The Presidential Range is a mountain range in the Green Mountains of the U.S. state of Vermont. All of the summits of the peaks in the range are located in Addison County but the eastern slopes in the northern part of the range extend into Washington County. The major peaks in the range are named for several U.S. presidents from the period of the American Civil War through World War I.

All of the peaks in the Presidential Range are above  and all but one are above . The highest peak in the range is Mount Abraham at , while the second highest peak is Mount Wilson at . Both peaks are among the one hundred highest peaks in New England.

Description

From north to south (which corresponds to the chronological order of the corresponding presidencies), the Presidential Range includes:

 Mount Abraham, , named after Abraham Lincoln, U.S. President, 1861–1865
 Mount Grant, , named after Ulysses S. Grant, U.S. President, 1869–1877
 Mount Cleveland, , named after Grover Cleveland, U.S. President, 1885–1889 and 1893–1897
 Mount Roosevelt, , named after Theodore Roosevelt, U.S. President, 1901–1909
 Mount Wilson, , named after Woodrow Wilson, U.S. President, 1913–1921

The three northernmost summits are in the town of Lincoln while the other two are in Ripton (all in Addison County). Except for Mount Abraham, the major peaks of the range are in the Breadloaf Wilderness in the Green Mountain National Forest. Mount Abraham is separated from the other peaks by Lincoln Gap, the highest vehicle-accessible mountain pass in Vermont.

Drainage basin

Most of Presidential Range lies within the watershed of Lake Champlain, which drains into the Richelieu River in Québec, the Saint Lawrence River, and then eventually into the Gulf of Saint Lawrence. Portions of Mount Roosevelt and Mount Wilson lie within the watershed of the Connecticut River, which drains into Long Island Sound in Connecticut.

Trails

The Long Trail, a  hiking trail running the length of Vermont, traverses the major peaks of the Presidential Range. The trail enters the southern edge of the Breadloaf Wilderness at Middlebury Gap on Vermont Route 125 and winds northward  along the ridge of the Green Mountains to Appalachian Gap on Vermont Route 17:

Apart from the Presidential Range, there are five peaks above  on this section of the Long Trail. North of Mount Abraham, there are four such peaks: Lincoln Peak, Nancy Hanks Peak, Mount Ellen, and Stark Mountain. South of Mount Wilson, the only such peak is Bread Loaf Mountain.

Thru hikers traverse  of trail between Mount Wilson and Mount Abraham. Along the way, four side trails provide access to the Long Trail (Emily Proctor Trail, Clark Brook Trail, Cooley Glen Trail, and Battell Trail) with limited off-road parking at each trailhead. There are three shelters on this section of the Long Trail: Emily Proctor Shelter, Cooley Glen Shelter, and Battell Shelter. Each shelter is at the intersection of the Long Trail and the corresponding side trail.

A popular day hike begins and ends where the Long Trail crosses Lincoln Gap Road in the town of Lincoln. From Lincoln Gap, the summit of Mount Abraham is  north on the Long Trail. Alternatively, the Battell Trail, whose trailhead is also in Lincoln, terminates at the Battell Shelter after . From the shelter, the summit is  north on the Long Trail.

The Emily Proctor Trail and the Cooley Glen Trail share the same trailhead. A popular loop hike begins and ends at this trailhead. The  loop hike takes in three peaks of the Presidential Range: Mount Wilson, Mount Roosevelt, and Mount Cleveland. A fourth president, Mount Grant, is just off the main loop,  north of the Cooley Glen Shelter on the Long Trail.

References

Mountain ranges of Vermont
Landforms of Addison County, Vermont

Presidential Range (Green Mountains)


Hernani-Centro (en euskera Hernani-Erdia) es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Hernani en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco. Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 615,090 de la línea férrea de ancho convencional  que une Madrid con Hendaya a 15,21 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El apeadero de Hernani-Centro se sitúa mucho más cerca del núcleo urbano que la estación de Hernani. Aun siendo un apeadero posee una taquilla donde es posible adquirir billetes para los trenes de cercanías. Se compone de dos andenes laterales y de dos vías. El cambio de una a otra se realiza a nivel.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la Línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos

 Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Hernani-Centro
Hernani-Centro
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX
Hernani

Estación de Hernani-Centro


Angelitos negros es una película del año 2009.

Sinopsis
Angelitos negros es una fábula que relata la experiencia transformadora del «encuentro» entre de dos mundos. La tristeza, la impotencia, la frustración, el miedo, la soledad... todo cambia cuando abres tu corazón a otra persona. Angelitos negros nos habla del encuentro entre un anciano jubilado y un joven inmigrante. La tensión de ese descubrimiento mutuo los lleva a reencontrarse en la amistad y en la solidaridad. Desde aquí, solo puede surgir la esperanza en mundo más justo y más humano.

Referencias

Angelitos negros (película de 2009)


Myer Upton « Whitey » Skoog, né le  à Duluth dans le Minnesota et mort le  à Saint Peter dans le Minnesota, est un ancien joueur américain de basket-ball. Il évolue durant sa carrière au poste de meneur.

Biographie

Palmarès
 Champion NBA 1952, 1953, 1954

Références

Liens externes
  Statistiques de joueur NBA www.basketball-reference.com

Joueur américain de basket-ball
Joueur de basket-ball des Golden Gophers du Minnesota
Joueur drafté par les Lakers de Minneapolis
Joueur des Lakers de Minneapolis
Joueur Champion NBA
Naissance en novembre 1926
Naissance à Duluth (Minnesota)
Décès dans le comté de Nicollet
Décès à 92 ans
Décès en avril 2019

Whitey Skoog


Julio Calcagno (* 20. März 1937 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Schauspieler.

Leben
Zunächst war Calcagno nach Abschluss seiner von 1956 bis 1960 währenden Ausbildung an der Escuela Municipal de Arte Dramático (EMAD) an der Comedia Nacional als Schauspieler tätig. Dort wirkte er beispielsweise in Stücken der Regisseure Antonio Larreta, Rubén Yáñez und Margarita Xirgu mit. Auch spielte er in diversen unabhängigen Theatergruppen. Hier war er im Teatro Circular, dem Teatro Libro und dem Teatro del Pueblo zu sehen. In jener Zeit arbeitete er unter anderem mit Juan José Brenta, Mario Morgan, Rubén Castillo und Omar Grasso. Nachdem er sein erstes Engagement an der Comedia Nacional beendet hatte, spielte er bis zu seiner Rückkehr in das Ensemble der Comedia Nacional im Jahre 1994 an diversen anderen Theatern.

Während er am Theater Rollen in Stücken von Lope de Vega, Ricardo Talesnik, Justino Zabala Muniz, Dario Fo, Ibsen, Peter Weiss oder Carlo Goldoni verkörperte, war er auch auf der Leinwand und im Fernsehen zu sehen. Bereits 1980 wirkte er im Super 8-Film Al mediodía mit, einem Werk von Absolventen der Schule der Cinemateca Uruguaya. Auch agierte er 1996 unter Regisseurin Christine Laurent in dem Film Transatlantique und hatte 2003 in Guillermo Casanovas Werk El viaje hacia el mar eine Hauptrolle. Auf den Sendern Canal 4, Canal 5 und Canal 10 war er Darsteller in diversen Telenovelas.

Calcagno nahm überdies die beiden Platten Los caballos perdidos und Me gustan los estudiantes auf und gehört dem Hörspiel-Ensemble des SODRE an.

Auszeichnungen
Den Premio Florencio gewann Calcagno 1981 für seine Rolle in La empresa perdona un momento de locura in der Kategorie des besten Schauspielers. Einige weitere Male gehörte er zu den vorgeschlagenen drei Kandidaten für diese Auszeichnung. Für sein Mitwirken in Compañeros de clase, einem Video Héctor Manuel Vidals und Rodríguez Castros aus dem Jahre 1988 wurde er zudem zum besten Schauspieler beim VII. Nationalen Wettbewerb des SODRE gewählt.

Filmografie (Auswahl)
 1996: Transatlantique, Regie: Christine Laurent
 2003: El viaje hacia el mar, Regie: Guillermo Casanova

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 66f

Weblinks

 20 DE MARZO / Kurz-Biografie (spanisch) in La República vom 20. März 2008, abgerufen am 12. Mai 2012

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Uruguayer
Geboren 1937
Mann

Julio Calcagno


Specifični naziv može značiti:

 u sustavima za upravljanje bazama podataka, naziv dodijeljen sustavu koji je jedinstven unutar određene baze podataka

U taksonomiji, postoje dva značenja, svako sa svojim skupom pravila:

 Specifični naziv (botanika), dvodijelno (binomno) ime biljne vrste
 Specifični naziv (zoologija), drugi dio (epitet vrste) imena životinjske vrste

Specifični naziv


An Sporobolus erectus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Sporobolus erectus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus erectus


O Rules Derby (ou Sheffield Derby) é um derby de futebol jogado em Sheffield, Inglaterra entre Sheffield F.C. e Hallam F.C..Foi jogado pela primeira vez em 26 de Dezembro de 1860 e é o jogo de futebol mais antigo do mundo. O nome refere-se ao fato de o jogo ter sido originalmente jogado de acordo com as Regras de Sheffield.

História
O primeiro jogo foi disputado no campo do Hallam, Sandygate Road, o Sheffield venceu por 2 a 0.

O derby não é atualmente um jogo regular, uma vez que o Sheffield está atualmente na NPL Northern Premier League, enquanto Hallam está na NCEFL Division 1, dois níveis abaixo, no entanto, as equipes encontram-se regularmente em amistosos de pré-temporada e ocasionalmente em jogos da FA local. O último encontro entre as duas equipes foi uma vitória por 3-2 para o Sheffield no dia 9 de Outubro de 2012 na Senior Cup no Coach and Horses Ground, Dronfield.

Clássicos do futebol inglês

Rules Derby


O julgamento político de Guillermo Lasso é um procedimento legislativo realizado pela Assembleia Nacional do Equador, em conformidade com os parâmetros estabelecidos pela Constituição da República, contra o presidente Guillermo Lasso devido às denúncias de corrupção em empresas públicas no âmbito do caso Encuentro. Após investigações realizadas por uma comissão legislativa ocasional composta principalmente por opositores ao governo, foi apresentado um relatório não vinculativo que abriu caminho para que o Plenário da Assembleia iniciasse o trâmite do ajuizamento político contra o mandatário em 4 de março de 2023.

O trâmite do julgamento político teve início a 16 de março, tendo a sua admissibilidade aprovada por parecer da Corte Constitucional, em 29 de março. Posteriormente, o trâmite do julgamento passou para a Comissão de Fiscalização da Assembleia Nacional, onde foram apresentadas as respectivas provas, além de várias audições de funcionários e ex-funcionários do governo Lasso. A referida comissão deveria apresentar um relatório sobre o assunto, mas o presidente da comissão, Fernando Villavicencio, apresentou um "relatório preliminar" de sua autoria, que acabou sendo rejeitado ao ser submetido à votação da Comissão de Fiscalização. Depois disso, o Plenário da Assembleia Nacional deu andamento ao processo em votação realizada em 9 de maio.

O julgamento político propriamente dito teve início em 16 de maio de 2023, com a interpelação dos parlamentares Viviana Veloz e Esteban Torres. Posteriormente, o Presidente Lasso compareceu perante o Plenário Legislativo, porém, não exerceu seu direito de réplica, o que fizeram seus interpelantes. Após estas intervenções, o Presidente da Assembleia, Virgílio Saquicela, abriu o debate.

No entanto, o presidente Lasso, na manhã do dia seguinte, dissolveu o parlamento por meio do decreto 741, no qual acionou o artigo 148 da Constituição Nacional, denominado "muerte cruzada", argumentando em seu decreto a "grave crise política e comoção interna" no país. Com essa medida, o governo obstruiu completamente o desfecho do julgamento.

Antecedentes

Caso Encuentro

Em 9 de janeiro de 2023, o jornal digital La Posta publicou uma reportagem investigativa acusando Danilo Carrera Drouet, cunhado do presidente Guillermo Lasso, de ser o chefe de um esquema de corrupção em empresas estatais juntamente com o presidente, no qual através de operadores, eram arrecadadas propinas para contratos com o Estado, cargos nessas empresas eram "vendidos", além de tráfico de influência, dentre outros supostos crimes.

Diante dessas denúncias, a Fiscalía General del Estado decidiu abrir uma investigação com base nas evidências fornecidas pelo La Posta.

A Assembleia Nacional, como órgão fiscalizador, também abriu uma investigação através da comissão de justiça, onde foi solicitada a presença dos supostos envolvidos, além do jornalista investigativo Andersson Boscán, entre outros.

