A rogue planet (also termed a free-floating planet (FFP), isolated planetary-mass object (iPMO), interstellar, nomad, orphan, starless, unbound or wandering planet) is an interstellar object of planetary mass which is not gravitationally bound to any star or brown dwarf. Rogue planets may originate from planetary systems in which they are formed and later ejected, or they can also form on their own, outside a planetary system. The Milky Way alone may have billions to trillions of rogue planets, a range the upcoming Nancy Grace Roman Space Telescope will likely be able to narrow down.

Some planetary-mass objects may have formed in a similar way to stars, and the International Astronomical Union has proposed that such objects be called sub-brown dwarfs. A possible example is Cha 110913−773444, which may have been ejected and become a rogue planet, or formed on its own to become a sub-brown dwarf.

Name
The two first discovery papers use the names isolated planetary-mass objects (iPMO) and Free-floating planets (FFP). Most astronomical papers use either of these terms. The term rogue planet is more often used for microlensing studies, which also often uses the term FFP. A press-release intended for the public might use an alternative name. The discovery of at least 70 FFPs in 2021 for example used the terms rogue planet, starless planet, wandering planet and free-floating planets in different press-releases.

Discovery
Isolated planetary-mass objects (iPMO) were first discovered in 2000 by the UK team Lucas & Roche with UKIRT in the Orion Nebula. In the same year the Spanish team Zapatero Osorio et al. discovered iPMOs with Keck spectroscopy in the σ Orionis cluster. The spectroscopy of the objects in the Orion Nebula was published in 2001. Both European teams are now recognized for their quasi-simultaneous discoveries. In the year 1999 the Japanese team Oasa et al. discovered objects in Chamaeleon I that were spectroscopically confirmed years later in 2004 by the US team Luhman et al.

In October 2023, astronomers, based on observations of the Orion Nebula with the James Webb Space Telescope, reported the discovery of pairs of rogue planets, similar in mass to the planet Jupiter, and called JuMBOs (short for Jupiter Mass Binary Objects).

Observation

There are two techniques to discover free-floating planets: direct imaging and microlensing.

Microlensing
Astrophysicist Takahiro Sumi of Osaka University in Japan and colleagues, who form the Microlensing Observations in Astrophysics and the Optical Gravitational Lensing Experiment collaborations, published their study of microlensing in 2011. They observed 50 million stars in the Milky Way by using the  MOA-II telescope at New Zealand's Mount John Observatory and the  University of Warsaw telescope at Chile's Las Campanas Observatory. They found 474 incidents of microlensing, ten of which were brief enough to be planets of around Jupiter's size with no associated star in the immediate vicinity. The researchers estimated from their observations that there are nearly two Jupiter-mass rogue planets for every star in the Milky Way. One study suggested a much larger number, up to 100,000 times more rogue planets than stars in the Milky Way, though this study encompassed hypothetical objects much smaller than Jupiter. A 2017 study by Przemek Mróz of Warsaw University Observatory and colleagues, with six times larger statistics than the 2011 study, indicates an upper limit on Jupiter-mass free-floating or wide-orbit planets of 0.25 planets per main-sequence star in the Milky Way.

In September 2020, astronomers using microlensing techniques reported the detection, for the first time, of an Earth-mass rogue planet (named OGLE-2016-BLG-1928) unbound to any star and free floating in the Milky Way galaxy.

In December 2013, a candidate exomoon of a rogue planet (MOA-2011-BLG-262) was announced.

Direct imaging

Microlensing planets can only be studied by the microlensing event, which makes the characterization of the planet difficult. Astronomers therefore turn to isolated planetary-mass objects (iPMO) that were found via the direct imaging method. To determine a mass of a brown dwarf or iPMO one needs for example the luminosity and the age of an object. Determining the age of a low-mass object has proven to be difficult. It is no surprise that the vast majority of iPMOs are found inside young nearby star-forming regions of which astronomers know their age. These objects are younger than 200 Myrs, are massive (>5 ) and belong to the L- and T-dwarfs. There is however a small growing sample of cold and old Y-dwarfs that have estimated masses of 8-20 . Nearby rogue planet candidates of spectral type Y include WISE 0855−0714 at a distance of . If this sample of Y-dwarfs can be characterized with more accurate measurements or if a way to better characterize their ages can be found, the number of old and cold iPMOs will likely increase significantly.

The first iPMOs were discovered in the early 2000s via direct imaging inside young star-forming regions. These iPMOs found via direct imaging formed probably like stars (sometimes called sub-brown dwarf). There might be iPMOs that form like a planet, which are then ejected. These objects will however be kinematically different from their natal star-forming region, should not be surrounded by a circumstellar disk and have high metallicity. None of the iPMOs found inside young star-forming regions show a high velocity compared to their star-forming region. For old iPMOs the cold WISE J0830+2837 shows a Vtan of about 100 km/s, which is high, but still consistent with formation in our galaxy. For WISE 1534–1043 one alternative scenario explains this object as an ejected exoplanet due to its high Vtan of about 200 km/s, but its color suggests it is an old metal-poor brown dwarf. Most astronomers studying massive iPMOs believe that they represent the low-mass end of the star-formation process.

Astronomers have used the Herschel Space Observatory and the Very Large Telescope to observe a very young free-floating planetary-mass object, OTS 44, and demonstrate that the processes characterizing the canonical star-like mode of formation apply to isolated objects down to a few Jupiter masses. Herschel far-infrared observations have shown that OTS 44 is surrounded by a disk of at least 10 Earth masses and thus could eventually form a mini planetary system. Spectroscopic observations of OTS 44 with the SINFONI spectrograph at the Very Large Telescope have revealed that the disk is actively accreting matter, similar to the disks of young stars.

Jupiter-Mass Binary Objects

In the Orion Nebula a population of 40 wide binaries and 2 triple systems were discovered. This was surprising for two reasons: The trend of binaries of brown dwarfs predicted a decrease of distance between low mass objects with decreasing mass. It was also predicted that the binary fraction decreases with mass. These binaries were coined Jupiter-Mass Binary Objects (JuMBOs), They make up at least 9% of the iPMOs and have a separation smaller than 340 AU. It is unclear how these JuMBOs might have formed. If they formed like stars, then there must be an unknown "extra ingredient" to allow them to form. If they formed like planets and were later ejected, then it has to be explained why these binaries did not break apart during the ejection process. Future proper motion measurements with JWST might resolve if these objects formed as ejected planets or as stars. Ejected planets should show a high proper motion, while a formation like stars should show proper motions similar to the Trapezium Cluster stars.

Other suspected JuMBOs are known outside the Orion Nebula, such as 2MASS J11193254–1137466 AB, WISE 1828+2650, WISE J0336−0143 (could also be BD+PMO binary) and 2MASS J0013−1143.

Total Number of known iPMOs
There are likely hundreds of known candidate iPMOs, over a hundred objects with spectra and a small but growing number of candidates discovered via microlensing. Some large surveys include:

As of December 2021, the largest ever group of rogue planets was discovered, numbering at least 70 and up to 170 depending on the assumed age. They are found in the OB association between Upper Scorpius and Ophiuchus with masses between 4 and 13  and age around 3 to 10 million years, and were most likely formed by either gravitational collapse of gas clouds, or formation in a protoplanetary disk followed by ejection due to dynamical instabilities. Follow-up observations with spectroscopy from the Subaru Telescope and Gran Telescopio Canarias showed that the contamination of this sample is quite low (≤6%). The 16 young objects had a mass between 3 and 14 , confirming that they are indeed planetary-mass objects.

In October 2023 an even larger group of 540 planetary-mass object candidates were discovered in the Trapezium Cluster and inner Orion Nebula with JWST. The objects have a mass between 13 and 0.6 . A surprising number of these objects formed wide binaries, which was not predicted previously.

Formation
There are in general two scenarios that can lead to the formation of an isolated planetary-mass object (iPMO). It can form like a planet around a star and is then ejected, or it forms like a low-mass star or brown dwarf in isolation. This can influence its composition and motion.

Formation like a star

Objects with a mass of at least one Jupiter mass were thought to be able to form via collapse and fragmentation of molecular clouds from models in 2001. Pre-JWST observations have shown that objects below 3-5  are unlikely to form on their own. Observations in 2023 in the Trapezium Cluster with JWST have shown that objects as massive as 0.6  might form on their own, not requiring a steep cut-off mass. A particular type of globule, called globulettes, are thought to be birthplaces for brown dwarfs and planetary-mass objects. Globulettes are found in the Rosette Nebula and IC 1805. Sometimes young iPMOs are still surrounded by a disk that could form exomoons. Due to the tight orbit of this type of exomoon around their host planet, they have a high chance of 10-15% to be transiting.

Formation like a planet
Ejected planets are predicted to be mostly low-mass (<30  Figure 1 Ma et al.) and their mean mass depends on the mass of their host star. Simulations by Ma et al. did show that 17.5% of 1  stars eject a total of 16.8  per star with a typical (median) mass of 0.8  for an individual free-floating planet (FFP). For lower mass red dwarfs with a mass of 0.3  12% of stars eject a total of 5.1  per star with a typical mass of 0.3  for an individual FFP.

Hong et al. predicted that exomoons can be scattered by planet-planet interactions and become ejected exomoons.

Higher mass (0.3-1 ) ejected FFP are predicted to be possible, but they are also predicted to be rare.

Warmth

Interstellar planets generate little heat and are not heated by a star. However, in 1998, David J. Stevenson theorized that some planet-sized objects adrift in interstellar space might sustain a thick atmosphere that would not freeze out. He proposed that these atmospheres would be preserved by the pressure-induced far-infrared radiation opacity of a thick hydrogen-containing atmosphere.

During planetary-system formation, several small protoplanetary bodies may be ejected from the system. An ejected body would receive less of the stellar-generated ultraviolet light that can strip away the lighter elements of its atmosphere. Even an Earth-sized body would have enough gravity to prevent the escape of the hydrogen and helium in its atmosphere. In an Earth-sized object the geothermal energy from residual core radioisotope decay could maintain a surface temperature above the melting point of water, allowing liquid-water oceans to exist. These planets are likely to remain geologically active for long periods. If they have geodynamo-created protective magnetospheres and sea floor volcanism, hydrothermal vents could provide energy for life. These bodies would be difficult to detect because of their weak thermal microwave radiation emissions, although reflected solar radiation and far-infrared thermal emissions may be detectable from an object that is less than 1,000 astronomical units from Earth. Around five percent of Earth-sized ejected planets with Moon-sized natural satellites would retain their satellites after ejection.  A large satellite would be a source of significant geological tidal heating.

List
The table below lists rogue planets, confirmed or suspected, that have been discovered. It is yet unknown whether these planets were ejected from orbiting a star or else formed on their own as sub-brown dwarfs. Whether exceptionally low-mass rogue planets (such as OGLE-2012-BLG-1323 and KMT-2019-BLG-2073) are even capable of being formed on their own is currently unknown.

Discovered via direct imaging
These objects were discovered with the direct imaging method. Many were discovered in young star-clusters or stellar associations and a few old are known (such as W0855). List is sorted after discovery year.

Discovered via microlensing
These objects were discovered via microlensing. Rogue planets discovered via microlensing can only be studied by the lensing event and are often also consistent with exoplanets in a wide orbit around an unseen star.

See also
 Rogue extragalactic planets – Rogue planets that are outside the Milky Way galaxy

 Melancholia – 2011 science fiction drama arthouse film by Lars von Trier in which the titular rogue planet is on a collision course with Earth
 ʻOumuamua, an interstellar object that passed through the Solar System in 2017
 Remina - 2004-5 horror manga by Junji Ito, in which the titular sentient rogue planet sets its sights on Earth to consume it shortly after its discovery
 Rogue comet – A comet not gravitationally bound to any star
 The Wandering Earth
 Tidally detached exomoon

References

Bibliography
 "Possibility of Life Sustaining Planets in Interstellar Space" Article by Stevenson similar to the Nature article but with more information.

External links

 Definition of a "Planet" (Resolution B5 – IAU)
 Strange New Worlds Could Make Miniature Solar Systems Robert Roy Britt (SPACE.com) 5 June 2006 11:35 am ET
 The IAU draft definition of "planet" and "plutons" press release (International Astronomical Union) 2006

Articles containing video clips
Planetary-mass objects

Space hazards
Types of planet

Rogue planet


The Venera 12 ( meaning Venus 12) was an uncrewed Soviet space mission designed to explore the planet Venus. Venera 12 was launched on 14 September 1978 at 02:25:13 UTC.

