su naziv "Fort Trump") i dodjelu 2 milijarde dolara financijske potpore, ali NATO na to nije pristao iz straha da je to potencijalno u suprotnosti s sporazumom iz 1997., koji između ostalog brani NATO-u izgradnju stalnih vojnih baza pokraj prevlake Suwałki.

Premda NATO u konačnici nije izgradio stalnu vojnu bazu, vojna situacija u regiji neprestance eskalira, a čini se da je taktika odvraćanja samo povećala koncentraciju vatrene moći na obje strane. U području prevlake Suwałki održane su brojne vojne vježbe, primjerice ruske vježbe Zapad 2017, Zapad 2021 u Bjelorusiji i Kalinjingradskoj oblasti, te NATO-ove vježbe Iron Wolf 2017. u Litvi i višegodišnje vježbe Saber Strike.

Ruske snage nisu napustile Bjelorusiju nakon vježbi 2022., već su napale Ukrajinu sa sjevera u veljači i ožujku iste godine. Ekskalacijom sukoba na svojim istočnim granicama, NATO je ojačao svoje istočno krilo s još više vojnih postrojbi, iako je prije odlučeno da neće uspostaviti stalnu prisutnost na svojim istočnim granicama. Situacija oko tog područja dodatno se zaoštrila nakon što je Litva zabranila tranzit sankcionirane robe preko svog teritorija. Kako se sigurnosna situacija ubrzano pogoršavala, litavski i islandski ministri vanjskih poslova rekli su da je Rusija de facto odbacila sporazum iz 1997., što je neizravno sugerirao i zamjenik glavnog tajnika NATO-a Mircea Geoană.

Trenutačno stanje

NATO
U ožujku 2022. najbliže postrojbe NATO-a ili njegovih država članica prevlaci Suwałki bile su:

 Višenacionalna brigada NATO-a s 900 njemačkih vojnika zajedno s češkim, norveškim i nizozemskim postrojbama (ukupno oko 1600 pripadnika), te mehaniziranom pješačkom brigadom Željezni vuk smještenom u Rukli na litavskoj strani oko 140 km od granice. Brigada je naoružana tenkovima Leopard 2, borbenim vozilima pješaštva Marder i samohodnim haubicama PzH-2000. Podjedinica brigade Željeznog vuka, mehanizirana ulanska bojna Velike vojvotkinje Birutė smještena je u Alytusu oko 60 km od poljsko-litavske granice. Litavski parlament seimas usvojio je prijedlog zakona o hitnom reaktiviranju i modernizaciji napuštene vojne baze u Rūdininkaiju oko 35 km južno od Vilniusa i 125 km od prevlake Suwałki. Baza je ponovno otvorena 2. lipnja 2022. i može primiti 3000 vojnika.
 Američka skupina veličine bataljuna (800 ljudi) 185. pješačke pukovnije (od sredine 2022.) zajedno s poljskom 15. mehaniziranom brigadom, 400 britanskih kraljevskih dragona i manji broj rumunjskih i hrvatskih vojnika. Te su postrojbe stacionirane u blizini poljskih gradova Orzysz i Bemowo Piskie, otprilike na istoj udaljenosti od granice kao i Rukla s litavske strane. Snage su naoružane američkim tenkovima M1 Abrams i poljskim modificiranim tenkovima T-72, Strykerom, M3 Bradley i poljskim borbenim vozilima pješaštva BWP-1, hrvatskim raketnim sustavom M-92 i rumunjskim sustavom protuzračne obrane. Sve brigade iz drugih zemalja NATO-a u obje zemlje smjenjuju se na rotacijskoj osnovi. Poljske i litavske brigade domaćini potpisale su sporazum o međusobnoj suradnji 2020. godine, ali za razliku od međunarodnih snaga, one nisu podređene zapovjedništvu NATO-a.
 14. protutenkovska topnička pukovnija pod poljskim zapovjedništvom smještena je u vojarni u Suwałkiju i naoružana je izraelskim raketama Spike-LR. Dodatne postrojbe pod poljskim zapovjedništvom na ovom području jesu topnička pukovnija u Węgorzewu, mehanizirana brigada u Giżycku i protuzračna jedinica u Gołdapu.
 U slučaju kriznog stanja u kratkom je vremenu dostupno do 40 000 vojnika Snaga za odgovor NATO-a aktiviranih 25. veljače 2022. nakon ruske invazije na Ukrajinu.

