Project Stormfury was an attempt to weaken tropical cyclones by flying aircraft into them and seeding with silver iodide. The project was run by the United States Government from 1962 to 1983. The hypothesis was that the silver iodide would cause supercooled water in the storm to freeze, disrupting the inner structure of the hurricane, and this led to seeding several Atlantic hurricanes. However, it was later shown that this hypothesis was incorrect. It was determined that most hurricanes do not contain enough supercooled water for cloud seeding to be effective. Additionally, researchers found that unseeded hurricanes often undergo the same structural changes that were expected from seeded hurricanes. This finding called Stormfury's successes into question, as the changes reported now had a natural explanation.

The last experimental flight was flown in 1971, due to a lack of candidate storms and a changeover in NOAA's fleet. Project Stormfury was officially canceled more than a decade after the last modification experiment. Although the project failed to achieve its goal of reducing the destructiveness of hurricanes, its observational data and storm lifecycle research helped improve meteorologists' ability to forecast the movement and intensity of hurricanes.

Hypothesis

Cloud seeding was first attempted by Vincent Schaefer and Irving Langmuir. After witnessing the artificial creation of ice crystals, Langmuir became an enthusiastic proponent of weather modification. Schaefer found that when he dumped crushed dry ice into a cloud, precipitation in the form of snow resulted.

With regard to hurricanes, it was hypothesized that by seeding the area around the eyewall with silver iodide, latent heat would be released. This would promote the formation of a new eyewall. As this new eyewall was larger than the old eyewall, the winds of the tropical cyclone would be weaker due to a reduced pressure gradient. Even a small reduction in the speed of a hurricane's winds would be beneficial: since the damage potential of a hurricane increased as the square of the wind speed, a slight lowering of wind speed would have a large reduction in destructiveness.

Due to Langmuir's efforts, and the research of Schaefer at General Electric, the concept of using cloud seeding to weaken hurricanes gathered momentum. Indeed, Schaefer had caused a major snowstorm on December 20, 1946 by seeding a cloud. This caused GE to drop out for legal reasons. Schaefer and Langmuir assisted the U.S. military as advisors for Project Cirrus, the first large study of cloud physics and weather modification. Its most important goal was to try to weaken hurricanes.

Project Cirrus
Project Cirrus was the first attempt to modify a hurricane. It was a collaboration of the General Electric Corporation, the US Army Signal Corps, the Office of Naval Research, and the US Air Force. After several preparations and initial skepticism by government scientists, the first attempt to modify a hurricane began on October 13, 1947 on a hurricane that was heading west to east and out to sea.

The project's two B-17 and a B-29 of the 53rd Weather Reconnaissance group were dispatched from MacDill Field, Florida, to intercept the hurricane. The seeding B-17 flew along the rainbands of the hurricane, and dropped nearly 180 pounds (82 kilograms) of crushed dry ice into the clouds. The crew reported "Pronounced modification of the cloud deck seeded". It is not known if that was due to the seeding. Next, the hurricane changed direction and made landfall near Savannah, Georgia. The public blamed the seeding, and Irving Langmuir claimed that the reversal had been caused by human intervention. Cirrus was canceled, and lawsuits were threatened. Only the fact that a system in 1906 had taken a similar path, as well as evidence showing that the storm had already begun to turn when seeding began, ended the litigation. This disaster set back the cause of seeding hurricanes for eleven years.

At first the seeding was officially denied and it took years before the government admitted it. According to the Sept. 12, 1965 edition of the Fort Lauderdale News and Sun-Sentinel, in 1947 a hurricane "went whacky" and "Twelve years later it was admitted the storm had in fact been seeded."

Between the projects

The United States Weather Bureau's National Hurricane Research Project, founded in 1955, had as one of its objectives to investigate the scientific validity of hurricane modification methods.  To this end, silver iodide dispensers were tested in Hurricane Daisy in August 1958.  The flares were deployed outside of the hurricane eyewall, so this was an equipment test rather than a modification experiment.  The equipment malfunctioned in all but one of the flights, and no conclusive data was acquired.

The first seeding experiment since the Cirrus disaster was attempted on September 16, 1961, into Hurricane Esther by NHRP and the United States Navy aircraft. Eight cylinders of silver iodide were dropped into Esther's eyewall, and winds were recorded as weakening by 10 percent. The next day, more seeding flights were made. This time, the silver iodide did not fall into the eyewall, and no reduction in windspeed was observed. These two results were interpreted as making the experiment a "success".

The seedings into Hurricane Esther led to the establishment of Project Stormfury in 1962. Project Stormfury was a joint venture of the United States Department of Commerce and the United States Navy.

Project BATON
The objective of Project BATON was the analysis of the life history of thunderstorms.  A Department of
Defense research activity supported by the Advanced Research Project Agency, Project BATON sought to expand understanding of storm physics as an aid to weather forecasting, fire prevention, and, possibly, for artificially controlling the weather. Dr. Helmut Weickmann, as an employee of the U.S, Army Signal Research and Development Laboratory, and Dr. Paul MacCready of Meteorology Research, Inc., were joint leaders of the Project BATON team.

During the 1962 July–August storm season in Flagstaff, Arizona, the scientists, selected "guinea pig" storms, and seeded them with chemicals.  Effects were thoroughly analyzed from the ground and from the air with time-lapse motion picture cameras, stereo still cameras, storm radar, lightning detectors, and airborne heat sensors.  Among the agents inserted in selected clouds were "condensation nuclei" which temporarily increased the number of water droplets in the cloud, and pulverized dry ice, which turns a portion of the cloud to fine snow crystals that remain aloft. The utilization of these agents  facilitated study of a storm's characteristics.

Project STORMFURY begins

Robert Simpson became its first director, serving in this capacity until 1965.  There were several guidelines used in selecting which storms to seed. The hurricane had to have a less than 10 percent chance of approaching inhabited land within a day;  it had to be within range of the seeding aircraft; and it had to be a fairly intense storm with a well-formed eye. The primary effect of these criteria was to make possible seeding targets extremely rare.

No suitable storms formed in the 1962 season. Next year, Stormfury began by conducting experiments on cumulus clouds. From August 17 to 20 of that year, experiments were conducted in 11 clouds, of which six were seeded and five were controls. In five of the six seeded clouds, changes consistent with the working hypothesis were observed.

On August 23, 1963, Hurricane Beulah was the site of the next seeding attempt. It had an indistinct eyewall. In addition, mistakes were made, as the seedings of silver iodide were dropped in the wrong places. As a consequence, nothing happened. The next day, another attempt was made, and the seeders hit their targets. The eyewall was observed to fall apart and be replaced by another eyewall with a larger radius. The sustained winds also fell by twenty percent. All in all, the results of the experiments on Beulah were "encouraging but inconclusive."

In the six years after Beulah, no seedings were conducted for several different reasons. In 1964, measurement and observation equipment was not ready to be used. The year after that, all flights were used for additional experimentation in non-hurricane clouds.

Joanne Simpson became its director beginning in 1965.
While out to sea in August of the 1965 Atlantic hurricane season, Stormfury meteorologists decided that Hurricane Betsy was a good candidate for seeding. However, the storm immediately swung towards land, and on September 1, the planned flights were canceled. For some reason, the press was not notified that there were no seedings, and several newspapers reported that it had begun. As Betsy passed close to the Bahamas and smashed into southern Florida, the public and Congress thought that seeding was underway and blamed Stormfury. It took two months for Stormfury officials to convince Congress that Betsy was not seeded, and the project was allowed to continue. A second candidate, Hurricane Elena, stayed too far out to sea.

After Betsy, two other hurricanes came close to being seeded. Hurricane Faith was considered a likely candidate, but it stayed out of range of the seeding planes. That same year, recon flights were conducted into Hurricane Inez, but there were no seedings. Both the 1967 and 1968 seasons were inactive. Because of that, there were no suitable seeding targets in either of those two seasons.

Dr. R. Cecil Gentry became the director of Stormfury in 1968.  There were no more near-seedings until 1969. In the interim, equipment was improved. What once was the primitive method of hand-dumping dry ice was replaced with rocket canisters loaded with silver iodide, and then gun-like devices mounted on the wings of the airplanes that fired silver iodide into the clouds. Observation equipment was improved. Additional reconnaissance data was utilized to modify the working hypothesis. The new theory took cumulus towers outside the eyewall into account. According to the revised theory, by seeding the towers, latent heat would be released. This would trigger the start of new convection, which would then cause a new eyewall. Since the new eyewall was outside the original one, the first eyewall would be choked of energy and fall apart. In addition, since the new eyewall was broader than the old one, the winds would be lower due to a less sharp pressure difference.

Hurricane Debbie in 1969 provided the best opportunity to test the underpinnings of Project Stormfury. In many ways it was the perfect storm for seeding: it did not threaten any land; it passed within range of seeding aircraft; and was intense with a distinct eye. On August 18 and again on August 20, thirteen planes flew out to the storm to monitor and seed it. On the first day, windspeeds fell by 31%. On the second day, windspeeds fell by 18%. Both changes were consistent with Stormfury's working hypothesis. Indeed, the results were so encouraging that "a greatly expanded research program was planned." Among other conclusions was the need for frequent seeding at close to hourly intervals.

The 1970 and 1971 seasons provided no suitable seeding candidates. Despite this, flights were conducted into Hurricane Ginger. Ginger was not a suitable storm for seeding, due to its diffuse, indistinct nature. The seeding had no effect. Ginger was the last seeding done by Project Stormfury.

After the seedings

Atlantic hurricanes meeting all of the criteria were extremely rare, which made duplication of the "success" reached with Hurricane Debbie extremely difficult. Meanwhile, developments outside of meteorology hindered the cause of hurricane modification.

In the early 1970s, the Navy withdrew from the project. Stormfury began to refocus its efforts on understanding, rather than modifying, tropical cyclones. At the same time, the Project's B-17s were nearing the end of their operational lifetimes. At the cost of $30 million (year unknown) two Lockheed P-3's were acquired. Due to the rarity of Atlantic hurricanes meeting the safety requirements, plans were made to move Stormfury to the Pacific and experiment on the large number of typhoons there. This action required many of the same safety requirements as in the Atlantic, but had the advantage of a much higher number of potential subjects.

The plan was to begin again in 1976, and seed typhoons by flying out of Guam. However, political issues blocked the plan. The People's Republic of China announced that it would not be happy if a seeded typhoon changed course and made landfall on its shores, while Japan declared itself willing to put up with difficulties caused by typhoons because that country got more than half of its rainfall from tropical cyclones.

Similar plans to operate Stormfury in the eastern north Pacific or in the Australian region also collapsed.

Failure of the working hypothesis
Multiple eyewalls had been detected in very strong hurricanes before, including Typhoon Sarah and Hurricane Donna. Double eyewalls were usually only seen in very intense systems.  They had also been observed post-seeding in some of the seeded storms. At the time, the only observations of rapid changes in eyewall diameter, other than during presumably successful seedings, occurred during rapid changes in storm intensity. It remained unclear whether the seedings caused the secondary eyewalls or whether it was just part of a natural cycle (because correlation does not imply causation). It was initially thought that eyewall changes similar to those observed in seeded but not unseeded systems provided the evidence that Project Stormfury was a success. But if it was later observed that such eyewall changes were common in unseeded systems as well, such observations would throw doubt on the hypothesis and assumptions driving Project Stormfury.

Data and observations did in fact begin to accumulate that debunked Stormfury's working hypothesis. Beginning with Hurricanes Anita and David, flights by hurricane hunting aircraft encountered events similar to what happened in "successfully" seeded storms. Anita itself had a weak example of a concentric eyewall cycle, and David a more dramatic one. In August 1980, Hurricane Allen passed through the Atlantic, Caribbean, and Gulf of Mexico. It also underwent changes in the diameter of its eye and developed multiple eyewalls. All this was consistent with the behavior that would have been expected of Allen had it been seeded. Thus, what Stormfury thought to have accomplished by seeding was also happening on its own.

Other observations in Hurricanes Anita, David, Frederic, and Allen also discovered that tropical cyclones have very little supercooled water and a great deal of ice crystals. The reason that tropical cyclones have little supercooled water is that the updrafts within such a system are too weak to prevent water from either falling as rain or freezing. As cloud seeding needed supercooled water to function, the lack of supercooled water meant that seeding would have no effect.

Those observations called the basis for Project Stormfury into question. In the middle of 1983, Stormfury was finally canceled after the hypothesis guiding its efforts was invalidated.

Legacy
In the sense of weakening hurricanes to reduce their destructiveness, Project Stormfury was a complete failure because it did not distinguish between natural phenomena in tropical cyclones and the impact of human intervention. Millions of dollars had been spent. In the end, "[Project] STORMFURY had two fatal flaws: it was neither microphysically nor statistically feasible."

In addition, Stormfury had been a primary generator of funding for the Hurricane Research Division. While the project was operational, the HRD's budget had been around $4 million (1975 USD; $16 million 2008 USD), with a staff of approximately 100 people. In 2000, the HRD employed 30 people and has a budget of roughly $2.6 million each year.

However, Project Stormfury had positive results as well. Knowledge gained during flights proved invaluable in debunking its hypotheses. Other science resulted in a greater understanding of tropical cyclones. In addition, the Lockheed P-3's were perfectly suitable for gathering data on tropical cyclones, allowing improved forecasting of these monstrous storms. Those planes were still used by the NOAA as of 2005.

Former Cuban president Fidel Castro alleged that Project Stormfury was an attempt to weaponize hurricanes.

