Cortinarius violaceus (Carl Linné, 1753 ex Samuel Frederick Gray, 1821) din încrengătura Basidiomycota, în familia Cortinariaceae și de genul Cortinarius, este o ciupercă comestibilă denumite în popor bureți vineți/burete vânăt. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord, se dezvoltă mai ales în păduri umede de foioase, dar de asemenea în cele mixte sub fagi, mesteceni și stejari, crescând preponderent în grupuri mici, din (iulie) august până în noiembrie, fiind o specie frecvent întâlnită.

Istoric
În 1821, când Samuel Frederick Gray a creat genul Cortinarius, a determinat această ciupercă tip de specie.

Descriere

 Pălăria: are un diametru între 6 și 10 (14) cm, este compactă și destul de cărnoasă, la început boltită semisferic cu marginile răsucite înspre interior, devine la maturitate convexă și în sfârșit întinsă, purtând în tinerețe fragmente ale vălului parțial în formă de o cortină liliacee, formată din fibre foarte fine ca păienjeniș între marginea pălăriei și picior. Cuticula este netedă, catifelată, solzos-fibroasă și uscată, dar la umezeală unsuroasă. Culoarea ei este de un violet închis care schimbă adesea la bătrânețe în brun sau brun-roșcat.
 Lamelele: sunt destul  de depărtate, late, ușor bombate și înalte, cu lamele intercalate precum aderate la picior, fiind învăluite la început de sus menționata cortină. Coloritul este în tinerețe de un caracteristic violet închis, devenind apoi ruginiu până brun ca scorțișoara.
 Piciorul: are o lungime de 7 până la 15 (20) cm și o lățime 1,5 până la 2,5 cm, este foarte tare, gros și bulbos în tinerețe, apoi cilindric și subțiat, fibros și șerpuit, spongios, gol în interior, cu o bază bulboasă, acoperită cu un fetru alb. Coloritul este inițial violet închis, cu tonuri maronii-negricioși în vârstă.
 Carnea: este de culoare brun-violetă, moale, cu un miros slab de cedru sau cutie de țigări, gustul fiind blând, dar ceva mucegăit.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali și fin verucoși la margine, de culoare ruginie cu o mărime de 10-17 x 7-9 microni. Pulberea lor este de asemenea ruginie.

Confuzii
Această ciupercă poate fi confundată în primul rând cu reflecția ei din pădurile de conifere, specia Cortinarius hercynicus  care pentru unii micologi este numai o variație a lui Cortinarius violaceus, pentru alții un soi propriu. Alte confuzii sunt posibile cu: Cortinarius alboviolaceus (necomestibil), în tinerețe cu lamele gri-violete, miros și gust de cartofi cruzi), Cortinarius balteatus (tânăr comestibil),  Cortinarius caerulescens (necomestibil), Cortinarius camphoratus (necomestibil), Cortinarius cyanites (necomestibil, în tinerețe cu lamele albastru-violete, la bătrânețe brun-violete, miros dulcișor și gust amar), Cortinarius glaucopus (comestibil), Cortinarius iodes (comestibil, cu cuticulă mucoasă, în tinerețe cu lamele violete, carnea fiind albă, miros și gust neostentativ), Cortinarius purpurascens (comestibil), Cortinarius salor (comestibil, cu cuticulă mucoasă, în tinerețe cu lamele violete, carnea fiind albicioasă până gri-brună cu nuanțe de albastru, miros și gust neostentativ), Cortinarius traganus (otrăvitor), sau forme mai mari ale Laccaria amethystina (comestibilă), respectiv cu Entoloma bloxamii (comestibil), sau Lepista nuda (comestibilă, cu cuticulă brun-violetă, picior violet-cenușiu, carne roz-violacee; miros parfumat ca de viorele și gust plăcut).

Specii asemănătoare

Valorificare
Din cauza gustului și mirosului bureții vineți nu se potrivesc bine pregătiți singuri, dar pot fi adăugați la mâncăruri cu alte ciuperci. De asemenea conservarea în oțet este posibilă.

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: vol. 1-3, 6 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser, " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983.

Legături externe

 Cortinarius violaceus, film
 Cortinarius violaceus, colorați diferit

Cortinarius
Micoriză
Ciuperci comestibile
1753 în știință

Cortinarius violaceus


Esta é uma lista de problemas em aberto da química. Há uma série de questões e problemas em aberto complexos em química e são uma área de pesquisa ativa. Estes problemas da química são considerados em aberto quando um especialista no campo o considera não resolvido ou quando vários especialistas no campo discordam sobre uma solução para um problema.

Lista de problemas

Química orgânica

 Qual é a origem da homoquiralidade nas biomoléculas?
 As reações de substituição de sal de diazônio (desdiazotizações) sofrem predominantemente Sn1 ou um mecanismo radical?

Bioquímica

 Em cinética enzimática: Por que algumas enzimas exibem uma cinética mais rápida que a difusão?
 É possível projetar enzimas altamente ativas de novo para qualquer reação desejada?

Ver também

 Nobel de Química
 Prêmio Wolf de Química

Química
Listas de química

Problemas em aberto da Química


كيفن جيمس  هو ممثل وكاتب أفلام أمريكي، قام بكتابة العديد من الأفلام التي تحمل طابع الضحك والكوميديا رشح لجائزة إيمي و هو من مواليد 26 أبريل 1965,اشتهر بدوره الرئيسي في مسلسل ملك كوينز, كماشارك في العديد من الأفلام منها هيتش و البالغون .

الأعمال
 1996, 1998–1999	: الجميع يحب رايموند
 1998: كوسبي
 1999: بيكر
 1999: حكم عرفي
 2001: أرليس
 2004: أول 50 موعد غرامي
 2005: هيتش
 2006: المنزل المتوحش
 2006: الحظيرة
 2015: بول بلارت: شرطي المجمع التجاري 2
 2015: فندق ترانسلفانيا 2
 2018: فندق ترانسلفانيا 3: عطلة الصيف
 2020: بيكي

مراجع

وصلات خارجية
 Official website

 Kevin James Interview on Jets Insider.com
 Kevin James Interview on PR.com
 Kevin James as Doug Heffernan on CBS
 Kevin James at Emmys.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مينيولا
أمريكيون من أصل ألماني
رومان كاثوليك أمريكيون
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من ولاية نيويورك
كوميديو ستاند أب أمريكيون
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من ولاية نيويورك
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من ولاية نيويورك
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من ولاية نيويورك
مواليد 1965
مواليد في مينيولا

كيفن جيمس


කාබනික රසායන විද්‍යාවේදී කාබන් හා හයිඩ්‍රජන් වලින් සෑදුනු සංයෝග පන්ති දෙකකි. එනම්

 බෙන්සීන් වලයන් හෝ ඊට සමාන වලයන් සහිත ඇරොමැටික සංයෝග
 ඇරොමැටික වලයන් රහිත ඇලිෆැටික සංයෝග

ඇලිෆැටික සංයෝග සයික්ලොහෙක්සේන් වැනි චක්‍රීය සංයෝග හෝ හෙක්සේන් වැනි චක්‍රීය නොවන සංයෝග විය හැක.ඒවා හෙක්සේන් මෙන් සංතෘප්ත හෝ හෙක්සීන් මෙන් අසන්තෘප්ත හෝ විය හැක.

ඇලිෆැටික සංයෝග වල කාබන් පරමාණු සරල දාම ලෙස හෝ අංශ දාම සහිතව හෝ ඇරෝමැටික නොවන චක්‍ර ලෙස (මෙවන් අවස්ථාවල  ඇලිචක්‍රීය ලෙස වෙයි) එකිනෙකට සම්බන්ධ විය හැක. ඒවා අතර ඒක බන්ධන (ඇල්කේන), ද්විත්ව බන්ධන (ඇල්කීන) හෝ ත්‍රිත්ව බන්ධන (ඇල්කයින) තිබිය හැක.
හයිඩ්‍රජන් වලට අමතරව වෙනත් මුලද්‍රව්‍යයන්ද කාබන් දාමය හා බැඳේ. සුලබ ලෙස මෙසේ බැදෙනුයේ ඔක්සිජන්, නයිට්‍රජන්,සල්ෆර් හා ක්ලෝරීන් ය.

සරලතම ඇලිෆැටික සංයෝගය මීතේන්(CH4) වේ.ඇල්කේන( නිද: පැරෆින් හයිඩ්රෝකාබන ), ඇල්කීන ( නිද: එතිලීන් ) සහ ඇල්කයින ( නිද: ඇසිටලීන් ) ඇලිෆැටික සංයෝග වලට අයත් වෙයි.ශාකනය නොවූ ඇලිෆැටික දාමයකට සම්බන්ද වූ කාබෝක්සිල් කාණ්ඩයකින් මේද අම්ල සමන්විතය.

බොහෝ ඇලිෆැටික සංයෝග දැවෙනසුළුය. මේ නිසා හයිඩ්රොකාබන ඉන්ධන ලෙස භාවිතා කරයි. බන්සන් දාහකයේ ඉන්ධනය ලෙස හා ද්‍රවිත ස්වභාවික වායුව/Liquified Natural Gas (LNG) ලෙස මෙතෙන්/මීතේන් ද පෑස්සීමේදී  ඉන්ධනය ලෙස ඇසිටලීන් ද යොදාගැනේ.

උදාහරණ

යොමුව

කාබනික රසායනය

ඇලිෆැටික සංයෝග


Vinterbrødre er en dansk dramafilm fra 2017 instrueret af Hlynur Pálmason. Filmen modtog 4. februar 2018 ni Robertpriser, bl.a. for årets spillefilm.

Medvirkende
 Elliott Crosset Hove som Emil
 Simon Sears som Johan
 Peter Plaugborg som Daniel
 Michael Brostrup som Michael
 Victoria Carmen Sonne som Anna
 Lars Mikkelsen som Carl

Referencer

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2017
Dramafilm fra Danmark
Robertprisen for årets danske spillefilm

Vinterbrødre


Vindica es una serie de televisión argentina que debutó el 29 de septiembre de 2011, y se emitió semanalmente en horario central por América TV. Fue realizada mediante el Concurso de Series de Ficción en Alta Definición, promovido por el INCAA.

Temática
El ciclo ha sido escrito por Andrés Gelós (Kdabra, Dromo) y Pablo Lago (Locas de amor, II High school musical: El desafío, I High school musical: El desafío, Lalola, Hospital público, Primicias, Gasoleros, Cha cha cha). Cuenta con la dirección de Ezequiel Crupnicoff (Impostores, Erreway: 4 caminos), Juan Manuel Jiménez (La confesión, Dolores de casada), Juan Pablo Laplace (Rodrigo, la película), y Nicolás Parodi; y la música original de Manuel Wirzt. La producción general es de Diego Junovich, y la producción ejecutiva está a cargo de César Markus González (Valientes, Mujeres de Nadie, Sos mi vida, Sin Código).

"Centra sus historias en hechos de injusticia de muy diverso tipo, y las conductas e impacto psicológico que tienen sobre las personas. Todas estas conductas disparan la necesidad de resarcimiento, ya sea por voluntad de la víctima, por influencia de otros, o bien, por el propio azar. La expresión "todo llega", no hace más que señalar una advertencia: todos pueden ser castigados o beneficiados por sus actos pasados".

Realización

Alejandro Fiore es el único actor que aparece en los 13 episodios, estrá detrás y delante de cámara, es también el responsable de la producción artística de la serie.

Además fue quien eligió a los actores y directores para cada episodio:

Raúl Rizzo, quien aparece en el primer episodio llamado El último, opinó sobre la serie que la idea del INCAA de producir series...

Debut
En un principio el debut estaba preparado para el viernes 30 de septiembre, pero América decidió que irá todos los jueves hasta el 22 de septiembre de 2011, debido a un conflicto con uno de los actores de El pacto.

El unitario debutó oficialmente el jueves 29 de septiembre de 2011 a las 23 horas en el canal América TV.

El unitario que debía salir los jueves por América en lugar de Víndica, El pacto salió al aire el jueves 3 de noviembre y este unitario se transmitió desde el 4 de noviembre todos los viernes, y su última transmisión será el 23 de diciembre de 2011.

Reparto

Episodios aún no emitidos
 Lito Cruz
 Natalia Lobo
 Victoria Onetto
 Solange Gómez

Personajes
Primer Episodio: "El último" (Guerra de Malvinas) - 29/09/11.

 Fotógrafo inglés(Gregory Dayton): el capítulo comienza con el, cuando se interna en las estepas de las Islas Malvinas y mientras fotografía un ave, una bala le pasa a centímetros de la cabeza, así dan con el soldado Rodríguez.
 Soldado Germán Rodríguez joven (Esteban Lamarque): el soldado recibe la orden de quedarse.
 Soldado Germán Rodríguez (Esteban Prol): es un soldado que aún resiste, 30 años después, a los invasores ingleses. Atrincherado desde 1982 en un pozo de zorro, ajeno a la noticia de que la guerra ha terminado. Rodríguez mantiene fiel la promesa de defender la posición, como le había ordenado el sargento Mercier.
 Teniente / Capitán Mercier (Raúl Rizzo): le dio la orden a la hermana del soldado de resistir que vaya a buscarlo y lo traiga. El ahora capitán, realizará un viaje a su pasado, sorteando todo su dolor para rescatar al soldado que ha quedado atrás. Mercier no ha podido rehacer su vida, sigue atormentado por la muerte de sus subalternos y ahora tendrá la oportunidad de reivindicarse. Este viaje lo llevará a vivir la realidad de los veteranos de Malvinas, una batalla que recién comienza y que ninguno de los dos va abandonar.

 Teniente / Capitán después (Alejandro Fiore): personaje bastante ético, un militar que quiere ayudar a un soldado que se quedó en Malvinas obedeciendo una orden.
 Ríos (Humberto Serrano): superior del soldado. Actualmente en el cargo.
 Claudia Rodríguez (Anabel Cherubito): es la hermana de Rodríguez, le pide a Mercier que la deje buscar a su hermano.