Comissão ocasional sobre o caso El Gran Padrino
Em 18 de janeiro de 2023, a Assembleia Nacional criou a Comissão Multipartidária Ocasional para a Verdade, Justiça e Combate à Corrupção no caso El Gran Padrino. A Assembleia aprovou a criação da comissão com 94 votos a favor, 2 contra e 28 abstenções. A comissão foi integrada por Viviana Veloz (pelo RC), Pedro Zapata (pelo PSC), Diego Esparza (parlamentar independente), Rodrigo Fajardo (pelo ID), Gruber Zambrano (pelo oficialismo), Augusto Guamán (parlamentar independente da oposição) e Mireya Pazmiño (dos denominados  "rebeldes" do Pachakutik). O Pachakutik protestou devido à nomeação de Mireya Pazmiño como representante de sua bancada, já que ela distanciou-se deles, mas a vice-presidente Yeseña Guamaní expressou que a parlamentar Pazmiño não tem uma expulsão firme pela bancada, por isso ela estaria adequada para sua representação; perante isto, a maioria do bloco Pachakutik absteve-se de votar. Após intervenções de outros membros da assembleia que manifestaram desacordo com a criação da comissão ocasional uma vez que outras comissões permanentes poderiam realizar a investigação; e que o objetivo também deveria ser apurar irregularidades relativas a supostos aportes de dinheiro do crime organizado à campanha do deputado Ronny Aleaga, reivindicação que foi rejeitada. Finalmente, decidiu-se oficializar a comissão e solicitou-se às demais comissões da Assembleia que se abstivessem de investigar o caso El Gran Padrino.

Trâmite do julgamento político

Requerimento
A bancada da Unión por la Esperanza, juntamente com a bancada do Partido Social Cristão, endossou o pedido de julgamento político apresentado em 16 de março de 2023, pela deputada Viviana Veloz (RC), Mireya Pazmiño (Pachakutik "rebelde"), Pedro Zapata (social cristão), Rodrigo Fajardo (ex-Esquerda Democrática). No total, obtiveram 59 assinaturas de respaldo, dando inicio oficial ao trâmite de julgamento político. No entanto, vários analistas e especialistas em direito constitucional expressaram que houve vários erros no momento de apresentar as acusações.

As audiências foram realizadas a partir do mesmo dia da solicitação. Na primeira audiência de 16 de março, Viviana Veloz corrigiu erros na invocação de normas relativas às competências do Legislativo; na segunda audiência de 23 de março, corrigiu-se a invocação dos artigos 278.º e 281.º do Código Orgânico Integral Penal no que diz respeito aos tipos penais de concussão e peculato, uma vez que inicialmente estes artigos foram citados sem ter em conta as reformas legais que tinha modificou-os desde 2021. O deputado Fernando Villavicencio também destacou que no pedido de interpelação foi mencionado como jurisprudência a sentença 0038 da Corte Constitucional, a mesma que tratava sobre uma indenização a uma associação de fabricantes de ração animal.

Devido à detecção dos erros, foi exigido um relatório prévio da Unidade Técnica Legislativa (UTL), houve um pedido de reconsideração de votos que apoiaram a moção; e também foi dado um prazo de três dias para os acusadores completarem e retificarem o pedido de interpelação; portanto o pedido de julgamento permaneceu 8 dias no total na presidência da Assembleia e no Conselho de Administração Legislativa (CAL). Finalmente, em 24 de março de 2023, o CAL decidiu resolver o julgamento através do voto de seus sete membros, cinco dos quais pertencentes a Virgilio Saquicela (independente, presidente da Assembleia), Marcela Holguín (do RC, primeira vice-presidenta da Assembleia), Darwin Pereira (Pachakutik, segundo vice-presidente da Assembleia), Ronny Aleaga (do RC) e Esteban Torres (do PSC), iniciou-se o julgamento.

Parecer de admissibilidade da Corte Constitucional
O pedido de ajuizamento político contra Lasso foi enviado pelo Conselho de Administração Legislativa da Assembleia Nacional a Corte Constitucional em 24 de março de 2023. Conforme o disposto na normativa jurídica, a Corte teria seis dias para emitir o parecer correspondente, isto é, até 30 de março. Na noite de 24 de março, mediante sorteio público, a juíza constitucional Teresa Nuques foi designada relatora do requerimento de processo de julgamento político e preparar um projeto de parecer. Guillermo Lasso, que participava da XXVIII Cúpula Ibero-Americana de Chefes de Estado e de Governo na República Dominicana, rechaçou o que qualificou como um "golpe legislativo" e pediu a Corte Constitucional que respeite o Estado constitucional de direito.

Na segunda-feira, 27 de março, a juíza Nuques apresentou seu projeto de parecer ao Plenário, que foi convocado para emitir o parecer final. O projeto concluiu não admitindo o requerimento de julgamento político, porém, por não alcançar os seis votos necessários para a aprovação do projeto, motivo pelo qual o caso foi reorganizado, nomeando o Juiz Richard Ortiz como novo relator, e o presidente da Corte, Alí Lozada, informou que atuará como segundo relator.

Na noite de 29 de março de 2023, depois que o novo projeto de parecer ter sido apresentado à tarde pelos juízes Ortiz e Lozada, foi proferida a decisão do Plenário, que consistiu em aprovar a admissibilidade do julgamento político contra o Presidente da República Guillermo Laço. A decisão foi tomada com cinco votos a favor e três contra.

No entanto, a decisão de admissibilidade foi homologada apenas na acusação de peculato, e não admitiu as duas acusações de concussão. A Corte Constitucional chamou ainda a atenção dos parlamentares requerentes para a alegada falta de prolixidade na ativação da figura do julgamento político; exortando o parlamento a conduzir o processo de ajuizamento dentro do quadro legal e constitucional.

Fase de solicitações de provas e sustentação

Fase de apresentação de provas

Parecer e votação de aprovação

Compra de votos
Desde o início do trâmite do julgamento político, houve diversas denúncias e acusações sobre a "compra de votos" do governo de Guillermo Lasso contra vários parlamentares. Nesse período, foram recorrentes as mudanças nos cargos de várias pastas do Estado, entregando várias instituições públicas como cotas políticas a vários partidos e personalidades políticas, além do abandono de bancadas na Assembleia Nacional.

O processo

A sessão do julgamento político no Plenário da Assembleia Nacional teve início no dia 16 de maio de 2023, após as 10h00. Após constatar quórum, o presidente da Assembleia, Virgilio Saquicela, dispôs a leitura do expediente e a deliberação do Plenário que, com 88 votos favoráveis, viabilizou-se este processo.
Seguiram-se as interpelações de Viviana Veloz e Esteban Torres. Após as interpelações, o presidente Lasso compareceu ao parlamento à tarde, em um discurso que durou aproximadamente 50 minutos. Posteriormente, Lasso retirou-se do parlamento, sem fazer uso de seu direito a réplica; recurso que foi exercido por seus interpelantes.

Durante este dia, na parte externa do Palácio Legislativo, houve uma concentração massiva de servidores públicos, que foram obrigados a viajar a Quito para "respaldar" Lasso em seu comparecimento à Assembleia Nacional. Até mesmo áudios foram divulgados pelas redes sociais, supostamente de militares e policiais no regime de reserva, incitando a violência contra os parlamentares que realizavam o julgamento político. Por outro lado, também houve mobilizações contra o presidente Lasso de cidadãos e grupos que apoiavam o processo de destituição.

Na sequência das réplicas de Veloz e Torres, o presidente do parlamento abriu o debate a partir das 16h. Após várias intervenções, a sessão foi suspensa durante a noite, com a intenção de continuar no dia seguinte.

Muerte cruzada

No entanto, nas primeiras horas de 17 de maio, o presidente Lasso decretou a "muerte cruzada", firmando o Decreto Executivo n.º 741, que dissolve a Assembleia com efeito imediato e o permite governar por decreto por seis meses. Medida com a qual obstruiu completamente o resultado do julgamento político.

Processos de impugnação de mandato
Política do Equador
2023 no Equador
Governo Guillermo Lasso

Julgamento político de Guillermo Lasso


Soumano est un nom propre africain pouvant faire référence à :

Patronyme

 Adja Soumano (? - ), musicienne et chanteuse malienne,
 M'Mahawa Soumano Tounkara (?- ), institutrice et femme politique guinéenne ;
 Sambou Soumano (?- ), footballeur sénégalais,
 Bakary Soumano griot malien,
  (1973- ), footballeur malien.

Soumano


Val de San Vicente, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Val de San Vicente belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 2.610 kişidir.

Val de San Vicente


Brigada 39 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916 prin mobilizarea unor unități și subunități de rezervă, din compunerea Comandamentului V Teritorial: Regimentul 63 Infanterie - (Călărași, Silistra, Bazargic) și Regimentul 79 Infanterie - (Slobozia). Brigada a făcut parte din organica  Diviziei 9 Infanterie.
La intrarea în război, Brigada 39 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă (rz.) Dumitru Drăgotescu. În urma reorganizării armatei de la începutul anului 1917, brigada a fost desființată, regimentele componente au fost contopite în Regimentul 63/79 Infanterie, care a intrat în organica Brigăzii 29 Infanterie.

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Brigada 39 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 9 Infanterie participând la Acțiunile militare din Dobrogea și Bătălia pentru București.

Ordinea de bătaie

La mobilizarea din 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Brigada 39 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 9 Infanterie, alături de Regimentul 8 Vânători, Brigada 17 Infanterie, Brigada 18 Infanterie și Brigada 9 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:

Brigada 39 Infanterie
Regimentul 63 Infanterie
Regimentul 79 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului

Comandanți
 General de brigadă Dumitru Drăgotescu

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 39 Infanterie (1916-1918)


Gertrud som dyrepasser er en dansk børnefilm fra 1985 med instruktion og manuskript af Leif Larsen.

Handling
Kænguruen Gertrud hjælper dyrepasseren og direktøren i den zoologiske have. De to mænd må gå i seng, den ene er forkølet, den anden bliver stresset af for meget arbejde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1985

Gertrud som dyrepasser


Çamaltı, Bartın - Bartın ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çamaltı, Araç - Kastamonu ili Araç ilçesine bağlı köy
 Çamaltı, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
 Çamaltı, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Çamaltı, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy

Çamaltı


Tehâfütü'l-Felâsife (Arapça: تهافت الفلاسفة Türkçe: Filozofların Tutarsızlığı), Eş'ariyye mezhebinden İmam El Gazali'nin 11. yüzyıla ait ve İbn-i Sina'nın erken dönem islâm felsefesini eleştirdiği ünlü eseridir.

Kitabın başında Maksadü'l Felâsife adı ile İbn-i Sina'nın felsefe doktrini özetlenir. El Gazali, bir filozofun fikirlerine karşı çıkmadan önce onu iyi anlamak gerektiğini söyler. Ayrıca felsefenin fizik, mantık, astronomi ve matematik gibi diğer dallarının sorunlu olmadığına değinerek filozofların metafizik için aynı mantık kurallarını uygulamadığını belirtir ve bu dalı eleştirir. Tehâfüt, İbn-i Sina'nın fikirlerini reddetmeye çalışan yirmi bölümden oluşur. On yedi bölümde İbn-i Sina ve takipçilerinin yanıldığı noktaları göstererek onları küfür ile itham eder. Diğer üç bölümde ise fikirlerinin tamamen islâm dışı olduğunu söyler. Filozoflara karşı öne sürdüğü suçlamaların arasında Allah'ın varlığını ve Allah'tan başka tanrı olmadığını kanıtlayamamalarıdır.

İbn Rüşd, Gazali'ye karşı Tehafütü't Tehafütü yazarak, El Gazali'ye "hem aklın bilgi için yetersizliğini söylüyorsun hem mantığa başvuruyorsun" diyerek karşı çıktı. El Gazali gitgide mantığı bıraktı, tasavvufa yöneldi, felsefenin boş olduğunu vurguladı. Hâlâ günümüzde bu tartışma eksenli ilmi kutuplaşmalar mevcuttur. İslami çevreler günümüzde de bu tartışmayı sürdürmektedirler.

Türkçe çevirileri
 El-Gazzali (2005), Filozofların Tutarsızlığı-Türkçe-Arapça, (Çevirenler: Mahmut Kaya-Hüseyin Sarıoğlu), Klâsik Yayınları, 608 s.
 Gazali (1981), Filozofların Tutarsızlığı, (Çeviren: Bekir Karlığa), Çağrı Yayınları, 383 s.

Gazzâlî kitapları
İslam felsefesi kitapları
Sünni edebiyatı
11. yüzyıl kitapları
İbn-i Sina
Arapça kitaplar

Tehâfütü'l-Felâsife


Kuća na cesti, kuća u Lokvi Rogoznici, Grad Omiš, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kamenu stambeno-gospodarsku katnicu položenu uz cestu u Lokvi Rogoznici podigao je i ukrasio 1818. godine Petar Knežević, mjesni kovač koji se bavio i kamenoklesarskom djelatnošću. Izgrađena je na strmom terenu te joj je ulaz na kat s ceste, a ulaz u konobu u prizemlju. Građena je kamenim klesancima. Pročelje prema cesti ukrašeno je s dva niza plitkih kamenih reljefa koji prikazuju alate, oružje, životinje, kršćanske simbole, grb Kneževića te natpis: UKLESA ZA SE PETRA VICKA KNEŽEVIĆ MDCCCXVIII. Na jugoistočnoj strani građevine, gdje je nekad bila kovačnica, uz ulaz u konobu su još dva reljefa. U unutrašnjosti kuće su dvije freske slikara Josipa Kneževića, Petrova sina.