See also

 Operation Popeye
 Weather modification in North America
 Alberta Hail Project

Notes

References

External links

 History of Project Stormfury
 History of hurricane seeding and modification efforts

1962 establishments in the United States
1983 disestablishments in the United States
Stormfury
Stormfury
Tropical cyclone meteorology
Weather modification in North America

Project Stormfury


Akira Matsunaga (født 8. august 1948) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1973||3||0
|-
|1974||0||0
|-
|1975||0||0
|-
|1976||7||2
|-
!Total||10||2
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Akira Matsunaga (fodboldspiller, født 1948)


متحف البيضاء هو متحف يقع عند مدخل مدينة البيضاء ، وقد افتتح في عام 1988م يعرض مجموعة من اللقى الأثرية عثر عليها في موقع بلدة بلغراي مدينة البيضاء حاليا ، تمثلت في أواني فخارية ترجع إلى العصرين الإغريقي والروماني ، كما تعرض به أجزاء من منحوتات ونقوش رومانية ، إضافة إلى عينات من التاريخ الطبيعي .

مصادر

انظر أيضا
 قائمة متاحف ليبيا

بلاغراي
البيضاء

متحف البيضاء


Hestebønne (Vicia faba), også kendt som favabønne, valsk bønne og vælsk bønne, er en etårig art i ærteblomst-familien. Det er ikke en bønne, men en vikke. Blomsten er hvid og normalt fra fra 40 til cirka 90 cm høj. Planten indeholder cirka 32% proteiner, noget som gør den velegnet til dyrefoder.

Favabønner bruges, sammen med kikærter, til at lave falafel, som er en populær form for fastfood  i Mellemøsten. De kan også bruges til at lave grød og brød, imens stegte fababønner bliver brugt som snacks.

Vikke
Hans Kongelige Højhed, Prinsgemal Henrik (1934-2018) regnede hestebønner som en
af de bedste grønsager. Citat fra udsendelsen "Hofretter" på DR.

Hestebønne


Das Schloss Gosau befand sich in Gosau im Salzkammergut in Oberösterreich.

Geschichte
Das Schloss wurde im Auftrag von Graf Ernst Emanuel von Silva-Tarouca (1860–1936) in den Jahren 1909 bis 1912 errichtet. Der Baustil war Neobarock.

Das Schloss wurde nach dem Tod des Grafen an mehrere Besitzer weiterverkauft und als Hotel in der Nachkriegszeit betrieben. Es wurde trotz Protesten im Jahre 1977 abgerissen.

Einzelnachweise

Gosau
Abgegangenes Bauwerk in Oberösterreich
Bauwerk in Gosau
Erbaut in den 1910er Jahren
Kulturlandschaft Hallstatt–Dachstein/Salzkammergut (Pufferzone)

Schloss Gosau


Diogo Lopes (Lisboa, 23 de Fevereiro de 1995), mais conhecido como SYRO, é um cantor, compositor e baterista português.

É autor do single de sucesso "Perto de Mim", lançado em 2020, cujo videoclipe conta com milhões de visualizações, na plataforma YouTube.

Carreira
Iniciou o seu percurso musical, possuindo apenas 12 anos, enquanto baterista. Mais tarde, licenciou-se em Jazz e Música Moderna.

Integrou a banda de Pop-Rock portuguesa Caelum's Edge, fundada em 2012 e vencedora da primeira edição do concurso EDP Live Bands. Manteve-se na banda, até 2016.

Em 2018, decidiu apresentar-se em nome próprio e começar uma carreira a solo, tendo lançado o seu primeiro single "Deixa Passar".

Em 2020, a sua carreira musical disparou, após ter lançado o single "Perto de Mim", que conquistou o coração de milhões de ouvintes e já alcançou números impressionantes, nas plataformas onde foi lançado.

Em 2021, depois de ter assinado com a Sony Music Entertainment Portugal, tornando-se artista da produtora, lançou o single "Casa". No mesmo ano, foi nomeado para os prémios Play (Prémios da Música Portuguesa), enquanto Artista Revelação.

Ainda em 2021, em colaboração com a Sony Music Entertainment Portugal, lançou o seu primeiro álbum "Genesis", um disco que juntara alguns dos seus singles com temas que ainda não havia lançado, resultando num total de doze faixas. Foram realizados dois concertos de apresentação para o mesmo, que tiveram lugar no Hard Club (Porto) e no Capitólio (Lisboa), a 27 de Novembro e 3 de Dezembro de 2021, respetivamente.

Em 2022, participou no Festival da Canção, tendo interpretado o tema "Ainda Nos Temos".

Ainda em 2022, foi nomeado para os prémios MTV EMA (MTV Europe Awards).

A sua grande referência é o cantor britânico Phil Collins, que também exerce a função de baterista. Devido a tal facto, em entrevistas, SYRO já foi apelidado de "Phil Collins Português".

Alguns dos seus temas fazem parte da banda sonora de algumas telenovelas portuguesas, o que representa valor para os mesmos e contribui para a visibilidade do intérprete.

Banda sonora

Discografia

Singles:

Álbuns de estúdio:

Álbum "Genesis"
"Genesis", da palavra "origem", é o álbum de estreia de SYRO, composto por doze temas. Foi em lançado em 2021.

Músicas do álbum:

Referências
Naturais do Barreiro
Cantores de língua portuguesa
Participantes no Festival RTP da Canção

SYRO


John Stockdale Rhea (* 9. März 1855 in Russellville, Logan County, Kentucky; † 29. Juli 1924 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1897 und 1905 vertrat er zweimal den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Rhea besuchte nach der Grundschule das Bethel College in Russellville. Danach studierte er an der Washington and Lee University in Lexington (Virginia). Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er ab 1873 in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1878 und 1882 fungierte er als Staatsanwalt im Logan County. Politisch war Rhea Mitglied der Demokratischen Partei. In den Jahren 1884 und 1888 war er einer der demokratischen Wahlmänner bei den Präsidentschaftswahlen. Dabei stimmte er jeweils für Grover Cleveland. 1892 und 1896 war er Delegierter zu den Democratic National Conventions, auf denen Grover Cleveland sowie später William Jennings Bryan als Präsidentschaftskandidaten nominiert wurden.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1896 wurde Rhea im dritten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1897 die Nachfolge von W. Godfrey Hunter von der Republikanischen Partei an. 1898 und 1900 wurde Rhea jeweils bestätigt. Allerdings wurde die Wahl des Jahres 1900 von J. McKenzie Moss angefochten. Als diesem Einspruch stattgegeben wurde, musste Rhea am 25. März 1902 sein Mandat an Moss abgegeben. In seine bisherige Amtszeit fiel der Spanisch-Amerikanische Krieg.

Bei den Wahlen des Jahres 1902  schaffte Rhea die Rückkehr in den Kongress. Dort verdrängte er McKenzie Moss wieder aus dem Amt. Bis zum 3. März 1905 konnte Rhea eine weitere reguläre Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Für die Wahlen des Jahres 1904 verzichtete er auf eine erneute Kandidatur. In der Folge praktizierte John Rhea wieder als Anwalt. Zwischen 1913 und 1922 amtierte er als Bezirksrichter. Er starb am 29. Juli 1924 in seinem Geburtsort Russellville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1855
Gestorben 1924
Mann

John Stockdale Rhea


William Henry Crain (* 25. November 1848 in Galveston, Texas; † 10. Februar 1896 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1885 und 1896 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
William Crain besuchte bis 1867 verschiedene Schulen in New York City. Danach kehrte er nach Texas zurück, wo er zwei Jahre lang auf einer Ranch arbeitete; anschließend war er als Lehrer tätig. Nach einem Jurastudium und seiner 1871 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Indianola in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1876 bis 1878 gehörte Crain dem Senat von Texas an. Von 1872 bis 1876 war er Staatsanwalt im 23. Gerichtsbezirk von Texas.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1884 wurde Crain im siebten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 4. März 1885 die Nachfolge von Thomas P. Ochiltree antrat. Nach fünf Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Tod am 10. Februar 1896 im Kongress verbleiben. Seit 1893 vertrat er dort als Nachfolger von Samuel W. T. Lanham den elften Distrikt seines Staates.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Senats von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1848
Gestorben 1896
Mann

William H. Crain


As Unidades de São Lázaro, referidas erroneamente como Campus de São Lázaro, são unidades universitárias localizadas no Campus Federação/Ondina da UFBA, num dos pontos mais altos do bairro da Federação, com vista ao Oceano Atlântico. Seu foco é promover ensino, pesquisa e extensão nas áreas das ciências humanas.

História
Durante o século XIX, o local pertencia a João Francisco de Almeida Silva e abrigava a Fazenda Santa Ângela, formada pela Capela São Gonçalo, que já não existe mais, e pelo Casarão do Alto de São Lázaro, também conhecido como Casarão da Estrada de São Lázaro. No início do século XX, João Francisco de Almeida Silva muda-se para Santo Antônio de Jesus e o local passa a abrigar o Noviciado das Ursulinas das Mercês. Em 1950, o Ministério da Educação compra o Casarão para abrigar Instituto Nacional de Estudos Pedagógicos, que funciona até 1974, quando o Instituto é fechado e a Faculdade de Filosofia e Ciências Humanas inicia sua mudança para o local, onde funciona até os dias de hoje.

Em 2008, foi instituído o Instituo de Psicologia da Universidade Federal da Bahia no local.

Estrutura
Atualmente, no local, está presente:

 Biblioteca Universitária Prof. Isaías Alves, biblioteca administrada pela Faculdade de Filosofia e Ciências Humanas, mas que serve tanto à FFCH quanto ao Instituto de Psicologia;
 Centro de Digitalização;
 Núcleo de Atendimento ao Estudante;
 Pavilhão de Aulas Raul Seixas, anexo dedicado à ministração de aulas;
 Ponto de Distribuição de Alimentos de São Lázaro, restaurante universitário;
 Instituto de Psicologia da Universidade Federal da Bahia, instituído em 2008. promove pesquisa, extensão e ensino nas áreas de psicologia e serviço social
 Faculdade de Filosofia e Ciências Humanas da Universidade Federal da Bahia, primeira estrutura a se instalar no local para promover pesquisa, extensão e ensino. Rege, além cerca de trinta grupos de pesquisa, os seguintes centros de estudos, museu, laboratórios e departamentos:
 Centro de Estudos Afro-Orientais;
 Centro de Estudos e Pesquisas em Humanidades;
 Núcleo de Estudos Interdisciplinares sobre a Mulher;
 Museu de Arqueologia e Etnologia;
 Laboratório de Arqueologia;
 Laboratório de Museologia;
 Laboratório de Estudos sobre a Transmissão e História Textual na Antiguidade e no Medievo;
 Departamento de Ciências Sociais;
 Departamento de Ciência Política;
 Departamento de Sociologia;
 Departamento de Filosofia;
 Departamento de Estudos de Gênero e Feminismo;
 Departamento de História;
 Departamento de Museologia.

Referências

Universidade Federal da Bahia
Organizações fundadas em 1941

Unidades de São Lázaro


Öpir (también Öper, nórdico antiguo: ØpiR/Œpir, que significa «chillón») fue un maestro grabador de runas (erilaz) activo durante la segunda mitad del  y principios del  en Uppland, Suecia

A diferencia de otras regiones de Europa durante la Alta Edad Media, muchos escandinavos probablemente sabían leer y escribir, bien sobre hueso o madera. Öpir es conocido por su trabajo en estilo Urnes. El estilo Urnes es la última fase de los estilos de zoomórfica decoración vikinga que se desarrolló durante la segunda parte del  y el comienzo del .

Parece ser que durante el , surgieron grandes maestros erilaz y, en consecuencia, con ellos sus aprendices. En algunos ejemplos aparece grabado el nombre del maestro y a continuación se suma el nombre del aprendir que colaboró. En este contexto Öpir estaba asociado con Visäte. Aparece firmando aproximadamente unas cincuenta piedras rúnicas y existen otro medio centenar posiblemente de su autoría. Su trabajo es evidente en el sur y este de Uppland, pero han aparecido obras suyas en Gästrikland y Södermanland.

Una característica de su obra es la presencia de una serpiente solitaria en forma de 8. Su estilo también está caracterizado por una elegancia y precisión en las complejas intervoluciones de las serpientes rúnicas.

Öpir fue probablemente un alias para firmar sus obras. En la U 485 en Marma, aparece su nombre completo: OfæigR ØpiR.

Estilo
El nórdico antiguo de Öpir es peculiar por la ausencia del fonema h que parece ausente de su idioma y sin normalizar donde debería estar. También se le reconoce por añadir la runa , en futhark joven para el mencionado fonema h donde en principio no debería usarse. Algunos ejemplos de ese uso son las palabras: huaru (varu), hustr/huastr (austr or vestr), hut (ut) y Huikiar (nombre personal Vigæir). La pérdida del fonema inicial h antes de la vocal y su uso al principio de las palabras, aparece como dialecto típico del Roslagen (al este de Uppland), donde Öpir se encontraba más activo. No obstante, recientes investigaciones le presentan como un detallista y firme caligrafista con muy pocos errores gramaticales. Por otro lado, basándose en interpretaciones de sus conocimientos lingüisitcos, las diferentes formas de grabar su nombre han despertado la hipótesis que hubo dos erilaz llamados Öpir.

Piedras firmadas
Pese a la duda de que hubo dos Öpir, las siguientes 46 inscripciones se atribuyen a Öpir: Sö 308 en Vid Järnavägen, U 23 en Hilleshögs, U 36 en Svartsjö Djurgård, U 104 en Eds, U 118 en Älvsunda, la hoy perdida U 122 en Järva Krog, U 142 en Fällbro, la hoy perdida U 168 en Björkeby, U 179 en Riala, U 181 en Össeby-Garn, U 210 en Åsta, U 229 en Gällsta, la hoy perdida U 262 en Fresta, U 279 en Skälby, U 287 y U 288 en Vik, U 307 en Ekeby, la hoy perdida U 315 en Harg, U 462 en Prästgården, U 485 en Marma, U 489 en Morby, U 541 y U 544 en Husby-Lyhundra, la hoy perdida U 565 en Ekeby Skog, U 566 en Vällingsö, U 687 en Sjusta, U 880 en Skogstibble, U 893 en Högby, U 898 en Norby, U 922. La hoy perdida U 926 en la Catedral de Upsala, Piedra rúnica de Vaksala U 961 en Vaksala, U 970 en Bolsta, U 973 en Gränby, la hoy perdida U 984 en Ekeby, U 993 en Brunnby, U 1034 en Tensta, U 1063 en Källslätt, U 1072 en Bälinge, U 1100 en Sundbro, U 1106 en Äskelunda, U 1159 en Skensta, U 1177 en Hässelby, U Fv1948;168 en Alsike, U Fv1976;107 en la Catedral de Upsala, y la hoy perdida Gs 4 en Hedesunda. Rundata suma tres más: U 896 en Håga y U 940 en Upsala, ambas indican que Öpir "preparó las runas," y U 1022 en Storvreta. Se ha sugerido que las tres corresponden a los inicios de la carrera de Öpir.