Segundo Episodio: "Carnada" (Robo a una casa) - 06/10/11.

 Alejandro - Alex (Alejandro Fiore): es un ladrón profesional que decide ingresar a robar a una casa. Para el robar es un trabajo de todos los días y considera este un "trabajo fácil" porque venía observando a los dueños de la casa. Al ingresar lo obligan a matar a su invitado, el jefe de Franco, sino lo mataría.
 Matute (Pasta Dioguardi): es un ladrón profesional, aun así menos que Alejandro. Alejandro decide que lo que obtendrían del robo él se llevaría el 70% y Matute el 30%.
 Franco (Patricio Contreras): es un empresario. Su esposa se olvida de comprar queso y él va a comprarlo. Allí es cuando ingresa el ladrón. Franco le dice que debe asesinar a su invitado para no morir.
 Angi (Gigi Rua): es la esposa de Franco, se encuentra cocinando para la cena con el jefe de Franco. Es secuestrada, en un principio por el ladrón.
 Diego (Arturo Bonín): es el jefe de Franco. Es invitado a la casa de Franco y Angi, llega allí cuando Alejandro está dentro. Después de que lo matan, resulta ser un plan de los tres. Alex se despierta y ya no hay nadie allí. Los tres eran amigos de niños.

Tercer Episodio: "Hoy por mí, mañana por mí" (accidente de un albañil) - 13/10/11.

 Horacio Muñoz (Marcelo Savignone): es un hombre que busca empleo como albañil o plomero. Él es pintor, aunque por necesidad trabaja como albañil para mantener a sus hijos. Un día recibe un mensaje de una pareja para arreglar la pared con humedad de una casa. Mientras trabaja se cae de la escalera sobre la cual estaba parado, y los hombres creen que está muerto. Es trasladado en auto por la pareja, para que pudieran deshacerse de él. Sin embargo no muere y es el quien ayuda a la pareja luego de desmayarse ambos tras descubrir el estado de Horacio.
 Mujer (Emilia Mazer): está en pareja con un hombre. Ella es dominante e histérica.
 Hombre (Alejandro Müller): está en pareja con una mujer.
 Julio (Alejandro Fiore): es el primo de Horacio. Trabaja de albañil, en algunas ocasiones junto a su primo. El asiste a la casa de la pareja cuando recibe un mensaje de texto de Horacio, que se encontraba en la casa de la pareja, ubicada en Piedrabuena 35. Camina hacia la casa y es recibido por la mujer quien le asegura que su primo no se encuentra allí. Él los amenaza con llamar a la policía si no le aportaban datos sobre el paradero del albañil. Insiste, debido al mensaje que recibió, y les pide ingresar a la casa, recorre la misma en busca de su primo y no lo encuentra. Preocupado llama a amigos policías para que lo busquen y luego realiza una denuncia debido a la desaparición.
 Policía (Pasta Dioguardi): se cruza con la pareja y Horacio, en un comienzo, cuando viajan a 'tirar' el cadáver. Le realiza el test de alcoholemia al hombre, lo cuestiona sobre el destino, luego se acerca y observa al hombre que se encuentra en el asiento trsero, el albañil, y lo cree 'alcoholizado' y los deja continuar solo si el conductor seguía manejando.; luego se encuentran cuando Horacio los lleva al hospital.
 Médica de urgencia (Anabel Cherubito): es quien debe atender a la pareja y al joven que los trasladó al hospital. Reconoce a Horacio como un héroe, ya que si no asistía a la mujer podría haber muerto por una coagulación.

Cuarto Episodio: "Los amigos del campeón" (boxeador retirado) - 20/10/11.

 Oscar "el guapo" Antúnez (Alejandro Fiore): es un boxeador retirado. Actualmente no tiene trabajo, vive una vida humilde y dura. Constantemente recuerda su pasado como boxeador, después de haber sido campeón. Entrena diariamente como cuando era boxeador, ahora trabaja limpiando, vendiendo diarios y como entrenador de jóvenes; vive con su hermana. Tiene una nueva posibilidad de subirse a un ring y pelear y la aprovecha. Con su nueva vida se encuentra con una su antigua pareja.
 Hermana de Oscar (Celina Font): vive en un departamento con su hermano.
 Murúa (Jorge Sassi): es quien intenta persuadir a Oscar de volver al ring, después de cinco años, y viajar a Las Vegas.
 Tini (Esteban Lamarque): es vendedor de diarios y amigo de Oscar, juntos venden diarios en la calle. Oscar lo encontró en un baño cuando estaba llorando por una discusión con su padre.
 Héctor (Héctor Bidonde): es entrenador, trabaja con Óscar y es su amigo.
 Fran (Sergio Podeley): es un joven que entrena con Oscar.
 Rita (Anabel Cherubito): es una promotora. Fue pareja de Oscar, según Héctor es su "verdadero rival", ambos consumían drogas, lo que termina con su carrera. Lo busca después de un entrenamiento cuando pretende volver a subirse al ring, es oportunista e intenta aprovechar la posibilidad de Oscar.

Quinto Episodio: "Fernandito" (robo a la casa de una anciana) - 27/10/11.

 Miguel (Manuel Wirzt): es un ladrón, roba preferentemente a los ancianos. A algunos los engaña y se hace pasar por vendedor, y se encarga de atarle las manos a todos y les deja el teléfono y un lápiz para que puedan llamar a sus familiares luego del robo. Cuando toca la puerta de la anciana ella lo confunde con su sobrino, almuerza allí. Cuando la anciana se va a la carnicería intenta robarle dinero, lo único que había entre las pertenencias del sobrino era ropa, no había dinero. La anciana le habla y le cuenta sobre su madre, su padre, su pasado y sobre quien fue "su" novia (Martita). Es atado una silla porque el señor recibe un llamado de su madre, fue robada. Cuando regresa a la casa lo confronta y se entera de que fue el quien le robo y se lo lleva de la casa.
 Amiga: el ladrón quiere que su amiga pueda robar con el. Ambos fueron en auto a robar a la casa de la anciana porque creían que "había cobrado la jubilación". La amiga resulta ser Martita la novia de Fernandito.
 Tía (Norma Pons): es una anciana que vive con su sobrino. Ella lo mantiene económicamente a su sobrino Fernandito pero el mismo se escapa porque tiene una deuda. Cuando llega un ladrón a robarle lo confunde con su sobrino.
 Fernandito (Alejandro Fiore): sobrino de una anciana, la misma vive con sola debido a que se fugó por una deuda que tenía. En la casa dejó algunas pertenencias, de las cuales pretende apropiarse el ladrón que ingresa a la casa y la tía lo confunde con su sobrino. El verdadero Fernandito estaba dentro de un armario, hasta que abandonó la casa el ladrón.
 Madre de Fernandito: falleció hace algunos años atrás.
 Padre de Fernandito: abandonó a su familia, Fernandito era un niño.
 Héctor: es el carnicero. Ayuda económicamente a la anciana cuando le pide dinero. Según la anciana "siempre estuvo enamorado" de la madre de Fernandito.
 Trabajador de Acuña: es el designado para buscar a Fernandito a la casa.
 Madre del trabajador: es una anciana. (al comienzo del capítulo se observa que ingresan a su casa) Ingresan a robarle y resulta ser Miguel.

Sexto Episodio: "Muñecas" (sobre muñecos de vudú y creación de ropas para las mismas) - 04/11/11.

 Silvia (Luisina Brando): es la abuela de Rocío, dice que ella "tiene un don". Hace diseños para muñecas, los utiliza como muñecos de vudú. Siempre le recuerda a su nieta sus capacidades. Cuando Rocío era adolescente la visitaba regularmente, actualmente viven juntas en su casa.
 Rocío (Malena Solda): trabaja en la casa de moda de Fabián Rovira creando diseños, es amiga de Ana quien trabaja con ella. Es maltratada por sus jefe, Fabián, y su asistente Erica. Cuando era adolescente iba a la casa de su abuela a crear ropa para sus muñecas. Su abuela es cariñosa con ella y le recuerda sus cualidades.
 Ana (Miriam Lanzoni): es costurera trabaja con Fabián Rovira. Es amiga de Rocío, siempre la aconseja y contiene debido a los malos tratos que recibe de sus jefes.
 Erica (Anabel Cherubito): es asistente y diseñadora de Fabián Rovira. Ella está a cargo de los trabajadores entre ellos, Rocío y Ana. Ella tiene conocimiento de las capacidades de Ana y la maltrata y roba sus diseños y los presenta como propios en el programa de Alejandro Fantino.
 Fabián Rovira (Alejandro Fiore): es director creativo de moda famoso de Argentina y dueño de su propia casa de moda que lleva su nombre.
 Cameo (Alejandro Fantino): es un conductor argentino. Erica le presenta sus diseños para que el observe lo que saldrá al aire en su programa "MM". Graban su programa en la oficina de Fabián y le realiza una nota sobre su carrera, Erica presenta "sus" diseños, a la oficina llegan luego Ana y Rocío.

Séptimo Episodio: "La licitación" (robo de un pliego por parte de un empleado) - 11/11/11.

 Jorge (Raúl Rizzo): es gerente de empresa dedicada al cáterin de grandes fábricas, está lista para presentar un pliego para mantener una licitación millonaria. Un día antes de la licitación y con todo preparado, el pliego desaparece, dejando a la empresa al borde de la quiebra. El documento en cuestión no puede volver a prepararse e indicaría el final de la empresa. Es así que un grupo de empleados, en un restaurante cerrado y vacío, será interrogado por el, comenzando por Martín y finalizando con Silvana Marina y Romina, para tratar de encontrar quién fue el culpable, descubriendo que ninguno es inocente.
 Martín (Alejandro Fiore): es el dueño de la empresa.
 (Jorge Sassi)
 Marcelo (Pasta Dioguardi): es un hombre trabajador, él se define como el más trabajador, el que más trabaja dentro de la empresa. Está a cargo de su madre ya que su padre falleció, de acuerdo a lo que le dijo a su jefe.
 Silvana (Anabel Cherubito): trabaja en la empresa de cáterin de Martín. Su hermana fue pareja de Martín y ella está enamorada de él. Trabaja con su actual pareja, Marina.
 Marina: trabaja en la empresa. Es pareja de Martín.
 Romina: fue pareja de Martín. Está enemistada con Marina.

Octavo Episodio: "El paquete" (s/d) - 18/11/11.

 Roberto (Nicolás Scarpino): "Robertito", como lo llaman en el barrio, es un joven cartero que realiza trabajos generalmente en la misma zona.
 (Coco Sily): es un vecino violento.
 (Miriam Lanzoni): trabaja en un quiosco.
 (Toti Ciliberto)
 (Pasta Dioguardi)
 (Sergio Hourie)
 (Alejandro Fiore): es un cartero, trabaja en la misma empresa que Robertito. El lo reemplaza en su zona de trabajo por el conflicto, y maltratos, de un cliente.

Noveno Episodio: "Los ahogados" (fallecimiento de una mujer en una canoa) - 25/11/11.

 Antonio (Juan Palomino): es un hombre viudo, recientemente falleció su esposa, siguiendo sus recuerdos fallece ahogada en el río. Debido a la muerte de Rocío deja de trabajar y pide una licencia. Su hermano Carlos le aconseja hacer terapia para poder finalizar con el duelo. Tiene un perro llamado Rasti. Vive solo en una casa cerca de donde falleció recientemente su esposa Rocío, a pesar de los consejos de su hermano. Su madre falleció.
 Rocío (Anabel Cherubito): era la esposa de Antonio y su perro llamado 'Rasti'. Falleció en un accidente cuando estaban en un bote en el río cuando su esposo la invita a una "cita", siguiendo los recuerdos de Antonio. Ella tenía un trabajo estable. Vivía con Antonio en una casa cerca de donde falleció.
 Carlos (Alejandro Fiore): es el hermano de Antonio. Está en pareja con Sofía y tienen dos hijos. El visita a su hermano y un día le aconseja que visite a un psicólogo o hable con el Instituto de Psicología Integral, y le deja la tarjeta, por la pérdida de su esposa, antes de regresar a su trabajo. Abandona la casa y realiza un viaje a Rosario, pero le aconseja quedarse en su casa con su pareja Sofía.
 Sofía: es la pareja de Carlos, ambos tienen dos hijos.
 Vecina (Emilia Mazer): es una mujer rubia que vive al lado de la casa de Antonio y habla regularmente con el. Ella le acerca un sobre, intuye que es del seguro de la mujer.

Décimo Episodio: "El reloj" (s/d) - 02/12/11.
 (Arturo Bonín)
 (Gustavo Garzón)
 (Esteban Lamarque)
 (Alejandro Fiore)
 (Anabel Cherubito)

Undécimo Episodio: "Cuadro de familia" (s/d) - 09/12/11.
 (Jorge Sassi)
 (Emilia Mazer)
 (Anabel Cherubito)
 (Alejandro Fiore)
 (Delfina Oyuela)
 (Agustina Posse)

Duodécimo Episodio: "Las Pastillas del Abuelo" (s/d) - 16/12/11.
 (Javier De Nevares)
 (Julio López)
 (Anabel Cherubito)
 (Alejandro Fiore)
 (Julieta Nair Calvo)
 (Marta Guitart)

Decimotercer Episodio: "En la ruta" (s/d) - 23/12/11.
 (Alejandro Fiore)
 (Anabel Cherubito)
 (Jorge D'Elía)
 (Irene Goldszer)

Episodios

Referencias

Enlaces externos

 Episodios de la serie

Argentina en 2011
Series de televisión de drama
Series de televisión de suspenso

Víndica


Matematikte permütasyon, n elemanlı bir kümenin k elemanlı alt kümelerinin (kendi içinde) k kere yer değiştirme sayısıdır.