Zaštita
Pod oznakom Z-5601 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Omišu

Kuća na cesti u Lokvi Rogoznici


Eteobalea albiapicella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 10 bis 12 Millimeter. Kopf und Stirn (Frons) sind weiß, der Scheitel (Vertex) glänzt bronzefarben und hat seitlich jeweils eine schmale weiße Linie. Die Fühler glänzen dunkelbraun und haben eine weiße Längslinie, die vom Fühlerbasisglied (Scapus) bis zum 7. Segment reicht. Der Thorax glänzt bronzefarben und hat eine weiße Mittellinie. Die Vorderflügel sind dunkelbraun und haben eine weiße Zeichnung. Bei 1/6 der Vorderflügellänge befindet sich eine sehr schräg nach außen verlaufende Binde. Sie reicht von der Costalader bis zur Analfalte und ist leicht nach innen gekrümmt. Vor der halben Flügellänge befindet sich ein schräg nach außen verlaufender Costalstrich, der bis in die Flügelmitte reicht. Bei 3/4 der Vorderflügellänge liegt ein dreieckiger Costalstrich. Ein kleiner Subdorsalfleck liegt dem inneren Costalstrich direkt gegenüber. Ein zweiter Subdorsalfleck befindet sich am Innenwinkel direkt gegenüber oder leicht einwärts vom äußeren Costalstrich. Am Apex befindet sich ein Fleck. Die Hinterflügel glänzen grau. Das Abdomen glänzt graubraun bis dunkelbraun, das Afterbüschel ist weiß.

Bei den Männchen verjüngt sich das Tegumen distal leicht. Der hintere Rand hat eine flache, V-förmige Ausbuchtung. Das rechte Brachium ist gebogen, breit und abgeplattet. Es ist ungefähr doppelt so lang wie das linke. Die Spitze ist klein und rundlich. Das linke Brachium hat einen stumpfen Apex. Die Valven sind birnenförmig und leicht konkav. Die rechte Valvella ist in der Mitte am dicksten. Sie verjüngt sich allmählich und hat eine stumpfe, stark sklerotisierte, hakenförmige Spitze. Direkt gegenüber befindet sich auf dem röhrenförmigen Teil des Aedeagus ein kleiner sklerotisierter Fleck. Der Aedeagus ist ziemlich dick und nahezu gerade. Er verjüngt sich allmählich und hat eine stumpfe Spitze.

Bei den Weibchen ist das 8. Segment ungefähr so lang wie breit. Die Apophyses anteriores sind kräftig und stark sklerotisiert. Das Ostium ist kreisförmig. Das Sterigma ist leicht sackförmig. Der Ductus bursae ist etwa ein Drittel so lang wie das Corpus bursae. Das Corpus bursae ist länglich und vorn am breitesten. Hinten hat er einen sich allmählich verjüngenden Fortsatz. Signa sind nicht ausgebildet.

Ähnliche Arten
Eteobalea albiapicella ähnelt Eteobalea alypella, unterscheidet sich aber durch den bronzefarbenen Vertex, die weiße Linie an der Fühlerbasis, die weiße Mittellinie auf dem Thorax und den weißen Subdorsalfleck in der Mitte der Vorderflügel.

Verbreitung
Eteobalea albiapicella ist in Mittel- und Südeuropa beheimatet. Im Osten reicht das Verbreitungsgebiet in den Süden des europäischen Teils von Russland. Die Art kommt auch auf den Mittelmeerinseln und in Kleinasien vor. Nachweise aus Nordafrika (Marokko) sind vermutlich Eteobalea alypella zuzuordnen.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Schwedischer Kugelblume (Globularia vulgaris), Echter Kugelblume (Globularia elongata) und Nacktstängeliger Kugelblume (Globularia nudicaulis). Sie leben zunächst in den Blütenstängeln und später in den Samenständen. Die Raupen können von August bis April gefunden werden, sie überwintern in den Samenständen. Die Art bildet zwei Generationen im Jahr. Die Falter fliegen von Mai bis Juni und von August bis September.

Systematik
Aus der Literatur ist das folgende Synonym bekannt:
 Lita albi-apicella  in Godart 1843

Belege

Weblinks
  Taxonomie, Fotos, Erstbeschreibung

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Eteobalea albiapicella


Mitsuhiro Misaki (født 6. maj 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mitsuhiro Misaki


Buhârî ya da tam künyesiyle Ebû Abdillâh Muhammed bin İsmâîl bin İbrâhîm el-Cu'fî el-Buhârî (810, Buhara - 869, Semerkant), Buharalı Fars bir muhaddistir. Yazdığı Sahih-i Buhârî diye bilinen (Arapça: الجامع الصحيح, El-Camius-Sahih) eser, daha sonradan Sünni (ehl-i sünnet) Müslümanlar için güvenilir hadis kaynaklarını teşkil eden ve Kütüb-i Sitte diye anılan serinin ilk kitabıdır.

Biyografisi
21 Temmuz 810 yılında günümüzde Özbekistan'da bulunan Buhara şehrinde doğmuş, 869 yılında ölmüştür. Genç yaşta annesinin terbiyesi altında Arapçayı ve Kur'an'ı öğrenmiştir. 16 yaşında annesi ve kardeşi ile birlikte Mekke'ye hac amacıyla gitmiştir, Buhara'ya dönerken kendisi ilim öğrenme isteğiyle Mekke'de kalmıştır (Hicri 210/Miladi 825). Babasından kalan servet, onun hiç kimseye muhtaç kalmadan ilim öğrenmesine vesile olmuştur. İmam olarak anılan Buhârî, İslâm dininin en büyük muhaddisi sayılır. İslâm Peygamberi'nin vefatından 178 yıl sonra Dünya'ya gelen Buhârî, hadisleri halk içinden duyduğu ve kendi araştırmaları ile kaydetmiştir.

Eserleri hakkındaki görüşler
Zühlî'nin Kur'an okuyan kişinin telaffuzunu mahluk kabul ettiği gerekçesiyle Buhârî'nin bidatçı olduğunu ve onun meclisine katılanların Kur'an'ın mahluk olduğu görüşüne sahip olmakla itham edilmesi gerektiğini bildirerek İmam Müslim ve Ahmed bin Seleme hariç insanların çoğunun Buhârî'nin meclisine katılmasını engellediği belirtilmektedir. lbnu Ebi Halim er-Razi (ö.h. 327) Buhârî'nin biyografisinde babası Ebû Hatim er-Razi'nin Buhârî'den hadis işitmekle beraber Muhammed b. Yahya tarafından onun "Kur'an'ın okunuşu -lafzı- mahluktur" görüşü iletilince Buhârî'nin hadisini terk ettiğini anlatır. Bu durumun Buhârî'nin Sahih'inin şöhretini geciktiren faktörlerden biri olduğu ve asırlar geçtikçe bu haberin unutulduğu ifade edilir.

Buhârî'nin hocalarından Nuaym bin Hammâd'ın hemen bütün hadis münekkitleri tarafından zayıf ve münker hadis rivayet etmekle tanındığı, rivayetlerinde çokça yanılıp bunları birbirine karıştırdığı, rivayetleri pek kabul görmeyen muhaddislerden hadis rivayet ettiği için de eleştirildiği, rivayetlerinin delil olarak kullanılamayacağı ileri sürüldüğü ve hatta sünneti koruma gayretiyle hadis uydurduğunu söyleyenlerin de olduğu fakat Buhârî'nin ondan hadis rivayet ettiği belirtilmektedir.

Buhârî'nin bidat ehli addedilen Haricilere ve Mürcieye mensup kişilerden de hadis rivayeti aldığı belirtilmektedir. Bununla birlikte Buhârî'nin eserlerinde Ebu Hanife'yi cerh eden rivayetlere yer verirken ta'dil rivayetlerine yer vermemiş olduğu ifade edilmektedir. Buhârî el-Câmiʿu'ṣ-ṣaḥîḥ'inin bab başlıklarında isim zikretmeden, "Kāle ba'zu'n-nâs" (insanlardan biri şöyle dedi) ifadesini kullanarak Ebû Hanîfe'yi tenkit etmiş, diğer eserlerinde de onun İslâm dinine zarar veren Mürcie'ye mensup olduğuna ilişkin rivayetleri zikretmiştir. Hatta Buhârî'nin ed-Duafâü"s-Sağir adlı eserinin 388 numaralı maddesinde Ebu Hanife'nin iki defa küfürden imana davet edildiğiyle ilgili bir rivayete yer verdiği belirtilir.

Endülüslü İbn Hazm'ın (ö. H. 456/M.S. 1064) musiki konusunda en sağlam ve en kuvvetli olduğu belirtilen Buhârî'nin sahihinde geçen "Ümmetimin içinde zina yapmayı, ipekli giymeyi, içki içmeyi ve mûsikî dinlemeyi helâl sayan kimseler türeyecektir." şeklinde başlayan rivayetin uydurma olduğunu söylediği ve Buharî'yi kitabına uydurma hadis almakla suçlayanların başında geldiği ifade edlmektedir.

Eserleri
 Et Tarih el Kebir (Daha sonra bu eseri et Tarih es Sağir adı ile özetlemiştir.)
 Es Sulasiyat
 El Edeb el Müfred: Ahlâk hadislerini toplayan bir eserdir. İstanbul'da 1306, Kahire'de 1346, Hindistan'da 1304 yıllarında basılmıştır.
 Halk-u Ef'ali'l İbad
 Raf'ul-Yedeyn fi's-Salah: Namazda el kaldırmakla ilgiidir. Kalküta'da 1257, Delhi'de 1299 yıllarında yayınlanmıştır.
 Kitâbu Duafâü's-Sagîr: Zayıf ravilerin hallerinden bahseder. Hindistan'da 1323 ve 1326 tarihlerinde basılmıştır.
 Kitâbu'l Künâ: Râvîlerin künyelerinden bahseden bir eserdir. Haydarabad'da 1360 yılında basılmıstır.
 Kitâbu'l-Kiraati Halfe'l-imam: Namazda imamın arkasında okuma hakkında yazılmış bir eserdir. 1299'da Delhi'de, ayrıca 1320'de Kahire'de basılmıştır.
 Halku'l-Ef'ali'l-ibâd ve'r-Redd Ale'l Cehmiyye: Cehmiyye mezhebinin görüşlerini reddeden bir kitaptır. 1306'da Delhi'de basılmıştır.
 El-Akîde yahut et-Tevhîd: Akaid konusunda yazılmış bir eserdir.
 Abarü's Sifat: Hadisle ilgili bir eserdir ve bazı kütüphanelerde yazma nüshaları mevcuttur.
 Sahih-i Buhari (Arapça: صحيح البخاري), asıl adı el-Câmiu's-Sahih olan ancak müellifinin adına (İmam Buhari) nisbetle 'Buhari', hadis kitabı adlı eserdir.

Kaynakça

810 doğumlular
869 yılında ölenler
Alimler
Buhara doğumlular
İranlı hadis âlimleri
Tebeut tâbiîn
Şafiiler

Buhârî


Lefkoşa (Yunanca: Λευκωσία (Lefkosia), İngilizce: Nicosia), Kıbrıs adasının ortasında yer alan, Kıbrıs Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin başkenti. Kıbrıs'ın en kalabalık kenti ve en önemli kültür, sanayi, ticaret ve ulaşım merkezidir. Lefkoşa, 35°10' kuzey, 33°21' doğuda bulunur.

Şehir, Yeşil Hat diye adlandırılan sınırla ikiye bölünmüştür. De jure olarak Kıbrıs Cumhuriyeti tüm şehrin idaresine sahip olsa da de facto olarak sadece Güney Lefkoşa'ya hakimdir. Kuzey Lefkoşa Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti hakimiyeti altında olup uluslararası toplum tarafından Türk işgali altında olarak değerlendirilir. İki kesim Birleşmiş Milletler Barış Gücü idaresindeki bir Ara Bölge ile ayrılır. 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası ile Lefkoşa Türk Belediyesi'ne yasal statü tanınmıştır.

Etimoloji
Lefkoşa, Yunancada "Lefkosia" (Λευκωσία), İngilizcede ise "Nicosia" olarak bilinir.

Şehrin bulunduğu bölgenin ilk adı "Ledra" idi. Bu ad, "Ledrae", "Lidir", "Ledras", "Ledron" ve "Letra" olarak da yazılmaktadır. Daha sonra bu şehir yıkıldı ve Leucus tarafından tekrar yapılınca şehre "Lefkotheon" (Λευκόθεον - beyaz tanrıların şehri) adı verildi. Bu ad zaman zaman "Ledron" olarak da anılıyordu. Daha sonra, şehir için "Kermia" ve "Leucus" (Λευκούς) sözcükleri kullanıldı. 7. yüzyılda, Bizanslı bir coğrafyacı olan Hierocles, Synekdemos (Vademecum) kitabında şehirden Lefkousia (Λευκουσία) olarak bahsetmektedir. 13. yüzyılda Konstantinopolis Patriği Lefkoşa'dan Kalli Nikesis (Καλλι Νίκησις - Güzel Zafer) olarak bahsetmektedir. Bir yazar ve keşiş olan St. Neophytos, 1176 yılı civarlarında verdiği bir vaazında Lefkoşa'dan "Leucopolis" (Lefkopolis - Beyaz Şehir) olarak bahsetmiştir. 10. yüzyıldan itibaren "Lefkoşa" adı genel olarak kabul görür hal gelmiştir. 18. yüzyılda Kıbrıslı Rum tarihçi Archimandrite Kyprianos, Lefkoşa'nın bir diğer isminin de "Photolampos" (Işıkla Parlayan) olduğunu belirtmiştir.