Otra inscripción que aparece en Rundata, Sö 11 en Gryts, parece que está firmado por una segunda persona llamada Öpir.

Galería

Referencias

Arte vikingo
Vikingos de Suecia

Öpir


Zavétnoye  es un posiólok del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, 11 km al suroeste de Poltávskaya y 81 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 231 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Protichkinskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Заветное (Краснодарский край).

 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Casa de los años 1950 en Panoramio
 Antigua escuela en Panoramio

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar

Zavétnoye (Krasnodar)


EIMOS est un système de mortier intégré monté sur un camion, soit un mortier automoteur conçu et fabriqué par la société de défense espagnole  EXPAL Systems. Il est développé pour répondre aux besoins actuels et futurs des forces terrestres . Le système d'arme offre une puissance de feu et des capacités de fiabilité élevées pendant les missions de combat, et offre également une protection améliorée pour l'équipage.

Armement du système d'arme EIMOS
Le système d'arme EIMOS comprend un mortier à longue portée standard de 81 mm ou un mortier de 60 mm, qui peut être échangé en trois minutes. Le mortier de 81 mm pèse 40 kg et peut tirer à une cadence de 25 coups par minute jusqu'à une portée de 6,9 km. Le mortier de 60 mm pèse 18,85 kg et tire à une cadence de 35 coups par minute jusqu'à une portée de 4,9 km.

Le système de mortier peut être tourné à 360 ° dans le sens transversal, à 4 ° d'élévation et à 4 ° d'angle de déviation pour un ciblage précis.

Le système d'arme comprend des moteurs électriques d'une puissance de sortie allant jusqu'à 2 kW et un cycle de service inférieur à 10 %. Il est également équipé d'un système de recul hydraulique, avec un recul maximum de 30 mm, pour augmenter la précision et la puissance de feu. Le système d'absorption du recul minimise à plus de 90 % les efforts transmis du mortier au véhicule.

Système d'information d'appui feu TECHFIRE
Le système de mortier EIMOS est intégré au système d'information d'appui-feu TECHFIRE (technologie de puissance de feu) pour automatiser la précision des données de tir et les corrections balistiques. Il accélère également les tâches de tir direct ou indirect pour réduire la consommation de munitions et les dommages collatéraux.

Le système TECHFIRE permet à l'opérateur de surveiller les données du processus de lutte contre l'incendie à l'aide de son écran facile à utiliser. Il est équipé d'une interface SIG visuelle pour aider à la prise de décision.

Opérateurs militaires

  2 URO VAMTAC équipés de l'EIMOS pour l'infanterie de marine espagnole pour fin 2021 avec 80 systèmes prévus en tout pour tous les corps d'armée qui complèteront ou remplaceront le Cardom de Soltam Systems engagé en Afghanistan  ainsi que les systèmes ECIA. Il pourra également équiper une version du Dragon (véhicule blindé).

Notes et références

Mortier automoteur
Équipement militaire espagnol
Artillerie de calibre 81 mm

EIMOS


ලෝකයේ ඕනෑම කාලගුණික තත්වයක් යටතේ නොනැසී වර්ධනය විය හැකි ශාක විශේෂ අතරින් පතොක් ශාකයට හිමි වන්නේ සුවිශේෂ ස්ථානයකි.ග්‍රීක භාෂාවෙන් කෑක්ටෝස් හෙවත් කටු ගස නාමයෙන් හදුන්වන මෙම ශාකය ඉංශ්‍රීසි භාෂාවෙන් හදුන්වන්නේ කැක්ටස් යනුවෙනි. දැනට හෙළිදරව් වී ඇති අයුරින් පතොක් වසර මිලියන 20 සිට 30 දක්වා වූ ඉතිහාසයකට උරුමකම් කියයි.

උද්භිත විද්‍යාඥයන්ගේ ගණන් හිලව්වලට අනුව මේ වන විට ලොව පුරා ඇති පතොක් විශේෂ  සංඛ්‍යාව 2500 කට වැඩි වෙයි. මේවායින් වැඩි හරියක් සොයාගෙන ඇත්තේ ආක්ටික් අර්ධ ගෝලයේ සහ මැද පෙරදිග රටවලිනි. සාමාන්‍යයෙන් පතොක් ගස තනි පුඩුවක හැඩැති දිදාලයක් තරම් මමිලාරියා නම් විශේෂයේ සිට Giant Cactus හෙවත් යෝධ පතොක් නම් අඩි 50 ක් පමණ උස විශේෂය දක්වා පුළුල් පරාසයකට අයත් වන අතර පතොක් බොහෝමයක් විශේෂ බැලූ බැල්මෙහි කිසිදු දීප්තිමත් බවක් හෝ ඔපයක් ඈති වර්ග නොවේ.එසේ වුවත් සමහර විශේෂ මැණික් මෙන් දීප්තිමත් බවකුත් මුතු ඇටයක ඔපවත් බවකුත් ගනී.

බොහෝ සෙයින් කුඩා වගේම අලංකාර බවින් ද පිරිපුන් පතොක් මල්වල ලක්ෂණ විශේෂයෙන් විශේෂයට වෙනස් ආකාරයක් ගන්නා බව උද්භිද විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි. සමහර පතොක් මල් අරුණෝදයෙහි සිට සන්ධ්‍යා කාලය තෙක් පවතින අතර තවත් සමහර ඒවා මාස ගණනාවක් තිස්සේ පර නොවී පවතී.

උද්භිද විද්‍යාඥයින්ගේ හෙළිදරව් කිරීමට අනුව මේවායේ බීජ අවුරුදු ගණනාවක් යනතුරු වුවත් නොනෑසී පැවතීමත් පතොක් ගසේ අහක දමන ඉතා කුඩා කැබැල්ලක් වුව පැළවීමට ඇති හැකියාවත් නිසා ඕනෑම කාලගුණික වෙනස්කමක් යටතේ වැඩෙන ශාක අතලොස්ස අතරට පතොක් ගස ද එක්වෙයි.

දැනට විද්‍යාඥයන් සොයාගෙන ඇති අන්දමට පතොක් ගස්වලට උෂ්ණත්වය Fahrenheit අංශක 40 සිට Fahrenheit අංශක 140 දක්වා දරාගත හැකිය.ඒ වගේම බොහොමයක් විශේෂවලට ජලය පොදක්වත් නැතිව වසර ගණනාවක් ම ජීවත්වීමේ හැකියාව පවතී. එසේම වර්ධනය වීමේ හැකියාවද ඇත.

කටුක දේශගුණික තත්ත්ව මග හැරීමේලා අනුවර්තනය වී ඇති පතොක් ශාකයෙහි බොහෝමයක් විශේෂවල ජලය සංරක්ෂණය කර ගෑනීමට පත්‍රවල ඉටි ආවරණයක් තිබෙනු දැකිය හැකිය. එසේම අධික කර්කෂ දේශගුණික කාල පරිච්ඡේදවල දී පත්‍ර හැලීම ද සිදු කරයි. මේ කාලයේ දී ශාකයට වුවමනා ආහාර නිපදවන්නේ ගසෙහි කඳෙනි. සැබවින්ම සෑම පතොක් විශේෂයකටම මූල පද්ධතිය ඉතාම ගෑඹුරටත් පුලුල්වත් පෑතිරී යයි.මෙයින් උපරිම පල ගන්නා පතොක් ශාකය වර්ෂා කාලයේ දී හෑකි තරම් ජලය එකතු කර ගෙන සංරක්ෂණය කර ගනී. අධික නියං කාලවල දී පත්‍ර සහ කද අසලට සංක්‍රමණය වන මෙම ජලය අනෙකුත් ඝ්‍රාවයන් සමග එක්ව ශාකයේ ජල අවශ්‍යතා සපුරයි.

ජලය මිශ්‍රිත මෙම ඝ්‍රාවය පිපාසය සංසිදුවීම සදහා කොතරම් බලපෑමක් කරන්නේ ද කියහොත් එ0ගලන්ත ගුවන් නෑවියකු වූ එඩ්වින් සොල්වියර්ස් මුහුණ පෑ අත්දෑකීම් කදිම සාක්කියකි.1944 වසරේ එක්තරා දවසක ඔහු පදවාගෙන ආ ගුවන් යානය කාර්මික දෝෂයකට ලක් වී ඈරිසෝනියාවේ යුමා කාන්තාරයට කඩා වෑටුණු අතර එතෑන් පටන් පුරා දින පහකට පසු ඔහු ගලවා ගන්නා තෙක්ම ජීවත් වූයේ පළමු දිනයේ පතොක් ශාකයකින් ලබාගත් යුෂය පානය කිරීමෙනි.

සෑබෑවින්ම දෑනුදු බටහිර අමෙරිකානු ,මෑක්සිකෝ සහ බටහිර ඉන්දීය ගෝත්‍රිකයෝ ඈතෑම් පතොක් විශේෂ ආහාර සදහා එක් රෑස් කොට තබා ගනිති.මෙහිදී ඈතෑම් පිරිස් මෘදු මොළොක් කුඩා කොටස් සහිත ඈතෑම් පතොක් විශේෂ කෙළින්ම කෑමට ගන්නා අතර තවත් පිරිසක් ව්‍යාංජන ලෙසින් කෑමට සකසා ගනිති.

එසේ වුවත් බොහෝ දෙනකු නොදන්නා කරුණක් ද වෙයි.ඒ බොහොමයක් පතොක් ශාකවල ඵලය රසවත් පලතුරක් බවය.

එසේම දකුණු ඈමෙරිකානු ගව පට්ටි හිමියන් පතොක් ශාකය ඉන්ධනයක් ලෙසින් ද චීන සහ ඉරාන වෑසියන් විෂ බීජ නාශකයක් ලෙසින් ද උපයෝගී කර ගන්නා අතර ඕස්ට්‍රේලියාවේ ක්වීන්ස්ලන්ත සහ නිවුසවුත් වේල්ස් වෑසියෝ පතොක් ශාකයෙන් නිපදවන විසිතුරු භාණ්ඩ අලෙවියෙන් විශාල ආදායමක් උපයා ගනිති.මේ විදියට බෑලූ විට පතොක් ගස ඉතා ප්‍රයෝජනවත් ශාකයක් ලෙසින් පෙනී ගිය ද එය හිසරදයක් වන අවස්ථා ද නෑත්තේ නොවේ.ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව අධික ව්‍යාප්තිය නිසාය.

උද්භිද විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දෙන අන්දමට පතොක් විශේෂයේ ඕනෑම ශාකයකට වසර 75 කාලයක් තුළ අක්කර මිලියන 600 ක භූමී ප්‍රදේශයක් වසා දෑමීමේ හෑකියාව ඈත.මෙය තෘණ වර්ග හෑරුණු විට ලෝකයේ වඩාත්ම ශීඝ්‍ර ව්‍යාප්තියක් මෙන්ම වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරන ශාක විශේෂයයි.

1952 වසරේ දී මෙම ශාකය මර්දනය කිරිමෙහිලා ඕස්ට්‍රේලියා විද්‍යාඥයෝ කෘමියෙකු යොදා එයින් සාර්ථක ඵල ලබා ගත්හ.එය කෙසේ වෙතත් කෝටි සංඛ්‍යාත ශාක ලෝකයෙහි පාරිසරික තුල්‍යතාවත් ජීවයේ අඛණ්ඩතාව පවත්වා ගෑනීමත් කෙරෙහි වෑදගත්ම ස0ධිස්ථානයක් ලෙසින් සෑලකෙන්නේ පතොක් ශාකයයි.

පතොක් ගස වර්ෂාව සහ දිනෙන් දින විනාශ වී යන බොහොමයක් වනාන්තර පුනරුප්ථාපනය කෙරෙහිත් බලපෑම් කල හෑකි ශාකයක් ලෙසින් සෑලකෙන අතර මේ වනවිටත් බොහොමයක් උද්භිද විද්‍යාඥයන් මේ පිළිබද පර්යේෂණ අරඹා ඈතෑයි හෙළි වී තිබේ.

ඒ මොනවා වුණත් උද්භිද විද්‍යාඥයන් පැහැදිලිවම පෙන්වා දෙන එක් දෙයක් තිබේ. ඒ ලෝක විනාශයක දී අවසන් වශයෙන් මෙලොවින් සමුගන්නා ජීව දර්ශකය පතොක් බවයි.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

නියඟයට ඔරොත්තු දෙන ශාක
Eocene plants
Priabonian first appearances
Extant Eocene first appearances
Taxa named by Carl Linnaeus
Western (genre) staples and terminology

පතොක්


An Xanthorrhoea fulva in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alma Theodora Lee, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni D.J.Bedford. An Xanthorrhoea fulva in nahilalakip ha genus nga Xanthorrhoea, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthorrhoea

Xanthorrhoea fulva


ماريوس بوبا  ، من مواليد 31 يوليو 1978 في أوراديا في رومانيا ، لاعب كرة قدم روماني.

يلعب مع نادي بوليتيهنيكا تيميسوارا منذ عام 2007.