After separating from its flight platform on 19 December 1978, the Venera 12 lander entered the Venus atmosphere two days later at . During its descent, the lander employed aerodynamic braking followed by parachute braking, ending with atmospheric braking. After a nearly one-hour descent, a soft landing was made at 06:30 Moscow time (0330 UT) on 21 December. Touchdown speed was ; landing coordinates are . Continuing for about 110 minutes after touchdown, the lander transmitted data to the flight platform for about 110 minutes until the flight platform, which remained in a heliocentric orbit, moved out of range. Venera 11 and 12 carried identical instruments.

Flight platform
The Venera 12 flight platform carried solar wind detectors, ionosphere electron instruments, and two gamma ray burst detectors – the Soviet-built KONUS and the French-built SIGNE 2. The SIGNE 2 detectors were simultaneously flown on Venera 12 and Prognoz 7 to allow for triangulation of gamma ray sources. Before and after the Venus flyby, Venera 11 and Venera 12 yielded detailed time-profiles for 143 gamma-ray bursts, resulting in the first ever catalog of such events. The last gamma-ray burst reported by Venera 12 occurred on 5 January 1980. Venera 12 used its ultraviolet spectrometer to study comet Bradfield (C/1979 Y1) on 13 February 1980, and reported spectrophotometric data until 19 March 1980.

The list of flight platform instruments and experiments are:

 30–166 nm Extreme UV spectrometer
 Compound plasma spectrometer
 KONUS Gamma-ray burst detector
 SNEG Gamma-ray burst detector
 Magnetometer
 4 Semiconductor counters
 2 Gas-discharge counters
 4 Scintillation counters
 Hemispherical proton telescope

The active phase of the science mission for the flight platform ended in April 1980. Venera 12 is currently in heliocentric orbit, with perihelion of 0.69 AU, aphelion of 1.01 AU, eccentricity of 0.19, inclination of 2.3 degrees and orbital period of 284 days.

Lander
The Venera 12 descent craft carried instruments designed to study the detailed chemical composition of the atmosphere, the nature of the clouds, and the thermal balance of the atmosphere. These instruments included a gas chromatograph to measure the composition of the Venus atmosphere, instruments to study scattered solar radiation and soil composition, and a device named Groza which was designed to measure atmospheric electrical discharges. Results reported included evidence of lightning and thunder, a high 36Ar/40Ar ratio, and the discovery of carbon monoxide at low altitudes.

Each of the Venera 11 and Venera 12 included landers with a pair of cameras, each of which was designed for color imaging. A design flaw prevented the lens caps from separating, resulting in all cameras failing to capture and return images.

The list of lander experiments and instruments are:
 Backscatter nephelometer
 Mass spectrometer – MKh-6411
 Gas chromatograph – Sigma
 X-ray fluorospectrometer
 360° scanning photometer – IOAV
 Spectrometer (430–1170 nm)
 Microphone / anemometer
 Low-Frequency radio sensor
 4 Thermometers
 3 Barometers
 Accelerometer – Bizon
 Penetrometer – PrOP-V
 Soil Analysis Device
 2 Color Cameras
 Small solar batteries – MSB

See also

 List of missions to Venus
 Timeline of artificial satellites and space probes

References

External links
 Venera 11 & Venera 12 (NASA)
 Drilling into the Surface of Venus (Venera 11 and 12)

Venera program
1978 in spaceflight
1978 in the Soviet Union
Derelict landers (spacecraft)
Spacecraft launched in 1978

Venera 12


Kaiserliche bezeichnet im deutschen Sprachgebrauch Angehörige von Institutionen und Einrichtungen in einer zunächst persönlichen Verfügungsgewalt eines Kaisers.

Der Begriff wird vor allem im Zusammenhang mit dem römisch-deutschen Kaiser als Oberhaupt des Heiligen Römischen Reiches und dem späteren Kaisertum Österreich benutzt. In der Frühen Neuzeit ist der Begriff mit dem universalen über den anderen Fürsten stehenden Anspruch des Kaisers verbunden. Träger eines kaiserlichen Amtes rekrutierten sich aus dem gesamten Reich, mit weitreichenden Privilegien in den Territorien.

Beispiele für militärische, politische und kulturelle Institutionen mit "kaiserlichen Akteuren" im Heiligen Römischen Reich sind:

 Kaiserliche Armee und
 Kaiserliche Reichspost des römisch-deutschen Kaisers (bis 1806) (habsburgisch, nur 1742–1745 wittelsbachisch)
 kaiserliches Hofgestüt zu Lipizza (1779), die Lipizzaner;
 Kaiserliche Hofburg in Wien;
 kaiserliches Hofmobiliendepot in Wien;
 kaiserliche Residenz Schönbrunn zu Wien;
 Kaiserliche Hofmusikkapelle

Die Traditionen setzten sich im nachfolgenden Kaisertum Österreich und in Österreich-Ungarn (mit dem Zusatz königlich) fort. Die kaiserlichen Soldaten standen in einem besonderen romantisierenden Ruf (Treue), und vereinzelt leben ähnliche Namen bis heute fort, z. B. in einigen Musikstücken und der Kaiserjäger-Musikkapelle. In der Schweiz werden mit dem Begriff negative Vorstellungen verknüpft, was auf die langwierigen Befreiungskämpfe der Eidgenossenschaft zurückgeht.

Der Begriff wurde im Deutschen Kaiserreich des 19. Jahrhunderts nicht angewandt.

Schwieriger ist die Zuordnung in den Napoleonischen Kriegen und bei der Dreikaiserschlacht.

Kaiserliche


Robert Leo Antonius Ameerali  (* 16. August 1961 in Paramaribo, Suriname) ist ein surinamischer Politiker. Er war von 2010 bis 2015 Vizepräsident von Suriname.

Leben

Bisherige berufliche Karriere
Ameerali absolvierte die Algemene Middelbare School, vergleichbar mit der   Hochschulreife. Von 1982 bis 2010 war er Direktor des von seinem Vater aufgebauten "Hotel Ameerali" in Nieuw-Nickerie. Außerdem war er von 1988 bis 2010 Eigentümer und Direktor der NV Djinipi, zweier Kopie- und Digitaldruck Betriebe in Nieuw-Nickerie und Paramaribo. Von 1996 bis zu seiner Amtseinführung war er außerdem Vorsitzender der Kamer van Koophandel en Fabrieken (KKF) in Suriname.

Wahl zum Vizepräsidenten
Am 19. Juli 2010 wurde Robert Ameerali vom Parlament zum Vizepräsidenten von Suriname gewählt. Der parteilose Ameerali wurde von der A-Combinatie unter Vorsitz von Ronnie Brunswijk für das Amt vorgeschlagen. Die  Amtseinführung erfolgte zusammen mit Präsident Dési Bouterse am 12. August 2010.

Nach den Parlamentswahlen vom 25. Mai 2015 wurde Ashwin Adhin sein Nachfolger im Amt.

Siehe auch
 Liste der Premierminister von Suriname

Weblinks

Politiker (Suriname)
Vizepräsident (Suriname)
Surinamer
Geboren 1961
Mann

Robert Ameerali


Kepçe, bir iş makinası.
 Kepçe, bir mutfak aleti.
 Kepçe, balıkçılıkta bir gereç.

Kepçe


Brytestuhög er en gravhøj som er ligger vest for Hammarlöv i Hammarlöv sogn i Trelleborgs kommun i Skåne.

Brytestuhög er omkring 15 meter i diameter og 2,5 meter høj. Den har en affladet top, lettere ujævn overflade og den er skadet i kanten, så en brat kant på 10-50 cm er opstået. På højen vokser en eg. Højen er dateret til bronze- eller jernalderen.

Kilder
 arv data.se/raa/fmi/html/10124600070001 Hammarlöv 7:1, Riksantikvarieämbetet.

Trelleborgs kommun
Fortidsminder i Sverige

Brytestuhög


Fântâna 1906 din Parcul Carol I, din București este un monument realizat în stil italian, din diverse sortimente de marmură și granit. Construcția are o înălțime de 4,10 m și este realizată din piatră extrasă din mai multe cariere din România.

Ea a fost construită în apropiere de Arenele Romane de către Serviciul Minelor și Carierelor din Ministerul Agriculturii, Industriei, Comerțului și Domeniilor, pentru "Expoziția generală română", din 1906, dedicată împlinirii a 40 de ani de la urcarea pe tron a regelui Carol I al României, 25 de ani de la proclamarea Regatului României și 1800 de ani de la cucerirea Daciei de către romani.

Note

București

Fântâna 1906


Alba Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Alba Township (Illinois)
 Alba Township (Minnesota)

Alba Township


Gustav Adolfs Page ist eine deutsch-österreichische Literaturverfilmung von Rolf Hansen aus dem Jahr 1960. Sie beruht auf der gleichnamigen Novelle von Conrad Ferdinand Meyer.

Handlung
Schwedenkönig Gustav Adolf kommt im Jahr 1631 während des Dreißigjährigen Kriegs nach Nürnberg, um Truppen für seinen Kampf gegen Wallenstein anzuwerben. Im Rathaus wird ihm ein Festmahl gegeben, das Gustl Leubelfing, eine glühende Verehrerin des Königs, aus der Ofenkammer verfolgt. Sie lebt seit dem Tod ihres Vaters bei ihrem Onkel, dem Bürgermeister. Sie bemerkt, dass die Minister der Stadt zögern, dem König zu folgen, und ruft in den Saal "Blut und Leben für den König!". Als der Bürgermeister in der Not behauptet, sein Sohn Anton habe gerufen, ernennt der König Anton kurzerhand zu seinem neuen Pagen. Anton jedoch hat nicht vor, dem König zu dienen. Die burschikose Gustl zieht kurzerhand Männerkleider an und wird von Soldaten des Schwedenkönigs zum Heerlager geführt.

Gustl ist eine treue und ergebene Dienerin des Königs und dieser sieht sie schon bald als den Sohn an, den er nie gehabt hat. Als der König zu einer längeren Kundschaftertour unterwegs ist, werden Frauen ins Lager geschmuggelt, und man verkuppelt Gustl mit der rassigen Korinna. Die bemerkt schnell, dass die sich wehrende Gustl eine Frau ist. Sie will Gustl jedoch nicht verraten, solange es ihr selbst gut geht. Der Herzog von Lauenburg, der gegen den König intrigiert, ihm jedoch verpflichtet ist, nimmt Korinna bei sich auf. Die macht sich bei der Königin Maria Eleonora unbeliebt, da sie vom Herzog mit reichen Kleidern ausgestattet wird und damit prunkvoller gekleidet als die Königin ist. Maria Eleonora weist den König an, Korinna aus dem Lager zu entfernen, und Gustl vergewissert sich noch einmal bei Korinna, dass sie sie nicht verraten wird. Der Herzog von Lauenburg glaubt, dass Korinna noch immer ein Verhältnis mit Gustl hat, und will sie aus dem Lager werfen. In ihrer Not verrät Korinna, dass Gustl eine Frau ist. Der Herzog von Lauenburg spielt diese Information zunächst den anderen, Gustav Adolf mit Abneigung gegenüberstehenden Feldherren zu, und später Wallenstein. Die Nachricht wird jedoch von seinem Stellvertreter Octavio Piccolomini angenommen, da Wallenstein abgereist ist.

Wallenstein und Gustav Adolf stehen über Hauptmann Roland in Verbindung, der als Kaufmann den Krieg zwischen beiden Männern am liebsten verhindern würde. Er besticht den Astrologen Wallensteins, der nun erklärt, dass das Schicksal beider Feldherren voneinander abhängt. Verliert der eine, verliert auch der andere. Wallenstein trifft sich nun mit Gustav Adolf und beide handeln einen Frieden aus. In dem Moment erscheinen die von Piccolomini ausgesandten Truppen, die Gustl festnehmen wollen. Über den Befehl erfährt Gustav Adolf zum ersten Mal von dem Gerücht. Zurück im Lager stellt er Gustl zur Rede und die gibt zu, eine Frau zu sein. Gustav Adolf ist wütend, zitiert jedoch zunächst den Herzog von Lauenburg und die anderen Verbündeten in sein Zelt. Als der Henker von Lauenburg die Hand auf die Schulter legen soll, zieht der seinen Degen. Durch Gustls rasches Eingreifen erhält auch Gustav Adolf einen Degen und tötet den Herzog im Duell. Gustl wiederum flieht entsetzt und der König lässt umsonst nach ihr suchen.