U lipnju 2022. glavni tajnik NATO-a Jens Stoltenberg obećao je baltičkim državama pojačanje u naoružanju i ljudstvu povećavajući prisutnost NATO-a na 3000 do 5000 vojnika u svakoj od baltičkih država i Poljskoj, a Snage za odgovor NATO-a povećat će se na 300 000 vojnika.

Rusija i Bjelorusija
Kalinjingradska oblast je jako militarizirano područje podređeno zapovjedništvu Zapadnoga vojnog okruga Ruske vojske, opremljeno najboljom vojnom opremom i najelitnijim vojnim snagama kojima Rusija raspolaže. Od 1997. do 2010. cijela je oblast organizirana kao posebna regija pod jedinstvenim zapovjedništvom svih snaga koje su tamo smještene. Kaliningrad je stožer Baltičke flote i stožer 11. armijskog korpusa Ruske ratne mornarice s velikom sposobnošću protuzračne obrane i čije su divizije prošle opsežnu modernizaciju u kasnim 2010-ima. Jedinice smještene u Kalinjingradu sposobne su za borbu srednjeg intenziteta u tom području bez potpore s ruskog kopna. Grad Gusev u istočnome dijelu oblasti oko 50 km od tromeđe Vištytis, domaćin je 79. motorizirane streljačke brigade opremljene s BMP-2 i samohodnim haubicama 2S19 Msta i 11. tenkovske pukovnije s 90 tenkova od kojih su većina T-72B1, a najmanje 23 tenka su noviji T- 72B3s. Raketne jedinice stacionirane u zračnoj bazi Černjahovsk opremljene su raketnim sustavom Iskander, a većina jedinica smještena u okolici Kalinjingrada opremljena je višecjevnim raketnim bacačima Smerč i BM-27 Uragan. Ruske snage u Kalinjingradu također su opremljene za vođenje elektroničkog ratovanja, u kojem su stekle veliko iskustvo tijekom operacija hibridnog ratovanja u Donbasu.

Rusija nije službeno potvrdila ima li nuklearne bojeve glave u eksklavi, ali poznato je da projektili Iskander mogu nositi takvo oružje. Federacija američkih znanstvenika objavila je 2018. fotografije na kojima se vidi kako se skladište oružja sjeverozapadno od Kalinjingrada nadograđuje na način da se omogući skladištenje nuklearnog oružja, a litavski ministar obrane Arvydas Anušauskas tvrdi da ih Rusija već ima u eksklavi.

Bjelorusko vojno zapovjedništvo, iako je formalno neovisno, organizacijski se uskladilo s ruskim zapovjedništvom i u mnogim je aspektima u potpunosti ili u znatnoj mjeri ovisno o ruskim obrambenim institucijama i postrojbama. Premda premalo ulaže u vlastitu vojsku, bjeloruske su vlasti radije produbile vojnu suradnju sa svojim istočnim susjedom i ostavile vlastitu vojsku s niskim ofenzivnim sposobnostima i jedinom izvedivom ulogom potpore glavnim ruskim snagama. Primjerice, zemlje imaju zajednički sustav protuzračne obrane, uključujući i zapovjedništvo. Na bjeloruskoj je strani relativno malo postrojbi. Sjedište Zapadnoga operativnog zapovjedništva (jedno od dva u Bjelorusiji) i 6. mehanizirana brigada opremljena protuzračnim raketnim sustavom S-300 smješteni su u Hrodni, a baza zračnih snaga u Lidi. Bjeloruske vojne snage dobile su od Rusije pojačanja u naoružanju uoči vježbi Zapad-2021, primjerice više raketa za sustav S-300 u Hrodni, i raketni sustav S-400 u Gomelskoj oblasti početkom 2022. Aleksandar Lukašenko je u svibnju 2022. objavio da je Bjelorusija od Ruske Federacije kupila raketne sustave Iskander i S-400.