بدأ باللعب مع منتخب رومانيا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من أوراديا
لاعبو باندوري تارغو جيو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بولتيهنيكا تيميسوارا
لاعبو بيهور أوراديا
لاعبو جامعة كلوج
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري الدرجة الثانية الروماني
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
مدربو كرة قدم رومانيون
مواليد 1978
مواليد في أوراديا

ماريوس بوبا


Martin Wylde Carter, né en 1927 à Georgetown en Guyane britannique et mort dans la même ville le , est un poète guyanien.

Biographie
Sa famille, d'ascendance africaine, indienne et européenne, fait partie de la classe moyenne créole du Guyana. Martin Carter fréquente le Queen's College de Georgetown entre 1939 et 1945. Puis il obtient un emploi dans la fonction publique, d'abord dans la poste, puis comme secrétaire du directeur des prisons. Toujours en 1945, il semble probable qu'il entre en contact avec les idées marxistes diffusées par Cheddi et Janet Jagan.

Martin Carter refuse de régler l'amende de  pour avoir participé à une manifestation illégale en  et est incarcéré de ce fait  à compter du  de la même année.

En , il fait partie de l'équipe de direction qui lance le journal Stabroek News.

Œuvres publiées
 The Hill of Fire Glows Red, Miniature Poets, 1951
 Poems of Resistance from British Guiana, Lawrence and Wishart, 1954
 Poems of Succession, Londres, New Beacon, 1977.
 Poems of Affinity, Release, 1980.
 Selected Poems, Demerara, 1989.
 University of Hunger: Collected Poems and Selected Prose, éd. Gemma Robinson, Bloodaxe, 2006.

Bibliographie
  Lloyd W. Brown, « Martin Wylde Carter », dans : In Daryl Cumber Dance (dir.), Fifty Caribbean Writers: A Bio-Bibliographical Sourcebook, New York, Greenwood, 1986, p. 108–114 .
  Al Creighton, Al, « The Mob at the Door: A 'Biography' of Martin Carter », dans Guyana Under Siege, décembre 2001.
  Ameena Gafoor, « In Memory of Martin Carter », dans Kaieteur News, 14 décembre 2008.
  Rupert Roopnaraine, « Martin Carter and Politics », dans : Stewart Brown (dir.), All are Involved: The Art of Martin Carter, Leeds, Peepal Tree, 2000, p. 48–55 .
  Clem Seecharan, Clem(2000). "« The Shape of the Passion: The Historical Context of Martin Carter's Poetry of Protest », 1951–1964", dans : Stewart Brown (dir.), All are Involved: The Art of Martin Carter, Leeds, Peepal Tree, 2000, p. 24-47 .

Liens externes

Notes et références

Poète guyanien
Naissance en juin 1927
Décès en décembre 1997
Élève du Queen's College (Georgetown)

Martin Carter


The dean of the United States House of Representatives is the longest continuously serving member of the House. The current dean is Hal Rogers, a Republican from Kentucky, who has served in the House since 1981. The dean is a symbolic post whose only customary duty is to swear in a speaker of the House after they are elected. This responsibility was first recorded in 1819 but has not been observed continuously – at times, the speaker-elect was the current dean or the speaker-elect preferred to be sworn in by a member of their own party when the dean belonged to another party. The dean comes forward on the House Floor to administer the oath to the speaker-elect, before the new speaker then administers the oath to the other members.

While deans perform the swearing-in ceremony for the newly elected speaker, they do not preside over the election of a speaker, as do the Father of the House of Commons of the United Kingdom and the dean of the Canadian House of Commons (that duty falls to the previous House's Clerk).

Because of other privileges associated with seniority, the dean is usually allotted some of the most desirable office space, and is generally either chair or ranking minority member of an influential committee.

It is unclear when the position first achieved concrete recognition, though the seniority system and increasing lengths of service emerged in the early 20th century. As late as 1924, Frederick H. Gillett was dean, and also speaker, before becoming a senator. Modern deans move into their positions so late in their careers that a move to the Senate is highly unlikely. When Ed Markey broke Gillett's record for time in the House before moving to the Senate in 2013 he was still decades junior to the sitting dean.

The deanship can change hands unexpectedly. In the 1952 election, Adolph J. Sabath became the first Representative elected to a 24th term, breaking the record of 23 terms first set by former Speaker Joseph Gurney Cannon, whose service had been non-consecutive, whereas Sabath's was not. North Carolina's Robert L. Doughton had not contested that election as he was retiring at the age of 89 years and two months, a House age record broken in 1998 by Sidney R. Yates, and again by Ralph Hall in 2012. However, Sabath died before the new term began and Doughton was dean for the old term's final months before Speaker Sam Rayburn became dean in the new Congress.

List of deans of the House
Years as dean are followed by name, party, state, and start of service in Congress.

All the members of the First Congress had equal seniority (as defined for the purpose of this article), but Muhlenberg, as the speaker, was the first member to be sworn in. Muhlenberg, Hartley and Thatcher were among the 13 members who attended the initial meeting of the House on March 4, 1789.

In the eighteenth and nineteenth centuries, some state delegations to the House were often not elected until after the term had begun. To avoid confusion, this fact is ignored in the list below.

Notes

See also
 Dean of the United States Senate
 Father of the House, the international equivalent in many countries; originally coined in the House of Commons of the United Kingdom
 List of members of the United States Congress by longevity of service

References

External links
House.gov page "Deans/Fathers of the House"

Leaders of the United States House of Representatives
Senior legislators
Lists related to the United States House of Representatives

Dean of the United States House of Representatives


كوكبة الكوثل ؛ وتدعى باللاتينية: Puppis.

وبرج الكوثل من أبراج نصف  الجنوبي، ويتوضح رؤيته في الفترة الممتدة من شهر كانون الثاني إلى شهر أيار.

وقد كان برج الكوثل جزءً من برج أكبر بكثير، والذي كان يسمّى الملاح الشمالي ؛ حيث كان يغطي حوالي 75 درجة في سماء .

وبسبب كبر مساحة برج الملاح الشمالي وعدم صلاحيته للاستعمال الفلكي، فقد تم تجزئته إلى أربعة أبراج هم: برج الكوثل، وبرج بيت الإبرة، وبرج القاعدة، وبرج الشراع.

من التجمعات النجمية الموجودة في برج الكوثل: M 46, M 47, M 93, NGC 2298, NGC 2396, NGC 2414.

وأما السدم: NGC 2440, NGC 2467, NGC 2579.

وأما أهم النجوم الموجودة في برج الكوثل فهي: زيتا الكوثل (سهيل هدار (نجم))، وإكسي الكوثل (النجم أسميديسكي).

المصادر الخارجية
 موقع الكون في الإنترنت

اقرأ أيضا
 الكوثل أ

مراجع

الكوثل (كوكبة)
اكتشافات نيكولاس لويس دو لكيل
الأبراج الشرقية
الكوكبات الجنوبية
كوكبات

الكوثل (كوكبة)


Luciano Palonsky est un joueur international argentin de volley-ball né le  à Buenos Aires. Il joue au poste de réceptionneur-attaquant.

Carrière
Il a participé avec l'équipe d'argentine à la Coupe du monde U19 de 2012 (terminant douzième) et U21 2019 (cinquième).

En 2022, il participe avec l'équipe masculine d'argentine à sa première compétition lors de la Ligue des nations.

Lors de sa saison 2022-2023 avec le Tours Volley-Ball, il remporte le doublé Coupe-Championnat. Après une saison et demie au TVB, il rejoint le club ukrainien de Barkom-Kazhany, basé à Lviv, qui évolue au sein du championnat polonais.

Palmarès

Clubs
Coupe ACLAV :
  2017
 Coupe de la CEV :
  2022
 Championnat de France Ligue A (1)

  2023
  2022

 Coupe de France (1)

  2023
  2022

 Argentinian Cup :

  2018
  2019

 Argentinian Supercup :

  2019

Équipe nationale
Championnat d'Amérique du Sud masculin des moins de 19 ans:
  2016
Championnat d'Amérique du Sud masculin des moins de 21 ans:

  2018

Coupe Panaméricaine:
  2018
  2019
Jeux Panaméricains:
  2019
Championnat d'Amérique du Sud:
  2019, 2021
Hubert Wagner Memorial :

  2022

Distinctions individuelles
 2016: Meilleur réceptionneur-attaquant Championnat d'Amérique du Sud masculin des moins de 19 ans
 2022: Meilleur réceptionneur-attaquant de la Coupe Fred Fellay
 2022: MVP de la Coupe Fred Fellay

Liens externes

  Profil ACLAV
  Profil LegaVolley
  Profil LNV-Web.DataProject
  Profil Volleybox
  Profil Volleyball.World
  Profil CEV
  Profil CEV

Notes et références

Naissance en juillet 1999
Naissance à Buenos Aires
Joueur argentin de volley-ball
Joueur du Tourcoing Lille Métropole Volley-Ball
Joueur du Tours Volley-Ball

Luciano Palonsky


Carlos Efrén Reyes Rosado (n. 2 mai 1991), mai bine cunoscut sub numele său de scenă Farruko, este un cântăreț și compozitor portorican. A devenit faimă în colaborarea cu artiști grea, cum ar fi Daddy Yankee, Jory și J Alvarez. El a devenit proeminent cu albumul său de debut, El Talento Del Bloque.
Farruko a fost nominalizat la Premiul Grammy Latin pentru cel mai bun album de muzică urbană în 2012.  În 2014 a fost nominalizat de două ori pentru Premios Juventud pentru piesa "6 AM" cu J Balvin și pentru cea mai bună interpretare urbană și cea mai bună melodie urbană la cel de-al 15-lea premiu Grammy Latin.

Carieră
Farruko și-a început cariera în 2009. El îl cred pe Myspace ajutându-l să-și înceapă cariera, pentru ca la ajutat să creeze o bază de fani care ar avea drept rezultat ca el să devină un cântăreț popular. Muzica lui este îndreptată spre tineri și relații. El are propria linie de îmbrăcăminte în Carbon Fiber Music Inc.

Tururi
 2010-2011: El Talento Del Bloque Tour
 2012: TMPR Tour
 2013: El Imperio Nazza Farruko Edition Tour
 2015: Los Menores Tour Bus
 2016: Visionary World Tour
 2017: TrapXFicante Tour

Discografie

Albume
 2010: El Talento Del Bloque
 2012: The Most Powerful Rookie
 2013: El Imperio Nazza
 2014: Farruko Presenta: Los Menores
 2015: Visionary
 2017: TrapXficante
 2018: Gangalee
 2019: En Letra De Otro

Single
 2009: "No Me Atrevo"
 2009: "Cositas Raras"
 2009: "Cositas Raras (Reggaeton Remix)" (featuring Ñengo Flow)
 2009: "El Reloj No Se Detiene" (featuring Kendo Kaponi)
 2009: "Party Bus" (featuring Kelmitt)
 2009: "Bla Bla Bla"
 2009: "La Ducha"
 2010: "Apaga La Luz"
 2011: "Conmigo No Pueden"
 2012: "Me Voy"
 2012: "Desenmascarando Un Lobo"
 2012: "Prospero Año Nuevo"
 2013: "Prospero Año Nuevo 2"
 2014: "El Exorcista"
 2014: "Baby Si Tu" (featuring Ken-Y)
 2014: "Dicen Que El Amor" (featuring Miguelo and Big Lou)
 2014: "Mordios A La 321" (featuring Benny Benni, Pusho, Franco El Gorilla, Pacho and Cirilo, Miky Woodz)
 2014: "Si No Te Tengo" (featuring Tony Dize)
 2015: "Bye Bye"
 2015: "Sunset"
 2015: "Chapi Chapi"
 2015: "Coscu vs Farruko The 24/7"
 2015: "Papi Champù"
 2015: "Te va a doler"
 2015: "Visionary"
 2015: "Sunset" (featuring Shaggy, Nicky Jam)
 2015: "Obsesionado"
 2016: "Chillax" featuring Ky-Mani Marley)
 2017: "Don't Let Go"
 2017: "Krippy Kush" (featuring Bad Bunny)
 2017: "TrapXficante"
 2017: "TrapXficante (RIP Almighty)"
 2018: "Mi Forma de Ser"
 2018: "Fuego" (featuring El Micha)
 2020: "La Tóxica"
Featured on	Edit
 2010: "Fichurear" (Baby Rasta y Gringo)
 2010: "Open Bar" (Trebol Clan)
 2011: "Si Tú No Estás" (Cosculluela)
 2011: "2 Amigas (Remix)" (Galante, Guelo Star and Ñengo Flow)
 2011: "Dile Ya" (Gaona)
 2012: "No Demores" (J Alvarez)
 2012: "Llegamos A La Disco" (Daddy Yankee)
 2012: "Exploción" (J Alvarez, Daddy Yankee)
 2012: "Alegras Mi Vida" (Flex)
 2013: "Esto Es Reggaeton" (J Alvarez)
 2013: "Como El Viento" (Juan Magan)
 2013: "6 AM" (J Balvin)
 2013: "Donde Es El Party" (Daddy Yankee)
 2014: "El Combo Me Llama Remix" (Benny Benni, Pusho, Cosculluela, Daddy Yankee)
 2014: "Suena La Alarma" (Daddy Yankee)
 2014: "Bum Bum Remix" (Cosculluela, Franco El Gorilla)
 2014: "Igual Que Yo" (Kelmitt)
2014: "Cuidao Con Mi Mujer" (Alexio La Bestia, Genio and Arcangel)
 2014: "El Orgullo" (Alkilados)
 2014: "En La Lenta" (Cosculluela)
 2014: "Bronx Whine" (BB Bronx)
 2014: "Soy Un Problema" (Daddy Yankee)
 2014: "Experimentan La Perse" (Daddy Yankee)
 2014: "Plakito (Remix)" (Yandel, Gadiel)
 2014: "Los Reyes Del Malianteo" (Arcangel, De La Ghetto, Ñengo Flow and D. Ozi)
 2014: "Nadie Tiene Que Saber" (El Boy C)
 2014: "La Calle Me Llama" (Yandel, Ñengo Flow and D. Ozi)
 2014: "Te Sirvo De Abrigo" (Ivy Queen)
 2014: "Amor Prohibido (Remix)" (Baby Rasta and Gringo)
 2014: "La Calle Me Hizo" (Daddy Yankee, Nicky Jam, Benny Benni, Ñejo, J Alvarez, Gotay, Baby Rasta, and Cosculluela)
 2015: "Me Despido (Remix)" (Jaycob Duque)
 2015: "Esta Noche (Remix)" (Justin Quiles)
 2015: "G-Love" (Booba)
 2015: "Me Voy Enamorando" (Chino Y Nacho)
 2015: "Pierdo La Cabeza Remix" (Yandel, Zion & Lennox)
 2015: "Bonita Bebe" (Kanti Y Riko)
 2015: "Hasta Que Salga El Sol" (DJ Chino, Mohombi)
 2015: "Si Tu Novio No Te Llama" (Elvis Crespo)
 2015: "Se Feliz" (Aramis)
 2015: "Ojitos Remix" (El Potro Alvares, Sixto Rein)
 2015: "Te Sirvo De Abrigo" (Ivy Queen)
 2017: "Te Va A Doler" (Rolf Sanchez)
 2017: "Ganas Locas" (Prince Royce)
 2017: "Quiereme" (Jacob Forever)
 2020: Pa' Morir Se Nace (Remix), (cu Pacho El Antifeka, Cosculluela ft. Wisin, Juanka).

