بقلاوة الباي صنف من الحلويات التونسية ذات أصل تركي، لونها أحمر وأخضر، وشكلها عادةً مكوّر.

انظر أيضا
 مطبخ تونسي.

حلويات تونسية

بقلاوة الباي


O Sítio arqueológico de Abóbora consiste numa área onde foram descobertos vestígios de ocupação da Idade do Ferro e da época medieval, na freguesia de Luzianes-Gare, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
Está dividido em dois monumentos, uma necrópole da primeira Idade do Ferro, e um povoado que foi habitado igualmente durante a primeira Idade do Ferro, e depois durante a Idade Média. Os dois sítios foram alvo de trabalhos arqueológicos em 1999, no âmbito do programa de Levantamento Arqueológico do Concelho de Odemira.

A necrópole está muito danificada e poderá ter sido destruída, e era composta por lajes de xisto em tons azuis, cujas dimensões alcançam até 80 x 60 x 10 cm. Situa-se a cerca de 5 a 10 m de um curral circular em pedra, no sentido poente, nos limites da área de eucaliptal. No local também foram recolhidos alguns fragmentos de peças de cerâmica, de fabrico manual, utilizando pastas micácias em tons escuros, e uma conta em pasta vítrea, decorada a branco e com furo para um fio.

No segundo sítio, ao longo da vertente Sudoeste da elevação, foi encontrado um vasto conjunto de vestígios, como pedras e lajes em xisto e grauvaque, e alguns taludes artificiais de forma sensivelmente oval, constituindo um possível núcleo habitacional. Em termos de espólio, encontram-se restos de telhas, um movente de uma mó de vaivém, e fragmentos de peças de cerâmica em pastas de tons negros e alaranjados, que foram fabricadas de forma manual ou com recurso a torno.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Moinho de vento das Verdigueiras
Necrópole de Alcaria
Necrópole do Pardieiro
Necrópole do Vale da Telha
Sítio arqueológico do Cerro do Oiro
Sítio arqueológico de Consultas
Villa romana de Casas Novas das Barradas

Ligações externas

Odemira
Sítios arqueológicos do distrito de Beja
Necrópoles de Portugal
Sítios arqueológicos da Idade do Ferro

Sítio arqueológico de Abóbora


Aleksandre Kazbegi (Gürcüce ალექსანდრე ყაზბეგი "aleksandre q'azbegi" 20 Ocak 1848, Stepantsminda, Gürcistan –  22 Kasım 1893, Tiflis), Gürcü roman ve oyun yazarı, şair, çevirmen ve tiyatro oyuncusu. Yazar olarak "Akaki Moçhubaridze", tiyatroda "Moheve" takma adlarını kullanmıştır. 1882'de yayımlanan Baba Katili adlı yapıtıyla tanınır. Kitap, Kafkaslar'ın Robin Hood'u Koba'yı anlatır. Daha sonra Stalin olarak anılan İoseb Cugaşvili, Aleksandre Kazbegi'nin bu önemli yapıtının kahramanından esinlererek Koba takma adını almıştır. Yazarın birkaç öyküsü ve Elguca adlı romanı Türkçe yayımlanmıştır.

Biyografi
Aleksandre Kazbegi, yerel bir feodal olan Kazi-Beg Çopikaşvili'nin büyük torunuydu. Tiflis, Petersburg ve Moskova'da öğrenim gördü. Gürcistan'a dönünce Dağlıların arasında bir süre çobanlık yaptı ve hayatının en ilginç deneyimi olan bu iş daha sonra eserlerine de yansıdı. Ardından bir gazeteci olarak çalıştı. Eserleri, Çarlık rejimince gazete sansür edildiği için boş kalan sayfalarında tefrika edildi. Daha sonra romancı ve oyun yazarı olarak ünlendi. Tiflis'te öldü ve mezarı daha sonra memleketi Kazbegi'ye taşındı. Burada çocukluğunu geçirdiği eve yazarın anısına müzeye dönüştürüldü.

Eserleri
Aleksandre Kazbegi Rus ve Fransız edebiyatlarından etkilendi. Eserlerinin çoğunun 1880-85 arasında yazdı. Eliso ("ელისო"; 1882), Baba Katili ("მამის მკვლელი" / "mamis mk'vleli"; 1882), Tsiko ("ციკო"; 1883), Suçlu ("განკიცხული" / "gank'itsh'uli, 1884) adlı öyküleri ile Elguca ("ელგუჯა"; 1881) ve Hevisberi Goça ("ხევისბერი გოჩა" / "h'evisberi goça"; 1884) adlı romanları en önemli eserleri sayılır.

Türkçe çevirileri
Aleksandre Kazbegi'nin "Ateria" ve Eliso" adlı öyküleri Türkçeye çevrildi ve 1936'da Kafkas Hikâyeleri adlı kitapta yayımlandı. Elguca adlı romanı iki kez Türkçeye çevrildi. Niyazi Ahmet Banoğlu'nun çevirisi Bir Kafkas Romanı - Elguca (1941) ve Elguca : Kafkas Aşkı (1964), Ahmet Özkan'ın çevirisi Gürcü Yiğidi Elguca ile Çerkes Güzeli Mzağo (1973) adıyla yayımlandı.

Kaynakça
 "Aleksandre Kazbegi" - İsmail Yerguz
 Elguca ile Mzağo (Ahmet Özkan Melaşvili çevirisi)

1848 doğumlular
1893 yılında ölenler
19. yüzyıl Gürcü yazarları
Gürcü edebiyatı

Aleksandre Kazbegi


Onthophagus mongkhoni é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Masumoto, Hanboonsong & Ochi em 2002.

Referências

Ligações externas

mongkhoni
Coleópteros descritos em 2002

Onthophagus mongkhoni


Eshnunna a fost un oraș-stat în ținutul Mesopotamia. Primul monarh cunoscut al acestui oraș a fost Urguedinna.

Legături externe

 Henri Frankfort, Thorkild Jacobsen, and Conrad Preusser, Tell Asmar and Khafaje: The First Season?s Work in Eshnunna 1930/31, Oriental Institute Publication 13, 1932

 Mesopotamia

Foste monarhii din Asia

Orașe-stat

Eshnunna


فيلاني (Viļāni) هي مدينة jتقع في القسم الغربي من مقاطعة ريزيكني في شرق لاتفيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3,764 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1928
بلدات لاتفيا
بلدية فيلاني
تأسيسات سنة 1928 في لاتفيا
حكومة فيتيبسك
مدن لاتفيا
بلدية ريزكنه

فيلاني


Die britische Davis-Cup-Mannschaft ist die Tennisnationalmannschaft des Vereinigten Königreichs. Der Davis Cup ist der wichtigste Wettbewerb für Nationalmannschaften im Herren-Tennis, analog zum Fed Cup bei den Damen.

Geschichte
Seit 1900 nimmt das Vereinigte Königreich am Davis Cup teil. Von 1900 bis 1912 gehörte auch Irland zur Mannschaft, ehe man ab 1913 getrennt antrat. In diesen Jahren trat die Mannschaft als Britische Inseln an. Heute nimmt die Mannschaft als "Großbritannien" am Davis Cup teil und besteht aus Spielern aus England, Wales und Schottland. Eine Sonderrolle nehmen Spieler aus Nordirland ein, die sowohl für die irische als auch die britische Mannschaft antreten können.

Insgesamt 18 Mal erreichte die Mannschaft das Finale des Cups und gewann zehn dieser Partien. 1978 stand die Mannschaft das vorletzte Mal im Finale, sie verlor dieses gegen Spanien mit 0:5. Erst 2015 erreichte Großbritannien wieder das Endspiel, in dem es auf Belgien traf. Die Begegnungen wurde mit 3:1 gewonnen, an allen drei Punktgewinnen war dabei Andy Murray beteiligt.

Als einzige Nation haben die Briten seit Beginn des Davis Cups im Jahr 1900 an jeder Ausgabe teilgenommen. Erfolgreichster Spieler ist Fred Perry mit 45 Siegen, Rekordspieler ist Bobby Wilson mit 34 Teilnahmen.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten bislang im Davis Cup 2015 für ihr Land an:
 Andy Murray
 Jamie Murray
 James Ward
 Dominic Inglot
 Kyle Edmund
 Daniel Evans

Finalteilnahmen
Die Ergebnisse der Finalteilnahmen werden aus britischer Sicht angegeben.

Siehe auch
Britische Fed-Cup-Mannschaft

Weblinks

Davis-Cup-Mannschaft
Daviscupmannschaft

Britische Davis-Cup-Mannschaft


An Pogonochloa greenwayi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Pogonochloa greenwayi in nahilalakip ha genus nga Pogonochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pogonochloa

Pogonochloa greenwayi


Bulbophyllum nocturnum, vrsta orhideje s otoka Nova Britanija u Bizmarkovom arhipelagu. Vrsta je opisana 2011 godine. Jedina je vrsta orhideje koja cvjetove otvara preko noći, a danju ih zatvara

Izvori

Dendrobieae
Flora Bismarckovih otoka

Bulbophyllum nocturnum


ප්ලේටෝ ක්‍රි. පූ. 427 - ක්‍රි. පූ. 347 අතර ජීවත් වූ ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකි. ඔහුගේ ගුරුවරයා වුයේ  සොක්‍රටීස්ය. ඇරිස්ටෝටල් ඔහුගේ ශිෂ්‍යයෙක් විය. හෙතෙම බටහිර ලෝකයේ වැඩිදුර අධ්‍යාපනයට පිහිට වූ ප්‍රථම ආයතනයේ එනම් "ද ඇකඩමි" හි පුරෝගාමියා විය. එහි දී ප්ලේටෝ තමන් අතින් ලියැවුන සිය ගුරුවරයා වූ සොක්‍රටීස්ගේ සංවාද ඉගැන්වීය. ප්ලේටෝගේ දර්ශනයේ කොටස් කිහිපයකි. ඔහු මනෝරාජ්‍යයක් ගැන කීවේය. එසේම සංකල්පවාදය ඉදිරිපත් කළේය. අමරණීයත්වයට පක්ෂපාතී තර්කයන් ගෙන ආවේය. හේ විශ්ව සම්භව ශාස්ත්‍රය ගැන කතාබහ කළේය. ඔහුගේ විකල්පනය වූයේ ඥානය නම් ප්‍රත්‍යක්ෂ්‍ය නොව අනුස්මෘතිය යැයි කියාය.

ළමා කාලය

ප්ලේටෝගේ උප්පත්තිය පෙලපසීනියානු යුද්ධයේ මුල් අවදියේ සිද්ධ වූවකි. හරියට ම ඔහු ඉපදුන කාලය හා ස්ථානය ගැන තොරතුරු දැනගන්නට නැත. ඇතැන්ස් හෝ ඒජිනා හි ක්‍රි. පූ. 429 සහ 423 අතර උපත ලද යැයි ඵෛතිහාසික සටහන් අධ්‍යයන කරන නූතන විද්‍යාර්ථීන් විශ්වාස කරති. ප්ලේටෝගේ පියා ඇරිස්ටන් විය. පියා පැවත ආවේ කොඩ්රස් නම් ඇතැන්ස් රජ පරම්පරාවෙන් යැයි විවාදයට තුඩු දුන් මතයක් ඇත. ප්ලේටෝගේ මව පෙරික්ටියොනෙ විය. ඇය කිවිඳෙක් හා නීතිවේදියෙකු ලෙසින් නම දැරෑ සොලොන්ගේ ඥාති පවුලක් බව කියැවේ. පෙරික්ටියොනෙගේ සහෝදරයා වූයේ චාරමිඩීස් ය. ඇය ක්‍රිටියාස්ගේ ඥාතිදුවක් වූවාය. චාර්මිඩිස් සහ ක්‍රිටියාස් යන දෙදෙනාම ප්‍රජා පීඩකයන් තිස්දෙනා අතර කැපී පෙනුනු චරිත දෙකකි. ප්ලේටෝ හැරෙන්නට ඇරිස්ටන් හා පෙරික්ටියොනෙ යුවලට තවත් දරුවන් තිදෙනෙක් වූහ. පුතුන් දෙදෙනා ඇඩෙයිමැන්ටෙස් සහ ග්ලවුකොන් වෙති. දියණිය පොටොන් නම් වූවාය. පොටොන්ගේ පුතා වූ ස්පිව්සිප්පස් ප්ලේටෝට පසුව ඔහුගේ ඇකඩමියේ මූලිකයා වූයේය.

ප්ලේටෝගේ පියා ඇරිස්ටන් ප්ලේටෝ කුඩා අවදියේ මිය යන ලදැයි සැලකේ. පෙරික්ටියොනෙ එවිට විවාහ වී ඇත්තේ පිරලිම්පීස් නම් ඇයගේ මවගේ සහෝදරයා සමඟ ය. පිරලිම්පීස් පර්සියන් රාජ්‍යයට යවන ලද තනාපතිවරයෙක් ලෙසින් කිහිප වතාවක් සේවය කරන ලද්දෙක් වූ අතර ඔහු එවක දාර්ශනිකයෙක් වූ පෙරික්ලීස්ගේ මිත්‍රයෙක් ද විය. පෙරික්ලීස් ඇතැන්ස් හි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කල්ලියේ නායකයා විය. පිරලිම්පීස්ට ප්‍රථම විවාහයකින් අතිශය රූමත් යැයි සැලකුණු පුතෙක් සිටියේය. ඔහුගේ නම ඩේමුස් විය. පිරලිම්පීස් සහ පෙරික්ටියොනෙගේ විවාහයෙන් පසු උපදින පිරලිම්පීස්ගේ දෙවැනි පුතා ඇන්ටිෆොන් වෙයි.

තුරුණු විය

තරුණ කාලයේ ප්ලෝටෝ ඉගෙන ගන්නට දක්ෂ හා කඩිසර වූ බව සඳහන් ය. ව්‍යාකරණ, සංගීතය හා ජිම්නාස්ටික් වැනි දෑ ඉගෙන ගන්නට ඇත්තේ එවක ගෞරවයට පාත්‍ර වූ ගුරුවරුන් වෙතින් යැයි සැලකේ.  පූර්ව සොක්‍රටීස් දාර්ශනිකයෙකු ලෙසින් නම් දැරෑ හෙරක්ලයිටස්ගේ සිසුවෙක් වූ ක්‍රැටිලස් වෙතින් හෙරක්ලයිටස්ගේ දර්ශනය ප්ලේටෝ විසින් හැදෑරූ බව කියැවේ.

ඇතැන්ස් නගරය පරාජයට පත්වෙද්දී ප්ලේටෝ තුරුණු වියේ සිටියෙකි. ඔහු දුටුවේ පරාජයට හේතුව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍ය ක්‍රමය කියායි. ඔහුගේ රදළ පසුබිමින් වූ ඉහළ සමාජ තත්වය ද පවුල් සබඳතා ද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හෙළා දකින්නට හේතු වූවා යැයි සැලකේ. එසේම ඔහු ඉතා අගය කළ ගුරුවරයා වූ සොක්‍රටීස් ද මරණයට පත් කළේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රජයක් විසින් බැවින් ඔහු තුල ඒ ගැන ද අප්‍රසාදයක් තිබියා යැයි කිව හැකිය.

සොක්‍රටීස්ගේ දර්ශනය සටහන්ගත වී ඇත්තේ ප්ලේටෝ අතින් නිසා ඒ සොක්‍රටීස්ගේ අදහස් වෙන්කර ගැනීම දුෂ්කර වූ කාර්යයකි.

ප්ලේටෝගේ මනෝරාජ්‍යය

ප්ලේටෝ අතින් ලියැවෙන සංවාද කෘති අතරින් වැදගත් වූවක් සේ සැලකෙන ජනරජය කොටස් තුනකින් සමන්විතය. එහි පළමුවැන්නේ පරමාදර්ශ පොදු රාජ්‍යයක් ගොඩ නැංවීම ගැන සංවාද වෙයි. ඉන්පසුව ලෝකයේ බිහිවෙන දාර්ශනික මනෝරාජ්‍යය සංකල්පයන් හි පටන් ගැන්ම මෙය සේ සැලකේ. ප්ලේටෝ එළඹෙන එක් නිගමනයක් නම් පාලකයා දාර්ශනිකයෙකු විය යුතුය යන්නයි. එහි කාණ්ඩ දෙකක් "දාර්ශනිකයා" විග්‍රහ කරනු පිණිස ඔහු උපකාරී කර ගනියි. ඊ ළඟට ජනරජයෙහි අවධානය යොමු වෙන්නේ විවිධ ආණ්ඩු ක්‍රම හා ඒවායේ හොඳ නරක පිළිබඳ සාකච්ඡා වලිනි.

