The Final Cut dvanaesti je studijski album britanskog progresivnog rock sastava Pink Floyd. Album je 21. ožujka 1983. u Ujedinjenom Kraljevstvu objavila diskografska kuća Harvest Records, a 2. travnja u SAD-u Columbia Records. Ovo je posljednji studijski album grupe na kojem se pojavio njen osnivač i basist Roger Waters, kao i njen jedini album na kojem je samo on zaslužan za sve tekstove i glazbu pjesama. Također je i jedini album Pink Floyda na kojem se ne pojavljuje klavijaturist Richard Wright. Waters je izvorno želio da The Final Cut bude album filmske glazbe za film Pink Floyd – The Wall iz 1982. godine. Kad je započeo Falklandski rat, iznova ga je skladao i napisao kao konceptualni album, istražujući ono što je smatrao izdajom njegova oca koji je poginuo kao vojnik u Drugom svjetskom ratu. Waters je glavni pjevač na većini pjesama; David Gilmour, gitarist skupine, pjeva samo na jednoj pjesmi, "Not Now John". Omot albuma, koji je također dizajnirao Waters, prikazuje ratnu tematiku albuma.

Pozadina
The Final Cut izvorno je trebao biti album filmske glazbe za film Pink Floyd – The Wall iz 1982. godine. Pod svojim radnim nazivom Spare Bricks sadržavao bi novu glazbu ili pjesme ponovno snimljene za film, poimence skladbe "When the Tigers Broke Free" i "Bring the Boys Back Home". Basist, pjevač i glavni pisac pjesama, Roger Waters, također je planirao snimiti i manju količinu novog materijala za album, dodatno proširujući priču The Walla.

Budući da je u međuvremenu započeo Falklandski rat, Waters je promijenio planove i skladao novi materijal. Smatrao je kako je odgovor britanske premijerke Margaret Thatcher na argentinsku invaziju otoka bio jingoističan i nepotreban te je novi album—privremeno nazvan Requiem for a Post-War Dream—posvetio svojemu ocu, Ericu Fletcheru Watersu. Eric Waters, koji je bio drugi poručnik osme pukovnije Royal Fusiliersa, izgubio je život tijekom Drugog svjetskog rata u Apriliji u Italiji 18. veljače 1944. godine. Gilmour nije bio impresioniran Watersovim očiglednim politiziranjem i novi je kreativni smjer stvorio nesuglasice između dvojice glazbenika. Nekoliko glazbenih skladbi koje su bile uzete u obzir za The Wall, ali se na njemu nisu pojavile, uključujući "Your Possible Pasts", "One of the Few", "The Final Cut" i "The Hero's Return", izvorno su bile stavljene na stranu kako bi se mogle iskoristiti za Spare Bricks; premda je Pink Floyd u prošlosti često reciklirao stariji materijal u svojem glazbenom radu, Gilmour je smatrao da pjesme nisu dovoljno dobre za novi album. Želio je skladati novi materijal, ali je Waters ostajao sumnjičav jer je Gilmour u zadnje vrijeme jako malo doprinio repertoaru sastava.

Waters je izjavio:

Gilmour je rekao:

Radni je naziv albuma bio promijenjen u The Final Cut ("Konačni rez"), ime koje aludira na dramu Julije Cezar Williama Shakespearea: "This was the most unkidest cut of all" ("Ovo bje najneprijatniji rez od svih".) "When the Tigers Broke Free" bio je objavljen kao singl 26. srpnja 1982. godine s ponovno snimljenom inačicom pjesme "Bring the Boys Back Home" na B strani. Na singlu je pisalo "Preuzeto s albuma The Final Cut", ali se skladba nije našla na tom albumu do reizdanja albuma na CD-u 2004. godine.

Koncept i priča

The Final Cut antiratni je konceptualni album čiji tekstovi pjesama istražuju ono što Waters smatra izdajom palih britanskih pripadnika oružanih snaga—čijih je njegov otac bio član—koji su tijekom Drugog svjetskog rata dali svoje živote u duhu poslijeratnog sna. Taj poslijeratni san bio je da će njihova pobjeda stvoriti mirniji svijet čiji vođe neće više biti toliko željni razriješiti sporove tako da pribjegavaju ratu. Tekstovi pjesama na albumu kritiziraju Thatcher, čije je političke odluke Waters smatrao primjerom te izdaje. Duž albuma spominje ju se kao "Maggie".

Uvodna pjesma, "The Post War Dream", započinje snimkom obavijesti da će zamjena za Atlantic Conveyor, brod koji je bio izgubljen tijekom falklandske kampanje, biti izgrađen u Japanu. Watersov tekst odnosi se na njegova mrtva oca, poraz Velike Britanije od Japana u brodogradnji i Margaret Thatcher, sve dok ne počne "Your Possible Pasts", jedna od ponovno napisanih pjesama koje su izvorno bile odbačene tijekom snimanja The Walla. U "One of the Few", također odbačenoj pjesmi, učitelj s The Walla pojavljuje se kao glavni lik, predstavljen kao ratni heroj koji se vratio civilnom životu. Nije u stanju ispričati svoja iskustva svojoj supruzi i u "The Hero's Returnu" ga muči gubitak jednog pripadnika njegove zračne posade. "The Gunner's Dream" raspravlja o poslijeratnom snu, svijetu bez tiranije i straha od terorizma (aludirajući na bombaški napad u Hyde Parku) nakon kojeg slijedi "Paranoid Eyes", u kojem učitelj postaje alkoholičar.

Druga polovica albuma bavi se raznim problemima vezanim uz rat. Dok je "Southampton Dock" jadikovka za ratne heroje povrtanike i ostale vojnike koji odlaze u vrlo vjerojatnu smrt, "Not Now John" govori o društvu koje je nesvjesno političkih i ekonomskih problema. "Get Your Filthy Hands Off My Desert" bavi se Watersovim osjećajima o ratu i invaziji, a "The Fletcher Memorial Home" (naziv aludira na Watersova oca) prikazuje fantastičnu primjenu "konačnog rješenja" na skupini političkih poglavara, uključujući Leonida Brežnjeva, Menahema Begina i Margaret Thatcher. Naslovna pjesma govori o posljedicama čovjekove izoliranosti i suzbijanja seksualnosti dok promišlja o samoubojstvu i s mukom se pokušava ponovno povezati sa svijetom oko sebe. Album završava s "Two Suns in the Sunset", pjesmom koja prikazuje nuklearni holokaust; konačni rezultat svijeta opsjednutog ratom i kontrolom.

Snimanje
Američki skladatelj Michael Kamen, koji je doprinio albumu The Wall, rukovodio je orkestralnim aranžmanima. Također je i mijenjao odsutnog klavijaturista Richarda Wrighta, bio koproducent albuma i posrednik između Watersa i Gilmoura. James Guthrie bio je studijski inženjer zvuka i koproducent, a Masonovo je bubnjanje dopunio Ray Cooper. Budući da Mason nije bio u stanju izvesti složene taktove na "Two Suns in the Sunset",  na pjesmi ga je zamijenio Andy Newmark. Upravo je Mason predložio da ponavljajuće reprize fraze "Maggie, what have we done" ("Maggie, što smo to učinili") budu instrumentalne, a ne pjevane. Raphael Ravenscroft svirao je saksofon kao gostujući glazbenik. Snimanje se odvijalo tijekom druge polovice 1982. godine u osam studija među kojima su Gilmourov kućni studio u Hookend Manoru i Watersov Billiard Room Studio u East Sheenu. Ostali studiji bili su Mayfair Studios, Olympic Studios, Abbey Road Studios, Eel Pie Studios, Audio International i RAK Studios.

Tenzije su ubrzo počele rasti i, iako su Waters i Gilmour u početku radili zajedno, igrajući videoigru Donkey Kong u svoje slobodno vrijeme, na koncu su odlučili raditi odvojeno. Tonski snimatelj Andy Jackson radio je s Watersom na vokalima, a Guthrie s Gilmourom na gitari. Povremeno bi se sastajali kako bi raspravili o dovršenom materijalu i, iako ova metoda sama po sebi nije bila neuobičajena, Gilmour je postajao napet, ponekad jedva ostajući pribran. Kamen je također bio pod stresom; Waters nikad nije bio samouvjeren pjevač i jednom je prilikom, nakon višekratnih studijskih snimljenih sekvenci, Waters primijetio kako Kamen nešto piše u blok. Izgubivši živce, Waters je zahtijevao da mu Kamen kaže što zapisuje, otkrivši da je pijanist više puta zapisivao rečenicu "I Must Not Fuck Sheep" ("Ne smijem ševiti ovce").

Poput prethodnih albuma Pink Floyda, The Final Cut koristio se zvučnim efektima uzimajući u obzir napretke i inovacije u snimateljskoj tehnologiji. Masonovi doprinosi sveli su se gotovo samo na snimanje zvučnih efekata za eksperimentalni holofonski sustav, tehniku obrade zvuka koja snimkama daje trodimenzionalni efekt (The Final Cut je drugi album uopće koji se koristio ovom tehnikom). Tehnika se koristi na pjesmi "Get Your Filthy Hands Off My Desert" kako bi zvuk eksplozije mogao okružiti slušatelja. Prisutni su i zvučni efekti s ranijih albuma Floyda; ponovno se koristi zvuk vjetra s albuma Meddle, kao i dijelovi The Dark Side of the Moona, Wish You Were Herea, Animalsa i The Walla.

Nakon mjeseci loših odnosa i poslije konačne svađe, Gilmourovo je ime bilo maknuto s popisa producenata na omotu albuma, ali mu je honorar za produkciju ipak bio isplaćen. Waters je kasnije priznao da je i on bio pod velikim pritiskom i da je već na početku snimanja The Final Cuta vjerovao da više nikad neće snimati s Gilmourom i Masonom. Waters je jednom prilikom zaprijetio da će objaviti album kao svoje samostalno izdanje, ali je Pink Floyd bio pod ugovorom s diskografskom kućom EMI i takav potez ne bi se mogao ostvariti. Mason se držao po strani, baveći se svojim bračnim problemima.

Roger Waters prisjetio se stvaranja albuma u intervjuu u lipnju 1987.:

Pakiranje

Storm Thorgerson, osnivač Hipgnosisa (grupe koja je dizajnirala većinu prethodnih omota albuma Pink Floyda), nije sudjelovao u dizajnu naslovnice. Umjesto toga, Waters je osobno izradio naslovnicu, koristeći se fotografijama koje je snimio njegov šogor Willie Christie. Naslovnica prikazuje cvijet maka i četiri vojna odličja iz Drugog svjetskog rata postavljene na crnoj tkanini jakne ili sakoa na kojem se nose. Slijeva nadesno su Zvijezda 1939–45, Afrička zvijezda, Medalja obrane i Distinguished Flying Cross.

Mak se često pojavljuje u dizajnu albuma. Unutarnji padajući omot sadrži tri fotografije; prva prikazuje scenu na otvorenom na kojoj ispružena ruka drži tri maka, a u daljini se nalazi ratnik koji je kameri okrenut leđima. Druge dvije fotografije prikazuju zaposlenog zavarivača čija je maska ukrašena motivom japanske zastave Izlazećeg Sunca i nuklearnu eksploziju, jasno aludirajući na pjesmu "Two Suns in the Sunset". Tekstovi pjesama napisani su na padajućem omotu. Prva strana vinilne ploče sadrži sliku polja maka, a druga strana sliku ratnika koji, s nožem u leđima, leži licem dolje u polju maka te se pored njega nalazi pas. Stražnji omot prikazuje fotografiju ratnika koji stoji uspravno i drži rolu filma, a u leđa mu je zabijen nož (rola filma i nož možda aludiraju na Watersov buran odnos s redateljem filma The Wall, Alanom Parkerom).

Popis pjesama

Objava i recenzije
The Final Cut bio je objavljen 21. ožujka 1983. u Ujedinjenom Kraljevstvu i 2. travnja u SAD-u. Popeo se na prvo mjesto ljestvica u Ujedinjenom Kraljevstvu, nešto u čemu ni The Dark Side of the Moon ni The Wall nisu uspjeli. Bio je manje uspješan u SAD-u, našavši se na šestom mjestu Billboardove ljestvice albuma. Objavljen kao singl, "Not Now John" našao se na ljestvici Top 30 singlova u Ujedinjemom Kraljevstvu, a njegov je refren "Fuck all that" ("Jebeš sve to") bio cenzuriran u "Stuff all that" ("Fućkaš to sve").

Iako je do neke mjere bio komercionalno uspješan, album je zadobio mješovite kritike. Melody Maker smatrao ga je "ključnom točkom u povijesti grozote", i NME-jev je Richard Cook napisao: "Poput sirotih, prokletih britanskih vojnika koji ga opsjedaju, autorstvo Rogera Watersa otišlo je kvragu ... Waters je stao s The Wallom, a The Final Cut izolira i manipulira istim temama tog slonovskog koncepta bez novih ideja da ga pokreću." Robert Christgau komentirao je: "Ugodno je naići na antiratni rock koji nosi višegodišnju težinu samosažaljenja" i dodijelio albumu ocjenu C+. Impresioniraniji ga je Kurt Loder iz Rolling Stonea vidio "suštinski samostalnim albumom Rogera Watersa ... superlativno postignuće na nekoliko razina". Dan Hedges iz Recorda također je podržao album, pišući: "U teoriji zvuči otrcano i neprirodno – takvu su stvar već posve pokrili svi od P. F. Sloana do Paula Kantnera. U slučaju Pink Floyda, i dalje funkcionira, djelomično zbog nedorečene i genijalnosti glazbe i specijalnih efekata ... ali uglavnom zbog pažnje koju je Waters posvetio planirajući slikovitost svojih turobnih vizij."