Wenig später befindet sich Gustav Adolf auf dem Schlachtfeld bei Lützen. Der Kampf mit Wallenstein steht kurz bevor. Plötzlich wird Gustl dem König von Soldaten als möglicher Spion vorgeführt, da sie ihn seit Tagen beschatte. Beide sprechen sich aus. Gustav Adolf will sie nach Hause schicken, da ihr einziger Ruhm wäre, einmal wie ein Hündchen tot zu Füßen seines Sargs zu liegen. Gustl jedoch wäre dies die liebste Vorstellung. Plötzlich schlägt ein Schuss in einen unweit stehenden Pulverwagen ein. Durch die Explosion sterben Gustav Adolf und Gustl zeitgleich. Am Ende liegen beide aufgebahrt – sie als Page zu seinen Füßen.

Produktion
Die Dreharbeiten zu Gustav Adolfs Page fanden in Rothenburg ob der Tauber statt. Der Film kam am 23. Dezember 1960 in die Kinos. Am 16. Dezember 1987 lief Gustav Adolfs Page auf DFF 2 erstmals im Fernsehen der DDR.

Es war die letzte Filmregie von Rolf Hansen. Die Filmbauten entwarfen Arno Richter, Robert Herlth und Leo Metzenbauer, die umfangreichen, historischen Kostüme stammen von Charlotte Flemming. Die Herstellungsleitung hatte Heinz Pollak.

Während der Dreharbeiten lernte Liselotte Pulver ihren späteren Ehemann Helmut Schmid kennen. Wegen ihres Vertrages für Gustav Adolfs Page musste Pulver die Übernahme der weiblichen Hauptrolle in El Cid absagen.

Kritik
Der Spiegel nannte Gustav Adolfs Page einen "verstaubt-gemütlich arrangierte[n] Bilderbogen aus dem Dreißigjährigen Krieg", in dem Curd Jürgens als Schwedenkönig "blauäugig und germanisch [blitzt]" und Liselotte Pulver Gelegenheit habe "ihre erprobte Drolerie anzubieten".

Der film-dienst bezeichnete Gustav Adolfs Page als einen Film, "der das heldische Pathos der Vorlage ironisch abschwächt und modernisiert. Gehobene Filmunterhaltung."

Geschichtlicher Hintergrund

Gemäß einer Grabplatte in der Naumburger Stadtkirche St. Wenzel diente Gustav Adolf tatsächlich ein Page namens Augustus v. Leubelfing, der in der Schlacht bei Lützen tödlich verwundet wurde. Vom Schlachtfeld geborgen, verstarb er, trotz ärztlicher Hilfe, wenige Tage später.

Dass der Page im Tod wie ein treuer Hund zu Füßen des gefallenen Schwedenkönigs liegt, spielt eventuell auch auf den kleinen Hund an (bzw. Bracken), den das niederbayerische Adelsgeschlecht Leublfing bis zu seinem Aussterben 1985 im Wappen führte.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1960
Deutscher Film
Österreichischer Film
Liebesfilm
Filmdrama
Literaturverfilmung
Dreißigjähriger Krieg in Kunst und Literatur
Travestie im Film
Gustav II. Adolf
Rolf Hansen
Dreißigjähriger Krieg im Film

Gustav Adolfs Page (Film)


O Club Voleibol Haris, é uma equipe esponhola de voleibol masculino e com time profissional feminino da cidade de San Cristóbal de La Laguna, província de Santa Cruz de Tenerife, da comunidade autónoma das Canárias.

Histórico

O Club Voleibol Haris foi fundado em 3 de agosto de 2011, visando oferecer a oportunidade para prática do voleibol, investindo recursos humanos e materiais para o desenvolvimento da modalidade e atletas, com projeto voltado também para a juventude, convivendo em ambiente, humildade, saudável e respeitoso, cujo pilares, ou seja, os valores são: humildade - atitude - respeito - ilusão - sonho. O clube está comprometido com os cidadãos de Tenerife, objetivando oferecer a comunidade todo suporte possível através das atividades, havendo inclusão e orgulho por parte destes, com a promoção de torneios e unidades..

Na temporada 2014-15, obteve o título da Copa da Princesa em 2015 e campeão da Superliga A2,; no período de 2015-16 foi vice-campeão da Superliga A1 e terceiro posto na Copa da Rainha de 2016. Na jornada esportiva de 2016-17, obteve pela primeira vez o título da Supercopa da Espanha de 2016, outra vez foi vice-campeão da Superliga A1 e conquistou o primeiro título da Copa da Rainha em 2017, estreou na Challenge Cup (CEV) e terminou na décima sétima posição..

No período de 2017-18, foi vice-campeão da Supercopa da Espanha em 2017, pela terceira vez consecutiva foi vice-campeão da Superliga A, terceira posição na Copa da Rainha de 2018.Nas competições de 2018-19, novamente o vice-campeonato na Supercopa Espanhola de 2018, o mesmo ocorrendo na Copa da Rainha de 2019 e na Superliga A1 terminou na quarta posição, e disputou a Challenge Cup na referida jornada.

Na temporada de 2019-20, disputou a Copa CEV e avançou até as oitavas de final, foi vice-campeão da Supercopa Espanhola de 2019 e o campeonato nacional foi suspenso devido a pandemia da COVID-19. Na temporada seguinte terminou em terceiro na Superliga A1.Em 2021-22, conquistou o vice-campeonato na Challenge Cup, sagrou-se campeão da Superliga A1 pela primeira vez. Na jornada 2022023 sagrou-se bicampeão da Supercopa Espanhola em 2022, qualificou-se para a Liga dos Campeões da Europa.

Títulos

Campeonatos internacionais

 Mundial de Clubes

 Liga dos Campeões

 Taça CEV

 Taça Challenge
Vice-campeão:2021-22

Campeonatos nacionais
 Superliga Espanhola A1
Campeão:2021-22
Vice-campeão:2015-16, 2016-17, 2017-18,
Terceiro posto:2020-21
Quarto posto:2018-19

 Superliga Espanhola A2
Campeão:2014-15

 Copa de la Reyna
Campeão: 2017
Vice-campeão:2019
Terceiro posto:2016, 2018

 Copa de la Princesa
Campeão: 2015

 Supercopa Espanhola
Campeão: 2016, 2022
Vice-campeão:2017, 2018, 2019

Ligações externas

Clubes de voleibol feminino da Espanha

Club Voleibol Haris


Unter dem Burz ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Stuttgart vom 20. November 1992 ausgewiesenes Naturschutzgebiet (NSG-Nummer 1.190) auf dem Gebiet der Gemeinde Neidlingen im Landkreis Esslingen in Baden-Württemberg.

Das 26,9 Hektar (ha) große Naturschutzgebiet liegt zwischen  und  direkt an das Ortsgebiet angrenzend westlich der Gemeinde Neidlingen und gehört zum Naturraum der Mittleren Kuppenalb.

Es handelt sich um ein durch verschiedene Nutzungen geprägtes Gebiet. Ödland und Brachflächen, Bachläufe, feuchte Senken und Stillgewässer, Hohlwege und Streuobstwiesen wechseln sich ab. Die Wacholderheide umschließt auf drei Seiten einen Wiesenbereich, der zum Teil mit Obstbäumen bestanden ist. Die Heide ist durch zahlreiche Hecken und Gebüschgruppen gegliedert, randliche Hecken entlang der Wege schützen das Gebiet vor äußeren Beeinträchtigungen.

Schutzzweck ist die Erhaltung von Lebensgemeinschaften und Lebensstätten bestimmter Tier- und Pflanzenarten und wegen der Vielfalt, Eigenart und Schönheit der naturhaften Ausstattung. Landschaftsbestimmend ist die Wacholderheide mit Kalkmagerrasen, Gehölzgruppen und wärmeliebenden Säumen. Als ökologisch wertvolle Ergänzung schließen sich Streuobstwiesen und Salbei-Glatthafer-Wiesen an. Außerdem bestehen naturnahe Laubwälder, insbesondere trockener Weißjurahangbuchenwald und frischer Weißjura-Hangbuchenwald mit Übergängen zum Schluchtwald. Esche und Bergahorn, bereichert durch Bergulme, Vogelkirsche und Schwarzen Holunder, bilden ein sehr naturnahes Waldbild.

Durch den unterschiedlichen Wasserhaushalt bedingt findet man im Bereich des Magerrasens an trockenen bis wechseltrockenen Standorten Edel-Gamander (Teucrium chamaedrys), Berg-Gamander (Teucrium montanum), Aufrechten Ziest (Stachys recta) und Sichelklee (Medicago falcata). Die Mergelböden sind außerdem der typische Standort der Blaugrüne Segge (Carex flacca), des Weidealant (Inula salicina) und der Mücken-Händelwurz (Gymnadenia conopsea) sowie einiger anderer Orchideenarten. Zu den eingewanderten Arten der Saumgesellschaften gehören die Schwalbenwurz (Vincetoxicum hirundinaria), die Ästige Graslilie (Anthericum ramosum), der Wilde Dost (Origanum vulgare) und auch das Raue Veilchen (Viola hirta).

An den quelligen Stellen des Oberen Braunjura kommen als Besonderheit das Pfeifengras (Molinia coerulea), die Saum-Segge (Carex hostiana) und der Teufelsabbiss (Succisa pratensis) vor. Das Große Flohkraut (Pulicaria dysenterica), die Rossminze (Mentha longifolia) und die Blaugrüne Binse (Juncus inflexus) sind Charakterarten der Binsenflur auf nassen bis wechselfeuchten Standorten. Mädesüß (Filipenudla ulmaria), Sumpf-Storchschnabel (Geranium palustre), Baldrian (Valeriana procurrens) und Kohlkratzdistel (Cirsium oleraceum) finden sich auf sehr feuchtem und nährstoffreichen Standorten. Bemerkenswert ist auch das Vorkommen der Traubenhyazinthe (Muscari).

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Esslingen

Literatur
 Reinhard Wolf, Ulrike Kreh (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Stuttgart. Thorbecke, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-5176-2, S. 497–500.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Esslingen
Geographie (Neidlingen)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Schutzgebiet der Schwäbischen Alb

Unter dem Burz


شركة البحرين للاتصالات السلكية واللاسلكية  الشهيرة باختصارها باللغة الإنجليزية بتلكو ، هي شركة الاتصالات السلكية واللاسلكية الرئيسية في مملكة البحرين. يقع المقر الرئيسي للشركة في الهملة بمملكة البحرين. الشركة مدرجة في بورصة البحرين ويتم تداول أسهمها تحت الرمز بتلكو. توفر خدمات للهاتف النقال من خلال GSM 900 / GSM 1800 / GSM 2100 و1800 والإنترنت.

الملكية
تأسست في عام 1981 باعتبارها شركة مساهمة عامة ويبلغ رأس المال المصرح به 200 مليون دينار بحريني (531 مليون دولار أمريكي). يشمل المساهمين الرئيسيين في بتلكو الشركات الحكومية (شركة ممتلكات القابضة والشركة العنبر القابضة العنبر والهيئة العامة للتأمين الاجتماعي) والعديد من المنظمات المالية والتجارية والبحرينية الخاصة ومندول مجلس التعاون الخليجي والمستثمرين الدوليين.

الشركات التابعة والزميلة
تتضمن مجموعة بتلكو عدة شركات تابعة وزميلة ومشاريع مشتركة:
 بتلكو البحرين في البحرين (المملوكة 100٪).
 بتلكو مصر في مصر (100٪).
 شور في جزيرة مان (100٪) جنوب المحيط الأطلسي ودييغو غارسيا (100٪).
 شركة أمنية في الأردن (96.0٪).
 ديراغو في جزر المالديف (52.0٪).
 كواليتي نت في الكويت (44.0٪).
 سبأفون في اليمن (26.9٪).
 شركة اتحاد عذيب في المملكة العربية السعودية (15.0٪).