යුක්තිය
'යුක්තිය' යන වචනය අර්ථය විමසන ප්ලේටෝ යුක්ති සහගත මිනිසා යන්න විමර්ශනයට වඩා යුක්ති සහගත රාජ්‍යය විමසිල්ල වඩා සුදුසු යැයි සිතයි. ප්ලේටෝ සිය ජනරජය ආරම්භයේ දී ම එහි වැසියන් පංති තුනකට බෙදයි. පොදු ජනයා, යුද හේවායන් සහ ආරක්ෂකයන් යනු ඒ කොටස් තුන වෙති. ප්ලේටෝ දේශපාලන බලය දෙන්නේ අවසන් කොටසට පමණි. එසේම ඔහුට අනුව ඒ අවසන් කොටස සෙසු පංති දෙකට වඩා අඩුවෙන් සිටිය යුතු යැයි ද කියයි. ආරක්ෂකයන් සඳහා ඔහු යෝජනා කරන්නේ කුඩා ගෙවල් හා චාම් ආහාර, කණ්ඩායමක් ලෙසින් ජීවත්වීමයි. පෞද්ගලික දේපල හා රන් රිදී අහිමිය යනාදිය ඔවුන්ට ප්ලේටෝ නිර්දේශ කරයි. ඔවුන්ගේ කැමැත්ත තම පංතියේ සැපත නොව මුළු රාජ්‍යයේ ම යහපත බැවින් ඔවුනට ධනවත් නොවූව ද ප්‍රීතිමත් නොවීමට හේතුවක් නැතැයි ප්ලේටෝ කියයි. යුද භටයන්ට ස්පාර්ටාවේ වැනි හැදියාවක් ඔහු යෝජනා කරයි. ළාබාල දරුවන් යුද වල දී සටන් නොකළත් ඔවුන් සටන් නැරඹිය යුතු යැයි හේ කියයි. ආරක්ෂකයන් විසින් යුද හේවායන් පුහුණු කළ යුත්තේ පොදු සමාජයේ අනිසි ලෙස හැසිරෙන අයව පාලනයටයි. ඒ නිසා යුද හේවායන් ද යම් දුරකට මුදල් භාවිතයෙන් ඈත් වී, දේපල අයිතියෙන් ද අහක් වී කඳවුරක වාසයෙන් කණ්ඩායම් සැදී ආහාර ගනිමින් ජීවත් විය යුතුය. සෑම දරුවෙකුට ම අධ්‍යාපනය අනිවාර්ය කරන ප්ලේටෝ එක හා සමාන වූ අධ්‍යාපනයක් ගැහැණු පිරිමි දෙගොල්ලන්ට ම නිර්දේශ කරයි. සංගීතය, ශාරීරික අභ්‍යාසයන් හා යුද ශිල්පය ද සුදුසු යැයි කියයි. සෑම අතකින් ම ස්ත්‍රීන් හා පුරුෂයන් සම්පූර්න සමාන තත්වයක් ලැබීම හේ අනුමත කරයි. එසේම ජනරජයේ නීති සම්පාදකයා වැසියන් අතරින් ආරක්ෂකයන් හා යුද හේවායන් තෝරා ගැනීමෙන් පසුව ඔවුන් පොදු නිවාස, පොදු භෝජන හි නිරත වෙද්දී සංවාසය පිණිස ද කිසිවෙකුට තනි අයිතියක් නොලැබේ යැයි හේ කීය. සංවාසය සඳහා ඉඩ ලැබෙන්නේ පාලකයන් විසින් තීරණය කරන අන්දමට ය. අංගල විකල දරුවන්ව රහසිගතව කිසිවෙකු නොදන්නා තැනක දමන්නට ද හේ යෝජනා කළේය. මව්වරු වයස විස්ස හා හතළිහ අතරත් පියවරු වයස විසිපහ හා පනස් පහත් අතර විය යුතු බව කියූ ප්ලේටෝ ඒ වයස් වලින් බැහැරව සංවාසය තහනම් නැති නමුත් එයින් උපදින දරුවන්ට ගබ්සාව හා බාල ඝාතනය පවා නිර්දේශ කළේය. දාර්ශනික රජු හොඳ හා නරක අතර වෙනස දන්නා හෙයින් ඔහු යහපත් පාලකයෙක් වේ යැයි ප්ලේටෝ කීය.

පරම රාජ්‍යයක පොදු වැසියන්ට සරල සංගීත වාදනයට ඉඩ දුන්න ද, දේශප්‍රේමි ගීත ගයන්නට ඉඩ දුන්න ද, කලාකරුවන් වැඩි කොටස රටින් පිටුවහල් කළ යුතු යැයි හේ නිර්දේශ කළේය. ඒ හේතු හතරක් නිසාය. පළමුවැන්න, කලාව යනු අනුකරණයක අනුකරණයකි. දෙවැන්න, කලාකරුවා කිසිත් නොදැන තමන් දන්නා බව හඟවන්නෙකි. තුන්වැන්න, පවිත්‍ර වූ තථ්‍යාතවය නොදකින්නට සංවේදයන් හසුරුවන කලා කෘති මිනිසාව රැවටීමකි. හතරවැන්න, කලා නිර්මාණ යනු එක්කෝ අනුරාගී වූවකි නැත්නම් ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් යුතු වූවකි. ඒ නිසා එයින් අරාජකත්වයට පාර හැදේ. ප්ලේටෝට අනුව හෝමර් පවා වාරණයට ලක්විය යුතුයි.

=ප්ලේටෝ ගේ මනෝ රාජ්‍යය

ඌවතැන්නේ සුමන හිමි

ස්‌පාර්ටන් වරුන් දිගු කලක්‌ම තමන් ගේ මූලික පරමාර්තය අතින් එනම්, අනගිභවනීය යුද වීරයන් ගේ ජාතියක් ගොඩ නැංවීම අතින්, ජය ගෙන සිටි බව පිළිගත යුතුය. තර්මොපිලේහි සටන (ක්‍රි(පූර්ව 480) යුද කටයුතු වශයෙන් පරාජයක් වුවද, ඔවුන්ගේ අභීත වීරවය පිළිබ`ද හො`දම සාක්‍ෂියකි.

එම යුද්ධයෙන් පසු ස්‌පාර්ටන්වරු තර්මෝපිලේ යුද්ධ භූමියෙහි, "ආගන්තුකය, ලැයිඩේමෝර්නියන්වරුන් ගේ අණට කීකරුව අප මෙහි වැටී සිටින බව ඔවුනට කියව". යන්න පමණක් කොටා සිහිවටනයක් ඉදි කළහ.

දිගු කලක් මු`ඵල්ලේ ස්‌පාර්ටන් වරුන් තමන් ගොඩ බිම අනගිභවනීය බව ඔප්පු කර දැක් වූහ. ඔවුහු තමන් ගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨFවය ක්‍රි(පූර්ව 371 දී තීබන්වරුන් අතින් "ල්‍යක්‌ටා සටනේ" දී පරාජය වනතුරු රැක ගත්හ. ඔවුන්ගේ රණ ශ්‍රේෂ්ඨFවයේ අවසානය මෙය විය.

ප්ලේටෝ ගේ මනෝ රාජ්‍යය (UTOPIA)
ප්ලේටෝ ගේ කෘති අතරින් ඉතාමත් වැදගත් සංවාද කෘතිය වූ (REPUBLIC) සමූහාණ්‌ඩුව කෘතිය පෘථුල වශයෙන් කොටස් තුනකින් සමන්විත ය. එහි පළමු වැන්න පරමාදර්ශ පොදු රාජ්‍යයක් ගොඩ නැංවීම ගැන වූයේ ය. මනෝරාජ්‍යයන් (UTOPIAS) අතර පැරණිතම වූයේ එය යි.

එළැඹ ඇති එක් නිගමනයක් නම් පාලකයන් දාර්ශනිකයන් විය යුතුය යන්නය. රිපබ්ලික් හෙවත් සමූහාණ්‌ඩුව ග්‍රන්ථයෙන් මතු පිටින් පෙනී යන පරිදි අදහස් කරනුයේ "යුක්‌තිය". යන්නෙහි අර්ථදීපනය කිරීම ය. එහෙත් මුල් අවස්‌ථාවක දී සියල්ලක්‌ම ක්‍ෂුද්‍ර තත්ත්වයෙන් දැකීමට වඩා විශාල තත්ත්වයෙන් දැකීම පහසු නිසා යුක්‌ති සහගත පුද්ගලයෙකු කුමකින් සෑහේ ද යන්නට වඩා යුක්‌ති සහගත රාජ්‍යයක් සෑදෙන්නේ කුමකින් ද යන්න විමසීම වඩා වැදගත්ය. ප්‍රශස්‌ථතම පරිකල්පනික රාජ්‍යයෙහි ඇතුළත් විය යුතු බැවින්, ප්‍රථම කොට එබදු රාජ්‍යයක විස්‌තර ලක්‍ෂණ දක්‌වා එහි කවර පාරප්‍රාප්තියකට "යුක්‌තිය" යයි කිව යුත්තේ දැයි තීරණය කරනු ලැබේ.

ප්‍රථම කොට ප්ලේටෝ ගේ මනෝරාජ්‍යය එහි දළ සටහන අනුව දක්‌වා, ඒ අතර පැන නගින කරුණු සැලකිල්ලට භාජනය කිරීම වැදගත්ය.

රාජ්‍යයේ රටවැසියන් පන්ති තුනකට බෙදිය යුතුය යි නිශ්චය කරමින් ප්ලේටෝ ආරම්භ කරයි. පොදු ජනයා, යුද සොල්දාදුවන් හා දාර්ශනික පාලකයන් යනුවෙන් එසේ බෙදා දැක්‌වේ. දේශපාලන බලය තිබිය යුත්තේ අවසාන පන්තියට පමණි. ඔවුන් සිටිය යුත්තේ සෙසු පන්ති දෙකට වඩා බෙහෙවින් අඩු සංඛ්‍යාවකි. ප්‍රථම අවස්‌ථාවේ දී ඔවුන් නීති සම්පාදකයා විසින් තේරිය යුතු සේ පෙනේ ඉන් පසු සාමාන්‍යයෙන් ඔවුහු උරුමයෙන් පත් වෙති. එහෙත් අති විශේෂ අවස්‌ථාවල දී, අනාගත ශ්‍රේෂ්ඨFවය පෙන්වන ළමයෙකු පහත් පන්තියකින් ඉහළ නැංවීම ද සිදු වන අතර, ආරක්‍ෂකයන් ගේ දරුවන් අතුරින් අසතුටුදායක ළමයෙකු හෝ තරුණයකු පහත දමනු ලැබීම ද ඉඩ තිබේ.

ප්ලේටෝ තේරුම් ගන්නා අයුරු මූලික ගැටලුව නම්, ආරක්‍ෂකයන් නීති සම්පාදකයා ගේ අභිප්‍රායන් පරිදි ක්‍රියා කරත් ද යන්න නිශ්චය කිරීම ය. මේ ස`දහා ඔහු වෙත අධ්‍යාපනික, ආර්ථික, ජීව විද්‍යාත්මක හා ආගමානුකූල විවිධ යෝජනාවන් ඇත. ආරක්‍ෂක පක්‍ෂයට හැර අනෙක් පංති වලය කෙතරම් දුරට මෙම යෝජනා, ගැලපේ දැයි හැම විට ම පැහැදිලි නැත. ඇතැම් ඒවා සේවා භටයන්ට යෙදෙන බව පැහැදිලිය.

එහෙත් මූලික වශයෙන් ප්ලේටෝ අවධානය යොමු කෙළේ ආරක්‍ෂකයන් ගැන ය. ඔවුහු පුරාණ පැරගුවේ හි ඡේසුයිට්‌වරුන් ද, 1870 දක්‌වා ඇමෙරිකා එක්‌සත් ජනපදයෙහි ක්‍රිස්‌තියානි සභාවේ ආගමික පූජක පක්‍ෂය ද, පසුකාලීනව සමාජවාදී සෝවියට් සමූහාණ්‌ඩු සංගම (USSR) රාජ්‍යයෙහි කොමියුනිස්‌ට් පක්‍ෂය ද මෙන් වෙන් වූ පන්තියක් ද විය.

මුලින් ම සලකා බැලිය යුත්තේ අධ්‍යාපනයයි. මෙය කොටස් දෙකකට බෙදා දැක්‌වේ. සංගීතය හා ශාරීරික අභ්‍යාසය යනුවෙනි. මේ දෙකින් එක එක ක මෙකලට වඩා පු`ඵල් අර්ථයක් ඇත. "සංගීතය" යනු කලා දේවින් (MUSES) ගේ ක්‍ෂේත්‍රයට ඇතුළත් සියල්ලමය. ශාරීරික අභ්‍යාස යනු, ශාරීරික ප්‍රාගුණ්‍ය හා නිරෝගිතාව සම්බන්ධ වූ සියල්ලය. සංගීතය. යන්න අප සංස්‌කෘතිය යෑයි කියන දේ තරම් ම පළල්ය. ශාරීරික අභ්‍යාසය අප ක්‍රීඩාවන්ගෙන් ගණන් ගන්නා දේට වඩා පු`ඵල් ය.

ප්ලේටෝ නාට්‍යය පිළිබ`ද පුදුමාකාර තර්කයක් ගොනු කරයි. යහපත් මිනිසා අයහපත් මිනිසා අනුකරණයට අකමැති විය යුතු යෑයි හෙතෙම කියා සිටී. බොහෝ නාට්‍යයන් හි දුෂ්ට චරිත ඇත. එබැවින් නාට්‍ය කර්තෘ ද දුෂ්ටයා ගේ චරිතය ර`ගපාන න`ඵවා ද, විවිධ අපරාධ ගැන වරද කරුවන් වූ පුද්ගලයන් ද අනුකරණය කළ යුතුය. අපරාධ කාරයන් පමණක් නොව, ස්‌ත්‍රීන් ද, වහලුන් ද, සාමාන්‍යයෙන් පහත් අය ද උසස් මිනිසුන් විසින් අනුකරණය නො කළ යුතුය. එබැවින් නාට්‍යවලට ඉඩ දීමට නම්, උසස් උපතක් ඇති නික්‌ලේශී, වීරයන් පමණක් ඒවායේ ඇතුළත් විය යුතුය.

ඊළ`ගට සංගීතය පාලනය කිරීමේ දී, ලීඩියානු සංද්වනීය (harmony) ශෝකය ප්‍රකාශ කෙරෙන බැවිනුත්, අයෝනියානු සංද්වනිය ලිහිල් බැවිනුත්, තහනම් කරයි. ඩෝරියානු සංද්වනියට (ධෛර්යය නිසාත්) හා µ්‍රSජියානු සංද්වනියට (මිතාචාරය නිසාත්) පමණක් ඉඩ දෙනු ලැබේ. රිද්ම වලට අවසර ලැබෙනුයේ ඉතා සරල නම් හා ධෛර්යය සම්පන්න එකමුතු වූත් ජීවිතයක් ප්‍රකාශිත වේ නම් පමණි.

ශරීරය පුරුදු පුහුණු කරනුයේ ඉතා උග්‍ර ආකාරයෙනි. තමාගේ හැසිරවීම හැදෙන වැඩෙන පුද්ගලයන්ට වෛද්‍යවරුන් අවශ්‍ය නොවෙතැයි ඔහු කියා සිටී. එක්‌තරා වයසකට ළ`ගා වනතුරු බලා දරුවන් අන්තරායකර දේ හෝ පාපාක්‍රයා නො දැකිය යුතු යන්නත් ඔහුගේ තවත් සුවිශේෂ මතයකි. තරුණ වියට එළැඹීමට පෙර බාලයන් යුද්ධ වල දී සටන් නොකළ යුතු වුවත්, ඔවුන් යුද්ධ නැරඹිය යුතුය.