S gotovo milijun primjeraka albuma poslanih u SAD, Udruženje diskografske industrije Amerike certificiralo je The Final Cut platinastim u svibnju 1983. godine. Dobio je dvostruku platinastu nakladu 1997. godine. Unatoč ovim uspjesima, The Final Cut bio je najslabije prodavani studijski album Pink Floyda u SAD-u i širom svijeta od albuma Meddle. Gilmour je izjavio da ovaj relativni komercijalni neuspjeh podržava njegovu tvrdnju da je većina materijala na albumu bila slaba. Waters je odgovorio:

Objavu albuma popratio je kratak film, također nazvan The Final Cut. Sadrži četiri pjesme s albuma: "The Gunner's Dream", "The Final Cut", "The Fletcher Memorial Home" i "Not Now John". Producent mu je bio Waters, a redatelj njegov šogor Willie Christie. Film prikazuje Watersa kako priča sa psihijatrom A. Parkerom-Marshallom, a pojavljuje se i Alex McAvoy, koji je u filmu Pink Floyd – The Wall utjelovio lik učitelja.

The Final Cut bio je objavljen na kompaktnom disku 1983. godine. Remasterirani i prepakirani CD 2004. je godine u Europi objavio EMI, a u SAD-u Capitol Records; na ovom se izdanju pojavila bonus pjesma, prethodno objavljena "When the Tigers Broke Free". Godine 2007., remasterirana verzija albuma bila je objavljena u sklopu box seta Oh, by the Way, upakirana u minijaturnu repliku izvornog padajućeg omota na vinilnoj inačici.

Nasljeđe
Ne planirajući otići na turneju kako bi podržali album, Waters i Gilmour počeli su se baviti samostalnim projektima. Gilmour je 1984. godine snimio album About Face i otišao na turneju kako bi ga podržao, koristeći ga kako bi izrazio svoj stav oko nekolicine tema, od ubojstva glazbenika Johna Lennona do njegova odnosa s Watersom – koji je također otišao na turneju, podržavajući svoj samostalni album The Pros and Cons of Hitch Hiking. Mason je u kolovozu 1985. godine objavio svoj drugi samostalni album, Profiles.

Suočen s potencionalno pogubnom tužbom njegove diskografske kuće i kolega iz grupe, Waters je napustio Pink Floyd. Vjerovao je da je Pink Floyd "iskorištena sila". Uložio je zahtjev Visokom sudu kako bi spriječio daljnje korištenje imena Pink Floyd. Njegovi su odvjetnici otkrili da ugovor nikad nije bio službeno potvrđen i Waters se vratio Visokom sudu kako bi pokušao postaviti veto na dodatno korištenje imena grupe. Gilmourov je tim odgovorio objavivši diplomatsku izjavu za tisak, potvrdivši da će Pink Floyd i dalje postojati; Gilmour je kasnije rekao reporteru Sunday Timesa da je "Roger vrtlarev pas i borit ću se s njim ..."

Waters je poslao pismo EMI-u i Columbiji i obavijestio ih da napušta grupu, moleći ih da ga razriješe ugovornih obveza. U vrijeme je pravnog postupka napustio usluge menadžera Stevea O'Rourkea i zaposlio Petera Rudgea da vodi njegove poslove. Kasnije je doprinio albumu filmske glazbe za animirani film Kad vjetar puše i snimio svoj drugi studijski album, Radio K.A.O.S.

Uzimajući u obzir djelomični razlaz Pink Floyda i Watersovu dominaciju nad projektom, The Final Cut ponekad se smatra de facto Watersovim samostalnim albumom. Tekstovi pjesama povezani su s Watersovim mukotrpnim pokušajima da prestane očajavati nad mijenjajućom socijalnom slikom Ujedinjenog Kraljevstva, kao i s gubitkom njegova oca u Drugom svjetskom ratu. Gilmourove se gitarističke solo dionice na pjesmama "Your Possible Pasts" i "The Fletcher Memorial Home" ponekad smatraju jednako dobrima kao i njegovi najbolji radovi na The Wallu. Nedavnije recenzije albuma istaknule su važnost albuma u prekidu skupine. Pišući za AllMusic, Stephen Thomas Erlewine izjavio je: "Uz njegov gnjev, naglasak na tekstove i teksture zvuka, očito je da je ovo album kakvim ga je Waters namjeravao stvoriti. I jednako je očito da Pink Floyd nije mogao nastaviti dalje u ovom smjeru ...",  Stylus Magazine napisao je: "Ovo govori o traganju za nečim većim čak i kad imaš sav novac koji bi ikad želio. Ne uspijevajući ili postižući briljantan uspjeh. Na vama je da odlučite je li ovaj album uspjeh ili neuspjeh, ali osobno bih ga u svakom slučaju uvrstio u prvu kategoriju." Rachel Mann iz The Quietusa komentirala je: "Iako nije besprijekoran, The Final Cut ostaje nevjerojatan album" i "još uvijek ima nešto novo za reći". Mike Diver iz Drowned in Sounda bio je manje naklonjen: "Zrake svjetla vrlo su rijetke, a čak i nazivi pjesama na papiru – uključujući 'The Gunner's Dream' ("Topnikov san") i 'Paranoid Eyes' ("Paranoidne oči") – pretpostavljaju naporno slušanje. Q Magazine jednom je prilikom načinio popis deset deprimirajućih albuma i ovaj je album bio na njemu. Mislim da sam dovoljno rekao."

Osoblje

Pink Floyd
Roger Waters – vokali, bas-gitara, gitara, sintesajzer, efekti na traci, produkcija, dizajn
David Gilmour – vokali (na pjesmi "Not Now John"), produkcija (na pjesmi "When the Tigers Broke Free"), gitara, prateći vokali
Nick Mason – bubnjevi, efekti na traci
Dodatni glazbenici
Michael Kamen – klavir, harmonij, aranžman orkestra, produkcija
Andy Bown – Hammond orgulje
Ray Cooper – udaraljke
Andy Newmark – bubnjevi (na pjesmi "Two Suns in the Sunset")
Raphael Ravenscroft – tenorski saksofon
Doreen Chanter – prateći vokali (na pjesmi "Not Now John")
Irene Chanter – prateći vokali (na pjesmi "Not Now John")
National Philharmonic Orchestra – orkestracija

Ostalo osoblje
James Guthrie – produkcija, tonski snimatelj
Andrew Jackson – tonski snimatelj
Andy Canelle – pomoćni tonski snimatelj
Mike Nocito – pomoćni tonski snimatelj
Jules Bowen – pomoćni tonski snimatelj
Willie Christie – fotografija
Artful Dodgers – dizajn
Zuccarelli Labs ltd – holofonija
Doug Sax – mastering

Izvori

Bibliografija

Bilješke

Albumi iz 1983.
Albumi Pink Floyda

The Final Cut


Asenovci (bug. Асеневци), bugarska carska dinastija kumanskog podrijetla, koja je vladala od 1187. do 1280. godine. Utemeljitelji su Drugog Bugarskog Carstva s prijestolnicom u gradu Trnovu. Pojedini članovi dinastije ušli su u bizantsku službu u 13. i 14. stoljeću.

Povijest dinastije

Prvo Bugarsko Carstvo počelo je propadati za nasljednika cara Simeona (†927.). Godine 971. bizantski car Ivan I. Cimisk zarobio je bugarskog cara Borisa II., koji je umro u zarobljeništvu 977. godine. Nakon što je njegov brat Roman također umro u zarobljeništvu 991. godine, velikaš Samuilo započeo je veliki ustanak protiv bizantske vlasti koji je potrajao do 1018. godine, kada je čitava Bugarska pala pod vlast Bizantskog Carstva.

Bugarsku su tek krajem 12. stoljeća oslobodila braća Petar IV. i Ivan Asen I. Podigli su ustanak 1185. godine i za dvije godine oslobodili Bugarsku od bizantske vlasti. Naslijedio ih je brat Kalojan (1196. – 1207.). Vladavinu njihova nećaka Borila obilježilo je osamostaljivanje feudalaca, poput Streze u Makedoniji i Aleksija Slava u Rodopima.

Godine 1218. vlast je preuzeo car Ivan Asen II., sin Ivana Asena I. koji se u borbi protiv Latinskog Carstva povezao s Nicejskim Carstvom. Ratovao je i protiv solunsko-epirskog despota Teodora Duke, kojeg je pobijedio 1230. gdone u bitci kraj Klokotnice. Taj događaj označio je vrhunac moći Drugog Bugarskog Carstva. Godine 1235. obnovio je bugarsku patrijaršiju, osiguravši time neovisnost bugarske Crkve. Za vladavine Asenova mlađeg sina Mihaela I. Asena (1246. – 1256.) započelo je slabljenje države koju je ugrožavalo Nicejsko Carstvo. Njegovim ubojstvo započeo je građanski rat koji je dodatno oslabio snagu zemlje. Novi car Konstantin I. Asen Tih priženio se u dinastiju Asena i uzeo njihovo ime, kako bi učvrstio vlast, no bio je zbačen i ubijen 1277. godine, za vrijeme Ivajlova ustanka.

Posljednji vladar bio je car Ivan Asen III. († 1302.), po majci pripadnik dinastije Asena, koji je našao utočište u Bizantu nakon što je bio poražen u borbama s ustancima.

Popis bugarskih careva iz dinastije Asenovaca

 Petar IV. (1186. – 1197.)
 Ivan Asen I. (1187. – 1196.)
 Kalojan (1197. – 1207.)
 Boril (1207. – 1218.)
 Ivan Asen II. (1218. – 1241.)
 Kaliman Asen I. (1241. – 1246.)
 Mihael Asen I. (1246. – 1256.)
 Kaliman Asen II. (1256.)
 Mićo Asen (1256. – 1257.)
 Konstantin I. Tih (1257. – 1277.)
 Mihael Asen II. (1277. – 1279.)
 Ivan Asen III. (1279. – 1280.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Asenovci - Hrvatska enciklopedija
 Bugarska - Hrvatska enciklopedija

Aseni

Asenovci


Villanovafranca (sardisk: Biddanòa Frànca) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 292 meters højde og har 1.345 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 27,59 km² og grænser til kommunerne Barumini, Escolca, Gesico, Guasila, Las Plassas og Villamar.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Villanovafranca


دير مار كبرئيل (بالسريانية:ܕܝܪܐ ܕܡܪܝ ܓܒܪܐܝܠ) هو أقدم دير باق للكنيسة السريانية الأرثوذكسية و واحد من أقدم الأديرة المسيحية في العالم بشكل عام، يعود تاريخ بناءه للقرن الرابع الميلادي (397 ؟). يقع الدير في منطقة طور عبدين في جنوب شرق تركيا، وهو من أهم المراكز الروحية السريانية. تمكن الدير من البقاء خلال القرون على الرغم من كل الحروب والكوارث التي مرت عليه كان آخرها النزاع المسلح الذي وقع في المنطقة بين الجيش التركي وحزب العمال الكردستاني الانفصالي. يتعرض الدير بين الحين والآخر لمضايقات من قبل القرى الكردية المجاورة ومن الحكومة التركية نفسها، تتمحور تلك المشاكل حول ملكيات الأراضي ورغبة سكان القرى المجاورة بالاستيلاء على أراضي الدير.

بناء الدير

أسس الدير الراهب صاموئيل (توفي عام 409) والراهب شمعون (توفي عام 433)، وذاع صيته في جميع أرجاء العالم المسيحي القديم. بعض مباني الدير التي شيدت تحت رعاية الأباطرة آركاديوس (395 - 408) و هونوريوس (395 - 423) ومن ثم ثيودوسيوس الثاني (408 - 450) وأناستاسيوس الأول (491 - 518) لا تزال قائمة حتى اليوم. يضم الدير الكثير من التحف المعمارية التي يعود تاريخها للقرنين الخامس والسادس مثل قطع موزاييك بيزنطية نادرة، قباب، أروقة، أبراج، شرفات، أبواب ونقوش وأعمال حرفية جميلة. تتخذ أبنية الدير تصاميم هندسية مختلفة وذلك بسبب بناءه في مراحل وحقب متفاوتة.

تسميته
على مر التاريخ أعطي هذا الدير تسميات عدة، حيث أطلق عليه في البداية اسم دير مار صاموئيل ومار شمعون نسبة إلى مؤسسيه، بعد ذلك عُرِف بديرو دعومرو و أيضاً عومرو دمور كبرييل (بالسريانية ܥܘܡܪܐ عومرو) ومعناها الإقامة أي مكان إقامة الرهبان. ومن تلك التسمية اشتقت التسمية العربية دير العُمر والتي استعملت كذلك في اللغة التركية Deyerulumur. وفي نفس الوقت سمي بدير قرطمين بسبب قرية قرطمين الواقعة بالقرب منه والتي تسمى اليوم ياوفانتبا. اسمه الحالي يرجع للقديس مار كبرئيل (634 - 668) أسقف طور عبدين، والذي عزي إليه اجتراح المعجزات بما في ذلك إقامة الموتى، وقد لعب هذا الأسقف دوراً هاماً في تطوير الدير حيث كان مقر إدارته الكنسية.

أهمية الدير التاريخية
دير مار كبرئيل هو أقدم على الأقل بأربعمئة سنة من أقدم أديرة جبل آثوس المعروف (بالجبل المقدس) في اليونان، وسبق بناءه بناء دير القديس سابا في فلسطين بثمانين سنة كما أنه أقدم بنصف قرن من دير سانت كاترين في سيناء. لذلك يصنف الدير من بين أندر الأديرة المسيحية وأقدمها والتي تمكنت من المحافظة على نمط حياتها الرهبانية باستمرار خلال هذه الفترة الطويلة (16 قرن بالنسة لدير مار كبرئيل) باستثناء بعض الفترات القصيرة التي هُجر فيها بسبب الحروب أو الاضطرابات المحلية.

النزاع مع الحكومة التركية
بعد نزاع طويل مع بلدية مديات والحكومة التركية، قررت المحكمة العليا التركية في 27 كانون الثاني 2011 منح معظم أراضي الدير، والتي امتلكها الدير لمدة 16 قرن، للحكومة التركية بحجة كونها باشجار تخضع لقانون حماية التشجير. ويعتقد أن الحكومة ستقوم بتوزيعها على مستوطنين أكراد كانوا قد استولوا عليها منذ سنة 2008.