Strategija

Napad
Postoji široki konsenzus među zapadnim vojnim trustovima mozgova da bi svaki hipotetski napad na NATO započeo ili uključivao pokušaj zauzimanja prevlake Suwałki i okruživanja baltičkih država s kopna. Smatra se da razlozi za navodni napad nisu primarno ruska okupacija triju bivših sovjetskih republika, već sijanje nepovjerenja u sposobnost NATO-a u obrani vlastitih članica, diskreditiranje zapadnoga vojnog saveza i etabliranje položaja Rusije kao jedne od glavnih vojnih sila. Mogući scenarij za takav potez iznio je umirovljeni ruski pukovnik i vojni analitičar Igor Korotčenko, koji je sugerirao da bi Rusi mogli istovremeno preuzeti prevlaku Suwałki i švedski otok Gotland dok bi istovremeno ometali NATO-ove radio signale, te tako postigli presijecanje svih kopnenih i morskih putova opskrbe i istovremenu telekomunikacijsku izolaciju baltičkih država.

Unatoč činjenici da je poljska strana prevlake Suwałki kraća, prema mišljenju stručnjaka, malo je vjerojatno da bi ruske vojne snage koristile to područje kao glavni smjer prodora. Ruski dokument iz 2019. ukazao je da bi se potencijalni napad koji bi baltičke države odsjekao od ostatka NATO-a zbog očekivanog manjeg otpora vjerojatno zbio u jugozapadnoj Litvi, nešto sjevernije od prevlake Suwałki. Isti su pravac prodora uvježbavale ruske i bjeloruske oružane snage tijekom vojnih vježbi Zapad 2017 i Zapad 2021. Dokumenti Centra za analizu europske politike (CEPA)  i Švedske agencije za obrambena istraživanja (FOI) također ukazuju da taj pravac prodora smatraju vjerojatnijim, pošto je teren ravniji i manje šumovit, dakle povoljniji za napadno djelovanje tenkovskih i mehaniziranih pješačkih postrojbi. Faustyna Klocek bila je jedna od rijetkih koja je predložila da će se napad eventualno dogoditi preko poljskog teritorija. Tijekom migrantske krize na istočnoj granici NATO-a i EU-a, dužnosnici NATO-a i ukrajinske obavještajne službe izrazili su zabrinutost da će Bjelorusija poslati migrante u prevlaku Suwałki kako bi destabilizirala područje, što bi zauzvrat Rusiji dalo izgovor za razmještanje "mirovnih" postrojbi.

Manji dio analitičara, uključujući Michaela Kofmana iz američke neprofitne udruge za vojnu analizu CNA, tvrdi da je važnost prevlake Suwałki precijenjena i da su se prethodne analize, koje su nužno bile ograničene, oslanjale na pojednostavljeni pogled na rusku vojsku i nisu dovoljno analizirale njezinu vojnu doktrinu u cjelini.