Referințe

Nașteri în 1991
Cântăreți din secolul al XXI-lea
Compozitori din secolul al XXI-lea
Muzicieni portoricani
Oameni în viață

Farruko


شوقي عبود وهو مدرب كرة قدم عراقي سابق، وهو عضو سابق في اللجنة الأولمبية الوطنية العراقية والاتحاد العراقي المركزي لكرة القدم، ولد في منطقة الأعظمية في بغداد عام 1927م، وتوفي في عمان ودفن فيها عام 2008م، وهو أول مدرب يقود المنتخب العراقي في ثلاث فترات تدريبية.

سيرته المهنية
مارس الكرة في شوارع وازقة منطقة الأعظمية، قبل أن يدخل الكلية العسكرية في عام 1948م، وانتظم في عام 1954م، في دورة تدريبية لكرة القدم في انكلترا برفقة زميله عادل بشير، وتعرف خلالها على المدرب الإنكليزي وليم كوك الذي عاد معهما إلى العراق ليشرف على تدريب المنتخب العسكري، وبعد فترة قصيرة قضاها مع المنتخب العسكري لاعبا، أنتقل إلى الاشراف على الفريق مساعدا للمدرب كوك تلاها بالاشراف على عدد من الفرق المحلية كالفرقة الثالثة والفرقة الأولى، وفي عام 1961م، انتظم في دورة تدريبية ثانية مع عادل بشير في انكلترا وكانت بتنسيق من الملحق الثقافي في السفارة العراقية آنذاك إسماعيل محمد، وقاد فريق القوة الجوية في بطولة الدوري للفترة من عام 1963 وحتى 1965م، وفي عام 1958م، أصبح أمينا للسر في الاتحاد العراقي المركزي لكرة القدم، ورئيسا للاتحاد لفترة وجيزة في عام 1980م، ثم عضو في اللجنة الأولمبية الوطنية العراقية عام 1982م.

سيرته التدريبية
يعد اللواء شوقي عبود أول مدرب ذو خلفية عسكرية يشرف على تدريب المنتخب الوطني العراقي، كما إنه أول مدرب يقود المنتخب العراقي خلال ثلاث فترات تدريبية؛ الأولى في تصفيات أولمبياد روما عام 59، والثانية في تصفيات اولمبياد طوكيو عام 1963م، والثالثة في الدورة العربية عام 1965م.

ويعتبر المدرب شوقي عبود أول من ادخل أسلوب اللعب بطريقة (4-2-4) البرازيلية إلى الملاعب العراقية، بعد أن كانت الفرق تنتهج الطرق الإنكليزية في اللعب، كطريقة (WM) التي انتهجها المدرب إسماعيل محمد، ورغم أن خلفيته التدريبية تعود إلى انكلترا، إلا إنه كان أول من تمرد على تلك الأساليب وطبق الطريقة البرازيلية الجديدة التي ظهرت للعيان بعد مونديال 1958م، والتي رأى أنها تخدم الكرة العراقية.

فتراته التدريبية
الفترة الأولى كانت في خريف عام 1959م، عندما قاد العراق في مباراة واحدة ضمن تصفيات اولمبياد روما والتي كانت ضد منتخب لبنان في بيروت وانتهت لصالح العراق (3-صفر)، وقد تالفت تشكيلته للمباراة من : محمد ثامر وجمولي وجليل شهاب وخوشابا لاو وحاتم دواف واديسن ايشايا ويورا ايشايا وطارق محمد صالح وقاسم محمود وعمو بابا وعادل عبد الله، وقد خلفه زميله هادي عباس في قيادة المنتخب لبقية مباريات التصفيات !

الفترة الثانية كانت في أوآخر عام 1963م، وبداية 1964م، يوم قاد المنتخب في تصفيات أولمبياد طوكيو ولعب العراق مع إيران فخسر في طهران، (0-4) وتعادل سلبيا في بغداد، وتالفت تشكيلة المدرب للمباراتين من : الحارس محمد ثامر وجميل عباس ويورا وعمو بابا وعادل عبد الله واديسن وخوشابا لاو وقاسم محمود زوية وقيس حميد وهشام عطا عجاج والحارس أنور مراد وحسن علي الشهير بحسن بلة وكلبرت سامي وشامل فليح وكوركيس إسماعيل وسلمان داود، مع تكرار ثمانية أسماء من الفريق الذي دربه قبل اربع سنوات.

الفترة الثالثة والأخيرة له مع المنتخب كانت في عام 1965م، وقاد الفريق في سبع مباريات كان أولها ودية ضد المنتخب الأردني في عمان وانتهت بالتعادل السلبي، وبعدها قاد الفريق في معسكر تدريبي في مصر، خسر خلاله العراق مع ثالث الدوري المصري الترسانة بنتيجة 3-4... قبل أن يشرك المدرب قوته السريعة الضاربة في الهجوم ضد بطل الدوري الزمالك المصري..والمتمثلة بابطال السرعة الثلاث هشام عطا وقاسم محمود وقيس حميد ومعهم عمو بابا.. ليتغلب الفريق العراقي على الزمالك 3-صفر ! وفي شهر ايلول... شارك المنتخب العراقي في وقائع الدورة العربية الرابعة في القاهرة... ورغم المستوى الجيد الذي ظهر عليه الفريق إلا أن الحظ جانبه ليفشل في بلوغ الدور نصف النهائي.... حيث حقق العراق الفوز على اليمن الجنوبية 6-صفر... وتعادل مع لبنان سلبيا ومع فلسطين بهدف لهدف... وخسر مع المنتخب المصري 0-1... ! وتالفت تشكيلة المدرب للدورة من : جمولي-عمو بابا -محمد ثامر-حسين هاشم-هشام عطا-جبار رشك-قاسم محمود-قيس حميد-سلمان داود-حامد فوزي-لطيف شندل-حسن بلة-صاحب خزعل-شامل فليح-شدراك يوسف-عبد كاظم-كوركيس إسماعيل-باسل مهدي-نوري ذياب-محمد عبد المجيد-كلبرت سامي -محمد نجم... !

المصادر

-الدكتور ضياء المنشئ (موسوعة الكرة العراقية)

-هشام السلمان (الكرة العراقية قادة ونجوم)

- ارشيف الكرة العراقية

- موقع الرياضة العراقية

رياضيون من بغداد
لاعبو كرة قدم عراقيون
مدربو كرة قدم عراقيون
مدربو منتخب العراق لكرة القدم
مواليد 1927
وفيات 2008

شوقي عبود


حماد بن أبي سليمان هو فقيه وعالِم من الكوفة، وهو شيخ ومعلم الإمام أبي حنيفة النعمان الذي لازمهُ قرابة الثمانية عشر عاماً أو يزيد حتى وفاتهِ. يعد من فقهاء التابعين بالكوفة، تفقه بـإبراهيم النخعي.

وفاته
توفي حماد عام 120هـ /737م، تقريباً.

انظر أيضا
 فقهاء التابعين

مراجع

تابعون
علماء دين سنة عراقيون
فقهاء التابعين
فقهاء القانون الإسلامي
فقهاء عراقيون
قادة دينيون مسلمون
محدثو التابعين
وفيات 738

حماد بن أبي سليمان


Christian Bernard F.R.C., () este Imperator al AMORC, un Ordin mistic rozacrucian. El a devenit Imperator la 12 aprilie 1990.

Biografie
Conform publicațiilor periodice pe care AMORC le distribuie membrilor săi, el a devenit rozacrucian la frageda vârstă de 15 ani.

Christian Bernard menține un nivel de trai modest, este căsătorit cu o femeie numită Helene; sunt amândoi dedicați obligațiilor ezoterice și au trei copii, de asemenea membri ai AMORC. Pasiunea sa pentru fotbal este remarcată și în pagina oficială de internet a organizației.

Lucrări importante
Cărți
 "Așa să fie" (1995)
 "Întrebări și răspunsuri rozacruciene" (2001)
 "Reflecții rozacruciene" (2012)

Vezi și
Alți Imperatori AMORC
 Harvey Spencer Lewis
Ordinul Roza-Cruce AMORC
 Anticul și Mistic Ordin al Roza-Crucii

Note

Legături externe
 Biografia Imperatorului Christian Bernard (în engleză). Accesat la 26 noiembrie 2017

Rozacrucieni
Nașteri în 1951
Francezi în viață
Nașteri pe 30 noiembrie

Christian Bernard


Peter Peacock (* 27. Mai 1952 in Edinburgh) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Labour Party.

1982 wurde Peacock in den Regionalrat von Highland gewählt und gehörte diesem viele Jahre lang an. Erstmals trat Peacock bei den Schottischen Parlamentswahlen 1999 zu nationalen Wahlen an. Hierbei bewarb er sich nicht um das Direktmandat eines Wahlkreises, sondern um eines der sieben zu vergebenden Mandate der Wahlregion Highlands and Islands. Auf der Regionalwahlliste der Labour Party nahm er den ersten Rang ein und zog infolge des Wahlergebnisses als einer von drei Kandidaten der Labour Party für Highlands and Islands in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Dort wurde er zum stellvertretenden Bildungsminister ernannt und bekleidete dieses Amt bis Oktober 2000. Anschließend hatte er bis zum Ende der Legislaturperiode den Posten des stellvertretenden Finanzministers inne.

Bei den Parlamentswahlen 2003 bewarb sich Peacock um das Direktmandat des Wahlkreises Moray, erhielt jedoch nur die dritthöchste Stimmenanzahl. Da er aber wiederum auf der Regionalwahlliste für Highlands and Islands gesetzt war, verteidigte er auf Grund des Wahlergebnisses seinen Parlamentssitz. Im neugebildeten Kabinett wurde Peacock zum Bildungsminister bestellt und folgte damit auf Cathy Jamieson. Tavish Scott wurde neuer stellvertretender Finanzminister. 2006 gab Peacock seinen Rücktritt als Minister aus gesundheitlichen Gründen bekannt. Bei den folgenden Parlamentswahlen 2007 verteidigte er seinen Parlamentssitz und schied zum Ende der Legislaturperiode aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Minister (Schottland)
Mitglied der Scottish Labour Party
Schotte
Brite
Mann
Geboren 1952
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Bildungsminister

Peter Peacock


Mark Felt: The Man Who Brought Down the White House er en amerikansk biografisk spion thrillerfilm fra 2017, der er instrueret og skrevet af Peter Landesman. Den er baseret på selvbiografien skrevet af FBI-agent Mark Felt, skrevetmed John O'Connor fra 2006. Filmen fortæller historien om, hvordan Felt blev en anonym kilde ("Deep Throat") for journalisterne Bob Woodward og Carl Bernstein, og hvordan han hjalp dem med udnersøgelserne, som ledte til Watergateskandalen. Filmen har Liam Neeson, Diane Lane, Tony Goldwyn og Maika Monroe på rollelisten. Den havde premiere på Toronto International Film Festival den 8. september, og havde premiere i biograferne den 29. september 2017, hvor den blev distribueret via Sony Pictures Classics.

Medvirkende

 Liam Neeson som Mark Felt, Audreys mand og Joans far, en FBI-agent som bliver kendt som "Deep Throat", der er en anonym whistleblower som afslører Watergateskandal.
 Diane Lane som Audrey Felt, Marks hustru og Joans mor, der er den urolige kone, som deles Marks farlige dilemma om Det Hvide Hus rolle i Watergateskandalen
 Tony Goldwyn som Ed Miller, Pats mand og FBI chef's husband, an FBI Intel chief
 Maika Monroe som Joan Felt, Mark og Audreys datter
 Kate Walsh som Pat Miller, Eds kone
 Josh Lucas som Charlie Bates, en FBI-agent, der mistænker Felt for at lække klassificeret information til Watergate-undersøgelsen.
 Michael C. Hall som John Dean, arkitekten bag Watergate-setuppet, der desperat forsøger at stoppe Washington Post lækage
 Marton Csokas som Pat Gray, en af Felts rivaler i FBI
 Tom Sizemore som Bill Sullivan, en af Felts rivaler i FBI
 Julian Morris som Bob Woodward, journalist på Washington Post, der samen med Carl Bernstein afslører Watergateskandalen.
 Wendi McLendon-Covey som Carol Tschudy, Felts sekretær
 Ike Barinholtz som Angelo Lano, chef for efterforskningen
 Bruce Greenwood som Sandy Smith, journalist på Time magazine
 Brian d'Arcy James som Robert Kunkel, agent hos FBI
 Noah Wyle som Stan Pottinger, som anklager Felt og andre FBI-medarbejdere
 Eddie Marsan som Agent
 Richard Molina som US Marshall

Modtagelse
På anmeldersiden Rotten Tomatoes har filmen en rating på 35 %, baseret på 105 anmeldelser, hvilket givet et vægtet gennemsnit på 5.4/10. På Metacritic har filmen et vægtet gennemsnit på 49 ud af 100, baseret på 28 anmeldelser, hvilket indikerer at den fik "blandede anmeldelser".