مواضيع ذات صلة
 الكنيسة السريانية الأرثوذكسية
 طور عبدين
 دير مار أوكين
 دير الزعفران

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغات السريانية والتركية والإنجليزية)

آراميو سوريا
أديرة سريانية
أديرة في تركيا
الكنيسة السريانية الأرثوذكسية
تأسيسات سنة 397
تأسيسات عقد 390
تأسيسات عقد 390 في الإمبراطورية البيزنطية
طور عبدين
مبان ومنشآت في محافظة ماردين
مقدسات مسيحية
مواقع جذب سياحي في محافظة ماردين

دير مار كبرئيل


Den halve storakse er et matematisk udtryk for den halve del af den største diameter i en ellipse. Begrebet benyttes intensivt i astronomi i forbindelse med baneberegninger af planeter og andre himmellegemer. Den halve storakse benævnes ofte i astronomisk litteratur med bogstavet; a.

Vinkelret på storaksen står halve lilleakse, der tilsvarende er den halve del af den korteste afstand i ellipsen. Den halve lilleakse benævnes ofte i astronomisk litteratur med bogstavet; b.

Keglesnit
Geometri
Astronomi

Halve storakse og halve lilleakse


Octobre es una película del año 1970.

Sinopsis
Idrissa, estudiante africano en Rusia, sale de la "zona universitaria" y vive durante una noche la vida de un ruso, en su propio terror.

Referencias

Octobre


Berenice Abbott (Springfield, Ohio 1898 - Maine 1991) Amerikalı fotoğrafçı.

Meslek yaşamına sürrealist sanatçı Man Ray'in asistanı olarak başlayan Berenice Abbott, 1930 yllarında New York kentiyle ilgili olarak hazırladığı belgesel fotoğraf dizileriyle büyük ilgi gördü. Ayrıca 20. yüzyılın başlarında yaşamış Fransız fotoğrafçı Eugène Atget'nin yapıtlarının Amerika Birleşik Devletleri'nde tanınmış olmasını sağladı.

Fotoğraf çalışmalarını Changing New York, Greenwich Village, Today and Yesterday, Photographs ve The World of Atget adlı kitaplarında topladı.

1898 doğumlular
1991 yılında ölenler
Amerikalı fotoğrafçılar
Amerika Birleşik Devletleri'nde LGBT kişiler
LGBT fotoğrafçılar

Berenice Abbott


Francesca Gregorini (Roma, 7 de agosto de 1968) es una cantante y directora italoestadounidense.

Actualmente vive en Los Ángeles, pero nació en Roma en 1968, hija de la exBond girl Barbara Bach y el empresario Augusto Gregorini. Su madre se casó con Ringo Starr en 1981, por lo que es la hijastra del exbeatle.

Siendo lesbiana, se conocen sus diversas relaciones con otras artistas, incluyendo a la actriz australiana Portia de Rossi.  En noviembre de 2011, se difundió ampliamente fotografías de ella besando a la actriz Amber Heard, quien había asumido en 2010 su bisexualidad y la relación con la fotógrafa Tasya van Ree.

Discografía
 2003- Sequel

Filmografía
 Tanner Hall - Guion y Dirección con Tatiana von Fürstenberg

Véase también

 Mujeres en la música

Referencias

Cantantes femeninas de Italia
Músicas lesbianas
Nacidos en Roma

Francesca Gregorini


was a district located in Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 12,339 and a density of 45.47 persons per km2. The total area was 271.34 km2.

Towns and villages
 Bitchū
 Kawakami
 Nariwa

Merger
 On October 1, 2004 - the towns of Bitchū, Kawakami and Nariwa, along with the town of Ukan (from Jōbō District), were merged into the expanded city of Takahashi. Kawakami District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Okayama Prefecture

Kawakami District, Okayama


Lydia « Lizzie » Burns, née le 6 août 1827 et morte le 12 septembre 1878 à Londres est une ouvrière
en Angleterre d'origine irlandaise à la fin de la première moitié du .

Elle est essentiellement connue pour sa relation avec Friedrich Engels, et pour son amitié avec Eleanor Marx, la fille de Karl Marx qu'elle influence dans son combat pour l'indépendance de l'Irlande.

Biographie

Lizzie Burns est la fille de Michael Burns, un teinturier au sein d'une usine de coton, et de Mary Conroy. Elle a également une plus grande sœur, Mary Burns (1821-1863) et une nièce, Mary Ellen Burns dite "Pumps". Sa famille d'Irlande émigre à Salford, en Angleterre pour travailler dans les usines émergentes de la banlieue de Manchester. C'est là que sa sœur Mary rencontre pour la première fois Friedrich Engels avec qui elle commence une relation sans pour autant se marier. C'est aussi elle qui l'introduit au milieu ouvrier de Manchester, largement inaccessible pour lui du fait de sa condition de bourgeois et d'étranger. Alors que le couple déménage à Ardwick, Lizzie les suit en tant que domestique.

En 1863 Mary meurt prématurément du fait de son alcoolisme. Lizzie et Engels déménagent alors à Londres où ils commencent une relation. En dépit du fait que Mary tout comme Lizzie n'aient jamais appris à lire ou à écrire les deux femmes ont eu une influence considérable sur le travail intellectuel d'Engels, notamment dans le rapport que ce dernier a pu entretenir avec la classe ouvrière en particulier dans la réalisation de ses premiers travaux comme son ouvrage La Situation de la classe ouvrière en Angleterre en 1844. Proche de Lizzie, Eleanor Marx dira d'elle après sa mort : Bien qu'illettrée, ne sachant ni lire ni écrire, [Lizzie] était sincère, honnête et en quelque sorte dotée d'une finesse que l'on ne rencontre que rarement. Au début du mois de septembre 1878 Lizzie Burns tombe gravement malade, Engels décide alors de l'épouser pour répondre aux attentes religieuses de cette dernière. Elle meurt quelques heures plus tard. Sa mort s'impose comme une période importante de la vie de Engels, il dira à ce propos : Ma femme était un véritable enfant du prolétariat irlandais et sa dévotion passionnée pour la classe dans laquelle elle était née valait bien plus pour moi - et m'a bien plus aidé dans mes moments de doute - que toute l'élégance d'une artiste intellectuelle et éduquée de la classe moyenne.Elle est enterrée au cimetière catholique de Sainte Marie, une aile du cimetière de Kensal Green, il est écrit sur sa pierre tombale : "LYDIA, épouse de Frederick Engels".

Engagement dans la lutte pour l'indépendance de l'Irlande

Tout comme sa sœur, Lizzie a continué à entretenir des liens affectifs avec l'île qu'elle avait quittée dans sa jeunesse. Elle est de fait une activiste du mouvement d'indépendance républicaine de l'Irlande. Son appartement londonien devient un lieu de rencontre et d'échanges pour les activistes Féniens.

Elle influence notamment Eleanor Marx, qu'elle fait adhérer à la cause alors même que son père, Karl Marx, émet des réserves quant à la nature violente des méthodes des Féniens. Eleanor s'identifie à leur combat, et prend coutume de signer les lettres qu'elle adresse à Lizzie en tant que "Eleanor, F.S." (Fenian Sister).

Notes et références

Liens externes

Militant anglais
Karl Marx

Naissance en août 1827
Décès à Londres
Décès en septembre 1878
Décès à 51 ans
Personnalité inhumée au cimetière catholique de Sainte Marie
Friedrich Engels

Lizzie Burns


Las grutas de Han o grutas de Han-sur-Lesse () son unas cuevas y una gran atracción turística de Bélgica (alrededor de medio millón de visitantes al año), ubicadas en las afueras de la localidad de Han-sur-Lesse.

Las cuevas son el resultado de la erosión subterránea de una colina de piedra caliza por el río Lesse. El río se abre camino en la colina a una distancia de más de un kilómetro en línea recta. Las cuevas tienen una temperatura constante de 13 °C y un alto nivel de humedad. El acceso sólo es posible a través de un tranvía de época, un remanente del sistema nacional de tranvías, una vez extensa, que sale desde el centro de Han-sur-Lesse. La entrada a las cuevas esta a unos 2 km del pueblo. La visita guiada dura aproximadamente de una hora a una hora y media e incluye un espectáculo de luz y sonidos en una de las mayores cámaras de la cueva, con un final donde se realiza un disparo de cañón para demostrar las propiedades acústicas de la cueva.

Galería de imaágenes

Véase también

Geografía de Bélgica
Geografía de Europa

Referencias

Cuevas de Bélgica
Geografía de Valonia
Provincia de Namur

Grutas de Han


Lago Bomi  es un lago en el África Occidental parte de la República de Liberia.  Se encuentra en la cordillera de Bong (Bong Range), un conjunto de montañas en el condado de Bong (Bong County) cerca de la ciudad del mismo nombre (Bong Town).

El lago se formó después del abandono de las operaciones mineras, como resultado de la guerra civil de Liberia .

Véase también
 Geografía de Liberia
 Geografía de África

Referencias

Lagos de Liberia

Lago Bomi


Vasile Negrei () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

Grade: sublocotenent - 01.07.1907, locotenent - 01.07.1910, căpitan - 01.04.1915, maior - 01.04.1917, locotenent-colonel - 01.04.1920, colonel - 01.04.1926, general de brigadă - , general de divizie -, general de corp de armată - 16.10.1935; trecut în corpul tehnic la data de 24.06.1939; general de divizie - 08.06.1940.

A fost înaintat la gradul de general de divizie cu începere de la data de 8 iunie 1940.

Note

Nașteri în 1885
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decese în secolul al XX-lea

Vasile Negrei


Aryee ist der Familienname folgender Personen:
 Ashiakwei Aryee (* 1976), ghanaischer Boxer
 Bernard Aryee (* 1973), ghanaischer Fußballspieler
 Fred Aryee (* 1939), nigerianischer Fußballspieler
 Isaac Aryee (* 1941), ghanaischer Boxer

Siehe auch:
 Arieh
 Arié

Aryee


Molcaxac es una localidad y cabecera municipal de uno de los 217 municipios pertenecientes al estado mexicano de Puebla.  Se localiza aproximadamente a 80 kilómetros de la capital, Puebla de Zaragoza. Cuenta con una superficie aproximada de 135 kilómetros cuadrados, poniéndolo en la ubicación 97 de los demás municipios del estado, y teniendo una población mayor a 6000 habitantes.

Las juntas auxiliares del municipio son las localidades de Santa Cruz Huitziltepec, San Andrés Mimiahuapan, San Luis Tehuizotla y San José de Gracia.

Para llegar a Molcaxac, es necesario tomar la carretera federal Puebla-Cuapiaxtla y desviarse hacia el sur sobre la carretera secundaria Cuapiaxtla-Ixcaquixtla. El tiempo aproximado de camino es de 1 hora con diez minutos desde puebla y 30 minutos desde el entronque denominado "La colorada" de Cuapiaxtla de Madero.

Toponimia
El nombre de Molcaxac provine del náhuatl molotl que significa "gorrión",  caxa que significa "nidal" y c que significa "en". En conjunto significando "el nidal de los gorriones" o "donde los gorriones tienen sus nidos"

Ubicación geográfica

Localizada en la mixteca poblana, teniendo sus coordenadas geográficas en los paralelos 18º 38'06" y 18ª45´06" de latitud norte y los meridianos 97ª47´36" y 97º58´00" de longitud occidental.

Historia
Era sujeto de la Villa de Tepeji durante la época virreinal., sin embargo en 1766 solicitan la separación de este centro. En 1755 se creó la parroquia de la Asunción Molcaxac.

En 1895 se establece como municipio libre.

1916 Quema de toda la población, después de que varios ciudadanos arman una trifulca y se oponen al Gral. Juan Andrew Almazán y su ejército de 4000 personas. Al verse superados en número decidieron refugiarse en las torres de la parroquia, al molestarse el ejército y ver que sus oponentes se encontraban refugiados en la parroquia del pueblo, tomaron una dura decisión y queman las puertas de la parroquia para tomar posesiónde todo lo que se encontraba dentro.

Religión
Molcaxac se considera una ciudad  de católicos ya que tres cuartas partes pertenecen a esa religión , el resto de su población son protestantes y de otras religiones.

Cronología de los presidentes municipales

Atractivos turísticos
Molcaxac cuenta con un gran paisaje natural y gran atractivo, ya que en este municipio se encuentra ubicada la hermosa cascada Cola de caballo, la cascada tiene una altura de 50 metros. Además se encuentra otra cascada de proporciones más pequeñas , llamada  pececitos, estas maravillas son producto de la vertiente del río Atoyac.

Para llegar a estos lugares es necesario cruzar todo el municipio y tomar la desviación hacia Huatlatlauca, después se podrán observar ya las señalizaciones adecuadas para llegar. En este mismo lugar se puede observar la magnífica caverna llamada Puente de Dios, además de un paisaje natural constituido principalmente por árboles de encino. Actualmente el lugar está ya en protección debido a que la afluencia de la cascada ha disminuido notablemente.

Economía
Las actividades económicas principales son la agricultura, la ganadería y el comercio.

Referencias

 Enciclopedia de los municipios de México (2009): https://web.archive.org/web/20110724163927/http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21098a.htm Molcaxac (8de septiembre de 2011)

Enlaces externos

Municipios del estado de Puebla
Región Mixteca
Patronazgo de Nuestra Señora de la Asunción

Molcaxac


Podocarpus globulus er sígrænt tré frá Malasíu (Borneó).

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus globulus


Biserica "Sfânta Treime" din Florești este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Florești, comuna Florești.

Biserica actuală a fost construită în 1887, pe amplasamentul unei alte biserici ctitorite de vornicul Grigore Cantacuzino în anii 1826 - 1830. În 1986 a fost efectuată consolidarea si restaurarea picturii.

Note

Monumente istorice din județul Prahova
Biserici din secolul al XIX-lea din România

Biserica „Sfânta Treime” din Florești


Ioan Clinciu (n. 18 iunie 1864 – Poarta Bran, Brașov - d. 1943) a fost un profesor de istorie și om politic român.