1'den 10'a kadar olan doğal sayıları içeren n elemanlı kümede r = 4 olarak alınırsa permütasyonların sayısı {1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10} kümesinden sırayı da gözetmek suretiyle oluşturulabilecek dört değişik elemanlı kümelerin sayısını ifade eder.

Permütasyonların hesaplanması

Permütasyonun kombinasyondan farkı, sıralamanın önemli olmasıdır.

Tekrarsız

Tekrarsız permütasyonda her eleman sadece bir kez kullanılabilir.

n elemanlı bir kümeden seçilen r elemanlı "tekrarsız" permütasyonların toplamı (n ≥ r olmak şartıyla) aşağıdaki formülle ifade edilir:

Örnek

5 atın katıldığı bir yarışta seçilen 3 yarış atının "sırasıyla" birinci, ikinci ve üçüncü gelme olasılığı hesaplanırken bu formül kullanılabilir. Bir atın aynı yarışta iki kez birinci gelmesi mümkün değildir.

Seçilen sıralamanın doğru çıkma olasılığı 1/60'tır.

Tekrarlı

"Tekrarlı" permütasyonlar ise nr formülü ile ifade edilir.

Bu formül ile örneğin 3 haneli rakamsal bir çanta şifresinin permütasyonları (seçilebilecek toplam şifre adedi) hesaplanabilir. Her çemberde 0-9 arası 10 rakam olduğu için toplam şifre sayısı 10 x 10 x 10 = 103 = 1000'dir. Olası şifrelerin oluşturduğu seri 000, 001, 002 ... 997, 998, 999 şeklindedir. Yani rastgele denenen bir şifrenin çanta kilidini açma olasılığı 1/1000'dir.

Tekrarlı Permütasyon
n tane farklı elemanın n¹ tanesi aynı n² tanesi aynı, ..., n™ tanesi aynı iken
  n¹ + n²+ ...+ n™ =n tane elemanın farklı sıralanışlarının sayısı

                   ___n!__
                     n¹ ! .n² !....n™ !
   kadardır .

Bilgisayarla hesaplama
Oluşturulacak küme sıralı olduğundan dört değişik elemanın olası seçilme şekillerinin düşünülüp bu dörtlü dizilerin seçilme şekillerinin sayısı hesaplanmalıdır:

 10 elemanlı kümeden seçebilecek on eleman vardır.
 Bir eleman seçildikten sonra bir daha seçilemediğinden, ikinci eleman seçilirken dokuz sayı kalır. Her ilk seçilen on eleman için dokuz ikinci eleman seçme imkânı olduğundan ikinci eleman 10 x 9 = 90 ayrı şekilde sıralanır.

Genelleştirilip n ve r değişkenleri ile ifade edilirse

 İlk eleman için
 İkinci eleman için
 r kadar eleman seçmek içinse  adet seçenek vardır.

Örnekler

C programlama dili
C kodunda permütasyon şu şekilde hesaplanabilir:

	long permutasyon (const int n, const int r) {
	 int i;
	 long sonuc = 1;
	 for (i = 0; i <= r; i++)
	 {
	 	 sonuc = sonuc*(n - i);
	 }
	 return sonuc;
	}

PHP programlama dili
PHP kodunda şu şekilde bulunabilir:

function permutasyon($n,$r){
$sonuc = 1;
for((($i = ($n - $r) + 1)); $i <= $n; $i++){
$sonuc = $i*$sonuc;
}
return $sonuc;
}
 permutasyon(7, 2); // 42

Python programlama dili
def permutasyon(n, r):
    sonuc = 1
    for i in range(r):
        sonuc = sonuc * (n - i)
    return sonuc

Ayrıca bakınız
 Kombinasyon

İşlevler
Faktöriyel ve binomi konuları
Arap icatları

Permütasyon


Almada, Portekiz'in Lizbon bölgesine bağlı Setubal Yarımadası alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucuklaar
Belediyede 11 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Almada
 Cacilhas
 Caparica
 Charneca da Caparica
 Costa da Caparica
 Cova da Piedade
 Feijó
 Laranjeiro
 Pragal
 Sobreda
 Trafaria

Dış bağlantılar

 Almada fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Setubal Yarımadası

Almada


ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයට අයත් ආණමඩුව පිහිටි තෝනිගල සෙල් ලිපිය මෙරට දිගම සෙල්ලිපිය ලෙස සැළකේ. එය පුත්තලම-කුරුණෑගල මාර්ගයේ, පුත්තලම සිට කිලෝ මීටර 24 ක් පමණ දුරින් පිහිටා තිබේ.

ජනප්‍රවාද
ආණමඩුව තෝනිගල ප්‍රදේශය වටා විජය හා කුවේණි සම්බන්ධ ජනප්‍රවාදයක් වේ. විජය සහ කුවේණි සිය දරුවන්ද සමඟ අවසාන කාල පරිච්ඡේදයේ ආණමඩුව ප්‍රදේශයේ වාසය කළ බව තෝනිගල සෙල්ලපිය හා පරමාකන්ද රජ මහා විහාරයේ වූ සෙල් ලිපිය සාක්ෂි දරයි. විජය හා කුවේණිගේ නෑදෑයින් අතර හටගත් සටනින් ජයගත් විජය රජු පසුව කුවේණිය හැර දමා යන අවස්ථාවෙදී, ඔහු පසුපස ලුහුබැඳ ගිය කුවේණියට නවතින ලෙස දන්වා විජය රජතුමා විසින් අණ ඉරක් ගලේ ඇද ගිය බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. එතැන් සිට කුවේණිය ලතෝනි දුන් බවත්, එම ස්ථානය ලතෝනිගල වශයෙන් හැදින්වූ බවත්, පසුව තෝනිගල වූ බවත් එහි වැඩිදුරටත් සඳහන් වේ.

තෝනිගල ගිරි ලිපිය 1
මෙම ගිරි ලිපිය, ක්‍රි. ව. 1වන සියවසේ ගාමිණී අභය රජ සමයට අයත් වේ. පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂරයන්ගෙන් හා පුරාණ සිංහල භාෂාවෙන් නිර්මිත වේ.

අන්තර්ගතය
ප්‍රමුඛ අභයගේ පුත් ප්‍රමුඛ තිස්සගේ වැව අවගිරික-තිස්ස-පබ්බත විහාරයේ පැමිණි නොපැමිණි සිව් දිග භික්ෂූන් වහන්සේලාට ප්‍රධානය කර ඇත. ගාමිණී අභය රජ විසින් අවනගරක සහ තව්රිකියනගරක යන ස්ථාන දෙකද එම විහාරයට නියම කරන ලදී. ප්‍රමුඛ අභයගේ පුත් තිස්ස විසින් මෙම දීමනා පැමිණි නොපැමිණි සිව්දිග සංඝයාට නියම කරවන ලද බැව් සදහන්ය.

තෝනිගල ගිරි ලිපිය 2

මෙම ගිරි ලිපියද, ක්‍රි. ව. 1වන සියවසේ ගාමිණී අභය රජ සමයට අයත් වේ. පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂරයන්ගෙන් හා පුරාණ සිංහල භාෂාවෙන් නිර්මිත වේ.

අන්තර්ගතය
ප්‍රමුඛ (ප්‍රධාන) අභයගේ පුත් වූ තිස්ස විසින් මෙම වැවද, ගාමිණී අභය රජ විසින් අවනගරක හා තව්කිරිය යන ස්ථාන දෙකද, අවගිරික තිස්ස පබ්බත විහාරයෙහි භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙත පූජා කල බව මෙම ශිලා ලිපියෙහි දැක්වේ.

මේවාද බලන්න
තෝනිගල සෙල් ලිපිය, වව්නියාව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි
පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ආණමඩුව තෝනිගල සෙල් ලිපිය


محطة بغداد المركزية هي محطة القطارات الرئيسية في العاصمة العراقية بغداد وتقع في جهة الكرخ من بغداد. وقد وضع حجر الأساس لها عام 1948م، وتم افتتاحها رسميا عام 1952م بتصميم إنكليزي وهي توأم لمحطتين بنيتا أيضا بعد الحرب العالمية الثانية احدهما في الهند والاخرى في لندن وتتشابه المحطات الثلاث في كل شيء. ويضم برجا المحطة ساعتين احدهما تحمل ارقاما هندية عربية والثانية تحمل ارقاما إنكليزية وتشابه دقات ساعاتي المحطة العالمية في بغداد، ساعة بغ بن الشهيرة في لندن. وتعرضت هاتان الساعتان كحال بناية المحطة إلى السلب والنهب والحرق بعد عام 2003، لكن جهود أبناء السكك العراقية اعادت الحياة لهاتين الساعتين بعد جلب اجزاء بدل التالفة من بريطانيا وهما اليوم بكامل عافيتهما وتتردد دقاتهما في سماء بغداد.

عمارة المبنى
الطراز العام للمبنى جاء مهاجنا بين طرز شتى غلبت عليها العناصر الإنكليزية في العصر الفكتوري المتأخرة مع بوادر الحداثة التي انطلقت بقوة بعد الحرب العالمية الثانية كخيار غالب حتى عند الإنكليز المحافظين. ونرصد نجاح معمارها ويلسون ج.م. Wilson G.M (1887-1965م)، في إضفاء سمات محلية من خلال خامة الطابوق. وقد وظف قبة كروية مقطوعة (طاسة)، ومنخفضة نسبيا وغطى بها البهو الرئيس. وهذا العنصر الأزرق الفيروزي وهب المبنى سمة محلية تتواشج مع السماء في رمزيتها، وتعد إنشائيا من أمهات المنتج العراقي الدهري مثل عنصري العقد والطاق

التسمية
سميت بالمحطة (العالمية) لان فكرة إنشاءها كانت تدور حول انطلاق القطارات منها إلى دول العالم وتربط بين الشرق والغرب وهي تحمل اسم بغداد وقد كانت الأحلام تراود الأجانب ان تكون كذلك، لان لديهم مشاريع طموحة حالمة بالسيطرة على بلاد المشرق، لكنما المحطة انتهت إلى ان تكون محلية، ويتم منها تسيير رحلات منتظمة إلى المحافظات العراقية الأخرى تحت رعاية الشركة العامة لسكك الحديد العراقية.

إدارة المحطة
تشكلت أول إدارة للسكك الحديد في العراق في أيلول من عام 1916م وكانت آنذاك تحت سيطرة الجيش البريطاني. ثم انتقلت إلى إدارة مدنية بريطانية عام 1920م ثم إلى تحولت إلى إدارة مدنية عراقية يوم 16 نيسان/أبريل 1936م والذي أصبح عيد السكك العراقية. أول رحلة تم تسييرها كانت من بغداد إلى سميكة الدجيل إلى الجنوب من مدينة سامراء عام 1914م.تقوم الشركة حالياً بتسيير رحلات للقطار بين بغداد والبصرة حيث سير أول قطار بينهما عام 1920م. في حين أنه قد تم تسيير أول قطار بين بغداد وكركوك عام 1925 وأول قطار بين بغداد والموصل عام 1940م وأول قطار من العراق إلى محطة حيدر باشا في إسطنبول في 15 تموز عام 1940م. نبذة تاريخية عن السكك الحديد العراقية في عام 1936 جرت مفاوضات بين الحكومة البريطانية والحكومة العراقية لنقل ملكية السكك إلى العراق فتم الاتفاق على ان تدفع الحكومة العراقية مبلغ (400) الف دينار إضافة إلى شروط أخرى، فتم ذلك، وأصبح اسمها (سكك حديد الحكومة العراقية) وربطت بوزارة المواصلات والاشغال وتمت المصادقة على الاتفاقية يوم 16 أبريل عام 1936 انتقلت ملكية السكك إلى الحكومة العراقية واصبحت تسمى بـ (سكك حديد الحكومة العراقية) واصبح ذلك اليوم عيدا للسكك الحديد العراقية تحتفل به كل عام. وتألف أول مجلس إدارة للسكك الحديد في تموز عام 1936 وتألف من وزير الاقتصاد ورئيس اركان الجيش ومدير البلديات العام ومدير البناء والملاحة والسكك ومستشار وزارة المالية ومديرا الحركات والتجارة نبذة تاريخية عن السكك الحديد العراقية شهد العراق أول خط حديدي لعربات الترام عام 1869، عندما اقام الوالي العثماني مدحت باشا شركة ترامواي بغداد - الكاظمية المساهمة واستخدمت الخيول لجر العربات، وكان يعرف لدى العراقيون ب (الكاري). انشأ فيما بعد خط مشابه ايربط مدينة النجف الشرف بمدينة الكوفة وحققت هذه الشركة ارباحا قدرت ب 100% من رأسمالها الاصلي. وفي 5/ / 1002 نالت ألمانيا امتيازا من الحكومة العثمانية لأنشاء سكة حديد بنظام قياسي يبدأ من حيث تنتهي سكة حديد الأناضول في (قونية). قسم المشروع إلى أربعة مراحل (قونية - اطنة)، (اطنة - حلب)، (حلب - الموصل)، (الموصل - بغداد). وضع الشركة بعد حرب العراق 2003 تضررت الشركة بفعل الحرب على العراق عام 2003م وما أعقبها من عمليات نهب حيث وبسبب عمليات النهب والتخريب التي أعقبت الحرب لم يعد صالحاً للاستخدام من قاطرات الشركة سوى ما مجمله 158 قاطرة من أصل 410 قاطرة المملوكة للشركة. كما أن الوضع الأمني الغير مستقر أدى إلى توقف الشركة عن تسيير رحلات بشكل نهائي في فترات معينة. إلا أن الشركة قد عادت لتسيير رحلاتها بين المحافظات عام 2007م فمثلاً أعيد العمل بخط البصرة بغداد بسبب التحسن في الوضع الأمني.