අර්ථ ශාස්‌ත්‍රය සම්බන්ධයෙන් ප්ලේටෝ ගේ මතය මෙසේ දැක්‌වීමට රසල් සාමිවරයා මෙසේ පෙළඹෙයි. ආරක්‍ෂක පන්තිය ස`දහා අංග සම්පූර්ණ කොමියුනිස්‌ට් වාදයක් ප්ලේටෝ යෝජනා කරයි. එතරම් පැහැදිලි නැතත්, සොල්දාදුවන් උදෙසා ද එවැන්නක් හෙතෙම යෝජනා කර ඇත. ආරක්‍ෂකයන් ට තිබිය යුත්තේ කුඩා ගෙවල් හා චාම් ආහාරය. ක`දවුරක ඉන්නා කලක මෙන් කණ්‌ඩායම් සෑදී එක් ව ආහාර ගනිමින් ඔවුන් ජීවත් විය යුතුය. ඒකාන්තයෙන්ම අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා පෞද්ගලික දේපළක් ඔවුනට තිබිය යුතු නොවේ. රන් හා රිදී තහනම් කරනු ලැබිය යුතුය. පෞර රාජ්‍යයේ අදහස එක පන්තියක සැපත, නොව මු`ඵ පුරයෙහි ම යහපත සැලසීම ය. ධනවත් බවත්, දිළි`දු බවත් දෙකම අනතුරුදායකය.

අනුන් ගේ වැඩට අයෝග්‍ය ලෙස ඇ`ගිලි ගසන්නෙකු නොවී, හැම ම ස්‌වකීය වැඩ කර ගැනීම, එහි අන්තර්ගතය. වෙළෙන්දා, සහායකයා හා ආරක්‍ෂකයා තම තමාට අයත් වැඩ කොටස, අනික් පන්තිවල අයගේ වැඩට ඇ`ගිලි නො ගසා ඉටු කරන කල්හි පුරය යුක්‌ති සහගත ය.

එක්‌තරා අපෞද්ගලික අතිඔලිම්පියානු නීතියක් අහංකාර පරවශ බව (HUBRIS) ගැන ද`ඩුවම් කොට ආක්‍රමණිකයා උල්ලංඝනය කිරීමට බලාපොරොත්තු වූ ශාශ්වත වූ යථා පිළිවෙත යළි පිහිටුවයි. මේ සම්පූර්ණ මුහුණුවර ම සමහර විට මුලදී නොදැනම දර්ශනයට ඇතු`ඵ විය. එය කලහය පිළිබ`ද හෙරෙක්‌ලීටස් හා එම්පිඩෝක්‌ලීස් ගේ බදු විශ්ව විද්‍යාවන් හි ද, පාමිනයිඩීස් ගේ බදු අදෛවතවාදී සිද්ධාන්තයන් හි ද එක සේ විද්‍යමානය. ස්‌වභාව ධර්ම නීතිය හා මානව නීතියත් පිළිබ`දව විශ්වාසයෙහි ප්‍රභවය එය ය. ප්ලේටෝ ගේ යුක්‌තිය පිළිබ`ද විකල්පයට ද පැහැදිලි ව ම එය මුල් විය.

නීතියෙහි මේ දක්‌වාත් යුක්‌තිය. (JUSTICE) යන වචනය යොදා ඇති ආකාරයෙන්, එය දේශපාලන චින්තනයෙහි යොදා තිබෙනවාට වැඩියෙන් ප්ලේටෝ ගේ විකල්පනයට සමානයට සමානය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සිද්ධාන්තයෙහි බලපෑම යටතේ අප යුක්‌තිය යන්න සමානවය හා සම්බන්ධ කිරීමෙහි යෙදෙතත්, ප්ලේටෝ එය යෙදුයේ එවැනි ගම්‍යාර්ථයකින් නොවන බව රසල් සාමි වරයා පෙන්වා දෙයි. "යුක්‌තිය" යුක්‌තිය පසි`දලන අධිකරණ ශාලා යෑයි අප පවසන කල්හි මෙන් "නීති". යන්න හා මු`ඵමනින් ම වාගේ සමානාර්ථවාචී අදහසින් ගත කල ප්‍රධාන කොටම අදාළ වනුයේ, සමානFවය හා කිසිත් සම්බන්ධයක් නැති දේපළ අයිතිය ගැනය. ,"REPUBLI", හි ආරම්භයෙහි "යුක්‌තිය" යන්නෙහි ප්‍රථම යෝජිත නිර්වචනය නම්, එය වූ කලී ණය ආපසු ගෙවීම ය යන්නයි. මෙම නිර්වචනය අසම්පූර්ණ යයි විගස ම අත්හැර දමන ලද නමුත්, අවසානයේ දී එයින් යම් යම් දේ ශේaෂ විය.

ප්ලේටෝ ගේ නිර්වචනය ගැන කරුණු කීපයක් ස`දහන් කළ යුතු බව පවසන බර්ට්‍රන්ඩ් රසල් සාමිවරයා ඒවා පෙළ ගස්‌වනුයේ මෙසේ ය.

01). අයුක්‌තියෙන් තොර ව බලතල හා වරප්‍රසාද පිළිබ`ද අසමානතා පැවතීමට ඉන් ඉඩ ලැබේ. ආරක්‍ෂකයාට සියලු බලතල ලැබේ. සමාජයේ සිටින ඉතාම ඥනවන්ත කොටස ඔවුන් බැවින් එය එසේ සිදු වේ. ප්ලේටෝ ගේ නිර්වචනය අනුව, අයුක්‌තිය ඇති වනුයේ ඇතැම් ආරක්‍ෂකයනට වැඩියෙන් ඥනවන්ත වූවන් සෙසු පන්තිවල සිටිය හොත් පමණි. උත්පත්තිය හා අධ්‍යාපනය යන ද්විත්ව ලාභය නිසා, බහුතර වශයෙන්, ආරක්‍ෂකයන් ගේ දූ දරුවන් අනෙකුත් අයගේ දූ දරුවන්ට වැඩියෙන් උසස් වනු ඇතැයි සිතමින් ම, ප්ලේටෝ රට වාසීන් උසස් කිරීමටත් පහතයට හෙලීමටත් ඉඩ සලසා ඇත්තේ එබැවිනි. තව ද, දේශපාලකයෙකු තමා ගේ සමාර්ථය තමා ගේ ම නැතහොත් තම පන්තියේ, පක්‍ෂයේ හෝ ඇදහීම් හෝ යහපතට වැඩියෙන්, පොදු යහපත පිණිස යොදතැයි යන්න කිසිසේත් නිශ්චය කළ නොහැක.

02). "යුක්‌තිය" පිළිබ`ද ප්ලේටෝ ගේ නිර්වචනය සම්ප්‍රදායික සැලැස්‌ම උඩ සංවිධානය කරන ලද්දා වූ, නැතහොත් තමා ගේ රාජ්‍යය පිළිබ`දව, සමස්‌ථ වශයෙන් කිසිsයම් ආචාර ධර්ම පරමාදර්ශයක් සාක්‍ෂාත් කර ගැනීම පිණිස සංවිධානය කරන ලද්දා වූ රාජ්‍යයක පැවැත්ම කල්පනාවට නංවයි. යුක්‌තිය නම් සෑම කෙනෙකු ම තමාට අත් කාර්යය ඉටු කිරීම යෑයි ප්ලේටෝ පවසන ලදී. මිනිසා ගේ කාර්යය කුමක්‌ද යන්න නිර්ණය කිරීමේ දී, ආණ්‌ඩු වේ පරමාර්ථය අත්‍යාවශ්‍යය. පාලකයන් සැම ම දාර්ශනිකයන් විය යුතු නමුත්, නව නීති ආදියට ඉඩ නැත. දාර්ශනිකයකු වූ කලී සෑම කල්හි දී ම ප්ලේටෝ අවබෝධ කර ගෙන ඔහු හා එක`ග වන පුද්ගලයකු විය යුත්තේ ය.

නූතන මනෝ රාජ්‍යයන් (UTOPIAS) මෙන් නොව ප්ලේටෝ ගේ සමූහාණ්‌ඩුව ඇතැම් විට ඇත්ත වශයෙන් ම පිහිටු වීමට අදහස් කරන ලද්දකි. ස්‌වභාවයෙන් අපට පෙනී යනු ඇති පරිදි, එය එතරම් අරුම පුදුම වූවක් හෝ කළ නොහැක්‌කක් හෝ නොවේ. කිසිසේත්ම ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි අප සිතනු ඇති ඒවා ද ඇතුළත් එහි විධි විධාන රාශියක් ස්‌පාර්ටාවේ සැබැවින්ම සාධනය කර ගන්නා ලදී. පෛතගෝරස් විසින් දාර්ශනිකයන් ගේ පාලනය පිහිටු වීමට යත්න දරණ ලදී. ප්ලේටෝ සිසිලියට හා දකුණු ඉතාලියට පැමිණෙන විට පෛතගෝරියානු "ආර්කයිටාස්" තාරාස් හි (නූතන තරන්කෝ) දේශපාලන වශයෙන් බලසම්පන්නව සිටියේය. පෞර රාජ්‍යයන් තමන් ගේ නීති සම්පාදනය අරභයා විශාරද පණ්‌ඩිතයෙකු යොදා ගැනීම සාමාන්‍ය සිරිතක්‌ව පැවැත්තේ ය. "සෝලන්" විසින් ඇතැන්ස් පෞර රාජ්‍යය වෙනුවෙන් ද, "ප්‍රොටගෝරස්" විසින් තුරී රාජ්‍යය වෙනුවෙන් ද, නීති සම්පාදනය කර ලදී . ඒ කාලයේ දී යටත් විජිත තම මව් රාජ්‍යයන් ගේ පාලනයෙන් මු`ඵමනින්ම මිදී තිබුණේය. එබැවින් ප්ලේටෝනිකයන් කණ්‌ඩායමකට ස්‌පාඤ්ඤ වෙරළේ හෝ (GULA) ගෝල් වෙරළේ ජනරජය පිහිටු වීම පහසුවෙන්ම කළ හැකිව තිබූ කාර්යයකි. අවාසනාවකට මෙන්, ප්ලේටෝ ට අහම්බෙන් "සයිරක්‍යqස්" කරා යැමට සිදු විය. එය කර්තේ සමග දරුණු යුද වල යෙදී සිටි ශ්‍රේෂ්ඨ වෙළෝද පුරයක් විය. එබ`දු වාතාවරණයක කිසිම දාර්ශනිකයකු විසින් වැඩි යමක් ඉටු කර ගත හැකි නොවේ. ඊළ`ග පරම්පරාවේ දී මැසිඩෝනියාවේ නැගීම නිසා කුඩා රාජ්‍යය සියල්ල ම යල් පැනපු තත්ත්වයට වැටුණේය. එසේම ක්‍ෂුද්‍ර වශයෙන් කරන සෑම දේශපාලන පර්යේෂණයක ම නිෂ්ඵලතාව ද ප්‍රත්‍යක්‍ෂ විය.

සංකල්පවාදය
ප්ලේටෝ ගේ සමූහාණ්‌ඩුව (REPUBLIC) කෘතියේ පස් වැනි කාණ්‌ඩයේ අග කොටසේ සිට හත් වැනි කාණ්‌ඩයේ අවසානය දක්‌වා වූ මධ්‍ය භාගය මූලික වශයෙන් කැප කොට ඇත්තේ දේශපාලන විද්‍යාවෙන් පරිභාහිර වූ හුදු දර්ශනය පිළිබ`ද ගැනය.

දාර්ශනිකයන් රජුන් වනතුරු නැතහොත් මේ ලෝකයේ රජුන් හා කුමාරවරුන් තුළ දර්ශනයේ ජීවය හා බලය ඇති වන තුරු ද, දේශපාලන විශිෂ්ටFවය හා ප්‍රඥව එක් අයෙකු තුළ දක්‌නා ලැබෙන තුරුද මින් එක ස්‌වභාවයක් පරිවර්ජනය කිරීමෙන් අනික අනුගමනය කරන වඩා පොදු ස්‌වභාවයේ වූවත් බලයෙන් ම පසෙකට තල්ලු කරනු ලබන තුරු ද, පුරයන්ට (පෞර රාජ්‍යයන්ට) මෙම විපත්තීන් ගෙන් විවේකයක් අත් නොවනු ඇත. මා සිතන පරිදි මානව වර්ගයාට ද එබදු විවේකයක් අත් නොවනු ඇත. එවිට පමණක් මේ අපේ රාජ්‍යයට ජීවත් වීමේ හැකියාව ඇති වී දිවා සූර්යාලෝකය දැකීමට පිළිවන් වනු ඇත..

මෙය, සත්‍ය නම් දාර්ශනිකයකු නිර්මාණ කරන්නේ කුමකින් ද, යන්න හා "දර්ශනය" යන්නෙන් කුමක් අදහස් වේද යන්න තීරණය කිරීම වැදගත්ය. මින් පැන නගින සාකච්ඡාව REPUBLIC හි ප්‍රකට කොටසය. ඇතැම් විට ඉතා වැදගත් වූයේ ද එය යි. එහි කොටස් වල අති විශේෂ සාහිත්‍යමය සෞන්දර්යයක් ඇත්තේය.

ප්ලේටෝ ගේ දර්ශනය රඳා පවතින්නේ තථ්‍යතාව හා ප්‍රතිහාසය (APPEARANCE) අතර ඇති වෙනස මතය ය. මෙය ප්‍රථම කොට ඉදිරිපත් කෙළේ පාමිනයිඩීස් ය.

ප්ලේටෝ ගේ සංකල්ප සිද්ධාන්තය සාරාංශ වශයෙන් පහත දැක්‌වෙන ඡේද වලින් පැහැදිලි වේ.

අපේ ප්‍රශ්නය නම්.... දාර්ශනිකයෙක් යනු කවරේද? ප්‍රථම පිළිතුරු නිරුක්‌තිය අනුව වේ. දාර්ශනිකයෙක් නම්, ප්‍රඥවට ඇල්ම කරන්නෙකි. එහෙත් මෙය විපරම්කාරී මිනිසෙකු ඥානයට ඇල්ම කරන්නෙකි යන්න හා අනන්‍ය නොවේ. අශෝභන කුතුහලය මගින් දාර්ශනිකයකු ඇති නොවේ. එබැවින් නිර්වචනය මෙසේ සංශෝධනය කර ඇත. දාර්ශනිකයා නම් "සත්‍යයේ දෘෂ්ටියට". ඇල්ම කරන්නෙකි යනුවෙනි.

ප්ලේටෝ ගේ සිද්ධාන්තයෙහි ඔහුගේ පූර්වගතයෙන් සම්බන්ධ නැති ඉතා වැදගත් කරුණක් වේ. එනම් "සංකල්ප". නොහොත් ආකෘති (ප්‍රඥප්ති) වාදය යි. මෙම සිද්ධාන්තය අර්ධ වශයෙන් තර්කානුසාරී හා අඩ වශයෙන් අධ්‍යාත්මික ද වේ. තර්කානුසාරී පක්‍ෂය සාමාන්‍ය වචනයන් හි වචනවල අර්ථය සම්බන්ධයෙන් සළකා බලයි.

REPUBLIC, හි අවසාන කාණ්‌ඩයෙහි සිත්තරුන් හෙළා දැකීමක් අරභයා ප්‍රස්‌තාවතාවක් වශයෙන් සංකල්ප හෙවත් ආකෘතියෙහි පැහැදිලි විදහා දැක්‌වීමක් විද්‍යාමානය. පුද්ගලයන් සංඛ්‍යාවකට එක පොදු නමක් ඇති කල්හි පොදු -සංකල්පයක්. හෙවත් "ආකෘතියක්" ද ඔවුනට ඇතැයි ප්ලේටෝ මෙහි දී පැහැදිලි කර දක්‌වයි. නිදසුනක් වශයෙන් බොහෝ ඇඳන් තිබෙන නමුත්, ඇඳන් පිළිබඳ සංකල්ප හෙවත් ආකෘති ඇත්තේ එකකි. කැඩපතකින් දිස්‌වෙන ඇඳක් ප්‍රතිබිම්බය "තථ්‍ය" නොව හුදෙක් සමාන වූවක් වනුයේ යම්සේද, එසේ ම විවිධ විශේෂ ඇඳවල් අතථ්‍යය.

රිපබ්ලික් (republic) හි හය වැනි හා හත් වැනි කාණ්‌ඩයන් හි ප්ලේටෝ ප්‍රශ්න දෙකක් ගැන සිත යොමා ඇත. පළමුවැන්න, දර්ශනය නම් කුමක්‌ද යන්නයි. දෙවැන්න, සුදුසු ප්‍රකෘති මානසික ස්‌වභාව සහිත තරුණ පුරුෂයෙකු ට හෝ ස්‌ත්‍රියකට දාර්ශනිකයකු බවට පත් වන පරිදි උගැන්විය හැක්‌කේ කෙසේද යන්නයි.