تطورت مجموعة بتلكو لتصبح شركة اتصالات كبرى مع استثمارات مباشرة وغير مباشرة في 16 منطقة جغرافية.

الموظفين
توظف بتلكو حوالي 1,300 شخص في مملكة البحرين يشكل البحرينيون نسبة تفوق 90٪.

عمليات الاندماج والاستحواذ
 1998: حصلت على 44٪ من شركة كواليتي نت في اكتتاب عام من قبل وزارة الاتصالات في الكويت كجزء من إستراتيجية لخصخصة خدمات الاتصالات عبر الإنترنت والبيانات داخل دولة الكويت.
 2001: تشكلت شركة بتلكو الأردن بعد دمج الأهلية للأنظمة ومعدات الاتصالات السلكية واللاسلكية والمجموعة الأولى للاتصالات مع بتلكو.
 2003: تأسست شركة بتلكو مصر للاتصالات كشركة تابعة ومملوكة بالكامل لبتلكو الشرق الأوسط في القاهرة باعتبارها شركة مساهمة مصرية مغلقة.
 2006: اشترت بتلكو حصة 96٪ من شركة أمنية للاتصالات المتنقلة في الأردن.
 2007: اشترت بتلكو حصة 20٪ في شركة سبأفون للاتصالات المتنقلة في اليمن مقابل 144 مليون دولار نقدا.
 2008: كونسورتيوم بقيادة شركة بتلكو وبي سي سي دبليو في هونغ كونغ وفيريزون للاتصالات الأمريكية حصلت على الموافقة النهائية لتشغيل شبكة الهاتف الجديد في السعودية للخطوط الثابتة تحت مسمى شركة اتحاد عذيب للاتصالا. طرحت أسهم شركة عذيب للاكتتاب العام منذ فبراير 2009 وتقدم 30 مليون لشراء سهمها المقدر بسعر 10 ريال للسهم الواحد (الولايات المتحدة 2,67 دولار أمريكي) تمثل 30٪ من رأس مالها حيث كان سعر السهم ضعفين ونصف عن التقدير الأولي. جمعت عملية الاكتتاب 80 مليون دولار أمريكي.
 تقدمت مجموعة بتلكو لشراء ما تبقى من أسهم 20 بالمئة لا يحتفظ بها بالفعل من قبل المجموعة في شركة بتلكو الأردن مقابل 2.126 مليون دينار أردني (3 ملايين دولار أمريكي). من خلال شركتها التابعة المملوكة بنسبة 96 في المئة فإن شركة أمنية للاتصالات المتنقلة قدمت بتلكو عرضا لجميع مساهمي بتلكو الأردن مما يقدر قيمة الشركة بـ 10.629 مليون دينار أردني.
 2009: كونت بتلكو شراكة مع شركة الألفية الملكية الخاصة لتشكيل شركة بتلكو الهند المحدودة للألفية لشراء حصة 49٪ من شركة إس تيل المحدودة التي يقع مقرها في شيناي وهي شركة الهاتف المحمول الهندية التي أنشئت مؤخرا بقيمة 225 مليون دولار أمريكي.
 2012: أعلنت بتلكو اتفاقها لبيع حصتها (42.7٪ من الأسهم) في شركة إس تيل الخاصة المحدودة لشريكها الهندي مؤسسة سكاي سيتي المحدودة مقابل 65.8 مليون دينار بحريني (174.5 مليون دولار أمريكي).
 2013: أعلنت بتلكو اقتناء شركة كيبل اند وايرلس للاتصالات التي من خلالها استحوذت على شركة ديراغو في جزر المالديف وبالتالي استحوذت على شركة شور في جزر القنال وجزيرة مان وجزر فوكلاند وسانت هيلانة وأسنسيون ودييجو جارسيا. بلغ إجمالي المدفوع لهذه الأصول 570 مليون دولار أمريكي.

مصادر

تأسيسات سنة 1981 في البحرين
شركات اتصالات
شركات اتصالات بحرينية
شركات بحرينية أسست في 1981
شركات أسست في 1981
شركات مدرجة في سوق البحرين للأوراق المالية

بتلكو


Vjera Neferović (Bosanska Gradiška, 12. siječnja 1907. – Zagreb, 13. svibnja 1989.), hrvatska atletičarka. Natjecala se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 1936. u bacanju diska. Osvojila je 17. mjesto.

Bila je članica zagrebačkog ASK-a i HAŠK-a.

Izvori

Hrvatski bacači diska
Životopisi, Bosanska Gradiška

Vjera Neferović


Kurija Kiepach je kurija u naselju Bregana koje je u sastavu grada Samobora.

Opis
Podignuta je uz raskrižje ceste Samobor - Bregana, okružena zelenilom i nizom gospodarskih zgrada. Građevina je zatvorenog pravokutnog tlocrta s dužom stranom prema ulici, pokrivena dvostrešnim krovišteme s lomljenim zabatima. Ima karakterističan raspored baroknih kurija sa središnjim poprečnim hodnikom u prizemlju i sobama bočno te većim sobama na katu okrenutim prema glavnom pročelju i stubištem s predvorjem prema dvorištu. Pročelja su glatka, a ističe se kameni polukružni dovratnik portala na sredini glavnog pročelja. Sagradili su je Draškovići u 18. st., a u 19. st. vlasnik postaje obitelj Kiepach.

Izvori

Vanjske poveznice
 Kurija Kiepach

Kurije u Hrvatskoj
Građevine u Samoboru

Kurija Kiepach


Bob Chaperon, né le , est un joueur de snooker canadien, professionnel de 1984 à 2003.

Parcours sportif
Chaperon remporte le seul titre classé de sa carrière à l'Open de Grande-Bretagne en 1990, où il bat en finale l'ancien champion du monde Alex Higgins qui disputait la dernière finale classée de sa carrière. La même année, il fait partie de l'équipe du Canada victorieuse à la Coupe du monde de snooker, contre l'équipe d'Irlande du Nord de Denis Taylor, Higgins et Tommy Murphy. Dans les tournois non-classés, il compte une seule finale, qu'il a perdu au championnat professionnel du Canada en 1985, battu par Cliff Thorburn 6 manches à 4. Sur le circuit amateur, il compte un titre au championnat du Canada en 1981, et une finale perdue dans ce même tournoi en 2000.

Chaperon se retire du circuit professionnel en 2003. En 2019, âgé de , il remporte un second titre au championnat du Canada.

Palmarès

Titres

Finales

Références

Liens externes

Joueur canadien de snooker
Naissance en mai 1958

Bob Chaperon


Le sillon infra-orbitaire est une gouttière osseuse située au milieu de la partie postérieure de la surface orbitaire de l'os maxillaire.

Structure
Le sillon infra-orbitaire débute au milieu du bord postérieur de la face orbitaire de l'os maxillaire. Il passe en avant, en bas et en dedans pour se continuer par le canal infra-orbitaire.

Le sillon infra-orbitaire a une longueur moyenne de 16,7 mm, avec une petite variation entre les personnes.

Fonction
Il permet le passage de l'artère infra-orbitaire, de la veine infra-orbitaire et du nerf infra-orbitaire.

Aspect clinique
Le sillon sous-orbitaire est un repère chirurgical important pour l'anesthésie locale du nerf infra-orbitaire.

Voir aussi

 Foramen sous-orbitaire

Galerie

Notes et références

Crâne

Sillon infra-orbitaire


Neutralsalz ist ein Salz, das in wässriger Lösung weder sauer noch basisch reagiert, d. h. der pH-Wert einer zuvor neutralen Lösung verbleibt nach dem Auflösen eines Neutralsalzes beim Wert 7.
Eine weitere verbreitete Definition, die im Grunde mit der obigen übereinstimmt, versteht Neutralsalze als Salze, die durch die vollständige Neutralisierung einer Säure mit einer Base entstehen.

Salze lassen sich nach dieser Differenzierung in drei Gruppen einordnen: 1. Neutrale Salze: Durch das Lösen des Salzes in einem Lösungsmittel oder einer Lösung bleibt der pH-Wert dieses Lösungsmittels bzw. dieser Lösung unverändert. 2. Saure Salze: Der pH-Wert sinkt dadurch. 3. Basische Salze: Der pH-Wert steigt dadurch.

Beispiele
 Natriumchlorid – NaCl
 Ammoniumacetat – CH3COONH4

Geschichte
Durch den amphoteren Charakter der Aminosäuren und Proteine können diese mit Säuren, Basen oder Salzen reagieren. Schon 1879 untersuchte Albrecht Kossel das Verhalten von Proteinen gegenüber Neutralsalzen. Dabei bindet das
Kation des Neutralsalzes an die negativ geladene Carbonsäuregruppe und das Anion an die positiv geladene Ammoniumgruppe. Bei Albuminen wird so die Löslichkeit erhöht (Einsalzen), bei Globulinen erniedrigt (Aussalzen). Paul Pfeiffer und Mitarbeiter verwendeten die Aminosäuren als einfacheres Modellsystem und fanden eine Vielzahl von Kombinationen mit Neutralsalzen. Die Löslichkeit der Aminosäuren wird immer dann erhöht, wenn sie molekulare Verbindungen mit dem Neutralsalz eingehen. Diese Verbindungen können isoliert werden.

Sonstiges
Der Einfluss von Neutralsalzen auf die Löslichkeit anderer Verbindungen ist insbesondere für die Aminosäuren hinlänglich untersucht und zeigt, dass die Löslichkeit sich in Abhängigkeit von den Kationen- und Anionentypen drastisch ändert. Dieser Effekt ist als Hofmeister-Effekt bekannt und lässt sich auf viele weitere Biomolekülklassen anwenden.

Quellen

Einzelnachweise

Chemische Reaktion
Chemikaliengruppe
Salz

Neutralsalz


انتصار وهو مرادف ومشتق لغوي من كلمة النصر

وهو اسم علم عربي مؤنث، بعض ممن يحملنه:
 انتصار (اسم)
 انتصار (ممثلة) (انتصار عبد الباسط) (1971 -) ممثلة مصرية
 انتصار الشباب أول أفلام الشقيقين أسمهان وفريد الأطرش
 انتصار الشراح (1962 -)، ممثلة كويتية
 انتصار عامر سيدة مصر الأولى زوجة رئيس مصر عبد الفتاح السيسي
 انتصار الوزير (1941 -) سياسية فلسطينية
 انتصار الحصائري (توفيت 2015) ناشطة سياسية ليبية
 انتصار سالم العلي الصباح (1964 -)
 انتصار الشراح ممثله كويتية

انظر أيضا
 نصر (توضيح)
 النصر (توضيح)
 ناصر (توضيح)
 الناصر (توضيح)
 نصيرة (توضيح)
 منصور (توضيح)
 المنصور (توضيح)
 أحمد منصور (توضيح)
 أيمن منصور (توضيح)
 سيدي منصور (توضيح)
 كفر منصور (توضيح)
 أولاد منصور (توضيح)
 محمد منصور (توضيح)
 محمد المنصور (توضيح)
 منصورة (توضيح)
 المنصورة (توضيح)
 أنصار (توضيح)
 الأنصار (توضيح)
أسماء إناث عربية
أسماء شخصية
ألقاب النسب
صفحات توضيح أسماء أماكن

انتصار (توضيح)


Le ligament stylo-mandibulaire (ou ligament stylo-maxillaire) est un des ligaments de l'articulation temporo-mandibulaire.

Structure
Le ligament stylo-mandibulaire est une bandelette fibreuse s'insérant entre le sommet du processus styloïde de l'os temporal et le bord postérieur de l'angle de la mandibule entre les insertions du muscle masséter et du muscle ptérygoïdien médial.

Ce ligament est une des deux fleurs blanches du bouquet de Riolan.

Rôle
C'est un ligament accessoire de l'articulation temporo-mandibulaire.

Avec le ligament sphéno-mandibulaire, il contribue à limiter les mouvements mandibulaires notamment son ouverture excessive.

Aspect clinique
En chirurgie maxillo-faciale il est important de préserver ce ligament pour maintenir la stabilité de la mandibule.