معرض الصور

مصادر

النقل بالسكك الحديدية في العراق
النقل في بغداد
تأسيسات سنة 1953 في العراق
مبان ومنشآت في بغداد
محطات السكك الحديدية افتتحت في 1953
محطات قطار في العراق
معالم بغداد

محطة بغداد العالمية


Das Hochwasserrückhaltebecken Treysa-Ziegenhain des Wasserverbandes Schwalm ist ein Hochwasserrückhaltebecken (HRB) am Eder-Zufluss Schwalm bei Loshausen, Ziegenhain und Treysa im nordhessischen Schwalm-Eder-Kreis und gehört zum Einzugsgebiet der Fulda.

Als "grünes Becken", in dem sich normalerweise kein Wasser befindet, dient es dem Hochwasserschutz der am Becken (wie Ziegenhain und Treysa) und unterhalb desselben gelegenen Ortschaften sowie dortiger Infrastruktur und schützt das Flussgebiet der Fulda vor Hochwasser.

Geographische Lage
Das Becken liegt in der Landschaft Schwalm, unterhalb der Mündung der Steina in die Schwalm, an der Schwalm und deren Zufluss Grenzebach. Es reicht vom Willingshausener Gemeindeteil Loshausen bis zu den Schwalmstädter Stadtteilen Ziegenhain und Treysa. Sein Hauptstaudamm steht knapp 500 m ostnordöstlich des Treysaer Ortszentrums.

Geschichte
Weil die Schwalm öfters starkes Hochwasser führte, wie beim bisher höchsten gemessenen Schwalmhochwasser vom 5. Dezember 1960 (Abfluss von 157 m³/s in Uttershausen), und dabei große Teile der am heutigen Becken und flussabwärts gelegenen Ortschaften überflutete, wurde am 6. Dezember 1962 der Wasserverband Schwalm gegründet, und am Fluss wurden in der Folgezeit mehrere Hochwasserrückhaltebecken errichtet. So entstand am Mittellauf das HRB Treysa-Ziegenhain, das überschüssiges Schwalmwasser aufnimmt. Der Bau seiner Staudämme begann im Jahr 1967 und war 1972 vollendet.

Zum stärksten Hochwasser seit der Dammerrichtung kam es ab 24./25. Januar 1995, ausgelöst durch Dauerregen und Schneeschmelze, wobei die Pegel ab 2. Februar 1995 sanken und sich die Dämme des Beckens bewährten.

Staudämme mit Auslassbauwerk
Die Staudämme sind insgesamt etwa 10 km lang. Sie bestehen aus Erdschüttungen. In den 1780 m langen Hauptdamm wurde ein Auslassbauwerk aus Stahlbeton integriert Direkt südsüdwestlich des Auslassbauwerks wurde ein Betriebsgebäude mit Kontroll- und Steuergeräten errichtet.

Die Hochwasserentlastung (Heberwehr) funktioniert nach dem Prinzip des Hebers. Auf beiden Seiten des Sperrbauwerks sind je zwei Schächte mit großen rechteckigen Einläufen angebracht. Sie ziehen das Wasser wie ein Heber aus dem Becken ab, sobald der Wasserstand die Überlaufkante, die sich im Innern der Schächte befindet, überschreitet.

Hochwasserrückhaltebecken
Das Staubecken hat 8 Mio. m³ Gesamt- bzw. Hochwasserschutzraum.  Der Stauraum ist für ein rund 548 km² großes Niederschlags- bzw. Einzugsgebiet ausgelegt, was etwa 42 % des Einzugsgebiets der Schwalm ausmacht.

Das Hochwasserrückhaltebecken besteht aus zwei Teilen: das südöstliche Oberbecken, das zwischen Loshausen, Steina und Ziegenhain auf der Hohen Wiese bzw. Hohwiese liegt und kein zusätzliches Absperr- bzw. Auslassbauwerk besitzt, und das nordwestliche Unterbecken, das sich zwischen Ziegenhain, Ascherode und Treysa auf der Aue erstreckt. Verbunden sind beide Becken durch die dort kanalisierte Schwalm. Der Höhenunterschied (gemessen am Beckengrund) zwischen Oberbecken (Mittel:  Höhe) und Unterbecken (Mittel:  Höhe) ist nur gering.

Arbeiten an Fließgewässer und Infrastruktur
Beim Bau des Hauptdamms wurde der im Dammbereich befindliche Gewässerabschnitt der Schwalm als offen durch den Damm führender Kanal ausgebildet. Zudem wurden Zufahrtsstraßen zum Damm und ein über den Damm führender Spazier-, Wander- und Kontrollweg angelegt.

Verkehr
Etwa nördlich an beiden Becken vorbei führt die Bundesstraße 454, die sich nordöstlich des Oberbeckens einen Straßenabschnitt mit der Bundesstraße 254 teilt. Westlich vorbei am Hauptdamm des (Unter-)Beckens führt die Main-Weser-Bahn, von der früher in Beckennähe weitere Strecken abzweigten. Am Nordrand des oberen Beckenteils liegt der Segelflugplatz Schwalmstadt.

Einzelnachweise

Siehe auch
 Liste von Talsperren in Deutschland

Schwalmstadt
Schwalmstadt
Schwalmstadt
SHochwasserruckhaltebecken Schwalmstadt
Erbaut in den 1960er Jahren
Erbaut in den 1970er Jahren
Geographie (Schwalmstadt)
Bauwerk in Schwalmstadt
TreysaZiegenhain
Gewässer im Schwalm-Eder-Kreis


İslamabad (; Islām ābād), Pakistan İslam Cumhuriyeti'nin başkentidir.

Şehir, 1960'lı yıllarda Karaçi'nin yerine başkent olması için inşa edilmiştir. Şehrin inşa edilmesinin birkaç nedeni vardır: Ülkenin gelişimi Karaçi'nin gelişimi ile doğru orantılıydı ve bu yüzden Başkan Eyüb Han bunu eşit şekilde dağıtmak istiyordu. Aynı zamanda, Hindistan'la yapılabilecek bir savaşta Karaçi, denizden gelecek saldırılara karşı zayıf bir noktadaydı. İslamabad ise tersine dağlarla çevrili olduğundan, güvenli bir konumdaydı. Ayrıca, İslamabad'da iklim, Karaçi'ye oranla daha iyiydi.

İslamabad, Pakistan'daki diğer şehirlere kıyasla çok daha temiz ve modern bir şehirdir. Şehir, değişik bölgelere ayrılarak çok düzenli bir yer halindedir. İslamabad'da sekiz tane bölge bulunur: diplomasi bölgesi, ticaret bölgesi, eğitim bölgesi, endüstri bölgesi vb. Her bölgenin kendine ait alışveriş dükkânları ve parkları bulunur.

Nüfus

Kardeş şehirler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Güney Asya

Pakistan'daki şehirler

İslamabad


කතෝලික සභාව හෙවත් රෝමානු කතෝලික සභාව, 2019 වන විට ලොව පුරා බව්තීස්ම වූ කතෝලිකයන් බිලියන 1.3ක් සිටින ලොව විශාලතම ක්‍රිස්තියානි සභාව වේ. ලොව පැරණිතම සහ විශාලතම අවිච්ඡින්නව ක්‍රියාත්මක වන ජාත්‍යන්තර ආයතනය වන අතර  එය බටහිර ශිෂ්ටාචාරයේ ඉතිහාසය සහ සංවර්ධනයෙහි ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත. කතෝලික සභාව, ලතින් සභාව සහ පෙරදිග කතෝලික සභා 23 ක් ඇතුළුව sui iuris සභා 24 කින් සමන්විත වන අතර ඒවා ලොව පුරා පිහිටි රදගුරු පදවි සහ eparchies 3,500 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වේ. රෝමයේ බිෂොප්වරයා වන පාප්තුමා සභාව ප්‍රධානියා වේ. ශුද්ධාසනය ලෙස හැඳින්වෙන රෝමයේ රදගුරු පදවිය සභාවේ මධ්‍යම පාලන අධිකාරිය වේ. ශුද්ධාසනයේ පරිපාලන ආයතනය, රෝමානු කියුරියාව ලෙස හදුන්වන අතර, එහි ප්‍රධාන කාර්යාල ඇත්තේ ඉතාලියේ රෝමයේ කුඩා පරිවාර භූමියක් වන වතිකානු නගරයේ වන අතර, එහි රාජ්‍ය නායකයාද පාප්තුමා වේ.

කතෝලික ධර්මයේ මූලික විශ්වාසයන් නයිසීයානු විශ්වාස ලක්ශනයේ දක්නට ලැබේ. කතෝලික සභාව ස්ථාපිත කරනු ලැබුවේ ජේසුස් ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ විසිනි. තවද කතෝලික සභාව එහි බිශොප්වරුන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ප්‍රේරිතයන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් වන අතර, පාප් වහන්සේ ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් විසින් ප්‍රමුඛත්වය ලබා දුන් ශුද්ධ වූ පේදුරු තුමන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වේ. එය ප්‍රේරිතයන් විසින් ඉගැන්වූ මුල් ක්‍රිස්තියානි ඇදහිල්ල ක්‍රියාවට නංවන අතර, ශුද්ධ ලියවිල්ල සහ පූජනීය සම්ප්‍රදාය(ජීවන සභා සම්ප්‍රදාය) හරහා ඇදහිල්ල නොවරදින ලෙස ආරක්ෂා කරන අතර, සභා ගුරු අධිකාරීත්වය හරහා නොවරදිනසුලු ලෙස අර්ථකථනය කරයි.

එහි සක්‍රමේන්තු හතෙන්, දිව්‍ය සත්ප්‍රසාදය ප්‍රධාන එක වන අතර, එය දිව්‍ය පූජාවේදී පවත්වනු ලැබේ. කතෝලික සභාව උගන්වන්නේ පියතුමෙකු විසින් කැප කිරීම තුළින් පූජා කරන පූප සහ වයින් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ශරීරය හා රුධිරය බවට පත්වන බවයි. කතෝලික සභාව තුළ මරිය තුමිය සදාකාලික කන්‍යාවක්, දෙවියන්ගේ මව සහ ස්වර්ගයේ රැජින ලෙස ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. තව ඇය එතෙක් මෙතෙක් හා මතුවටත් පහල වූ ශ්‍රේෂ්ඨතම කාන්තාව ලෙසද ඉහළ ගෞරවයක් ලබා දෙයි.කතෝලික සමාජ ඉගැන්වීම් මගින් දයාවේ ශාරීරික හා අධ්‍යාත්මික ක්‍රියාවන් තුළින් රෝගීන්, දුප්පතුන් සහ පීඩිතයන් සඳහා ස්වේච්ඡා සහයෝගයක් ලබාදීමට ජනතාව මෙහෙයවයි. කතෝලික සභාව ලොව පුරා කතෝලික පාසල්, විශ්ව විද්‍යාල සහ විද්‍යාල, රෝහල් සහ අනාථ නිවාස දහස් ගණනක් ක්‍රියාත්මක කරන අතර ලොව විශාලතම රාජ්‍ය නොවන අධ්‍යාපන සහ සෞඛ්‍ය සේවා සපයන්නා වේ. එහි අනෙකුත් සමාජ සේවා අතර බොහෝ පුණ්‍ය සහ මානුෂීය සංවිධාන වේ.

කතෝලික සභාව බටහිර දර්ශනය, සංස්කෘතිය, කලාව, සංගීතය සහ විද්‍යාව කෙරෙහි ගැඹුරින් බලපා ඇත. කතෝලිකයන් ලොව පුරා සක්‍රීයව විවිධ කටයුතු වල නිරත වන අතර, 20 වන සියවසේ සිට, බහුතරයක් දකුණු අර්ධගෝලයේ වාසය කරයි. ක්‍රි.ව. 1054දී මහා සභා භේදයෙන් පසුව පෙරදිග ඕතඩොක්ස් සභාව, කතෝලික සභාවෙන් වෙන් වූ අතර, විශේෂයෙන් පාප්තුමාගේ අධිකාරය ප්‍රතික්ශේප කළේය. ක්‍රි.ව. 431 දී එපීසස් කවුන්සිලයට පසුව පෙරදිග සභාවද(Church of the East), ක්‍රි.ව. 451 දී කැල්සිඩෝන් මන්ත්‍රණ සභාවට පසුව ඔරියන්ටල් ඕර්තඩොක්ස් සභාවද කතෝලික සභාවෙන් වෙන් වී ගියේය. ඒ ජේසුස් වහන්සේගේ ස්වභාවයන් සම්බන්ධයෙන් පැන නැගුන මත භේද නිසාය. ආසන්න වශයෙන් මිලියන 18 ක ඒකාබද්ධ සාමාජිකත්වයක් ඇති පෙරදිග කතෝලික සභාව නියෝජනය කරන්නේ, විවිධ ඓතිහාසික තත්වයන් මගින් මෙම භේදයන් අතරතුර හෝ පසුව පාප් වහන්සේගේ අධිකාරීත්වය පිළිගන්නා පෙරදිග කිතුනුවන්ය. 16 වන ශතවර්ෂයේදී, ප්‍රතිසංස්කරණය මගින්ද තවත් කොටසක් කතෝලික සභාවෙන් වෙන්ව ස්වාධීන සභාවන් ආරම්භ කරගත්තේය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 කතෝලික සභාව ගැන වෙනත් ලිපි

 රෝමානු කතෝලික සභාවේ ඉතිහාසය
 කතෝලික ධර්මය
 කිතු දහම
 කතෝලික ගිහි සමිති/සංවිධාන
 Anti-Catholicism
 Catechism of the Catholic Church
 Catholic Church by country
 Catholic spirituality
 Criticism of the Catholic Church
 Glossary of the Catholic Church
 List of Catholic religious institutes
 Lists of Catholics
 Role of Christianity in civilization

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

  වතිකානු නිල වෙබ් අඩවිය

 කොළඹ අගරදගුරු පදවිය — කොළඹ අගරදගුරු පදවියේ නිල වෙබ් අඩවිය
 මරිය හමුදාව — මරිය හමුදා ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථානයේ නිල වෙබ් අඩවිය
 කිතු දන පුබුදුව — කිතු දන පුබුදුවේ නිල වෙබ් අඩවිය
 Pontifical Mission Societies Sri Lanka
 Theology.lk කතෝලික දේවධර්ම ලිපි
 ප්‍රතිඋත්තරවේදය

කිතු දහම
ක්‍රිස්තියානි වර්ග

Christian organizations established in the 1st century
International Christian organizations
බටහිර සංස්කෘතිය
Religious organizations based in Vatican City

කතෝලික සභාව


Martin Lopez, Opeth'in My Arms Your Hearse albümünden sonra gruba dahil olmuş, 1978 İsveç doğumlu Uruguay asıllı baterist. Opeth'den önce Amon Amarth'da çalmıştır.
Martin Lopez'in stilinde Death metal etkilenimlerinden ziyade caz ve latin etkilenimler yoğun biçimde görülür bu etkileri özellikle Opeth'in Damnation albümünde sık görmek mümkündür. İdolleri arasında Gene Hoglan, Horacia El Negro Hernandez gibi uç ve farklı isimler bulunmaktadır.
2005'in sonlarına doğru yakalandığı ender görülen bir hastalık nedeniyle Opeth'den ayrılıp yerini Martin Axenrot'a (Bloodbath) bırakmıştır şu sıralar sağlık durumu hakkında net bir bilgi bulunmamaktadır fakat kendisine ait bir proje grubu ile uğraştığı biliniyor.