ප්ලේටෝ දර්ශනය සැලකූයේ එක් ආකාරයක දෘෂ්ටියක් වශයෙනි. එනම් සත්‍යයේ දෘෂ්ටිය. වශයෙනි. එය වූ කලී ප්‍රඥවට ඇති ප්‍රේමය යි. ප්ලේටෝ REPUBLIC කෘතිය ලියන කල්හි තමා සම්පූර්ණයෙන් ම විශ්වාසය කළ දෘෂ්ටියේ ස්‌වභාව අන්‍යයනට වටහා දීම උදෙසා දෘෂ්ටාන්තයක් එනම්, ගුහාවේ දෘෂ්ටාන්තයේ ආධාරය අවශ්‍ය විය. එහෙත්, ඔහු එයට බසිනුයේ, සංකල්ප ලෝකයේ අවශ්‍යතාව දැකීමට පාඨකයන් යොමු කරවීමේ පරමාර්ථයෙන් කරන ලද විවිධ ප්‍රාරම්භ සාකච්ඡා වලින් පසුව ය.

ප්‍රථම කොට බුද්ධිය පිළිබඳ වූ ලෝකය ඉන්ද්‍රීය ප්‍රතිබද්ධ ලෝකයෙන් වෙනස් කෙරේ. ඉක්‌බිති බුද්ධිය හා ඉන්ද්‍රීය සංජානනය එක එකක් දෙවදෑරුම් කොට බෙදනු ලැබේ.

ප්ලේටෝ ගේ දර්ශනයෙහි, යහපතට ඇත්තේ විශේෂ තත්ත්වයකි. විද්‍යාව හා සත්‍යය යහපත බඳුය. එහෙත්, වඩා උසස් තැනක් යහපතට අයත් යැයි ඔහු කියයි. යහපත සාරය නොවේ. ගුණය හා බලය අතින් එය අතිශයින්ම සාරය ඉක්‌මවා සිටී. අපෝහකය, පරම යහපතේ සංජානයෙන් බුද්ධි විෂයක ලෝකයේ කෙළවර කරා ම`ග පෙන්වයි. ගණිත විද්‍යාඥයාගේ උපන්‍යාසය බැහැර කිරීමට අපෝහකයට පිළිවන් වූයේ යහපත මගිනි.

ප්ලේටෝ ගේ සංකල්ප සිද්ධාන්තයෙහි පැහැදිලි ලෙසම දෝෂ කිහිපයක් අන්තර්ගත ය. එහෙත් මේ කෙසේ වෙතත් දර්ශනයේ ඉතා වැදගත් ඉදිරි ගමනක් ඉන් ප්‍රකාශ වේ. එය එසේ වනුයේ විවිධ ආකෘතිවලින් අද දක්‌වා ම නොනැසී පවත්නා සාමාන්‍යයන් පිළිබඳ ගැටලුව අවධාරණයෙන් පවසන ප්‍රථම සිද්ධාන්තය එය බැවිනි.

ප්ලේටෝ ගේ අමරණීයවාදය
µSඩෝ (PHEADO) ගේ නමින් හ`දුන්වනු ලබන සංවාදය, කිහිප ආකාරයකින් සිත් ගන්නා සුළුය. එහි අභිප්‍රාය වශයෙන් ඇත්තේ සොක්‍රටීස් ගේ ජීවිතයෙහි අවසාන මොහොත විස්‌තර කිරීමය. එ නම්, හෙම්ලොක් විෂ බඳුන පානයට මොහොතකට පෙර හා පසුව ඔහු ගේ සිහිය නැති වී ගිය මොහොත දක්‌වා ඔහු කළ කථාව ය. උපරිම ප්‍රමාණයට යහපත් හා ප්‍රඥාවන්ත වූ ද, මරණ බිය බිඳකුදු නැත්තා වූ ද, මිනිසකු පිළිබ`ද ප්ලේටෝ ගේ පරමාදර්ශය මෙයින් ඉදිරිපත් කෙරෙයි. ප්ලේටෝ ඉදිරිපත් කරන පරිදි මරණාභිමුඛ වූ සොක්‍රටීස්, අතීත වර්තමාන කාලදේවයෙහි ම ආචාර ධර්මානුකූලව වැදගත් ය. ක්‍රිස්‌තුස් වහන්සේ දුක්‌ඛ ප්‍රාප්තිය (පාස්‌කුව) හා කුරුසයේ තබා ඇණ ගැසීම පිළිබ`ද සුභාරංචි විස්‌තරය කිතුණුවන්ට යම් සේ වී ද, PHEADO කෘතිය මිථ්‍ය දේවතාවුන් අදහන්නන්ට හා නිදහස් මතධාරී දාර්ශනිකයන්ට ද එබඳු විය යි බර්ට්‍රන්ඩ් රසල් සාමිවරයා සිය කෘතිය මගින් පෙන්වා දෙයි.

එහෙත් සොක්‍රටීස් ගේ අවසාන මොහොතේ දී ඔහු තුළ වූ අකර්මන්‍ය භාවය, අමරණීය භාවය පිළිබ`ද ඔහු ගේ විශ්වාසය හා බැ`දී පවතී. ප්‍රතිපත්ති මත ජීවිතය පරිත්‍යාග කළ තැනැත්තෙකු ගේ මරණය පමණක් නොව, පසු කාලයේ දී ක්‍රිස්‌තියානි ඉගැන්වීම් බවට පත් වූ බොහෝ මත ද විස්‌තර කිරීම නිසා ඡ්‍යAEDධ වැදගත් ය. සාන්ත පාවු`ඵ තුමාගේ හා පියවරුන් ගේ දේව ධර්මය වැඩි වශයෙන් කෙළින්ම හෝ වක්‍ර ලෙසින් ඉන් ව්‍යqත්පන්නය. ප්ලේටෝ ගැන නො සලකා දැමුවහොත් එය තේරුම් ගත නොහැකිය.

අවසන් කාලය

ප්ලේටෝව වහල් සේවයට විකිණී බව ද කියැවේ. ඇතැන්ස් හා යුද වැදි නගරයක් වූ සෙරීන් හි දී මරණය හමුවේ සිටිය දී ප්ලේටෝ අගය කළ අයෙක් ඔහුව මිල දී නිදහස් කර හැරි බව ද කියැවේ. ප්ලේටෝගේ මරණය විවිධාකාරයෙන් සටහන් ගත වී ඇත. එක සටහනකට අනුව ඔහු සිය නිදි යහනේ මිය ගිය අතර ඔහු අසලින් තරුණ ත්‍රේසියන් කෙල්ලක් බටනලාවක් වැයූ බව කියැවේ. තවත් කතාවක කියැවෙන්නේ ඔහු විවාහ මංගල සාදයක දී මිය ගිය බවයි. එහෙත් ටර්ටූලියන්ට අනුව ප්ලේටෝ තම නිදි යහනේ මිය ගියේය.

අධෝසටහන්

මූලාශ්‍ර
 බටහිර දර්ශන ඉතිහාසය, බට්‍රන්ඩ් රසල්, අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුව, 1970
 A History of Western Philosophy, Fredrick Copleston, New York: Doubleday, 1985
 Great Dialogues of Plato, translated by W. H. D. Rouse and edited by E. H. Warmington and P. G. Rouse, New York: New American Library, 1956
 The Republic of Plato, translated by Allen Bloom, New York: Basic Books, 1968

දාර්ශනිකයෝ
ග්‍රීසිය

ප්ලේටෝ


Islas Aleipata, son un grupo de cuatro islas deshabitadas en el extremo oriental (la histórica región Aleipata) de la isla de Upolu, Samoa, con una superficie total de 1,68 km²:

Nu'utele (1,08 km²)
Nu'ulua (0,25 km²)
Namua (0,20 km²)
Fanuatapu (0,15 km²)

Namua y Fanuatapu están en el borde exterior del arrecife de Upolu, con distancias de 0,7 km y 2,5 km de la parte continental de Upolu, respectivamente. Nu'utele y Nu'ulua esta a entre 4 y 6 km más al sur, fuera del arrecife, a una distancia de 1,4 km 3,5 km de Cabo Tapaga, la punta sureste de Upolu.

Estos islotes son los restos erosionados de anillos de toba volcánica. Sólo Namua está abierto para los visitantes. Fanuatapu, que es la isla más oriental, cuenta con un faro. Las islas son importantes lugares de anidación de aves marinas.

Véase también
Geografía de Samoa
Geografía de Oceanía

Referencias

Archipiélagos e islas de Samoa

Islas Aleipata


Ievguenia Olegovna Dmitrieva (en ), née le  à Moscou  (Union soviétique), est une actrice russe qui est apparue dans plus de .

Biographie

Ievguenia Dmitrieva naît le 19 décembre 1972 à Moscou. Depuis son enfance, elle aime le théâtre et fréquente le studio de théâtre de la Maison de la créativité Kojoukhov.

Ievguenia Dmitrieva étudie à lÉcole supérieure de théâtre Mikhaïl-Chtchepkine, après quoi elle devient membre de la troupe du théâtre Maly. En 1995, elle fait ses débuts au cinéma.

Filmographie partielle

Au cinéma

 2000 : Le Frère 2
 2003 : Bénissez la femme
 2005 : Familles à vendre : Olga
 2011 : Accueil : Tamara Chamanov
 2017 : Faute d'amour
 2018 : Les Parfaits : Rosa
 2018 : La Horde d'Or : Matréna
 2020 : Comme neuf : Irina
 2020 :  () d'Alexeï Noujny : Nina
 2021 : Palma : Lioubov Jourina

À la télévision

Notes et références

Liens externes

 Ievguenia Dmitrieva sur kino-teatr.ru

Actrice soviétique
Naissance en décembre 1972
Naissance à Moscou
Metteur en scène russe
Actrice russe de théâtre
Actrice russe de télévision
Actrice russe de cinéma

Ievguenia Dmitrieva


The Walled City of Lahore (; , "Inner City of Lahore"), also known as the Old City, forms the historic core of the city of Lahore in Punjab, Pakistan. The city was established around 1000 CE in the western half of the Walled City, which was fortified by a mud wall during the medieval era. It is the cultural centre of the Punjab region.

The Walled City rose in prominence after being selected as the Mughal capital, which resulted in the construction of the Lahore Fort – now a UNESCO World Heritage Site, as well as the city's new reinforced walls. The Walled City was bestowed with numerous monuments during the Mughal era, with some of Lahore's most iconic structures being located in the Walled City, such as the lavishly decorated Wazir Khan Mosque, the massive Badshahi Mosque, and the Shahi Hammam. Under Sikh rule, the city was again selected as the capital, and the Walled City again rose in prominence with numerous religious buildings built in the Walled City at the time, including the Samadhi of Ranjit Singh, and the Gurdwara Janam Asthan Guru Ram Das.

The Walled City today remains the cultural heart of Lahore, and is home to many of its tourist attractions. In 2012, the Pilot Urban Conservation and Infrastructure Improvement Project—the Shahi Guzargah Project was launched to restore a section of Shahi Guzargah ("Royal Passage") between the Wazir Khan Mosque and Delhi Gate under the management of the Walled City of Lahore Authority. The first phase of the project was completed in 2015 with support from the governments of Norway and the United States of America.

History

Founding
The origins of Lahore are vague. According to carbon dating evidence from archaeological finds in the Lahore Fort, settlements in the region have existed as early as 2,000 BCE. Lahore had many names throughout its history. Mohallah Maulian represents one of the two most probable sites of first the original Lahore.

Medieval period

Though the modern city's founding may have been as early as 1000 CE, Lahore gained prominence only with the invasion of Muslim rulers from Central Asia. The city served as a capital during the Ghaznavid, Ghorid, and Delhi Sultanate periods, but was not widely mentioned until around 1400. Ibn Battuta knew of the city, but chose not to visit it, while Tamerlane spared the city destruction in his 1398 invasion, and delegated its sacking to a subordinate.

The entire city of Lahore during the medieval Ghaznavid era was probably located west of the modern Shah Alami, and north of the Bhatti Gate. Many of the city's pre-Mughal tombs were built along the perimeter of this outline, including the Data Darbar shrine, the Tomb of Malik Ayaz, and the Aybak tomb. The modern Gumti Bazaar forms an arc along what may have been the southern boundary of the pre-Mughal city.

Mughal period

By the time of Mughal rule, a majority of its residents did not live within the walled city itself, but instead lived in suburbs that had spread outside of the city's walls. Only 9 of the 36 urban quarters around Lahore, known as guzars, were located within the city's walls during the Akbar period. During this period, Lahore was closely tied to smaller market towns known as qasbahs, such as Kasur, Eminabad, and Batala in modern-day India. These, in turn, linked Lahore's markets to supply chains starting in villages surrounding each qasbah.

Urban administration under the Mughals was minimal, and most streets aside from major thoroughfares were privately maintained. The kotwal was imbued with the responsibility to manage day-to-day affairs in the city, and was subordinate to a Qazi judge. The local Mohalladar would surveil individual mohalla neighbourhoods, and register births and deaths within his mohallah. The positions were also maintained later during Sikh and British rule.

Akbar
Lahore's eminence largely began after 1584, when the Emperor Akbar ordered a palace to be built at what is now the Lahore Fort after shifting his capital to Lahore from Fatehpur Sikri. He also ordered rebuilt and fortified the city's walls, and ordered their extension east of the modern Shah Alami Bazaar to encompass an open plain known as the Rarra Maidan. Lahore's old gates were also built around this time. Akbar also established the Akbari Mandi as a grain market at the city's easternmost edge - a grain market that still exists in the present day. During his reign, Mughal nobles were encouraged to build palaces and gardens in and around Lahore, and many of Lahore's first haveli mansions date from this period.

European visitors in the 16th and 17th centuries described the city as populous, with bazaars stocking valuable goods. Akbar's court chronicler, Abu'l-Fazl ibn Mubarak, described the city as a "grand resort of all countries" with manufacturers that produced an astonishing variety of items. The Venetian traveler, Niccolao Manucci, described the city's bazaars as being packed with foreigners.

Jahangir

During the reign of Emperor Jahangir, Lahore was still considered less important that the old Mughal capital of Agra, as evidenced by the construction of the Tomb of I'timād-ud-Daulah there rather than in Lahore. However, the importance of the city grew drastically with the presence of the Mughal Court, and the city's suburbs spread out more than 5 kilometres beyond the Walled City. The Emperor Jahangir was later buried in an extravagant tomb in the Shahdara Bagh across the River Ravi, whose construction was overseen by his wife, Nur Jahan. The family of Nur Jahan built several garden-residences within and around the Walled City, and was later buried in Shahdara Bagh.

Shah Jahan

The Emperor Shah Jahan was born in Lahore in 1592, and bestowed the city with its famous Shalimar Gardens. By the time of his reign, six times as many Lahoris lived outside of the city walls than within.
As a nobleman under Shah Jahan, Wazir Khan embarked on a program of architectural patronage. His first monumental project in the city was the Wazir Khan Mosque, built at the site of a simple pre-Mughal shrine. As Lahore's first monumental mosque, it is lavishly embellished with extensive fresco-work that synthesizes Mughal and Punjabi influences. It is now considered to be the most ornately decorated Mughal-era mosque. He also built two other mosques in the Walled City, as well as the Shahi Hammam - famous for its lavish use of frescoes as a decorative element. He built for himself a haveli in the old city near the Shah Alami Bazaar called the Peri Mahal, or "Fairy Palace." He also laid a pleasure garden south of the Walled City known as Nakhla Bagh, where he also built for himself a baradari.

Aurangzeb
Shah Jahan's son, Emperor Aurangzeb, built the largest Mughal monument in Lahore, the iconic Badshahi Mosque. Emperor Aurangzeb also ordered the construction of the massive Alimgiri Gate at the Lahore Fort. He also improved civil infrastructure, and ordered the construction of the Alamgiri Bund - a channel built to divert the flow of the River Ravi.

Sikh period

Following the collapse of Mughal rule, Lahore ceased to function as an imperial city. Trade abruptly stopped, and large areas of the city's suburbs were abandoned. By 1780, the city had fallen under the rule of small Sikh states known as Misls. The city and its revenues were partitioned among 3 Sikh chiefs - Gujjar Singh, Lahna Singh, and Sobha Singh. Instability during the Misl period contributed to the rise of nearby Amritsar as a commercial centre. The city's population rapidly declined during this era, and the entire population of the city was said to live within the confines of the Walled City, with numerous citadels and suburbs depopulated.

Instability hindered Lahore's progress until the arrival of Maharaja Ranjit Singh, who in 1799 made Lahore the Sikhs' administrative capital for the next 50 years, ruling from the Old City's Lahore Fort. Though the city's urban fabric lay in ruins by 1799, Sikh reconstruction from this era were based upon Mughal precedent. In 1812, they refurbished the city's defenses and added a second circuit of walls around the city that largely followed the outline of walls from the Akbari period. Numerous Mughal monuments were damaged, desecrated, or destroyed during this period.

