La Porta delle Suppliche (ou « Porte des suppliques ») est un portail du complexe architectural de la Galerie des Offices, à Florence en Italie, situé sous un pont au début de via Lambertesca.

Histoire et description
La porte a été conçue par Bernardo Buontalenti vers 1580 pour , et est ainsi appelée parce qu'elle était placée à côté d'un trou, qui existe toujours, dans lequel n'importe qui pouvait poster des demandes (suppliche) au souverain.

L'architecte, inspiré par la liberté de Michel-Ange dans le vestibule de la Bibliothèque Laurentienne, a composé un petit chef-d'œuvre d'insouciance maniériste. Au lieu des portails en arc typiquement florentins, ou des réinterprétations trilithiques classiques, avec des colonnes, des piliers ou des entablements, de ses collègues contemporains, Buontalenti imagine une ouverture encadrée par un cadre lisse, décoré uniquement par deux patères dans les coins supérieurs, et juste détaché des deux pilastres latéraux, avec une base et un début de chapiteau dorique, le tout reposant sur le profil d'un autre cadre lisse. Toute la tension architecturale est concentrée dans le couronnement, où l'architrave moulurée soutient un tympan voûté brisé en deux, et dynamiquement renversé aux extrémités, accentuant sa saillie, comme deux ailes de chauve-souris de l'imagerie animalière et nocturne si chère à l'artiste. La seule concession au grotesque, cependant, est l'inévitable masque, placé sur l'architrave au centre, qui forme la base de la volute qui contient le buste de  (par Giovanni Bandini, vers 1577), derrière lequel l'ouverture cintrée illumine la pièce du fond. Les « ailes » montrent en effet un balayage rigoureux des cadres, agrémenté de denticules, et l'embellissement donné par deux festons inclinés dans les demi-lunettes.

Le point d'appui du couronnement est donc le buste du souverain, vers lequel se dirigent les lignes de force du tympan, mais aussi les pierres de taille convergentes du mur arrière, avec une accentuation supplémentaire en clair-obscur donnée par le vide de l'ouverture arrière. Le trou des suppliques lui-même a un dessin curviligne qui crée un jeu d'alternance entre concave et convexe.

Tout cela semble préfigurer des solutions qui ne seront appliquées qu'au siècle suivant.

L'architecture « buontalentienne  » et le buste n'ont pas été endommagés par l'attentat de la Via dei Georgofili en 1993 ; les portes originales en bois sculpté (avec les emblèmes de François ) ont également été sauvées par hasard, car elles étaient  conservées dans les dépôts (encore aujourd'hui). Aujourd'hui, derrière la porte, se trouve la billetterie des réservations de la Galerie des Offices.

Remarques

Bibliographie

 Piero Bargellini   , II, 1977,  ;
 Roberto Ciabani,   , pp. 240-245.
 Amelio Fara, Bernardo Buontalenti, Electa, Milan, 1995

Articles connexes

 Galerie des Offices
 Piazzale degli Uffizi

Liens externes

 Una scheda sulla Porta delle Suppliche
 Claudio Paolini, schede nel Repertorio delle architetture civili di Firenze di Palazzo Spinelli (testi concessi in GFDL).

Suppliche
Architecture maniériste en Italie
Galerie des Offices

Porta delle Suppliche


O Exército Cubano oficialmente Exército Revolucionário (espanhol: Ejercito Revolucionario) é o ramo terrestre das Forças Armadas Revolucionárias Cubanas sendo responsável pela guerra terrestre. Foi fundado em 1959.

Equipamento
Esta tabela e feita com base em dados divulgados pelo governo cubanos e outras fontes.

Forças armadas de Cuba

Exército Cubano


Lagrenée var en fransk kunstnerslægt.

Louis-Jean-François Lagrenée (1724-1805, "Lagrenée den ældre") var en fransk historiemaler, professor ved akademiet og direktør for det franske akademi i Rom. Hans bror, Jean-Jacques Lagrenée (1740-1821, "Lagrenée den yngre"), var elev af den foregående, lavede udkast til porcelæn, malede loftsfresker og blev professor ved akademiet. Anthelme-François Lagrenée (1774-1832) var søn af Louis-Jean-François Lagrenée og gjorde karriere som maler i Rusland. Han var især dyremaler.

Kilder

Slægter fra Frankrig
Kunstnerslægter

Lagrenée


A Carrier Global Corporation é uma corporação multinacional americana de aquecimento, ventilação e ar condicionado (HVAC), refrigeração e equipamentos de segurança e incêndio com sede em Palm Beach Gardens, Flórida. A Carrier foi fundada em 1915 como uma empresa independente de fabricação e distribuição de sistemas HVAC e, desde então, expandiu-se para incluir a fabricação de equipamentos de refrigeração comercial e food service, além de tecnologias contra incêndio e segurança.

Em 2022, era uma empresa de US$ 20,4 bilhões com mais de 52.000 funcionários atendendo a clientes em 160 países em seis continentes.

A Carrier foi adquirida pela United Technologies em 1979, mas foi desmembrada como uma empresa independente 41 anos depois, em 2020, assim como a Otis Elevator Company.

História
Willis Carrier é creditado com a invenção do ar condicionado moderno em julho de 1902. Em 1908, a Carrier Air Conditioner Company of America foi criada como uma subsidiária da Buffalo Forge Company, com Willis Carrier como seu vice-presidente.

Com o início da Primeira Guerra Mundial no final de 1914, a Buffalo Forge Company, onde Carrier trabalhou por 12 anos, decidiu limitar suas atividades inteiramente à fabricação. O resultado foi que, em 1915, Carrier e seis outros engenheiros juntaram US$ 32.600 para formar a Carrier Engineering Corporation. Eles compraram sua primeira fábrica em 1920, em Newark, Nova Jersey.

Em 1955, a Carrier fundiu-se com a Affiliated Gas Equipment, Inc., proprietária da Bryant Heater Co., Day & Night Water Heater Co. e Payne Furnace & Supply Co. A Carrier Corporation foi adquirida pela United Technologies Corporation (UTC) em julho de 1979. Antes da aquisição pela UTC, a Carrier Corporation era conhecida como Carrier Air Conditioning Company. A International Comfort Products (ICP), com sede em Lewisburg, Tennessee, foi adquirida pela Carrier em 1999.

Em 2001, a Carrier era a "maior fabricante mundial de equipamentos de ar condicionado, aquecimento e refrigeração", com um "total de empregos de 42.600" e uma receita de US$ 8,9 bilhões. A Carrier anunciou que fecharia sua fábrica em DeWitt, Nova York. Isso levou à demissão de 1.000 funcionários. Em 15 de março de 2004, a Carrier adquiriu a subsidiária de refrigeração da Linde. Em 2006, a Carrier adquiriu a Sensitech, Inc., fornecedora de tecnologias de logística e rastreamento com sede em Beverly, Massachusetts.
No início de 2008, a Carrier adquiriu a Environmental Market Solutions, Inc. (EMSI), uma empresa de consultoria ambiental e de construção verde com sede nos Estados Unidos. A empresa recebeu a certificação Leadership in Energy and Environmental Design (LEED) do US Green Building Council para suas fábricas em Charlotte, Carolina do Norte, e Huntington, IN (2009), Xangai (2010) e Monterrey (2011).

Em janeiro de 2016, a Carrier anunciou que demitiria um número não especificado de funcionários em sua divisão de pesquisa e desenvolvimento na cidade de DeWitt, Nova York.

Em fevereiro de 2016, a Carrier anunciou que fecharia sua fábrica em Indianápolis e transferiria a produção para Monterrey, no México. O presidente da HVAC Systems and Services na América do Norte, Chris Nelson, citou "pressões contínuas de custo e preço" e a "infraestrutura existente e uma forte base de fornecedores" da Carrier no México, dizendo que a mudança permitiria à empresa "operar de maneira mais econômica".

Durante o fim de semana do feriado de Ação de Graças de novembro de 2016, o presidente eleito Donald Trump twittou que estava em negociações com a Carrier Management para manter a fábrica em Indiana e não se mudar para o México.

Em 30 de novembro de 2016, a Carrier anunciou que havia negociado um acordo com o presidente eleito Trump e o vice-presidente eleito Mike Pence para continuar fabricando fornos a gás em Indianápolis, além de manter a equipe de engenharia e sede, preservando mais de 1.000 funcionários em Indianápolis. O acordo incluiu um pacote de incentivos estaduais de cerca de US$ 7 milhões em 10 anos. O número de empregos salvos foi posteriormente revisado para 800. Em maio de 2017, como parte de seu plano anunciado anteriormente, a Carrier disse ao estado de Indiana que cortaria 632 empregos em sua fábrica de Indianápolis.

O New York Times relatou em 10 de agosto de 2018 que a fábrica de fornos da Carrier em Indianápolis foi atormentada por baixo moral e absenteísmo porque "os funcionários compartilham uma sensação iminente de que o fechamento da fábrica é inevitável - que a Carrier apenas adiou o fechamento até um momento politicamente mais oportuno."

Em 26 de novembro de 2018, a United Technologies anunciou que iria desmembrar a UTC Climate, Controls & Security como uma empresa independente conhecida como Carrier Global Corporation. Em 2006, a Carrier adquiriu a Sensitech, Inc., fornecedora de tecnologias de logística e rastreamento com sede em Beverly, Massachusetts.

Syracuse, campus de Nova York

Willis Carrier mudou suas instalações de Nova Jersey para Syracuse, Nova York, na década de 1930. Durante o final do século 20, quando foi adquirida pela UTC, era a maior fabricante do estado de Nova York. Devido ao aumento dos custos trabalhistas e sindicais na área central de Nova York, a Carrier reduziu substancialmente sua presença em Syracuse. Enquanto isso, os funcionários administrativos foram transferidos para mais perto da sede corporativa da UTC em Connecticut. Apesar da perda de empregos na fabricação, o suburbano Syracuse Campus, em DeWitt, Nova York, continuou sendo o principal centro de engenharia e design de produtos da Carrier, com mais de 1.000 funcionários e contratados no local. Este local também abriga a Central de Atendimento ao Cliente para produtos da marca Carrier.

Em 1980, a Carrier foi autorizada a nomear o Carrier Dome, a arena de futebol e basquete da Syracuse University, depois que Mel Holm, o então CEO da empresa do Conselho de Administração da universidade, deu à universidade US$ 2,75 milhões para a construção da instalação. Apesar de ter o nome de um fabricante de ar condicionado, o Carrier Dome foi climatizado apenas durante as reformas concluídas em 2022. Apesar de finalmente instalar o ar-condicionado, Syracuse anunciou o fim do acordo perpétuo de direitos de nomeação do local com a Carrier Corp. e que a JMA Wireless deteria os direitos de nomeação do estádio no futuro.

Marcas

HVAC

 AirQuest
 arcoaire
 Bryant
 carlyle
 Operadora
 CIAT (Compagnie Industrielle d'Applications Thermiques)
 Confortador
 ComfortPro
 Dia noite
 Heil
 Assinatura temporária ideal
 Keeprite
 Payne
 Riello
 SLD Pumps & Power (fundada como Scottish Land Development)
 Resfriadores pontuais
 Tempstar
 Toshiba-Carrier
 totaline
 Aluguel Watkins
 GCHV (Guangdong Carrier Heating, Ventilation & Air Conditioning Company Limited)

Automação predial e controles HVAC

 Automated Logic Corporation
 Informações sobre EcoEnergia
 NORESCO (anteriormente Empresa de Serviços de Energia do Nordeste)

Refrigeração

 Operadora
 Carrier Transicold
 celsior
 verde e fresco
 Profroid
 Sensitech

Incêndio e segurança

 Aritech
 Autronica
 Det-Tronics (Detetores Eletrônicos)
 Edwards
 GST (Tecnologia de Segurança do Golfo)
 criança
 Kidde Sistemas de Incêndio
 LenelS2
 Marioff
 Onidade
 Texugo

Controles de Incêndio e Segurança

 Fenwal Controls
 Fireye
 UTEC (anteriormente United Technologies Electronic Controls)

Referências

Empresas listadas na Bolsa de Valores de Nova Iorque
Farmington (Connecticut)

Carrier Global


Siirt, Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan bir ildir.

Siirt ilinin nüfusu 331.070'tir. Bu nüfusun %72,4'ü şehirlerde yaşamaktadır (2020 sonu). İlin yüzölçümü 5.718 km2'dir. İlde km2'ye 58 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde 268'dir.) İlde yıllık nüfus artışı %0,24 olmuştur. İl merkezinin denizden yüksekliği 887 metredir.