Ioan Clinciu a fost profesor de istorie la Liceul Gheorghe Lazăr din București și autor de manuale școlare.

A fost membru fondator și a condus organizații care au contribuit la înfăptuirea României Mari. A fost în mai multe rânduri ales deputat și senator, ocupând timp trei ani funcția de vice-președinte al Senatului.

Începuturile
Tatăl său, Niculae Clinciu, negustor de vite, învățase să scrie și să citească pe când era cioban în Dobrogea.

A urmat 3 clase primare în satul natal, Poarta Bran, apoi 2 ani la Școala Centrală din Bran. Învățătorul Teodor Pop i-a convins pe părinți să-l trimită la Gimnaziul Român din Brasov, numit mai târziu Liceul Andrei Șaguna. De la 13 ani a început să-și câștige singur existența, ca ajutor al cojocarului la care stătea în gazdă și dând meditații.

La 16 ani, la îndemnul mamei sale de a-și găsi o slujbă, este ales învățător în comuna Dârlău, unde românii nu vorbeau decât ungurește. Alegerea nu a fost aprobată de Arhimandritul Ilarion Pușcariu, și el tot brănean, care văzând notele bune ale lui Clinciu, s-a hotărât să-l sprijine să-și continue studiile. Primește o bursă la Institutul Cristurian, unde studiază timp de trei ani. În semn de recunoștință, va înființa mai târziu în Bran o Casă de cultură pentru profesori și pentru elevii merituoși.

După terminarea liceului a obținut o bursă la Școala Normală Superioară din București. Dintre profesori, a colaborat cu Grigore Tocilescu la editarea cronicilor lui Gheorghe Șincai, și cu V. A. Urechia la studiul asupra lui Miron Costin. L-a ajutat pe Bogdan Petriceicu Hasdeu în studiul folclorului din regiunea Branului.

Profesor
În 1899 obține un post de suplinitor la Gimnaziul Gheorghe Lazăr, la catedra de istorie. În 1890 gimnaziul devine liceu. În 1892 Clinciu este numit profesor titular și va continua să predea la acest liceu timp de 40 de ani.

Printre elevii săi se numără: Constantin C. Giurescu.

În 1892 înființează un liceu particular, Noul Institut pentru băieți "Clinciu Popa", împreună cu cumnatul și colegul său Popa Lisseanu. Liceul particular va funcționa timp de 24 de ani, până va fi distrus de ocupația germană.

În 1912 este numit inspector general.

În timpul ocupației Clinciu se refugiază la Iași, unde predă timp de doi ani. A înființat și condus în primii 7 ani Asociația Profesorilor Secundari, care apăra interesele corpului didactic în relația cu Ministerul. După Primul Război Mondial asociația se extinde în toata țara și ajunge să aibă 70 filiale, dar nu vor fi înscriși decât 10% dintre profesori. În urma conflictelor cu Ministerul, Clinciu renunță la postul de președinte, dar rămâne președinte onorific.

Autor de manuale scolare
Timp de 30 de ani, Ioan Clinciu a întocmit manualele de istorie pentru clasele I, II și III de gimnaziu. Pentru o parte dintre aceste manuale a colaborat cu George Coman, M Dimitrescu și cu Victor Papacostea.

Politician, luptător pentru România Mare
În 1910 organizează o colectă, și apoi distribuie 3000 de florini rudelor victimelor care fuseseră împușcate de jandarmii unguri, la Mărgineni.

A fost membru fondator al societății Astra.

Încă din studenție, a fost membru al societății Carpații și vicepreședinte al societății Transilvania, care luptau pentru înfăptuirea României Mari. Societatea Carpații, unde erau numai ardeleni, își propunea să trezească sentimentul național prin orice mijloace, mai ales prin manifestări de stradă. Societatea Transilvania oferea burse studenților din străinătate care, in timp, după absolvire, ar fi putut interveni pe lângă cancelariile occidentale. Printre bursieri s-a numărat și Octavian Goga.

A fost membru în Liga pentru Unitatea Culturală a tuturor Românilor, încă de la înființare, și a fost secretarul secțiunii București timp de 3 ani. În 1919 și-a dat demisia, convins fiind că Liga își făcuse datoria.

Din 1909 a devenit membru al Partidului Conservator Democrat, condus de Take Ionescu. Take Ionescu intervenise pentru păstrarea veniturilor bisericii Sfântul Nicolae, care susținea material existența școlilor românești din Brașov, printre care era și școala la care învățase Clinciu.

În 1919 este ales deputat de Brașov, ca independent, iar în 1926 și 1927 este deputat de Făgăraș din partea Partidului Național Român. În 1928 este ales senator tot din partea Partidului National Român. Între 1928 și 1931 este vice-președintele Senatului.

Pe când era președintele Asociației Profesorilor Secundari, a înființat și a fost președinte al Băncii Salariaților Publici și a Pensionarilor. A fost președintele Băncii Poporului din București.

Liceul Gheorghe Lazăr
Nașteri în 1864
Decese în 1943

Ioan Clinciu


Južni otok je stijena koja leži 43 km zapadno od otoka Heard (Otok Heard i otočje McDonald) i najjužnija je točka otočja McDonald. ANARE (Australska nacionalna antarktička istraživačka ekspedicija) je 1948. istražila otok i dodijelila mu ovaj opisni naziv.

Izvori

Australski otoci u Indijskom oceanu
Otok Heard i otočje McDonald

Južni otok (Otočje McDonald)


වාර්ගික විශුද්ධිකරණය, ජනවාර්ගික පාරිශුද්ධකරණය ().

යටත් විජිත සමය
කිංග් (king) රාජ වංශය විසින් පනවන ලද ආර්ථික හා සංස්කෘතික ප්‍රතිසංස්කරණ සීමාවන් යටතේ 18 වෙනි ශත වර්ෂයේදී මියාඕ කණ්ඩායම් සහ අලුතෙන් පැමිණි හන් පදිංචිකරුවන් අතර ආරවුල් වැඩි විය. මේ නිසා ආයුධ සන්නද්ධ අරගල ඇති වූ අතර ඒ හේතුවෙන් ආරම්භ වුනු මහා පරිමාණ විගමනයන් 19 වෙනි ශත වර්ෂය තෙක් නොකඩවා සිදු වුනේය. මෙම කාලය තුල බොහෝ ජනතාව දකුණු ආසියාවට සංක්‍රමණය වූහ.
1755 දී සිදු වූ මහා පිටුවහල් කිරීමේදී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් 4000 සිට 5000 දක්වා ප්‍රංශ ඇකේඩියන් වරු ප්‍රමාණයක් ඇකේඩියාවෙන් පිටමං කරනු ලැබූහ. මෙම පිරිසෙන් බොහොමයක් ලුයිසියානාවෙහි පදිංචි වූ අතර පසුව කැජුන්ස්වරු ලෙස ඔවුන් හැඳින්වුනේය.
1791 සිට 1804 දක්වා කාලය තුල හයිටියෙහි විප්ලවය පැවතිකාලයේ ශාන්ත ඩොමිනිග් හි සිටි 40000 ක්වූ සුදු ප්‍රංශ ජාතිකයින් පිටමං කිරීම සහ ජනවාර්ගිකව ඉවත් කිරීම.  ජීන් - ජැකුවේ දෙසොලින් නම් නිදහස් හයිටියේ පළමු පාලකයා හයිටිය සමුපූර්ණ කලු ජාතීන්ගේ රාජ්‍යයක් බව ප්‍රකාශ කළ අතතර ඒ වන විට ඉතිරිව සිටි සුදු ජාතිකයින් සියලු දෙනා ඝාතණය කළේය. එමෙන්ම ඉන් පසු කොකේසියන්වරුනට එහි කිසිදු දේපළක් අත් කර ගැනීම තහනම් කළේය.
වෙනිසියුලා නිදහස් සටන ආරම්භ වන විට ස්පාඤ්ඤවරු ලනේරොස් වරු බඳවා ගත්හ. ජොසේ තෝමස් බොව්ස් විසින් මෙහෙයවන ලද ලනේරොස් හමුදාව  නිති පතා සුදු වෙනිසියුලා ජාතිකයින් ඝාතනය කළහ. වෙනිසියුලානු සුලු ජනතාවගෙන් භාගයක් පමණ ඝාතනය වුනු අවුරුදු කිපයක් ගත වූ යුද්ධයෙන් පසු 1821 දී වෙනිසියුලාව ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස ලබා ගත්තේය.
චියොස් සමූල ඝාතණය පැවති 1822 දී චියෝ හි 42000 ක් පමණ ග්‍රීක දූපත් වාසින් ඝාතණය වුනේය. 45000 ක් වහල් සේවයට එක් කරන ලදි.23000 ක් පිටුවහල් කරනු ලැබූහ. දිවයිනේ සිටි ග්‍රීකයන්ගෙන් දිවි ගලවා ගැනීමට හැකි වූයේ 2000 ට අඩු පිරිසකට පමණී.
1831 දී දොම් පේද්‍රෝ විසින් බලය අත් හරිනු ලැබීමත් සමග කලු දුගී ජනතාව, වහල්ලුද සමග එක්වී බ්‍රසීලයේ ප්‍රධාන නගර වල වීදි කෝලාහල ආරම්භ කළහ.
1835 නොවැම්බර් 19 දින, මඔරි ප්‍රධාන භූමිය විසින් චැතම් දිවයින ආක්‍රමණය කරන ලදි. තුන් සියයක් පමණ මරිඔරි මිනිසුන්, ගැහැණුන්, සහ ළමයින් ඝාතණය වුනේය. ඉතිරි වූ 1300 ක පිරිසක් වහල් සේවයට එක් කරනු ලැබූහ. 1862 වර්ෂය වන විට පණ බේරා ගෙන ඉතිරිව සිටියේ මඔරි 101 දෙනෙකු පමණී. දැනට මෙහි ජීවත් වන්නේ 1835 දී මෙම දූපත් සමුහය ආක්‍රමණය කර ගෙන බලය අල්ලා ගත් අයගෙන් පැවතෙන අයයි.
යුකැටන් වර්ණ භේදවාදී යුද්ධය කාලයේ නැගෙනහිර යුකැටන් සහ ක්වින්ටානාරු ප්‍රදේශයේ මායා වරු විසින් ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයින් සහ මෙස්මිසෝ ජනතාව ජනවාර්ගික වශයෙන් පිරිසිදු කිරීම. මායාවරුන්ගේ කැරැල්ලේ විශාලතම ප්‍රථිඵලය නම් 1848 වසන්ත ඍතුවේදී එම අර්ධ ද්වීපයේ බොහෝ පෙදෙස් වලින් යුරෝපීයයන් සහ මෙස්ටිසෝ වරුන් පලවාහැරීමයි. මෙහිදී තාප්ප වලින් වට වී තිබුණු කැම්පෙචෙ (Campeche) නම් නගරයද මෙරිඩා සහ නිරිත දිග වෙරළ පමණක් ගැලවුනේය.
19 වෙනි සියවසේ එක්සත් ජනපදයෙහි මුල් පදිංචිකරුවන් රටේ කොතැනක හෝ නැවත පදිංචි කරවීමට ගත් උත්සාහයන් පිළිබඳ බොහෝ තොරතුරු තිබේ. රතු ඉන්දියන්වරු ඔවුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික ඉඩ කඩම් වලින් ඉවත් කිරීමේ (ඉන්ඩියන් රිමූවල් පොලිසි) "ඉන්දියන්වරු ඉවත් කිරීමේ ප්‍රතිපත්තිය" නම් 1830 දී ඇති කර ගත් ප්‍රතිපත්තිය මෙහිදී විශේෂ වේ. (The trail of tears නොහොත්) කඳුලෙන් සටහන් වූ ගමන නම් දුක් මුසු ඉවත් වී යාමේදී චෙරොකීස් නම් ස්වදේශික ජනයා 2000 සිට 8000 ක් දක්වා ලෙඩ රෝග වලින් මිය ගියහ. තවත් උදාහරණයක් නම් (Long walk of the Navajo) නවාජෝ ගේ දීර්ඝ ගමනයි.
1803 වන විට 8000 ක් සිටි තස්මේනියානු ජනතාව 1833 වන විට 300 දක්වා අඩු විය. මෙයට බොහෝ විට හේතු වූයේ ලෙඩ රෝග වසංගත යනාදියයි. වසූරිය, සහ සිෆිලිස් වැනි මෙම රෝග සඳහා ඔවුනට ස්වාභාවික ප්‍රතිශක්තීකරණය නොතිබුනි මත් පැන් භාවිතය තවත් හේතුවක් විය.
අයිනු නම් ජනතාව‍හොකයිඩො, උතුරු හොන්ෂු, කුරිල් දිවයින් වල ස්වදේශික ජනතාවකි. ජපාන ජාතිකයින්ගේ ජනාවාස පුළුල් වන විට අයිනුවරුන් උතුරට තල්ලු විය. මෙයිජි පාලනය දක්වා රජය විසින් ඔවුන් හොකයිඩෝ හි සුලු පෙදෙනකට කොටු කර තබා ගෙන සිටියහ. මෙය හරියට එ.ජනපදයේ ස්වදේශික ජනතාව වෙන් කළ බිම් වලට සීමා කිරීම හා සමාන විය.
බෝල්කන් රටවල් (උදා. සර්බියා, ග්‍රීසිය, බල්ගේරියා) ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යයෙන් නිදහස ලබා ගත් පසු 1800 සිට 1900 දක්වා කාලය තුල තුර්කි, මුස්ලිම් සහ යුදෙව් ජනගහණය බෝල්කන් ප්‍රදේශයෙන් පිටමං කිරීම.
19 වෙනි ශත වර්ෂය පුරාම රුසියානු අධිරාජ්‍යය විසින් උතුරු කොකේසස් පෙදෙසින් මුස්ලිම් ජනතාව පලවා හැරීම. 1864 දී ඇනටෝලියාවට යැවූ සිර්කාසියන්වරු මෙහිදී විශේෂිතයි.