Ranjit Singh and his descendant bestowed the Walled City with religious monuments such as the Gurdwara Dera Sahib, Gurdwara Janam Asthan Guru Ram Das, and Samadhi of Ranjit Singh, and numerous Hindu temples, as well as secular buildings such as the Haveli of Nau Nihal Singh, and Hazuri Bagh Baradari. They also refurbished the nearby Shalimar Gardens, while numerous gardens were laid outside the city walls by Sikh nobles.

By the end of Sikh rule, most of Lahore's massive Mughal haveli compounds had been occupied by settlers. New neighbourhoods occasionally grew up entirely within the confines of an old Mughal haveli, such as the Mohallah Pathran Wali, which grew within the ruins of a haveli of the same name that was built by Mian Khan. By 1831, all Mughal havelis in the Walled City had been encroached upon by the surrounding neighbourhood, leading to the modern-day absence of any Mughal havelis in Lahore.

British period

After the British captured Lahore from the Sikhs in 1846, annexation of the Punjab in 1849, the Walled City's administrative practices were largely maintained. By the early 20th century, the Walled City's mohallahs were incorporated into a new municipal administrative system. Several of the city's older Mughal and Sikh monuments were repurposed by British authorities during their early rule, as resources for planning and building new administrative buildings were scarce. The Tomb of Anarkali, for example, was appropriated first for office space, before its conversion in 1851 into an Anglican church until 1891. It thereafter was used once again for civil purposes as a document repository - a function which it serves until present day. Chauburji was used as a police station during British rule. Several other Mughal tombs were used as residences by high ranking British administrators.

Following the Indian Rebellion of 1857, British colonialists destroyed Lahore's city walls, as well as its gateways, though several were later rebuilt. The British built the Lahore Junction railway station outside the city's former walls, in a unique fortified style complete with turrets and crenellations, and loopholes for directing rifle fire. The Circular Garden which once encompassed the Walled City on three sides was established by 1892. The Walled City's Rang Mahal was used first as a school for the American Presbyterian Mission, before being used as the first location of Lahore's prestigious Forman Christian College in 1896.

The British regarded the Walled City as a potential hotbed for disease and social instability, and instead focused development away from the Walled City, and into suburban areas to the south and east, where numerous British-era buildings now stand, along with the Lahore Cantonment - originally laid by British administrators. By the early 20th century, the Walled City's mohallahs came under the administration of British municipal laws which had only previously applied in Civil Station.

Urban form

The city of Lahore during the Ghaznavid era was probably located in the southwest portion of today's Walled City, with several of the city's pre-Mughal tombs built along the perimeter of this area. The Gumti Bazaar forms an arc along what may have been the southern boundary of the pre-Mughal city. A mud fort is believed to have surrounded the medieval city, and may have been built by Malik Ayaz, the first Muslim governor of Lahore.

As late as 1864, the Lahori Mandi area had been known as kacha kot, meaning "the mud fort," a name derived from the gradient of the land, the water flow, and the formation of mohallahs, kuchas, and kattrahs. The curve of Kucha Pir Bola. for example, merges with Waachowali Bazaar, the Lahori Bazaar merges with Chowk Lahori Mandi, and Chowk Mati merges with Papar Mandi, which may outline the old fort.

The Mughal period beginning in the Akbari period until the early 18th century most decisively determined the city's character. Mughal Emperors embellished the city with monuments, and the city accumulated monuments from several different periods - in contrast to Fatehpur Sikri or Old Delhi which were largely built during the reign of a single Mughal Emperor. The Mughal city was divided into urban quarters known as guzārs. During the Akbari period, only 9 of Lahore's 26 guzārs were located within the boundaries of Lahore's city walls. Suburbs grew around the Walled City in areas to its east and south, and most was done in an ad hoc manner with concern paid to the developments immediate environment, rather than a larger masterplan.

During the Jahangir period, the city grew rapidly. Lahore's suburban areas extended up to 5 kilometres from the Walled City. Empress Nur Jahan and her family built a number of residences and gardens within the Walled City, and outside of the city walls in the suburbs during this period. Her practice of building garden-residences successfully wove a culture of gardens into the rapidly urbanizing city.

Properties in the Walled City were often carved into smaller pieces over time. Inhabitants of the same building, and mohallah, were inhabited by members of different religions and castes. Though some neighbourhoods in the Walled City are named after individual groups, these areas did not remain homogenous.

During the British era, the city's eastern walls were shifted about 100 metres further east. Whereas Chitta Gate had served as the city's original "Delhi Gate", and previously opened directed onto Wazir Khan Chowk. During the British era, a new gate was built next to the Shahi Hammam, and new streets built in that area.

The Shah Alami Bazaar area was once a largely Hindu quarter of the Walled City, and was the busiest and most densely populated part of the city where sunlight would rarely reach the street below. During the 1947 riots that accompanied the Partition of British India, much of the area was burnt down, with rebuilding of the area beginning in 1949. Rebuilding was done in a contemporary style, rather than the historic style of the rest of the city, in order to widen streets and to create more commercial space.

The convoluted and picturesque streets of the inner city remain almost intact, but the rapid demolition and frequently illegal rebuilding taking place throughout the city is causing the historic fabric to be eroded and replaced by inferior constructions.

Demographics

The Walled City of Lahore covers an area of 256 ha with a population of 200,000.

Heritage sites

Lahore Fort

The Lahore Fort (Punjabi and : Shahi Qila, or "Royal Fort") is a citadel at the northern end of Lahore's Walled City that spreads over an area greater than 20 hectares. It contains 21 notable monuments, some of which date to the era of Emperor Akbar. Some of its monuments are famous sites themselves, including the white marble Naulakha Pavilion, the Sheesh Mahal ("Palace of Mirrors"), Pearl Mosque, and the fort's massive Picture Wall.

The Lahore Fort is notable for having been almost entirely rebuilt in the 17th century, when the Mughal Empire was at the height of its splendour and opulence. In 1981, the fort was inscribed as a UNESCO World Heritage Site for its "outstanding repertoire" of Mughal monuments dating from the era when the empire was at its artistic and aesthetic zenith.

Mosques

Badshahi Mosque

The Badshahi Mosque (, or "Imperial Mosque") is a Mughal era mosque built in 1671-73 that is located west of Lahore Fort, and fronts the fort across the Hazuri Bagh quadrangle.  The architecture and design of the Badshahi Masjid is closely related to the Jama Masjid in Delhi, India, which was built in 1648 by Aurangzeb's father and predecessor, Shah Jahan.

Badshahi Mosque was commissioned by Emperor Aurangzeb in 1671, with construction of the mosque lasting for two years until 1673. The mosque is an important example of Mughal architecture, with an exterior that is decorated with carved red sandstone with marble inlay. It is the largest and most recent of the grand imperial mosques of the Mughal-era, and is the second-largest mosque in Pakistan. The mosque is now widely considered to be one of Lahore's most iconic landmarks.

Wazir Khan Mosque

The Wazir Khan Mosque (; Masjid Wazīr Khān) is a 17th-century mosque near the Delhi Gate and Chitta Gate that was commissioned during the reign of the Mughal Emperor Shah Jahan as part of an ensemble of buildings that also included the nearby Shahi Hammam baths. Construction of Wazir Khan Mosque began in 1634 C.E., and was completed in 1641.

Considered to be the most ornately decorated Mughal-era mosque, Wazir Khan Mosque is renowned for its intricate faience tile work known as kashi-kari, as well as its interior surfaces that are almost entirely embellished with elaborate Mughal-era frescoes. The mosque has been under extensive restoration since 2009 under the direction of the Aga Khan Trust for Culture and the Government of Punjab, with contributions from the governments of Germany, Norway, and the United States.

Begum Shahi Mosque

The Begum Shahi Mosque () is an early 17th-century mosque that was built between 1611 and 1614 during the reign of Mughal Emperor Jahangir in honour of his mother. It is Lahore's earliest surviving example of a Mughal-era mosque, and influenced construction of the larger Wazir Khan Mosque a few decades later.

Sunehri Mosque

The Sunheri Mosque (, or Golden Mosque), also known as the Talai Mosque, is a late Mughal architecture-era mosque in Lahore's walled city that is named in honour of its gilded domes. Unlike the Wazir Khan Mosque and Badshahi Mosque which were built at the zenith of the Mughal Empire in the 17th century, the Sunehri Mosque was built in 1753 when the empire was in decline.

During Sikh rule, the mosque was seized by Sikh authorities and converted into a gurdwara, after a copy of the Guru Granth Sahib was installed in the mosque following Sikhs complaints that the Muslim call to prayer from the mosque was disturbing their religious ceremonies at a newly constructed baoli (stepped well) nearby.

Neevin Mosque

The Neevin Mosque (),  is a 15th-century mosque built during the Lodi dynasty of the Delhi Sultanate. Neevin Mosque is notable for its foundation 25 feet below street level. The mosque is further noted for being one of Lahore's few remaining pre-Mughal monuments.

Gurdwaras

Samadhi of Ranjit Singh

The Samadhi of Ranjit Singh () is a 19th-century shrine that houses the funerary urns of the Sikh ruler Ranjit Singh (1780 - 1839). It is located adjacent the Lahore Fort and Badshahi Mosque, as well the Gurdwara Dera Sahib which marks the spot where the 5th guru of Sikhism, Guru Arjan Dev, died.

Gurdwara Dera Sahib

Gurdwara Dera Sahib () commemorates the spot where the 5th guru of Sikhism, Guru Arjan Dev, died in 1606. Construction of the building was started by Kharak Singh on the spot where he was cremated, and was completed by his youngest son, Duleep Singh in 1848. The gurdwara combines elements of Sikh, Hindu, and Islamic architecture. Portions of the building are believed to have been plundered from the adjacent Lahore Fort.

Janam Asthan Guru Ram Das

The Gurdwara Janam Asthan Guru Ram Das () is a gurdwara built atop the site traditionally believed to be the location of the birthplace and childhood home of Guru Ram Das, the 4th Sikh gurus. The gurdwara is located in the Chuna Mandi Bazaar in the Walled City of Lahore, near the Lahore Fort, and Begum Shahi Mosque. The shrine is located along the Shahi Guzargah, or "Royal Passage" that began at Delhi Gate, and terminated at the Lahore Fort.

Havelis

There are many havelis inside the Walled City of Lahore, some in good condition while others need urgent attention. Many of these havlis are fine examples of Mughal and Sikh Architecture. Some of the havelis inside the Walled City include:

Haveli of Nau Nihal Singh

The Haveli of Nau Nihal Singh () is considered to be one of the finest examples of Sikh architecture in Lahore, and is the only Sikh-era haveli that preserves its original ornamentation and architecture. The haveli is noted for its lavishly decorated western façade, displaying vivid Kangra-style painting. The site has been used as a girls' school since the British colonial-era.

 Nisar Haveli
 Mubarak Haveli
 Haveli Barood Khana
 Mubarak Begum Haveli
 Salman Sirhindi's  Haveli
 Haveli of Dina Nath
 Chuna Mandi Havelis
 Fakir Khana Haveli
 Lal Haveli
 Haveli Sir Wajid Ali Shah (Near Nisar Haveli)
 Haveli Mian Khan (Rang Mehal)
 Haveli Shergharian (Near Lal Khou)

Other landmarks

Royal baths

The Shahi Hammam (; "Royal Baths"), is a Persian-style bath which was built in 1635 C.E. during the reign of Emperor Shah Jahan. The Shahi Hammam is noted for its extensive embellishment with Mughal-era frescoes that have recently been restored. The baths were built to serve as a waqf, or endowment, for the maintenance of the Wazir Khan Mosque.

No longer used as a hammam, the baths were restored between 2013 and 2015 by the Aga Khan Trust for Culture and the Walled City of Lahore Authority. The restoration project was given an Award of Merit by UNESCO in 2016 for the hammam's successful conservation which returned it to its "former prominence."

Hazuri Bagh Baradari

The Hazuri Bagh Baradari () is a baradari of white marble located in the Hazuri Bagh quadrangle, which forms the space between the Alamgiri Gate of the Lahore Fort, and the Badshahi Mosque. It was built by Maharaja Ranjit Singh, Sikh ruler of Punjab in 1818. The pavilion consisted of two storeys until it was damaged by lightning in 1932.

Fort Road Food Street

The Fort Road Food Street () is a pedestrianised area located on the Fort Road within the walled city that is dedicated to culinary stalls and restaurants specialising Lahori cuisine. The street has colourful lights and views of Badshahi Mosque and is near the Roshnai Gate

Gates
The Walled City of Lahore once had 13 gates. All survived until the 1857 Uprising when in an effort to de-fortify the city, all but one of the gates were destroyed by the British. Three were rebuilt as simpler structures, while the Delhi Gate, Shah Alami Gate, and Lohari Gate were built in a more elaborate style. The Shah Alami Gate was destroyed during riots following the Partition of British India.

Former gates

Conservation

Shahi Guzargah Project
In 2012, the Pilot Urban Conservation and Infrastructure Improvement Project—the Shahi Guzargah Project was launched by the Government of Punjab and the Aga Khan Trust for Culture (an agency of the AKDN) which restored a section of Shahi Guzargah ("Royal Passage") between the Wazir Khan Mosque and Delhi Gate under the management of the Walled City of Lahore Authority. The project was completed in 2015 with support from the governments of Norway and the United States of America.

Prior to completion of the project's first phase, the vicinity around the Wazir Khan Mosque had been encroached upon by illegally erected shops which blocked off much of the mosque from the surrounding neighborhood. Tangled power lines further spoiled views of the mosque, and the Wazir Khan Chowk had been badly neglected and had shrunk in size due to illegally constructed shops. The first phase of the project removed illegally constructed shops, restoring views of the mosque. Wazir Khan Chowk was extensively rehabilitated by the removal of encroachments, while the well of Dina Nath was restored. Power lines along the project corridor were also placed underground, and the Chitta Gate at the eastern entrance to Wazir Khan Chowk was rehabilitated.

Historic suburbs
Anarkali
Shahdara Bagh
Mughalpura
Baghbanpura

See also

 Lahore
 Lahore Fort
 Badshahi Mosque
 Suneri Mosque
 Wazir Khan Mosque
 Fakir Khana
 Fort Road, Lahore
 Fort Road Food Street, a food street in the walled city serving Lahori food
 Shaheed Ganj Mosque
 Naulakha Bazaar
 lunda Bazar

References

External links

 The Official Website of "Sustainable Development of Walled City Lahore Project"
 Lahore Photos and History
 Walled City Has thirteen gates
 Tour of the Walled City
 Information about the gates & history
 Travel: Information about the Fort
 Attractions of Lahore
 Places to See: The gates of Lahore
 Aerial Map of Lahore on WikiMapia.org
 Thirteen Gates of Lahore

Populated places in Lahore District
Historic districts in Pakistan

Walled City of Lahore


Vântul stelar este un flux de plasmă constituit îndeosebi din protoni și electroni care sunt ejectați din atmosfera stelelor. Vântul stelar care provine din Soarele nostru este denumit vânt solar.

Descrieri

Vântul stelar este un flux continuu de materie care provine de la suprafața stelelor. Vitezele vântului, potrivit tipului de stea, sunt de la câteva zeci la mai multe mii de kilometri pe secundă, masa pierdută de către stea variază cu o rată cuprinsă între 10 și 10 mase solare pe an. Deși vânturile emise de stelele secvenței principale nu influențează decisiv evoluția stelei, în ultimele faze evolutive au adesea un rol decisiv în soarta stelei: de fapt, multe stele de masă intermediară evoluează în nebuloase planetare și apoi în pitice albe, în loc să explodeze în supernove și să se dezvolte în stele neutronice, întrucât ele au pierdut deja destul de multă masă în timpul existenței lor, cu vântul stelar, ceea ce face ca nucleul să ajungă la o masă sub limita Chandrasekhar, corespunzând la 1,44 Mʘ.