2021 TÜİK verilerine göre 7 ilçe, 12 belediye, bu belediyelerde 63 mahalle, ayrıca 274 köy bulunmaktadır.

Tarihçe

Türkiye Cumhuriyeti dönemi
Cumhuriyet döneminde il olan Siirt, 1924'te Beytüşşebap'ın; 1926'da Beşiri ve Sason'un katılmasıyla genişledi. Ancak Beytüşşebap, 1936'da yeniden il yapılan Hakkâri'ye bağlandı. 1938'de Garzan (bugün Yanarsu) ilçesinin merkezi Mısrıç'a (bugün Kurtalan) taşındı ve aynı ilçeye bağlı Baykan bucağı ilçe oldu. Aynı yıl Sason'a bağlı bucak olan Hazo, Kozluk adıyla ilçe yapıldı. 1943'te Garzan ilçesinin ve merkezinin adı Kurtalan olarak değiştirildi. 1957'de Beşiri'nin bucağı olan İluh, Batman adıyla ilçe yapıldı. 1962'de Pervari ilçesinin Müküs bucağı, Van'ın Gevaş ilçesine bağlandı. 1990 yılında Siirt'in Batman, Beşiri, Kozluk ve Sason ilçeleri yeni kurulan Batman iline bağlandı. Aynı yıl Siirt'in Şırnak ilçesiyle, Eruh'tan ayrılarak ilçe yapılan Güçlükonak beldesi yeni kurulan Şırnak iline bağlandı ve Merkez ilçeye bağlı Tillo bucağı Aydınlar adıyla ilçe yapıldı.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır. İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Siirt Valisi, 1975-Akyazı doğumlu Kemal KIZILKAYA'dır. Ağustos 2023 tarihinde Bilecik Valisi iken atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonunda Siirt Belediye Başkanlığını kazanan Berivan Helen Işık (HDP), 15 Mayıs 2020 tarihinde görevden alınmış, yerine Siirt Valisi Osman HACIBEKTAŞOĞLU kayyum olarak atanmıştır.
Ayrıca Baykan ve Kurtalan ilçelerinin HDP'li belediye başkanları da seçildikten sonra İçişleri Bakanlığı tarafından görevden alınmış, yerine ilçe kaymakamları kayyum atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Siirt İl Genel Meclisi üye sayısı, 15 AK Parti, 7 HDP olmak üzere 22'dir. Siirt Belediye Meclisi ise 13 AK Parti ve  18 HDP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Siirt'i temsilen TBMM'de AK Parti'den 1 milletvekili (Osman Ören) ve HDP'den 2 milletvekili (Meral Danış Beştaş, Sıdık Taş) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Siirt ili nüfusu: 331.311'dir. Bu nüfusun % 73,21'ü şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 5.718  km2'dir. İlde  km2'ye 58 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  276'dır.) İlde yıllık nüfus % 0,20 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe  (% 0,95)- Tillo (-% 5,39)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 7 İlçe, 12 belediye, bu belediyelerde 63 mahalle ve ayrıca 276 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Siirt İl Özel İdare Spor, futbol Bölgesel Amatör Lig (BAL) de grubunu 3. sırada tamamlamıştır. 2019-2020 Sezonu sonunda 3. Lig'e yükselmiştir. 3. Lig Kadın futbol liginde de 2 takımı vardır. Hentbol erkekler 2.ligi takımı ligden çekilmiştir.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Siirt İl Özel İdare Spor, 3.turda elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Siirt Atatürk Stadyumu (5.650), Siirt Kapalı Spor Salonu (1.500), 100.Yıl Yüzme Havuzu (750)'dur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Siirt Valiliği
Siirt İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Siirt (il)


Anorganski pigmenti su pigmenti koji su bili poznati još u prapovijesti. Naši preci iz kamenog doba upotrebljavali su mineralne pigmente kao što su oker, manganov smeđi pigment i različite gline za crteže u spiljama za koje se procjenjuje da su nastali prije oko 100 000 godina. Paljenjem okera priređivale su se oko 2 000. pr. Kr. nove vrste crvenih i ljubičastih pigmenata koji su se upotrebljavali za bojenje glinenog posuđa. Arsenov sulfid se smatra prvim čistim žutim pigmentom, ultramarin je vjerojatno bio prvi plavi, malahit zeleni, cinober crveni, a antimonov sulfid prvi čisti crni pigment.

Glavni anorganski pigmenti jesu titanijev dioksid (TiO2), litopon (ZnS + BaSO4 ili CaSO4), cinkovo bjelilo (ZnO), olovno bjelilo (PbCO3, Pb(OH)2), antimonov(III) oksid (Sb2O3) i tako dalje. Od te je grupe najvažniji titanijev dioksid, kojega je primjena univerzalna zahvaljujući njegovoj bjelini, velikoj moći pokrivanja, temperaturnoj stabilnosti, te inertnosti prema vezivima, otapalima i različitim kemijskim sredstvima. Litopon se danas uglavnom upotrebljava za disperzijske unutrašnje prevlake i za temeljne boje, cinkov oksid u manjim količinama kao fungicidno sredstvo, dok se olovni bijeli pigmenti gotovo više ne upotrebljavaju. Antimonov(III) oksid upotrebljava se najviše u proizvodnji nezapaljivih boja na osnovi klorkaučuka. S obzirom na kemijski sastav razlikuje se nekoliko grupa anorganskih obojenih pigmenata.

Podjela
S obzirom na kemijski sastav razlikuje se nekoliko grupa anorganskih obojenih pigmenata.

Bijeli pokrivni pigmenti

Bijeli pokrivni pigment ili bijeli pigment je pigment s povoljnim optičkim svojstvima i s velikom pokrivnom moći i koji se stoga u prvom redu upotrebljava za postizanje optičkih učinaka i zaštitnog djelovanja u lakovima i bojama (nalič) namijenjenim ličenju površine materijala, za razliku od pigmenata koji se upotrebljavaju kao punila i koji su također najčešće bijele boje. Među bijelima pokrivnim pigmentima ističe se titanijev dioksid (titan(IV) oksid), a sami ili s njim u smjesi upotrebljavaju se i cinkov oksid, cinkov sulfid, litopon te bazični olovo(II) karbonat.

Crni pigmenti
Glavni crni pigmenti jesu tvari koje se sastoje od elementarnog ugljika, što je u prvom redu čađa, a uz nju i grafit. Osim toga kao crni pigment poznato je i željezno crnilo, jedan od oksida željeza, dok različiti mješoviti oksidi željeza, koji sadrže i krom, bakar ili mangan, danas nisu mnogo važni.

Čađa

Među crnim pigmentima čađa je svakako najvažnija i najviše se upotrebljava. Poznato je da se najviše čađe (više od 90%) troši u industriji guma (pneumatika). Međutim, od ukupno proizvedenih količina čađe oko 6% se upotrebljava u svojstvu pigmenata koji služi za optičke svrhe, to jest kao tvar kojom se postiže crna boja. U tom smislu najviše se pigmentne čađe troši u proizvodnji polimernih materijala, lakova i tiskarskih boja, dok manje količine služe za bojenje cementa i betona, papira, tekstilnih proizvoda, kože, paste za cipele, obuće i tako dalje.

Anorganski obojeni pigmenti
Do danas je poznato više stotina različitih anorganskih obojenih pigmenata koji se međusobno razlikuju prema boji i drugim svojstvima. Prema kemijskom sastavu, kako se obično pigmenti opisuju, razlikuju se četiri glavne grupe pigmenata: oksidni pigmenti, sulfidni i selenidni pigmenti, kromatni pigmenti i cijanidni pigmenti. S obzirom na boju anorganski se pigmenti, izuzevši bijele i crne, mogu ubrojiti u crvene, smeđe, narančaste, žute, zelene i plave pigmente. Boja i kemijski sastav nisu izravno povezani. Tako na primjer, crvenu boju daju, između ostalih, željezni oksid i kadmijev sulfoselenid, dok različiti oksidi, čak istog metala, željeza, mogu biti crveni, smeđi, narančasti, žuti ili crni, uključujući i prijelazne tonove među tim bojama.

Oksidni pigmenti

U oksidne pigmente ubrajaju se jednostavni oksidi i hidratizirani oksidi željeza i kroma, te mješoviti pigmenti spinelne ili rutilne strukture. Skupina oksidnih pigmenata vrlo je cijenjena zbog svoje svjetlostalnosti, dobre moći pokrivanja, inertnosti i otpornosti prema otapalima i kemikalijama, te postojanosti na temperature i do 500 °C (osim nekih oksida željeza). Osim tih svojstava, oksidni su pigmenti pogodni i zbog svoje niske cijene.

Prirodni oksidi željeza

Prirodni oksidi željeza rasprostranjeni su u željeznim rudama širom svijeta, ali je relativno malo ruda dovoljno čisto da bi se isplatilo njihovo iskorištavanje u proizvodnji pigmenata. Oksidni prirodni pigmenti željeza obično se nazivaju prema nalazištima rude. Poznati su španjolski crveni, perzijski crveni, sijena žuti pigmenti i tako dalje. S obzirom na kemijski sastav prirodni oksidni pigmenti željeza sadrže, uz mnoge primjese, određene kemijske spojeve željeza: željezo(III) oksid (α Fe2O3) u crvenim pigmentima, odnosno hidratizirani željezo(III) oksid, getit (α FeOOH) u žutim pigmentima. Prvi se spoj susreće u željeznoj rudi hematitu, a drugi u rudi limonitu. Da bi se iz ruda proizveo pigment, podvrgavaju se one postupcima koji ovise o sastavu rude i o primjesama koje treba ukloniti. Ruda se usitnjuje, primjese se po mogućnosti što bolje odstrane, zatim se proizvod suši, ponekad kalcinira, i melje. Sušenje i kalciniranje osjetljivi su postupci jer se gubitkom vode, što se tom prilikom događa, može promijeniti nijansa pigmenta. Zbog toga su trajanje i temperatura sušenja i žarenja veoma važni i treba ih pažljivo kontrolirati.
Poznati prirodni oksidni pigmenti željeza jesu željezno crvenilo, oker i umbra.

Željezno crvenilo

Željezno crvenilo ili željezno oksidno crvena oksidni je pigment s velikim udjelom Fe2O3 (željezov(III) oksid), pa je zagasito crvenosmeđe do crvenoljubičaste boje. Na mnogim je mjestima primiješan uz glinu. Dobiva se preradom hematita, neotrovan je, vrlo otporan prema atmosferilijama, ali je osrednje pokrivne moći.

Oker

Oker (njem. Ocker od lat. ochra: bijeložut od grč. ὤχρα, prema ὠχρός: žut; blijed) je prirodni anorganski pigment kojemu je, uz veće primjese (prirodne) gline, glavni sastojak hidratizirani željezni(III) oksid (FeOOHx0,4 H2O), a sadrži i nešto manganovih i kalcijevih spojeva. Porastom udjela željeza (i mangana) boja okera prelazi iz žute u smeđu i crvenosmeđu. Boju mijenja i žarenjem; najprije postaje jačom (intenzivnijom), a zatim prelazi i tamnije nijanse uz istodobno povećanje pokrivne moći. U prapovijesti se oker upotrebljavao za bojenje i slikanje, ali i u obredne svrhe. Crveni oker simbolizira boju života i stari su mu narodi pripisivali snagu krvi. Već od starijeg kamenog doba (paleolitika) koristio se za posipanje tijela pokojnika ili se pokojniku prilagao u grob kao grumen. Zbog toga su i neke prapovijesne zajednice dobile ime prema tom običaju, primjerice kultura grobova s okerom. Poslije se koristio kao važan pigment za boje i lakove (nalič), a danas su ga iz uporabe gotovo potpuno istisnuli sintetski željezni oksidi, pa se žuti sintetski željezni oksid također naziva okerom.

Umbra

Umbra je pigment koji sadrži od 45 do 70% Fe2O3 (željezov oksid) i sa znatnim udjelom manganovog dioksida (od 5 do 20%). Sirova umbra s poznatih nalazišta na Cipru i u Italiji zelenkastosmeđe je boje, a žarenjem prelazi u tamnosmeđu. Vrlo je postojana i dobre pokrivne moći.

Sijena

Sijena je naziv za pigment s otprilike 50% Fe2O3 (željezov oksid) i s malim udjelom (manji od 1%) manganovog dioksida. U sirovom je stanju žutosmeđe, a nakon žarenja crvenosmeđe boje. Glavna su mu nalazišta u Toskani. Zbog svoje dobre otpornosti prema alkalijama, prirodni oksidni pigmenti željeza upotrebljavaju se za bojenje cementnih proizvoda i betona. Sitno samljeveni pigmenti primjenjuju se u jeftinim uljenim i drugim bojama za ličenje drva i metala, u pripravi pečatnog voska, kao pigmenti za plastične mase i tako dalje. Sijena i oker služe i u proizvodnji obojenih olovaka, pastela i kreda.

Sintetski oksidi željeza

Sintetski oksidi željeza jesu željezovi oksidi različita sastava i boje, koji su u usporedbi s prirodnim pigmentima željeza podjednako inertni i kemijski otporni, postojani prema djelovanju svjetla i povišenih temperatura, ali su čišćeg tona, veće izdašnosti boje i izvenredne pokrivne moći. Na ta poboljšana svojstva utječe, osim ostalog, i ujednačena veličina, oblik i raspodjela čestica. S obzirom na kemijski sastav, i ti pigmenti sadrže jednostavne i hidratizirane okside željeza (α Fe2O3, α FeOOH, γ FeOOH, Fe3O4), ali se sintezom mogu pripraviti u čistom obliku i u čistom tonu boje kao crveni, žuti, narančasti i crni pigment. Međutim, smeđi sintetski željezni pigmenti rijetko su homogeni, već su to obično smjese crvenog, žutog i crnog pigmenta.