Referencer

Eksterne Henvisninger

Biografiske film fra USA
Amerikanske film fra 2017
Thrillerfilm fra USA


Lacul Starnberg, până în 1962 Würmsee, în limba , este un lac glaciar de apă dulce din Bavaria superioară (Germania), la 25 de kilometri sud-vest de München. El este după Lacul Constanța, Müritz, Chiemsee și Lacul Schwerin al cincilea lac ca suprafață din Germania, dar al doilea în cantitatea apei datorită adâncimii sale medie mari. El face parte din Țara de cinci lacuri (Fünfseenland). Aria lui este o zonă neîncorporată în Districtul Starnberg. Proprietar este statul bavarez.
eg. +

Geografie
Lacul Starnberg este cel mai lung lac bavarez și are, de asemenea, cel mai mare volum de apă și, după Chiemsee, cea mai mare suprafață. El este situat într-un cav glacial, creat de ghețari din epoca de glaciație din Alpi și are o lungime de 20 km de la nord la sud și o lățime de 3 până aproape 5 km de la est spre vest. Coastele de est și vest cad abrupt spre lac. El are o singură insulă mică de 2,56 ha, Roseninsel (Insula rozelor), la 170 m de malul de vest în golful Feldafing, denumită până în secolul al XIX-lea Wörthinsel. Afluxul principal este râulețul Steinbach numit și Ostersee-Ach cu mai mulți afluenți (Seeseitenbach, Rötlbach, Starzenbach, Maisinger Bach, Lüßbach, Salchstattbach, Kuglmühlbach, Buchscharn, Wirtsbach, Marzenbach, Singerbach) cu numai 3,6 m³/s apă în mediu care curg mai întâi printr-un lanț de lacuri mici numiți Osterseen. Restul apei provine de la cele subterane. Singurul efluent este râul mic Würm (4,5 m³/s), după care lacul a fost denumit până în 1962. Bazinul hidrografic are o dimensiune 314,7 km², care constă din aproximativ 39% păduri și deșeuri precum 5,4% de zone urbane sau agricole (fără domeniul Osterseen). Apa are o adâncime de până la 128 m.

Următoarele comune au un mal cu lacul (în sens orar începând în nord):
 Starnberg, Districtul Starnberg, (nord)
 Berg, Districtul Starnberg, cu, între altele așezările Assenhausen, Kempfenhausen, Berg, Leoni ([nord-est)
 Münsing, Districtul Bad Tölz-Wolfratshausen, cu așezările Ammerland, Ambach, Degerndorf, Holzhausen, Pischetsried, Sankt Heinrich, Schechen, Weipertshausen, Wimpasing (sud-est)
 Seeshaupt, Districtul Weilheim-Schongau, cu cartierul Seeseiten (sud)
 Bernried, Districtul Weilheim-Schongau (sud-vest)
 Tutzing, Districtul Starnberg, cu așezarea Unterzeismering (vest)
 Feldafing Districtul Starnberg, cu așezarea Garatshausen (nord-vest)
 Pöcking Districtul Starnberg, cu așezările Possenhofen, Niederpöcking (nord-vest)

Istoric
Cea mai veche denumire a lacului este Uuirmseo care se găsește într-un document din 818, care se referă la satul Holzhausen. [3] Mai târziu a purtat numele Wirmsee, corespunzător unei surse timpurie din timpul împăratului Ludovic al IV-lea al Sfântului Imperiu Roman (1314-1347). Numele s-a tras de la efluentul Wirm. La începutul secolului al XIX-lea, ortografia s-a schimbat în Würm și Würmsee.

Primul vapor de salon cu aburi și zbaturi a fost dus pe cale în 1851. A purtat numele Maximilian (după regele bavarez) cu o capacitate pentru 300 de persoane.

Din anul 1962, lacul este denumit oficial Starnberger See, termen folosit în popor deja de la sfârșitul secolului al XIX-lea, datorită construcții unei linii de cale ferată de la München la Starnberg (inaugurare pe 24 noiembrie 1854) care a fost frecventată de un număr mare de locuitori ai capitalei precum construcția unei gări de aripă mai întâi provizorie cu șase peroane denumită Starnberger Bahnhof pentru traficul de scurtă distanță (1893). Aceasta există până în prezent (peroanele 27-36 ale Gării Centrale München). Laculmai  poartă și porecla Fürstensee (Lacul Principilor).

Timp de 5 ani, începând cu anul 1971, a fost construit un inel de canalizare menajeră pentru evacuarea de ape uzate produse în comunele în jurul lacului în stații de epurare. De atunci apa este de calitate superioară și multe specii de pește se dezvoltă în ea (babușcă, biban european, Coregonus (de: Renke), crap, lin, mihalț, păstrăv de lac, plătică, Salvelinus alpinus, somn sau știucă), spre bucuria familiilor de pescari comercianți stabilite de secole în regiune.

Recreere și sport
Lacul reprezintă o zonă importantă de recreere și sport, în special pentru locuitorii capitalei München, deoarece este ușor accesibil cu S-Bahn (tren urban rapid) spre Starnberg și Tutzing (S 6) cu trenul spre Seeshaupt, sau prin autosträzile A95 și A952.
 Pentru drumeți și bicicliști există un circuit de aproximativ 49 km lungime în jurul lacului care trece cu excepții scurte pe teren și drumuri forestiere blocate pentru traficul de autovehicule. Aproximativ 20 km al malului apei sunt accesibile în mod public.
 Zone de recreere cu plaje de gazon, locuri pentru grătar, terenuri de volei, tenis de masă și zone pentru windsurf, cele mai cunoscute în Kempfenhausen și între Ambach și Sankt Heinrich, cea mai mare fiind aria de recreere a orașului München între Niederpöcking și Possenhofen (accesibil pentru toți)
 Piscine naturale sau acoperite
 Posibilități pentru sporturi acvatice ca de exemplu scufundare, windsurf, navigație cu ambarcațiuni cu vele sau motor (restricționat), schi nautic (numai la anumite ore precum locuri speciale)
 Împrumut de bărci cu vâsle sau hidrobiciclete
 Vânzare de peste proaspăt sau afumat
 Multe restaurante și cafenele direct pe malul lacului
 Școli pentru windsurf și navigație
 Bayerische Seenschifffahrt (Asociația bavareză pentru navigația pe lacuri) operează servicii regulate, circuite turistice și servicii unice excepționale din aprilie până în octombrie cu 6 vase de coastă motor.

Obiective turistice în apropiere (selecție)
 Berg-Assenhausen: Turnul Bismarck)
 Berg: Biserica votivă și crucea mare comemorabilă în lac pentru regele Ludovic al II-lea al Bavariei la mal ([nord-est)
 Bernried: Castelul Bernried, astăzi mănăstirea Maicilor de Misiune; Palatul Höhenried; Muzeul Buchheim=Muzeul Fantasiei cu colecția de artă a renumitului artist Lothar-Günther Buchheim (2001)
 Feldafing: Colonia de vile
 Münsing-Weipertshausen: Castelul Seeburg (sec. XIX)
 Pöcking-Possenhofen; Castelul Possenhofen, unde ulterioara Elisabeta, împărăteasa Austriei și-a petrecut copilăria
 Starnberg: Castelul Starnberg (sec. XI),  muzeul "Starnberger See", faimoasa cafenea "Undosa"; Villa rustica, moșie antică română (la Leutstetten)
 Tutzing: Parohia Sf. Iosif (1829)
 Feldafing: Vizita Insulei rozelor (Roseninsel) cu un parc de diferite roze, fostul cazino, multe drumuri de plimbare (traversarea cu un feribot de la  Glockensteg (podețul clopotului)

Note

Galerie de imagini

Legături externe

 Vasele de coastă pe Lacul Starnbeerg

Starnberg
Districtul Starnberg

Starnberger See


Carl Appel ist der Name folgender Personen:

* Carl Appel (Romanist) (1857–1934), deutscher Romanist
 Carl Appel (Maler) (1866–1937), deutscher Maler
 Carl Appel (Architekt) (1911–1997), österreichischer Architekt

Siehe auch:
 Karl Appel
 Karel Appel (1921–2006), niederländischer Maler, Grafiker und Bildhauer

Carl Appel


خليج كفارنير هو خليج مائي في أقصى شمال البحر الأدرياتيكي وهو من أضيق المعابر المائية في البحر وأيضا من أقربها لوسط أوروبا يقع بين شبه جزيرة استريا وبين ساحل كرواتيا الشمالي ووسط الخليج توجد عدة جزر مثل كريس وجزيرة كرك وجزيرة راب وباغ

المراجع

جغرافيا كرواتيا
خلجان البحر الأدرياتيكي
خلجان البحر المتوسط

خليج كفارنير


An Calamagrostis clipeata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Vaniot. An Calamagrostis clipeata in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis clipeata


Johann Jakob Röttinger (* 24. März 1817 in Nürnberg; † 29. Januar 1877 in Zürich) war ein Schweizer Glasmaler, der sich 1848 in Zürich mit der Eröffnung einer eigenen Werkstatt etablierte.

Leben und Werk
Johann Jakob Röttinger stammte aus einer Nürnberger Handwerkerfamilie, die sich dem Beruf der Nadler verschrieben hatte. Ab 1830 besuchte er die damals unter der Leitung des Kupferstechers Albert Reindel (1784–1853) stehende Königliche Kunstgewerbeschule in Nürnberg. Der junge Künstler absolvierte eine Lehre als Glasmaler beim bekannten Glas- und Porzellanmaler Franz Joseph Sauterleute (1793–1843) aus Weingarten. Die Lehrjahre ermöglichten ihm die Mitarbeit an renommierten Projekten, insbesondere der Wappenscheiben für die Gruftkapelle Thurn und Taxis in Regensburg und im württembergischen Schloss Lichtenstein.

1844 verlegte Röttinger seinen Wohn- und Arbeitsort nach Zürich, um beruflich beim ebenfalls aus Nürnberg stammenden Glasmaler Johann Andreas Hirnschrot (1799–1845) einzusteigen. Nach dessen frühem Tod ergab sich die Gelegenheit die Zürcher Werkstatt zu übernehmen und sich 1848 als selbstständiger Glasmaler zu etablieren. Seine Geschäftstüchtigkeit und professionelle Arbeitsweise, die gute Vernetzung mit Zürcher Wissenschaftlern, wie Johann Rudolf Rahn, Ferdinand Keller und nicht zuletzt die Unterstützung seiner aus Ossingen ZH stammenden Ehefrau Verena Fehr verhalfen dem Einwanderer zum Erfolg.

Röttinger erhielt grosse Aufträge in Stadtkirchen – dem Zürcher Grossmünster (nach Entwürfen von Georg Konrad Kellner), dem Basler Münster, der St. Galler St. Laurenzenkirche, der Stadtkirche Glarus, der reformierten Stadtkirche Solothurn – und in zahlreichen Landkirchen – Unterägeri ZG, Leuggern AG, Kirchdorf AG, Wädenswil ZH, Bünzen AG, Nottwil LU, Glis VS, San Gian (Celerina) u. v. a.

Die von Röttinger geschaffenen Wappenzyklen im Rathaus zu Rapperswil SG, in der Friedhofkapelle Stand NW sowie für die ehemalige Friedhofkapelle in Schwyz zeugen von der Wiederaufnahme der traditionellen schweizerischen Sitte, der Stiftung von Wappenscheiben. Das zeichnerische Inventar von mittelalterlichen Glasmalereien in ehemaligen Schweizer Klosterkirchen, Königsfelden AG und Kappel am Albis ZH, der Klosterkirche Hauterive FR und der Kirche Frauenfeld Oberkirch weist den Glasmaler als frühen Denkmalpfleger und Restaurator aus.
Die Ausbildung zahlreicher junger Glasmaler aus der Schweiz und aus Deutschland, die später teilweise eigene Ateliers eröffneten, Geschäftsverbindungen in die deutsche und französische Schweiz, ins Elsass und zum Einkauf von Glas bis nach Paris und nach Polen sowie der Einbau aus England gelieferter Scheiben für eine anglikanische Kirche im Wallis lassen die Werkstatt unter Johann Jakob Röttinger als Kristallisationspunkt des Kulturtransfers und als Wiege einer ganzen Glasmalergeneration erscheinen.

Röttingers Glasmalerei war dem Zeitgeist entsprechend dem Historismus und der spätnazarenischen Malerei verpflichtet. Die häufig plakative Wirkung seiner Werke wird durch starke Farbkontraste unterstrichen, letzteres wohl ein Erbe der Nürnberger Ausbildung. Weitere Anregungen holte er sich in der Mariahilfkirche in München, einem Aushängeschild der damaligen Glasmalerei im süddeutschen Raum.

Johann Jakob Röttinger starb 1877 mitten im Arbeitsleben stehend und hinterliess sieben Kinder; die jüngsten beiden und männlichen Nachkommen waren damals noch schulpflichtig. Trotz des vorübergehend notwendig gewordenen Verkaufs der Firma konzentrierte sich die Witwe zielgerichtet auf die Zukunft, nämlich die Ausbildung ihrer Kinder und den Erhalt der Liegenschaft. Dies ermöglichte 1887 – im Todesjahr Verena Röttingers – die Wiedereröffnung des Ateliers durch seine Söhne Jakob Georg Röttinger (1862–1913) und Heinrich Röttinger (1866–1948).

Der Nachlass des Glasmalerateliers Röttinger wird seit 2008 in der Zentralbibliothek Zürich verwahrt.