Există diferite forme de vânturi stelare, care se disting prin mecanismul lor de punere în mișcare:

 Vânturile reci, cum sunt cele emanate de gigantele roșii, sunt constituite din atomi și din molecule neutre, așa cum sunt carbonul și silicatul. Aceste vânturi sunt prăfoase și relativ lente cu doar câteva zeci de kilometri pe secundă. Materia este accelerată în atmosfera gigantei roșii prin unde de șoc datorate pulsațiilor. La o anumită distanță de steaua roșie, temperatura a scăzut suficient, iar gazul se condensează în pulberi. În jurul lui Betelgeuse, de exemplu, radiotelescoapele pot pune în evidență o serie de cercuri concentrice care sunt rezultatul pierderii masive a stelei. O stea foarte masivă poate pierde, de asemenea, diverse mase solare, pe parcursul vieții, din cauza vântului stelar puternic. Rata pierderii de materie poate fi foarte mare cu până la 10 mase solare pe an. În timpul acestui proces, giganta roșie devine o nebuloasă de emisie, constituită dintr-o cochilie de gaz în expansiune, ejectat de o stea la sfârșitul vieții. Nebuloasa planetară își urmează tranziția de la starea de gigantă roșie la starea de pitică albă în timpul ramurii gigant asimptotice.
 În stelele din secvența principală, de tipul Soarelui nostru, vântul de particule este încărcat, îndeosebi cu protoni și cu electroni. Aceste vânturi ca vântul solar sunt în principal dictate de temperaturile extreme ale coroanei de câteva milioane de Kelvin. Mecanismul cum ar fi presiunea gazului accelerează vântul pe mai multe sute de kilometri pe secundă. Masa de pierdere observată pentru Soare este de circa 10 mase solare pe an.
 Vânturile stelelor calde, cu temperaturi la suprafață de mai mult de , au compoziția chimică similară cu însăși suprafața stelei. Cea mai mare parte a atomilor sunt ionizați o dată sau de mai multe ori. Aceste vânturi pot fi foarte rapide, de mai multe mii de kilometri pe secundă. Aceste vânturi calde sunt antrenate și prin presiunea radiațiilor nucleului stelei. Contrar vânturilor reci, ele nu își etalează spectrul stelar continuu, ci prin absorbție în domeniul spectral ultraviolet. Pierderea de masă merge de la  10 mase solare pe an, în principalele stele calde, la 10 mase solare pe an, în supergigante și la 10 mase solare pe an, în tipul de stea Wolf–Rayet.

Note

Legături externe

  Evoluția stelelor masive cu pierdere de materie și vânturi stelare, Universitatea Harvard
  Efectul dominant asupra forței de radiație a vânturilor stelare, Universitatea Harvard

Vezi și
 Radiație cosmică
 Vânt solar

Astronomie stelară

Vânt stelar


تحتفل روسيا في الأول من سبتمبر من كل عام بيوم المعرفة ، وهو اليوم الذي يبدأ فيه عادة العام الدراسي في روسيا وعدة الجمهوريات السوفيتية السابقة. يمثل هذا اليوم أيضًا نهاية فصل الصيف وبداية فصل الخريف.
لهذا اليوم أهمية خاصة لدى طلاب الصف الأول القادمين إلى المدرسة للمرة الأولى. في هذا اليوم يشارك هؤلاء الطلاب في طابور احتفالي؛ ويتضمن اليوم أيضًا الجرس الأول  حيث تحمل طالبة من الصف الأول على أكتاف طالب من الصف الثاني عشر، ويدوران في أرجاء المدرسة، وتدق الفتاة الجرس الأول للعام الدراسي. يبدأ الطلاب في صفوف أخرى الدراسة في يوم الأول من سبتمبر أو بعده بأيام قلائل، بدون احتفالات خاصة عادة.

للأول من سبتمبر رمزية ثقافية في العالم المتحدث بالروسية، حيث يعترف به كيوم لبدء العام الدراسي. على سبيل المثال، هناك شعار مقفى يقول أن الأول من سبتمبر هو يوم «أحمر» في رزنامة التقويم. حيث تعني عبارة «يوم أحمر» أنه يوم خاص.
هناك أيضًا «يوم جرس المدرسة الأخير» في نهاية العام الدراسي.

يعتبر هذا اليوم مناسبة لتذكر أحداث وضحايا أزمة رهائن مدرسة بسلان، حيث تبدأ الدراسة في الخامس من الشهر، إذ يقيم الأهالي حدادًا على أرواح الضحايا لمدة أربعة أيام.

انظر أيضًا
 يوم المعلم

مراجع

التعليم في إسرائيل
التعليم في روسيا
عطلات رسمية في الاتحاد السوفيتي
عطلات رسمية في روسيا
مناسبات سبتمبر

يوم المعرفة


Bisperingen (latin:  anulus pontificalis) er et af embedstegnene, som bruges af katolske biskopper. Den forstås som et tegn på, at biskoppen er blevet trolovet med kirken.

Udformning
Bisperingen kan have varierende udformning. Ofte er den smykket med en ametyst eller en safir. Den violette glans, som især ametysten giver, symboliserer ydmyghed.

Bispering med ædelsten blev faktisk foreskrevet ved den syvende bispesynode i Milano: Bisperingen skulle være af rent guld, og være smykket med en ædelsten.

Bisperinge helt og holdent i guld kom ikke i brug før sent i 1400-tallet og knyttedes an til pavens fiskerring. Mindre almindelige er dobbeltringe med fladt hoved med graveringer.

Det findes også bisperinge af sølv.

Næsten en hel generation af biskopper brugte næsten identiske bisperinge, eller de var i i besiddelse af sådanne. Ved Andet Vatikanerkoncils afslutning den 6. december 1965 fik alle de deltagende biskopper en bispering af guld af pave Paul VI.

Historisk oprindelse
Det antages, at bisperingen går tilbage til de første århundreder i den kristne tid. Imidlertid er dette langt fra sikkert. Mange af de skikke og gevandter, som den romerske kirke udviklede, var overtaget fra Roms hedenske kult, og det er bekendt, at enhver Flamen Dialis (dvs. den præst, som var særskilt indviet til at frembære de kultiske ofre for guden Jupiter), ligesom senatorerne, havde ret til at bære guldring. Men de forskellige tekster, som er blevet anført fra 300-tallet for at forankre bisperingen i denne tid, har enten vist sig at være falsknerier eller at være for uklare. Således finder man i en passage hos den hellige Augustin, at han har benyttet en ring for at forsegle breve. Men hans samtidige Possidius skriver udtrykkeligt, at Augustin ikke bar nogen ring. Og under alle omstændigheder ville hans brug af en signetring ikke indebære, at ringe indgik blandt biskoppers almindelige insignier.

I et dekret udstedt af pave Bonifacius IV i 610 møder vi imidlertid munke, som ophøjes til biskoppelig værdighed anulo pontificali subarrhatis (anula = ring). Og fra den fjerde Toledosynode i 633 har vi nedfældet reglen, at dersom en biskop er blevet afsat fra sit embede og så senere får det tilbage, skal man give ham hans stola, ring og bispestav (orarium, anulum et baculum) tilbage. Den hellige Isidor af Sevilla kobler omtrent på samme tid ringen sammen med bispestaven, og erklærer at ringen er »et emblem for den pontifikale værdighed eller for beseglingen af hemmeligheder«.

Symbolikken udfoldes
Fra 800-tallet, hvor bisperingen er omtalt også i det frankiske episkopat, kan man trygt gå ud fra, at ringen var et biskoppeligt ornament, som blev overdraget ved bispevielsen i de fleste dele af den katolske verden, og at den teologiske udlægning, nemlig at bisperingen er et tegn på, at biskoppen er blevet trolovet med kirken, var fast etableret.

I 700- og 800-tallet gengives i det gregorianske sakramentarium og i nogle tidlige pontifikalier en række formularer, som blev benyttet ved overrækkelsen af ringen. Den gregorianske form har i det væsentligste overlevet frem til i dag. Den lød oprindeligt:

»Modtag denne ring, som er troens segl, hvorved du, som selv er smykket med pletfri tro, måtte bevare ubesudlet den troskab, som du har lovet Guds brud, Hans hellige Kirke«.

Eller som det lød i en moderne udgave, ved biskop Bernt Eidsvig av Oslo katolske bispedømmes ordination i 2005:

»Modtag denne ring, tegnet på troskab, og bevar ukrænket og med ubrydelig troskab Kristi brud, den hellige Kirke«.

De to tanker, som kommer klarest til udtryk i den oprindelige version, nemlig seglet (som peger hen mod den biskoppelige diskretion) på den ene side og den ægteskabslignende troskab på den anden, dominerer den symbolik, som knyttes til ringen i næsten hele dens liturgiske brug.

Den anden tanke blev presset så langt, at vi finder kirkelige dekreter, som forordner, at

»en biskop, som forlader den kirke, som han blev viet til og overfører sig selv til en anden, skal betragtes som skyldig i hor, og skal hjemsøges af de samme straffe som den mand, som forlader sin egen hustru og begynder et samliv med en anden kvinde«.

Det var måske denne ægtevielsessymbolik, som lå bag den regel, der er kendt allerede fra 800-tallet om, at bisperingen skulle sættes på den fjerde finger (ved siden af lillefingeren) på højre hånd.

Gammel sædvane tilsiger, at lægfolk eller klerke af lavere rang kysser ringen på biskoppens udstrakte hånd. Der var tider, hvor ringene kunne have sådanne dimensioner, at de blev benyttet som relikviegemmer.

Romerskkatolske kirke
Kristne værdighedstegn
Smykker

Bispering


Domingo Bello y Espinosa (* 31. Juli 1817 in La Laguna, Teneriffa, Kanarische Inseln; † 21. Januar 1884 ebenda) war ein spanischer Botaniker. Sein offizielles botanisches Autorenkürzel lautet "Bello".

Leben und Wirken
Nach einem Jurastudium an der 1845 aufgehobenen Universidad de San Fernando auf Teneriffa hatte er Ende 1842 für kurze Zeit das Amt des Bürgermeisters von La Laguna inne. Zwischen 1845 und 1847 war er Sekretär des Kollegiums der Rechtsanwälte in Santa Cruz de Tenerife. 1850 emigrierte Bello y Espinosa nach Puerto Rico, wo er sich in Mayagüez niederließ und eine erfolgreiche Anwaltskanzlei eröffnete. In seiner Freizeit betrieb Bello y Espinosa botanische Studien, insbesondere im Westen Puerto Ricos. Er wurde ein enger Freund von Konsul Carl Wilhelm Leopold Krug, mit dem er in späteren Jahren zusammenarbeitete. 1878 kehrte er nach Teneriffa zurück, wo er 1884 verstarb. 1880 besuchte er die Internationale Fischerei-Ausstellung in Berlin und studierte die botanische Sammlung in Berlin-Dahlem.

Bello y Espinosas bekanntestes Werk ist Apuntes para la Flora de Puerto-Rico, das 1881 und 1883 in zwei Bänden veröffentlicht wurde und eine Checkliste von 964 Arten umfasst. Es basiert auf den Sammlungen Bello y Espinosas und Krugs. Jedoch wird der einflussreiche Beitrag Krugs in keinem Abschnitt des Werkes gewürdigt. Ein zweites Buch mit dem Titel Un Jardin Canario widmete Bello y Espinosas der kanarischen Flora. Ein Herbar hat Bello y Espinosa nicht angelegt. Seine kanarische Pflanzensammlung befindet sich im Herbarium Krug im Botanischen Museum in Berlin, seine puerto-ricanische wurde durch Insekten zerstört.

Literatur
Ignaz Urban: Symbolae Antillanae, seu Fundamenta florae Indiae Occidentalis, 1898, S. 21

Weblinks
JSTOR Plant Science: Bello y Espinosa, Domingo (1817-1884)

Botaniker (19. Jahrhundert)
Spanier
Person (Teneriffa)
Geboren 1817
Gestorben 1884
Mann

Domingo Bello y Espinosa


Les guichets du Louvre sont deux ensembles d'ouvertures permettant le passage des véhicules et des piétons pour traverser le palais du Louvre du nord au sud ou inversement, sans avoir à contourner le bâtiment.

Historique
Ils portent le nom de guichets car ceux le long de la Seine étaient fermés la nuit.

L'ensemble le long de la Seine permet de traverser la Grande Galerie du Louvre, mais il n'existait pas lors de la construction originale du temps d'Henri IV. Il a été créé avec la reconstruction de la grande galerie sous le Second Empire.

L'ensemble le long de la rue de Rivoli a été construit avec l'aile Richelieu.

Description
Il y avait :
 le guichet Saint-Nicolas
 le guichet de Marigny

Guichets du Louvre le long de la Seine (ou Grands Guichets du Louvre)
C'est un bâtiment situé entre le pavillon de la Trémoille à l'ouest et le pavillon de Lesdiguières à l'est. Il se trouve dans l'axe du pont du Carrousel.

Au sommet, le haut-relief du Génie des Arts en bronze par Antonin Mercié a remplacé une statue de Napoléon III en 1877. Le Génie chevauche Pégase, le cheval ailé, cabré vers le ciel. Devant eux se tient la Renommée tenant une branche de laurier. Les allégories de fleuves qui encadraient la figure équestre de  ont été conservées, tout comme les allégories napoléoniennes (aigle et monogramme « N ») de Théodore-Charles Gruyère (1813-1885) au sommet du fronton.

Sur les piliers, entre les arcades, figurent les groupes en haut-relief en pierre de 1866 par François Jouffroy (1806-1882) : La Marine de guerre à gauche et La Marine commerciale à droite.

La façade du côté de la place du Carrousel est moins décorée. Elle est orientée plein nord.

Guichets du Louvre le long de la rue de Rivoli, pavillon de Rohan
Les guichets s'intègrent dans la longue façade de l'aile Richelieu, dont les niches sont ornées de statues d'hommes célèbres.

Au sommet du pavillon Lesdiguières, le clocheton est entouré d'un garde-corps orné d'une série de « N » napoléoniens inversés. La raison de cette anomalie n'est pas renseignée.

Les guichets du Louvre dans la culture
 Les Guichets du Louvre de Roger Boussinot, roman, Denoël, 1960.
 Les Guichets du Louvre (1974), film de Michel Mitrani adapté du roman de Roger Boussinot. Les protagonistes essaient d'échapper à la rafle du Vel d'Hiv de  en allant jusqu'aux guichets du Louvre qui étaient la limite géographique de la rafle.

Notes et références

Architecture du palais du Louvre

Guichets du Louvre


Karos é um município da Hungria, situado no condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 487 habitantes.

Localidades de Borsod-Abaúj-Zemplén

Karos (Hungria)


"Åh, hvor jeg, ih, hvor jeg, uh, hvor jeg vil" er en dansk sang lanceret i filmen De blå drenge fra 1933. Sangen har tekst af Børge og Arvid Müller og musik af Kai Normann Andersen og blev i filmen sunget af Liva Weel. Sangen kendes også som "Et lille kys eller to".

Sangteksten

Sangen består af tre vers på hver fjorten linjer, hvor de første seks linjer er forskellige fra vers til vers, de næste fire er det egentlige omkvæd og ens i alle vers, de næste to er igen forskellige, mens de to sidste linjer gentager første del af omkvædet. De to linjer af omkvædet, der gentages, er: "Et lille kys eller to, det må der til/åh, hvor jeg, ih, hvor jeg, uh, hvor jeg vil".

Teksten er ganske uhøjtidelig og opfordrer generelt til på en skælmsk måde at kaste sig ud i en lille flirt og ikke være bange for det lille kys. I filmen undeholder Liva Weel med sangen i et festligt lag.

Melodi
Kai Normann Andersens melodi er holdt i en munter firdelt takt. A-stykket i form af de seks første linjer bruger samme, lidt langsomme melodiføring to gange, idet den dog i anden omgang bygger op til B-stykket (omkvædet), hvorpå første linje af omkvædet ("Et lille kys eller to...") næsten hviskes frem, mens anden linje ("åh, hvor jeg...") tones fuldt ud. De to næste linjer er opbygget på samme måde som de to første af omkvædet, mens de to følgende linjer holdes af afdæmpede, inden der gives fuldt los, når de to første omkvædslinjer gentages til sidst.

Melodien til "Åh, hvor jeg, ih, hvor jeg, uh, hvor jeg vil" er en af de 12 Andersen-sange, der kom med i kulturkanonen.

Andre versioner
"Åh, hvor jeg, ih, hvor jeg, uh, hvor jeg vil" er indspillet i andre udgaver, bl.a. i en jazzet instrumentaludgave af Finn Ziegler på Andersen, Nielsen og den ukendte (1994) og Ann-Mette Elten på albummet Hot hot (2000).

Referencer

Sange fra Danmark
Sange af Kai Normann Andersen
Kulturkanonen


Pokrajina Ağrı (turski: Ağrı ili) je pokrajina koja se nalazi u istočnom dijelu Turske, uz granicu s Iranom. Glavni grad ove pokrajine je Ağrı, smješten na 1650 metara nadmorske visine.