Şehrin Avrupa dillerinde "Nicosia" ve benzeri şekillerde geçmesi üzerine çeşitli iddialar vardır. Bir iddiaya göre, Latinler sözcüğün ilk hecesi olan "Lef"i telaffuz edemedikleri için "Ni" ile değiştirmişlerdir. Bir diğer iddia ise adın "Kallinikesis" adından türediğidir. Sicilya'dan Sindaco isimli bir yazar, "Nicosia" ismini Sicilya'daki "Nicosia" isimli kasabaya bağlar ve bu kasabadan gelen kral Tancred'in Kıbrıs kuşatması sırada I. Richard'ın yanında olduğunu ve şehri kendi kasabasının ismiyle adlandırdığını iddia etmiştir. Bir diğer iddia ise "Nicosia" adının şehir halkının 1192'deki Tapınak Şövalyeleri'ne karşı isyanı sırasında ortaya çıktığıdır. Ludolf adlı Alman bir rahip 1341-1363 yıllarında şehrin adını "Nycosia" olarak belirtmiştir. H.A.S. Dearborn, 1819'da yayımlanan kitabında Lefkoşa'nın bir diğer adının da "Nicotia" olduğunu söylemektedir. 1856'da William Curry, Rumların şehri "Escosie", Batı Avrupalıların ise "Licosia" olarak adlandırdıklarını belirtmiştir.

Şehrin adı Osmanlı belgelerinde "Lefkoşa" veya "medine-i Lefkoşa" olarak geçmektedir. Bunun yanı sıra 1570 yılında Lefkoşa'nın fethine ilişkin bir mektupta şehrin adı "Lefkoşı" olarak da geçmektedir. Kâtip Çelebi ise, şehirden (günümüzde de bazen kullanılan) "Lefkoşe" adı ile bahsetmektedir.

Tarihçe

Lefkoşa'nın bulunduğu yerdeki ilk yerleşim Neolitik Çağ'da gerçekleşmiştir. İlk yerleşimin tarihi yaklaşık olarak MÖ 3000-4000'dir. MÖ 1050'de veya MÖ 7. yüzyılda bölgede "Ledra" adlı bir kent kuruldu. Bu şehir adadaki diğer şehir krallıklarının arasında önemli bir yere sahipti. Arkeolojik kazılar sırasında MÖ 4. yüzyılda yazılmış ve Ledra'da Afrodit'e adanmış bir tapınağın varlığını gösteren Yunanca bir yazıt bulunmuştur. MÖ 330 civarlarında küçük bir köy olacak kadar küçülmüştür. Bu kent depremlerden dolayı yıkılınca, MÖ 200 yılında Ptolemaios I Soter'in oğlu Leucus, günümüzde Lefkoşa olan şehri kurdu.

Şehrin önemi Bizans döneminin sonlarında artmaya başladı. 7. yüzyılda, Arap akınları sırasında adanın başkenti oldu.

1191 yılında I. Richard'ın eline geçti. Tapınak Şövalyeleri'nin adayı satın alıp hakimiyet kurdukları dönemde adanın başkentiydi. Şehirde 11 Nisan 1192 günü bir isyan çıktı. Şövalyeler bu ayaklanmayı bir katliamla bastırdı ve daha sonra adayı terk etti.

Lüzinyanlar adayı satın aldı ve Lefkoşa başkentliğini sürdürdü. Lüzinyanlar döneminde şehirde pek çok yeni yapı inşa etti. Venedikliler döneminde bunların çoğu yıkılarak sur yapımında kullanıldı. Bu dönemde Lüzinyanlar şehrin etrafına surlar da inşa etti. Bu surlar düzensiz bir beşgen şeklindeydi. Daha önce şehirde surlar bulunmamaktaydı. İlk surları kral I. Henry 1211'de iki kule ile birlikte inşa ettirdi, I. Peter üçüncü bir kule inşa ettirdi ve II. Henry şehri tamamen surlar içine aldı. Şehir bu dönemde oldukça zengin bir hale geldi. Lefkoşa adadaki dört piskoposluktan biriydi. 1212 yılında başpiskoposluk merkezi de oldu. Bu dönemde Rumlar ve Latinler arasında olaylar yaşanıyordu ve 1313 ve 1360 yıllarında şehirde kanlı çatışmalar çıktı.

Lefkoşa tarihi boyunca pek çok deprem tarafından hasara uğramıştır. 1222 Kıbrıs depremi şehirde şiddetli biçimde hissedildi ve büyük zarara yol açtı. Kasım 1330'da şehirde bir sel felaketi meydana geldi ve üç bin kişi hayatını kaybetti. Bunların yanı sıra, şehir 1373'te Cenevizliler ve 1426'de Memlüklüler tarafından büyük hasara uğratıldı.

26 Şubat 1489'da tüm adayla birlikte Lefkoşa da Venedik Cumhuriyeti hakimiyetine girdi. Osmanlıların adayı fethinden hemen önce, Venedikliler surları denetledi ve fazla zayıf olduklarını buldu. Yapılan yeni planlara göre Lefkoşa surları sekiz milden üç mile indirildi. Bu sırada, yeni surların dışında kalan tüm binalar yıkıldı. Kanlıdere'nin güzergâhı bir iddiaya göre Venedikliler tarafından değiştirilmiştir. Bir diğer iddiaya göre derenin güzergahını değiştiren Osmanlılar şehri sellerden kurtarmak için bunu yapmışlardır.

Osmanlılar tarafından Kıbrıs'ın fethi sürecinde, Lefkoşa alınan üçüncü büyük yerleşimdi. Piyale Paşa ve ordusu 22 Temmuz 1570 günü Lefkoşa'yı almak için harekete geçti. 25 Temmuz günü Lefkoşa kuşatıldı. Venediklilerin Osmanlıların kaleyi teslim etme taleplerini kabul etmemesi nedeniyle 27 Temmuz günü çatışmalar başladı. Surların çok sağlam olması, Lefkoşa'nın düşmemesini sağlıyordu. 9 Eylül 1570 tarihinde şafak sökerken yeni bir hücum başlatıldı ve 20 bin kişiden fazla olan birlikler Lefkoşa'yı fethetti.

Osmanlı döneminde Türklerin Kıbrıs'a yerleştirilmesi kapsamında tüm adaya olduğu gibi Lefkoşa'ya da Türk nüfusun yerleştirilmesine 1572'de başlandı. Şehrin içindeki meslek erbabı olmayan Rumlar şehrin dışındaki mahallelere yerleştirilip yerlerine Türkler konulmuştur. Bu dönemde yapılan bir sayıma göre şehrin 31 tane mahallesi vardı. Bunlardan ikisinde ("Ermiyan" ve "Karaman"), Ermeni nüfus çoğunluktaydı.

Lefkoşa, Osmanlı döneminde ilk olarak "Dağ Kazası" adındaki bir kazanın merkezi olarak Kıbrıs Eyaleti'nin başkentliğini yaptı, daha sonra bir sancak oldu. Osmanlı döneminde St. Sophia Katedrali gibi büyük kiliseler camiye çevrildi. Lefkoşa - Larnaka yolu yapıldı. Şehrin kapıları gündoğumunda açılıp günbatımında kapatılmaktaydı. Vali, Kadı, Mütercim Tercüman ve Rum Başpiskopsu Lefkoşa'da ikamet ediyordu. William Kimbrough Pendleton, 1864'te şehirdeki evlerin çoğunun  kil tuğladan yapılmış olduğunu belirtmektedir. 1741'deki büyük bir deprem sonucu Selimiye Camiin bir minaresi yıkıldı ve tekrar yapılmak zorunda kaldı. 1764'te ve 1821'de şehirde isyanlar yaşandı.

12 Temmuz 1878 tarihinde adanın geriye kalanı ile birlikte Lefkoşa'da Birleşik Krallık hakimiyetine girdi. Britanyalı birlikler şehre Girne Kapısı'ndan girmiş ve Baf Kapısı'nın yanındaki Değirmen Burcu'na ilk Britanya bayrağını çekmişlerdir. 1882 yılında Lefkoşa Belediyesi kuruldu. Birleşik Krallık hakimiyetinde Lefkoşa surların dışında bir büyüme kaydetti. 1930-1945 aralığında Ortaköy, Strovolos, Büyük Kaymaklı, Küçük Kaymaklı gibi köyler şehir ile birleşmeye başladı, Yenişehir gibi bölgelere ilk yerleşim yapıldı. 1 Ocak 1944 günü Ayii Omoloyitadhes belediye sınırlarına dahil oldu. Şehrin dışına ulaşımı sağlayabilmek için 1879'da Baf Kapısı'nın, 1931'de Girne Kapısı'nın ve 1945'te Mağusa Kapısı'nın yan taraflarındaki surlar kesildi. 1905 yılında Büyük Kaymaklı'da bir tren istasyonu inşa edildi ve Lefkoşa'ya tren seferlerine başlandı, bu uygulama 1955 yılında sona erdi. 1912'de şehre ilk elektrik geldi. Yine aynı yıl gazyağıyla çalışan sokak lambaları elektrikle çalışanlarla değiştirildi. Britanya hakimiyetinde kanalizasyon şebekesi temizlendi ve yollar onarıldı. 17 Ekim 1947 günü şehre enerji sağlayan elektrik santralinde meydana gelen bir patlama sonucu şehir 116 gün elektriksiz kaldı.

1895 yılında Lefkoşa'nın Tahtakale bölgesinde Rumların Türklere saldırıları oldu. 1931'de Rumlar Britanya hakimiyetine karşı isyan etti ve hükûmet binasını yaktı. 1955'te kurulan EOKA Birleşik Krallık egemenliğine karşı şehirdeki kamu binalarına ve radyo istasyonuna saldırdı.

16 Ağustos 1960'ta Kıbrıs Cumhuriyeti kuruldu. Temsilciler Meclisi'ne o gece yarısı Kıbrıs Cumhuriyeti bayrağı çekildi ve adadaki Britanya hakimiyeti sona erdi. 1960 anayasasının 173. maddesi gereği adada bir Rum (Lefkoşa -Rum- Belediyesi) ve bir Türk (Lefkoşa Türk Belediyesi) belediye kuruldu. 20-21 Aralık 1963 gecesi, "Kanlı Noel" olarak bilinen olaylar başladı. Lefkoşa'nın Tahtakale semtinde otomobillere açılan ateş sonucunda Zeki Halil ve Cemaliye Emirali öldürüldü. 23-30 tarihleri arasında Küçük Kaymaklı kuşatma altına alındı. 23-24 Ocak gecesi Kumsal bölgesinde 11 kişi öldürüldü, Kumsal Baskını olarak anılan olayda Türk binbaşı Nihat İlhan'ın ailesi öldürüldü. Kanlıdere bölgesinde Türklere karşı saldırı düzenlendi. Olaylar sonucu 30 Aralık 1963 günü Türkiye, Yunanistan ve Birleşik Krallık hükûmetleri toplandı. Bu toplantı sonucu Yeşil Hat olarak da bilinen ve şehri Türk ve Rum kesimlerine bölen sınır çizildi. Bu sınırın "Yeşil Hat" olarak anılmasının sebebi, hattı harita üzerinde çizen Birleşmiş Milletler görevlisinin kaleminin yeşil renk olmasıdır. Türkiye Başbakanı Bülent Ecevit'in emriyle 1974 yılında gerçekleştirilen Kıbrıs Harekâtı ile şehirdeki sınırlar kesinleşti.

29 Mart 1968 günü Eylence, Büyük Kaymaklı, Küçük Kaymaklı, Pallouriotissa, Strovolos (kısmen) ve Kızılay banliyöleri de belediye sınırlarına dahil oldu. Şehrin fiilen bölünmesinin ardından, Kıbrıs Cumhuriyeti yönetimindeki alan güney yönünde büyümesine devam etti. Kuzey Lefkoşa da büyümesine devam etti ve Gönyeli (ayrı belediyesi vardır) ile Hamitköy (Lefkoşa Türk Belediyesi'ne bağlıdır) gibi şehir dışındaki köyler ile birleşti.

2003 yılında Kermiya Sınır Kapısı, 2008 yılında ise Lokmacı Kapısı açıldı.

Coğrafya
Lefkoşa Kıbrıs adasının merkezi bir noktasında, Mesarya Ovası'nın orta kesimlerinde yer almaktadır.

İklim
Lefkoşa, Köppen iklim sınıflandırmasına göre sıcak yarı kurak bir iklime sahiptir. En sıcak aylar temmuz ve ağustos olup en soğuk aylar ocak ve şubattır. En çok yağış alan ay ise ocaktır. Lefkoşa, adanın en sıcak yerlerinden biridir.

Jeoloji
Lefkoşa, Lefkoşa Formasyonu adı verilen jeolojik oluşumun merkezinde yer almaktadır. Bu bölge Alt Pliyosen dönemine tarihlenmektedir. Gri, sarı ve beyaz renklerdeki marn tabakaları, kumlu ve sarı renk kireçtaşları ve seyrek konglomera bantlarına sıkça rastlanır. Akdeniz'in Atlas Okyanusu ile yeniden birleşmesi deniz suyunun yükselmesi ve yeni çökellerin oluşmasıyla sonuçlanmıştır, bu çökeller Lefkoşa Formasyonu'nu oluşturmuştur. Lefkoşa'nın altında 60 km²'lik bir alana sahip olan Lefkoşa-Serdarlı akiferi bulunmaktadır.