Literatur
 Heinrich Appenzeller: Röttinger, Johann Jakob. In: Carl Brun: Schweizerisches Künstler-Lexikon, Band 2, Frauenfeld 1908, S. 661 (Digitalisat).

 Elgin Vaassen: Bilder auf Glas. Glasgemälde zwischen 1780 und 1870. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 1997, ISBN 3-422-06206-8, S. 48f.
 Elgin Vaassen: Röttinger, Johann Jakob. In: Biografisches Lexikon der Schweizer Kunst, hrsg. vom Schweizerischen Institut für Kunstwissenschaft, Band 2, Verlag Neue Zürcher Zeitung, Zürich 1998, ISBN 3-85823-673-X, S. 887.
 Eva-Maria Scheiwiller-Lorber: "... gemäß den Regeln und Gesetzen der Ästhetik und der christlichen Kunst [...]". Johann Jakob Röttinger: Ein Glasmalerpionier im Dienste des Historismus. Peter Lang, Bern u. a. 2014, ISBN 978-3-0343-1518-0 (Dissertation Universität Zürich 2012).
 Eva-Maria Scheiwiller-Lorber: "Der Lehrende Christus". Studie zu einem zentralen Motiv im sakralen Werk des Glasmalers Johann Jakob Röttinger (1817–1877). In: Zeitschrift für Schweizerische Archäologie und Kunstgeschichte Band 71, 2014, Heft 4, S. 269–286 (Digitalisat).

Weblinks

 Eva-Maria Scheiwiller-Lorber: Johann Jakob Röttinger. A Pioneer of Glass-painting (beendetes Forschungsprojekt an der Universität Zürich)

Einzelnachweise

Glasmaler (Schweiz)
Maler (Zürich)
Schweizer
Geboren 1817
Gestorben 1877
Mann

Johann Jakob Röttinger


Storaćevke (dievičine, lat. Styracaceae), biljna porodica koja obuhvaća 12 rodova listopadnih i vazdazelenih grmova i drveća. Najvažniji rod Styrax (diviza, divica, divuza) ima 120 vrsta, a ime mu znači 'mirisna smola', a dolazi odatle što biljka izlučuje tekučinu koja se stvrdne nakon što se zareže kora. Ova mirisna smola pronašla je kao ekspektorans (lijek koji pomaže izbacivanje služi iz grudi) primjenu i u medicini, a koristi se i u izradi parfema.

Od 120 vrsta divize u Hrvatskoj raste samo obična diviza (Styrax officinalis). od drugih rodova pripadaju joj halezija, srebrno zvono ili sniježno zvonce (Halesia), pterostiraks (Pterostyrax), rederodendron (Rehderodendron), sinojakija (Sinojackia) i drugi.

Rodovi
 Alniphyllum
 Bruinsmia
 Changiostyrax
 Halesia
 Huodendron
 Melliodendron
 Parastyrax
 Perkinsiodendron
 Pterostyrax
 Rehderodendron
 Sinojackia
 Styrax

Vanjske poveznice

Izvori

Vrjesolike
Biljne porodice

Storaćevke


Emma ist eine britische Literaturverfilmung aus dem Jahr 1996, die im Auftrag der Independent Television nach dem gleichnamigen Roman (1815) von Jane Austen als Fernsehfilm entstand. Das Drehbuch schrieb Andrew Davies, Regie führte Diarmuid Lawrence und in den Hauptrollen sind Kate Beckinsale und Mark Strong zu sehen. Im selben Jahr erschien in den Kinos eine weitere Adaption, Jane Austens Emma mit Gwyneth Paltrow in der Hauptrolle.

Der Fernsehfilm wurde erstmals am 24. November 1996 in Großbritannien ausgestrahlt und am 16. Februar 1997 auch in den Vereinigten Staaten veröffentlicht. In Deutschland wurde diese Adaption am 28. Dezember 1997 in der ARD erstmals gezeigt. Als DVD erschien eine neu synchronisierte Fassung am 12. Juli 2007 erstmals im Handel. Der Kultursender arte zeigte diese Adaption in gekürzter Fassung im Rahmen der "Jane-Austen-Programmreihe" am 1. August 2013.

Handlung
England, frühes 19. Jahrhundert: Anlässlich der Hochzeit von Mr. Weston und Miss Taylor, der ehemaligen Gouvernante der zwanzigjährigen Emma Woodhouse, hat sich die Gemeinde Highbury zusammengefunden. Noch am selben Abend empfängt die Familie Woodhouse den engen Freund und Nachbarn Mr. Knightley. Emma rühmt sich als Ehestifterin der neuen Verbindung und beschließt, ihr neu entdecktes Talent dem alleinstehenden Hilfspfarrer Mr. Elton zukommen zu lassen und ihm eine Frau zu suchen. Emma, die durch ihre angesehene Stellung und ihr Vermögen nicht auf eine Heirat angewiesen ist, lernt bald darauf die siebzehnjährige Harriet Smith kennen, die in einem Mädchenpensionat aufwuchs. Deren gesellschaftlichen Makel aufgrund ihrer unehelichen Herkunft übersieht Emma großmütig, da ihrer Ansicht nach nur ein angesehener Gentleman als Vater von Harriet in Frage kommt, der in seiner misslichen Lage das Bündel in fremde Obhut gegeben haben muss. So will sie Harriet in die vornehme Gesellschaft einführen und stellt sie bei der nächsten Teeparty auch Mr. Elton vor.

Zu Emmas Bedauern schwärmt Harriet jedoch für den Bauern Mr. Martin, dessen niederer Stand Emma nicht zusagt. Aber je öfter sie sich mit Harriet verabredet und dabei immer häufiger Mr. Elton trifft, bekundet dieser sein wachsendes Interesse durch viele Komplimente und Schmeicheleien. Harriet erhält jedoch einen Heiratsantrag von Mr. Martin, worauf ihr Emma rät ihn abzulehnen. Harriet solle sich lieber nach einem Gentleman umsehen, sonst könne sie sie zukünftig nicht mehr auf Hartfield empfangen. Als Mr. Knightley von Emmas Intervenierung erfährt, tadelt er sie aufs Äußerste, Miss Smith zum Streben nach Höherem zu ermutigt zu haben, denn angesichts ihrer unehrenhaften Herkunft und ihres Mangels an Vermögen wäre kein Gentleman bereit, sie als Ehefrau in Betracht zu ziehen. Nach diesem Streit versöhnen sich Mr. Knightley und Emma erst, als Mr. Knightleys Bruder John mit seiner Frau Isabella, Emmas Schwester, und ihren Kindern in den Weihnachtsferien zu Besuch kommen.

Beim Weihnachtsessen bei den Westons wird sich fast ausnahmslos über Mr. Westons 23-jährigen Sohn aus erster Ehe unterhalten, der nach dem Tod seiner Mutter bei seinen Großeltern mütterlicherseits in Anscombe aufwuchs und deren Namen Churchill annahm. Mr. Knightley kann als einziger nicht verstehen, dass Frank seiner Pflicht bisher nicht nachgekommen ist, seiner Stiefmutter persönlich die Ehre zu erweisen. Emma hingegen scheint sich umso mehr für Frank Churchill zu interessieren. Auf dem Heimweg muss sie sich eine Kutsche mit Mr. Elton teilen, der ihr plötzlich und zu ihrem Entsetzen einen Heiratsantrag macht. Er stellt klar, dass er nur an ihr und nicht an Miss Smith interessiert sei. Auf Emmas Zurückweisung hin verlässt Mr. Elton am nächsten Morgen Highbury, Emma dagegen sucht Harriet auf, um sich bei ihr zu entschuldigen, da sie ihr mit Mr. Elton falsche Hoffnungen gemacht habe.

Unterwegs werden sie von Miss Bates, einer verarmten unverheirateten Dame des Ortes, angesprochen, sie zu besuchen. Sie möchte den beiden ihre Cousine Jane Fairfax vorstellen. Jane verlor schon in früher Kindheit beide Eltern und war seither das Mündel ihrer Tante Mrs. Bates. Später übernahm Colonel Campbell die Pflegschaft von Jane und so erhielt sie zusammen mit seiner leiblichen Tochter eine vornehme Erziehung. Doch nach Miss Campbells Hochzeit muss Miss Fairfax wieder zu ihrer Tante zurück und zukünftig für ihren Unterhalt selbst aufkommen. Von Highburys Gesellschaft wird sie warmherzig aufgenommen und ihre vorzüglichen Gesangs- und Klavierkünste werden bewundert. Nur Emma kann sich nicht recht mit ihr anfreunden, interessant findet sie nur Janes Geschichten über ihre flüchtige Bekanntschaft mit Frank Churchill, über die sie jedoch nur zaghaft berichtet. Am nächsten Tag macht Emma schließlich Bekanntschaft mit Mr. Churchill, als die Westons mit ihm zu Besuch kommen. Er lässt sich von Emma die Ortschaft zeigen und weiß Neuigkeiten über Mr. Elton zu berichten, der sich kürzlich in Bath mit einer wohlhabenden Miss Augusta Hawkins verlobt hat. Am Tag darauf erhält Miss Fairfax ein Pianoforte von einem unbekannten Gönner, was Emma überzeugt, dass Jane einen wohlhabenden Verehrer haben muss. Bei der nächsten Abendgesellschaft verdächtigt Mrs. Weston Mr. Knightley, Janes heimlicher Verehrer zu sein, was für Emma jedoch eine erschreckende Vorstellung ist.

Als Mr. Churchill wieder in Highbury erscheint, wird ein Ball organisiert. Dieses Ereignis wird ausgelassen gefeiert, nur Miss Smith wird von Mr. Elton brüskiert, als er sie nicht zum Tanzen auffordern will. Emma ist erleichtert, dass Mr. Knightley sofort einspringt und als angesehenster Gentleman ihr die Ehre erweist. Bei der Abfahrt zu einem Sonntagsausflug nach Box Hill weist Mr. Knightley Emma zurecht, dass sie Miss Bates statt Hochmut Verständnis und Mitgefühl für ihr Schicksal schulde, schließlich sei diese erst im Alter durch eine fehlende Heiratsverbindung verarmt. Die erneute Abwesenheit von Mr. Churchill stört Emma nicht so sehr wie die Missachtung von Mr. Knightley. Als sich dann auch noch herausstellt, dass Harriets neue Zuneigung Mr. Knightley gilt, wird sich Emma endlich ihrer wahren Gefühle bewusst.

Mrs. Weston lässt Emma nach Randalls kommen, da sie ihr die beunruhigen Neuigkeiten persönlich mitteilen will. Der Tod von Mrs. Churchill hat ihren Adoptivsohn Frank dazu gebracht, sein Geheimnis zu lüften, nämlich das bereits vor Monaten geschlossene Verlöbnis mit Jane Fairfax. Auch Mr. Knightley kehrt aus Sorge, Emma könnte diese Neuigkeiten nicht verkraften, sofort aus London zurück. Nachdem Emma versichert hat, dass sie keine tiefen Gefühle für Frank empfindet, sondern nur durch seine Aufmerksamkeiten geschmeichelt war, gesteht ihr Mr. Knightley seine Liebe und hält um ihre Hand an. Emmas Sorge um ihre Freundin und ihren Vater löst sich in Wohlgefallen auf, denn Harriet heiratet Mr. Martin und Mr. Knightley wird nach der Hochzeit zu den Woodhouses nach Hartfield ziehen.

Drehorte

 Hartfield – Das Außenset des Woodhouse-Anwesen war in Trafalgar Park (Salisbury) aufgebaut, die Innenaufnahmen von Emmas Zuhause fanden im Herrenhaus des Thame Park (Oxfordshire) statt.
 Donwell – Auf dem Anwesen des Sudeley Castle (Gloucestershire) wurden die Außenszenen von Mr. Knightleys Wohnsitz gedreht, für die Innenaufnahmen dienten die Räume des Herrenhauses Broughton Castle (Oxfordshire).
 Randalls – Als Anwesen von Mr. Weston wurde das Herrenhaus Dorney Court (Buckinghamshire) ausgewählt.
 Highbury – In Lacock (Wiltshire) fanden die Dreharbeiten statt, die das Dorfgeschehen wiedergeben.

Weitere Adaptionen
Der britische Fernsehsender BBC hatte bereits 1972 den Roman Emma als sechsteilige Fernsehserie mit Doran Godwin in der Hauptrolle verfilmt. In den Kinosälen lief 1995 die moderne US-Adaption Clueless – Was sonst! mit Alicia Silverstone und 1996 Emma mit Gwyneth Paltrow – im selben Jahr wie der Fernsehfilm. 2009 produzierte die BBC eine weitere Adaption für das Fernsehen, diesmal als vierteilige Serie mit Romola Garai als Emma. Bollywood verwandelte Jane Austens Komödie 2010 in eine moderne indische Version mit dem Titel Aisha, in der Sonam Kapoor die Protagonistin spielte.

Kritiken
TV Spielfilm sprach von einer "etwas biedere[n], aber flotte[n] Emma" und zog das Fazit: "Gewitzte Eheanbahnung mit Hirn und Herz."
Prisma nannte die Austen-Adaption einen "prächtig ausgestatteten Kostümfilm", der "gut besetzt" sei.

Auszeichnungen
 1997: Nominierung für den BAFTA Award in der Kategorie Beste Maske
 1997: Official Screening Award auf dem Barcelona International Television Festival (FITB) in der Kategorie Beste Miniserie
 1997: Emmy in der Kategorie Bestes Szenenbild einer Miniserie oder eines Fernsehfilms für Don Taylor, Jo Graysmark und John Bush
 1997: Emmy in der Kategorie Bestes Kostümbild einer Miniserie oder eines Fernsehfilms für Jenny Beavan

Weblinks

 Emma (1996 TV) Photo Gallery (englisch)
 Emma (1996 TV) Review (englisch)
 Programmdetails zu Jane Austen's Emma des deutschen Vertreibers

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigtes Königreich)
Filmtitel 1996
Britischer Film
Fernsehfilm (ITV)
Filmdrama
Jane-Austen-Verfilmung

Emma (1996, Diarmuid Lawrence)


Kaj Erik Jensen (født 19. februar 1942, død  2016) var en dansk professionel cykelrytter, som i 1962 vandt amatør-VM i individuelt forfølgelsesløb .