Kaynakça

1978 doğumlular
İsveçli heavy metal bateristleri
Yaşayan insanlar

Martin Lopez


La casa del amor es una película cómica argentina, protagonizada por Jorge Porcel, Zulma Faiad, Elena Lucena, Enrique Liporace, Vera Váldor, Juan Manuel Tenuta y Moria Casán que fue estrenada el 27 de septiembre de 1973.

Reparto
 Jorge Porcel
 Zulma Faiad
Elena Lucena
Enrique Liporace
Vera Váldor
Juan Manuel Tenuta
 Moria Casán
 Pablo Palitos
 Osvaldo Canónico
 Carlos Fioriti
 Oscar Villa

Referencias

Notas

Películas cómicas

La casa del amor


The French National Museum of Natural History, known in French as the  (abbreviation MNHN), is the national natural history museum of France and a  of higher education part of Sorbonne Universities. The main museum, with four galleries,  is located in Paris, France, within the Jardin des Plantes on the left bank of the River Seine. It was formally founded in 1793, during the French Revolution, but was begun even earlier in 1635 as the royal garden of medicinal plants. The museum now has 14 sites throughout France.

Since the 2014 reform, it has been headed by a chairman, assisted by deputy managing directors. The Museum has a staff of approximately 2,350 members, including six hundred researchers. It is a member of the national network of naturalist collections (RECOLNAT).

History

17th–18th century

The museum was formally established on June 10, 1793, by the French Convention, the government during the French Revolution, at the same time that it established the Louvre Museum.  But its origins went back much further, to the Royal Garden of Medicinal Plants, which was  created by King Louis XIII in 1635, and was directed and run by the royal physicians. A royal proclamation of the boy-king Louis XV on 31 March 1718, removed the purely medical function. Besides growing and studying plants useful for health, the royal garden offered public lectures on botany, chemistry, and comparative anatomy. In 1729, the chateau in the garden was enlarged with an upper floor, and transformed into the cabinet of natural history, designed for the royal collections of zoology and mineralogy. A series of greenhouses were constructed on the west side of the garden, to study the plants and animals collected by French explorers for their for medical and commercial uses.

From 1739 until 1788, the garden was under the direction of Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon, one of the leading naturalists of the Enlightenment. Though he did not go on scientific expeditions himself, he wrote a monumental and influential work, "Natural History", in thirty-six volumes, published between 1749 and 1788. In his books, he challenged the traditional religious ideas that nature had not changed since the creation; he suggested that the earth was seventy-five thousand years old, divided into seven periods, with man arriving in the most recent. He also helped fund much research, through the iron foundry which he owned and directed.  His statue is prominently placed in front of the Gallery of Evolution.

Following the French Revolution the museum was reorganized, with twelve professorships of equal rank. Some of its early professors included eminent comparative anatomist Georges Cuvier and the pioneers of the theory of evolution,  Jean-Baptiste de Lamarck and Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. The museum's aims were to instruct the public, put together collections and conduct scientific research. The naturalist Louis Jean Marie Daubenton wrote extensively about biology for the pioneer French Encyclopédie, and gave his name to several newly discovered species. The museum sent its trained botanists on scientific expeditions around the world. Major figures in the museum included Déodat de Dolomieu, who gave his name to the mineral dolomite and to a volcano on Reunion island, and the botanist  Rene Desfontaines, who  spent two years collecting plants for study Tunisia and Algeria, and whose book "Flora Atlantica"  (1798–1799, 2 vols), added  three hundred genera new to science.

When Napoleon Bonaparte launched his military campaign to conquer Egypt in 1798, his army was accompanied by more than 154 scientists, including botanists, chemists, mineralogists, including Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, Vivant Denon, Joseph Fourier, and Claude Louis Berthollet, who together took back a large quantity of specimens and illustrations to enrich the collections of the museum.

19th century

The museum continued to flourish during the 19th century,  particularly under the direction of chemist Michel Eugène Chevreul, His research with animal fats  revolutionized the manufacture of soap and of candles and led to his isolation of the heptadecanoic (margaric), stearic, and oleic fatty acids. In the medical field, he was first to demonstrate that diabetics excrete glucose. and to isolate creatine.  His theories of color "provided the scientific basis for Impressionist and Neo-Impressionist painting."

Henri Becquerel held the chair for Applied Physics at the  (1892–1908). By wrapping uranium salts in photographic paper, he first demonstrated the radioactive properties of uranium.  In 1903, he shared the  Nobel Prize in Physics with Pierre Curie and Marie Curie for the discovery of spontaneous radioactivity. Four generations of Becquerels held this chairmanship, from 1838 to 1948.

As its collections grew, the museum was enlarged, with the construction of a new gallery of zoology. it was  begun in 1877 and completed in 1889, for the 100th anniversary of the French Revolution. A new gallery of paleontology and comparative anatomy was opened in 1898. The cost of construction Drained the museum budget and it began to run short of funds. Its emphasis on teaching brought it into conflict with the University of Paris, which had better political connections. It gradually scaled back its program of teaching and focused primarily on research and the museum collections.

20th–21st century
After receiving greater financial autonomy in 1907, it began a new phase of growth.  In 1934, the museum opened the Paris Zoological Park, a new zoo to in the Bois de Vincennes, as the home for the larger animals of the Menagerie of the Jardin des Plantes. In 1937, it opens the Musée de l'Homme, a museum of anthropology located in Palais de Chaillot, across the Seine from the Eiffel Tower, in a building created for the 1937 Paris International Exposition. In recent decades, it has directed its research and education efforts at the effects on the environment of human exploitation. In French public administration, the  is classed as a  of higher education.

Some of the buildings, particularly the Grand Gallery of Evolution, completed in 1889, were in poor condition by the mid-20th century. It was closed entirely in 1965, then underwent major restoration between 1991 and 1994 to its present state.

Plan

Galleries and gardens
The birthplace of the museum and a large part of its modern collections are found in five galleries  in the Jardin des Plantes. These are the Gallery of Evolution; the Gallery of Mineralogy and Geology; the Gallery of Botany; the Gallery of Paleontology and Comparative Anatomy and the Laboratory of Entomology.

The Grand Gallery of Evolution

The National Museum of Natural History has been called "the Louvre of the Natural Sciences." Its largest and best-known gallery is the Grand Gallery of Evolution, located  at the end of the central alley facing the formal garden. It replaced an earlier Neoclassical gallery built next to the same by Buffon, opened in 1785, and demolished in 1935. It was proposed in 1872 and begun in 1877 by the architect Louis-Jules André, a teacher at the influential École des Beaux-Arts in Paris. It is a prominent example of Beaux Arts Architecture. It was opened in 1889 for the Paris Universal Exposition of 1889, which also presented the Eiffel Tower. It was never fully completed in its original design; it never received the neoclassical entrance planned for the side of the building away from the garden,  facing Rue Geoffroy-Saint-Hilaire.

The facade of the building  was designed specifically as a backdrop for the garden. The facade facing the garden is divided into eleven traverses. Ten   are decorated with sculpted medallions honouring prominent French scientists associated with the museum. The central traverse has a larger marble statue of a woman seated holding a book, in a pose similar to that of statue of Buffon facing the building.  The statues are the work of Eugene Guillaume, a pupil of the sculptor Pradier.

While the building exterior was neo-classical, the iron framework of the interior was extremely modern for the 19th century, like that of the Gare d'Orsay railroad station of the same period. It contained an immense rectangular hall, 55 meters long, 25 wide and 15 meters high, supported by forty slender cast-iron columns, and was originally covered with a glass roof one thousand square meters in size.The building suffered from technical problems, and was closed entirely in 1965. It was extensively remodelled between 1991–94 and reopened in its present form.

The great central hall, kept in its same form but enlarged during the modernisation,  is devoted to the presentation of marine animals on the lower sides, and, on a platform in the center, a parade of full-size African mammals, including a rhinoceros originally presented to King Louis XV in the 18th century. On the garden side is another hall, in its original size, devoted to animals which have disappeared or are in danger of extinction.

Gallery of Mineralogy and Geology

The Gallery of Mineralogy, looking across the formal garden and close to the Gallery of Evolution,  was constructed between 1833 and 1837 by Charles Rohault de Fleury in a neoclassical style, with two porticos of Doric columns. Directly in front is the rose garden, renewed in 1990 with 170 types of European roses, as well as a Styphnolobium japonicum or Japanese pagoda tree, planted there by Bernard de Jussieu in 1747.

The gallery contains over 600,000 stones and fossils. It is particularly known for its collection of giant crystals, including colourful examples of azurite, Tourmaline (Rubelite), Malachite and Ammonite. Other displays include the jars and vestiges of the original royal apothecary of Louis XIV, and three Florentine marble marquetry tables from the palace of Cardinal Mazarin.

The gallery also contains a large collection of meteorites, gathered from around the world. These include a large fragment of Canyon Diablo meteorite, a piece of an asteroid which fell in Arizona about 550,000 years ago, and created the Meteor crater. It weighs 360 kilograms (970 pounds).

Gallery of Botany

The Gallery of Botany is on the Allée the Buffon facing the centre of the garden, between the Gallery of Mineralogy and the Gallery of Paleontology. At the corner is one of the two oldest trees in Paris, a Robinia pseudoacacia or black locust, planted in 1635 by Vespasien Robin, the royal gardener and botanist, from an earlier tree brought from America by his brother, also a botanist, in 1601. It is tied in age with another from the same source planted at the same time on the square of Saint-Julien-le-Pauvre.

The Gallery was built in 1930–35 with a grant from the Rockefeller Foundation. Directly in front is a statue entitled "Science and Mystery" by J.L.D. Schroeder, made in 1889. It represents the enigma of and old man meditating over an egg and a chicken, pondering which came first.

The primary content of the gallery is the Herbier National, a collection representing 7.5 million plants collected since the founding of the muuseum. They are divided for study into Spermatophytes, plants which reproduce with seeds, and cryptogams, plants which reproduce with spores, such as algae, lichens and mushrooms.  Many of the plants were collected by Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet, the royal pharmacist and botanist in French Guiana. In 1775 he published his "Histoire des plantes de la Guiane Française"  describing 576 genera and 1,241 species of neotropical plants, including more than 400 species that were new to science, at a time when only 20,000 plants had been described,

The ground floor interior of the gallery has vestibules built in a combination of Art Deco and Neo-Egyptian styles. It is used for temporary exhibits. The exhibits include a slice of a giant Sequoia tree, 2200 years old, which fell naturally in 1917.

The Gallery of Paleontology and Comparative Anatomy

The Gallery of Paleontology and Comparative Anatomy was built between 1894 and 1897 by architect Ferdinand Dutert, who had built the innovative iron-framed Galerie des machines at the 1889 Paris Exposition.  A new pavilion in the same style was added to the west side of the gallery; it was completed in 1961. In front of the Gallery is the Iris Garden, created in 1964, which displays 260 varieties of iris flowers, and a sculpture, "Nymph with a pitcher" (1837) by Isidore Hippolyte Brion.  The sides of gallery are also decorated with sculpture; twelve relief sculptures of animals in bronze and fourteen medallions of famous biologists. The ironwork grill and stone arches over the entrance are  filled with elaborate designs and sculpture of seashells.  Inside the entrance is a large marble statue of an Orangutan strangling a hunter, created in 1885 by the noted animal sculptor Emmanuel Fremiet, best known for his statue of Joan of Arc on horseback on the Place des Pyramides in Paris.

Jardin des Plantes

The Jardin des plantes is the home of the main galleries of the National Museum of Natural History, and a division of the museum, which was born there. The garden was founded by Louis XIII 1635 as the Royal Garden of medicinal plants, under the direction of the royal physician. In the early 18th century, the chateau of the gardens was enlarged to house the collections of the royal pharmacist. In 1729, this collection was broadened into the Cabinet of Natural History, destined to receive the Royal collections dedicated to zoology and mineralogy. New plants and animal species were collected from around the world, examined, illustrated, classified, named and described in publications which were circulated across Europe and to America. An amphitheater was constructed in the garden in 1787 to provide a venue for lectures and classes on the new discoveries. New greenhouses were built beginning in 1788, and the size of the gardens was doubled. The gardens served as the laboratory of scientists including Jean Baptiste Lamarck, author of the earliest theory of evolution, and were a base for major scientific expeditions by Nicolas Baudin, Alexander von Humboldt, Jules Dumont d'Urville and others throughout the 18th and 19th century.