20 වෙනි සියවසේ ජනවාර්ගික පිරිසිදු කිරීම් පිළිබඳ උදාහරණයන්
1913 දී ත්‍රේස් හි ඔටෝමන් කොටස තුල තරුණ තුර්කීන් විසින් ත්‍රෙෂියන් බල්ගේරියානු ජන කොටස නැති කිරීම.
ග්‍රෙකෝ - තුර්කි යුද්ධයේ පරාජයෙන් පසු ග්‍රීක් හමුදා විසින් තුර්කි ජනයා සමූහ වශයෙන් ඝාතණය කිරීම.
1923 ලවුසන්නෙ (Lausanne) සම්මුතියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්‍රෙකො - තුර්කි යුද්ධයෙන් පසු (1919 – 1922) ග්‍රීකයන් තුර්කියෙනුත්, තුර්කිවරුන් ග්‍රීසියෙනුත් වශයෙන් දෙපිරිස රටවල් දෙක අතර මාරු කර ගැනීම.
1919 – 1920 සිවිල් යුද්ධය පැවති කාලයේ බෝල්ෂේවික් පාලනය විසින් 300,000 සිට 500,000 දක්වා ඩොන් කොසැක්වරු පලවා හැරීම හෝ ඝාතණය කිරීම.
1934 – 38 කාලයේ සෝවියට් සංගමය විසින් බෙලෝරුසියාවෙන්, යුක්රේනයෙන්, සහ යුරෝපීය රුසියාවෙන් පෝලන්ත ජාතිකයින් කසක්ස්ථානයට පලවා හැරීම.
සෝවියට් සංගමය විසින් රුසියානු ඈත පෙරදිගින් කොරියන් ජාතිකයින් සෝවියට් මධ්‍යම ආසියාවට පලවා හැරීම. 1937 සැප්තැම්බර් සිට ඔක්තෝබර් කාලය තුලදී සිදු වූ මෙම සිද්ධියෙන් 172,000 කොරියන් ජාතිකයින් පිටුවහල් කෙරුනි.
ජර්මනිය, ඕස්ට්‍රියාව සහ නාසි පාලනය තිබූ අනෙක් ප්‍රදේශ වලින් යුදෙව්වන් පන්නා දැමීම සහ වධ බන්ධනයට ලක් කිරීම - මෙය සිදු වූයේ මිලියන 6 ක යුදෙව්වන් සමූලඝාතණය කිරීම ආරම්භ වීමට කලිනි.
II ලෝක සංග්‍රාමය පැවති කාලයේ ෆින්ලන්ත ජාතිකයින් විසින් අල්ලා ගෙන සිටි නැගෙනහිර කරෙලියාවේ පෙට්රොසැවොඩ්ස්ක් නගරයෙහි සිටි රුසියන් බස කථා කරන ජනතාව දේශපාලන හිර කඳවුරක රඳවා තබා ගනු ලැබූහ.
ජර්මනිය විසින් පෝලන්ත ජාතිකයින් පලවා හැරීම. දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමය පැවති කාලයේ නාසි වරු සම්පූර්ණ පෝලන්ත ජනතාව පලවා හැරීම පිණිස සැලසුම් කළහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නාසි ආධිපත්‍යය පැවති කාලයේ මිලියන 1.6 සිට 2 දක්වා පෝලන්ත ජාතිකයින් පලවා හරිනු ලැබූහ. මෙයට පෝලන්තයෙන් පිටුවහල් කරනු ලැබූ මිලියන ගණනක වහල් කම්කරුවන් ඇතුලත් නොවේ.
1941 – 1945 කාලය තුල සර්බියානු ජනසංහාරය සිදු වූ කාලය තුල අන්තවාදී උස්ටාෂේ (Ustashe) ජාති වාදීන්ගේ පාලනය  විසින් ක්‍රොඒෂියාවෙන් 2,50,000 කට වඩා සර්බිවරුන් පිටුවහල් කිරීම.
දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමය පැවති කාලයේ ජපන් අමෙරිකන් වරු සහ ජපන් - කැනේඩියානුවන් කඳවුරු වල කොටු කර තබන ලදහ. මෙසේ කරන ලද්දේ සංක්‍රමණික ජපනුන් සතුරාට සහයෝගය දක්වන කණ්ඩායමක් වේ යයි ඇති වුනු බිය හේතුවෙනි.
දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමය පැවති කාලයේ කොසවෝ සහ මෙටොහිජා හි සර්බිවරුන් 10000 කගේ ජීවිත අහිමි විය. 100,000 ක් හෝ ඊට වැඩි පිරිසක් එකී ජනවර්ගය නිසා පිටමං කරනු ලැබූහ. ඉදිරි දශකවලදී ලක්ෂ ගණනක් ජනතාව ප්‍රදේශය අතහැර යනු ඇත.
1941 – 42 කාලයේදී සෝවියට් සංගමය විසින් වොල්ගා ජර්මන්වරුන් කසාක්ස්තානයට, අල්තායි ක්රායි, සයිබීරියාවට සහ වෙනත් බොහෝ දුර බැහැර ප්‍රදේශ වලට පලවා හරිනු ලැබූහ.
1943 – 1944 කාල සීමාවේදී සෝවියට් සංගමය විසින් ක්‍රිමියන්, ටාටර්, කැල්මික්ස්, චෙචන්ස්, ඉන්ගුෂ්, බෝල්කර්ස්, කරචෙස් සහ මෙෂ්කේෂන් තුර්කි ආදී ජන වර්ගයන් මවධ්‍යම ආසියාවට සහ සයිබීරියාවට නෙරපීම.
පෝලන්තජාතිකයින් ඝාතණය හා වාර්ගික වශයෙන් පිරිසිදු කිරිම - ජාතිකවාදී UPA සංවිධානය විසින් 1944 සහ 1945 කාලයේදී මෙය සිදු කරන ලදි.
1944 සහ 45 කාලය තුල ග්‍රීකයන් විසින් දකුණු එපිරස් ප්‍රදේශයෙන් චම් ඇල්බේනියානුවන් තුරන් කිරීම. 18000 – 35000 ක පමණ දෙනා ඇල්බේනියාවට පලා ගියහ. සිය ගණනක සිට දෙදාස් අටසියයක් දක්වා පිරිසක් ඝාතණය කරනු ලැබූහ.
දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ජර්මන් ජාතිකයින් පිටමං කිරීම. 1944 සිට 1948 දක්වා මිලියන 13.5 සිට 16.5 ක ජර්මන්වරුන් නැගෙනහිර සහ මධ්‍යම යුරෝපයෙන් පලවා හරිනු ලැබූහ. නැතහොත් පලා ගියහ. මෙහිදී මැරුණු සංඛ්‍යාව පිළිබඳව ඉතිහාසඥයින් අතරේ පවතින කරුණු විවාදාත්මකය. පන්ලක්ෂයේ සිට තිස් ලක්ෂය දක්වා සංඛ්‍යාවක් මිය යන්නට ඇතැයි ගණන් බලා තිබේ.
දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු සහ එය පැවති කාලයේදී ඉස්ට්‍රියන්වරුන්ගේ පලා යාම. ඉතාලියේ ෆැසිස්ට් පාලනය බිඳ වැටීමෙන් පසු ඉස්ට්‍රියා පෙදෙසින් සහ යුගෝස්ලාවියාවේ මධ්‍ය වෙරළ ප්‍රදේශයේ සාරා පෙදෙසින් ඉතාලි ජාතිකයින් 3,50,000 ක් පමණ එළවා දැමීම.
දෙවෙනි ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු යුක්රේන් බස කථා කරන සුලු ජාතික පිරිස පෝලන්තයෙන් පිටුවහල් කිරීම. විස්ලා මෙහෙයුමෙන් ආරම්භ වූ මෙය 1947 දී එහි උච්ච ස්ථානයට පැමිණියේය. සෝවියට් සංගමය විසින් එහි බටහිර දේශ සීමාවට යා කර ගනු ලැබූ නැගෙනහිර භූමි පෙදෙසින් පෝලන්ත ජාතිකයින් දශ ලක්ෂ ගණනක් ඒ සමග ඉවත් කරනු ලැබූහ. මෙම බටහිර පෙදෙසට යා කර ගනු ලැබූ ප්‍රදේශය ජර්මනියෙන් පෝලන්තයට පවරන ලදි.
පකිස්තානයේ සිට අති විශාල හින්දු සහ සීක් ජනතාවක් නෙරපීම. මෙම සිදු වීම මුල් කර ගෙන පසුව සිදු වූ කැරළි කෝලාහල වලදී හින්දූන්, මුස්ලිම්වරුන් සහ සීක් ජාතිකයින් මරුමුවට පත් වූහ. මෙය 1947 දී බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාව දෙකට බෙදීම ලෙස හැඳින්වුනේය. දශ ලක්ෂයක ජනතාව ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියා මගින් අවතැන් කරනු ලැබූහ. මෙය ජනවාර්ගික වශයෙන් සුද්ද කරනු ලැබූ විශාලතම තනි සිද්ධියක් ලෙස ඉතිහාසයේ වාර්තා වී ඇත.
1948 දී ඉන්දියාව විසින් මුස්ලිම් පාලනය යටතේ තිබූ හයිද්‍රාබාද් ප්‍රාන්තය යා කර ගැනීමෙන් පසු 7000 ක් පමණ හද්රාමි අරාබිවරුන් හිරබාරයේ තැබීම් සහ ඉන්දියවෙන් පිටමං කිරීම.
පලස්තීනුවන් නික්ම යාම. පසුව ඊශ්‍රායලයේ කොටසක් වූ බ්‍රිතාන්‍යය විසින් ප්‍රකාශිත පලස්තීනයේ  සිටි අරාබි පලස්තීනුවන් ට පිටවී යන ලෙසට  අරාබි හමුදාව විසින් ප්‍රකාශයක් කරන ලදි. මෙම ප්‍රදේශ යුදෙව්වන් විසින් මිළ දී ගත් අතර 1948 අරාබි ඊශ්‍රායල් යුද්ධයෙන් පසුව බලය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා එහි සිටි පලස්තීනුවන් ඉවත් කරනු ලැබූහ. අවුරුදු 60 කට පසුවද අසල්වැසි රටවල අනාථ කඳවුරු වල මෙම පලස්තිනුවන් දශලක්ෂ ගණනක් සිටිති.
අරාබි ප්‍රදේශ වලින් යුදෙව්වන් පිටමං වීම. මෙහිදී අරාබි රටවල සිටි යුදෙව්වන්ගෙන් 99% ක් පමණ ඉවත් වූහ. බොහෝ අය කැමැත්තෙන් ඉවත් වූ අතර සමහර රටවල් වලින් කරනු ලැබූ නොසැලකීම් හේතුවෙන් ඉවත් වන්නට සිදු විය. 1948 අරාබි - ඊශ්‍රායල් යුද්ධයෙන් සහ 1967 සය දින යුද්ධයෙන් පසුවද මෙය සිදු වූ අතර, මෙම අවස්ථාවන්හිදී ඉරාකය, සිරියාව, යේමන්, ඊජිප්තුව, ලිබියාව, ඇල්ජීරියාව, ටියුනීසියාව සහ මොරොක්කෝවේ සිටි  යුදෙව්වන් විශාල ප්‍රමාණයක් ඊට අයත් වූහ.
1949 දී නෙදර්ලන්තයෙන් ඉන්දුනීසියාව නිදහස ලබා ගත් පසු 300,000 ක් පමණ ජනතාව (වැඩි වශයෙන් ඉන්ඩොස් නොහොත් ලන්දේසි ඉන්දුනීසියානුවන් පිරිසක්) ඉන්දුනීසියාවෙන් පලවා හරිනු ලැබූහ.
එවකට පැවතුනු ඉන්දියන් විරෝධී ත්‍රස්තවාදය හේතු කොට ගෙන කාශ්මීරයේ ජීවත් වූ කාශ්මීර හින්දූන් එහි සිදු වූ ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියා හේතුවෙන් එම ප්‍රදේශය තුලම අවතැන් වූහ.
1955 සැප්තැම්බර් 5 සහ 6 දින වල කොන්ස්තන්තිනෝපල් හි සිටි ග්‍රීකවරුනට එරෙහිව හිංසා කිරීම් කරනු ලැබිනි. මෙයට තුර්කි රජයෙන් රහසෙන් උදව් ලැබුනි. කැරළිකරුවන් විසින් ඇතැම් යුදෙව්වනට සහ ආර්මේනියන්වරුනටද පහර දෙනු ලැබූහ. 1924 දී 100,000 ක් පමණ වූ මෙම ග්‍රීක සුලු ජාතීන් පසුව තුර්කි - ග්‍රීක ජනගහණ හුමමාරු ගිවිසුමෙන් පසු 2007 දි 5000 ක් දක්වා අඩු විය.
1960 ජූලි 5 වැනි දින, එනම් කොංගෝව බෙල්ජියම් පාලනයෙන් නිදහස ලබා දින 5 ක් ගත වූ තැන නොර්ත් පබ්ලික් නම් හමුදාව, එහි සිටි සුදු නිලධාරින් ඉලක්ක කරමින් කලබල ඇති කළහ. ඔවුනගේ දේපළ වලට පහර දුන්හ. මෙයින් බියට පත් වූ 100,000 ක් පමණ සුදු ජාතිකයින් එම රටෙන් විශාල වශයෙන් ඉවත් වූහ.
1948 දී දකුණු අප්‍රිකාවේ ඇරඹුනු වර්ණ භේද වාදය 1960 සහ 1970 දශක වලදී උච්ච අවස්ථාවට පත් විය. මෙහිදී කලු ජාතින් වෙන් කර තබන ලදි. සුදු නොවන අය ඉවත් කරනු ලැබූහ.
යුරෝපීයයන්ගෙන් පැවත එන පීඩ් - නුවා ජනගහණය සහ යුදෙව්වන් ඇල්ජීරියාවේ සිට ප්‍රංශයට යැවීම. 1962 වර්ෂයේ මාස කිහිපයක් තුල මෙය සිදු විය. මෙහිදී 900,000 යුරෝපීයයන් සහ ස්වදේශික යුදෙව්වන් රට හැර ගියහ.
1964 දී සැන්සිබාරයේ අරාබීන් සහ ඉන්දියන් ජාතිකයින් ජනවාර්ගික වශයෙන් ඉවත් කිරීම.
1971 දී සිදු වූ බංග්ලාදේශ් නිදහස් සටනේදී මිලියන 10 ක් පමණ බෙංගාලි ජනතාව රටින් පලා ගියේ පකිස්තාන හමුදාවන් විසින් කෙරුනු ඝාතණ හා හිරිහැර කිරීම් වලින් වැළකීම පිණිසයි.
ඉඩි අමින් පාලනය විසින් උගන්ඩාවෙන් සියලුම ආසියානුවන් බලයෙන් රටින් පිට කිරීම.
1963 – 1974 කාලය තුල ග්‍රීක හමුදාව සහ ග්‍රීක් සයිප්‍රස්වරුන් විසින් තුර්කි සයිප්‍රස්වරුන් ඉවත් කිරීම.
තුර්කිය විසින් සයිප්‍රස් රට ආක්‍රමණය කිරීමෙන් පසු සයිප්‍රසයේ තුර්කි හමුදාව යටතේ තිබූ ප්‍රදේශ වල ග්‍රීක ජනතාව ඉවත් කිරීම (1974 – 76 කාලය තුල)
1986 – 1989 කාලයේ අල් - අන්ෆල් යුධ මෙහෙයුමෙන් අඩු වශයෙන් දස ලක්ෂයක් පමණ ඉරාක කුර්දිවරුන් අවතැන් වූ අතර 100,000 – 200,000 කුර්දිවරුන් ඝාතණය කෙරුනේය.
80 දශකය අවසානයේ එක්වීම සඳහා බල කෙරුනු ක්‍රියාවලියේදී බල්ගේරියානු තුර්කීන් 300,000 ක් 1986 – 89 කාලය තුල තුර්කියට පැමිණියහ.
නගර්නෝ - කරබක් අර්බුද හේතුවෙන් දෙපැත්තේම ජනගහණය අවතැන් වූහ. ආර්මේනියානු පාලනය යටතේ තිබෙන (නගර්නෝ කරබක් ඇතුලු) භූමියෙන් අසර්බයිජාන්වරුන් 528,000 ක්ද, 185,000 සිට 220,000 දක්වා අසෙරියස්වරුද, කුර්දිවරු 18000 ක්ද, රුසියානුවන් 3500 ක්ද, 1988 – 89 කාලය තුල ආර්මේනියාවේ සිට අසර්බයිජානයට පලා ගියහ.
1989 අප්‍රේල් සිට පයුල්, වොලොෆ් සොනින්කේ සහ බම්බරා ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වල සාමජිකයින් වූ කලු මොරිටානියන්වරු, මොරිටානියන් රජය විසින් මොරිටානියාවෙන් පලවා හරිනු ලැබූහ.1989 දී මධ්‍යම ආසියාවේ ෆර්සානා නිම්නයේ උස්බෙක්වරු විසින් මෙෂ්කේෂන් තුර්කිවරුනට වද හිංසා කිරීමෙන් මෙෂ්කේෂන් තුර්කිවරුන් 90000 ක් පමණ උස්බෙකිස්ථානය අත හැර ගියහ.
1993 දී සහ 1998 දී සටන් පැවති කාලය තුලදී සහ ඉන් පසුව ජෝර්ජියන්වරු 250,000 ක් බලෙන් අවතැන් කිරීම සහ ඇබකාසියාවෙන් එළවා දැමීම.
රුවන්ඩා සමූලඝාතන ලෙසින් හැඳින්වුනු හුටු ගෝත්‍රිකයින් විසින් දශලක්ෂයක් පමණ ටුට්සි ගෝත්‍රිකයින් 1994 දී සමූලඝාතණය කිරීම.
නේපාල සම්භවයක් ඇති භූතාන වැසියන් වූ දකුණු ලොත් පැම්පාස් වරුන් පලවා හැරීම. 1990 දී සිදුවුනු මෙම සිද්ධියේදී භූතාන් මහජාතිය වූ උතුරු දෲක්වරුන් විසින් ඉහත කී ජන කොටස පලවා හරින ලදි. අනාථ වූ සංඛ්‍යාව 103,000 කි.
1994 – 1996 පැවති පළමු චෙච්නියා යුද්ධයේදී චෙච්නියාවේ වාසය කළ රුසියානු වැසියන් සහ චෙච්නියානුවන් 500,000 ක් අවතැන් වීම.
1998 – 99 පැවති කොසොවෝ යුද්ධයේදී පහර දීම් හේතුවෙන් කොසොවෝ ඇල්බේනියන්වරුන් 800,000 කට වඩා පිරිසකට ඔවුන්ගේ වාස භූමි අතහැර පලා යාමට සිදු විය.