Det var i 1962 på Vigorelli-banen i Milano, at den da 20-årige fynske rytter Kaj Erik Jensen nåede sine bedste resultater. Først som en del af det danske 4-kilometerhold i forfølgelsesløb med Kurt vid Stein, Preben Isaksson og Bent Hansen, der kørte sig frem til VM-sølvmedaljer, men især nogle dage senere, da odenseaneren i det individuelle forfølgelsesløb vandt efter finalesejr over belgiske Herman Van Loo. Han blev det år kåret til Årets Sportsnavn af Fyens Stiftstidende.

Kaj Erik Jensen blev dansk juniormester i individuelt forfølgelsesløb 1959 og dansk seniormester i individuelt forfølgelsesløb 1963 og i hold-forfølgelsesløb 1965.

Kaj Erik Jensen nåede aldrig med til De Olympiske Lege, da en skade satte en stopper for drømmen om succes i Tokyo i 1964, mens han endnu var på toppen.

I 1968 slutte Kaj Erik Jensen cykelkarrieren som blot 26-årig. Han senere cykelforretning på Fyn og var også i en periode aktiv på lederfronten.

Kilder

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Verdensmestre i cykelsport
Personer fra Odense

Kaj Erik Jensen


() est un film sud-coréen réalisé par Kang Hyeong-cheol, dont la sortie est prévue en 2023.

Synopsis
Cinq jeunes héros, ayant accidentellement acquis des super-pouvoirs, rencontrent ceux qui convoitent leurs super-pouvoirs.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre international :
 Réalisation et scénario : Kang Hyeong-cheol

 Décors : Kim Byeong-han

 Photographie : Choi Chan-min

 Production : An Hee-jin et Lee An-na
 Société de production :
 Société de distribution :
 Pays de production :
 Langue originale : coréen
 Format : couleur
 Genre : action fantastique

 Date de sortie : 2023

Distribution
 Lee Jae-in : Wan-seo
 Yoo Ah-in : Ki-dong
 Ahn Jae-hong : Ji-seong
 Ra Mi-ran : Seon-nyeo
 Oh Jung-se : le père de Wan-seo
 Kim Hee-won : Yak-seon
 Jin Hee-kyung : Choon-hwa
 Park Jin-young

Production

Le , on annonce que Yoo Ah-in s'est vu proposé d'incarner un personnage ayant une capacité psychique. Le , on révèle que Ra Mi-ran rejoint ce dernier.

Le tournage commence le , dans le quartier de Songdo, à Incheon, ainsi qu'à Séoul, Ansan, Chuncheon et Pusan. Il s'achève le .

Notes et références

Liens externes

Film réalisé par Kang Hyeong-cheol
Film sud-coréen dont la sortie est prévue en 2023
Film d'action sud-coréen
Film fantastique sud-coréen
Film de super-héros
Film tourné à Incheon
Film en coréen

High Five (film)


Pastrnak (pastinak; lat. Pastinaca), biljni rod korisnog dvogodišnjeg raslinja iz porodice celerovki (Apiaceae). kao domaća vrsta raširen je po velikim dijelovima Europe (osim najsjevernije), po Turskoj i Peruu, a neke vrste su uvezene na područje Skandinavije, dijelovima Afrike, Sjeverne Amerike i Bolivije.

Godine 2022, otkrivena je posljednja 16 vrsta, ,

U Hrvatskoj raste pitomi pastrnak (P. sativa)

Vrste

 Pastinaca argyrophylla Delip.
 Pastinaca armena Fisch. & C.A.Mey.
 Pastinaca aurantiaca (Albov) Kolak.
 Pastinaca clausii (Ledeb.) Calest.
 Pastinaca erzincanensis Menemen & Kandemir
 Pastinaca gelendostensis (Yild. & B.Selvi) Hand
 Pastinaca glandulosa Boiss. & Hausskn.
 Pastinaca hirsuta Pančić
 Pastinaca kochii Duby
 Pastinaca lucida L.
 Pastinaca pimpinellifolia M.Bieb.
 Pastinaca sativa L.
 Pastinaca trysia Stapf & Wettst.
 Pastinaca vanensis Demir, Sefali & Yapar; opisana 2022
 Pastinaca yildizii Dirmenci
 Pastinaca zozimoides 	Fenzl

Vanjske poveznice

Izvori

Tordylieae

Pastrnak


La Recovery Empowerment Networking and Employment for Women Foundation (RENEW), également connue sous le nom de Renew Foundation, est une organisation non gouvernementale chrétienne internationale à but non lucratif aux Philippines créée en 2005, dédiée à l'autonomisation des femmes survivantes de la traite des êtres humains et de la prostitution aux Philippines.

Organisation
La fondation a été fondée à Ángeles en 2005 afin d'aider à éradiquer la traite des êtres humains et à autonomiser les victimes de la prostitution.

RENEW est agréé par le département du bien-être social et du développement (DSWD) aux Philippines pour fournir des programmes de soins résidentiels, sociaux et de soins de santé. RENEW est également une organisation caritative enregistrée au Royaume-Uni

RENEW est financé par des dons individuels, par des subventions de l'ONUSIDA et par l'Office des Nations unies contre les drogues et le crime.

Mission et vision
La mission et la vision de la Fondation Renew sont les suivantes :
 Offrir un renouveau par la liberté, la foi en Jésus-Christ et des opportunités économiques aux femmes et aux enfants philippins exploités par le trafic et la prostitution,
 Éradiquer la traite des femmes et des enfants par le plaidoyer, la mise en réseau et l'éducation dans le but de soutenir, de protéger et d'autonomiser les victimes.

Objectifs, projets, activités et couverture médiatique
RENEW propose des programmes de prévention, d'intervention, et de réinsertion. Le programme de prévention, qui consiste à identifier les jeunes femmes les plus à risque d'être victimes de la traite et à les inviter à participer au programme RENEW, a été mis en place en partenariat avec le Département de politique sociale et de travail social de l'université d'Oxford (Royaume-Uni) et Systems Plus College Foundation (Philippines) et a été reconnu comme modèle de meilleures pratiques par le Sommet national des femmes tenu à Manille en 2009, Soroptimist International en 2010 et la Coalition contre la traite des femmes (CATW) en 2011. Le Soroptimist Ruby Award a été décerné à Maylyn Fuller pour son travail inlassable visant à améliorer la vie des femmes et des filles victimes de la traite dans la ville.

Les programmes visent également à établir des moyens de revenus alternatifs et durables pour les femmes et à fournir une éducation, une sensibilisation, un plaidoyer et un renouveau spirituel.

En 2010, CNN a rapporté que la fondation  et qui .

RENEW tente également de trouver un emploi pour les femmes dans diverses entreprises telles que les centres d'appels, les entreprises impliquées dans le tourisme, les hôtels 5 étoiles ou les terrains de golf, et leur offre une formation pour cet emploi.

RENEW aide également les femmes survivantes de la traite des êtres humains et de la prostitution devenues mères à retrouver les pères de leurs enfants. RENEW souligne que les pères qui ne fournissent pas de pension alimentaire pour enfants peuvent être confrontés à un procès, avec des conséquences possibles telles qu'une interdiction de rentrer aux Philippines.

Le directeur de la fondation, Paulo Fuller, revendique un taux de réussite élevé pour le programme de RENEW, déclarant que plus de 80 % des femmes qui entrent dans le programme ne retournent pas à la prostitution.

Références

Liens externes

Organisme fondé en 2005
Association ou organisme de lutte contre la traite des êtres humains

Renew Foundation


Esta é a lista de prefeitos do município de Dom Basílio, estado brasileiro da Bahia.

Dom Basílio
Dom Basílio

Lista de prefeitos de Dom Basílio


The year 1666 in science and technology involved some significant events.

Events
 December 22 – French Academy of Sciences first meets.

Astronomy
 Publication of Stanisław Lubieniecki's Theatrum Cometicum begins in Amsterdam, the first encyclopedia and atlas of comets.

Botany
 Establishment of Herrenhäuser Gärten, Hanover.

Mathematics
 Isaac Newton develops differential calculus.
 Samuel Morland produces several designs of pocket calculating machine and also publishes A New Method of Cryptography.

Physics
 Isaac Newton uses a prism to split sunlight into the component colours of the optical spectrum, assisting understanding of the nature of light.
 Robert Hooke and Giovanni Alfonso Borelli both expound gravitation as an attractive force (Hooke's lecture "On gravity" at the Royal Society of London on March 21; Borelli's Theoricae Mediceorum planetarum ex causis physicis deductae, published in Florence later in the year).

Publications
 Margaret Cavendish, Duchess of Newcastle-upon-Tyne, publishes Observations upon Experimental Philosophy, including an attack on Robert Hooke's Micrographia.

Births
 December – Stephen Gray, English scientist (died 1736)

Deaths
 Giovanni Battista Baliani, Genoese physicist (born 1582)
 Song Yingxing, Chinese encyclopedist (born 1587)

References

17th century in science
1660s in science

1666 in science


تعبيرات الانفعال في الدردشة هي أدوات لنقل الحالة النفسية والانطباعات الشخصية على الإنترنت من خلال مواقع الدردشة والمحادثة الفورية أو المنتديات باستخدام أيقونات ورسومات تعبيرية، وتعتبر هذه الوسيلة قديمة تم إعادة استخدامها مع ظهور الإنترنت من قبل سكوت فاهلمان  في سبتمبر من عام 1982.

السجل
في عام 1997 أدرك المدير التنفيذي لشركة Smiley نيكولاس لوفراني  التطور في استخدام رموز الشفرة القياسية الأمريكية لتبادل المعلومات خلال التقنية المتنقلة وبدأ في اختبار الوجوه المبتسمة المتحركة، بهدف إنشاء رموزًا ملونة تتوافق مع رموز الشفرة القياسية الأمريكية لتبادل المعلومات المصنوعة من علامات الترقيم العادية، لتعزيزها للحصول على استخدام أكثر تفاعلا بشكل رقمي. ومن هنا قام لوفران بتجميع قاموس مصطلحات تعبيرية عبر الإنترنت  المصنف إلى فئات منفصلة - كلاسيكيات وتعبيرات مزاجية والأعلام والاحتفالات والمرح والرياضة والطقس والحيوانات والطعام والأمم والمهن والكواكب ودائرة الأبراج والأطفال وتلك التصميمات التي تم تصميمها أول مرة في عام 1997 في مكتب حقوق الطبع والنشر بالولايات المتحدة ثم نشر هذه الرموز كملفات بتنسيق جي آي إف على الويب في عام 1998، لتصبح الرموز الرسومية الأولى المستخدمة في التقنية على الإطلاق.  في عام 2000، توفر دليل التعبيرات الذي وضعه لوفراني للمستخدمين لتنزيله على الهواتف المحمولة على الإنترنت خلال موقع ويب smileydictionary.com الذي جمع أكثر من 1000 رمز رسومي مبتسم وإصدارات رموز الشفرة القياسية الأمريكية لتبادل المعلومات. تم نشر الدليل نفسه في عام 2002 في كتاب بواسطة مرابوط يسمى Dico Smileys.
في عام 2001 شركة سمايلي بدأت ترخيص الحقوق للرموز الرسومية الخاصة بلوفراني ليتم استخدامها لتنزيلات الهواتف المحمولة عن طريق مجموعة متنوعة من شركات الاتصالات المختلفة بما في ذلك Nokia وMotorola وSamsung وSFR (vodaphone) وSky Telemedia.

تعبيرات الابتسامة والضحك

 😂
 😄
 😃
 😁
 😀
 😊
 😅
 😶
 😌
 😏
 😉
 ☺

تعبيرات الحزن والبكاء
 😯
 😦
 😣
 😢
 😳
 😝
 😔
 😭

الاختلاف في معاني الانفعالات
هناك الكثير من الاختلافات في المعاني بين الشعوب في استخدام هذه التعبيرات، فما يعتبر حزنا في بعض الأماكن قد يعتبر غضبا في أماكن أخرى.

التقدم في التعبيرات
مع تقدم استخدام الإنترنت وتقنيات الاتصال ظهر استخدام متقدم لهذه التعبيرات ابتداءً بظهور رسوم معقدة إلى تعبيرات صوتية ملونة.

مراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1982
بريد إلكتروني
تراسل فوري
دردشة إنترنت
رسم صوري
عامية الإنترنت
فن أسكي
مصطلحات منتديات الشابكة
ميمات الإنترنت

انفعالة (ثقافة إنترنت)


Mimas, Satürn'ün William Herschel tarafından 1789 yılında keşfedilen doğal uydusudur. Diğer bir adı da Satürn I'dir. Güneş Sistemi'ndeki diğer uydularla kıyaslandığında çapının büyüklüğü açısından yirminci sırada yer alır.

Kaynakça

Satürn'ün doğal uyduları
William Herschel'in keşifleri
1789'da keşfedilen astronomik cisimler

Mimas (uydu)


عضل وكنر أو عضل واجنر حيوان قارض ينتشر في دلتا النيل ، شبه جزيرة سيناء ، سوريا ، العراق وشبه الجزيرة العربية.

المراجع

انظر أيضاً
 قائمة ثدييات منطقة الجوف.

أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات الشرق الأوسط
ثدييات جنوب غرب آسيا
ثدييات وصفت في 1842

عضل وكنر


Tudanca steht für Orte in Spanien:
 Tudanca (Kantabrien)
 Tudanca de Ebro, Los Altos, Provinz Burgos

Weiteres:
 Tudanca (Rind), Rinderrasse

Tudanca