Za sintezu pojedinih oksidnih pigmenata željeza postoji više mogućnosti. Tako se, na primjer, sintetsko željezno crvenilo može proizvesti jednim od sljedećih postupaka: pregradnjom željeznih spojeva u čvrstom stanju (žarenjem), redukcijom aromatskih nitro spojeva pomoću metalnog željeza, hidrolizom ranije oksidiranih otopina željeza(II) u prisutnosti metalnog željeza, toplinskom razgradnjom željeznih spojeva i taloženjem iz otopina željeza(II) uz istodobnu oksidaciju zrakom. Vrlo je važno da se te reakcije provode uz strogo kontrolirane uvjete kako bi se dobio željeni proizvod najboljih svojstava. Varijacijom reakcijskih uvjeta neka se reakcija može usmjeriti u više smjerova i mogu se dobiti različiti proizvodi. Taloženjem iz otopina željeza(II) može se, na primjer, uz različite okolnosti proizvesti crveni, žuti ili crni pigment.

Upotreba sintetskih oksidnih pigmenata željeza slična je upotrebi takvih pigmenata dobivenih iz prirodnih izvora, ali se sintetski pigmenti zbog svojih prednosti u mnogim svojstvima više cijene i upotrebljavaju za kvalitetnije proizvode. Oko 2/3 proizvedenih količina troši se za bojenje građevinskog materijala (beton, kamen za popločenje, bitumen, fasadna žbuka), nešto manje od 1/3 upotrebljava se za pigmentiranje lakova, uljenih i disperzijskih boja (naliča), a ostatak se primjenjuje za bojenje u proizvodnji papira, sintetskih materijala, emajla i tako dalje. Zbog svoje neotrovnosti upotrebljavaju se i za bojenje ambalažnog materijala za hranu, na primjer smeđeg papira za bombonijere. Osim kao obojeni pigmenti, upotrebljavaju se vrlo čisti željezni oksidi Fe3O4 i γ Fe2O3, kao prenosioci informacija na magnetskim vrpcama.

Oksidni pigmenti kroma
Oksidni pigmenti kroma ubrajaju se među najstarije anorganske boje. Od kromovih oksida kao pigmenti služe spojevi kroma(III): krom(III) oksid, Cr2O3 i njegov hidratizirani oblik Cr2O3∙2 H2O. Ti su pigmenti zelene boje; oksid je bez sjaja, ali se hidrat po briljantnosti svoje boje može usporediti s organskim zelenim pigmentima. Oksidni pigmenti kroma odlikuju se velikom tvrdoćom i otpornošću prema abraziji, inertnošću i postojanošću na svjetlu i prema djelovanju vode, kiselina, alkalija i drugih kemikalija. Krom(III) oksid postojan je i na visokim temperaturama (ireverzibilne promjene opažaju se tek na temperaturama višim od 1 000 °C), ali je hidratizirani oksid osjetljiv već na 100 °C.

Oksidni pigmenti kroma proizvode se redukcijom alkalijskih dikromata u čvrstoj ili tekućoj fazi. Redukcija u čvrstoj fazi provodi se na temperaturi oko 1 100 °C, a kao reducens sumpor je u prednosti pred ugljikom. Žareni se produkt zatim ispire, suši i melje. Za redukciju dikromata u otopini mogu se kao redukcijska sredstva upotrijebiti sumpor, tiosulfati i neki organski spojevi.

Kromni oksidni pigmenti vrlo su cijenjeni zbog svojih izvanrednih svojstava. Među svim zelenim pigmentima najotporniji su prema agresivnim medijima, pa se upotrebljavaju za pripravu lakova i boja za ličenje betona i cementnih izrađevina, čeličnih konstrukcija, zatim u keramičkoj industriji, u proizvodnji gume i tako dalje.

Mješoviti oksidni pigmenti
Mješoviti oksidni pigmenti sastoje se od miješanih kristalnih komponenata spinelne ili rutilne strukture. Spineli čine veliku grupu minerala općenite formule M(II)M2(III)O4, u kojoj je M(II) dvovalentan metal, obično magnezij, željezo(II), cink ili mangan, a M(III) trovalentan metal, najčešće aluminij, željezo(III) ili krom. Neki od mnogobrojnih poznatih spinela pokazuju vrlo dobra pigmentna svojstva i odavno se u tu svrhu upotrebljavaju. Jedan od najpoznatijih pigmenata spinelne strukture jest kobaltovo modrilo CoAl2O4. To je osobito cijenjeni pigment, vrlo lijepog i toplog plavog tona, postojan na svjetlosti. Upotrebljava se mnogo u slikarstvu, a zbog svoje vatrostalnosti služi kao pigment za porculan i slično.

Djelomičnom zamjenom iona titanija ionima prijelaznih metala u kristalnoj rešetki rutila TiO2, nastaju obojeni miješani polikristali rutilne strukture, od kojih se neki također mogu upotrijebiti kao pigmenti. Tehnički su važniji u prvom redu rutilni pigmenti s ugrađenim ionima nikla i kroma, koji im daju žutu boju.

Mješoviti oksidni pigmenti spinelne i rutilne strukture postojani su prema djelovanju svjetla, atmosferilija i kemikalija, a posebno se odlikuju svojom postojanošću na visokim temperaturama. Dobro se podnose s organskim obojenim pigmentima, od kojih imaju veću moć pokrivanja, pa se često s njima kombiniraju. Upotrebljavaju se za pripravu lakova i boja za vanjske naliče izložene trošenju, posebno u građevinarstvu, za bojenje čeličnih i aluminijskih limova za spremnike, dijelove strojeva i vozila, za pokrivne pečene automobilske lakove, za bojenje plastičnih masa, u keramičkoj industriji i slično.

Sulfidni i selenidni pigmenti
U sulfidne i selenidne pigmente ubrajaju se dvije različite vrste obojenih pigmenata: skupina kadmijevih sulfidnih i sulfoselenidnih pigmenata, te pigment ultramarin.

Kadmijevi pigmenti

Kadmijevi pigmenti imaju za osnovu žuti kadmijev sulfid CdS. Taj kemijski spoj tvori i miješane kristale, pa u njegovoj kristalnoj rešetki dio iona može biti zamijenjen drugima, kemijski sličnim ionima. To su ioni žive i cinka umjesto kadmija, a selenidi umjesto sulfida. Tako se djelomičnom zamjenom mijenja i žuta boja kadmijevog sulfida. Prisutnost cinka daje žutoj boji zelenkasti ton, a s povećanjem udjela žive i selenija žuta se boja mijenja od narančaste u crvenu, pa i u tamnocrvenu boju.

Kadmijeva žuta
Kadmijev sulfid pojavljuje se u prirodi, ali nema svojstva pigmenata. Takva svojstva poprima, međutim, sintetski kadmijev sulfid, poznat kao kadmijeva žuta ili kadmijevo žutilo. Vrlo je lijepe zlatnožute boje, a može se pripraviti i u nijansama od svijetlozelenkastožute (miješani kristali s cinkovim sulfidom) do svijetlonarančaste, što ovisi o primjesama i o metodi priprave.

Kadmijeva crvena
Kadmijeva crvena ili kadmijevo crvenilo je kadmijev sulfoselenid Cd(S,Se). Sve većom zamjenom sumpora selenijom boja se produbljuje od žute do narančaste i crvene. Jednaka promjena boje nastaje i zamjenom kadmija živom i tvorbom miješanih kristala (Cd,Hg)S. Takav je spoj jeftiniji od kadmijeva crvenila, ali je slabije kvalitete.

Ultramarin

Ultramarin (lat. ultra: daleko, iza, preko, s one strane + marinus: morski) je plavi pigment, natrijev alumosilikat složene strukture, koji sadrži i sumpor. Poznat je ponajprije zbog svoje blistave, vrlo lijepe plave boje, pa se mnogo koristio kao slikarska umjetnička boja. Neotrovan je, netopljiv u vodi i alkalijama, na svjetlosti izvanredno postojan. Od davnine se dobivao iz minerala lazurita, a danas se proizvodi sintetski, pečenjem fino samljevene smjese kaolina, silicijske kiseline, sode, sumpora i reducensa (drveni ugljen, kolofonij) u trajanju od nekoliko dana na 800 °C. Nakon kontroliranoga hlađenja uz oksidaciju, proizvod se ispire vodom, odjeljuje i melje. Danas se ultramarin koristi uglavnom kao pigment za bojenje plastike i papira, a sve manje za tiskarske boje i naliče. Osim plavoga, postoje i zeleni, crveni i ljubičasti ultramarin, koji su manje poznati i rjeđe se primjenjuju.

Kao briljantan i vrlo lijep plavi pigment, ultramarin je poznat još od davnine. Tada se dobivao mljevenjem i ispiranjem minerala lazurita, a nazvan je prema latinskom lapis lazuli. Danas je važan samo sintetski ultramarin. To je aluminosilikat sa složenom strukturom, koja još danas nije potpuno razjašnjena. Sastoji se od AlO4 i SiO4 tetraedara, a za izravnavanje viška negativnog naboja služe natrijevi kationi. U prostoru između tetraedara smješteni su sumporni spojevi koji djeluju kao kromoforne grupe. Ultramarin je u prvom redu poznat kao plava boja, ali postoji i zeleni, crveni i ljubičasti ultramarin. Boja ovisi o razlikama u udjelu natrija i silicija, te o vrsti sumpornih spojeva, a na nju se može djelovati izmjenom u sastavu i omjeru sirovina te promjenom reakcijskih uvjeta prilikom sinteze.

Proizvodnja sintetskog ultramarina zasniva se uglavnom na iskustvenim (empirijskim) metodama. Kao glavne sirovine za sintezu služe kaolin, soda, sumpor i kremena zemlja, a dodaju se i kreda te sredstva za redukciju (katranska smola, kolofonij, drveni ugljen). Uzima se visokovrijedni kaolin, praktički čisti kaolinit, koji se prvo kalcinira. I druge sirovine moraju biti vrlo čiste (sumpor s 99,5% S, kalcinirana soda od 99,5 do 99,8% Na2CO3). Sirovine se miješaju u određenim omjerima, melju se u fini prah, a zatim se, već prema recepturi, žare u mufolnim pećima nekoliko dana na temperaturi od 800 °C. Nakon kontroliranog hlađenja uz oksidaciju, dobiveni se pigment u nizu procesa ispire vodom, odjeljuje i melje. Iz tako pripravljenog plavog ili zelenog pigmenta mogu se dobiti i ultramarini drugih tonova. Tako se ljubičasti ultramarin dobiva oksidacijom na zraku u prisutnosti amonijevog klorida, a iz njega se crveni ultramarin proizvodi daljom oksidacijom uz dodatak klorovodika i klora.

Cinober ili rumenica

Vermilion, cinober ili rumenica je narančasto crveni, skarletni pigment, izvorno proizveden u prah usitnjenog minerala cinabarita. Živin(II) sulfid, HgS, pojavljuje se u prirodi kao mineral cinabarit. Može se dobiti kao crveni kristalni prah zagrijavanjem žive sa sumporom ili kao crni talog uvođenjem sumporovodika u otopinu živinih soli. Metastabilna, crna modifikacija (metacinabarit) zagrijavanjem prelazi u stabilnu, crvenu (cinabarit, rumenica). Crvena modifikacija služi kao jarko crvena slikarska boja (cinober).

Kromatni pigmenti
Među obojene kromatne pigmente ubrajaju se olovni kromati (kromovo žutilo i kromov narančasti pigment), olovnokromatni molibdati (molibdatni crveni i narančasti pigment) i kromatni zeleni pigment (kromovo zelenilo i cinkovo zelenilo). Svi su ti spojevi opasni i štetni za zdravlje zbog kancerogenosti kromata, a i zbog toga što svi, osim cinkova zelenila, sadrže otrovne olovne spojeve. Stoga su propisi strogi za njihovu upotrebu, rukovanje i primjenu, a u mnogim je djelatnostima njihova upotreba vrlo ograničena. Tako se na primjer ne smiju upotrebljavati za bojenje proizvoda koji dolaze u dodir s hranom, [[Igračka
|dječjim igračkama]] i slično. Po svom kemijskom sastavu u skupinu kromatskih pigmenata mogu se ubrojiti i kromati nekih drugih metala (cinka, barija i stroncija) s pigmentnim svojstvima. Međutim, ti se pigmenti najčešće upotrebljavaju u zaštiti od korozije, pa se obično svrstavaju u specijalne pigmente.

Kromova žuta

Kromovo žutilo čvrsta je otopina olovnog kromata i olovnog sulfata x PbCrO4∙y PbSO4. O omjeru tih sastojaka i o uvjetima prilikom proizvodnje ovisi i boja pigmenta, koja može biti u rasponu od nježne zelenkastožute (boja jaglaca) do tamnožute. Kromovo žutilo proizvodi se taložnom reakcijom između neke topljive olovne soli, obično olovnog nitrata ili bazičnog olovnog acetata, i otopine natrijevog dikromata:

Taloženjem iz razrijeđenim otopina i na višoj temperaturi dobivaju se pigmenti svjetlijih i nježnijih tonova, dok se tamniji ton postiže upotrebom koncentriranih otopina i zagrijavanjem reakcijske smjese do ključanja. Koprecipitati olovnog kromata s olovnim sulfatom nastaju dodavanjem potrebne količine sulfatne kiseline u reakcijsku otopinu. Istaloženi se pigment zatim ispire, filtrira, ponovno ispire, suši i melje.