The gardens today include a large formal garden planted in geometric designs; and two enormous greenhouses, keeping tropical plants at a steady temperature of 22 degrees Celsius. The Alpine gardens present plants coming from Corsica, the Caucasus, North American and the Himalaya. The gardens of the School of Botany contain 3,800 species of plants, displayed by genre and family.

Ménagerie of the Jardin des Plantes

The Menagerie is the second-oldest public zoo in the world still in operation, following the Tiergarten Schönbrunn in Vienna, Austria, founded in 1752. It occupies the northeast side of the garden along the Quai St. Bernard, covering five hectares (13.6 acres). It was created between 1798 and 1836 as a home for the animals of the royal menagerie at Versailles, which were largely abandoned after the French Revolution. Its architecture features picturesque "fabriques", or pavilions, mostly created in the 19th century, to shelter the animals. In the 20th century the larger animals were moved to the Paris Zoological Park, a more extensive site in the Bois de Vincennes. also governed by the National Museum of Natural History. The menagerie is currently home to about six hundred mammals, birds, reptiles, amphibians and invertebrates, representing about 189 species. These include the Amur leopard from China, one of the rarest cats on earth.

Mission and organization
The museum has as its mission both research (fundamental and applied) and public diffusion of knowledge. It is organized into seven research and three diffusion departments.

The research departments are:
 Classification and Evolution
 Regulation, Development, and Molecular Diversity
 Aquatic Environments and Populations
 Ecology and Biodiversity Management
 History of Earth
 Men, Nature, and Societies, and
 Prehistory

The diffusion departments are:
 The Galleries of the
 Botanical Parks and Zoos, and
 The Museum of Man ()

The museum also developed higher education, and now delivers a master's degree.

Location and branches

The museum comprises fourteen sites throughout France with four in Paris, including the Jardin des Plantes in the 5th arrondissement. (métro Place Monge).

The herbarium of the museum, referred to by code P, includes a large number of important collections amongst its 8 000 000 plant specimens. The historical collections incorporated into the herbarium, each with its P prefix, include those of Jean-Baptiste de Lamarck (P-LA) René Louiche Desfontaines (P-Desf.), Joseph Pitton de Tournefort and Charles Plumier (P-TRF). The designation at CITES is FR 75A. It publishes the botanical periodical Adansonia and journals on the flora of New Caledonia, Madagascar and Comoro Islands, Cambodia, Laos and Vietnam, Cameroon, and Gabon.

The  is also in Paris, in the 16th arrondissement (métro Trocadéro).  It houses displays in ethnography and physical anthropology, including artifacts, fossils, and other objects.

Also part of the museum are:
 Three zoos, the Paris Zoological Park (, also known as the ), at the  in the 12th arrondissement, the Cleres Zoological Park (), at a medieval manor in Clères (Seine-Maritime) and the  in Obterre (Indre), the largest in France,
 Three botanical parks, the  in Rocquencourt next to the , the  and the  in Samoëns,
 Two museums, the  in Les Eyzies-de-Tayac and the  in Sérignan-du-Comtat,
 Four scientific sites, the  in Paris, the , the  and the  in Dinard.

Chairs

The transformation of the  from the medicinal garden of the king to a national public museum of natural history required the creation of twelve chaired positions. Over the ensuing years the number of Chairs and their subject areas evolved, some being subdivided into two positions and others removed. The list of Chairs of the Muséum national d'histoire naturelle includes major figures in the history of the Natural sciences. Early chaired positions were held by Jean-Baptiste Lamarck, René Desfontaines and Georges Cuvier, and later occupied by Paul Rivet, Léon Vaillant and others.

In popular culture
The Gallery of Palaeontology and Comparative Anatomy and other parts of Jardin des Plantes was a source of inspiration for French graphic novelist Jacques Tardi. The gallery appears on the first page and several subsequent pages of  (Adèle and the Beast; 1976), the first album in the series of . The story opens with a 136-million-year-old pterodactyl egg hatching, and a live pterodactyl escaping through the gallery glass roof, wreaking havoc and killing people in Paris. (The Gallery of Palaeontology and Comparative Anatomy returned the favor by placing a life size cardboard cutout of Adèle and the hatching pterodactyl in a glass cabinet outside the main entrance on the top floor balcony.)

The Pulitzer Prize–winning novel All the Light We Cannot See, by Anthony Doerr, partially takes place at the natural history museum; the father of the protagonist Marie-Laure works as the chief locksmith of the museum.

Directors of the museum

Directors elected for one year:

 1793 to 1794 : Louis Jean-Marie Daubenton
 1794 to 1795 : Antoine-Laurent de Jussieu
 1795 to 1796 : Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, comte de Lacépède
 1796 to 1797 : Louis Jean-Marie Daubenton
 1797 to 1798 : Louis Jean-Marie Daubenton
 1798 to 1799 : Antoine-Laurent de Jussieu
 1799 to 1800 : Antoine-Laurent de Jussieu

Directors elected for two years:

 1800 to 1801 : Antoine-François Fourcroy
 1802 to 1803 : René Desfontaines
 1804 to 1805 : Antoine-François Fourcroy
 1806 to 1807 : René Desfontaines
 1808 to 1809 : Georges Cuvier
 1810 to 1811 : René Desfontaines
 1812 to 1813 : André Laugier
 1814 to 1815 : André Thouin
 1816 to 1817 : André Thouin
 1818 to 1819 : André Laugier
 1820 to 1821 : René Desfontaines
 1822 to 1823 : Georges Cuvier
 1824 to 1825 : Louis Cordier
 1826 to 1827 : Georges Cuvier
 1828 to 1829 : René Desfontaines
 1830 to 1831 : Georges Cuvier
 1832 to 1833 : Louis Cordier
 1834 to 1835 : Adrien de Jussieu
 1836 to 1837 : Michel Eugène Chevreul
 1838 to 1839 : Louis Cordier
 1840 to 1841 : Michel Eugène Chevreul
 1842 to 1843 : Adrien de Jussieu
 1844 to 1845 : Michel Eugène Chevreul
 1846 to 1847 : Adolphe Brongniart
 1848 to 1849 : Adrien de Jussieu
 1850 to 1851 : Michel Eugène Chevreul
 1852 to 1853 : André Marie Constant Duméril
 1854 to 1855 : Michel Eugène Chevreul
 1856 to 1857 : Marie Jean Pierre Flourens
 1858 to 1859 : Michel Eugène Chevreul
 1860 to 1861 : Isidore Geoffroy Saint-Hilaire
 1862 to 1863 : Michel Eugène Chevreul

Directors elected for five years:

 1863 to 1879 : Michel Eugène Chevreul
 1879 to 1891 : Edmond Frémy
 1891 to 1900 : Alphonse Milne-Edwards
 1900 to 1919 : Edmond Perrier
 1919 to 1931 : Louis Mangin
 1932 to 1936 : Paul Lemoine
 1936 to 1942 : Louis Germain
 1942 to 1949 : Achille Urbain
 1950 to 1950 : René Jeannel
 1951 to 1965 : Roger Heim
 1966 to 1970 : Maurice Fontaine
 1971 to 1975 : Yves Le Grand
 1976 to 1985 : Jean Dorst
 1985 to 1990 : Philippe Taquet
 1994 to 1999 : Henry de Lumley

Presidents elected for five years:

 2002 to 2006 : Bernard Chevassus-au-Louis
 2006 to 2008 : André Menez (deceased in February 2008)
 2009 to 2015: Gilles Boeuf
 2015 to present:

Friends
The Friends of the Natural History Museum Paris is a private organization that provides financial support for the museum, its branches and the . Membership includes free entry to all galleries of the museum and the botanical garden.  The Friends have assisted the museum with many purchases for its collections over the years, as well as funds for scientific and structural development.

Pictures gallery

Gallery captions :
A) The cetaceum (podium of cetaceans), in the Comparative Anatomy gallery
B) Statue of Bernardin de Saint-Pierre, with Paul and Virginia
C) The alpine garden
D) The Hôtel de Magny
E) The gallery of Paleontology and Comparative Anatomy, with the statue of the First Artist by Paul Richer
F) The Gallery of Mineralogy and Geology
G) The greenhouse of New Caledonia built between 1834 and 1836 (at the time the "oriental pavilion") according to the plans of Charles Rohault de Fleury
H) Cuvier's house on the left and the triangular pediment of the east wing of the Whale Pavilion on the right
I) The Becquerel alley, north side, leads to Cuvier's house where Henri Becquerel discovered radioactivity in 1896
J) The Paleontology gallery, on the second floor, with its mezzanine. The second floor exhibits the vertebrate fossils and the mezzanine the invertebrate fossils
K) One of the zoological shelters of the menagerie
L The façade of the Musée de l'Homme, in the southwest wing of the Palais de Chaillot
M The botanical museum of La Jaÿsinia, in the Alps
N The excavations of the Pataud shelter, in Dordogne.

See also
 List of museums in Paris

Notes and citations

Bibliography (in French)

External links

 MNHN official website (English version)
 the Virtual Gallery of Mineralogy (English version)
 Flickr Mostly Paris, some Lille.
 Photos of  (English version)

1793 establishments in France
Natural history
Natural history museums in France
Natural history
Grands établissements
5th arrondissement of Paris
France
Museums established in 1793

National Museum of Natural History, France


Die Troddel-Johannisbeere (Ribes multiflorum) ist ein bis zu 2 Meter hoher Strauch mit grünlich gelben Blüten und dunkelroten Früchten aus der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in Europa und Kleinasien. Die Art wird nur sehr selten kultiviert.

Beschreibung
Die Troddel-Johannisbeere ist ein bis zu 2 Meter hoher, aufrechter und unbewehrter Strauch mit dicken, aschgrauen, anfangs behaarten Zweigen. Die Knospen sind schwarzrot bis schwarzbraun, eiförmig bis länglich eiförmig, 7 bis 9 Millimeter lang, flaumig behaart und spitz. Die Laubblätter haben einen 3 bis 5 selten bis 8 Zentimeter langen, flaumig behaarten Stiel. Die Blattspreite ist einfach, drei- bis fünflappig, rundlich, 5 bis 10 Zentimeter lang, mit gestutzter oder flach herzförmiger Basis. Die Lappen sind breit eiförmig, gekerbt-gesägt mit stumpfem oder spitzem Ende. Beide Seiten sind flaumig behaart, die Unterseite jedoch dichter als die Oberseite.

Die Blütenstände sind 5 bis 8 selten bis 12 Zentimeter lange, anfangs aufrecht stehende und später hängende Trauben aus bis zu 50 zwittrigen Blüten mit behaarter Blütenstandsachse. Die Tragblätter sind eiförmig-rundlich, 1 bis 2 Millimeter lang und schwach flaumhaarig. Die Blütenstiele sind behaart und 2 bis 4 Millimeter lang. Der Blütenbecher ist beckenförmig bis flach kuppelförmig, gelblich grün, 1 bis 1,5 Millimeter lang, mit fünf Warzen an der Innenseite, die durch einen Ring verbunden sind. Die Kelchzipfel sind verkehrt-eiförmig-zungenförmig, 1,5 bis 2,5 Millimeter lang und zur Blütezeit zurückgebogen. Die Kronblätter sind verkehrt-eiförmig bis beinahe spatelförmig, 1 bis 1,5 Millimeter lang und ebenfalls zurückgebogen. Die Staubblätter sind länger als die Kronblätter. Der Fruchtknoten ist kahl, die Griffel sind etwa gleich lang wie die Staubblätter und etwa über die halbe Länge zweigelappt. Die Früchte sind dunkelrot, kahl, rundlich mit Durchmesser von 7 bis 9 Millimeter. Die Troddel-Johannisbeere blüht von April bis Mai, die Früchte reifen von Juni bis Juli.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in Bulgarien, Griechenland, Albanien, Serbien, Kroatien, Bosnien-Herzegowina, Montenegro, Nordmazedonien, Italien, in der Türkei und auf Sardinien. Die Troddel-Johannisbeere wächst in kühlfeuchten Wäldern, auf sauren bis schwach alkalischen, humosen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an licht- bis halbschattigen Standorten. Die Art ist wärmeverträglich und meist frosthart.

Systematik
Die Troddel-Johannisbeere (Ribes multiflorum) ist eine Art aus der Gattung der Johannisbeeren (Ribes) in der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Sie wird in der Untergattung Ribes der Sektion Ribes zugeordnet. Die Art wurde 1819 von Joseph August Schultes erstmals gültig wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Ribes leitet sich vom arabischen Namen einer Art der Rhabarber ab. Der Name wurde im Mittelalter wegen des säuerlichen Geschmacks der Beeren einiger Arten, der an den Geschmack des Rhabarbers erinnert, für die Johannisbeeren übernommen. Das Artepitheton multiflorum stammt aus dem Lateinischen und bedeutet "vielblütig".

Unterarten
Man unterscheidet in Europa zwei Unterarten:
 Ribes multiflorum subsp. multiflorum
 Ribes multiflorum subsp. sandalioticum ; sie ist eine Endemit Sardiniens und hat die Chromosomenzahl 2n = 16.

Verwendung
Die Troddel-Johannisbeere wird sehr selten kultiviert, ist jedoch ein Hybridpartner mehrerer Gartensorten.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 540.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Stachelbeergewächse
Beerenobst

Troddel-Johannisbeere


කඩදාසි විවිධ ප්‍රමාණයන්ගේ විවිධ වර්ගයන්ගෙන් සහ විවිධ ප්‍රමිතීන්ගෙන් ලබාගත හැකිවේ. මේවා දළ සටහන් නිර්මාණය සදහා වන පත්තර පිටු ආකාර ප්‍රමිතියෙන් යුත් කඩදාසි වල පටන් තනිතනිව අලෙවි කරණ සාපේක්ෂව මිලෙන් අධික ඉහළ ප්‍රමිතියෙන් යුත් කඩද‍ාසි දක්වා විශාල පරාසයකින් ලබාගත හැක. කඩදාසි වයනය, වර්ණය, ආම්ලික බව සහ තෙත් වු විට එහි ශක්තිමත් භාවය ආදි විවිධ ලක්ෂණ වලින් එකිනෙකට වෙනස් විය හැක. වඩාත් සිනිදු පෘෂ්ඨයකින් යුත් කඩදාසි විවිධ ද්‍රව්‍ය ඉතා සියුම් ලෙස නිරූපණය සදහා වඩාත් ගැලපෙන අතර වඩාත් රළු කඩදාසි ඒවාමත යොදන වර්ණක වඩාත් හොදින් රදවා ගනී. මේ හේතුවෙන් වඩාත් ගැඹුරු වෙනස් කම් නිරූපණය කිරීම සදහා වඩාත් රළු කඩදාසි වඩාත් යෝග්‍ය වේ.