21 වෙන ශත වර්ෂයේ ජන වාර්ගික පිරිසිදු කිරීම්
1990 දශකයේ අවසාන භාගයේදී සහ 2000 මුල් භාගයේ ඉන්දුනීසියානු හමුදාව සහ පොලිසිය විසින් ආයුධ සන්නද්ධ කරනු ලැබූ හා සංවිධානය කරනු ලැබූ සන්නද්ධ බාහිර කණ්ඩායම් නැගෙනහිර ටිමෝරයේ සිවිල් ජනයා විශාල සංඛ්‍යාවක් ඝාතනය කළහ.
1990 දශකයේ පටන් බොට්ස්වානා මධ්‍යම රජය, මධ්‍යම කලහාරි දඩබිම් රක්ෂිතයෙන් බුෂ්මන් ගෝත්‍රිකයින් පිටමං කිරීමට උත්සාහ කළහ. 2005 ඔක්තෝබර් වන විට, බුෂ්මන් ගෝත්‍රිකයින් ඔවුන්ගේ ඉඩම් වලින් බලහත්කාරයන් එළවා දැමීමේ රජයේ ප්‍රතිපත්තිය නැවත ආරම්භ කෙරුනේය. මෙහිදී ඔවුනට ආයුධ සන්නද්ධ පොලිසිය මගින් මරණ බවටද හිරිහැර කරන බවටද තර්ජනය කෙරුනේය. මේ නිසා අකමැත්තෙන් පිට වූ බොහෝ බුෂ්මන්වරු අපිරිසිදු කඳවුරු වල ජීවත් වූ අතර ඇතැම් පිරිස් වෛශ්‍යා වෘත්තියේ පිහිට සෙවූහ. ඇතැමෙක් මත් පැන් වලට පුරුදු වූහ. ඒ අතර 250 ක පමණ තවත් පිරිසක් ඔවුන්ගේ පුරුදු නිදහස් ජීවන රටාව සොයා හොර රහසින් නැවතත් කලහාරි වෙත ගියහ. "මෙම පරිඝණක යුගයේ අපි තවදුරටත් ගල් යුගයේ පිරිසක් තබා ගන්නේ මන්ද?" යනුවෙන් බොට්ස්වානා ජනාධිපති ෆෙස්ටස් මොහාඒ කීවේය.
සිම්බාබ්වේ ජනාධිපති මුගාබේ විසින් සුදු ජාතික ගොවීන් පිටුවහල් කිරීම. කලින් රොඩේෂියාව නමින් හැඳින්වුනු සිම්බාබ්වේ රටෙහි 1970 වර්ෂය වන විට සුදු ජාතිකයින් 2,70,000 ක් සිටියහ. එහෙත් අද වන විට එහි සිටින්නේ සුදු ජාතිකයින් ස්වල්ප දෙනෙකු පමනී.
2005 දී ඊශ්‍රායලයේ ඒක පාර්ශවික සැලසුමකට අනුව ගාසා තීරයෙන් යුදෙව්වන් 8500 ක්ද, බටහිර ඉවුරේ කුඩා ජනාවාස හතරකින් 660 ක පමන පිරිසක්ද මුදා ගැනිම.
බටහිර සුඩානයේ ඩාර්ෆූර් ප්‍රදේශයේ අප්‍රිකානු ජනගහණය වෙත සුඩානයේ ජන්ජවීඩ් නම් සන්නද්ධ කණ්ඩායමේ ප්‍රහාරයන් එල්ල වීම. ඒ වන විට  ගත වී තිබුනු දෙමස තුල චැඩ් සහ නයිජර් සිට 75000 ක් දක්වා අරාබීන් ප්‍රමාණයක් දේශ සීමා පැන ඩාර්ෆූර් වෙත පැමිණි බව 2007 ජූලි 4 දිනැති ලිපියකින් වාර්තා කර තිබුනේය. මෙයින් බොහෝ දෙනෙක් අවතැන් වුනු අරාබි නොවූ ජනතාව කලින් සිටි පෙදෙස් වලට සුඩාන රජය මගින් යවනු ලැබූහ. ජන්ජවීඩ් සන්නද්ධ කණ්ඩායම සහ සුඩාන හමුදාව විසින් එල්ල කළ ප්‍රහාර වලින් පසු මිලියන 2.5 ක පිරිසකට ඔවුන්ගේ නිවෙස් වලින් පලා යාමේ තර්ජනයට මුහුණ පාන්නට සිදු වී ඇත.
දැනට පවතින ඉරාක සිවිල් යුද්ධයේදී (2003 සිට මේ දක්වා) බැග්ඩෑඩය අවට ප්‍රදේශ සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ ෂියා සහ සුන්නි සටන්කාමින් විසින් ජන වාර්ගික වශයෙන් ශුද්ධ කරන ලදි. ඇතැම් ප්‍රදේශ එක්තරා විශේෂ (ආකමික නොවන)කණ්ඩායමක සියලු සාමාජිකයින් විසින් අත හැර දමනු ලැබුවේ ඔවුන් පළිගැනීමට ලක් වේ යයි යන බියෙනි. අනාථයින් සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ කොමසාරිස්වරයා විසින් ගණන් බැලූ ආකාරයට 2007 ජූනි 21 දින වන විට මිලියන 2.2 ක ඉරාක ජාතිකයින් යාබද රටවල් වෙත ගොස් ඇත. මිලියන 2 ක් රට තුලම අවතැන් වී ඇත. ලක්ෂයකට ආසන්න ඉරාක ජාතිකයින් පිරිසක් සෑම මසකම සිරියාවට හා ජෝර්දානයට පලා යති.
UNCHR ට අනුව ඉරාක මුලු ජනගහණයෙන් ක්‍රිස්තියානි ලබ්ධිකයින් සිටින්නේ 5% ක් වුවද අසල්වැසි රටවල ජීවත්වන අනාථයින්ගෙන් 40% ක පිරිසක් වන්නේ මේ අයයි. 16 වෙනි සියවසේ ඉරාක ජනගහණයෙන් භාගයක් වූයේ ක්‍රිස්තියානි ලබිධිකයින්ය. 1987 දී පැවැත්වූ අන්තිම ජන සංගණනයේදී ක්‍රිස්තියානීහු මිලියන 1.4 ක් වුහ. එහෙත් 2003 ආක්‍රමණයෙන් පසු ඉස්ලාම් ලබ්ධිය කෙරේ ප්‍රබෝධයක් ඇති විය. ක්‍රිස්තියානින්ගේ මුලු සංඛ්‍යාව 500,000 දක්වා පහත බැස්සේය. මෙයින් 250,000 ක් සිටියේ බැග්ඩෑඩ් නුවරයි. තවදුරටත් කිවහොත් ඒ වන විට ඉස්ලාම් අන්තවාදීන් විසින් කර ගෙන ගිය දාමරික ක්‍රියා නිසා මැන්ඩේඉයන් සහ යසිඩ් ප්‍රජාවන්ට පිටමං වීමේ අවදානමකට මුහුණ පාන්නට වෙතැයි ඔව්හු බියෙන් පසු වූහ. 2007 මැයි 25 පළ වූ ලිපියක සඳහන් වන්නේ ගත වූ මාස 7 ක කාලය තුල එක්සත් ජනපදයෙහි අනාථ රැකවරණ තත්වය ලබා ගැනීමට අවසර ලැබී ඇත්තේ 69 දෙනෙකුට පමණක් බවයි.
මැක්සිකානු වීදි කණ්ඩායම් විසින් ජාතීන් වශයෙන් මිශ්‍ර ලොස් ඇන්ජලීස් නුවරට යාබද පෙදෙස් වල අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුන් ඉවත් කිරීම.
2006 ඔක්තෝබරයේදී නයිජීරියා රජය එහි ඩිෆ්ෆා ප්‍රදේශයේ සිටින අරාබීන් චැඩ් දේශයට පිටුවහල් කරන බව ප්‍රකාශ කළේය. මෙම ප්‍රමාණය සංඛ්‍යාත්මකව ගත් කල 150,000 කි. මෙම අරාබි පිරිස යැවීම සඳහා එක්රැස් කරන අවස්ථාවේ ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනෙකු මිය ගියහ. වාර්තා වුනේ රජයේ හමුදා වලට බියෙන් පලා යාමේදී එය සිදුවුනු බවයි. එසේම කාන්තාවන් තිදෙනෙකු ගබ්සා වීම් වලට භාජනය වූහ. අවසානයේදී රජය මෙම ක්‍රියාව නතර කළේය.
2007 දෙසැම්බරයේදී කෙන්යාවේ මහජන කැළඹිල්ලක් ඇති විය. 2008 ජනවාරි 28 දින වන විට ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා හේතුවෙන් මිය ගිය ගණන 800 ක් දක්වා ඉහළ නැග්ගේය. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ගණන් බැලූ ආකාරයට එම සිද්ධියෙන් අවතැන් වූ සංඛ්‍යාව 600,000 ක් තරම් විය. රජයේ ප්‍රකාශකයෙකු "ඔඩින්ගාගේ ආධාරකරුවන් මෙම ජනවාර්ගික ශුද්ධ කිරීමට හවුල් වූහ" යනුවෙන් ප්‍රකාශ කළේය.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Ethnic_cleansing#Colonial_period

ජනවාර්ගික පාරිශුද්ධකරණය


Wilhelm von Wnuck (* 1. Mai 1889 in Lautenburg, Westpreußen; † unbekannt) war ein deutscher Politiker der NSDAP, Senator und Präsident des Volkstages in der Freien Stadt Danzig (1931–1936).