Odlike su kromova žutila čist i blistav ton i dobra moć pokrivanja. Međutim, standardni tipovi kromova žutila neotporni su prema djelovanju alkalija, kiselina i sumporovog dioksida i nisu svjetlostalni, pa s vremenom potamnjuju. Zbog toga se, osim standardnog kromovog žutila, proizvodi i nekoliko stabilnijih i kvalitetnijih vrsta tih pigmenata, koje su svjetlostalnije, postojane na povišenim temperaturama (do 260 °C) i otporne prema atmosferilijama, kemikalijama i djelovanju sumporovog dioksida iz onečišćene industrijske atmosfere. Takva se stabilizacija postiže ugradnjom nekih spojeva titanija, antimona i aluminija, ili naknadnom površinskom obradom silikatima.

Kromovo žutilo svrstava se među najtraženije anorganske žute pigmente. U usporedbi s ostalima taj je pigment relativno jeftin, pa se usprkos svojoj otrovnosti zbog sadržanoga olova vrlo mnogo upotrebljava. Najviše se kromova žutila troši za pripravu uljenih boja i lakova. Osim toga, ono se upotrebljava kao zidna boja (nalič) i boja za slikarstvo, u proizvodnji tiskarskih boja, za bojenje plastičnih masa, u prvom redu redu PVC-a i polietilena, zatim za bojenje emajla, papira i kartona, a služi i kao osnova za pripravu kromovih zelenih pigmenata.

Kromov narančasta

Kromov narančasti pigment PbCrO4∙PbO proizvodi se, kao i kromovo žutilo, taloženjem iz otopine olovnog nitrata pomoću dikromata. Međutim, kemijska reakcija se provodi u lužnatom mediju jer o tome ovisi veličina čestica istaloženog pigmenta, a o njoj i boja. U lužnatoj otopini nastaju, naime, veće čestice, pa se boja pigmenta produbljuje od žute do narančaste i crvene. Osim toga, taloži se iz otopine zagrijane do vrelišta kako bi se dobio talog u kristalnom obliku. Kromov narančasti pigment zaostaje po svojoj važnosti za kromovim žutilom. Kao pigment za naliče lakova i boja nije osobito prikladan jer dispergiranjem može promijeniti svoj ton. Ističe se jedino postojanošću prema alkalijama, pa se upotrebljava kao pigment u bojama za građevne vapnene podloge.

Molibdatno crvenilo

Molibdatno crvenilo smatra se kancerogenim i otrovnim (toksičnim) za reprodukciju te se stoga više ne koristi u Europi.

Kromova zelena

U kromatne zelene pigmente ubrajaju se kromovo zelenilo i cinkovo zelenilo, što su smjese kromova žutila (x PbCrO4∙y PbSO4), odnosno cinkova žutila (kromat cinka i kalija) sa željeznim plavim pigmentom, takozvanim pariškim ili berlinskim modrilom. Ponekad se u tu svrhu umjesto anorganskog željeznog plavog pigmenta uzima organski plavi ftalocijanidni pigment. Udjel žutih i plavih pigmenata u smjesi može se mijenjati u širokom rasponu, pa je tako udjel plavog pigmenta od 2 do 65%. O tome ovisi i nijansa kromatnih zelenih pigmenata i proteže se od svjetlozelenih do tamnijih plavozelenih tonova.

Cijanidni pigmenti
Od cijanidnih pigmenata najvažniji su cijanidni složeni spojevi željeza. Ti su pigmenti poznati pod različitim nazivima kao modrilo, plavilo i plava (boja): berlinsko modrilo, prusko modrilo, pariško modrilo, milori plava, kineska plava i tako dalje. Međutim, ti se nazivi ne upotrebljavaju uvijek jednoznačno i često unose zabunu jer se uglavnom radi samo o različitim plavim nijansama, o razlikama u finoći, izdašnosti i čistoći proizvoda, a rjeđe o različitom sastavu. Tako je, na primjer, općenito uzevši, ta vrsta pigmenta najpoznatija pod nazivom berlinsko modrilo, ali se takav čisti pigment bez primjesa ponekad naziva pariškim modrilom. U posljednje se vrijeme u stručnoj njemačkoj i anglosaksonskoj literaturi za sve cijanidne pigmente željeza uvriježio naziv željezno modrilo.

Cijanidni pigmenti željeza bili su u obliku taloga pripravljeni prvi put na početku 18. stoljeća i ubrajaju se među najstarije umjetne (sintetske) pigmente. To su složeni spojevi željeza općenite jednadžbe M(I) Fe(III) [Fe(II) (CN)6]∙H2O, u kojoj rimski brojevi u zagradi označuju oksidacijski broj kemijskog elementa, a M je najčešće ion kalija, ali može biti i ion natrija ili amonijev ion. Jednadžbi K{ Fe [Fe (CN)6]}, što odgovara tipičnom plavom cijanidnom pigmentu željeza, pripada racionalno ime kalijev željezo(III) heksacijanoferat(II). Poznati su i mnogi slični složeni spojevi u kojima M nije alkalijskog svojstva, ali takvi spojevi nemaju svojstva pigmenta.

Berlinsko modrilo

Berlinsko modrilo, pariško plava ili prusko plava, Fe4[Fe(CN)6]3, željezni(III) heksacijanoferat(II), je anorganski pigment koji se zbog čistoće tona, stalnosti i neotrovnosti mnogo upotrebljava. Dobiva se kemijskom reakcijom između otopina kalijeva heksacijanoferata i soli trovalentnog željeza. Koristi se u slikarstvu i u smjesi sa škrobom kao plavilo za rublje. Proizvodnja pigmenata u industrijskom smislu započela je u 18. stoljeću otkrićem berlinskog modrila, kromovog žutila i kobaltovog modrila. Berlinsko modrilo ne odgovara za mazanje vapnom. Postoji i topljivo berlinsko modrilo; kalijev željezov(III) heksacianoferat(II) ( KFe[Fe(CN)6]).

Izvori

 Materijali
Pigmenti

Anorganski pigmenti


An Aloe schoelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg August Schweinfurth. An Aloe schoelleri in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe schoelleri


L'Object 906B est char lanceur de missiles léger amphibie conçu en 1962 à l'Usine de tracteur de Stalingrad () et ensuite à l'Usine de tracteur de Volgograd () par le VNII-100 et l'OKB /.

Développement
Issue d'une initiative propre du bureau d'étude spécial affilé à l'Usine de tracteur de Stalingrad (OKB ) alors dirigé par I.V. Gavalov et comme concepteur en chef pour ce projet Yu. M. Sorokin, il résulte de la conjugaison de deux travaux séparés. Le premier des deux travaux porte sur un lanceur de missiles à l'OKB UZTM () qui va donner le canon D-126 présent sur l'Object 906B et l' et les roquettes "Bur" et missiles "Rubin" qui vont équiper l'Object 906B ; le second est l'Object 906 qui est un char léger conçu pour remplacer le PT-76, Object 906 qui va servir globalement de base pour la structure de l'Object 906B.

Un seul exemplaire est construit dans l'année 1962 et subit des testes d'usine en octobre 1962, il aurait dû disposer d'un moteur  mais un moteur 8D-6M forcé a été installé. Ce char présentait lors des essais un système de propulsion sur l'eau par les chenilles modifiées pour l'occasion, les jets d'eau qui était présent sur l'Object 906 sont donc supprimé. L'idée d'utiliser les chenilles comme moyens de propulsion dans l'eau s'étant révélée très inefficace notamment à cause du grand manque de stabilité lors du tir et en simple baignade. Aucun autre char ne verra la même disposition pour la baignade.

La grande différence par rapport à l'Object 906 est la tourelle avec l'entièreté de l'équipage et équipée d'un lanceur D-126 de 125mm pouvant tirer les roquettes "Bur" et missiles "Rubin". Ce nouveau système permet de réduire la hauteur du véhicule passant de 2250 mm pour l'Object 906 à 2000 mm pour l'Object 906B correspondant à une baisse d'un huitième de sa taille initiale.

La nouveauté du char parmi ces contemporains est l'utilisation inédite de suspension hydropneumatiques qui pouvait faire varier la hauteur du véhicule. Cet ajout de nouvelles suspensions se verra équipé sur une multitude d'autres véhicules soviétiques futurs.

Le char ne fut jamais retenu mais cependant les travaux sur l'Object 906B ne resteront pas vains et serviront de base pour le futur Object 911B.

Armement

Principal
L'Object 906B est équipé d'un lanceur de 125mm D-126 pouvant tirer des missiles à charge creuse "Rubin" et roquettes "Bur".

Le missile "Rubin" pouvait pénétrer jusqu'à 500mm de blindage sur une plaque d'acier verticale avec 5,5 kg de charge explosive. Ce missile avait une portée maximal de 4000m à une vitesse de 550 m/s.

La roquette "Bur" pouvait avec un tir indirect atteindre 9000m à une vitesse de 650 à 700m/s.

Le char pouvait embarquer jusqu'à 60 missiles avec une disposition standard de 26 "Rubin" et 34 "Bur". Le mécanisme de chargement abrite 26 roquettes dans son râtelier.

Secondaire
L'Object 906B est équipé d'une mitrailleuse de 7,62mm SGMT avec 2000 coups.

Mobilité
L'Object 906B fut doté d'un moteur 8D-6M même si un moteur  était prévu originellement.

Il pouvait atteindre une vitesse de 80 km/h sur route similaire à l'Object 906 et 9 km/h lors de la baignade.

Une transmission réversible était présente sur le char permettant d'atteindre les mêmes vitesses en avant et arrière.

Blindage
En tourelle l'Object 906B fut sur-blindé dans le compartiment de l'équipage présentant un blindage supplémentaire de plus de 20mm ce qui augmenta nettement les capacités de résistances aux obus de petits calibres comparé à l'Object 906. Pour le reste du véhicule hors compartiment équipage les épaisseurs du blindage furent similaires.

Communication
Le char disposait comme pour son homologue l'Object 906 de la radio  et l'interphone TPU R-120.

Développements parallèles
En parallèle du développement de l'Object 906B furent développés d'autres chars similaires provenant de l'usine de Stalingrad.

 "Object 906" : entre 1960 et 1963, le bureau d'étude de l'usine de tracteur de Stalingrad dirigé par I.V. Gavalov et Yu.V. Shadrin étudie un successeur au PT-76. Il reçut un nouveau canon de 85 mm D-58, mais aussi équipé d'un moteur  d'une puissance de 300 ch.
 "Object 907" : durant le premier semestre 1958, le bureau d'étude dirigé par S.A. Fedorov et Yu.M. Sorokin étudie une amélioration du PT-76 notamment sur la mobilité et le blindage. Il reçut donc des plaques de blindage supplémentaires, il est aussi équipé d'un nouveau moteur V-6M d'une puissance de 280 ch. Ces modifications amenèrent le char à la même mobilité malgré la prise de masse de 1,87t. Il fut aussi équipé d'un réservoir plus grand d'une capacité de 500l portant l'autonomie à 400km.
 "Object 911" : en janvier 1963, l'OKB  commence à concevoir un véhicule de combat d'infanterie, devenu une base unifiée pour d'autres véhicules futurs. Ce véhicule répond au cahier des charges de ce qui va devenir le futur BMP-1 via l'Object 765.
 "Object 911B" : en 1964, à la suite des projets "Object 906B" et "Object 911", un char aéroporté amphibie léger fut conçu et construit. Très similaire à l'Object 911, il comportait deux membres d'équipage. Ce char fut conçu dans l'optique de protéger au maximum les membres d'équipage.
 "Object 915" : prémisse du futur BMD-1, l'Object 915 hérite des travaux de l'Object 911B en l'allégeant via le blindage, la longueur et la masse. Toutes ces modifications amènent le char à 6t permettant le parachutage, il est composé de deux membres d'équipage.

Références

Blindé soviétique
Projet militaire abandonné
Char de la guerre froide

Object 906B


Karacaören, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1929 yılı kayıtlarında Karacaviran olarak geçmektedir. Daha önceleri Bilecik'in Osmaneli ilçesine bağlıyken, 21 Ekim 1929'da Geyve ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 55 km, Geyve ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Karacaören, Geyve


Salvatore Loggia (n. 3 ianuarie 1930 – d. 4 decembrie 2015), cunoscut sub numele de Robert Loggia, a fost un actor și regizor american. El a fost nominalizat pentru Premiul Oscar pentru cel mai bun actor pentru Jagged Edge (1985) și a câștigat Premiul Saturn pentru cel mai bun actor într-un rol secundar pentru Big (1988).