Geografija
Prostire se na površini od 11.376 km2 a prema podacima iz 2018. godine u ovoj provinciji je živjelo 539.657 stanovnika. Gustoća naseljenosti iznosi 48 stanovnika/km2.

Graniči s pokrajinama: Kars na sjeveru, Erzurum na sjeverozapadu, Muş i Bitlis na jugozapadu,Van na jugu i pokrajinom Iğdır na sjeverozapadu.

U pokrajini je i planina Ararat, najviša planina u Turskoj.

Stanovništvo
Kurdi čine većinsko stanovištvo ove pokrajine, a značajnu manjinu čine i Azeri (Karapapak).

Okruzi
Pokrajina se sastoji od sljedećih 8 okruga:
 Ağrı
 Diyadin
 Doğubeyazıt
 Eleşkirt
 Hamur
 Patnos
 Taşlıçay
 Tutak

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica pokrajine

Turske pokrajine

Ağrı (pokrajina)


حرارة  هو فيلم جريمة أمريكي صدر في 1995 من تأليف وإخراج مايكل مان وبطولة روبرت دي نيرو وآل باتشينو.

القصة
تدور أحداث الفيلم حول لص مشهور ومحترف روبرت دي نيرو (نيل ماكولي) المعروف باسم (سليك، الحاذق) يقرر شن هجمات على عدد من المناطق مثل اللاستيلاء على سيارة شرطة تحوي في داخلها على معلومات سرية ثم يبيعها لشخص ويكسب ثمنها، وسرقة بنك مع عصابته المحترفة التي من ضمنهم الممثل فال كيلمر وعلى الطرف الآخر آل باتشينو (المحقق فينسنت هانا) الشرطي دائم التوتر والقلق الذي أفنى حياته الشخصية والزوجية في مهنة مطاردة اللصوص ويحاول القبض على هذه العصابة بعد معرفته بخططهم.

وصلات خارجية

أفلام عن شرطة لوس أنجلوس
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام إثارة درامية في عقد 1990
أفلام إثارة وجريمة في 1995
أفلام إثارة وجريمة في عقد 1990
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إثارة وحركة في 1995
أفلام إثارة وحركة في عقد 1990
أفلام إنتاج 1995
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام جريمة حركة في عقد 1990
أفلام جريمة درامية في 1995
أفلام جريمة درامية في عقد 1990
أفلام جريمة وإثارة أمريكية
أفلام جريمة ودراما أمريكية
أفلام حركة درامية في عقد 1990
أفلام حركة في 1995
أفلام حول الجريمة المنظمة في الولايات المتحدة
أفلام درامية 1995
أفلام إثارة درامية أمريكية
أفلام ريجنسي إنتربرايزرز
أفلام سجلها إليوت غولدنثال
أفلام سرقة أمريكية
أفلام سرقة عقد 1990
أفلام عصابات
أفلام عصابات أمريكية
أفلام عن سرقة البنوك
أفلام محققي الشرطة
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إخراج مايكل مان
أفلام من إنتاج أرت لينسون
أفلام نيو نوار أمريكية
أفلام وارنر برذرز

حرارة (فيلم)


An Gomesa culuenensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Docha Neto ngan Benelli, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Emil Lückel. An Gomesa culuenensis in nahilalakip ha genus nga Gomesa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomesa

Gomesa culuenensis


واسط قرية تابعة لإمارة الأحساء في السعودية، كما ورد في ((الدليل الرابع لسنة 1400هـ))، وورد في «دليل الخليج» للوريمر مسمى واسط. ذكرها فيدال في بحثه عام 1952م، وقدَّر منازلها بنحو 22 منزلًا. وفي مسح حديث قدّر أنها تبعد عن الهفوف 17 كم، وعدد سكانها 282 نسمة، ويتركز نشاطهم في الزراعة، وبها شبكة كهرباء، والطريق المؤدي إليها مُعبّد، وطبيعة أرضها منبسطة، وعدد منازلها 56 منزلًا، وتستفيد من مجمع العمران.

موقع جغرافي
تقع واسط ضمن موجة التصحر والزحف العمراني، مع بداية القرن العشرين، الأمر الذي دعا أهلها إلى الرحيل والنزوح جنوبًا تاركين خلفهم بساتينهم التي لم تستطع أن تقاوم الرمال وزحفها. تعتبر واسط أقرب التجمعات الحضارية شرق الواحة إلى الممر المائي الذي يصل خليج العقير لبحيرة الأصفر،  وموقع واسطٍ على تلة تشرف على مساحاتٍ سهلة وواسعة من الغرب، أقرب ما يمكن إلى بحيرة الأصفر من الشرق. ويعد طرف واسط من المناطق المزدهرة بالزراعة، فقد تنقل أهلها إلى موقعين قبل الموقع الحالي.

ذكر أحد الباحثين التراثيين أن واسط ذُكرت تاريخيًا في العديد من المصادر الدالة على الموقع الحالي في القرن العاشر الهجري، إضافًة إلى العديد من الشواهدِ المكتوبةِ التي جاء فيها ذكر واسط، مثل الصكوك وبعض دواوين الشعراء.تبعد واسط الأثرية قرابة الخمسة كيلومترات عن واسط الحالية، عند جبل المراشن ومسجد الليوة، الذي كان موجودًا قبل 70 إلى 80 سنة ماضية، بشهادة من صلى فيه، ووجدوا رؤوس المنازل وأسطحها.

يعتبر الكثير من الباحثين أن واسط الحالية حية ولم تندثر معالمها، لأن أهلها وشخوصها لا زالوا في ذات التجمع والكيان، وإن تغير المكان.

معالم أثرية
بالقرب من واسط يوجد قلعة يعود تاريخها إلى أكثر من 360 سنة تقريبًا، شُيِّدت في عهد الدولة العثمانية كمركز لمراقبة الحجاج الوافدين من الشمال، ويقع في أسفله بئر يسمى بئر السلطني، وكانت من أشهر الآبار، وتتميز بعذوبة الماء.

مراجع

قرى المنطقة الشرقية
محافظة الأحساء

واسط (الأحساء)


Sydney Smith ( - ) est un intellectuel, écrivain et religieux anglican anglais.

Jeunesse et éducation
Né à Woodford, Essex, Angleterre, Smith est le fils du marchand Robert Smith (1739–1827) et de Maria Olier (1750–1801), qui souffrent d'épilepsie. Son père, décrit comme "un homme d'ingéniosité et d'activité agitées",  "très intelligent, étrange par nature, mais encore plus étrange par conception" possède, à divers moments, 19 domaines différents en Angleterre.

Smith lui-même attribue une grande partie de sa propre personnalité animée à son sang français, son grand-père maternel ayant été un réfugié protestant français (un huguenot) nommé Olier. Il est le deuxième de quatre frères et d'une sœur, tous remarquables par leurs talents. Deux des frères, Robert Percy (connu sous le nom de "Bobus") et Cecil, sont envoyés au Collège d'Eton, mais il est envoyé avec le plus jeune à Winchester College, où il devient capitaine de l'école. Lui et son frère se sont tellement distingués que leurs camarades d'école signent un tournoi à la ronde "refusant de se présenter pour les prix du collège si les Smith sont autorisés à concourir".

En 1789, Smith devient boursier du New College d'Oxford ; il reçoit une bourse après deux ans de résidence, obtient son diplôme en 1792  et obtient sa maîtrise ès arts en 1796.

Carrière
Smith prévoit d'étudier pour le barreau, mais son père n'est pas d'accord et il est contraint à contrecœur de prendre les ordres sacrés. Il est ordonné à Oxford en 1796 et devient vicaire du village de Netheravon, près d'Amesbury dans la plaine de Salisbury. Smith fait beaucoup pour les habitants, fournissant les moyens pour les rudiments de l'éducation et rendant ainsi possible de meilleures choses. Le châtelain de la paroisse, Michael Hicks-Beach, invite le nouveau curé à dîner et ravi de trouver un tel homme là-bas l'engage comme précepteur de son fils aîné. Il est convenu qu'ils iraient à l'université d'Iéna en Allemagne, mais la guerre les en empêche et « sous l'emprise de la politique », dit Smith, « nous nous installâmes à Édimbourg » en 1798. Pendant que son élève assiste à des conférences, Smith étudie la philosophie morale sous Dugald Stewart ainsi que la médecine et la chimie. Il prêche également dans la chapelle épiscopale, attirant de larges audiences.

En 1800, Smith publie son premier livre, Six Sermons, prêché à Charlotte Street Chapel, à Édimbourg, et épouse la même année, contre la volonté de ses amis, Catharine Amelia Pybus. Ils s'installent au 46 George Street, Édimbourg, où Smith se fait de nombreux amis, parmi lesquels les futurs membres de la Edinburgh Review. Vers la fin de ses cinq années de résidence à Édimbourg, dans une maison de Buccleuch Place, la résidence surélevée de celui qui est alors Francis Jeffrey, Smith propose la création d'une revue. "Je fus nommé éditeur", dit-il dans la préface du recueil de ses contributions, "et restai assez longtemps à Edimbourg pour éditer le premier numéro (octobre 1802) de l'Edinburgh Review. La devise que j'ai proposée pour la Revue est Tenui musam meditamur avena . — « On cultive la littérature sur un peu de flocons d'avoine. Mais c'était trop proche de la vérité pour être admis, et nous avons donc pris notre grave devise actuelle ✱ de Publilius Syrus, dont aucun de nous, j'en suis sûr, n'avait jamais lu une seule ligne." Il continue à écrire pour la Review pendant le quart de siècle suivant, et ses brillants articles sont l'un des principaux éléments de son succès.

Smith quitte définitivement Édimbourg en 1803 et s'installe à Londres, où il se fait rapidement connaître comme prédicateur, conférencier et personnage mondain. Son succès en tant que prédicateur est tel qu'il n'y avait souvent pas de place debout à Berkeley Chapel, Mayfair, où il est prédicateur du matin. Il est également "prédicateur suppléant du soir" à l'hôpital Foundling et prêche à la chapelle de Berkeley et à la chapelle Fitzroy, aujourd'hui l'église St Saviour, Fitzroy Square. Il enseigne la philosophie morale à la Royal Institution pendant trois saisons, de 1804 à 1806; et traite son sujet avec une telle vigueur et une telle vivacité que le monde londonien se presse à Albemarle Street pour l'entendre. Ses opinions sont considérées comme radicales mais sont maintenant considérées comme progressistes et clairvoyantes, étant en faveur de l'éducation des femmes, de l'abolition de l'esclavage et de l'enseignement des matières pratiques plutôt que des classiques. Ses conférences sont originales et divertissantes, mais il les jette au feu lorsqu'elles ont atteint leur but : fournir l'argent nécessaire pour meubler sa maison. Sa femme sauve les manuscrits calcinés et les publient en 1849 sous le titre Elementary Sketches of Moral Philosophy.

Le frère aîné de Smith, Bobus, épouse Caroline Vernon, tante d'Henry Vassall-Fox (3e baron Holland), et il est toujours un visiteur bienvenu à Holland House. Ses amis whigs entrent en fonction pendant une courte période en 1806 et offrent à Sydney le poste de Foston-le-Clay dans le Yorkshire. Il emploie d'abord un vicaire ; mais la loi sur la résidence de Spencer Perceval est adoptée en 1808, et après avoir tenté en vain de négocier un échange, il quitte Londres en 1809 et s'installe dans le Yorkshire. Le « ministère de tous les talents » est chassé de ses fonctions en 1807 en faveur d'un parti « sans papisme », et cette année-là, Smith publie le premier volet de son ouvrage le plus célèbre, Peter Plymley's Letters, au sujet de l'émancipation catholique, ridiculisant l'opposition du clergé campagnard. Il est publié en tant que Lettre sur le sujet des catholiques à mon frère Abraham qui vit dans le pays, par Peter Plymley. Neuf autres lettres suivent avant la fin de 1808, lorsqu'elles paraissent sous forme rassemblée. L'identité de Peter Plymley est un secret, mais des rumeurs se répandent sur le véritable auteur. Lord Holland lui écrit, exprimant sa propre opinion et celle de Grenville, qu'il n'y a rien eu de tel depuis l'époque de Swift (Mémoire, i. 151).

Dans sa paroisse de campagne, sans voisin instruit à proximité, Smith s'adapte à sa nouvelle situation et conquiert le cœur de ses paroissiens. Il n'y a pas eu d'ecclésiastique résident depuis 150 ans. Il prend même temporairement le presbytère voisin de Londesborough (1823-1829) afin de le réserver pour son voisin, William George Howard (8e comte de Carlisle), dont le troisième fils se prépare pour l'Église, avec le presbytère de Londesborough à l'esprit . Il possède une ferme de 300 acres (1,2 km 2) et un presbytère délabré qui a dû être reconstruit. Toutes ces choses se font à côté de ses contributions à lEdinburgh Review. "Si jamais les chances de la vie me permettent d'émerger", écrit-il à Lady Holland, "je vous montrerai que je n'ai pas été entièrement occupé par de petites et sordides occupations". Il continue à s'exprimer en faveur de l'émancipation catholique, son éloquence étant spécialement dirigée contre ceux qui soutenaient qu'un catholique romain ne pouvait pas être cru sur son serment. "Je défie le docteur Duignan", plaide-t-il, s'adressant à une réunion du clergé en 1823, "dans toute la vigueur de son incapacité, dans le plus fort accès de cette épilepsie protestante dont il fut si souvent convulsé, d'avoir ajouté une seule sécurité à la sécurité de ce serment ». L'une de ses polémiques les plus vigoureuses et les plus efficaces est Une lettre aux électeurs sur la question catholique (1826).

Après vingt ans dans le Yorkshire, Smith obtient une promotion d'un ministre conservateur, Lord Lyndhurst, qui le présente à une prébende dans la cathédrale de Bristol en 1828   et lui permet d'échanger Foston contre le poste de Combe Florey, près de Taunton, qu'il occupe conjointement avec les postes de Halberton attachés à sa prébende. À partir de ce moment, il cesse d'écrire pour l'''Edinburgh Review. On s'attend à ce que, lorsque les Whigs arrivent au pouvoir, Smith soit nommé évêque. Cependant, William Melbourne, le premier ministre whig de l'époque est contre sa nomination . Rien dans ses écrits ne s'y oppose. Il a été le plus assidu en tant que membre du clergé paroissial. Cependant, sa religion est de nature pratique et ses confrères du clergé se méfient de sa théologie limitée. Son mépris pour les enthousiastes et sa peur de l'émotion religieuse se manifestent dans ses attaques amères contre le méthodisme ainsi qu'en ridiculisant les partisans d'Edward Pusey. L'une des premières choses que Charles Grey dit en entrant à Downing Street est: "Maintenant, je vais pouvoir faire quelque chose pour Sydney Smith"; mais il ne peut faire plus que le nommer en 1831 à un canonicat résidentiel à la cathédrale Saint-Paul en échange de la stalle prébendale qu'il occupe à Bristol. Il est aussi partisan de la réforme parlementaire qu'il l'a été de l'émancipation catholique, et l'un de ses meilleurs discours de combat est prononcé à Taunton en octobre 1831, lorsqu'il fait sa comparaison bien connue de la Chambre des lords avec Mme Partington de Sidmouth, partant avec vadrouille et sabots pour endiguer l'Atlantique en pleine tempête. Avec une philosophie caractéristique, lorsqu'il voit que la promotion était douteuse, il assure sa position en prenant la résolution de ne pas être évêque et en interdisant définitivement à ses amis d'intercéder pour lui.

À la mort de son frère Courtenay, Smith hérite de 50 000 £, ce qui le met hors de portée de la pauvreté. Sa fille aînée, Saba (1802–1866), épouse Sir Henry Holland. Son fils aîné, Douglas, meurt en 1829 au début de ce qui s'annonçait comme une brillante carrière. Ses trois lettres à l'archidiacre Singleton sur la commission ecclésiastique (1837-38-39) et sa pétition et ses lettres sur la répudiation des dettes par l'État de Pennsylvanie (1843) sont aussi brillantes et incisives que ses meilleures contributions à lEdinburgh Review. Il est mort dans sa maison de Green Street, Mayfair à Londres et est enterré au cimetière de Kensal Green.