Leben
Wnuck war kaufmännischer Abteilungsleiter und Buchhalter. 1909 bis 1910 leistete er Militärdienst. Wnuck war verheiratet.

Seit 1922 gehörte er der Deutschsozialen Partei in Danzig an und war dort seit Oktober 1922 Vorsitzender der Ortsgruppe Langfuhr. Am 25. Oktober 1925 trat der der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 21.335). Er war März 1926 bis etwa Mai 1927 und erneut Februar bis Juni 1930 stellvertretender Vorsitzender des NSDAP-Gaus Danzig. Später war er Richter am Obersten Parteigericht der NSDAP.

Wnuck war NSDAP-Fraktionsführer im Volkstag und als Volkstagspräsident Preiskommissar sowie Verwaltungsratspräsident der Sparkasse Danzig.

Literatur
 Christian Rohrer: Nationalsozialistische Macht in Ostpreußen, 2006, ISBN 3-89975-054-3, S. 612.

Einzelnachweise

Mitglied der Deutschsozialen Partei (Weimarer Republik)
NSDAP-Mitglied
Senator (Danzig)
Landtagsabgeordneter (Danzig)
Politiker (Deutsches Reich, 1933–1945)
Adliger
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Wilhelm von Wnuck


Edgar Mareuse, né le  à Moÿ-de-l'Aisne et mort le  à Poitiers, est un historien et archéologue français.

Biographie
Edgar Mareuse était surtout connu pour son édition du Dit des Rues de Paris, par Guillot, poète parisien du , et il a publié quantité d'articles relatifs, pour la plupart, à l'histoire de Paris et de l'Ile-de-France.

Il était secrétaire de la Société de l'histoire de Paris et de l'Île-de-France et membre de la Commission du Vieux Paris. Il est mort subitement, un samedi matin, dans un hôtel de Poitiers, où il était descendu la veille.

Publications

Articles
 « La Dédicace au roi du plan de Gomboust ».
 « L'Heure universelle ».
 « Le Jardin Boutin, contribution à l'histoire des Tivolis ».
 « La Maison de Molière à Auteuil ».
 « Un accès d'humeur de Napoléon . La représentation de l'Intrigante à l'Elysée le 29 mars 1813 », 1894.

Ouvrages
 .
 Voyage de Rombise à Saint-Denis et à Pontoise, 1635, 1888.
 Les peintures murales de la maladrerie de Poissy, 1894.
 Un Plan de Bordeaux inédit par Albert Jouvin, de Rochefort, 1900.
 La Croix des Bureau au cimetière des Innocents, 1904,
 L'Hôtel de ville et le plan de la tapisserie.
 Une lettre perdue de la « Muze historique » de Loret. (16 septembre 1656), 1905.

Notes et références

Liens externes

Historien français du XIXe siècle
Historien français du XXe siècle
Archéologue français
Naissance en décembre 1848
Naissance dans l'Aisne
Décès en octobre 1926
Décès à Poitiers
Décès à 77 ans

Edgar Mareuse


Las elecciones estatales de Colima de 1961, en México, se llevaron a cabo el 2 de julio de 1961, simultáneamente con las elecciones federales y en ellas se renovaron los siguientes cargos de elección popular:

 Gobernador de Colima. Titular del Poder Ejecutivo del estado, electo para un periodo de seis años no reelegibles en ningún caso, el candidato electo fue Francisco Velasco Curiel.
 10 ayuntamientos. Compuestos por un Presidente Municipal y regidores, electos para un periodo de tres años no reelegibles para el periodo inmediato.
 Diputados al Congreso del Estado. Electos por mayoría relativa en cada uno de los Distrito Electorales.

Resultados electorales

Gobernador

Ayuntamientos

Municipio de Colima

Municipio de Manzanillo
 Benito Rincón López

Véase también
 Elecciones estatales de México
 Colima

Referencias

Colima
Elecciones de Colima

Elecciones estatales de Colima de 1961


Tigergade er en gade i kvarteret Nyboder i Indre By i København, der ligger mellem Store Kongensgade og Borgergade i forlængelse af Haregade. Gaden er opkaldt efter dyret tiger.

Gaden er belagt med brosten og er omgivet af klassiske gule toetages Nyboder-huse opført af Philip de Lange på begge sider, fra da Nyboder blev udvidet nordpå i 1755-1757. Gadenavnet slutter sig til en ældre gruppe af gader i Nyboder med navne efter dyr.

Kilder
 Storbyens stednavne, s. 297, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.
 København før og nu - og aldrig, bind 5, Kgs. Nytorv, Rosenborg og Nyboder, s. 398, 428-429, af Sys og Godfred Hartmann. Palle Fogtdal, 1988.
 Tigergade 2-8  på Indenforvoldene.dk

Eksterne henvisninger

Nyboder
Gader i Indre By (København)

Tigergade


يوسف بن محمد بن يوسف التوزري التلمساني أو أبو الفضل 433 هـ - 513 هـ/ 1041 - 1119 م، عرف بابن النحوي التوزري نسبة إلى توزر مسقط رأسه في الجنوب التونسي.

وكانت توزر في عصره بها أعلام كثيرة مثل «عبد الله بن محمد الشقراطسي» الذي كان اماما في الحديث والعربية والفقه، أديبا شاعرا وهو من شيوخ ابن النحوي. ثم رحل أبو الفضل إلى ولاية صفاقس بالجنوب الشرقي التونسي للأخذ عن شيخ فقهاء عصره الشيخ «أبو الحسن اللخمي» فقرأ عليه كتاب «التبصرة» وروى عنه صحيح البخاري. وأخذ عن الإمام المازري فقرأ عليه أصول الفقه، وعلم الكلام. وابن النحوي من أهل تلمسان. أصله من توزر، سكن سجلماسة.
كان ابن النحوي مثل شيخه اللخمي مائلا إلى الاجتهاد في الفقه، ومتمكن من أصول الدين والفقه مثل الإمام المازري، شاعرا وأديبا لغويا مثل شيخه الشقراطسي.

ولقد لقي ابن النحوي المتاعب والمقاومة من فقهاء ورؤساء الدولة المرابطية، في الخلاف القائم حول كتاب إحياء علوم الدين، زمن استقراره بالمغرب الأقصى عندما اقرأ علم الكلام وعلم أصول الفقه. وكان ابن النحوي فقيها يميل إلى الاجتهاد،
 قال الزركلي: والمنفرجة شرحها كثيرون، وخمّسها بعضهم، وفي نسبتها إلى صاحب الترجمة خلاف.

توفي بقلعة بني حماد قرب مسيلة

قصيدة المنفرجة
نظم قصيدة (المنفرجة):

مقالات ذات صلة
 حسن عريبي «ملحن ومنشد قصيدة المنفرجة»
إنشاد الفنان المغربي المقتدر: عبد الهادي بالخياط https://www.youtube.com/watch?v=NK-cmFPntbs

مصادر

علماء دين سنة تونسيون
مالكية
مواليد 1041
مواليد 433 هـ
وفيات 1119
وفيات 513 هـ

ابن النحوي


Mutual Film Corporation a fost un studio de film american în epoca filmului mut. Este cel mai cunoscut pentru producerea aici a unor filme de comedie ale lui Charlie Chaplin în 1916-1917. A fost fondat în 1912, a fost ulterior absorbit de Film Booking Offices of America, care împreună cu Keith-Albee-Orpheum Corporation a format RKO Pictures la 23 octombrie 1928.

Filmografie (selecție)

Note

Vezi și
:Categorie:Filme Mutual Film

Fondări în 1912
Studiouri de film din Statele Unite

Mutual Film


O Campeonato Capixaba Sub-17 de 2021 foi um torneio futebolístico de categoria de base organizado pela Federação de Futebol do Estado do Espírito Santo (FES).

Foi disputada por treze equipes entre os dias 18 de setembro e 12 de dezembro. Aster Brasil e Porto Vitória, por sua vez, protagonizaram a decisão. Na ocasião, o Porto Vitória venceu pelo placar de 3–1. Com esse resultado, o clube conquistou seu sexto título na história da competição.

Participantes e regulamento
Na primeira fase, os participantes foram divididos em três grupos regionalizados pelos quais enfrentaram os adversários do próprio chaveamento em embates de turno e returno, acumulando pontos. As duas agremiações melhores colocadas em cada grupo e duas melhores terceiras se classificaram ao término da fase inicial. Já as demais fases adotaram um sistema eliminatório. As treze agremiações que participaram do torneio foram:

Resultados

Primeira fase

Chave Norte

Chave Centro

Chave Sul

Índice técnico

Fases finais

Ligações externas
 Website oficial da Federação de Futebol do Estado do Espírito Santo

Campeonato Capixaba de Futebol de 2021
Campeonato Capixaba de Futebol Sub-17
Futebol de 2021 no Espírito Santo

Campeonato Capixaba de Futebol Sub-17 de 2021


Hortus Botanicus Vindobonensis, (abreviado Hort. Bot. Vindob.), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por Nikolaus Joseph von Jacquin y publicado en tres volúmenes en los años 1770 a 1776.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas

Hortus Botanicus Vindobonensis


Agrilus amethysticollis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

amethysticollis

Agrilus amethysticollis


Grand Marnier () is a French brand of liqueurs. The brand's best-known product is Grand Marnier Cordon Rouge, an orange-flavored liqueur created in 1880 by Alexandre Marnier-Lapostolle. It is made from a blend of Cognac brandy, distilled essence of bitter orange, and sugar, containing 40% alcohol (70 proof in the UK, 80 proof in the US).  It is commonly consumed "neat" as a cordial or a digestif, and can be used in mixed drinks and desserts. Popular examples of the latter include crêpes Suzette and crêpes au Grand Marnier.

Aside from Cordon Rouge, the Grand Marnier line includes other liqueurs, most of which can be used similarly.

History
According to its official website, Grand Marnier's first distillery was built in 1827 by Jean Baptiste Lapostolle in the village of Neauphle-le-Château. His granddaughter Julia married Louis-Alexandre Marnier in 1876, and four years later, the Marniers released a signature cognac with Haitian bitter orange.

Swiss hotelier César Ritz (1850–1918) reportedly came up with the name "Grand Marnier" for Marnier-Lapostolle, who in return helped him purchase and establish the Hotel Ritz Paris. During the extravagant Belle Époque, Grand Marnier was served in the Ritz Hotel as well as the Savoy Hotel. The brand has released anniversary editions of its well-known liqueur lines and became popular in the United States in the 1980s.

On 15 March 2016, the Campari Group announced a friendly takeover offer for Société des Produits Marnier Lapostolle S.A., the owner of Grand Marnier.

Varieties

Cordon Rouge
Cordon Rouge ("Red Ribbon") is an orange-flavored cognac liqueur and the original Grand Marnier liqueur, created in 1880 by Alexandre Marnier-Lapostolle. It is consumed neat and is also used in mixed drinks and desserts.

Signature Series
 Natural Cherry – A blend of Grand Marnier Cordon Rouge with wild tropical Haitian and Dominican oranges and European Griotte cherries.
 Raspberry Peach – A blend of European raspberries and rare red peaches from Ardèche, in the South of France, combined with Grand Marnier Cordon Rouge.

Cordon Jaune
Cordon Jaune (Yellow Ribbon) was a triple-sec Curaçao-like liqueur that was made with neutral grain spirit instead of Cognac. The production stopped on 1 January 2017, after the company was taken over by Campari.

Cuvée du Centenaire
Cuvée du Centenaire ("Centennial Edition") was first released in limited quantities in 1927 to commemorate the 100th anniversary.  It is made with up to 25-year-old fine cognacs and is consumed neat. On average, Cuvée du Centenaire is $145 per bottle.

Cuvée Spéciale Cent Cinquantenaire
The Cuvée Spéciale Cent Cinquantenaire ("Special Sesquicentennial Edition") was created in 1977 to honor the 150th anniversary of the brand and is currently the most expensive variety of Grand Marnier. It is made with up to 50-year-old cognacs in frosted glass bottles featuring hand-painted Art Nouveau decorations. In 2005, it was marketed with the slogan "Hard to find, impossible to pronounce, and prohibitively expensive."

Cuvée Louis-Alexandre Marnier-Lapostolle
Cuvée Louis-Alexandre Marnier-Lapostolle is a special tribute to the founder of Grand Marnier, Louis-Alexandre Marnier Lapostolle. Made from 82% Cognac and 18% orange liqueur, it has a rich intensity of macerated citrus combined with the warming flavors of Cognac, pine, and Earl Grey tea on the finish.

Use

As a cordial
Grand Marnier is commonly consumed "neat" as  a cordial or a digestif.

In mixed drinks
Grand Marnier can be used in mixed drinks. It can be used as an alternative to Cointreau or triple sec, orange-flavored liqueurs made from neutral spirits. Some examples of these include the Cosmopolitan, Margarita, Sangria, Sidecar, and the B-52.

In food
Grand Marnier is used in the preparation of flambé dishes, such as crêpes Suzette, Grand Marnier soufflé and crème brûlée. It can also be used in the sauce of the "Canard à l'orange" roasted duck dish.  It is also an ingredient in several kinds of pastries, such as liquor cream buns and the French Christmas dessert known as Bûche de Noël (Yule log). It is frequently used in recipes for cranberry sauce, as sweetness and citrus can be a contrast to the bitterness of cranberries. It can be used in some fruitcake recipes instead of brandy. It can also be drizzled over vanilla ice cream.