Viața timpurie
Salvatore Loggia s-a născut la Staten Island, New York, pe 3 ianuarie 1930, avându-i ca părinți pe Biagio Loggia, un cizmar născut în Palma di Montechiaro, Agrigento, Sicilia, și Elena Blandino, casnică, născută în Vittoria, Ragusa, Sicilia. A crescut în cartierul Mica Italie.

După ce a servit în Armata Statelor Unite, s-a căsătorit cu Marjorie Sloan în 1954, și a început o lungă carieră după Actors Studio, unde a avut-o ca profesor pe Stella Adler.

Cariera
La vârsta de 25 de ani, și-a făcut debutul pe Broadway în Omul Cu Brațul de Aur în 1955.

Viața personală
Loggia a fost căsătorit cu Marjorie Sloan, din 1954 până în 1981, cu care a avut trei copii: Tracey (actriță), John (un designer de producție), și Kristina (actriță). Loggia și Sloan au divorțat în anul 1981.

În 1982, Loggia s-a căsătorit cu Audrey O'Brien. Loggia și O'Brien au rămas căsătoriți până la moartea sa în 2015.

Boala și moartea
În 2010, Loggia a fost diagnosticat cu boala Alzheimer. El a murit pe 4 decembrie 2015, din cauza complicațiilor bolii, la casa sa din Brentwood în apropiere de Los Angeles, la vârsta de 85 de ani.

Filmografie selectivă
 1956 Cineva acolo sus mă iubește (Somebody Up There Likes Me), regia Robert Wise
 1975 Columbo (Serial TV)
 1978 Răzbunarea Panterei Roz (Revenge of the Pink Panther), regia Blake Edwards
 1980 Piedone în Egipt (Piedone d'Egitto), regia Steno (Stefano Vanzina)
 1981 S.O.B., r. Blake Edwards
 1982 Ofițer și gentleman (An Officer and a Gentleman), regia Taylor Hackford
 1982 Pe urmele Panterei Roz (Trail of the Pink Panther), r. Blake Edwards
 1983 Psycho II, r. Richard Franklin
 1983 Scarface, r. Brian De Palma
 1985 Onoarea familiei Prizzi (Prizzi's Honor), r. John Huston

Distincții
În 2010, Loggia a fost distins cu Medalia de Onoare a Insulei Ellis, în semn de recunoștință pentru eforturile sale umanitare.

Pe 17 decembrie 2011, Loggia a primit din partea Universității din Missouri cu o diplomă de onoare pentru cariera lui și eforturile sale umanitare.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1930
Decese în 2015
Americani de origine italiană
Regizori de televiziune americani
Decese datorate bolii Alzheimer
Oameni din Staten Island
Soldați ai United States Army
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite

Robert Loggia


Trireme; (, tekil: ) eski bir savaş gemisi çeşididir. Korintli  Ameinocles tarafından icat edildiği öne sürülür.

Tarihçe

Akdeniz havzasında bulunan eski medeniyetlerce, özellikle Fenikeliler, Yunanlar, Kartacalılar ve Romalılar tarafından kullanılmıştır. Bu gemi antik çağlarda ve mitolojide önemli bir yer tutar. Bu gemi öncelikli olarak kürekle ilerlemek için tasarlanmıştır. Ancak yardımcı olması için yelken donanımına da sahiptir. İçine asker bindirilip savaş ya da çıkartma yapılabilir. Geminin önünde ise savaşta diğer gemileri korkutup kaçırmak için biri sağda diğeri solda 2 adet göz bulunurdu. Etkin biçimde kullanılmış olup daha sonra yerini ağır savaş gemilerine bırakmıştır.

Muharebedeki yeri
Saldırı stratejisi sürat üzerine kuruludur. Pruvada yer alan mahmuzu iyi ayarlanmış bir hızla düşman gemisine vurarak onu kullanılmaz hale getirebildiği için tıpkı denizde ilerleyen bir mermi gibi olması gerekir. Mahmuz girdiği geminin içine takılıp kalabilir ve bu durumda saldıran, avcı olma konumunu kaybederek bir ava dönüşebilir. Bu mahmuzlar genellikle tunç gibi ağır malzemeden yapılmıştır. Trireme ilk ortaya çıktığında asıl amaç düşman gemisini borda edip ele geçirmek değil, vurup batırmaktı.

Yapısı
Güverte 3 katlıdır ve her katta kürekçiler dizilidir. Her kürekçiye 1 kürek düşer. Trireme ismi (üçlü) buradan gelmektedir. Özellikle Yunan şehir devletlerinde kürekçiler köle değil maaşlı vatandaşlardır. Atina şehir devletinin sahip olduğu triremeler (MÖ 4. yüzyıl) güverte üzerinde ancak 15-20 piyade taşırken, sonraki dönemlerde Roma triremeleri, Pön Savaşları sırasında bu sayıyı 120'ye kadar çıkartmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Pön Savaşları

Askerî taşıtlar
Antik gemiler
Kadırgalar
Antik Roma Deniz Kuvvetleri
Antik Yunanistan gemileri

Trireme


An Pseuderia smithiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Pseuderia smithiana in nahilalakip ha genus nga Pseuderia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Fiji. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseuderia

Pseuderia smithiana


عقد 1630 هو عقد امتد بين 1 يناير 1630 و31 ديسمبر 1639 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1620 ولحقه عقد 1640.

أحداث

 معركة برايتنفلد (1631)
 عبور الزهرة (1631)
 نهب ماغديبورغ (1631)
 معركة لوتسن (1632)
 عبور عطارد (1631)
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 1636 (1636)
 معاهدة قصر شيرين (1639)

مواليد

 عبد الرحمن الفاسي (1631)
 رانوتشيو الثاني دوق بارما (1630)
 هاينريش مولر (1631)
 أدريان فان در كابل (1631)
 إسحاق بارو (1630)
 اسطفانوس الثاني بطرس الدويهي (1630)
 جيسينا تير بورخ (1631)
 أحمد منجم باشي (1631)
 أولوس رودبيك (1630)
 الحسن اليوسي (1631)
 الرشيد بن الشريف (1631)

وفيات

 مراد باي الأول (1631)
 يوهانس كيبلر (1630)
 المير داماد (1631)
 تيودوسيو الثاني دوق براغانزا (1630)
 عبد الواحد بن عاشر (1631)
 دييغو فرنانديز دي قرطبة (1630)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1630 ابتداءً من

عقد 1630


Victorian architecture is a series of architectural revival styles in the mid-to-late 19th century. Victorian refers to the reign of Queen Victoria (1837–1901), called the Victorian era, during which period the styles known as Victorian were used in construction. However, many elements of what is typically termed "Victorian" architecture did not become popular until later in Victoria's reign, roughly from 1850 and later. The styles often included interpretations and eclectic revivals of historic styles (see Historicism). The name represents the British and French custom of naming architectural styles for a reigning monarch. Within this naming and classification scheme, it followed Georgian architecture and later Regency architecture, and was succeeded by Edwardian architecture.

Although Victoria did not reign over the United States, the term is often used for American styles and buildings from the same period, as well as those from the British Empire.

Victorian architecture in the United Kingdom

Gothic Revival

During the early 19th century, the romantic medieval Gothic Revival style was developed as a reaction to the symmetry of Palladianism, and such buildings as Fonthill Abbey were built.

By the middle of the 19th century, as a result of new technology, construction was able to incorporate metal materials as building components. Structures were erected with cast iron and wrought iron frames. However, due to being weak in tension, these materials were effectively phased out in place for more structurally sound steel. One of the greatest exponents of iron frame construction was Joseph Paxton, architect of the Crystal Palace. Paxton also continued to build such houses as Mentmore Towers, in the still popular English Renaissance styles. New methods of construction were developed in this era of prosperity, but ironically the architectural styles, as developed by such architects as Augustus Pugin, were typically retrospective.

In Scotland, the architect Alexander Thomson who practised in Glasgow was a pioneer of the use of cast iron and steel for commercial buildings, blending neo-classical conventionality with Egyptian and Oriental themes to produce many truly original structures. Other notable Scottish architects of this period are Archibald Simpson and Alexander Marshall Mackenzie, whose stylistically varied work can be seen in the architecture of Aberdeen.

While Scottish architects pioneered this style it soon spread right across the United Kingdom and remained popular for another forty years. Its architectural value in preserving and reinventing the past is significant. Its influences were diverse but the Scottish architects who practiced it were inspired by unique ways to blend architecture, purpose, and everyday life in a meaningful way.

Other Revival styles

 Jacobethan (1830–1870; the precursor to the British Queen Anne Revival style)
 Renaissance Revival (1840–1890)
 Neo-Grec (1845–1865)
 Romanesque Revival
 Second Empire (1855–1880; originated in France)
 British Queen Anne Revival (1870–1910)
 Scots Baronial (predominantly Scotland)
 British Arts and Crafts movement (1880–1910)

Some styles, while not uniquely Victorian, are strongly associated with the 19th century owing to the large number of examples that were erected during that period:

Italianate
Neoclassical

International spread of Victorian styles

During the 18th century, a few English architects emigrated to the colonies, but as the British Empire became firmly established during the 19th century, many architects emigrated at the start of their careers. Some chose the United States, and others went to Canada, Australia and New Zealand. Normally, they applied architectural styles that were fashionable when they left England. By the latter half of the century, however, improving transport and communications meant that even remote parts of the Empire had access to publications such as the magazine The Builder, which helped colonial architects keep informed about current fashion. Thus, the influence of English architecture spread across the world. Several prominent architects produced English-derived designs around the world, including William Butterfield (St Peter's Cathedral, Adelaide) and Jacob Wrey Mould (Chief Architect of Public Works in New York City).

Australia

The Victorian period flourished in Australia and is generally recognised as being from 1840 to 1890, which saw a gold rush and population boom during the 1880s in the states of New South Wales and Victoria. There were fifteen styles that predominated:

The Arts and Crafts style and Queen Anne style are considered to be part of the Federation Period, from 1890 to 1915.

Hong Kong
Western influence in architecture was strong when Hong Kong was a British colony. Victorian architecture in Hong Kong:

Ireland

Georgian architecture is more prominent in Ireland than Victorian architecture. The cities of Dublin, Limerick, and Cork are famously dominated by Georgian squares and terraces. Though Victorian architecture flourished in certain quarters. Particularly around Dublin's Wicklow Street and Upper Baggot Street and in the suburbs of Phibsboro, Glasnevin, Rathmines, Ranelagh, Rathgar, Rathfarnham, and Terenure. The colourful Italianate buildings of Cobh are excellent examples of the regional Victorian style in Ireland. Further examples of Victorian architecture in the country include Dublin's George's Street Arcade, the Royal City of Dublin Hospital on Baggot Street and the Royal Victoria Eye and Ear Hospital on Adelaide Road.

Sri Lanka
During the British colonial period of British Ceylon:
Sri Lanka Law College,
Sri Lanka College of Technology,
Galle Face Hotel and the
Royal College Main Building.

North America

In the United States, 'Victorian' architecture generally describes styles that were most popular between 1860 and 1900. A list of these styles most commonly includes Second Empire (1855–85), Stick-Eastlake (1860–), Folk Victorian (1870–1910), Queen Anne (1880–1910), Richardsonian Romanesque (1880–1900), and Shingle (1880–1900). As in the United Kingdom, examples of Gothic Revival and Italianate continued to be constructed during this period, and are therefore sometimes called Victorian. Some historians classify the later years of Gothic Revival as a distinctive Victorian style named High Victorian Gothic. Stick-Eastlake, a manner of geometric, machine-cut decorating derived from Stick and Queen Anne, is sometimes considered a distinct style. On the other hand, terms such as "Painted Ladies" or "gingerbread" may be used to describe certain Victorian buildings, but do not constitute a specific style. The names of architectural styles (as well as their adaptations) varied between countries. Many homes combined the elements of several different styles and are not easily distinguishable as one particular style or another.

Notable Victorian-inspired cities during this era include Alameda, Astoria, Albany, Deal, Troy, Philadelphia, Washington, D.C., Boston, the Brooklyn Heights and Victorian Flatbush sections of New York City, Buffalo, Rochester, Chicago, Columbus, Detroit, Eureka, Galena, Galveston, Grand Rapids, Baltimore, Jersey City/Hoboken, Cape May, Louisville, Cincinnati, Atlanta, Milwaukee, New Orleans, Pittsburgh, Richmond, Saint Paul, San Francisco and Midtown in Sacramento. Los Angeles grew from a Pueblo (village) into a Victorian Downtown – now almost entirely demolished but with residential remnants in its Angelino Heights and Westlake neighborhoods. San Francisco is particularly well known for its extensive Victorian architecture, especially in the Haight-Ashbury, Lower Haight, Alamo Square, Western Addition, Mission, Duboce Triangle, Noe Valley, Castro, Nob Hill, and Pacific Heights neighborhoods.