Početne procjene sposobnosti obrane baltičkih država u ovakvom scenariju bile su vrlo negativne. U 2016. američki trust mozgova RAND Corporation proveo je simulacije koje su procjenjivale da bi s tada dostupnim snagama NATO-a i unatoč manjoj vojnoj prisutnosti na tom području nego u sovjetsko doba, neočekivani napad ruskih oružanih snaga doveo do okupacije Rige i Tallinna u vremenu od 36 do 60 sati od početka invazije. Analitičari pripisuju brzo napredovanje ruske vojske taktičkoj prednosti u regiji, lakšoj logistici, te boljoj manevarskoj sposobnosti i prednosti u oklopnim jedinicama i topništvu. Prema očekivanjima NATO-a, ruske oružane snage pokušat će napasti baltičke države, presjeći njihov jedini kopneni put prema ostatku NATO-a i stvoriti situaciju svršenog čina prije nego što pojačanja NATO-a budu u mogućnosti kopnom stići u pomoć (pojačanja zrakom su mnogo skuplja i ranjiva su na napade zemlja-zrak), samo da bi se suočili s dilemom između predaje područja osvajaču ili izravnog sukoba s ruskim postrojbama, riskirajući tako potencijalnu eskalaciju u nuklearni sukob. Ben Hodges, umirovljeni general američke vojske koji je služio kao visoki zapovjednik NATO-a i koautor rada koji je objavio CEPA, izjavio je 2018. da je prevlaka Suwałki područje gdje "mnoge (od) NATO-ovih slabosti konvergiraju[...]". Međutim, nakon velikih ruskih neuspjeha tijekom invazije na Ukrajinu, Hodges je promijenio mišljenje, rekavši da je NATO mnogo bolje pripremljen i da bi mogao držati kontrolu nad područjem u slučaju napada, osobito zato što bi Švedska i Finska po njegovom mišljenju vjerojatno pritekla u pomoć NATO-u unatoč tome što u tom trenutku nisu bile članovi Saveza. Estonski zastupnik procijenio je da bi članstvo Finske u NATO-u, što se u međuvremenu i ostvarilo, sigurnosnu situaciju baltičkih država učinilo više održivom u slučaju hipotetske ruske invazije zahvaljujući alternativnom koridoru koji se proteže kroz vode Finskoga zaljeva, a kojega bi mogla stvoriti i obraniti relativno robusna Finska mornarica. Također je sugerirano da bi švedsko pristupanje NATO-u konačno omogućilo NATO-u određenu stratešku dubinu u tom području i na drugi način olakšalo obranu baltičkih država.

Čini se da među Rusima postoji snažna podrška invaziji Rusije na to područje. Rezultati ankete iz ožujka 2022. koju je proveo ukrajinski anketar skrivajući svoj identitet dok je tražio odgovore i koji je postavljao pitanja oblikujući ih u skladu s retorikom ruskih vlasti i masmedija, pokazali su da bi velika većina Rusa podržala invaziju na drugu državu u slučaju "specijalne vojne operacije" (kako Rusija službeno naziva invaziju na Ukrajinu), te da bi najveća podrška invaziji (tri četvrtine nesuzdržanih od odgovora i gotovo polovica svih ispitanika) bila protiv Poljske, a zatim protiv baltičkih država.

Obrana
Vojni analitičari sugeriraju da geografske karakteristike prevlake Suwałki i šire regije olakšavaju obranu od napadačkih sila zbog velikih površina prekrivenih gustim šumama, potocima i jezerima koje otežavaju kretanje i manevriranje oklopnih postrojbi. Osim toga, tlo u tom području znatno otežava kretanje u kišnim uvjetima, jer područja izvan cesta ili ceste bez tvrde podloge postaju blatnjave do granice neprohodnosti. Izvješće Centra za analizu europske politike ističe da brdovit i šumoviti teren poljskog dijela prevlake Suwałki pogoduje obrambenom ratovanju, poput postavljanja zasjeda i držanja ukopanih položaja, a slaba razvijenost cestovne mreže koja uglavnom nisu izgrađena za prijevoz teškog tereta znači da se oklopne postrojbe mogu lako blokirati. Prirodna obrana uvelike eliminira potrebu za izgradnjom vojnih utvrda, pa su neke od njih, poput one u Bakałarzewu, pretvorene u privatne muzeje. S druge strane to također znači da bi bilo vrlo teško otjerati ruske vojne snage iz tog područja ako Rusija osvoji koridor, što bi se moglo dogoditi ako pojačanja NATO-a stignu prekasno. Sva izvješća ukazuju da su uvjeti nepovoljni za mehanizirane i oklopne kopnene snage, osobito po lošem vremenu.