Notes et références

stylo-mandibulaire
Tête et cou humains

Ligament stylo-mandibulaire


Die Evangelische Stadtkirche in Möckmühl, einer Stadt im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg, wurde nach dem Brand der alten Kirche 1898 nach Plänen von Heinrich Dolmetsch erbaut. Archäologische Grabungen haben ergeben, dass an dieser Stelle bereits in der Mitte des 8. Jahrhunderts eine Kirche bestand und die heutige Kirche bereits der fünfte Kirchenbau dort ist.

Geschichte
Eine Kirche in Möckmühl wurde bereits 815 in einem Vertrag zwischen dem Bischof von Würzburg und dem Abt von Fulda urkundlich erwähnt. Archäologische Befunde lassen jedoch auf eine noch deutlich ältere Kirche an dieser Stelle schließen. Bei der ersten Kirche handelte es sich wohl um eine vor dem Jahr 754 errichtete kleine Martinskirche. In spätkarolingischer Zeit wurde diese Kirche bedeutend erweitert und mit dem Patrozinium des hl. Bonifatius versehen. Während Bonifatius als Kirchenpatron auch urkundlich belegt ist, wird das ältere Martinspatrozinium aus den beiden einstigen Möckmühler Jahrmärkten (Martinimarkt und Bonifatiusmarkt) geschlossen. Um das Jahr 1000 erfolgte ein dritter Kirchenbau im Stil der frühen Romanik. Diese Kirche wies eine halbrunde Apsis auf und wurde im 12. oder 13. Jahrhundert um einen Turm in der Mitte der Westfassade ergänzt. Zu Beginn des 14. Jahrhunderts erfolgte ein neuerlicher, nunmehr gotischer Kirchenbau, bei dem lediglich das Fundament des Turmes erhalten blieb. In ihrer gotischen Bauform hatte die Kirche bis zum 30. Oktober 1898 Bestand, als ein Kirchenbrand nahezu das gesamte Bauwerk zerstört hat. In den Jahren 1899/1900 erfolgte der Bau einer neuen Kirche nach Plänen von Heinrich Dolmetsch im Stil der Neogotik, unter Verwendung des alten Turmsockels und des gotischen Chores. Die Kirche wurde am 16. Dezember 1900 neu geweiht. Bedeutende Renovierungen fanden in den 1970er Jahren und 2001/2002 statt.

Architektur und Ausstattung
Bedingt durch den Kirchenbrand von 1898 und den nachfolgenden Neubau haben sich nur wenige historische Relikte in der Kirche erhalten. Der nach Osten gerichtete gotische Chor mit Kreuzrippengewölbe konnte nach dem Brand wieder instand gesetzt werden. In den Gewölbekappen haben sich Fresken aus dem späten 15. Jahrhundert erhalten, die die von musizierenden Engeln begleiteten Evangelistensymbole darstellen. An der linken Chorwand befindet sich außerdem das Fragment eines weiteren Freskos mit der Marienkrönung. Das in der linken Chorecke befindliche, aus Sandstein gefertigte und mit Figuren und Wappen geschmückte Sakramentshäuschen von 1471 stammt wohl ursprünglich aus der Stadtkirche, befand sich aber vom späten 16. Jahrhundert an in der Möckmühler Friedhofskapelle, bevor es anlässlich der Renovierung der Stadtkirche 1974 wieder im Chor angebracht wurde. Die beiden Glasfenster im Chor stammen aus dem Jahr 1900 und zeigen die Bergpredigt sowie die Begegnung des Hauptmanns von Kapernaum mit Jesus. Ebenso aus der Zeit des Kirchenbaus von 1900 stammen noch die Kanzel, der Altar, der Taufstein, die Emporenbrüstung und das Orgelgehäuse. Das Innere der Orgel wurde 1974 von Weigle in Echterdingen erneuert.

Am Turm sind außen über dem zweiten Gesims die Namen der Baumeister Hans Hainen und Heinrich Dolmetsch neben Jahreszahlen und Wappenelementen zu lesen. Hainen hat wohl eine Renovierung der Kirche im Jahr 1513 verantwortet.

Das Geläut der Kirche besteht aus vier Glocken. Die älteste der Glocken wurde 1924 in der Glockengießerei Bachert in Kochendorf gegossen. Die restliche drei Glocken wurden 1950 und 1956 bei Kurz in Stuttgart gegossen.

Weblinks

Literatur
 Evang. Kirchengemeinderat Möckmühl (Hrsg.): Die Stadtkirche von Möckmühl, Möckmühl 1974.
 E. Strohhäcker: Der Kirchenheilige der Stadtkirche in Möckmühl. In: Historischer Verein Heilbronn, 22. Veröffentlichung, Heilbronn 1957.

Mockmuhl
Mockmuhl
Kirchengebäude in Möckmühl
Mockmuhl
Mockmuhl
Mockmuhl
Heinrich Dolmetsch
Kirchengebäude in Europa
Kulturdenkmal in Möckmühl
Bauwerk des Historismus im Landkreis Heilbronn

Evangelische Stadtkirche Möckmühl


En chimie, un extrait est une substance obtenue par extraction à partir d'une matière première solide ou liquide, souvent par dissolution à l'aide d'un solvant tel que l'éthanol, l'huile ou l'eau. Les extraits peuvent être commercialisés comme teintures, absolues, ou sous forme de poudre.

Les principes aromatiques de nombreuses épices, herbes, fruits, etc., et de certaines fleurs, sont commercialisés sous forme d'extraits, les plus connus des extraits étant amande, cannelle, citron, girofle, gingembre, menthe poivrée, menthe verte, noix de muscade, orange, pistache,rhum, rose, vanille, violette et thé des bois.

Notes et références

Voir aussi
 Extrait de vanille
 Extrait de pépin de pamplemousse
 Extrait de levure

Arôme
Additif alimentaire
Parfum
Herboristerie
Chimie organique

Extrait


Brizlee Tower (nogle gange stavet Brislee Tower) er et folly, der er opstillet på toppen af en bakke i Hulne Park, der er den park som hertugen af Northumberlands land i Alnwick, Northumberland. Tårnet blev opført i 1781 for Hugh Percy, 1. hertug af Northumberland, og det giver udsigt over det nordlige Northumberland og den skotske grænse. Bygningen tegnet af enten Robert Adam eller hans bror John Adam, og den er fredet af 1. grad.

Alnwick
Bygninger, konstruktioner og anlæg i England

Brizlee Tower


جيزيلا  هو متصفح ويب مجاني تمت كتابته بلغة سي في عام 1997 باستخدام إطار عمل جتك بلس. يبلغ حجم الشيفرة المصدرية لهذا المتصفح أقل من 300 كيلوبايت. المتصفح ديلو Dillo والذي يكون دائماً مرفقاً في توزيعات ميني لينكس ، يستعمل محرك تصميم جيزيلا وذلك قبل أن يكتب فريق ديلو محركاً أفضل من البداية.

المراجع

جتك
متصفحات ويب
محركات تصميم حرة

جيزيلا


Ferenc Kiss () este un scenarist de benzi desenate și bibliograf maghiar.

Biografie
În 1966 a început să colecționeze cărți de benzi desenate în limba maghiară. În 1988 a participat la un concurs de scenarii pentru benzi desenate, organizat de revista Füles, dar nu a câștigat. Prima sa carte de benzi desenate, realizată după romanul A föld alatti piramis de László L. Lőrincz, a fost publicată de revista Füles în anii 1990, cu ilustrații realizate de Endre Sarlós.

De-a lungul timpului a lucrat cu Ernő Zórád, Livia Rusz, Attila Fazekas și Mihály Vass. El i-a făcut cunoscuți cititorilor revistei Füles pe Imre Fekete, Dávid Cserkuti, Péter Zsoldos, Zoltán Varga Zerge și Zsolt Garisa. Începând din 1998 a colaborat cu ilustratoarea Livia Rusz, împreună cu care a creat povestea "Prometeu, binefăcătorul cu intenții rele" și a publicat seria "Aventurile lui Kalamajka" în revista pentru copii Dörmögő Dömötör.

În ultimii ani s-a ocupat cu cercetarea, cartografierea, compilarea de benzi desenate și elaborarea unei istorii a cărților de benzi desenate maghiare. A publicat în 2009 o monografie dedicată creației Liviei Rusz, retipărită cu sprijinul Institutului Cultural Român cu ocazia Salonului European de Bandă Desenată din 2011.

Începând din iunie 2004 a organizat întâlnirile KKK (Képregény Kedvelők Klubja, Clubul iubitorilor de cărți de benzi desenate) la Budapesta.

Cărți publicate
 Livia Rusz - o monografie, Colecția Argonaut, Editura MJM, Craiova, 2009 - împreună cu Dodo Niță
 Füles képregény-bibliográfia 1957-2013, Linea Comics Kft., Budapesta, 2013.

Premii
 Premiul Korcsmáros Pál (2015)

Note

Bibliografie
 http://kissferenc.kepregeny.net
 Kovács Péter: A Kissferi – Látogatás a legismertebb magyar képregénygyűjtőnél (mandiner.hu)

Legături externe
 Képregény Kedvelők Klubja (wiki.kepregeny.net)
 Kiss Ferenc alkotói bibliográfiája (wiki.kepregeny.net)
 Kotász Zoltán: Interjú Kiss Ferenccel (Panel 2., 2006/május)
 Lénárd László: Interjú Kiss Ferenccel, a Korcsmáros Pál-díj idei nyertesével (kepregeny.blog.hu)

Nașteri în 1958
Oameni în viață
Bibliografi maghiari

Ferenc Kiss (bibliograf)


الديلم أو الديالمة، هم إحدى الشعوب الإيرانية التي عاشت في شمال الهضبة الإيرانية، وقد جاء ذكرهم على ألسنة المؤرخين حتى حقبة بدايات انتشار الإسلام. ويذكر أنهم كانوا يتحدثون لغة من فروع اللغات الإيرانية الشمالية الغربية.

التاريخ
أسس البويهيون أحد أهم سلالات الديلم التي حكمت إيران والعراق. وقد كان لهم دور مهم في الدولة الساسانية. وقد امتد وجود الديلميين في بلاد ما بين النهرين (العراق). أسلم الديلميون مبكراً وأحسنوا إسلامهم وشاركوا مع المسلمين العرب في قتال الفرس. فيقول أبو مسعود عن المدائني قال: كان كسرى أرسل إلى جيلان فأتى أربعة آلاف رجل من الديلم. وكانوا خدمه وخاصته، ثم كانوا على تلك المنزلة بعده وشهدوا القادسية. فلما قتل رستم وانهزم المجوس اعتزلوا وقالوا: ما نحن كهؤلاء، ولا لنا ملجأ، وأثرنا عندهم غير جميل، والرأي لنا أن ندخل معهم في دينهم فنعز بهم.

يوجد العديد من النظريات حول ما انتهى به أبناء هذا الشعب؛ النظرية تقول إن شعب الجيلانيين هم أحفاد شعب الديلم حيث إن الإيرانيين يسمون الجيلانيين الديلمي.

بلاد الديلم أو بلاد جيلان تقع في الجنوب الغربي من شاطئ بحر الخزر سهلها للجبل وجبالها للديلم وقصبتها روزبار.

كانت في القديم إحدى الإيالات الفارسية إلا أن أهلها لم يكونوا من العنصر الفارسي بل عنصر ممتاز يطلق عليه اسم الديالمة أو الجيليين. ولما أذن عمر بن الخطاب بالانسياح في بلاد العجم كانت بلاد الديلم مما فتحه المسلمون واستمر الديلم خاضعين للحكم الإسلامي مع بقائهم على وثنيتهم ولم يكن استيلاء المسلمين عليهم مما ينقص من شجاعتهم أو يفقدهم جنسيتهم. وكانت تجاورهم بلاد طبرستان وأكثر أهلها دانوا بالإسلام وكان بين الديالمة والطبريين سلم وموادعة.