Doğal yaşam
Lefkoşa şehrinin özellikle Kanlıdere başta olmak üzere dere kenarındaki kesimleri büyük bir biyolojik çeşitliliğe sahiptir. Bitki örtüsü açısından (özellikle dere yataklarında) zengin olan şehrin 12.5 km çapında bir alanındaki derelerde yapılan bir araştırmada, 62 farklı familyaya mensup 185 farklı bitki türü tespit edilmiştir. Bunların içinde dört endemik ve 16 nadir görülen tür de bulunmaktadır. Şehirde, dere kenarlarında bulunan bulunan en yaygın ağaç türü okaliptüs ağacıdır (çeşitli türlerine rastalanılabilir). Kuzey Kıbrıs'ın Lefkoşa Merkez tarımsal bölgesinde toplam 0.262 kilometrekare ormanlık alan bulunmaktadır. Lefkoşa'nın iki kilometre dışında (güney kesiminde), Eylence Belediyesi'nin sınırlarının içinde Pedagojik Akademi Ulusal Orman Parkı, şehrin güneyinde ise Athalassa Ulusal Orman Parkı bulunur. Kuzey Lefkoşa'da ise 0.5 hektar büyüklüğündeki Lefkoşa Orman Fidanlığı bulunur.

Şehrin bazı kesimlerindeki dere yataklarında hayvanların yaşam alanları tehlike altındadır. Dere kenarlarındaki sazlıklar kuş türleri başta olmak üzere pek çok hayvanı barındırmaktadır. Yine dere kenarlarında, yalıçapkını, su tavuğu, çizgili kaplumbağa ve bukalemun gibi birçok canlı yaşamaktadır. Derelerde özellikle kaplumbağa sayısı çoktur.

Ekonomi
Lefkoşa Kıbrıs'ın ticari merkezidir. Şehir Kıbrıs Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin merkez bankalarına ev sahipliği yapar.

Demografi

Nüfus tabloları

1960 ve öncesi

1 "Diğerleri"nin içindedir.

11 Ocak 1944'te Lefkoşa belediye sınırları içine katıldığından bu sayımlarda ayrı olarak sayılmadı.

Kültür ve sanat

Lefkoşa şehri kentleşme açısından iki bölüme ayrılır, bunlar eski Lefkoşa (surların içindeki bölge) ve yeni Lefkoşa'dır (surların dışı). Eski Lefkoşa'da yollar dardır ve çıkmaz sokaklar mevcuttur. Yeni Lefkoşa'daysa, daha geniş bir alanda dikey ve yatay gelişme daha fazladır. Kavşaklar ve yollar geniştir, parklar daha büyük yerler kaplar.

Osmanlı döneminde Lefkoşa'da Rumlar ve Türkler bazı mahallelerde karışık, bazı mahallelerde ise birinin çoğunluk olduğu bir biçimde yaşamıştır. Türk mahallelerinde camilere, Rum mahallelerinde kiliselere rastlanabilir. Ermeniler de şehirde yaşamaktaydı, eskiden Köşklüçiftlik'te yaşayan Ermenilerin evlerinin tamamı kesme taştan yapılmış olup kendilerine özgü mimarileri vardı. Eski Lefkoşa'daki evlerde cumba yaygın bir özelliktir. Büyük Han, adadaki en gelişmiş mimari eserlerden biri olup günümüzde sergiler, antika ve geleneksel eşya satışı, gölge oyunları gibi çeşitli etkinliklerin yer aldığı bir kültürel merkezdir.

Lefkoşa'nın Yeşil Hat'tın güneyinde kalan kesiminde on dört müze vardır. Kıbrıs Müzesi 1888'de kurulmuş olup adanın her tarafından getirilmiş olan yüzlerce arkeolojik eser sergilenmektedir. Osmanlı döneminde Divan için çevirmenlik yapan Hadjigeorgakis Kornesios'un 1793'te yapılmış olan evi etnografya müzesi olarak kullanılmaktadır. Şehrin kuzey kesiminde ise müze sayısı altıdır. Derviş Paşa Konağı bir etnografya müzesi olarak kullanılmaktadır.

Şehrin güneyinde pek çok tiyatro bulunmakla beraber Kıbrıs Tiyatro Kurumu'nun merkezi Lefkoşa'dadır. 2000'li yıllarda inşa edilen Devlet Tiyatro Binası eskiden yetersiz tesislerden dolayı sıkıntı çeken bu kuruma ev sahipliği yapmakta olup başka bir tiyatro organizasyonu tarafından kullanılmasına izin verilmemektedir. 1967'de inşa edilen Lefkoşa Belediyesi Tiyatrosu ise 1220 kişi kapasitelidir. Kuzeyde ise Kıbrıs Türk Devlet Tiyatrosu oyunlar oynamakta ve turneler düzenlemekte; fakat bir salonu bulunmamaktadır. Yine kuzeyde 1980 yılında kurulmuş olan Lefkoşa Belediye Tiyatrosu bulunmaktadır. Lefkoşa Türk Belediyesi ile Lefkoşa Belediye Tiyatroları'nın ortaklaşa düzenlediği Kıbrıs Tiyatro Festivali, İstanbul Şehir Tiyatroları gibi kurumların katıldığı büyük bir organizasyon olup, tüm bunlar sadece iki salonda düzenlenebilmektedir.

Şehrin güney kesiminde on dokuz tane sinema bulunmakta olup, bunların altısı K Cineplex adlı bir şirkete, on üçü ise diğer şirketlere aittir. Şehrin kuzeyinde ise sinema sayısı dörttür.

Altyapı
Lefkoşa'da 20. yüzyılın ortalarına kadar Osmanlı döneminde yapılmış olan iki suyolu kullanılmaktaydı. Bu suyolları Arab Ahmed ve Silihtar suyolları idi. Bunun dışında kuyulardan çıkarılan su da kullanılmaktaydı.

Şehirde telgraf ilk kez 1873 yılında kullanılmıştır. 1936 yılında tüm adayı ve Lefkoşa'yı da kapsayan kamuya açık bir telefon şebekesi kuruldu.

1974'teki Kıbrıs Harekâtı sonucu Lefkoşa şehrine gerçekleşen göç, şehirde imar, ulaşım, kanalizasyon, konut sıkıntısı, altyapı eksikliği gibi sorunlara neden olmuştur.

Eğitim
Lefkoşa bölünmüş bir şehir olduğundan, şehirde Kıbrıs Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs eğitim sistemleri uygulanmaktadır. Kuzey Lefkoşa'da Yakın Doğu Üniversitesi adında bir üniversite,Uluslararası Kıbrıs Üniversitesi  Akdeniz Karpaz Üniversitesi  Anadolu Üniversitesi'nin açıköğretim fakültesi, bunlar dışında Atatürk Öğretmen Akademisi ve Polis Okulu olmak üzere yüksekokullar bulunmaktadır. Kıbrıs Cumhuriyeti kontrolündeki alanda ise Kıbrıs Üniversitesi,, Kıbrıs Açık Üniversitesi, Frederick Üniversitesi, Lefkoşa Üniversitesi, ve Kıbrıs Avrupa Üniversitesi adlı üniversiteler bulunmaktadır.

Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa Kazası'nda 42 tane ortaeğitim düzeyinde yüksekokul, 133 tane ilkokul ve üç tane anaokulu bulunmaktadır. Kuzey Kıbrıs'ın Lefkoşa ilçesinde ise toplamda 30 tane ilkokul, anaokulu ve ilköğretim düzeyinde özel eğitim merkezi bulunmaktadır.

Ulaşım

Adadaki yollar Lefkoşa merkez alarak, Lefkoşa'da birleşecek şekilde yapılmıştır, önemli yolların tamamı Lefkoşa'da birleşir. Osmanlı döneminde sadece Larnaka yolu yapılmış olup, daha önce inşa edilmiş yollar harap haldeydi. Britanya hakimiyetinde bu yollar yeniden inşa edildi ve Lefkoşa ile diğer şehirler arasında düzenli bir posta servisi kuruldu. Şehre ilk araba 1907 yılında geldi. Şehirden ilk otobüs servisleri 1929'da başladı, bu servisler Girne Kapısı'ndan yola çıkıyor, Strovolos, Aydemet ve Büyük Kaymaklı'ya gidiyorlardı. 21 Ekim 1905 günü Lefkoşa - Mağusa arasında tren seferleri başladı. Tren seferleri Lefkoşa'dan yaklaşık 30 durağa düzenlenmekteydi. 31 Aralık 1951'de ise tren seferleri sona erdi. 1949 yılında Lefkoşa Uluslararası Havalimanı açıldı. Bu havalimanı günümüzde Ara Bölge'dedir ve kullanılmamaktadır.

Günümüzde şehrin Kıbrıs Cumhuriyeti kontrolündeki bölgesinde Lefkoşa Otobüs Şirketi adlı bir şirket tarafından yürütülen otobüs servisi vardır. Tüm otobüsler Solomos Meydanı'ndandaki terminalden kalkmakta ve 20 ila 30 dakikada bir duraklardan geçmektedir. Otobüs hattını genişletmek, seferleri sıklaştırmak ve otobüs filosunu yenilemek gibi planlar vardır. Kamu İşleri Dairesi, Lefkoşa - Larnaka ve Limasol arasında tramvay ve hafif raylı sistem hatları kurmak için bir anlaşma imzalamıştır. Şehirden A1 ve A2 gibi otoyollar bulunmaktadır. Bu yol ağını geliştirmek yanı sıra şehir içindeki yolları iyileştirmek için de projeler vardır. Bunun dışında taksiler de vardır. Şehre hava ulaşımı ise Larnaka Uluslararası Havalimanı (44 km uzaklıkta) ve Baf Uluslararası Havalimanı'ndan yapılmaktadır. Larnaka Havalimanı, Baf Havalimanı'ndan daha çok kullanılmaktadır.

Kuzey Lefkoşa'da da LETTAŞ şirketinin otobüsleri vardır. İlk belediye otobüsü, Mustafa Akıncı'nın belediye başkanlığı döneminde, 15 Ocak 1980'de Göçmenköy-Yenişehir güzergâhında devreye girdi. 1984'ten itibaren bu hizmet belediye bünyesinde bir toplu taşıma ağına çevrilerek hizmet sunmaya başladı, sonradan aynı araçlar LETTAŞ şirketi tarafından işletilecek şekilde özelleştirildi.  Yenişehir bölgesinde bir otobüs terminali bulunmaktadır. Şehrin kuzey kesiminin kullandığı havalimanı Ercan Havalimanı'dır. Havalimanına otobüslerle ulaşım sağlanmaktadır. Şehirde taksi ve dolmuş ile ulaşım da mümkündür.

Kardeş şehirler

Lefkoşa Belediyesi'nin kardeş şehirleri
Lefkoşa Belediyesi aşağıdaki şehirlerle kardeş şehirdir:
  (1974)
  (1988)
  (1996)
  (1999)
  (2004)
  (2004)

Şehir, aşağıdaki şehirlerle de işbirliği yapmıştır:
  (1997, 2002, 2003-2004, 2006-2008)
  Nicosia, İtalya (2000-2002)
  (2001)
  (2001, 2003)
  (2003)
  (2003)
  (2004)
  (2007)

Lefkoşa Türk Belediyesi'nin kardeş şehirleri
Lefkoşa Türk Belediyesi'nin aşağıdaki şehirlerle kardeş şehir anlaşması vardır:

  İzmir, Türkiye (2019)
  Ankara, Türkiye (1988)
  Bursa, Türkiye
  Kumanova, Kuzey Makedonya (2007)
  Komrat, Gagavuzya
  Gaziantep, Türkiye
  İstanbul, Türkiye

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Lefkoşa Belediyesi resmî sitesi
 Lefkoşa Türk Belediyesi resmî sitesi

Lefkoşa


Kosmos 726, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 11. travnja 1975. godine u 07:57 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/1. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 958 km u perigeju i 995 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,99°. Spacetrackov kataloški broj je 7736 COSPARova oznaka je 1975-028A. Zemlju obilazi u 104,93 minute.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1975 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz lansiranja (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 726


El Rally Cataluña de 2001, oficialmente 37º Rally Catalunya - Costa Brava (Rallye de España), fue la edición 37º y la cuarta ronda de la temporada 2001 del Campeonato Mundial de Rally. Se celebró del 22 al 25 de marzo y contó con dieciocho tramos de asfalto con un total de 383.18 km cronometrados.

Itinerario y ganadores

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Catalunya 2001 juwra.com

2001
Deporte en España en 2001
Temporada 2001 del Campeonato Mundial de Rally

Rally Cataluña de 2001


Gökçeyayla, Eskişehir ilinin Han ilçesine bağlı bir mahalledir. Roma dönemine ait Malya şehrinin kalıntıları üzerine kurulduğu için ve burada bulunan kilise kalıntısından esinlenerek, köylüler tarafından kullanılagelen ismi "Kiliysa(kilise)"dır.

Kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber, Kafkasya'dan gelen Karaçay Türkleri tarafından kurulmuştur. Bir Türk Kavmi olan Karaçaylılar, önce Konya'nın Başhüyük mahallesine gelmişler, bir süre burada yaşadıktan sonra bir kısmı ayrılarak tahmini 1905 yıllarında bugünkü mahallenin bulunduğu yere gelmişler ve mahallesi kurmuşlardır. Roma dönemine ait Malya şehrinin kalıntıları üzerine kurulduğu için ve burada bulunan kilise kalıntısından esinlenerek adını Kiliysa(Kilise) olarak kullanagelmişlerdir. Daha sonra adı Orhaniye-Kestanelik olarak kullanılmıştır. Yakın tarihlerde de Gökçeyayla adını almıştır. Gökçeyayla mahallesi bir orman içi mahallesidir. Devletin orman içi köyleri kaldırma projesi çerçevesinde, 1978 yılından itibaren mahallenin büyük bir kısmı, Afyon ilinin Bolvadin ilçesine nakledilmiştir. Az bir kısmı da mahallede kalmıştır. 16 Şubat 1993 tarih ve 93/41433 sayılı kararla, bağlı olduğu Afyon İli'nin İscehisar İlçesi'nden ayrılarak Eskişehir Han İlçesi'ne bağlanmıştır.

Coğrafya
Gökçeyayla Köyü Eskişehir'in güneyinde, Han'ın güneybatısında yer almaktadır. Eskişehir iline 121 km, Han ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Han'ın mahalleleri

Gökçeyayla, Han


Kommúnistaflokkur Víetnams (víetnamska: Đảng Cộng Sản Việt Nam) er kommúnískur og marx-lenínískur stjórnmálaflokkur í Víetnam. Flokkurinn er við stjórn flokksræðis í landinu og er eini löglegi stjórnmálaflokkurinn samkvæmt stjórnarskrá landsins.

Söguágrip
Flokkurinn var stofnaður af Ho Chi Minh og öðrum pólitískum útlögum í Hong Kong í febrúar árið 1930 og hét þá víetnamski kommúnistaflokkurinn. Í október sama ár tók flokkurinn upp nafnið Indókínverski kommúnistaflokkurinn (PCI) samkvæmt fyrirmælum Alþjóðasambands kommúnista (Komintern) til þess að höfða til vopnaðra baráttumanna hvarvetna að af yfirráðasvæði franska Indókína; ekki bara Víetnama heldur einnig Laosa og Kambódíumanna. Þrátt fyrir þessa útvíkkun á skírskotun flokksins voru það áfram aðallega Víetnamar sem stýrðu honum.

Árið 1935 hélt flokkurinn fyrsta flokksþing sitt í Makaó. Um svipað leyti komst heimsþing Komintern að þeirri niðurstöðu að stefna skyldi að breiðfylkingu gegn uppgangi fasisma og að kommúnistaflokkar skyldu starfa með öðrum andfasistahreyfingum þótt þær væru ekki endilega sósíalískar. Það var samkvæmt þessum fyrirmælum sem kommúnistaflokkurinn tók þátt í stofnun sjálfstæðishreyfingarinnar Viet Minh eftir áttunda flokksþing sitt í maí 1941. Markmið þeirrar hreyfingar var að sameina þjóðernissinna þvert á pólitískar línur til að stuðla að sjálfstæði Víetnams.

Árið 1945 leysti indókínverski kommúnistaflokkurinn sig upp í samræmi við þessa stefnu. Í reynd viðhélt Ho Chi Minh þó stjórn og hugmyndafræði kommúnista innan Viet Minh.

Flokkurinn var endurstofnaður árið 1951 en taldi í þetta sinn ekki til sín meðlimi frá Laos eða Kambódíu, sem stofnuðu sín eigin samtök (Kommúnistaflokk Kampútseu árið 1951 og Byltingarflokk laoskrar alþýðu árið 1955). Í Víetnam var flokkurinn nefndur Đảng lao động Việt Nam eða Verkalýðsflokkur Víetnams. Í opinberu minnisblaði áskildi víetnamski flokkurinn sér þó rétt til að hafa áfram umsjón með aðgerðum systurflokka sinna í Laos og Kambódíu. Samtökin Viet Minh voru formlega leyst upp og nýi flokkurinn tók við mestallri starfsemi þeirra. Ný samtök undir nafninu Lien Viêt voru stofnuð til að vera opin þjóðernissinnum sem ekki voru kommúnistar en þau nutu lítilla áhrifa. Fyrri Indókínastyrjöldin gegn Frökkum entist þar til Víetnamar sigruðu Frakka í orrustunni við Dien Bien Phu árið 1954.

Árið 1954 skrifaði Alþýðulýðveldið Víetnam, sem stýrt var af kommúnistaflokknum, undir sáttmála í Genf þar sem Frakkland viðurkenndi sjálfstæði Víetnams en einnig var samþykkt að landinu yrði tímabundið skipt í tvennt. Kommúnistar hlutu stjórn yfir norðurhlutanum en suðurhlutinn var settur undir stjórn Bảo Đại og brátt undir stjórn Lýðveldisins Víetnam (Suður-Víetnam) sem neitaði að viðurkenna Genfarsáttmálann og sameiningu landanna sem var fyrirhuguð árið 1956.

Á þriðja landsþingi kommúnistaflokksins í Hanoí árið 1960 staðfesti flokkurinn að markmið sín væru uppbygging kommúnisma í Norður-Víetnam og stuðningur við byltingu í Suður-Víetnam í því skyni að endursameina ríkin. Lê Duẩn varð aðalritari flokksins og gegndi þeirri stöðu í gegnum allt Víetnamstríðið og til dauðadags árið 1986.

Á fjórða landsþingi flokksins árið 1976, eftir endursameiningu Víetnams, tók flokkurinn formlega upp nafnið Kommúnistaflokkur Víetnams á ný.

Tilvísanir

Víetnams
Víetnamskir stjórnmálaflokkar

Kommúnistaflokkur Víetnams


British Museum, İngiltere'nin Londra şehrinde bulunan bir insanlık tarihi, sanat ve kültür müzesidir. Sekiz milyon eserden oluşan kalıcı koleksiyonu, düyanın en büyük ve en kapsamlı koleksiyonlarından biridir. Müze, başlangıcından günümüze kadar insan kültürünün öyküsünü kayıt altına almaktadır. British Museum, tüm bilgi alanlarını kapsayan ilk halka açık millî müzedir.

Kuruluşu

British Museum, hekim ve doğabilimci Sir Hans Sloane'un (1660-1753) biriktirdiği ünlü bir kitap, el yazması ve doğa tarihi nesneleri koleksiyonunun hükûmet tarafından satın alınmasıyla 1753'te kuruldu. Oxford kontları Edward ve Robert Harley'nin daha önce miras bıraktıkları önemli el yazması kütüphanesi ve Sir Robert Bruce Cotton'ın (1571-1631) bağışlamış olduğu el yazmaları, sikkeler ve antikalar da Sloane koleksiyonuna katıldı. II. George'un, Krallık Kütüphanesi'ni 1757'de armağan etmesinden iki yıl sonra müze, Bloomsbury'deki Montagu House'da halka açıldı.

19. yüzyılda arkeolojiye ilgi artınca, British Museum, armağan, satın alma ya da çalma-kaçırma (özellikle Anadolu'dan) yoluyla Antik Çağ'la ilgili paha biçilmez yapıtlar elde etti. Atina Akropolisi'ndeki klasik Yunan heykellerinin (Elgin mermerleri) 1816'da elde edilmesi buna örnek verilebilir. 1823'te III. George'un kütüphanesinin alınmasıyla genişleyen koleksiyon için daha geniş bir yer gereksinmesi doğunca, tasarımını Sir Robert Smirke'ün yaptığı günümüzdeki yapı, 1847'de Montagu House'un yerini aldı. Müzenin başkütüphanecisi Sir Anthony Panizzi'nin çizdiği planlara göre yapılan dev kubbeli kütüphane on yıl sonra tamamlandı. Müzenin doğal tarih koleksiyonu, 1883'te Güney Kensington'a taşınarak Doğa Tarihi Müzesi (Natural History Museum) adını aldı. British Museum'daki ve öbür kütüphanelerdeki el yazması ve basılı kitap koleksiyonlarının bir araya getirilmesiyle de 1973'te British Library (Britanya Kütüphanesi) oluşturuldu.

Koleksiyonlar
British Museum koleksiyonları dört ana bölümde toplanmıştır: Eskiçağ yapıtları bölümü; sikkeler ve madalyalar bölümü; baskılar ve çizimler bölümü; günümüzde ayrı bir yapıda bulunan "Museum of Mankind" ("İnsanlık Müzesi") adı verilen etnografi bölümü.

Antik çağ yapıtları bölümü Mısır, Batı Asya, Antik Yunan ve Antik Roma, Tarih öncesi İngiltere, Orta Çağ ve Doğu yapıtlarından oluşan ayrı ayrı koleksiyonları kapsar. Müzedeki ünlü yapıtlar arasında, Mısır hiyerogliflerinin Reşit Taşı, Asurbanipal'ın Ninova'daki sarayından gelme Asur kabartmaları, Bodrum'daki Mausoleion'dan frizler, Sutton Hoo Gemi Mezarlığı, tunç ve fil dişinden Afrika heykelcikleri, Breadalbane Broşu sayılabilir.

Dış bağlantılar

British Museum resmi web sitesi

Kaynakça

Londra'daki sanat müzeleri
Antik Yakın Doğu müzeleri
1753'te kurulan müzeler

British Museum


Rasmus Horn Langhoff (nascido a 8 de outubro de 1980, em Slagelse) é um político dinamarquês, membro do Folketing pelo partido dos sociais-democratas. Ele foi eleito para o parlamento nas eleições legislativas dinamarquesas de 2011.

Carreira política
Langhoff foi eleito pela primeira vez para o parlamento nas eleições de 2011, onde recebeu 5.410 votos. Mais tarde, foi reeleito em 2015 com 5.917 votos e novamente em 2019 com 5.812 votos.

Nascidos em 1980
Pessoas vivas
Políticos da Dinamarca

Rasmus Horn Langhoff


المنذر بن المنذر بن امرئ القيس بن النعمان هو ملك الحيرة حكم أربع سنين في زمن أنوشروان (وابنه هرمز)، وخرج إلى جهة الشام طالباً بدم أبيه، فقتله الحارث بن أبي شمر الغساني قاتل أبيه.أربع سنين في زمن أنوشروان (وابنه هرمز). وهو والد النعمان بن المنذر له من الأبناء ثلاثة عشر ابنا يسمون الأشاهب لجمالهم لاسيما ابنه الأسود-بعكس النعمان ابنه-, وكان المنذر قد دفع ابنه النعمان من زوجته سلمى بنت وائل بن عطية من كلب إلى عدي بن زيد ابن حماد التميمي ليربيه وينشئه نشأة أميرية، ودفع ابنه الأسود من زوجته مارية بنت الحارث بن جلهم إلى عدي بن أوس بن مرينا من أشراف الحيرة اللخميين المقدمين عند كسرى، ويظهر من شعر منسوب إلى الشاعر «المرقش» أن «المنذر» كان ينقب عنه أي: يستقصي في طلبه، ولم يذكر سبب ذلك، ولعله كان قد هجاه، أو أن جماعة وشت به عنده، فصار يبحث عنه للإيقاع به. وقد طلب في شعره هذا من الملك المذكور أن يكف عن طلبه ويسكت عنه، وتمنى لو أنه في «الزج» وهو موضع، أو «بالشام ذات القرون». وذلك؛ لأن بلاد الشام بلاد كانت تحت حكم الروم، فليس للمنذر حكم عليها، فهو يكون بها في بلاد العدو بعيدًا عن المنذر. وذكر «ابن قتيبة» أن معنى «ذات القرون» الروم. وأراد قرون شعورهم. يروى أن قاتله هو مرة بن كلثوم التغلبي أخو عمرو بن كلثوم.

المصادر

ملوك المناذرة
أشخاص في الحروب الرومانية الساسانية
أشخاص من الإمبراطورية الساسانية من أصل عربي
سنة الولادة غير معروفة
عرب في القرن 6
وفيات 580
ملكيون في الشرق الأوسط في القرن 6

المنذر بن المنذر (الثاني)


Nikola Sjekloća (født 10. juli 1978 i Niš, Serbien) er en montenegrinsk-serbisk professionel bokser. Hans største sejr er mod franske Hadillah Mohoumadi som han slog på point i Budva i Montenegro den 24. juli i 2012. Udover dette har han tabt pointafgørelser til bemærkelsesværdige navne som Sakio Bika, Arthur Abraham, Callum Smith og Tyron Zeuge.

Titler
 2008 WBC Internationale Supermellemvægts-titel
 2008 WBC Internationale Supermellemvægts-titel.

Boksere fra Montenegro
Boksere fra Serbien

Nikola Sjekloća


O argumento ou problema da predação refere-se à consideração dos danos sofridos pelos animais devido à predação como um problema moral, que os humanos podem ou não ter a obrigação de trabalhar para prevenir. O discurso sobre este tópico tem, em geral, sido realizado dentro das disciplinas de ética animal e ambiental. A questão foi particularmente discutida em relação aos direitos dos animais e ao sofrimento de animais selvagens. Alguns críticos consideraram a obrigação de prevenir a predação como insustentável ou absurda e usaram a posição como reductio ad absurdum para rejeitar completamente o conceito de direitos dos animais. Outros criticaram qualquer obrigação implícita na posição dos direitos dos animais como prejudicial ao meio ambiente.