Trenutna poljska vojna doktrina predviđa koncentriranje jedinica u blizini ruske i bjeloruske granice i vođenje kampanje obrambenog djelovanja na sličan način kao što ju je Poljska vodila u rujnu 1939. Izveden je niz vojnih simulacija za provjeru scenarija mogućeg napada. U prvom scenariju iz 2019. godine, War College US Marine Corps modelirao je hipotetsku eskalaciju u Treći svjetski rat. Drugi scenarij, kodnog naziva -20, provela je Poljska akademija za ratne studije na zahtjev Ministarstva obrane 2020. godine. Oba scenarija uzimaju u obzir otpor poljskih oružanih snaga opremljenim suvremenim naoružanjem i vojnom opremom koja tek treba biti isporučena. Cilj poljskih snaga jest po svaku cijenu izdržati napad invazijskih snaga oko 22 dana od početnog napada na prevlaku Suwałki do sprječavanja prodora duž čitave granice Istočne Poljske sve do dolaska pojačanja iz zemalja NATO-a. Obje su analize dale katastrofalne rezultate za branitelje. U američkoj simulaciji, poljske jedinice imale bi gubitke od oko 60 000 vojnika u prvom danu rata, a NATO i Rusija vodili bi bitku koja bi bila vrlo krvava za obje strane s gubicima od oko 50% unutar prva 72 sata od početka vojnih operacija. Rezultati simulacije Zima-20, koje se treba tumačiti s određenom dozom opreza, pokazali da su da bi već 4. dana invazije ruske vojne snage prodrle do rijeke Visle i da bi već započela bitka za Varšavu, dok bi do 5. dana poljske morske luke već bile okupirane ili dovoljno oštećene da bi postale neupotrebljive za dovlačenje pojačanja. Poljska mornarica i zrakoplovstvo bili bi u potpunosti uništeni unatoč pomoći NATO-a, dok bi poljska kopnena vojska u blizini istočne granice mogla izgubiti čak 60 do 80% ljudstva i materijala.

Analize predviđaju da će, za razliku od onoga što se događalo na Krimu 2014., ruske invazijske snage naići na velik otpor među lokalnim stanovništvom s obzirom na dominantno neprijateljsko raspoloženje prema Rusima. Istraživanje Daniela Michalskog pokazalo je da je lokalno stanovništvo u regiji neadekvatno pripremljeno za hipotetski vojni sukob i da u tom području gotovo da nema civila koji su odmah spremni uključiti se u borbu. Šire regionalne napetosti su tolike da to umanjuje dolazak rijetkih turista u ovo područje iz straha od ekskalacije, iako Andrzej Sęk i umirovljeni pukovnik Kazimierz Kuczyński tvrde da su takvi strahovi neutemeljeni, pošto se ruski vojni resursi troše u Ukrajini.

Predložena rješenja
Vojna doktrina NATO-a pretpostavlja da bi njegove države članice morale zadržati invaziju onoliko dugo koliko je glavnini NATO-a potrebno za slanje pojačanja napadnutim državama, a u međuvremenu bi NATO djelovao na terenu koristeći brojčano malobrojne elitne postrojbe poslane u to područje. Ne postoji, međutim, konsenzus o pravoj vrsti snaga i njihovom načinu raspoređivanja u blizini prevlake Suwałki koji bi najbolje odgovarao doktrini, iako prevladava mišljenje da bi barem nešto snaga ili novca za poboljšanje vojne infrastrukture trebalo poslati u Poljsku.