على هذا كان الحال في صدر الدولة العباسية فلا الديالمة تحدثهم أنفسهم بالخروج إلى بلاد المسلمين ولا المسلمون يحدثون أنفسهم بالتوغل في بلادهم حتى كانت حادثة إقطاع المستعين محمد بن طاهر تلك القطاع التي يقرب بعضها من ثغور طبرستان وأراد رسول ابن طاهر أن يستلمها ومعها الأرض التي كانت مرافق لأهل تلك النواحي فامتنع من ذلك أهل طبرستان وأظهروا العصيان لمحمد بن طاهر ورؤوا أن ذلك لا يتم إلا أن يكون على رأسهم رجل يدينون بطاعته فاتفقوا على الحسن بن زيد الذي قدمنا حديثه في خلافة المستعين وكان مقيماً بالري فراسلوه فأقبل إليهم فبايعوه وطلبوا من الديلم أن يساعدوهم على عمال ابن طاهر فبذلوا لهم ما طلبوا من المساعدة لإساءة كانت من عمال ابن طاهر إليهم. استولت هذه القوة على مدن طبرستان ثم الري و جرجان ولم يزل الحسن مدبر أمرهم حتى مات سنة 271 ثم ولي أخوه ومحمد بن زيد وكانت مدته مضطربة حتى قتل سنة 287 وكان وجود الحسن بن زيد وأخيه في تلك البلاد سبباً لمواصلة أهل الديلم وشيوع الدعوة الإسلامية بينهم.

بعد ذلك دخل بلاد الديلم الحسن بن علي الملقب بالأطروش وأقام بينهم ثلاث عشرة سنة يدعوهم إلى الإسلام ويقتصر منهم على العشر ويدفع عنهم عدوهم فأسلم منهم خلق كثير واجتمعوا عليه وبنى في بلادهم المساجد.

وتوفي الأطروش سنة 304 وكان يلقب بالناصر للَّه وكان له من الأولاد الحسن وأبو القاسم والحسين وكان الحسن مغاضباً له فلم يوله شيئاً وولى ابنيه الآخرين فكانت طبرستان في أيديهم بمعونة الحسن بن القاسم الداعي.

كان من أهم مقاصد ابن بويه المسير إلى العراق بعد الاستيلاء على واسط فصار أحمد ابن بويه يسير إلى واسط ثم يعود عنها حتى كاتبه قواد بغداد يطلبون إليه المسير نحوهم للاستيلاء على بغداد فوصلها في11 جمادى الأولى سنة 334 والخليفة بها هو المطيع لله (حكم 334-363 هـ) فقابله واحتفى به وبايعه أحمد وحلف كل منهما لصاحبه هذا بالخلافة وذاك بالسلطنة وفي هذا اليوم شرف الخليفة بني بويه بالألقاب فلقب علياً صاحب بلاد فارس عماد الدولة وهو أكبرهم ولقب الحسن صاحب الري والجبل ركن الدولة ولقب أحمد صاحب العراق معز الدولة وأمر أن تضرب ألقابهم وكناهم على النقود.

وكان يخطر ببال معز الدولة أن يزيل اسم الخلافة أيضاً عن بني العباس ويوليها علوياً لأن القوم كانوا شيعة زيدية لأن التعاليم الإسلامية وصلت إليهم على يد الحسن بن زيد ثم على يد الحسن الأطروش وكلاهما زيدي فكانوايعتقدون أن بني العباس قد غصبوا الخلافة وأخذوها من مستحقيها ولكن بعض خواصه أشار عليه ألا يفعل وقال له إنك اليوم مع خليفة تعتقد أنت وأصحابك أنه ليس من أهل الخلافة ولو أمرتهم بقتله لقتلوه مستحلين دمه ومتى أجلست بعض العلويين خليفة كان معك من تعتقد أنت وأصحابك صحة خلافته فلو أمرهم بقتلك لفعلوا فأعرض عما كان قد عزم عليه وأبقى اسم الخلافة لبني العباس.

شخصيات من الديلم
 فيروز الديلمي: وهو صحابي جليل قتل أبو الاسود العنسي مدعي النبوة.
 أحمد بن بويه الديلمي (معز الدولة) : من أمراء الديلم ملك بغداد سنة 945 م وحكمها وأعلن نفسه حامي الخلافة.
 مسلم بن معاوية الديلمي : صحابي جليل شهد بدراً وأُحدا والخندق مع المشركين، أسلم وحسن إسلامه، وشهد فتح مكة وحنينا، وحج مع أبي بكر سنة تسع، وشهد حجة الوداع.
 الدكتور عبد الوهاب بن لطف الديلمي (ذمار 1938-) هو وزير العدل اليمني السابق، اشتهر محلياً بالفتوى الشهيرة فتوى الديلمي خلال حرب 1994 الأهلية في اليمن.

انظر أيضًا
 اللغة الديلمية
 أبو منصور فرامرز
 قلعة رودخان
 قلعة ألموت
 قلعة لمسر
 فيروز الديلمي

المراجع

تاريخ الطالشية
سكان إيران القديمة
شعوب قديمة

ديلم


Naoki Mori (født 21. november 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Mori (fodboldspiller, født 1977)


An Festuca panda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Festuca panda in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca panda


نصيب الفرد من اجمالي الدخل القومي ( بالانجليزية : GNI per capita) هو مقياس يستخدمه البنك الدولي محددا للتنمية الاقتصادية، وهو نصيب الفرد من إجمالي الدخل القومي، لغرض ترتيب البلدان وتصنيفها على مدار أكثر من 50 عاما. وأُطلِق على المجموعة الأولى من هذه الإحصاءات اسم أطلس البنك الدولي ونُشر في عام 1966. واشتملت هذه المجموعة على تقديرين فقط لكل بلد: تعداد السكان ونصيب الفرد من إجمالي الناتج القومي بالدولار الأمريكي

وهو مؤشر اقتصادي يقيس درجة التنمية الاقتصادية في بلد ما وأثرها الاجتماعي، ويتم ذلك من خلال قسمة قيمة الناتج المحلي الإجمالي على عدد السكان. لذلك هو ليس القيمة الحقيقية لانتاج الافراد .

وهو يستعمل كذلك لقياس مستوى الرفاه الاجتماعي لمواطني الدولة.

محددات التصنيف (لعام 2020)
تم تقسيم الدول الى اربعة مجموعات ( طبقا لعام 2020) وهي :

 البلدان منخفضة الدخل : والتي يقل نصيب الفرد فيها عن 1,036 دولار امريكي من اجمالي الدخل القومي
 الشريحة الدنيا من البلدان متوسطة الدخل: والتي يتراوح فيها نصيف الفرد من 1,036 - 4,045 دولار
 الشريحة العليا من البلدان متوسطة الدخل : والتي يتراوح فيها نصيب الفرد من 4,046 - 12,535 دولار
 البلدان مرتفعة الدخل : والتي يكون فيها نصيب الفرد اكبر من 12,535 دولار امريكي

إحصائيات ( عام 2022 )

الشريحة منخفضة الدخل
السودان : 760 دولار

توجو :  990 دولار

الشريحة الدنيا من البلدان متوسطة الدخل
السنغال : 1,640 دولار

الشريحة العليا من البلدان متوسطة الدخل

البلدان مرتفعة الدخل

المصادر
 موسعة أنكارت، 2006.
 التقرير العالمي للتنمية البشرية، PNUD لسنة 2004.

مصطلحات اقتصادية

نصيب الفرد من اجمالي الدخل القومي


Geo- is a prefix derived from the Greek word γη or γαια, meaning "earth", usually in the sense of "ground or land".

GEO or Geo may also refer to:

Arts, entertainment, and media
GEO (magazine), a popular scientific magazine
 Geo, a fictional character on the Nick Jr. television show, Team Umizoomi
Geo City, a fictional city in the videogame Raw Danger
Geo Stelar, the protagonist in Mega Man Star Force
Geo TV, a pay television channel in Pakistan
Neo Geo, a video game system or Computer Gaming System.

Brands and enterprises
 Geo (automobile), a defunct brand of entry-level cars produced by General Motors
 GEO Group, a prison corporation

Computing and science
 Geo (microformat), a microformat for marking up geographical coordinates in (X)HTML
 Gene Expression Omnibus, or GEO, a National Center for Biotechnology Information database for gene expression
 GEO 600, a detector for gravitational radiation
 Geo URI, an IETF proposed standard for making URIs for physical locations
 Geosynchronous Equatorial Orbit, an orbit used for satellites that remain at a fixed position above the ground

Groups and organizations
 General Education Officer, the basic rank of teachers of the Ministry of Education in Singapore
 Group on Earth Observations, an intergovernmental organization
 Grupo Especial de Operaciones, a special SWAT division of the Spanish police

People
 Geo Bogza, Romanian poet and essayist
 Geo Dumitrescu, Romanian poet
 Geo Rutherford, American artist and TikToker
 George (given name), commonly abbreviated Geo.
 Christian Geo Heltboe, Danish comedian known by his middle name

Places
 Geo (landscape), a creek (inlet) or gulley in the Orkney and Shetland Islands
 GEO, the IOC country code and three letter country code for Georgia (country), in Eurasia
 GEO, the IATA code for Cheddi Jagan International Airport
 Estadio Casas GEO, stadium in Mexicali, Mexico

See also
Geo storm (disambiguation)

Geo


Ribeira İspanya'nın özerk bölgelerinden biri olan Galiçya'nın kuzeybatısında bulunan A Coruña eyaletine bağlı belediyesi.

Dış bağlantılar
 Riveira resmi site

Ribeira, Galiçya


New Age steht für folgendes:
 New Age, die Bezeichnung für eine Hippie-Bewegung
 New Age Outlaws, ein Tag Team
 New Age (Musik), eine Musikrichtung
 New Age (Lied), ein Lied von Marlon Roudette
 New Age (südafrikanische Zeitung), eine südafrikanische Zeitung (1953–1962)
 New Age (bangladeschische Zeitung), eine englischsprachige Zeitung in Bangladesch

New Age (Begriffsklärung)


Columbia Records er bandarísk tónlistarútgáfa í eigu Sony Music Entertainment. Hún var stofnuð 15. janúar 1889 sem gerir það að elsta félaginu í upptökubransanum, og því næst stærsta í framleiðslu platna. Frá 1961 til 1991 voru hljómplötur utan Norður-Ameríku gefnar út undir nafninu CBS Records til að koma í veg fyrir rugling á Columbia Graphophone Company, sem var í eigu EMI. Columbia er eitt af aðal fjóru félögunum undir Sony Music. Hin verandi Arista Records, Epic Records og RCA Records sem er fyrrum samkeppnisaðili þess.

Nokkrir listamenn og hljómsveitir sem hafa unnið með Columbia eru m.a. AC/DC, Adele, Aerosmith, Louis Armstrong, Leonard Bernstein, Beyoncé, David Bowie, Mariah Carey, Johnny Cash, The Chainsmokers, The Chicks, The Clash, Tyler, the Creator, Leonard Cohen, Miles Davis, Doris Day, Neil Diamond, Céline Dion, Bob Dylan, Duke Ellington, Billie Holiday, Billy Joel, Janis Joplin, George Michael, Willie Nelson, Pink Floyd, Iggy Pop, Frank Sinatra, Simon & Garfunkel, Bruce Springsteen, Barbra Streisand, Andy Williams, auk fjölda annarra.

Tilvísanir

Tenglar

Bandarískar tónlistarútgáfur

Columbia Records


Matvei Melnicov (născut în 2 martie 1990, Krîmsk), mai bine cunoscut sub pseudonimul Mot — rapper-interpret, fostul participant al proiectului muzical "Soul Kitchen", din 1 martie 2013 este un artist cu eticheta " Black Star Inc."

Biografie
Matvei Melnikov s-a născut în Krîmsk → . La 5 ani, împreună cu familia s-a mutat în Krasnodar. După ce a studiat până în clasa a 9-a la școală, la vârsta de cincisprezece ani, sa mutat la Moscova. Tot atunci a început pasiunea pentru hip-hop, în paralel, a studiat canto și dans. În liceu a participat la piese de teatru organizate de cei din scoala. După ce a terminat școala cu medalie de aur, Melnicov a intrat la Universitatea de Stat din Moscova, specialitatea de economist-manager. În anul 2012, a apărat diploma și s-a înscris la studii postuniversitare. Într-un interviu el a mentionat faptul că este de origine greacă.

Creativitatea
Primele melodii Mot a început să le scrie în anul 2006: ele reprezentau Stebnev Liber, dedicate rap-ului rusesc. Mai târziu, un muzician a început să scrie texte mai serioase alcatuite pe muzica de Castă și . În 2007, Matvei a început să înregistreze la studioul GLSS. În 2009, a participat la concursul "Bătălia pentru respect", unde, printre 2000 de participanți a ajuns în Top 40. Acolo el la sfatul Ligalaiza și-a schimbat porecla "BthaMoT2bdabot" pe "Mot". În 2011 a jucat în stadionul Lujniki la primul  summit internațional de hip-hop, unde pe langa rapperii cunoscuți ai Rusiei au venit și interpreți străini : trupa  Onyx și Raekwon.