As respostas de especialistas em ética animal e defensores dos direitos foram variadas. Alguns rejeitaram a afirmação de que os direitos dos animais como uma posição implica que somos obrigados a prevenir a predação, enquanto outros argumentam que a posição dos direitos dos animais implica que a predação é algo que devemos tentar evitar. Outros afirmaram que não é algo sobre o qual devemos fazer algo agora devido ao risco de inadvertidamente causar danos significativos, mas que é algo sobre o qual podemos efetivamente agir no futuro com melhorias conhecimento e tecnologias.

Bibliografia

Problemas filosóficos

Problema da predação


L'université d'État d'Osun est une université nigériane créée par le gouvernement de l'État d'Osun sous l'administration du prince Olagunsoye Oyinlola. L'université exploite actuellement six campus répartis dans les six zones administratives / géopolitiques de l'État.  La Commission nationale des universités du Nigéria a approuvé l'université d'État d'Osun le 21 décembre 2006 en tant que 30 université d'État et 80 du système universitaire nigérian.  Il a ses campus à Osogbo, Ikire, Okuku, Ifetedo, Ipetu Ijesha et Ejigbo qui servent respectivement de campus pour les sciences de la santé, les sciences humaines et la culture, les sciences sociales et la gestion, le droit, l'éducation et l'agriculture.  L'Université d'État d'Osun a tenu sa première cérémonie de convocation en 2011 sous l'administration du gouverneur de l'État Ogbeni Rauf Aregbesola.  L'université avait la réputation de ne pas être impliquée dans la grève nationale de l'ASUU jusqu'à la grève de l'ASUU de 2013 qui a duré plus de cinq mois.  L'université a également une réputation [pas assez précise pour être vérifiée] comme l'une des universités les plus rapides du Nigéria, sur la base du calendrier académique rapide de l'école.

Collèges facultés ét départements

Collège d'Agriculture
Département des Sciences Animales

Département d'Économie Agricole et de Vulgarisation

Département d'Agronomie

Département des Pêches et de la Gestion de la Faune

Collège d'Éducation
Département de l'Éducation Artistique et des Sciences Sociales

Département de l'Énseignement des Sciences, de la Technologie et des Mathématiques

Parcourir tout le Collège

Collège de la Santé Faculté des Sciences Cliniques
Département de Médecine Communautaire

Département de Médecine

Département d'Obstétrique et de Gynécologie

Département de Pédiatrie

Département d'Ophtalmologie

Département de Psychiatrie

Département de Chirurgie

Département des Sciences Infirmières

Faculté des Sciences cliniques fondamentales
Département de Pathologie Chimique

Département d'Hématologie

Département d'Anatomie morbide et d'Histopathologie

Département de Pharmacologie

Département de Microbiologie Médicale et Parasitologie

Faculté des Sciences Médicales Fondamentales
Département d'anatomie

Département de physiologie

Département de biochimie

Collège des Sciences Humaines et de la Culture
Département d'Histoire et d'Études Internationales

Département de Langues et de Linguistique

Faculté de Droit-Département de Droit

Collège de Gestion et de Sciences Sociales
Département Comptabilité, Banque et Finance

Département d'Administration des Affaires

Département d'Économie

Département de géographie

Département du Développement des Ressources Humaines

Département de Science Politique

Département de Sociologie et de Criminologie

Collège des Sciences, de l'Ingénierie et de la Technologie
Département des Sciences Biologiques

Département de Génie Civil

Département de Génie Électrique / Électronique

Département de l'Ingénierie Mécanique

Département des Sciences Géologiques

Département des Sciences Chimiques

Département des Technologies de l'Information et de la Communication

Département des Sciences mathématiques et physiques

Direction de l'Urbanisme et de l'Aménagement du Territoire

Références

Liens externes

Université au Nigeria
Établissement scolaire fondé en 2006

Université d'État d'Osun


Chenin blanc (known also as Pineau de la Loire among other names) is a white wine grape variety from the Loire Valley of France. Its high acidity means it can be used to make varieties from sparkling wines to well-balanced dessert wines, although it can produce very bland, neutral wines if the vine's natural vigor is not controlled. Outside the Loire, it is found in most of the New World wine regions; it is the most widely planted variety in South Africa, where it was historically also known as Steen. The grape may have been one of the first to be grown in South Africa by Jan van Riebeeck in 1655, or it may have come to that country with Huguenots fleeing France after the revocation of the Edict of Nantes in 1685. Chenin blanc was often misidentified in Australia, as well, so tracing its early history in the country is not easy. It may have been introduced in James Busby's collection of 1832, but C. Waterhouse was growing Steen at Highercombe in Houghton, South Australia, by 1862.

It provides a fairly neutral palate for the expression of terroir, vintage variation, and the winemaker's treatment. In cool areas, the juice is sweet but high in acid with a full-bodied, fruity palate. In the unreliable summers of northern France, the acidity of under-ripened grapes was often masked with chaptalization with unsatisfactory results, whereas now, the less-ripend grapes are made into popular sparkling wines such as Crémant de Loire. The white wines of the Anjou AOC are a popular expression of Chenin as a dry wine, with flavors of quince and apples. In nearby Vouvray AOC, vintners aim for an off-dry style, developing honey and floral characteristics with age. In the best vintages, the grapes can be left on the vines to develop noble rot, producing an intense, viscous dessert wine, which may improve considerably with age.

History

French ampelographer Pierre Galet has theorized that Chenin blanc originated in the Anjou wine region sometime in the 9th century, and from there traveled to Touraine by at least the 15th century. The grape may have been the variety described in two royal land grants of Charles the Bald in 845 detailed in the records of the abbey of Glanfeuil as growing on the left bank of the Loire River in vineyards belonging to individuals with the name of Soulangé and Bessé.

When Thomas Bohier purchased vineyard land around Chenonceaux on January 3, 1496, several grape varieties were brought in from the Burgundy wine region of Beaune, the Jura wine region of Arbois and nearby Orléans and Anjou. One of these varieties, a white grape known as Plant d'Anjou, was later planted between 1520 and 1535 at a nearby site known as Mont Chenin in Touraine by the Lord of Château de Chenonceau and his brother-in-law, Denis Briçonnet, the abbot of Cormery. Ampelographers believe that Plant d'Anjou was like Chenin blanc, with the grape eventually taking on the name from Mont Chenin.

French writer François Rabelais (1494–1553) wrote glowingly about the white wines of Anjou, and mentions the medicinal qualities of the grapes at the end of chapter XXV of Gargantua:

This done, the shepherds and shepherdesses made merry with these cakes and fine grapes, and sported themselves together at the sound of the pretty small pipe, scoffing and laughing at those vainglorious cake-bakers, who had that day met with a mischief for want of crossing themselves with a good hand in the morning. Nor did they forget to apply to Forgier's leg some fat chenin grapes, and so handsomely dressed it and bound it up that he was quickly cured.

From France, the grape spread to South Africa, where it was most likely included among the vine cuttings sent to Jan van Riebeeck in the Cape Colony by the Dutch East India Company. In the 20th century, a subvariety of Chenin planted in the Loire was found to be not actually Chenin blanc at all, but rather the  Portuguese grape Verdelho, which is banned from French AOC regulations in the Loire.

Relationship to other grapes
In 1999, DNA analysis showed that Chenin blanc has a parent-offspring relationship with the Jura wine grape Savagnin. Additional DNA evidence shows that Chenin blanc shares a sibling relationship with Trousseau and Sauvignon blanc (both grapes the likely offspring of Savagnin), which strongly suggests that Chenin blanc is the offspring and Savagnin is the parent variety. Through Chenin's half-sibling relationship with Sauvignon blanc, the grape is related as an aunt/uncle variety to the Bordeaux wine grape Cabernet Sauvignon which is the offspring of Sauvignon blanc and Cabernet Franc.

Other DNA research has shown that a crossing of Chenin and the Hunnic grape Gouais blanc produced several varieties including Balzac blanc, Colombard and Meslier-Saint-François. In South Africa, the grape was crossed with the Italian wine grape Trebbiano to produce Weldra and Chenel.

Over the years, Chenin blanc has also been frequently confused with other grape varieties with which it does not seem to have a close genetic relationship. This includes the Portuguese wine grape Verdelho grown on the island of Madeira Machupiclait and in the Azores, as well as the Spanish wine grape Albillo, which was confused for Chenin blanc in Australia.

Viticulture

The Chenin blanc grapevine buds early in the growing season and ripens midway to late in the harvest year. However, in warm years, the balance between the Loire's marginal climate and the warmth needed to attain full ripeness has the potential of producing wines with some depth of complexity and finesse. The age of the vine can have an influence on wine quality, with older vines producing naturally lower yields. When infected by noble rot, which also lowers yields and adds and intensifies certain flavors, the wines develop less overtly floral aroma notes, but more depth and layers.

New clonal varieties have been developed that delay budding and increase sugar development during the ripening phase. Six of these new clones have been officially sanctioned by the French government. The vine is semi-upright in habit with three- to five-lobed leaves. It tends to break bud early, with conical, winged bunches containing yellow-green grapes that ripen late. The berries are typically 16.0 mm long x 14.2 mm wide, with an average weight of 1.79 g.

The climate of a wine region largely dictates whether Chenin blanc is produced in a predominantly sweet or dry manner, while the vineyard soil type generally influences the overall style of the wine. Heavy clay-based soils, paired with the right climate, are favorable to the development of weighty, botrytized dessert wines that need time to age and mature. Well-drained and less organic, predominantly sandy soils tend to produce lighter styles of wine that mature more quickly. Chenin blanc planted in soils with a high silex content produce wines with distinctive minerally notes, while limestone-based soils encourage wines with sharp acidity. In Vouvray, the soil is predominantly argilo-calcaire or calcareous clay, which produces rounded wines with both acidity and weight. In areas where schist is plentiful in the soil, Chenin blanc grapes generally ripen earlier than in vineyards with predominantly clay-based soils.

Among the viticultural hazards to which Chenin is susceptible (apart from botrytis in less than ideal conditions) are damage from spring frost, powdery mildew, and fungal disease (such as dead arm of grapevine) that affect the wood structures of the grape vine. Some of these hazards can be managed with integrated pest management and rootstock selection.

Yields and harvest times

While true for most wine grape varieties, the quality of Chenin blanc wine is intimately connected to the care taken in the vineyard. If the grapes are harvested too soon, before they ripen, the high acidity results in wine being (according to wine expert Oz Clarke) "one of the nastiest wines possible". If the grapes are harvested at too high of a yield, the grapes do not retain any of Chenin blanc's distinctive character notes. In the Loire, French regulations mandate that yields be kept low (40-50 hl/ha). At these levels, more of Chenin blanc's varietal characteristics of floral, honeyed aromas are exhibited. When the grape is harvested at high yields, such as the California Central Valley average of 10 tons per acre (175 hl/ha), Chenin's flavors become more bland and neutral. The vine is naturally vigorous and prone to overcropping if not kept in check. In fertile soils, as in parts of South Africa, Chenin blanc can easily produce yields of 240 hl/ha. To keep yields in check, vineyard managers may choose to graft Chenin vines with less vigorous rootstock from Vitis riparia or Vitis rupestris vines. During the growing season, they may also elect to do a green harvest where excess grape clusters are removed.

With optimal ripeness and balance between acidity and sugars being such a viticultural priority for Chenin blanc, many growers (such as those in the Loire Valley)  harvest the grapes in "tries" or successive pickings through the vineyards. During each series of picking, only the ripest clusters or individual grapes are harvested by hand during a period that could last four to six weeks and include three to six passes through the vineyard. For the production of sweet botrytized wines, pickers look for the grapes that have achieved the necessary amount of the noble rot. In hot and dry years where no noble rot occurs, pickers may leave ripened grapes on the vine long enough to shrivel, or passerillé, where they could later be affected by noble rot. In areas that experience considerable vintage variation, winemakers may decide on a day-by-day basis what style and dryness of Chenin blanc they could make, with the grapes harvested during each try going to different styles of wine. For some producers in Vouvray, which may have up to six tries during harvest, the first few could go to sparkling and dry wine production, while the later trie could go towards sweet wine production.

Wine regions
While Chenin blanc is planted across the globe from China to New Zealand, Canada, and Argentina, it is considered a "major" planting in only a few locations. Though France is the viticultural home of Chenin blanc, by the turn of the 21st century, twice as much Chenin blanc was planted in South Africa as in France. The grape's versatility and ability to reflect terroir causes it to lead, as what Jancis Robinson describes, a "double life". In the Loire Valley of France, it is prized as a premium quality wine grape able to produce world-class wines, while in many New World wine regions, it used as a "workhorse variety", contributing acidity to bulk white blends and showing more neutral flavors rather than terroir. Throughout all its manifestations, Chenin blanc's characteristic acidity is found almost universally in all wine regions.

France

Ampelographers theorize that Chenin blanc originated in the Loire Valley of France sometime in the 9th century. Today, the Loire is the French wine region most closely associated with the variety. In 2008,  of Chenin were planted in France, mostly in the Indre-et-Loire, Loir-et-Cher, and Maine-et-Loire departments with the Anjou region around the city of Angers in the Maine-et-Loire having the most significant plantings with  in 2008. While Chenin blanc still accounts for around 1.2% of all French plantings, these numbers are a significant drop from the  of grapevines that were in cultivation in 1958.