The extent to which any one is the "largest surviving example" is debated, with numerous qualifications. The Distillery District in Toronto, Ontario contains the largest and best preserved collection of Victorian-era industrial architecture in North America. Cabbagetown is the largest and most continuous Victorian residential area in North America. Other Toronto Victorian neighbourhoods include The Annex, Parkdale, and Rosedale. In the US, the South End of Boston is recognized by the National Register of Historic Places as the oldest and largest Victorian neighborhood in the country. Old Louisville in Louisville, Kentucky, also claims to be the nation's largest Victorian neighborhood. Richmond, Virginia is home to several large Victorian neighborhoods, the most prominent being The Fan. The Fan district is best known locally as Richmond's largest and most 'European' of Richmond's neighborhoods and nationally as the largest contiguous Victorian neighborhood in the United States. The Old West End neighborhood of Toledo, Ohio is recognized as the largest collection of late Victorian and Edwardian homes in the United States, east of the Mississippi. Summit Avenue in Saint Paul, Minnesota, has the longest line of Victorian homes in the country. Over-The-Rhine in Cincinnati, Ohio, has the largest collection of early Victorian Italianate architecture in the United States, and is an example of an intact 19th-century urban neighborhood. According to National Register of Historic Places, Cape May Historic District has one of the largest collections of late 19th century frame buildings left in the United States.

The photo album L'Architecture Americaine by Albert Levy published in 1886 is perhaps the first recognition in Europe of the new forces emerging in North American architecture.

Canada
Canada's chief dominion architects designed numerous federal buildings over the course of the Victorian era. Thomas Fuller's completion of the Canadian Parliament Buildings in 1866, in particular, established a High Victorian Gothic influence over Canadian architectural design for several consecutive decades, producing many public buildings, churches, residences, industrial buildings, and hotels.

India
Because India was a colony of Britain, Victorian Architecture is prevalent in India, Especially in cities like Mumbai, Kolkata and Chennai, In Mumbai (Formerly called Bombay) buildings like Municipal Corporation Building, Bombay University, Bombay High Court, Asiatic Society of Mumbai Building (Former Town Hall) and the David Sasoon Library are some example of Victorian Architecture in Mumbai. In Kolkata (Formerly called Calcutta) buildings like the Victoria Memorial, Calcutta High Court, St Paul's Cathedral, The Asiatic Society of Bengal are some examples of Victorian Architecture in Kolkata. In Chennai (Formerly called Madras) some examples include Madras High court, State Bank of Madras and St. Mary's Church.

Preservation
Efforts to preserve landmarks of Victorian architecture are ongoing and are often led by the Victorian Society. A recent campaign the group has taken on is the preservation of Victorian gasometers after utility companies announced plans to demolish nearly 200 of the now-outdated structures.

See also

 Victorian decorative arts
 Victorian house
 Victorian restoration
 Folk Victorian
 Albert Levy (photographer)
 Georgian architecture

References and sources

Citations

Sources

, includes descriptions of different Victorian and early-20th-century architectural styles common in the San Francisco Bay Area, particularly Oakland, and detailed instructions for repair and restoration of details common to older house styles.

External links
 Decorative Hardware of the Victorian Era: An American. Perspective, Raheel Ahmad
 History and Style of Victorian Architecture and Hardware
 Manchester, a Victorian City
 Photographs of Victorian Homes in Hamilton, Ontario Canada
 Victorian era architecture in San Francisco, California
 Victorian era architecture and history in Buffalo, New York
 Architectural influences on Victorian style
 Victorian churches blog

19th-century architectural styles
19th-century architecture in the United Kingdom
19th-century architecture in the United States
American architectural styles
Architectural history
British architectural styles
Revival architectural styles
Victorian architectural styles
Victorian architecture in the United States

Victorian architecture


Rick Swenson, sometimes known as the "King of the Iditarod", (born 1950 in Willmar, Minnesota), is an American dog musher who was first to win the 1,049-mile (1688.2 km) Iditarod Trail Sled Dog Race across the U.S. state of Alaska five times, a record he held for 30 years, until Dallas Seavey matched it by winning the 2021 Iditarod. Swenson won in 1977, 1979, 1981, 1982, and 1991, and is the only person to win in three separate decades. He won his first Iditarod race at the age of 27.

Swenson competed in the Iditarod for the first time in 1976, placing 12th. The next year, he beat Jerry Riley by just 4 minutes and 52 seconds, and became known for close finishes. Swenson has won by less than an hour four times, and by less than five minutes twice. Between 1976 and 2012, he has entered the race 36 times and has completed 34 Iditarods, more than any other musher, finished in the top ten 24 times and has won $612,576 in prizes, third among all entrants. He was awarded Sportsmanship awards in 1983 and 1996, and the Leonhard Seppala Humanitarian award for dog care twice, in 1992 and 2004.

The most controversial finish in the history of the Iditarod is his 1978 loss to Dick Mackey. Swenson believed he had won—he personally crossed the finish line before Mackey. But Mackey had more dogs and a longer harness, and the nose of his lead dog crossed the finish line in 14 days, 18 hours, 52 minutes, and 24 seconds, one second ahead of the nose of Swenson's lead dog.

Swenson moved to Alaska in 1973 to run sled dogs.  He lived first in Eureka, then moved to Two Rivers in the late 1980s. He has been a fur trapper, gold prospector, and is currently a kennel owner.  He also enjoys woodworking and is the father of three children. He is a member of the Alaska Miner Association, Two Rivers Mushing Association, and is on the board of directors of the Iditarod Trail Committee, which manages the race. As of 2012, he has stopped competing in the Iditarod.

References
 Chas St. George (2005). "Five time champion Rick Swenson scratches in McGrath". Iditarod Trail Committee. March 10, 2005. (pdf of press release)

1950 births
American dog mushers
Dog mushers from Alaska
Living people
People from Fairbanks North Star Borough, Alaska
People from Willmar, Minnesota
Iditarod champions

Rick Swenson


Gladsaxe Trafikplads Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Gladsaxe Kommune. Stationen kommer til at ligge på Gladsaxe Ringvej umiddelbart vest for krydset med Gladsaxe Møllevej og ud for Gladsaxe Trafikplads. Den kommer til at ligge midt på vejen og kommer til at bestå af to spor med hver sin perron med adgang via fodgængerfeltet i krydset. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Stationsforplads
På stationsforpladsen vil Gladsaxe Kommune efter planen etablere cykelstativer, skraldespand, siddemulighed og belysning. Derudover påtænkes etableret overdækning, en "servicestation", pendlercykler, rejseinformation, toiletter, et kiss-and-ride-anlæg, "coffee-to-go" samt parkeringsplads til elcykler. Ydermere undersøges mulighed for grønt areal på trafikpladsen; bl.a. en "byskov" eller et gadekær.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Gladsaxe Kommune

Gladsaxe Trafikplads Station


Dzhokhar Dudayev Batalhão Internacional de Manutenção da Paz () é um batalhão de voluntários chechenos com o nome do primeiro Presidente da República Chechena de Ichkeria, Dzhokhar Dudayev. O batalhão é composto principalmente de voluntários chechenos, muitos dos quais lutaram na Primeira Guerra Chechena e na Segunda Guerra Chechena ao lado da República da Ichkeria. O batalhão está sob o comando de Adam Osmayev desde 1º de fevereiro de 2015, depois que Isa Munayev foi morto em ação na Batalha de Debaltseve, no leste da Ucrânia.

Visão geral

História
A criação do batalhão começou no início de março de 2014 na Dinamarca. É aqui que se encontra um grande número de chechenos, contrários à Rússia e forçados a emigrar após a Segunda Guerra Russo-Chechena. Foi iniciado pela Organização do Cáucaso Livre, que foi criada em 2006 na Dinamarca por emigrantes políticos dos países do Cáucaso na Europa. O fundador e primeiro líder do batalhão, Isa Munayev, foi nomeado comandante militar encarregado da defesa da capital chechena pelo presidente da Ichkeria, Aslan Maskhadov, durante a Batalha de Grozny (1999–2000), onde usou várias táticas de guerra urbana, incluindo emboscadas, carros-bomba, e minas durante a defesa da cidade.

Composição do batalhão
O desejo de participar da luta contra a agressão russa na Ucrânia foi imediatamente revelado por mais de 300 voluntários. O batalhão inclui chechenos,georgianos, inguches, azerbaijanos, ucranianos, circassianos e voluntários de países europeus.

Participação na guerra

Especialistas chechenos participam de batalhas no leste da Ucrânia e trabalham como instrutores, treinando jovens comandantes.

A brigada está supostamente participando da defesa da Ucrânia durante a invasão russa da Ucrânia em 2022, lutando na área de Kiev.

Membros notáveis

 İsa Sadıqov, Chefe do Estado Maior do Batalhão Dzhokhar Dudayev. Coronel das Forças Armadas do Azerbaijão, ex-vice-ministro da Defesa do Azerbaijão (1993-1995), ex-chefe do Sindicato dos Oficiais do Azerbaijão. Procurado por sua terra natal.
 Sergey Melnikoff, um fotógrafo com cidadania americana. Titular da Ordem do Herói de Ichkeria.
 Nureddin Ismailov, ele comandou o Boz Qurd (lit. "Lobos Cinzentos") destacamento durante a guerra Karabakh
 Shamil Tsuneoka Tanaka, um jornalista japonês, se converteu ao Islã em 2001 enquanto era membro do destacamento de Gelayev que participou do conflito no Kodori Gorge
 Amina Okueva, também conhecida como Natalia Kaminskaya ou Amina Mustafinova, esposa de Adam Osmayev, secretário de imprensa do Batalhão Dzhokhar Dudayev.

Veja também

 Batalhões voluntários ucranianos
 Kadyrovites
 Batalhão Sheikh Mansur

Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Chechênia

Batalhão Dzhokhar Dudayev


A censura no Japão assumiu muitas formas ao longo da história do país. Embora o Artigo 21 da Constituição do Japão garanta a liberdade de expressão e proíba a censura formal, a censura efetiva de conteúdo obsceno existe e é justificada pelo Artigo 175 do Código Penal do Japão. Historicamente, a lei foi interpretada de maneiras diferentes – recentemente foi interpretada como significando que toda pornografia deve ser pelo menos parcialmente censurada, e algumas prisões foram feitas com base nessa lei.

Em 2022, o Japão ocupava a 71.ª posição no Índice de Liberdade de Imprensa, abaixo da 67.ª posição no ano anterior. A Repórteres sem Fronteiras observou que as questões relativas ao Japão incluem autocensura entre seus jornalistas, a emissora de mídia nacional NHK mantendo laços estreitos com o Partido Liberal Democrático (PLD), bem como a exclusão de freelancers e repórteres estrangeiros em eventos e entrevistas governamentais, alimentando dúvidas sobre a independência editorial. Em 2022, foi introduzida uma lei de "insultos online" que regulamentaria o tipo de discurso feito na esfera pública virtual.

Censura da internet
A censura da Internet no Japão geralmente se concentra em pornografia e material político controverso, especialmente no que diz respeito à história japonesa durante o Império do Japão.

Em 2022, o Japão introduziu uma lei para revisar seu Código Penal que determinaria pena de prisão de até um ano e multa maior por fazer "insultos virtuais". Anteriormente, as acusações de insulto se aplicavam quando era estabelecido que um "indivíduo insultou outro na esfera pública para prejudicar sua reputação social". A pena aplicada ao crime sob a lei pré-revisada era "detenção por menos de trinta dias" ou "multa inferior a dez mil ienes".

Bibliografia

  Abrange a história dos casos legais de censura no Japão.
  Apesar do título, isso também cobre a censura anterior a 1868–1945.

  Abstract. File archive.

  Atualiza a história do "Bill 156", que revisou a Portaria de Desenvolvimento Saudável da Juventude de Tóquio em 2011.
   Uma história e análise de como fazer.

  Abrange filmes e vídeos live-action, especialmente pornográficos, com uma breve seção sobre a história da censura no Japão.

Censura

Censura no Japão


المعهد العالي للعلوم البيولوجية التطبيقية بتونس هو أحد مؤسسات التعليم العالي بتونس ويتبع جامعة تونس المنار. ويقع بالموقع القديم لكلية الطب بتونس بشارع زهير السافي.

 بعث هذا المعهد طبقا للأمر 1663 المؤرخ في 4 أوت 2003.
 خلال العام الدراسي 2007 -2008 بلغ عدد طلبته 835 من بينهم 657 طالبة.

وصلة خارجية
موقع المعهد على الانترنت.

مراجع

معاهد علمية
تعليم عال
التعليم في تونس


La pubarche fait référence à la première apparition des poils pubiens à la puberté. La pubarche  est l'un des changements physiques de la puberté et peut survenir indépendamment de la puberté complète. Elle survient généralement 6 mois après le début de la puberté. La pubarche résulte généralement d'une augmentation des niveaux d'androgènes et non d'œstrogènes chez les femmes, et d'androgènes chez les hommes provenant des glandes surrénales, des ovaires ou des testicules, mais peut également résulter d'une exposition à un stéroïde anabolisant.

Lorsque la pubarche survient prématurément (au début ou au milieu de l'enfance), on parle de pubarche prématurée ou de puberté précoce et peut justifier une évaluation. L' adrénarche prématurée est la cause la plus fréquente de pubarche prématurée. Des occurrences précoces peuvent survenir en raison d'une hyperplasie congénitale des surrénales, de tumeurs productrices d'androgènes des surrénales ou des gonades. Lorsque l'adrénarche, la puberté centrale et toutes les conditions pathologiques ont été exclues, le terme de pubarche prématurée isolée est utilisé pour décrire le développement inexpliqué des poils pubiens à un âge précoce sans autres changements hormonaux ou physiques de la puberté.