Albumul de debut al lui Mot a fost lansat în ianuarie 2011 și a primit numele de la Remote. Albumul conține 12 piese, printre care o colaborare cu muzicianul Ilie Kireevîm, Katrin Mokko și ms. Sounday. Acest album, ca și cele mai multe lucrări anterioare ale artistului, au fost înregistrate și mixate de Denis KOKA. În septembrie 2011 a fost lansat videoclipul la piesa "Milioane de stele".

În luna februarie 2012 a fost lansat al doilea album al lui Mot — "Remont ( ro. Reparație)". Avea 11 piese, iar la înregistrări au participat artiștii invitați— L ' One, LIYA, Katia Nova și Ilie Kireev. În luna octombrie a anului a ieșit un clip al lui Matvei pentru piesa "K beregam". Acesta a fost filmat în orașul natal al lui Matvei, anterior, în luna iulie a aceluiași an a avut loc o inundație devastatoare. Prezentarea videoclipului a avut loc pe 5 octombrie, în clubul "Lookin Rooms". Potrivit sondajului realizat de site-ul Rap.ru clipul "K beregam" a intrat în Top 5 cele mai bune clipuri rusești octombrie 2012. Însuși piesa a fost inclusă pentru fundalul al filmului documentar " Cestnaya igra: avtostop", prezentat de postul de televiziune Moscova-24.

La mijlocul lunii ianuarie 2013 Mot părăsește "Soul Kitchen" și de a deveni artistul etichetei "Black Star Inc.". La începutul lunii martie, iese primul single al lui Mot al etichetei sub numele de "#МотСтелетЧоСели" ( #MotSteletCioSeli). De asemenea, pentru această piesă a fost lansat un clip, regizorul care a lansat piesa este Rustam Romanov. De asemenea, Mot a lucrat asupra celui de-al treilea album intitulat " Черточка (Cratimă) ", care a fost lansat în toamna anului 2013.

}n data de 14 martie  a anului 2016 a ieșit cel de-al patrulea album de studio, "Наизнанку (pe Dos)". El  include în sine melodiile cu Jah Khalib, Bianca,  Music Hayk și Artem Pivovarovîm.
 2011 — Remote
 2012 — "Ремонт"
 2014 — Azbuka Morze
 2016 — "Наизнанку"
 2016 — "92 de zile"

 2013 — "Чёрточка "

Single

Гостевое participarea

Videoclipuri

Topurile

"—" cântec lipsit în uk

Note

Link-uri
 Interviu cu Oim și Джиганом pentru portal Like.od.ua
 Interviu pentru ХипХопХит 1 lingurita
 Interviu pentru ХипХопХит h 2
 Iată ce-mi place:  Mot

Nașteri în 1990
Nașteri pe 2 martie
Rapperi ruși

Mot (rapper)


Kağızman, Kars ilinin bir ilçesidir.

Aras Nehri yatağında, verimli topraklara sahip, ılıman iklimiyle ilçe, yüksek dağlar arasında, tarım yapmaya elverişli coğrafi konuma sahiptir. Kars'a 72 km, Iğdır'a 100 km, Erzurum'a ise 150 km uzaklıktadır. Kağızman 1972 km²'lik bir alana sahiptir. Yükseklik farklılıkları ilçe içinde fazladır. Bu yükseklikler 1100–1600 m arasında değişmektedir. Kuzeyinde Kars merkez ve Selim, doğusunda Tuzluca ve Digor, batısında Sarıkamış, güneyinde ise Ağrı merkez ile komşudur. Aras vadisindeki bir birikinti kesiti üzerinde yerleşmiş durumdadır.

İlçe coğrafi bakımdan henüz tektonik oluşumunu tamamlamamıştır. Faylar ve kırıklar üzerinde yerleşilmiştir. Dolayısıyla zaman zaman yörede depremler tehlikeli olmaktadır. 1104-1962 yılları arasında 13 deprem olmuştur. Diğer taraftan düşme, kayma ve sürünme şeklinde kütle hareketleri olmaktadır. Kötek, Çallı civarında kaya düşmesi, Camuşlu-Kozlu, Yenice-Taşburun ve Akdam  köyleri civarlarında heyelan görülmektedir. Kağızman ilçesinin 62 köyü bulunmaktadır.

Tarihçe
Yerleşme yerinin yakınlarında Erken Demir Çağı özelliği gösteren mezarlar bulunmaktadır. Bölgede elde edilen Erken Demir Çağı, İlk Tunç Çağı, Demir Çağı (Orta Demir Çağı), Orta Çağ keramikleri bu devirlerde yerleşimin olduğunu göstermektedir.

MÖ 9. yüzyıldan MÖ 6. yüzyıla kadar Urartu Krallığı'nın egemenliğinde olan bölge daha sonra Persler, Arsak Krallığı, Romalılar, Parthlar ve Sasaniler idaresinde bulundu. MS 7. yüzyılda Arap akınlarına uğrayan bölgede 9. yüzyılda yarı bağımsız Ermeni prenslikleri hâkimiyet kurdu. 10. yüzyılın ortalarından sonra bölge Bizans İmparatorluğunun denetimine geçti. Kars'la birlikte 1064 yılında Selçuklu Hanedanının hâkimiyetine giren Kağızman sonraki dönemde Saltukluların ve Kıpçakların idaresine geçti. 1202'den 1239'a değin Anadolu Selçuklular ve Gürcüler arasında sürekli el değiştiren, Moğol istilası sırasında Cengiz Devleti'ne bağlanan, Moğollardan sonra ise İlhanlılar, Altın Orda Devleti, Celayirliler, Karakoyunlular, Timur Devleti, Akkoyunlular ve Safeviler egemenliğinde bulunan bölge 1534 yılında Kanuni Sultan Süleyman tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun topraklarına katıldı.

Kağızman, 1877-78 Osmanlı-Rus Harbi'nde Ruslar tarafından ele geçirilmiş olup, yapılan antlaşma gereğince Ruslara bırakılmıştır. Rus İmparatorluğu egemenliğinde Kağızman, Okrug (Kaza) olarak Kars'a bağlanmış ve bölgeye Hristiyan köylüler yerleştirilmiştir. 1918'e kadar süren Rus hâkimiyeti Brest Litovsk Barış Antlaşması ile sona ermiştir. Rusların çekilmesinden sonra Ermeni güçlerince ele geçirilen yerleşim, 15. Kolordu'ya bağlı kuvvetlerce 1 Ekim 1920 yılında Türkiye topraklarına katıldı.

Tarihi eserler
İlçeye bağlı Çamuşlu köyünde bronz çağı, Kimmerya dönemi kaya resimleri, Çengilli köyünde Çengilli Ortodoks Kilisesi, Tunçkaya Köyünde Keçivan Kalesi, Paslı geçidindeki Narin Kale (Köroğlu Kalesi) ve birçok keşfedilmemiş tarihi eserler vardır.

Ekonomi
Halkın geçim kaynağı hayvancılık ve bahçeciliktir. Önemli bir gelir kaynağı da arıcılıktır. Saf Kafkas ırkı arılarıyla, sadece Kağızman'da yetişen Tüteye çiçeği ile çok çeşitli çiçek ve kekiklerden elde edilen ve dünyaca tanınan Kağızman balları, polen ve arı sütü çok değerlidir. Kayısı, "pestil" ve "köme"si ile meşhurdur. Ayrıca, kaşar, çeçil ve deri peyniri de önemlidir. Elma, armut, erik, ceviz gibi çeşitli meyvecilik faaliyetleri de görülmektedir.

Eğitim
İlçede bir fen lisesi, iki anadolu lisesi, bir meslek lisesi ve bir imam hatip lisesi ile beraber Kafkas Üniversitesi'ne bağlı Kağızman Meslek Yüksekokulu ve Kağızman Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu bulunmaktadır.

Kağızman Meslek Yüksekokulunda maliye, muhasebe, işletme, bankacılık ve sigortacılık, büro yönetimi ve sekreterlik bölümleri bulunmaktadır.

Kağızman Uygulamalı Bilimler Yüksekokulunda Sağlık Yönetimi ve Acil Yardım ve Afet Bölümü bulunmaktadır.

Ulaşım
Iğdır'dan hareket eden şehirler arası otobüs firmaları ile Türkiye'nin önemli merkezleri olan İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir, Bursa, Antalya ve diğer yerlere her gün düzenli ulaşım sağlamak mümkündür.

Kars Havaalanı'na 72 km uzaklıktadır. Iğdır Havaalanına 90 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

 Kağızman'a Ismarladım Nar Gele, Mücahit Önal, 2000
 Rohat Alakom, Kağızman - Kars'ın Tadı Tuzu, Kağızman Belediyesi, 2012

Dış bağlantılar
 Kağızman Kaymakamlığı
 Kağızman Belediyesi
 Kars – Kâğızman (Türkiye), Gemikaya (Azerbaycan), Ulsan (Güney Kore) Ve Alta (Norveç) Kaya Petrogliflerinin Benzer Özellikleri ve Motiflerine Dair

Kağızman


Roger I. [ʀɔže'], normanski vojvoda i grof od Sicilije (Hauteville-la-Guichard, oko 1031. – Mileto, 22. VI. 1101.). Osvojio je Siciliju od Saracena 1060. – 1091. i vladao u Kalabriji i Siciliji kao vazal brata Roberta Guiscarda.

Životopis

Najmlađi je sin sitnoga normanskoga plemića Tankreda od Hautevillea. Stigao je u Apuliju 1056. i zatim stupio u službu svojega brata Roberta Guiscarda. Istaknuo se prilikom osvajanja Kalabrije (1056. – 1061.), a osobito Sicilije od Saracena (1061. – 1092.). Prema sporazumu s bratom Robertom Guiscardom (1062.) vladao je polovicom Kalabrije, a od 1072. bio je grof Sicilije. Nakon bratove smrti (1085.) preuzeo je vodstvo Normana u južnoj Italiji. Na području svoje vladavine utjecao je na crkvene prilike, poticao osnivanje i obnovu samostana te osnivao biskupije. Godine 1098. papa Urban II. dao mu je široke crkvenopravne ovlasti na Siciliji. Saracenima je 1091. oteo i Maltu. Djelovao na jačanju sicilskoga gospodarstva, osnažio položaj Katoličke crkve na Siciliji.

Naslijedio ga je stariji sin, maloljetni Šimun, za čije je kratkotrajne vladavine (1101. – 1105.), regent bila njegova majka Adelaide del Vasto. Šimuna je naslijedio brat Roger II., koji je postao prvim sicilskim kraljem.

Izvori

Hauteville

Roger I.


Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (Amiens, 21. prosinca 1977.), francuski je političar i ekonomist, te trenutni predsjednik Francuske Republike od 14. svibnja 2017. Prije nego što je postao predsjednik obnašao je dužnost ministra gospodarstva, industrije i digitalnih poslova u razdoblju od 2014. do 2016. godine.

Tijekom svog predsjedništva, Macron je nadgledao nekoliko reformi zakona o radu, oporezivanja i mirovina te je nastavio s tranzicijom na obnovljive izvore energije. Protivljenje njegovim domaćim reformama, posebice predloženom porezu na gorivo, kulminiralo je prosvjedima žutih prsluka 2018. i drugim prosvjedima. Od 2020. vodio je stalni odgovor Francuske na pandemiju COVID-19 i uvođenje cijepljenja. U vanjskoj politici pozivao je na reforme Europske unije i potpisao bilateralne ugovore s Italijom i Njemačkom. Macron je sklopio trgovinske i poslovne sporazume s Kinom u vrijednosti od 45 milijardi dolara tijekom trgovinskog rata između Kine i Sjedinjenih Država i nadgledao je spor s Australijom i Sjedinjenim Državama oko AUKUS-ovog sigurnosnog pakta. Nastavio je francusko sudjelovanje u sirijskom građanskom ratu i pridružio se međunarodnom odgovoru na rusku invaziju na Ukrajinu 2022. godine.