පෑන් හෝ තීන්ත භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණයන් සදහා දළ සටහන් නිර්මාණය කිරීමට බොහෝ විට යතුරු ලියන සදහා භාවිතා කරන කඩදාසි භාවිතා කෙරෙයි. නමුත් ඝනකමින් වැඩි කඩදාසි වල ඔරොත්තුදීමේ හැකියාව වඩාත් ඉහළ වේ. බ්‍රිස්ටල් බෝඩ් විශේෂයෙන්ම තීන්ත හෝ මිනිරන් ආශ්‍රිත මාධ්‍යයන් භාවිතයෙන් සිදු කරන සියුම් නිර්මාණ සදහා වඩාත් යෝග්‍ය වේ. කෙසේ නමුත් තීන්ත භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණ සදහා Coldpress ක්‍රමයට නිර්මාණය කළ දියසායම් කඩදාසි වඩාත් ප්‍රචලිතව භාවිතා වන අතර ඊට හේතුව ඒවායේ වයනයයි. අනුරේඛනය සදහා භාවිතා කරන සත්ව හම් බොහෝ විට පැන්සලින් අදින ලද චිත්‍රයක් මත විවිධ කොටස් එක්කර පරීක්ෂා කිරීම සදහා භාවිතා කෙරෙයි. මෙය බොහෝ විට කිසියම් නිර්මාණයක් එහි අවසන් නිමාව වෙත ගෙන ඒමට පෙර සිදු කොට පරීක්ෂා කරනු ලබයි.

නිර්මාණයන් සිදු කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සදහා විවිධ උපකරණ නිතර භාවිතා කෙරෙයි. මේ අතරට පැන්සල් උල් කිරීම සදහා වන උපකරණ, වැලි කඩදාසි, මිශ්‍රණ කූරු සහ Chamois ආදිය අයත් වෙයි. මේ හැරුණු විට අනුරේඛන කඩදාසි, කවකටු, අඩිරූල්, Frisket film, මැලියම් සහ සැළසුම් පටි ආදියද ඇතැම් විට ප්‍රයෝජනවත් වෙයි. කැන්වස් ආධාරකයක් හෝ ආනත මේසයක් භාවිත කළ විට චිත්‍රයක් දෙස බලන ආකාරය නිසා ඇතිවන අපහැදිලි තත්ව මඟහරවා ගත හැක. ලෝ තුඩු භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණ කටයුතුවල දී තඹ, පිත්තල සහ ඇතැම් විට රත්‍රං පවා භාවිතා කෙරෙන අතර මෙම ඇතැම් ලෝහ වර්ග කාලයත් සමඟ වර්ණ විපර්යාසයන්ට ලක් වන හෙයින් ඒවා භාවිතයේ දී ඇතැම් ආකර්ශනීය ප්‍රතිඵල ලැබෙනු දැක ගත හැක.

චිත්‍ර ඇඳීම සඳහා භාවිතා කළ හැකි එක් නව උපක්‍රමයක් ලෙස පරිගණකයක් සමඟ ලැබෙන ඇඳීමේ වැඩ සටහන හඳුන්වා දිය හැක. නූතන කලා නිර්මාණකරුවන් චිත්‍ර නිර්මාණය යන පදය හා බැඳුණු ක්ෂේත්‍ර සංඛ්‍යාව වඩාත් පුළුල් කරමින් සාම්ප්‍රදායික නොවන ක්ෂේත්‍ර දක්වා චිත්‍ර නිර්මාණයක් ගෙන ඇත. මෙම අසාමාන්‍ය මාධ්‍යයන් අතරට බහු මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරකම්, රඟ දැක්වීම් ආශ්‍රිත කටයුතු, නිර්මාණයන් සිදු කිරීම් සඳහා ශාක අතු භාවිතය සහ දුම් සමඟ තැන්පත් වන කාබන් අංශු මඟින් නිර්මාණයන් සිදු කිරීම යනාදිය අයත් වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Drawing#Materials

සිතුවම්කරණයඅමුද්‍රව්‍යයන්


Caatiba es un municipio del estado de Bahía, en Brasil. Su población según el censo de 2010 era de 11 448 habitantes.

Toponimia
"Caatiba" es un vocablo oriundo de la lengua tupí. Significa "unión de bosques", a través de la unión de los términos ka'a ("bosque") y tyba ("unión"). El topónimo deriva de la existencia, en otra época, de bosques cerrados en el territorio.

Historia

Primitivamente, la región de Caatiba era habitada por los indios Imborés y Mongoiós. El poblamiento comenzó a fines del siglo XIX por aventureros en búsqueda de tierras fértiles para la agricultura y ganadería.

Referencias

 VIANA, Anibal Lopes. Revista Histórica de Conquista Vol 1. Vitória da Conquista, 1982.

Enlaces externos

 Caatiba.con

Localidades de Bahía

Caatiba


"The Search" is the 47th and 48th episode of the science fiction television show Star Trek: Deep Space Nine.

Set in the 24th century, the series follows the adventures on Deep Space Nine, a space station located near a stable wormhole between the Alpha and Gamma quadrants of the Milky Way Galaxy, near the planet Bajor. During this period, the station commander, Federation Commander Sisko, played by Avery Brooks, is trying to understand the nature of alien forces in the region.

It is a two-part episode, consisting of the first and second episodes of the third season. It has also been linked with the preceding episode "The Jem'Hadar", to essentially form a full three episode trilogy.

It marks the first appearance of the fictional spacecraft USS Defiant, which plays a large role throughout the rest of the series. It also marks the first appearance of the redesigned communicator badge after it was designed for Star Trek Generations.

Plot

Part 1
The previous episode marked the first occasion that anyone from the Alpha Quadrant had met the Jem'Hadar and lived to tell the tale, as the Dominion made a very blunt demonstration of both their abilities and their intentions - chiefly by destroying a Galaxy-class starship making its way out of the Gamma Quadrant.

This episode starts with Major Kira leading a discussion in Ops about how best to prepare, should the Dominion launch an attack through the wormhole. While the team comes to the depressing conclusion that Deep Space Nine could only hope to resist being taken over for at best two hours, an unusual starship decloaks three hundred meters from the docking ring. Commander Sisko has returned from Earth in the newly commissioned USS Defiant.

The Commander tells the crew all about the new ship in the conference room. An overpowered prototype originally designed to combat the Borg, the Defiant has been brought out of the warehouse and fitted with a Romulan cloaking device. Sisko introduces two new officers: a Romulan Sub-Commander, there to supervise the proper use of the cloaking device, and Lieutenant Commander Michael Eddington, from Starfleet Security. Odo is immediately suspicious of the high ranking security officer. As the briefing concludes he confronts Sisko and after an antagonistic conversation promises Sisko his resignation as Head of Station Security within the hour.

The entire command crew, including Doctor Bashir, Chief O'Brien and Lieutenant Dax, as well as Odo and Quark (but curiously not Lt. Commander Eddington) set out in the Defiant the next morning on a mission to find the Founders, leaders of the Dominion, to establish peaceful terms for the Federation's exploration of the Gamma Quadrant. During this mission, Odo develops an apparently inexplicable fascination with the Omarion Nebula. The crew are at first successful with the new cloaking device in evading Dominion patrols, although Jem'Hadar vessels seem capable of detecting something while the Defiant travels at warp speed.

The investigations of the crew lead them to an isolated and apparently undefended communications relay. Chief O'Brien and Lt. Dax are sent on an away mission to learn what they can from the relay's memory banks. As they transmit coordinates of where the relay station sends on 80% of its communications traffic, the pair are assaulted and communications jammed. With three Jem'Hadar ships also on course to intercept, Commander Sisko makes the hard decision to keep the Defiant cloaked and leave his two officers to their fate.

While the crew adjust to this loss, and as Odo's obsession with the Omarion Nebula deepens, a Jem'Hadar patrol manages to detect the Defiant through its cloak, and launch an attack. The crew manage to destroy one of the Dominion vessels before main power is forced offline and the Defiant loses shields. Dozens of Jem'Hadar troops then board the ship. In the ensuing combat, the Romulan Sub-Commander is knocked unconscious and Major Kira apparently shot by a Jem'Hadar beam weapon.

Odo rescues Kira, escaping in a small shuttlecraft. Odo informs Kira that they are currently en route to the Omarion Nebula. She is dismayed, reminding him she did not consent to being placed in her current situation, and arguing that they should have headed straight back to the Alpha Quadrant. Using the vessel's sensors, Kira detects an M-class rogue planet inside the Omarion Nebula. Odo resolves to land on the planet. There, Odo and Kira encounter an apparent lake of shapeshifters, as a group of them solidify and welcome Odo home.

Part 2
Odo and Kira have landed on a starless planet in the Omarion Nebula, which they have discovered is Odo's homeworld. A female shapeshifter encourages him to begin the slow process of learning who he is, and discovering the bond they share, known as the "Great Link". Odo is pleased to be reunited with his people, but they don't like Kira because she is a "solid" lifeform. Meanwhile, forced to abandon the Defiant during the Jem'Hadar attack days before, Sisko and Bashir are traveling alone in a shuttle when O'Brien and Dax, who have met the Founders, rescue them. Upon returning to the space station, Sisko learns that the Federation is negotiating a peace treaty with the Dominion, represented by one of the Founders, a Vorta named Borath.

When Sisko finds out that the Romulans have been excluded from the peace talks, he expresses his concern to Admiral Nechayev, but she dismisses his fears. On the other side of the wormhole, Kira is unable to contact Sisko because of interference from a hidden power source, while Odo struggles with his "lessons" at shapeshifting. Later, the female shapeshifter tells Odo that they came to this isolated planet a long time ago, as a result of persecution at the hands of the solids, then reveals he was sent as an infant to explore the galaxy, then return home.

While looking for Odo, Kira discovers a locked door — something for which shapeshifters would have no use. This arouses her curiosity. Back on the space station, a Jem'Hadar soldier starts a fight with O'Brien, in part because the newcomers have been given free rein. Sisko then discovers that the Federation has signed the treaty, agreeing to give control of the Bajoran sector — including the station and the wormhole — to the Dominion. Over Sisko's objections, he and his crew will be reassigned.

A happy Odo tells Kira he has decided to remain with his people, but Kira asks him to help her get to the hidden power source before she departs. He is intrigued when Kira reveals it is behind the locked door she has found. Meanwhile, Jem'Hadar soldiers shoot Romulan officer T'Rul in cold blood, then attack an outraged Sisko. Deciding that matters have gotten out-of-hand, Sisko then bands with Garak, Dax, Bashir, and O'Brien on a suicide mission to steal a runabout, collapse the wormhole, and keep the Dominion on its side of the galaxy for decades.

Garak is shot while Sisko and the others escape. Once aboard a runabout, they fire on the wormhole, collapsing it in a blinding explosion. Meanwhile, Odo unlocks the mysterious door, where he and Kira find Jem'Hadar soldiers waiting. The two are taken to an interrogation room where Sisko and the Defiant crew sit with their eyes closed, devices attached to their heads. Borath is there conducting a virtual reality simulation on the crew to determine how much they will sacrifice to avoid war with the Dominion. The female shapeshifter then arrives, disclosing that her people are the mysterious Founders. Saddened that his own race is responsible for so much death and misery, Odo demands that his friends be released, then chooses to return with them. Surprised that their experiences since the Defiant attack didn't really happen, Sisko and the crew return to the station. Knowing the truth about his people, Odo now knows that even though he may feel like an outsider, his place is with his friends.

Arc significance
Due to the Dominion threat, Sisko is given command of a Federation warship, the USS Defiant, which is equipped with a cloaking device borrowed from the Romulans in exchange for the intelligence they gather.

In this episode, the character T'Rul was introduced to operate the Defiant'''s Romulan cloaking device, played by Martha Hackett.

Reception
The moment when Sisko decloaks the Defiant spacecraft for the first time was rated as one of the top 35 moments in Star Trek in 2015, by Geek.com, highlighting that it marked a 'great start' to the third season. The episode was also noted by Wired as a pivotal episode for the series, helping to explain the origins of Odo, set the Dominion War saga up, and introduce the Defiant spacecraft which would be an important plot element in many later episodes.

In 2015, Geek.com recommended this episode as "essential watching" for their abbreviated Star Trek: Deep Space Nine binge-watching guide. They note that the third season marked the arrival of screenwriter Ronald D. Moore, and increased use of longer story arcs.Wired (United Kingdom edition) recommended "The Search" as one of the best episodes of the franchise, in their review of episodes to watch on a video streaming service.

In 2018, CBR rated "The Search" paired with previous episode "The Jem'Hadar", as the 14th best multi episode story of Star Trek. They note the triple effect of introducing the USS Defiant, establishing the lethality of the Jem'hadar, and linking Odo-related plot connections. In 2020, Io9 said "The Search" (both parts) was one of the "must watch" episodes from the series, it introduces the Defiant'' and links Odo to the Dominion.

Release
The episode was released on June 3, 2003 in North America as part of the Season 3 DVD box set. This episode was released in 2017 on DVD with the complete series box set, which had 176 episodes on 48 discs.