Âge moyen

Le début moyen de la pubarche varie en raison de nombreux facteurs, notamment le climat, l'alimentation, le poids, l'éducation et les gènes. Les premiers poils pubiens (et souvent transitoires) résultant de l'adrénarche peuvent apparaître entre 10 et 12 ans avant la puberté.

Pendant la puberté, la pubarche a tendance à se produire plus tôt chez les femmes que chez les hommes, comme pour la plupart des stades de la puberté et la puberté dans son ensemble. L'âge moyen des femmes varie entre 12 et 14 ans et celui des hommes entre 13 et 15 ans.

Articles connexes
 Adrénarche
 Androgènes
 Gonadarche
 Ménarche
 Puberté
 Thélarche

Références

Développement chez l'humain

Pubarche


Le port de Mykolaïv est un port fluvial d'Ukraine sur le Boug dans l'estuaire du Dniepr.

Histoire

Le port était, depuis la création de la ville un grand chantier naval. C'est en 1882 que le pouvoir impérial finance la construction d'une jetée, elle est utilisée tant pour les passagers que pour des cargos,. Historiquement c'est le grain, la tourbe ou le granite qui transitaient là. En 1963 le pouvoir soviétique entreprend la construction du port qui durera jusqu'en 1969. En 2000 il devint une filiale de Ukrrichflot.

Infrastructures et installations

Caractéristiques
Il se trouve à 40 km de l'embouchure et est ouvert toute l'année sur une superficie de 51,07 hectares. Il accueille des navires jusqu'à 140 mètres de long et 4,5 mètres de tirant d'eau ; des grues flottantes peuvent charger des barges en rade qui ont 8,5 mètres de tirant d'eau.

Intermodalité

Le port est connecté au réseau ferré par une gare de fret ainsi qu'à une gare de passagers.

Notes et références

Liens externes

Transport à Mykolaïv
Système hydrologique du Dniepr
Mykoali

Port fluvial de Mykolaïv


Veliki tihooceanski otok smeća, Velika tihooceanska nakupina smeća (eng. Great Pacific Garbage Patch, GPGB), velika površina Tihog oceana čijom površinom pluta cjelovita nakupina smeća, ponajviše plastičnog otpada. Otok počinje 2000 km od Kalifornije.
Oblikovao se unutar Sjevernopacifičkoga oceanskog vrtloga.

Povijest
Otkriven je 1997. godine. Oblik je permanentnog neplaniranog antropogenog štetnog djelovanja na prirodni okoliš. Obuhvaća stalno brzo rastuću površinu od 617.763 četvornih kilometara (naraslo na 1,6 milijuna četvornih kilometara do 30. svibnja 2019.) i u njoj pluta preko 79 tisuća tona plastike, prema mjerenjima iz ožujka 2018. godine. Najveću je masa plastike u moru na svijetu. Prostire se središnjim Tihim oceanom između Havaja i Kalifornije, a sadrži oko 1,8 bilijuna komada plastike. Većinu tog otpada čine potrošni, odbačeni ili izgubljeni dijelovi ribolovnog alata, mreža i konopa, korišteni u legalnom i često u ilegalnom ribolovu. Posljedica nakupina ovog smeća na godišnjoj razini je smrt više od 100 tisuća kitova, dupina i tuljana, rastući broj mrtvih morskih ptica i ostalih životinja koje u trbuhu imaju puno malih komada plastike koje su instinktivno pojele misleći da je to hrana, ali upravo od toga umiru ili se zapetljaju i uguše. U organizme uđu i u sitni komadi mikroplastike prirodnim jedenjem ili disanjem, mimo volje konzumenata. Projektima uklanjanja otoka nastoji se ukloniti velike komade plastike, sprječavajući tako nastanak opasnije mikroplastike koju je teško ukloniti iz organizma. Plastika usitnjena na mikro i nano veličine štetno djeluje i na drugi način. Raspadanjem se taloži na morskom dnu te sprječava kisiku dotjecanje do organizama kojima je neophodan život, poput alga, algi, nepokretnih i slabo pokretnih životinja te ostalih biljaka koje zbog nedostatka kisika slabe i ugibaju. Plutajuća plastika na sebe privlači i veže druge toksične spojeve koji ulaze u probavni sustav morskih organizama te hranidbenim lancem ulaze u čovjeka.

Jedan je od pet odobalnih zona nagomilavanja plastike u svjetskim oceanima. Neki navode da bi trebalo još jedan otok smeća pridružiti ovoj skupini velikih. Šesti se nalazi unutar Arktičkog kruga u Barentsovom moru. koji je povezan s Framskim tjesnacem. Procjenjivalo se da se godišnje u oceane iz rijeka izlijeva od 1,15 do 2,41 milijun tona plastike. Preko pola te plastike je gušće od vode, zbog čega ne tone. Jače plastike odolijevaju te otplove daleko na pučinu kamo ih odnose struje, sve dok se ne nakupe u prostirku izvan djelovanja struja. Ulaskom u divovski vrtlog prostirke, ne napuštaju ju više sve dok se ne raspadnu u mikroplastiku pod utjecajem sunca, erozije, valova i morskih organizama. Veliki otok tek je jedan u sjevernopacifičkom vrtlogu i u stvari je Istočni veliki tihooceanski otok smeća. Sjeverozapadno u suptropskoj konvergencijskoj zoni nalazi se još jedan veliki otok smeća, a dalje ka zapadu je Zapadni tihooceanski otok smeća, bliže japanskoj obali. I ostali svjetski oceani imaju velike akumulacijske zone smeća. Na sjevernoj polutci su dvije koje se kreću u smjeru kazaljke na satu, na sjevernom Tihom oceanu i sjevernom Atlantskom oceanu. Na južnoj polutci su tri i kreću se obrnuto od kazaljke na satu: u Indijskom oceanu, južnom Tihom i južnom Atlantskom oceanu. Na okretanje djeluju i termohalinska cirkulacija i Coriolisova sila.
Ocean Cleanup Foundation i još šest sveučilišta su nakon trogodišnje studije ustanovili je 2019. da veliki otok otpada u Tihom oceanu ima 16 puta više otpada nego što se mislilo dotad. 1. lipnja 2019. bilo je oko 150 milijuna tona plastičnog otpada te između Havaja i Kalifornije oko 1,8 bilijuna komada plastičnog otpada (80.000 t), te ako se nastavi zagađivanje ovim trendom, do 2050. godine u oceanima će biti više plastičnog otpada od ribe.
Premda je visoka koncentracija plastičnih komadića, ovaj otok smeća je maglovita strka velikih i malih plastičnih komadića koji se prostiru do 33 metra u dubinu. Postao je omiljenim odredištem turista koji vole obilaziti mjesta ekoloških katastrofa.

Saniranje
Nizozemac hrvatskog porijekla Boyan Slat osmislio je 2018. godine sustav za čišćenje koji bi kroz pet godina trebao ukloniti polovicu otpada. Projekt je pokrenuo još 2013. godine. Osnovao je neprofitnu organizaciju The Ocean Cleanup, sa sjedištem u Nizozemskoj. Dizajnirao je 20 milijuna dolara vrijedan sustav za čišćenje komada smeća koje pluta Tihim oceanom. Plutajući sustav je 17. rujna 2018. postavljen na obali San Francisca nakon čega je slijedilo dvotjedno testno razdoblje prije nastavka rada punom snagom. Svaki sustav je dug 600 metara i planiraju postaviti 60 takvih sustava po Tihom oceanu kroz naredne dvije godine te širiti sustav na druge oceane. Ocean Cleanupov sustav djeluje tako što prikuplja smeće koje pluta oceanom. Brod za sobom vuče goleme plutajuće cijevi ispunjene zrakom i duge oko 600 metara, tvoreći potkovastu zmijoliku barijeru. Barijera slobodno pluta nošena morskim strujama i vjetrovima. Tri metra duga pregrada nastavlja se u dubinu od cijevi, pa otpad zadržava unutar zmijolike potkove, pa morskim organizmima omogućuje nesmetano plivati i plutati oceanom. Nakon pola godine vraća ga se na kopno radi uklanjanja otpada i usmjeravanja na recikliranje.
Primijećeno je da plastika povremeno izlazi iz sustava, no ti su tehnički problemi riješeni. Slat je objavio da je u tijeku dizajniranje drugog sustava koji može djelovati bez ljudske pomoći te na duže vrijeme od prvog modela.

Izvori

Vanjske poveznice
The Independent
e-sfera Biogeni i antropogeni procesi i oblici - Primjeri antropogenog djelovanja na izgled prostora
Focus on Globalisation Plastic Island

Tihi ocean
Ekološke katastrofe

Veliki tihooceanski otok smeća


බැල තණ එසේත් නැත්නම් Eleusine indica () කුරහං (Eleusine coracana) වලට ඉතා ලඟින් නෑකම් කියන වල් පැලෑටියකි.

ආශ්‍රිත
 Eleusine coracana

මූලාශ්‍ර

බැල තණ


Nienbüttel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 4,16 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 149 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Günter John tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schenefeld.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Nienbüttel


Yusuke Kobayashi (født 23. oktober 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kashiwa Reysol.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Kobayashi (fodboldspiller, født 1994)


Kardemir Karabükspor, Karabük merkezli 1969 yılında kurulan futbol takımıdır.

Kulüp tesisleri 1993-94 sezonundaki tesisler hamlesi ile yapılmıştır. Tesisler Çamlık Mevkii'nde olup, modern bir görünüm içinde spor kompleksi (İdman sahaları-Parkur-Salonlar) mevcuttur.

Kardemir Karabükspor Kulübü'nün ayrıca Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Ligi'de tekerlekli sandalye basketbol takımı vardır. 2007-08 Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Lig sezonunu beşinci sırada bitirdi. Avrupa Bedensel Engelliler Şampiyonası'nda ikinci oldu. Kulüp bu branşın yanı sıra voleybol branşında da hizmet vermektedir.

Tarihçe

Kuruluşu ve ilk yılları
1938 yılında Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün emirleri doğrultusunda tüm ülkede spor adına yeniden yapılanma süreci başlamış ve özellikle Karabük'te ülkenin ilk ağır sanayi hamlesinin başladığı yerde bunun öncülüğünü yapacak kulüplerin kurulması çalışmaları hız kazanmıştı.
Dönemin Demir-Çelik İşletmeleri Genel Müdürü Azmi Tılabar D.Ç. Gençlik Kulübü'nü gri-mavi renkleri yanı sıra D.Ç. arması altında kurarak bugünkü Kardemir Karabükspor'un ilk adımını atmıştır.

Türk sporunda 1938 yıllarından itibaren isim duyuran Karabük'te ilk olarak;
 Futbol takımı antrenörlüğünü o tarihlerde işletme montajında görevli İngiliz mühendis Mr.Lain,
 Atletizm takımı antrenörlüğünü Millî atlet Faik Önen,
 Güreş takımı antrenörlüğünü, Mersinli Ahmet ve Yaşar Doğu görev yapmışlardır.
 Boks ve atıcılık dallarında sporcu bulunduran kulüp, yine o yıllarda Müessese Müdürü Fatin İsfendiyar'ın başkanlığında Bisiklet-Basketbol-Voleybol branşları kurmuş ve yörede sürekli amatör branşlarda ödüller kazanarak dönem içinde ses veren kulüp haline gelmiştir.

1940'lı Yıllarda Zonguldak Amatör Kümelerde başarılı bir grafik çizen Kardemir Karabükspor ülkede bisiklet, tenis ve güreş gibi spor dallarında sembolleşmeye başlamıştır. 1950'li yıllar içinde Karabük Gençlik Spor ile bir renk daha kazanan Kardemir Karabükspor tarihi 1969 yılında Karabük Gençlik Spor'un kırmızı rengi ile Demir Çelik Gençlik Spor'un mavi rengini alıp yeni renkleri olan kırmızı mavili Demir Çelik logolu amblemi içinde 1969-70 sezonunda Türkiye 3. Ligi Beyaz Grubu'nda profesyonel liglerine ilk adımını atmıştır.1982-1983 sezonunda 2.ig'den düşmüş,3. Lig de kaldırıldığı için amatör kümeye düştü.1983-1984 sezonunda Zonguldak Amatör Küme 1.si ve sonra Bölge maçları sonucunda tam 34 maç hiç yenilmeden) Karabüklü gençlerden oluşan kadro,son maçta Çorluspor'la Çorlu'da 0-0 berabere kalarak şampiyon olmuş ve profesyonel liglerdeki yerini almıştır.1992-1993 sezonunda play-off Yükselme Grubundan Anadolu'da ilk kez bir ilçe takımı Türkiye 1. Ligi'ne yükselmiştir.

1993-94 sezonu
Kardemir Karabükspor Süper Lig'de ilk kez mücadele ettiği sezon olan 1993-94 sezonunun son maçında Zeytinburnuspor'a uzatma dakikası golü ile 2-1 yenilerek küme düşmüştür.