Raniji život
Macron je rođen 21. prosinca 1977. u Amiensu. On je sin liječnice Françoise Macron (rođena Noguès) i Jean-Michela Macrona, profesora neurologije na Sveučilištu u Pikardiji. Par se razveo 2010. godine. Macron ima brata i sestru, Laurenta, rođenog 1979. i Estelle, rođenu 1982.

Ostavština obitelji Macron seže do sela Authie u Pikardiji. Jedan od njegovih pradjedova po ocu, George William Robertson, bio je Englez, a rođen je u Bristolu, Ujedinjenom Kraljevstvu. Njegovi djed i baka po majci, Jean i Germaine Noguès su iz pirenejskog grada Bagnères-de-Bigorre. Često je posjećivao Bagnères-de-Bigorre kako bi posjetio svoju baku Germaine, koju je zvao "Manette". Macron svoje uživanje u čitanju i lijevu političku sklonost povezuje s Germaineom.

Iako je odrastao u nereligioznoj obitelji, Macron je na vlastiti zahtjev kršten kao katolik u dobi od 12 godina, a danas je agnostik. Macron se uglavnom školovao na isusovačkom institutu Lycée la Providence u Amiensu, prije nego što su ga roditelji poslali da završi posljednju godinu srednje škole u elitnom Lycéeju Henri-IV u Parizu. Istodobno je bio nominiran za "Concours général" (najselektivnije srednjoškolsko natjecanje na nacionalnoj razini) iz francuske književnosti i dobio je diplomu za studij klavira na Konzervatoriju u Amiensu. Roditelji su ga poslali u Pariz zbog veze koju je sklopio s Brigitte Auzière, udanom učiteljicom s troje djece u Jésuites de la Providence, koja mu je kasnije postala supruga. U Parizu, Macron dvaput nije uspio ući u École normale supérieure, pa je umjesto toga studirao filozofiju na Sveučilištu Paris-Ouest Nanterre La Défense, stekavši diplomu DEA (magistarsku diplomu, s tezom o Machiavelliju i Hegelu). Oko 1999. Macron je radio kao urednički asistent Paulu Ricoeuru, francuskom protestantskom filozofu koji je tada pisao svoje posljednje veliko djelo, La Mémoire, l'Histoire, l'Oubli. Macron je uglavnom radio na bilješkama i bibliografiji.

Macron nije služio vojni rok, jer je bio na diplomskom studiju. Rođen u prosincu 1977., te je pripadao posljednjoj generaciji kojoj je služba bila obavezna. Macron je stekao zvanje magistra javnih poslova na Sciences Po, smjer "Public Guidance and Economy" prije osposobljavanja za karijeru višeg državnog službenika na selektivnoj École nationale d'administration (ENA) 2004. godine.

Profesionalna karijera

Financijski inspektor

Investicijski bankar

Politička karijera

Francuski političari nakon Drugog svjetskog rata
Francuski predsjednici

Emmanuel Macron


النصابين الخمسة فيلم للسينما السورية انتج عام 1974 سوريا م من إخراج: نجدي حافظ ومن بطولة نور الشريف.

تمثيل
 نور الشريف
 محمود جبر
 بوسي
 رفيق السبيعي
 ناهد شريف
 ياسين بقوش

قصيدة
خمــس تصابة والسادس انتظار """ كبير السن فيهم سيارة وقـار.
ضحية صدق الجمع صغيرهم شفار.""" والكبير معه في وسط الــدار.
فيهم الشهيد والمشهود جلسة خمار """ اكتشاف بعد فوات الآوان أضرار
لهم حيل لا تخطر ببال شيطان نار""" تفنن في الحلف ونــقل الأخبـار..
الكل يصطاد الفريسة كالذئاب انتظار""" يختفون كالخفافيش وسط الأشجار

المصادر

وصلات خارجية

أفلام مصرية إنتاج 1974
أفلام نور الشريف
أفلام سورية إنتاج سنة 1974

النصابين الخمسة (فيلم)


Yeniköy, Denizli'nin Kale ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Bören ve Koçarboğazı mahalleleri daha önceleri Baharlar köyüne bağlı iken, 15 Ağustos 1952'de birleşerek Yeniköy adıyla bağımsız bir köy haline geldi. Koçarboğazı daha sonra buradan ayrıldı. Yeniköy, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Kaynakça

Kale, Denizli'nin mahalleleri

Yeniköy, Kale


NGC 7253B je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7253
  Auke Slotegraaf: NGC 7253 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7253 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7250 - 7299

7253B

NGC 7253B


Mojo HD was an American VOD television channel, owned by In Demand LLC. As a linear television channel, it replaced INHD on May 1, 2007. In Demand, the owner of Mojo HD, canceled its Mojo HD regularly scheduled programming on December 1, 2008, but continued to provide video on demand programming and sales of their programs on optical media.

Overview

The channel is owned by In Demand L.L.C. On January 1, 2007, In Demand ceased operations of INHD2 (stylized as "INHD2"), and in May, renamed INHD "Mojo HD" as a non-pay per view 24-hour basic cable channel. Until December 1, 2008, Mojo HD was available on Bright House Networks, Cablevision, Charter, Comcast, Cox, Time Warner Cable, Mediacom, and Midcontinent cable systems. The network had broadcast all content in high definition 1080i format and 5.1 audio to cable subscribers with HD service, usually at no additional charge. The channel featured original programming, movies and sports programming geared to the lifestyle interests of affluent males; its website (www.mojohd.com) continues to feature streaming episodes, interactive forums, and a store for its content on DVD. Mojo HD programming also continues on other digital platforms such as iTunes, Amazon.com, Hulu and others.

Programming

Mojo HD aired original programming series such as After Hours with Daniel, Three Sheets, I Bet You, Pressure Cook, Wall Street Warriors, Bobby G: Adventure Capitalist, Start-Up Junkies, Dr. Danger, The King of Miami, The Show, Technology Jones, and Uncorked with Billy Merritt. Other shows include London Live, Getting Abroad, Hooked, Timeless and Beer Nutz.

Mojo HD aired select NBA TV games in HD, when many cable providers did not yet carry NBA TV HD; games were blacked out on systems which did not carry NBA TV, or if the game aired in a team's market, where the team's broadcaster received preference. Some cable systems used Mojo HD for RSN HD over flow feeds.

The channel acquired the off-network rights for Heroes in high definition starting in October 2007, and aired several episodes leading up to the network premiere in September 2008. G4 later took both the regular broadcast and HD rights, as their HD channel launched on the day Mojo HD ended operations.

References

External links
Mojo HD

Defunct television networks in the United States
Television channels and stations established in 2003
Television channels and stations disestablished in 2008

Mojo HD


Smallfoot er en amerikansk 3D computer animeret film fra 2018 produceret af Warner Animation Group.

Medvirkende
 Kenneth M. Christensen som Migo (stemme)
 Silas Holst som Percy (stemme)
 KARUI som Meechee (stemme)
 Liam O'Connor som Stenmesteren (stemme)
 Camilla Lau som Kolka (stemme)
 Alexandre Willaume som Gwangi (stemme)
 Ole Boisen som Dorgle (stemme)
 Laus Høybye som Fleem (stemme)

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Animationsfilm fra USA
Familiefilm fra USA

Smallfoot (film)


Tour de Yorkshire 2019 var den 5. udgave af det britiske landevejscykelløb i Yorkshire. Løbet foregik i perioden 2. til 5. maj 2019. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2019 og er i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev britiske Christopher Lawless fra .

Ryttere og hold

Danske ryttere
 Mikkel Bjerg kørte for
 Alexander Kamp kørte for
 Andreas Stokbro kørte for
 Torkil Veyhe kørte for
 Emil Vinjebo kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019

Tour de Yorkshire 2019


بطولة كأس الجمهورية السورية هي البطولة الثانية من حيث الأهمية بعد بطولة الدوري في سوريا وتلعب بنظام خروج المغلوب بعد لعب مباراتي ذهاب وإياب، وقد بدأت البطولة في سنة 1961. حيث غلب عليها التوقف فترات محددة ولأسباب اضطرارية ولم تلعب في الفترات من 1970 إلى 1972، ومن 1974-1977 حيث انتظمت البطولة بشكل مستمر وبدون توقف منذ موسم 1979 وإلى الآن.

تاريخ البطولة

بمشاركة 16 ناديا انطلقت فعاليات النسخة الرسمية الأولى من كأس الجمهورية السورية (الإقليم الشمالي) بكرة القدم وذلك بالفترة الواقعة من 7 نيسان حتى 5 أيار من عام 1961 وفيها مَثّل اللاذقية أندية (الجلاء-جبلة-الساحل) والحسكة الرافدين وحلب (حلب الأهلي-الشبيبة-العهد الجديد-السوري) ولعبت هذه الأندية بالمجموعة الشمالية (سوريا) أيام قيام الوحدة مع مصر حيث كانت تقام مباراة بين بطل الإقليم الشمالي وبطل الإقليم الجنوبي، حيث استمر لفترة قصيرة إلى انتهاء الوحدة وعادت البطولة بمسماها الحالي وهي كأس سوريا أو كأس الجمهورية السورية
بمشاركة جميع الأندية التي تمارس كرة القدم بكافّة درجاتها.

بطل كأس سوريا يتأهل بشكل مباشر إلى كأس الاتحاد الآسيوي، أما إذا كان بطل الكأس هو نفسه بطل الدوري في ذلك الموسم، فإن النادي الذي لعب النهائي هو الذي يعوضه في المسابقة الخارجية، ويعتبر الاتحاد النادي الأكثر تتويجا بلقب كأس سوريا ب 9 ألقاب كرقم قياسي.

سجل الأبطال

سجل المباريات النهائية
جدول يظهر نتائج المباريات النهائية لمسابقة كأس سوريا لكرة القدم.

أرقام من كأس سوريا
 نادي الاتحاد أكثر الفرق وصولاً للنهائي (17 مرة) يليه نادي الجيش (12 مرة). نادي الكرامة (11 مرة). نادي الوحدة ونادي الفتوة ب(9 مرات).
 نادي الكرامة ونادي الفتوة هما الفريقين اللذين أحرزا اللقب 4 مرات متتالية، ويأتي فريق نادي الوحدة بالانفراد بالمركز الثاني لحصولة على اللقب ثلاث مرات متتالية.
 أقيمت المباراة النهائية خارج دمشق ثلاث مرات، فأقيمت في اللاذقية وجمعت الفتوة مع الكرامة عام 1990 وفي دير الزور وجمعت الفتوة مع اليقظة عام 1991، وفي حلب وجمعت الاتحاد والحرية عام 1992.
 ما زال اللقب عصياً على أحد أعرق الأندية السورية (تشرين) مع العلم أنه وصل للنهائي خمس مرات خسرها جميعاً.

مراجع

وصلة خارجية
 Cup at futbol24.com

أحداث رياضية دورية أسست في 1959
تأسيسات عقد 1950 في سوريا
كأس الجمهورية السورية
سوريا

كأس سوريا


Emanuel-Gabriel Botnariu () este un senator român, ales în 2016. În cadrul activității sale parlamentare, Emanuel-Gabriel Botnariu este membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Regatul Unit al Marii Britanii și Irlandei de Nord, Australia și Albania.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1968
Nașteri pe 12 februarie
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Emanuel-Gabriel Botnariu


Nature morte à la rose jaune ou Rose jaune, est une peinture à l'huile sur toile réalisée par Fantin-Latour en 1871 et conservée à l'Ashmolean Museum d'Oxford en Angleterre. Elle mesure . Son numéro d'inventaire est WA1937.42.

Description
Ce tableau représente une rose-thé épanouie de couleur jaune dont la tige est plongée dans un verre à pied de forme en flûte que l'on retrouve dans d'autres tableaux du peintre des années 1870.

Historique
Cette nature morte a été offerte par le peintre à ses amis Edwards avec qui il était lié depuis 1861 et qui faisaient connaître sa peinture en Angleterre. Elle a été léguée au musée par Mrs W. F. R. Weldon, en 1937. Cette toile est signée et datée en haut à droite.

Notes et références

Liens externes

Tableau d'Henri Fantin-Latour
Tableau réalisé en 1871
1871 en France
Rose jaune
Rose dans la peinture
Œuvre conservée à l'Ashmolean Museum
Jaune dans l'art et la culture

Nature morte à la rose jaune