Među analitičarima koji su u svojim izvješćima ili člancima mišljenja uzeli u obzir ranjivost prevlake Suwałki, većina je tvrdila da bi trebao postojati neki oblik stalne američke vojne prisutnosti u Poljskoj, a većina se izvješća složila da bi NATO (ili američke) jedinice što je više moguće trebale biti pokretljive. Varšavski institut tvrdi da bi vojna baza čiju je izgradnju predložila Poljska 2018. bila učinkovito sredstvo odvraćanja za Rusiju i osigurala bi brzo slanje američkih snaga u prevlaku Suwałki, premda bi struktura bila skupa za održavanje. Vojni analitičari Hunzeker i Lanoszka tvrde da su strahovi oko ovog geografskog uskog grla pretjerani, kao i mogućnost rata Rusije i NATO-a, ali i da ništa ne bi trebalo ograničiti NATO da napadne Kalinjingradsku oblast ili Bjelorusiju ako se i potonja uključi u sukob. Oni također zagovaraju stalnu prisutnost američke vojske, ali s jedinicama raspršenim po cijeloj Poljskoj umjesto jedne velike vojne baze kako bi se izbjeglo provociranje ruske strane. Drugo izvješće Instituta za strateške studije (SSI) također savjetuje stalnu prisutnost jedne brigade postrojbi NATO-a u svakoj od baltičkih država. Hodges i sur. iz trusta mozgova CEPA, u načelu se slaže s povećanom stalnom prisutnosti američkih snaga (uključujući stožer divizije), ali također tvrdi da snage NATO-a moraju imati veliku mobilnost da se izbjegne njihovo zaobilaženje od strane ruskih motoriziranih snaga. Njegovo izvješće također preporučuje povećanje napora u poboljšanje transportnih sposobnosti i smanjenje birokratskih prepreka između država članica NATO-a, napominjući da je obrana prevlake Suwałki drugačiji izazov od obrane koridora Fulda iz doba Hladnog rata. John R. Deni iz trusta mozgova SSI ponovio je argumente CEPA-e, te ustvrdio da bi NATO trebao zanemariti sporazum iz 1997. o izbjegavanju gomilanja vojnih snaga na području bivših država Varšavskoga ugovora, pošto je Rusija rasporedila veliki kontingent ruskih postrojbi i modernoga oružja u Bjelorusiji neposredno prije početka rata u Ukrajini, te bi trebao započeti znatno povećanje naoružanja i broja vojnika u blizini prevlake Suwałki i u baltičkim državama.

Neki stručnjaci pak tvrde suprotno, da bi pojačana prisutnost NATO-a mogla biti štetna za NATO. Nikolaj Sokov iz Centra za proučavanje neširenja oružja James Martin, pišući za konzervativni list The National Interest, kritizirao je preporuke za povećanje vojne prisutnosti, tvrdeći da bi Rusija i NATO trebali naučiti živjeti sa svojim vlastitim ranjivostima kako bi spriječili utrku u naoružanju. Neki ljudi, kao što je Dmitrij Trenjin iz moskovskoga centra Carnegie,tvrde da se već događalo da je Rusija povećala raspoređivanje vlastitih vojnih snaga u tom području iz straha zbog povećane prisutnosti NATO-a. James J. Coyle iz Atlantskoga vijeća na sličan je način tvrdio da Zapad ne bi trebao eskalirati slanjem novih vojnika i opreme u neposrednu blizinu prevlake Suwałki, već da se umjesto toga treba osloniti na učinkovitiju logističku podršku u slučaju rata. Viljar Veebel i Zdzisław Śliwa, s druge strane, predložili su da bi NATO trebao ili rasporediti što više vojnika ne obraćajući pozornost na ruske pritužbe ili ih pokušati uvjeriti da ne pojačavaju svoje snage u blizini prevlake Suwałki drugim sredstvima (primjerice eskaliranjem u drugim teatrima napetosti).

U književnosti
Iako je relativno novi izraz, prevlaka Suwałki je već stekla određeni interes u književnosti. Umirovljeni britanski general Richard Shirreff, koji je tri godine služio kao zamjenik vrhovnoga zapovjednika savezničkih snaga u Europi, napisao je 2016. roman s temom rata između Rusije i NATO-a, gdje je jedno od ratišta u blizini prevlake Suwałki. U priči čija je radnja smještena u 2017., Shirreff opisuje kako je Rusija lako nadvladala baltičke države dok su zapadni vladini dužnosnici gubili dragocjeno vrijeme u traženju doličnoga odgovora. Godine 2017. izašao je kriminalistički roman na njemačkom jeziku Suwalki Gap Renéa Antoinea Fayettea.

Izvori

Bilješke

Dodatna literatura

Poljska vojna povijest
Vojne taktike
NATO
Rusija
Bjelorusija
Litva

Prevlaka Suwałki