On July 6, 1999, both parts of "The Search" were released on LaserDisc in the United States. Released by Paramount Home Video, the double side 12" disc had a total runtime of 92 minutes.

This episode was released in the United Kingdom on VHS with parts I & II on one cassette (VHR 4135).

Novelization
"The Search" was novelized by author Diane Carey, and published in 1994. This was one of several episode novelizations, in addition to original stories. (see also List of Star Trek: Deep Space Nine novels)

References

External links

Star Trek: Deep Space Nine (season 3) episodes
1994 American television episodes
Star Trek: Deep Space Nine episodes in multiple parts
Television episodes written by Ronald D. Moore
Television episodes directed by Jonathan Frakes

The Search (Star Trek: Deep Space Nine)


A Série B do Campeonato Brasileiro de Futebol de 2023, oficialmente Brasileirão Série Betano 2023 por motivos de patrocínio, é uma competição de futebol realizada no Brasil, equivalente à segunda divisão. É disputada por 20 clubes, dos quais os quatro primeiros colocados terão acesso a Série A de 2024 e os quatro últimos serão rebaixados a Série C de 2024.

A região Sudeste, assim como na edição anterior, é a detentora do maior número de representantes na Série B, com sete equipes. Na sequência a região Nordeste conta com seis representantes e a região Sul com cinco representantes, enquanto duas equipes goianas representam a região Centro-Oeste. A região Norte novamente não possui representantes. Diferente das últimas edições, em 2023 não há nenhum dos considerados 12 grandes do futebol brasileiro. O único estreante é o Mirassol.

O  foi o primeiro clube matematicamente a ser rebaixado para a Série C de 2024, após um empate na 34ª rodada contra o  por 1–1 em casa.

Regulamento
A Série B é disputada por 20 clubes no sistema de ida e volta por pontos corridos. Em cada turno, os clubes jogam entre si uma única vez. Os jogos do primeiro turno são realizados na mesma ordem no segundo turno, apenas com o mando de campo invertido. Não há campeões por turnos, sendo declarado campeão o clube que obtiver o maior número de pontos após as 38 rodadas. Ao final, os quatro primeiros clubes ascendem para a Série A de 2024, da mesma forma que os quatro últimos serão rebaixados para a Série C de 2024. O vencedor ingressará diretamente na terceira fase da Copa do Brasil de 2024.

Todos os jogos contam com o árbitro assistente de vídeo (VAR) e o limite de atletas estrangeiros por equipe aumentou de cinco para sete.

Critérios de desempate
Em caso de empate por pontos entre dois clubes, os critérios de desempate foram aplicados na seguinte ordem:

 Número de vitórias;
 Saldo de gols;
 Gols pró (marcados);
 Confronto direto;
 Menor número de cartões vermelhos;
 Menor número de cartões amarelos;
 Sorteio.

Participantes

Estádios

Outros estádios
Além dos estádios de mando usual, outros estádios foram utilizados devido a punições de perda de mando de campo impostas pelo Superior Tribunal de Justiça Desportiva ou por conta de problemas de interdição dos estádios usuais ou simplesmente por opção dos clubes em mandar seus jogos em outros locais, geralmente buscando uma melhor renda.

Transmissão televisiva
Em 2022 chegou ao fim o contrato firmado em 2017 entre o Grupo Globo e a CBF para a cobertura dos jogos da Série B em todas as plataformas. Em outubro do mesmo ano, times como Chapecoense, Guarani, Sampaio Corrêa e Vitória se reuniram com a agência IMG para tratar do assunto do novo contrato da Série B, pedindo um modelo de concorrência e um acordo mais curto, com uma duração de dois anos ou mais de acordo com as negociações entre os clubes.

No início de 2023 foi aberta a concorrência pelos direitos de transmissão, o qual teve a participação da TV Globo, SBT e ESPN pelos pacotes de transmissão do torneio. Porém, os grupos concorrentes ofereceram ao todo 60% a menos do que valia o contrato anterior, que era de 220 milhões de reais. Por conta da indefinição, a concorrência partiu para a segunda fase, o que ocasionou na desistência do SBT após uma avaliação interna de que as transmissões em rede nacional poderiam atrair baixa audiência. Além disso, a Globo manifestou interesse na competição somente para a TV por assinatura, através dos canais SporTV e Premiere, no último, no modelo pay-per-view. Com um risco das competições ficarem de fora da TV aberta após 22 anos, os direitos então foram oferecidos para a Rede Bandeirantes, que transmitiu os jogos pela última vez em 2013.

Em 7 de março de 2023, a empresa Brax ofereceu aos clubes um contrato de transmissão da Série B com duração de quatro anos, no valor total de 210 milhões de reais, uma vez que a agência adquiriu os direitos de transmissão da Série B, além de já ser parceira da CBF em torneios como a Supercopa Feminina e a Copa do Brasil. Em 22 de março foi anunciada a venda dos direitos de transmissão para a Band, com exclusividade do torneio em TV aberta até 2024. Pelo modelo, a emissora irá transmitir anualmente 152 dos 380 jogos, com quatro partidas por rodada, sendo duas em rede nacional e outras duas adotando o sistema de regionalização de acordo com a popularidade de cada time. Quatro dias depois, o Grupo Globo venceu a concorrência nas demais plataformas e manteve os direitos de transmissão na TV por assinatura através do SporTV (seis jogos por rodada) e Premiere (todos os dez jogos em pay-per-view).

Em 15 de abril foi fechado acordo de transmissão dos mesmos jogos da Band pelo streaming Dale e pelo canal "Flow Sport Club", no YouTube.

Classificação

Resultados

Desempenho por rodada
Posições de cada clube por rodada:

 Líder e promoção à Série A de 2024
 Zona de promoção à Série A de 2024
 Zona de rebaixamento à Série C de 2024

Estatísticas

Artilharia

Assistências

Hat-tricks

Público
 Maiores públicos
Estes são os dez maiores públicos do campeonato:

 Menores públicos
Estes são os dez menores públicos do campeonato:

Mudanças de técnicos

Ver também
 Campeonato Brasileiro de Futebol de 2023 - Série A
 Campeonato Brasileiro de Futebol de 2023 - Série C
 Campeonato Brasileiro de Futebol de 2023 - Série D

Ligações externas

B
2023

Campeonato Brasileiro de Futebol de 2023 - Série B


A backhoe—also called rear actor or back actor—is a type of excavating equipment, or digger, consisting of a digging bucket on the end of a two-part articulated arm. It is typically mounted on the back of a tractor or front loader, the latter forming a "backhoe loader" (a US term, but known as a "JCB" in Ireland and the UK). The section of the arm closest to the vehicle is known as the boom, while the section that carries the bucket is known as the dipper (or dipper-stick), both terms derived from steam shovels. The boom, which is the long piece of the backhoe arm attached to the tractor through a pivot called the king-post, is located closest to the cab. It allows the arm to pivot left and right, typically through a range of 180 to 200 degrees, and also enables lifting and lowering movements.

Description

The term "backhoe" refers to the action of the bucket, not its location on the vehicle. That is, a backhoe digs by drawing earth backwards, rather than lifting it with a forward motion like a person shovelling, a steam shovel, or a bulldozer.  The buckets on some backhoes may be reconfigured facing forward, making them "hoes".

A  tractor-loader backhoe (TLB)  is a tractor-like vehicle with a backhoe at the rear, a front loader on the other and a swivelling seat to position the operator facing whichever direction is needed at the time.  In North America, this arrangement is often referred to as simply a backhoe, or when on a chassis originally derived from farm tractors, a tractor-loader backhoe.  To differentiate, a backhoe on its own dedicated chassis may then be referred to as an excavator.

Backhoe loaders can be designed and manufactured from the start as such, or can be the result of a farm tractor equipped with a front end loader (FEL) and rear backhoe.  Though similar looking, the purpose-designed backhoe loaders are much stronger, with the farm variation unsuitable for heavy work.

With the advent of hydraulic powered attachments such as a tiltrotator, breaker, a grapple or an auger, the backhoe is frequently used in many applications other than excavation and with the tiltrotator attachment serves as an effective tool carrier. Many backhoes feature quick coupler (quick-attach) mounting systems for simplified attachment mounting, dramatically increasing the machine's utilization on the job site. Backhoes are usually employed together with loaders and bulldozers. Excavators that use a backhoe are sometimes called "trackhoes" by people who do not realize the name is due to the action of the bucket, not its location on a backhoe loader.

Backhoe loaders are general-purpose tools, and are being displaced to some extent by multiple specialist tools like the excavator and the speciality front-end loader, especially with the rise of the mini-excavator.  On many job sites which would have previously seen a backhoe used, a skid-steer loader and a mini excavator will be used in conjunction to fill the backhoe's role.  However, backhoes are still in general use. The difference between the backhoe and the skid-steer loader, are that the backhoe has attachments back and front, where as the skid-steer loader only has front attachments, however, the attachment versatility on a skid-steer loader is much greater.

Sometimes a backhoe bucket is reversed to work in a power shovel configuration.

Sometimes a backhoe arm is used as a crane, by slinging the lifted object from the support linkages behind the scoop (advisably not from the teeth, preferably from a hook welded on a bucket, quick coupler or tiltrotator).

Origins

The backhoe swing frame was invented in 1947 by Vaino (pronounced "Waino") J. Holopainen and Roy E. Handy Jr. The swing frame "allowed the hydraulic digging arm to swing to the side to dump the bucket under US patent # 2,698,697". In April 1948 Wain-Roy Corporation sold the very first hydraulic backhoe, mounted to a Ford Model 8N tractor, to the Connecticut Light and Power Company for $705.

The first tractor-loader backhoe was a Wain-Roy backhoe mounted to a Frank G. Hough model "HE" in 1952 in Holden, Massachusetts, US, for the Holden Water Department. The F.G. Hough Company was a subsidiary of the International Harvester Company. By early 1954, two Hough "Payloader" model wheel loaders, the HE and the HF, were available with Wain-Roy backhoes. In 1954 the Wain-Roy Corporation negotiated a deal with IH for the Hough TLB full-scale production on several other models of Hough loaders.

In the same year, JCB launched the first European hydraulic loader, followed by a backhoe with a 180° slew, fitted to a tractor, in 1953. In 1957, Case developed the first integrated tractor backhoe loader at the Case New Holland plant in Burlington, Vermont, helping contractors complete their work more efficiently.

JCB introduced the first dedicated backhoe loader, incorporating the excavator and the major loader in a single, all-purpose tool.

In 1960, Vaino Holopainen was introduced as "Mr. Backhoe" to Henry Ford II.  Wain-Roy continued to produce them for Ford until 1963, when Ford started making their own. Wain-Roy Corporation later bought the AC Anderson Company. Although the Wain-Roy Corporation no longer exists, the Wain-Roy product line of backhoe attachments and couplers is still available through the Woods Equipment Company of Rockford, Illinois, US. In 1965, Kelly G. Cunningham used the 7.6 Gravely Tractor to create the Terramite Model 1 compact backhoe, known as the T1.

Because of the long-time predominance of the JCB marque in the United Kingdom and Ireland, it has become a genericized trademark there, and backhoe-equipped diggers are commonly called JCBs, while the term "backhoe" as an excavator component is almost unknown to the general public in this context. The founder of the JCB company, Joseph Cyril Bamford, is the only Briton to be honored in the Association of Equipment Manufacturers Hall of Fame.

Backhoe fade
"Backhoe fade" or "JCB fade" is a term coined by the telecommunications field to refer to accidental damage or complete severing of a communications cable by a backhoe or similar construction activity.

The term is a play on other types of signal loss, especially on wireless networks. Most of these cause a reduction in the signal, such as rain fade. A cable subjected to "backhoe fade" is instead a sudden and initially inexplicable loss of signal experienced when a cable is accidentally dug up and damaged or cut.

Notable manufacturers

  Case CE, United States (subsidiary of CNH, Netherlands)
  Caterpillar Inc., United States
  Deere & Company, United States
  Ford Motor Company, United States
  Hitachi Construction Machinery (Europe), Netherlands (subsidiary of Hitachi Construction Machinery, Japan)
  Hydrema, Denmark
  JCB, United Kingdom
  Komatsu, Japan
  Kubota, Japan
  LiuGong, China
  Massey Ferguson, United States (subsidiary of AGCO, United States)
  Mecalac, France (backhoes manufactured by former Fermec unit in Coventry, England. Acquired from Terex in 2016)
  New Holland Construction, Italy
  Volvo Construction Equipment, Sweden (subsidiary of Volvo, Sweden)
  XCMG, China

See also
 Backhoe loader

References

External links

 HowStuffWorks page on backhoe loaders, including animations and a simulator
 How Products Are Made: Backhoe – from enotes.com

Engineering vehicles
Excavating equipment
Articles containing video clips

fr:Tractopelle
de:Baggerlader

Backhoe


Gufunes skulpturpark ligger i et rekreationsområde på halvøen Gufunes i Grafarvogur i det nordøstre Reykjavik.

Rekreationsområdet ligger på en tidligere gårds jorder. Der findes skriftligt belæg for at der allerede omkring 1150 fandtes en kirke i området, som da lå langt uden for bosætningen Reykjavik.

Skulpturparken har cirka 25 skulpturer af Hallsteinn Sigurðsson.

Kilder
 Om Gufunes skulpturpark på www.bicycling.com, læst 2014-01-09

Noter

Eksterne henvisninger

 Gufunes hjemmeside
 Historik over Gufunes gård

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Reykjavik
Skulpturparker
Kultur i Reykjavik

Gufunes skulpturpark


An Epidendrum foldatsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Germán Carnevali. An Epidendrum foldatsii in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum foldatsii


Gebersdorf ist der Name folgender Orte:

 Gebersdorf (Nürnberg), ein Stadtteil der Stadt Nürnberg im Regierungsbezirk Franken in Deutschland
 Guébestroff, eine Gemeinde in der Region Lothringen in Frankreich

Gebesdorf