Chenin blanc is an authorized planting in many Appellation d'origine contrôlée (AOC) regions, but is mostly planted in the Middle Loire AOCs of Anjou, Bonnezeaux, Crémant de Loire, Coteaux de l'Aubance, Coteaux du Layon, Jasnières, Montlouis, Quarts de Chaume, Saumur, Savennières, and Vouvray. The wines of the Coteaux du Layon, Bonnezeaux, and Quarts de Chaume are produced as sweet dessert wines, while Savennières produce predominantly dry wines. The wines of Anjou, Crémant de Loire, Coteaux de l'Aubance, Jasnières, Montlouis, Saumur, and Vouvray have a wide range of sweetness levels, from dry to semi-sweet to sweet.

In the 1970s, plantings of Chenin blanc in the Loire were uprooted in favor of the more fashionable red Cabernet Franc and white Sauvignon blanc, as well as the easier-to-grow Gamay. This consolidated Chenin's presence to the Middle Loire region around Anjou-Saumur and Touraine. In the 1980s, interest in the sweet dessert wines of the Loire renewed enthusiasm for Chenin blanc in the region. During this time, the Bordeaux wine region of Sauternes had experienced a series of favorable vintages that gave a dramatic increase in prices as supply began to dwindle in face of high demand. Wine consumers who had developed an appreciation for these sweet wines began to look to the Loire as another source. The 1990s brought a string of successful vintages to the Middle Loire that produced many highly rated Chenin wines affected by noble rot. As wine expert Oz Clarke noted, these wines became the "standard-bearer" for Chenin blanc.

The climate of the wine region tends to dictate what style of Chenin blanc is most prevalent in the area. In the northernmost reaches of Jasnières, Chenin blanc is at its limits for cultivation, with the wines being mostly dry and thin. While most of the Middle Loire experiences a continental climate, the Coteaux du Layon receives more climatic influence from the Atlantic Ocean, which promotes the development of Botrytis cinerea, than in nearby Vouvray or Montlouis. While all three AOCs produce sweet, botrytized wine, less vintage variation is found in the Coteaux du Layon. The cool continental influence in Montlouis and Vouvray lends itself to producing a wide range of Chenin blanc, including grapes with the necessary balance of acidity to sugar needed to produce sparkling wine. In the AOC of Savennières,  less fog and mist from the nearby rivers occur and more wind that makes botrytis taking root more difficult. This is part of the reason why Savennières is the one Loire AOC that produces predominantly dry Chenin blanc. In the south of France, the warm Mediterranean climate of the Languedoc region encourages the production of many more dry styles of Chenin blanc rather than sweet.

Other wine styles and French Chenins
While most Chenin blanc is produced as a varietal wine, up to 20% of Chardonnay and Sauvignon blanc are permitted in wines with the basic Anjou, Saumur, and Touraine designations. The high acidity of Chenin blanc lends itself well to sparkling-wine production, where it is an important component of Crémant de Loire, sparkling Vouvray, and in the Languedoc wine region of Limoux.  In Crémant de Limoux, Chenin must account for at least 20% and up to 40% of the blend with Mauzac, Pinot noir and Chardonnay. The grape is also permitted in the still wines of Limoux, but is only blended with Mauzac and Chardonnay.

Outside the Loire, in addition to the Languedoc plantings in Limoux, other French plantings of Chenin blanc can be found in Corsica (with  planted on the island in 2008), Charentes, and the Aveyron department. In South West France, it is permitted to be used in the white wines of the Côtes de Duras and the Garonne wines of Vins d'Estaing and Vins d'Entraygues et du Fel.

South Africa

In South Africa, Chenin blanc is the most widely planted variety, accounting for nearly one-fifth (18.6%) of all vineyard plantings in the early 21st century. In 2008,   of the grape were planted, nearly twice the amount of Chenin blanc planted in France. Most of the plantings are found in the Western Cape wine region of Paarl in the Cape Winelands District Municipality, with  with the Swartland region of Malmesbury and Olifants River not far behind with  and , respectively, in cultivation in 2008.

The variety was most likely introduced to the country in the collection of cuttings sent to Jan van Riebeeck by the Dutch East India Company. For the next two hundred years of South African wine history, the variety was known as Steen. Ampelographers were not able to concretely identify the numerous plantings of Steen around the country as being Chenin blanc until 1965. In the late 1960s and early 1970s, Chenin blanc was the principal grape in the South African wine industry's "white wine renaissance" that was ushered in by the introduction of new technologies such as temperature-controlled fermentation vessels. During this time, the focus was on producing off-dry, clean, and crisp wine that was mostly neutral in flavor and could capitalize on the wine market's demand for white wine. Near the end of the 20th century, several Chenin blanc specialist producers emerged and worked with vineyard managers to isolate older Chenin vines on suitable terroir. Their goal was to produce wines that exhibited Chenin's unique aromas and traits. While plantings of Chenin blanc have decreased, the work of these producers resulted in improved quality profiles of South African Chenin blanc.

United States

During the 1980s, the California wine industry had more acreage of Chenin blanc planted than France, though the plantings later steadily declined. By 2006,   were planted there, mostly in the hot Central Valley. In 2010, this level was down to .

For most of its history in the California wine industry, the grape was considered a "workhorse variety" that could be used anonymously in bulk and jug wine blends. Chenin's natural acidity and ability to adapt to wines of varying degrees of sweetness made it an ideal blending partner with Colombard and Chardonnay in mass-produced blends. Until close to the turn 21st century, producers in Sacramento Valley's Clarksburg AVA had not started to make quality varietal Chenin blancs a specialty; Chenin blancs from these producers tend to show a characteristic musky melon aroma and have the potential to age well.

While Chenin blanc is grown throughout the United States, the American Viticultural Areas with the most significant amount of plantings include the California AVAs of Clarksburg, Napa Valley, and Mendocino, the Washington wine regions of the Yakima and Columbia Valley, and the Texas High Plains AVA.<ref>Appellation American "Chenin blanc, Accessed: July 7th 2006</ref>  In 2012, Washington had  of Chenin while Texas was growing .

Other states in the United States with plantings of Chenin blanc include New York, Missouri, Wisconsin, Minnesota, Arizona, New Mexico, Maryland, North Carolina, Virginia, Idaho, Colorado and Texas. In 1990,  of Chenin blanc were planted in Oregon, but by 2001, virtually all of it had been uprooted with only a few isolated plantings remaining.

Other wine regions
In Australia, the country's  of Chenin blanc are mostly grown as a blending variety often used with Chardonnay, Sauvignon blanc, and Semillon. Australian Chenin plantings can be found in Tasmania, New South Wales, Victoria, and South Australia, as well as the Swan Valley and Margaret River areas of Western Australia. Wine expert James Halliday describes the style of Australia Chenin blanc as "tutti-frutti" with pronounced fruit salad notes. However, the wines produced in Western Australia have garnered more critical attention. In 2008, there were  of Chenin blanc in cultivation in Australia.

In New Zealand, acreage of the variety fell to just under  by 2004. By 2008, that number had dropped to . Planted primarily on the North Island, some examples of New Zealand Chenin blanc have drawn favorable comparisons to the sweet dessert styles of Chenin from the Loire Valley. Historically, the grape has been used as a blending partner with Müller-Thurgau in mass-produced blends. The success of some critically acclaimed New Zealand Chenin blancs has sparked interest in planting the variety. As experts such as Oz Clarke have noted, though, as long as the value of New Zealand Chardonnay and Sauvignon blanc stays high, little economic reason exists to pursue premium Chenin blanc production.

Chenin blanc is found planted throughout South America, though for many years plantings in Mexico, Argentina, Brazil, and Uruguay were confused for Pinot blanc. The grape was used primarily in mass-produced white blends. In Mexico, the grape is primarily found in Aguascalientes, Baja California, and Coahuila. In 2008, Argentina had  of Chenin blanc, most of it in the Mendoza wine region, while Brazil, Chile, and Uruguay had , , and  of grapevines planted, respectively.

The grape was exported to Israel in the 20th century, where it is still found in limited quantities. Canada has Chenin blanc planted in the Okanagan wine region of British Columbia and in Ontario. Some plantings of Chenin blanc can be found in the Spanish wine regions, mainly in Catalonia. In 2015,  of the grape were planted, but this number may rise as DNA analysis in 2006 discovered the Agudelo grape variety growing in the Galicia, Alella, and Penedès wine region is actually Chenin blanc. The tropical wine regions of India and Thailand also has some limited plantings of the grape.

Winemaking and wine styles

Wine expert Jancis Robinson has noted that Chenin blanc is probably the world's most versatile grape, being able to produce quality wines of various sweetness, including dessert wines noted for their aging ability, as well as sparkling made according to the méthode champenoise and fortified wines. The grape can distinguish itself as a single varietal wine, or it can add acidity as a blending component. Its ability to be crafted into premium-quality wines across a wide spectrum of dry and sweetness levels invites the comparison to German Rieslings, with Robinson noting that in many ways, Chenin blanc is France's answer to the German Riesling.

One of the major differences between Old World- and New World-styles of Chenin blanc is the fermentation temperature. Old World-style producers in the Loire tend to ferment their Chenin blanc at higher temperatures, 60-68°F (16-20°C), than New World producers in South Africa and elsewhere, usually fermenting their whites at temperatures around 50-54°F (10-12°C). This is because Old World wine producers tend not to put a premium on the tropical fruit flavors and aromas that come out more vividly with cooler fermentation temperatures. Chenin blanc can accommodate some skin contact and maceration, which will allow extraction of phenolic compounds that could add to the complexity of the wine. Two of the aromas that skin contact can bring out is the characteristic greengage and angelica notes of Chenin. The grape's characteristic acidity can be softened by malolactic fermentation, which gives the wine a creamier or "fattier" texture, as would a period spent aging on the lees. The use of wood or oak aging is up to each individual producer. Old World producers tend to shy away from the use of new oak barrels, which can impart flavors of vanilla, spice, and toasted notes, though these notes may be desirable for a New World producer. In Savennières, a tradition remains of using acacia and chestnut barrels for aging, though acacia can impart a yellow tint to the wine, and chestnut barrels may add some buttery notes.

Wines

The aromas and flavor notes of Chenin blanc often include the descriptors of minerally, greengage, angelica and honey. Chenin wines produced from noble rot will often have notes of peaches and honey that develop into barley sugar, marzipan, and quince as they age. Dry or semisweet Chenin blanc from the Loire will often have notes apple, greengage, and chalky minerals that develop into more honey, acacia, and quince aromas. New World styles of Chenin, such as those of South Africa, are more often made to be consume young and exhibit rich tropical fruit notes such as banana, guava, pear, and pineapple. The alcohol level for dessert styles Chenin rarely goes above 12%, which keeps the wines more in balance. Drier styles of Chenin are more likely to be around 13.5%.

The aging ability of sweet Loire Chenin blanc is among the longest-lived in the world of wine, with well-made examples from favorable vintages regularly having the potential to last for at least 100 years.  This longevity is attributed to the grape's naturally high acidity, which acts as a preservative. As phenolic compounds in the wine break down, they add complexity and depth to the wine. Some off-dry or "demi-sec" examples may need at least 10 years before they start drinking at peak levels and could continue to develop for another 20 to 30 years. Sparkling and dry examples of Chenin blanc from premium production and favorable vintages have also shown longevity levels not commonly associated with white wine. However, as they age, Chenin blanc wines are prone to going through "dumb phases" where the wine closes up, revealing little aroma and varietal characteristics.

Food pairings
Chenin blanc can be a very versatile player in food and wine pairings, but the wide range of wine styles needs to be taken into account. Lighter, dry styles can pair well with light dishes such as salads, fish, and chicken. The sweeter styles of Chenin blanc can balance the spicy heat of some Asian and Hispanic cuisines. The acidity and balance of medium-dry styles can pair well with cream sauces and rich dishes such as  pâté''.

Synonyms
Over the years, Chenin blanc has been known under a variety of synonyms, including Agudelo (in Spain), Agudillo (Spain), Anjou, Blanc d'Aunis, Blanc d'Anjou, Capbreton blanc (Landes, France), Confort, Coue Fort, Cruchinet, Cugnette, Feher Chenin, Franc blanc (Aveyron, France), Franche, Gamet blanc (Aveyron, France), Gros Chenin (in Maine-et-Loire and Indre-et-Loire), Gros Pineau (in Touraine), Gros Pinot Blanc de la Loire, Gout Fort, Luarskoe, Pineau d'Anjou (in Mayenne), Pineau de Briollay, Pineau de la Loire (in Indre-et-Loire), Pineau de Savennières, Pineau Gros, Pineau Gros de Vouvray, Pineau Nantais, Plant d'Anjou (in Indre-et-Loire), Plant de Brézé, Plant de Salces, Plant de Salles, Plant du Clair de Lune, Quefort, Rajoulin, Ronchalin, Rouchelein, Rouchelin (in Gironde and Périgord), Rouchalin, Rougelin, Steen (South Africa), Stein, Tête de Crabe, Vaalblaar Stein and Verdurant.

See also
 International variety

References

External links
Chenin blanc from Winepros.org, with characteristics of its vine, grape and wine
South African Chenin Blanc Association

White wine grape varieties

Chenin blanc


Tizen este un sistem de operare cu sursă deschisă bazat pe kernelul Linux. Este dezvoltat  de Samsung și susținut de Intel.

Distribuții Linux înglobate
Sisteme de operare mobile

Tizen