 Œuvres

 1809. Sermons en deux volumes
 1839. Bulletin de vote 1845. Un fragment sur l'Église catholique irlandaise 1850. Esquisses élémentaires de philosophie morale, délivrées à la Royal Institution, 1804–6 1846. Sermons à St Paul. . . 1953. Les Lettres de Sydney Smith, en deux volumes, éd. par Nowell C. Smith. Oxford, Clarendon Press.
 1956. Les écrits choisis de Sydney Smith, éd. avec une introduction de WH Auden. Farrar, Straus et Cudahy. Épuisé.
 1996. Twelve Miles from a Lemon: Selected Writings and Sayings of Sydney Smith compilé par Norman Taylor et Alan Hankinson. Cambridge, Lutterworth Press

 Références

 Bibliographie

 Austin, Sarah, éd., 1855. Un mémoire du révérend Sydney Smith par sa fille, Lady Holland, avec une sélection de ses lettres, 2 vol.
 Chevrillon, A., 1894. Sydney Smith et la renaissance des idées libérales en Angleterre au XIX' siècle.
 Pearson, Hesketh, 1934. Le Forgeron des Forgerons, une biographie.
 Reid, Stuart J., 1884. Un croquis de la vie et de l'époque de Sydney Smith.
 Russel, GWE, 1905. Sydney Smith (série " English Men of Letters ").
 un chapitre sur "Sydney Smith" dans Lord Houghton 's Monographs Social and Personal (x 873)
 Bullett, Gérald, 1951. Sidney Smith. Une biographie et une sélection , Michel Joseph.
 Bell, Alan., 1980. Sydney Smith : Une biographie, Oxford, Clarendon Press.
 Vierge, Pierre., 1994. Sydney Smith, Londres, Harper Collins.
 Richardson, Joanna. "Le forgeron des forgerons" History Today'' (juin 1971), Vol. 21 Numéro 6, pp 433–439, en ligne.

Liens externes

Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Décès en février 1845
Naissance en juin 1771
Élève de Winchester College
Étudiant de New College (Oxford)
Décès à 73 ans

Sydney Smith (écrivain)


හෝමෝ ඉරෙක්ටස් () යනු, "කෙලින් සිටගත් මිනිසා"  යන අර්ථය ඇති, වසර මිලියන 1.8 කට පෙර පළමු ෆොසිල සාක්ෂියද 143,000 පමණ වසර ගණනකට පෙර ඉතා මෑත ෆොසිල සාක්ෂියද හමුවී ඇති,  ප්ලයොසීන අවධියේ අවසානයෙහි සිට පසුකාලීන ප්ලෛස්ටොසීන අවධිය දක්වා ජීවත්වූ, වඳවී ගිය හොමිනින් විශේෂයකි.

සම්භවය
හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයා මීට වසර මිලියන 2.58 පමණ අතීතයේදී බිහිවන්නට ඇතිබව අනුමාන කෙරේ.ඔවුන්ට පෙර මිහිමත වාසය කලේ හෝමෝ හැබිලිස් මානවයාය.ඇතැම් විද්‍යාඥයන් පවසන පරිදි හෝමෝ ගැබිලිස් හා හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ට අතරමැදිව හෝමෝ ඇගැස්ටර් නම් මානව විශේෂයක් ජීවත්වී ඇත.හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයාගේ විශේෂත්වය වන්නේ ඍජුකාය විලාසයයි.මොවුන් අප්‍රිකාව මධ්‍යම අසියාව හා ගිණිකොනදිග ආසියාව පුරා ව්‍යාප්තව පැවතින.මොවුන් ගින්දර භාවිතය හා ආහාර පිසීමට දැනසිටි මුල්ම මානවයාය.මොවුන් ජීවත්වූ ප්ලෙයිටෝීන යුගය මිහිතලය මත ඉතා ශිත දේශගුණයක් පැවති සමයකි.මොවුන් උග්‍ර මාංශභක්ෂකයන් විය.එම නිසාම තියුණු ආයුධ භාවිතයක්ද පැවතිණ.

ගවේශන

වර්ගීකරණය

උප විශේෂ
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ඉරෙක්ටස් (ජාවා මිනිසා)
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් යුඑන්මොඑසිස් (යුවන්මො මිනිසා)
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ලැන්ටියනෙන්සිස් (ලැන්ටියන් මිනිසා)
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් නැන්කිනෙන්සිස් (නැන්ජින් මිනිසා)
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් පිකිනෙන්සිස් (පීකිං මිනිසා)
 හෝමෝ ඉරෙක්ටස් පැලියෝජාවානිකස් (මෙගන්ත්‍රොපස්)

*ආයුධ භාවිතය
ආසියාවට අයත් චීනයේ ජාවා රටේ ආදී මානව වාසස්තාන වලින් හමු වූ ගල් මෙවලම් අප්‍රිකාවෙන් හා යුරෝපයෙන් හමු වූ ගල් මෙවලම් වලට වඩා නොදියුණු ප්‍රාතමික තත්වයක වූ බව කියන ඩේවිඩ්සන් බ්ලැක් සහ එච්. බ්‍රියුල් නම් පුරාවිද්‍යාඥවරු සත්ව ඇටකටු වලින් මෙවලම් තැනීමේ තාක්ෂණක් ආසියානු ආදී මානවයන් අතර පැවතී ඇති බව පවසයි.

*ගින්දර භාවිතය
මේ මනුෂ්‍යයන් ගින්දර සොයා ගැනීම ,එය නිපදවීම සහ බාවිතය උණුසුම් ලබා ගැනීම ,නපුරු සතුන්ගෙන් ආරක්ෂා වීම සහ ආහාර සකසා ගැනීම වැනි ප්‍රදාන කටයුතු  වල වැදගත් සංවර්ධනයක් වීමට බලපා තිබේ.

ආහාර
මැමත්,බයිසන් ගවයින් ,මුවන්,බැබුන් වදුරන් ප්‍රදාන ආහාර වී ඇත.

මේවාත් බලන්න

මූලාශ්‍ර

මානව විද්‍යාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික එරිට්‍රියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ඇනටෝලියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ස්පාඤ්ඤය
හෝමෝ ඉරෙක්ටස්
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ඉන්දුනීසියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික චීනය
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ඉන්දියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික කෙන්යාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ටැන්සානියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික හංගේරියාව
ප්‍රාග්ඓතිහාසික වියට්නාමය
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ජෝර්ජියාව (රට)
ප්‍රාග්ඓතිහාසික ඉතියෝපියාව

හෝමෝ ඉරෙක්ටස්


Berlinia bruneelii, vrsta drveta iz porodice mahunarki. Domaće područje ove vrste je zapadna središnja tropska Afrika do NE. Angole, prvenstveno raste u vlažnom tropskom biomu.

Opće informacije
Berlinia bruneelii je drvo koje može narasti od 2 do 40 metara. Promjer debla može biti 20-25 cm. Klasificirana kao 'najmanje zabrinjavajuća' na Crvenom popisu ugroženih vrsta IUCN-a (2013.).

Raspon
Zapadna tropska Afrika - Kamerun, Ekvatorijalna Gvineja, Srednjoafrička Republika, Gabon, Kongo, DR Kongo, Angola.

Stanište
Nizinska šuma, uz potoke i rubove močvara; na nadmorskoj visini od 250-600 metara.

Ljekovitost
Nije poznato.

Ostale namjene
Ne postoji dokumentirana ljudska uporaba ove vrste, međutim druge vrste iz ovog roda skupljaju se lokalno za građevni materijal, kao i za hranu i lijekove. Ova je vrsta blisko povezana s B. confusa i vjerojatno će se koristiti na slične načine. Drvo raznih vrsta u ovom rodu vrlo je slično pa će se ova vrsta vjerojatno koristiti u svrhe kao što su konstrukcija, namještaj i podovi.

Drvo Berlinia općenito je slično bijelom hrastu (Quercus alba) po trajnosti, gustoći i korisnosti. To je atraktivno, dekorativno tvrdo drvo koje se može koristiti za finu unutarnju stolariju.

Izvori

Detarioideae

Berlinia bruneelii


Veteran (din  prin ) era denumirea dată unui ostaș roman liberat după terminarea serviciului militar în armata romană, care obținea la liberare o serie de privilegii, fiind împroprietărit și declarat cetățean roman (în cazul când nu era mai dinainte).

În România

În România, prin legile nr. 49/1991 și nr. 44/1994 se stabilește că au calitatea de veteran de război persoanele care au participat la Primul Război Mondial sau al Doilea Război Mondial în armata română și s-au aflat într-una din următoarele situații:
au luptat în unități militare – subunități, mari unități sau comandamente – la diferite eșaloane ori au făcut parte din formațiunile logistice, astfel cum sunt prevăzute în Nomenclatorul Marelui Stat Major;
au acționat în unitățile speciale din zona interioară la dezamorsarea proiectilelor, precum și la curățarea teritoriului de mine până la 31 decembrie 1946;
au fost comandanți militari sau comandanți ai gărzilor militare ori membri în comisiile militare de control și recepție în întreprinderi furnizoare de material de război, prevăzute în Nomenclatorul Marelui Stat Major;
au luptat pe teritoriul național vremelnic ocupat de inamic, împotriva acestuia, în unități ori formațiuni constituite, recunoscute ca atare de Marele Stat Major;
au făcut parte din justiția militară, poliția militară, jandarmerie, din unități de pompieri militari și companii de poliție din cadrul Ministerului de Interne, care au acționat în zona de operațiuni ori s-au aflat în unități sau formațiuni constituite și au acționat în timpul războiului, în perioadele arătate în Nomenclatorul Marelui Stat Major;
au devenit invalizi de război;
au fost prizonieri de război.

Sunt considerate, de asemenea, veterani de război, persoanele care au participat la primul sau al doilea război mondial, după cum urmează:
cetățenii români din orice teritoriu care s-au înrolat voluntar și au luptat în rândurile armatelor Națiunilor Unite;
locuitorii din provinciile românești, vremelnic ocupate în perioada 1940 – 1945, care au fost încorporați sau mobilizați în mod obligatoriu și au luptat în armatele altor state, în cazul în care și-au păstrat sau redobândit cetățenia română și domiciliul în România;
persoanele de naționalitate germană care au fost încadrate obligatoriu în unități ale armatei germane, în cazul în care și-au păstrat sau redobândit cetățenia română și domiciliul în România.

Note

Veteran de război


Sil Baştan şu anlamlara gelebilir:
 Sil Baştan (roman), Ken Grimwood'un yazdığı orijinali ilk olarak 1987 yılında basılan ve özgün adı Replay olan roman.
 Sil Baştan (Uğur Işılak albümü), Uğur Işılak'ın 2006 çıkışlı albümü
 Sil Baştan (Kargo albümü),  Kargo'nun 1993 çıkışlı albümü
 Sil Baştan (şarkı), Şebnem Ferah şarkısı.
 Sil Baştan (film, 1981), Bertrand Tavernier'in yönettiği, özgün adı Coup de Torchon olan Fransız filmi.
 Sil Baştan (film, 2004), özgün adı Eternal Sunshine of the Spotless Mind olan film
 Sil Baştan (dizi, 2004), 2004 yılında Kanal D'de yayımlanan Türk televizyon dizisi
 Sil Baştan (dizi, 2014), 2014 yılında Star TV yayımlanan Türk televizyon dizisi.

Sil Baştan


"Smoldering Children" es el décimo episodio de la primera temporada de la serie American Horror Story, y se estrenó en FX el 7 de diciembre de 2011. El episodio fue escrito por James Wong y dirigido por Michael Lehmann.

Trama

1994
Después que la esposa de Larry, Lorraine (Rebecca Wisocky), se suicida junto con sus hijas, Margaret (Shyloh Oostwald) y Angela (Katelynn Rodríguez), Constance (Jessica Lange), Tate (Evan Peters), y Addie (Jamie Brewer) se mudan a la casa para vivir con Larry (Denis O'Hare). En el Día de Acción de Gracias, la atmósfera es tensa, con Tate expresando disgusto con Larry por asesinar a Beau (Sam Kinsey) y su ingenuidad con Constance, quién lo convence para vivir en la casa. Tate también resiente a Constance por su papel en ese plan. Un tiempo después, Tate, drogado con cocaína y metanfetamina, se dirige a la oficina de Larry, le echa gasolina y lo prende fuego, luego va a su escuela a cometer el tiroteo visto en el episodio "Piggy Piggy".

2011

Ben (Dylan McDermott) visita a Vivien (Connie Britton) en el hospital, disculpándose y diciéndole que le cree que fue violada, y será dada de alta pronto. También le dice que el violador es padre de uno de los gemelos. Unos detectives le informan a Constance del asesinato de Travis (Michael Graziadei), y ella se enfrenta con Larry, creyendo que él lo asesinó por celos. Larry le dice que sólo movió el cuerpo, y que un fantasma mató a Travis en la casa. Un oficial (Gregory Sporleder) le informa a Ben que Violet (Taissa Farmiga) ha faltado a clase durante dieciséis días. Ben convence a Violet para que intente en una nueva escuela y llama un exterminador para manejar una infestación de moscas. El exterminador descubre algo que lo horroriza, pero es asesinado por Tate.

Descubriendo las peleas de Constance con Travis, los detectives la llevan para un interrogatorio, creyendo que ella participó en la muerte. Revisan su historia de muertes en familiares, notando que el fiscal de distrito la intentó condenar por el asesinato de su esposo Hugo (Eric Close) y Moira (Alex Breckenridge), quiénes figuran como personas desaparecidas, pues no pudieron encontrar los cuerpos, ya que Constance enterró a Moira e hizo carne el cuerpo de Hugo, alimentando a los perros. Un abogado, Harry Morgan (Derek Richardson), aparece en su nombre, poniendo fin al interrogatorio, y le dice que quieren culparla por el asesinato de Travis.

Tate escucha a Ben buscando internados para Violet y le dice que Ben planea alejarla; Violet está devastada. Larry recupera la evidencia del asesinato de la casa y ve a su esposa e hijas. Le pide disculpas a Lorraine y jura buscar venganza con Constance, pero ella le dice que él fue quién rompió sus votos, no Constance. Tate, usando el traje, ataca a Ben con cloroformo. Ben lucha con él y le saca la máscara, viendo la cara de Tate antes de desmayarse. Tate le cuenta a Violet que pueden estar juntos suicidándose. Violet huye de él, pero descubre que no importa dónde ella corra, siempre termina en la casa. Tate en silencio la lleva al sótano, donde la infestación de moscas se revela por el cadáver en descomposición de Violet escondido en el entrepiso (que fue lo que el exterminador encontró); Violet no sobrevivió a su intento de suicidio en el episodio 6. Tate, quien sabía que era un fantasma todo el tiempo, irónicamente admite que él la estaba tratando de protegerla de darse cuenta de que estaba muerta. A pesar de estar en shock, Violet finalmente llega a un acuerdo con su muerte.

Constance es llevada de nuevo por la policía, descubriendo que Larry ha confesado el asesinato. Ella niega cualquier conexión con él. Ella lo visita en la cárcel, y él explica que confesó para pagar sus pecados, pero que será capaz de manejar su condena si Constance simplemente le dice que lo ama. Constance se niega fríamente y se va.

Producción
El episodio fue escrito por el productor James Wong, y fue dirigido por Michael Lehmann.

Taissa Farmiga había adivinado que Violet estaba muerta al comienzo a partir de indicios en los primeros guiones, a pesar de que el personal no tenía permitido confirmar sus sospechas. A pesar de que el cocreador de la serie, Ryan Murphy, había planeado para que Violet estuviera muerta durante un largo tiempo, se mantuvo esta información del personal, e intencionalmente escribió la escena de suicidio en el episodio 6, "Piggy Piggy". Murphy sólo reveló la muerte de Violet a los otros escritores mientras estaban escribiendo el octavo episodio, "Rubber Man". Murphy y Farmiga describieron la escena revelante de la muerte de Violet como "emocional". El cuerpo en descomposición de Violet fue una prótesis a partir de un molde del cuerpo de Farmiga. Farmiga no había visto la prótesis hasta la grabación; Murphy dijo que la reacción de Violet durante la escena de la revelación es la respuesta de Farmiga en verse así misma muerta por primera vez.

Murphy sintió la preocupación de la audiencia que los dos anteriores episodios, "Rubber Man" y "Spooky Little Girl", fueron apartándose de los personajes principales del show, alejando a Vivien de la casa y presentando al personaje de la Dalia Negra. De este modo, Murphy quería esto y que el resto de los episodios se enfocaran más en la familia Harmon y el resutlado de sus experiencias en la casa.

Recepción y ratings
James Queally de The Star-Ledger comentó, "Cada semana, creo que American Horror Story se descubrió... el show se sienta, se calla, y ofrece una solución eficaz, como 'Smoldering Children'".

Fue visto por un estimado de 2.54 millones de espectadores y obtuvo un puntaje de 1.6 compartido entre adultos de 18-49.

Referencias

Episodios de American Horror Story: Murder House

Smoldering Children