Yakın tarih
7 Mayıs 2008'de play off karşılaşmasında Erzurumspor'u 7-0 gibi bir sonuçla yenerek tarihi itibarıyla 1. Lig'e yükselmiştir. Kulüp en son 1. Lig'i ilk sırada bitirmiştir. 12 Nisan 2010'da ligin 30. haftasında Çaykur Rizespor'u yenerek lig bitmeden 1. Lig şampiyonu olarak Süper Lig'e yükselmeyi garantilemiştir ve böylece Süper Lig'e yükselmiştir.

Süper Lig'e hızlı yükselişi
Kardemir Karabükspor futbol takımı 2009-10 futbol sezonu 1. Lig'i Yücel İldiz önderliğinde Türkiye 2. Liglerinde Kocaelisporun 1991-1992 sezonunda topladığı 83 puanın ardından 77 puan toplayarak 2. Lig tarihinde en çok puan toplayan 2. takım olarak Süper Lig'e yükselmiştir. 1990-1991 sezonunda bu rekor koacelispora aittir (83 puan )Yükseldiği sene kendi sahasında ve deplasmanlarda çok farklı maçlar kazanarak Türkiye spor gündemine girmiş, ligin bitime 4 hafta kala açık ara puan farkıyla Şampiyonluğunu ilan etmiştir. Özellikle kendi sahasında aldığı 3-0'lık seri galibiyetler 1. Lig futbolseverleri tarafından çok ilgi çekmiştir.

Süper Lig'deki performansı
2012-13 sezonunda Galatasaray, Fenerbahçe, Trabzonspor'u 3-1 yenmiş, Beşiktaş ile, 10 kişi kaldığı maçta 2-0 geride olmasına rağmen beraberliği yakalayarak kulüp tarihi açısından önemli bir başarı elde etmiştir.2014-15 Süper Lig sezonunda Balıkesirspor'a 4-2 yenilmiş ve Çaykur Rizespor'un Akhisar Belediyespor'u 3-1 yenmesiyle Kayseri Erciyesspor ve Balıkesirspor ile birlikte bitime 2 hafta kala 5 sezon aradan sonra düşmüştür.

Lig Mücadeleleri

 Süper Lig: 10 Sezon
1993-1994, 1997-1999, 2010-2015, 2016-2018

 1. Lig: 28 Sezon
1972-1973, 1974-1983, 1984-1993, 1994-1997, 1999-2001, 2008-2010, 2015-2016, 2018-2019

 2. Lig: 13 Sezon
1969-1972, 1973-1974, 2001-2008, 2019-2021

 3. Lig: 1 Sezon
2021-2022

 Bölgesel Amatör Lig: 1 Sezon
2022-2023

 Amatör Lig: 1 Sezon
1983-1984

Başarıları
 1. Lig:
Şampiyonluk (2): 1996-1997, 2009-2010
 3. Lig:

Şampiyonluk (1): 1971-1972

Görev yapmış başkanlar

 Doğan Şengür (1969-1970)
 Mustafa Bilginer (1970-1972)
 Kubilay Canbay (1972-1973)
 Şefik Dizdar (1973-1975)
 Dursun Dereli (1975-1979)
 Dr. Erdoğan Sönmez (1979-1983)
 Demiray Yüce (1983-1984)
 Ural Özden (1984-1985)
 Ahmet Eker (1985-1986)
 Ali Çıkrıkçıoğlu (1986-1987)
 Yaşar Kaptan Çebi (1987-1988)
 Sacit Korkut (1988-1990)
 Celal Çalış (1990-1991)
 Coşkun Anten (1991-1992)
 Yunus Tümen (1992-1994)
 Erkan Gülergün (1994-1995)
 Enver Tümen (1995-1996)
 Metin Türker (1996-1998)
 Taner Canyurt (1998-1999)
 Öner Kölemenoğlu (1999-2000)
 Recai Başkan (2000-2002)
 Atilla Aygün (2002-2003)
 Hikmet Feridun Tankut (2003-2011)
 Nevzat Şahin (2011-2013)
 Taner Canyurt (2013)
 Mustafa Yolbulan (2013-2015)
 Hakan Yılmaz (2015)
 Hikmet Feridun Tankut (2015- )

Görev yapmış teknik direktörler

  Nazmi Bilge (1969-1970)
  İsmail Kurt (1970-1971)
  Çetin Güney (1971)
  Altan Sayın (1971-1973)
  Yüksel Aşkun (1973)
  Basri Dirimlili (1973-1974)
  Candemir Berkman (1974-1975)
  Altan Santepe (1975-1976)
  Hikmet Galin (1976)
  Ahmet Karlıklı (1976-1978)
  Fuat Kızıltuğ (1978)
  Turgut Kafkas (1978-1979)
  Gürcan Berk (1979)
  Yüksel Aşkun (1979-1981)
  Erdoğan Gürhan (1981-1982)
  Özhan Maraton (1982-1983)
  Yüksel Aşkun (1983-1985)
  Ergun Kantarcı (1985)
  Özhan Maraton (1985-1986)
  Mehmet Babalık (1986-1987)
  Ergun Kantarcı (1987-1989)
  Özhan Maraton (1989)
  Yunus Tümen (1989-1990)
  Mehmet Başaygün (1990-1991)
  Özhan Maraton (1991-1992)
  Ali Kemal Denizci (1992-1994)
  İlyas Tüfekçi (1994-1995)
  Cahit Dikici (1995)
  Orhan Yahya Yüce (1995-1996)
  Giray Bulak (1996-1997)
  Nejat Biyediç (1997-1998)
  Ahmet Akcan (1998)
  Orhan Yahya Yüce (1998-1999)
  Cihat Erbil (1999)
  Neşet Muharrem (1999-2000)
  Cahit Dikici (2000)
  İsmail Kartal (2000-2001)
  Hasan Vezir (2001-2002)
  Cüneyt Memişoğlu (2002-2003)
  Celal Kıbrızlı (2003-2004)
  Mücahit Yalçıntaş (2004)
  Tarık Yurttaş (2004-2005)
  İlyas Tüfekçi (2005-2006)
  Ali Güneş (2006)
  Hüseyin Hamamcı (2006-2007)
  Mustafa Çapanoğlu (2007-2008)
  Turgut Uçar (2008)
  Hüsnü Özkara (2008-2009)
  Yücel İldiz (2009-2011)
  Bülent Korkmaz (2011-2012)
  Michael Skibbe (2012)
  Mesut Bakkal (2012-2013)
  Tolunay Kafkas (2013-2015)
  Yılmaz Vural (2015)
  Hüseyin Kalpar (2015)
  Elvir Baljić (2015)
  Yücel İldiz (2015)
  Igor Tudor (2016-2017)
  Zoran Barisic (2017)
  Erkan Sözeri (2017)
  Tony Popovic (2017)
  Ünal Karaman (2018)
  Fikret Yılmaz (2018)
  Levent Açıkgöz (2018)
  Taner Öcal (2018-2019)
  İlhan Özer (2019)
  Selçuk Akçay (2019-2020)

Avrupa kupalarında Karabükspor

UEFA Avrupa Ligi

2014 - 2015 sezonu

Ayrıca bakınız

 Türk takımlarının Avrupa kupaları tarihi

Karabükspor En'leri ve oyuncuları

En uzun süre forma giyen futbolcular

En çok gol atan futbolcuları

Karabükspor'da oynamış ve oynayan yabancı futbolcular

En çok karşılaştığı rakipler

En çok galip geldiği takımlar

En çok gol attığı takımlar

Tesisler

Kulübün YKÇ İdman Sahası, Hasan Doğan Sosyal Tesisleri, H. Ferudun Tankut Spor Kompleksi ve Metin Türker Spor Kompleksi olmak üzere 4 modern tesisi vardır.

Stadyum
Kardemir Karabükspor futbol takımı maçlarını Dr. Necmettin Şeyhoğlu Stadyumu'nda oynamaktadır. 2009-10 sezonu sonrası UEFA kriterlerine uymadığı gerekçesiyle tribünlerin sırayla yıkılıp modernizasyon çalışmaları başlamıştır. Çalışma bittiğinde stadın bütün tribünleri kapalı 14.000 lik stadyum olacaktır.

Taraftarlar
Karabükspor'un taraftar grubu Mavi Ateş'tir. Mavi Ateş ismini Karabük'ün girişindeki Kardemir'in sönmeyen mavi ateşinden alır.

Sponsorlar
 Kardemir
 Çelik-İş Sendikası

Adidas
Kardemir Karabükspor'un lisanslı ürünlerinin satıldığı resmî kuruluştur. Kulüp formalarının tasarımları Adidas'a aittir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî Web Sitesi

 Kardemir Karabükspor Taraftar Platformu'

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Karabük'teki spor kulüpleri
1969'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1969'da kurulan spor kulüpleri
1969'da kurulan futbol kulüpleri

Kardemir Karabükspor


The Killer Inside Me es una película de 2010 de la novela de 1952 con el mismo nombre por Jim Thompson. La película está dirigida por Michael Winterbottom y es protagonizada por Casey Affleck, Kate Hudson y Jessica Alba. En su lanzamiento, fue criticada por su representación gráfica de la violencia dirigida hacia las mujeres. La violencia ha influido en la mayoría de los comentarios críticos de la película desde entonces.

Sinopsis
Un ayudante del sheriff del oeste de Texas poco a poco es desenmascarado como un asesino psicópata.
La película se desarrolla en Texas, su género es suspenso, sin embargo parece una película de acción.

Elenco

 Casey Affleck como Lou Ford.
 Kate Hudson como Amy Stanton.
 Jessica Alba como Joyce Lakeland.
 Ned Beatty como Chester Conway.
 Tom Bower como Sheriff Bob Maples.
 Elias Koteas como Joe Rothman.
 Simon Baker como Howard Hendricks.
 Bill Pullman como Billy Boy Walker.
 Brent Briscoe como Bum / El extraño / Visitante.
 Matthew Maher como Diputado Jeff Plummer.
 Liam Aiken como Johnnie Papas.
 Jay R. Ferguson como Elmer Conway.
 Caitlin Turner como Helene.

Lanzamiento
Se estrenó el 24 de enero de 2010 en el Festival de Cine de Sundance. En enero de 2010, IFC Films salvó los derechos de la película alrededor de $1,5 millones y anunció las plataformas de cine y VOD el 9 de junio de 2010. Es parte del Festival de Cine de Tribeca 2010 y estuvo el 27 de abril de 2010. La película tuvo un lanzamiento limitado comenzando desde el 18 de junio de 2010.

Referencias

Películas sobre BDSM y sadomasoquismo
Películas basadas en novelas de Jim Thompson

The Killer Inside Me


Kırkmeşe, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Göbürge" olup, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. Kırkmeşe ismi köyü çevreleyen meşe ağaçlarından gelmektedir.

Coğrafya
Tunceli iline 108 km, Pülümür ilçesine 38 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Kırkmeşe, Pülümür


Schloss Stadl an der Raab ist ein Schloss im Ortsteil Stadl der Gemeinde Mitterdorf an der Raab in der östlichen Steiermark.

Geschichte

Das Schloss steht an jener Stelle, an der sich eine mittelalterliche Wasserburg befand. Die Burg wurde 1265 erstmals urkundlich erwähnt und von den Rittern von Stadl errichtet, die ihrerseits Dienstmänner der Wildoner und Stubenberger waren. Nachdem die Familie Stadl im 16. und 17. Jahrhundert den Zenit ihrer Macht erreichte, starb sie 1882 in männlicher Linie aus.

Der Ausbau zum Herrschaftssitz erfolgte ab 1540, zu seiner gegenwärtigen Gestalt fand das Schloss ab 1580 unter Hans und Christof von Stadl. Nach Erbschaftsstreitigkeiten innerhalb der Familie und Steuerrückständen wurde das Schloss gepfändet und an Gotthard Zollner überschrieben, dem einzig katholischen Erbberechtigten. Der Streit flammte neuerlich auf, es folgten Zwangsverwaltung und Verfall der Anlage. Im 17. Jahrhundert gelangten die Stadl erneut in Besitz der Herrschaft und des Schlosses. Im 18. und 19. Jahrhundert wechselten oftmals die Besitzer (u. a. wiederum die Stadl), bis Schloss Stadl im Zweiten Weltkrieg zum Bergeort des Steiermärkischen Landesarchivs umfunktioniert wurde. Die Bestände wurden durch sowjetische Soldaten stark verkleinert. Schloss Stadl, mittlerweile in desolatem Zustand, kam 1966 in den Besitz der böhmischen Grafenfamilie Kinsky, die das Gut bis in die Gegenwart verwaltet und bewohnt. Bis 1972 erfolgte eine umfangreiche Sanierung und Modernisierung der gesamten Bausubstanz.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Baudenkmal (Steiermark)
Stadl an der Raab
Mitterdorf an der Raab

Schloss Stadl an der Raab


Založe je naselje u slovenskoj Općini Polzela. Založe se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.

Novi Klošter je bio dominikanski samostan iz 15. stoljeća na jugoistoku naselja. Raspušten je 1787. i pretvoren u dvorac u 19. stoljeću.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2018. godine naselje je imalo 475 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Općini Polzela

Založe


An Axonopus arsenei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Axonopus arsenei in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus arsenei