Awards and recognition
In 2001, Grand Marnier's Cordon Rouge won the Gold Medal at the San Francisco World Spirits Competition. It was also awarded the 4 Star recommendation from F. Paul Pacult's Kindred Spirits in the Spirit Journal Guide.

Cuvée du Centenaire:
5-star recommendation from F. Paul Pacult's Kindred Spirits, the Spirit Journal Guide
Double Gold medal at the San Francisco World Spirits Competition 2001
Gold Medal at the San Francisco World Spirits Competition 2007

Cuvée Spéciale Cent Cinquantenaire:
"Best of the Best" Spirits in the Robb Report
5-star recommendation from F. Paul Pacult's Kindred Spirits, the Spirit Journal Guide
Gold Medal at the Salon des Arts Ménagers 1983 – Brussels
"Best Liqueur" at the San Francisco World Spirits Competition 2001
Double Gold Medal at the San Francisco World Spirits Competition 2007

See also
 Cointreau
 Triple Sec
 Curaçao (liqueur)

References

External links
 Grand Marnier product website

French liqueurs
Cognac
1880 introductions
Orange liqueurs
Campari Group

Grand Marnier


Miguel Remón Salvador foi um frei franciscano espanhol que nasceu no dia 17 de setembro de 1907 em Teruel na Espanha. Durante a Guerra Civil Espanhola, ele foi morto em 1936 em Cànoves i Samalús, juntamente com os freis Alfonso Lopez, Modesto Vegas, Dionisio Vicente, Pedro Rivera e Francisco Remón. O Papa João Paulo II em 2001, aprovou a sua beatificação, juntamente com 233 mártires.

Biografia

Vida e Martírio
Miguel Remón Salvador nasceu no dia 17 de setembro de 1907 em Caudé-Teruel na Espanha, com o nome de batismo de Eugeniusz. Na juventude, entrou na Ordem dos Frades Menores Conventuais na Granollers no ano de 1927 e depois foi enviado para Assis na Itália para estudar filosofia e teologia.

No dia 11 de novembro de 1928, assume seu nome de religioso Miguel e faz os votos perpétuos no dia 14 de julho de 1933 como irmão leigo na cidade de  Loreto. Durante dois anos serviu no Santuário da Santa Casa de Loreto, como porteiro e cozinheiro. Em 1934 regressou ao convento de Granollers. Durante a eclosão da perseguição religiosa da Guerra Civil Espanhola, foi preso juntamente com Frei Alfonso Lopez e foi fuzilado no dia 03 de Agosto na cidade de Cànoves i Samalús.

Beatificação
Após a mortes dos religiosos conventuais, o bispo da Arquidiocese de Barcelona iniciou o processo de beatificação no dia 15 de outubro de 1953. Depois disto, o Papa João Paulo II aprova o seu martírio no dia 26 de março de 1999 e no dia 11 de março de 2001 beatifica 233 mártires, entre eles, os da Ordem Franciscana:

 Frei Alfonso Lopez
 Frei Modesto Vegas
 Frei Dionisio Vicente
 Frei Pedro Rivera
 Frei Francisco Remón

Ver também
 Ordem dos Frades Menores Conventuais
 São Francisco de Assis
 Guerra Civil Espanhola

Santos franciscanos

Miguel Remón


Steve Williams may refer to:

Music
 Steve Williams (born 1953), drummer for the Welsh rock band Budgie
 Steve Williams (jazz drummer) (born 1956), Shirley Horn's accompanist and band leader
 Stezo or Steve Williams (born 1969), rapper
 Steve Williams (keyboardist) (born 1971), keyboardist for Power Quest

Sports

Association football (soccer)
 Steve Williams (footballer, born 1958), English midfielder for Southampton and Arsenal
 Steve Williams (footballer, born 1974), Welsh goalkeeper with Drogheda United
 Steve Williams (footballer, born 1983), English goalkeeper for Wycombe Wanderers
 Steve Williams (footballer, born 1987), English defender for Macclesfield

Rugby
 Steve Williams (rugby union, born 1958), Australian national team captain
 Steve Williams (rugby union, born 1970), Wales international rugby union player
 Steve Williams (rugby union, born 1982), Australian-born German rugby union international

Other sports
 Steve Williams (sprinter) (born 1953), American track and field sprinter
 Steve Williams (wrestler) (1960–2009), American wrestler
 Steve Williams (caddie) (born 1963), New Zealand golf caddy
 Steve Williams (cyclist) (born 1973), Australian cyclist
 Steve Williams (rower) (born 1976), British rower
 Steve Williams (defensive end) (born 1981), gridiron football player
 Steve Williams (cornerback) (born 1991), American football cornerback

Other uses
 Steve Williams (politician) (born 1951), judge and former politician in Ohio
 Steve Williams (animator) (born 1962), Canadian animator and special effects artist
 Stephen T. Williams, mayor of Huntington, West Virginia
 Steve Williams (businessman), Canadian businessman
 Steve Williams (Brickleberry), character from Brickleberry

See also
 Stevie Williams (born 1979), professional skateboarder
 Stephen Williams (disambiguation), also Steven

Steve Williams


The lateral line, also called the lateral line organ (LLO), is a system of sensory organs found in fish, used to detect movement, vibration, and pressure gradients in the surrounding water. The sensory ability is achieved via modified epithelial cells, known as hair cells, which respond to displacement caused by motion and transduce these signals into electrical impulses via excitatory synapses. Lateral lines play an important role in schooling behavior, predation, and orientation.

Early in the evolution of fish, some of the sensory organs of the lateral line were modified to function as the electroreceptors called ampullae of Lorenzini. The lateral line system is ancient and basal to the vertebrate clade, as it is found in fishes that diverged over 400 million years ago.

Function

The lateral line system allows the detection of movement, vibration, and pressure gradients in the water surrounding an animal. It plays an essential role in orientation, predation, and fish schooling by providing spatial awareness and the ability to navigate in the environment. Analysis has shown that the lateral line system should be an effective passive sensing system able to discriminate between submerged obstacles by their shape. The lateral line allows fish to navigate and hunt in water with poor visibility.

The lateral line system enables predatory fishes to detect vibrations made by their prey, and to orient towards the source to begin predatory action. Blinded predatory fishes remain able to hunt, but not when lateral line function is inhibited by cobalt ions.

The lateral line plays a role in fish schooling. Blinded Pollachius virens were able to integrate into a school, whereas fish with severed lateral lines could not. It may have evolved further to allow fish to forage in dark caves. In Mexican blind cave fish, Astyanax mexicanus, neuromasts in and around the orbit of the eye are bigger and around twice as sensitive as those of surface-living fish.

One function of schooling may be to confuse the lateral line of predatory fishes. A single prey fish creates a simple particle velocity pattern, whereas the pressure gradients of many closely swimming (schooling) prey fish overlap, creating a complex pattern. This makes it difficult for predatory fishes to identify individual prey through lateral line perception.

Anatomy

Lateral lines are usually visible as faint lines of pores running along each side of a fish's body. The functional units of the lateral line are the neuromasts, discrete mechanoreceptive organs that sense movement in water. There are two main varieties: canal neuromasts and superficial neuromasts. Superficial neuromasts are on the surface of the body, while canal neuromasts are along the lateral lines in subdermal, fluid-filled canals. Each neuromast consists of receptive hair cells whose tips are covered by a flexible jellylike cupula. Hair cells typically possess both glutamatergic afferent connections and cholinergic efferent connections. The receptive hair cells are modified epithelial cells; they typically possess bundles of 40-50 microvilli "hairs" which function as the mechanoreceptors. Within each bundle, the hairs are organized in a rough "staircase" from shortest to longest.

Signal transduction

The hair cells are stimulated by the deflection of their hair bundles in the direction of the tallest "hairs" or stereocilia. The deflection allows cations to enter through a mechanically gated channel, causing depolarization or hyperpolarization of the hair cell. Depolarization opens Cav1.3 calcium channels in the basolateral membrane.

Hair cells use a system of transduction with rate coding to transmit the directionality of a stimulus. The hair cells produce a constant, tonic rate of firing. As mechanical motion is transmitted through water to the neuromast, the cupula bends and is displaced according to the strength of the stimulus. This results in a shift in the cell's ionic permeability. Deflection towards the longest hair results in depolarization of the hair cell, increased neurotransmitter release at the excitatory afferent synapse, and a higher rate of signal transduction. Deflection towards the shorter hair has the opposite effect, hyperpolarizing the hair cell and producing a decreased rate of neurotransmitter release. These electrical impulses are then transmitted along afferent lateral neurons to the brain.

While both varieties of neuromasts utilize this method of transduction, their specialized organization gives them different mechanoreceptive capacities. Superficial organs are exposed more directly to the external environment. The organization of the bundles within their organs is seemingly haphazard, incorporating various shapes and sizes of microvilli within bundles. This suggests coarse but wide-ranging detection. In contrast, the structure of canal organs allow canal neuromasts more sophisticated mechanoreception, such as of pressure differentials. As current moves across the pores, a pressure differential is created, inducing a flow in the canal fluid. This moves the cupulae of the neuromasts in the canal, resulting in a deflection of the hairs in the direction of the flow.

Electrophysiology

The mechanoreceptive hair cells of the lateral line structure are integrated into more complex circuits through their afferent and efferent connections. The synapses that directly participate in the transduction of mechanical information are excitatory afferent connections that utilize glutamate. Species vary in their neuromast and afferent connections, providing differing mechanoreceptive properties. For instance, the superficial neuromasts of the midshipman fish, Porichthys notatus, are sensitive to specific stimulation frequencies. One variety is attuned to collect information about acceleration, at stimulation frequencies between 30 and 200 Hz. The other type obtains information about velocity, and is most receptive to stimulation below 30 Hz.

The efferent synapses to hair cells are inhibitory and use acetylcholine as a transmitter. They are crucial participants in a corollary discharge system designed to limit self-generated interference. When a fish moves, it creates disturbances in the water that could be detected by the lateral line system, potentially interfering with the detection of other biologically relevant signals. To prevent this, an efferent signal is sent to the hair cell upon motor action, resulting in inhibition which counteracts the excitation resulting from reception of the self-generated stimulation. This allows the fish to detect external stimuli without interference from its own movements.

Signals from the hair cells are transmitted along lateral neurons to the brain. The area where these signals most often terminate is the medial octavolateralis nucleus (MON), which probably processes and integrates mechanoreceptive information. The deep MON contains distinct layers of basilar and non-basilar crest cells, suggesting computational pathways analogous to the electrosensory lateral line lobe of electric fish. The MON is likely involved in the integration of excitatory and inhibitory parallel circuits to interpret mechanoreceptive information.

Evolution

The use of mechanosensitive hairs is homologous to the functioning of hair cells in the auditory and vestibular systems, indicating a close link between these systems. Due to many overlapping functions and their great similarity in ultrastructure and development, the lateral line system and the inner ear of fish are often grouped together as the octavolateralis system (OLS). Here, the lateral line system detects particle velocities and accelerations with frequencies below 100 Hz. These low frequencies create large wavelengths, which induce strong particle accelerations in the near field of swimming fish that do not radiate into the far field as acoustic waves due to an acoustic short circuit. The auditory system detects pressure fluctuations with frequencies above 100 Hz that propagate to the far field as waves.

The lateral line system is ancient and basal to the vertebrate clade; it is found in groups of fishes that diverged over 400 million years ago, including the lampreys, cartilaginous fishes, and bony fishes. Most amphibian larvae and some fully aquatic adult amphibians possess mechanosensitive systems comparable to the lateral line. The terrestrial tetrapods have secondarily lost their lateral line organs, which are ineffective when not submerged.

The electroreceptive organs, called ampullae of Lorenzini, appearing as pits in the skin of sharks and some other fishes, evolved from the lateral line organ. Passive electroreception using ampullae is an ancestral trait in the vertebrates, meaning that it was present in their last common ancestor.

References

Further reading

See also

 Artificial lateral line

Ethology
Fish nervous system
Sensory organs in animals

Lateral line


Gara Târgu Frumos este o gară care deservește orașul Târgu Frumos, județul Iași, România.

Note

Târgu Frumos

Gara Târgu Frumos


Nok Air (, , derived from nok (นก), the Thai word for bird), is a  low-cost airline in Thailand operating mostly domestic services out of Bangkok's Don Mueang International Airport. Thai Airways International owns the fourth-largest stake in the airline.

History
Nok Air was established in February 2004 as Sky Asia Co. Ltd., and started operations on 23 July 2004. As of March 2007, it had 130 employees and had reached around 1,400 employees by 2014. Nok Air began its first international service on 31 May 2007, with daily flights to Bangalore, India, but suspended these flights in 2020.

Nok Air serves the largest number of domestic routes within Thailand, with 24 routes.

Nok Air operates largely independently from Thai Airways, which has caused some friction between the two companies. To gain greater control of Nok Air, Thai Airways has tried to purchase the shares of other shareholders, notably Krungthai Bank. Although Thai Airways and Krungthai Bank are both state enterprises under the control of the finance ministry, Krungthai Bank refused to sell its shares in Nok Air to Thai Airways. The purchase would have lifted Thai Airways' stake in Nok Air from 39 to 49%. Evidence of Thai Airways declining interest in Nok Air came in May 2017, when Thai Airways shareholding was diluted to 21.57% as a result of not taking up their entitlement of a new share offering. As a consequence Thai investor, Mr. Nuttapol Chulangkul became the airline's largest shareholder, owning 23.77% of the company.

Due to the preparation process to be listed on the Stock Exchange of Thailand (SET), the company name had been changed to "Nok Airlines Company Limited" on 16 January 2006. Then, at its initial entry to Thailand's stock market, it was  renamed "Nok Airlines Public Company Limited" (since 18 January 2013) with trading symbol "NOK".

In late 2013, Nok Air announced a joint venture with Scoot (a low-cost subsidiary of Singapore Airlines) to form NokScoot, a low-cost airline operating medium to long-haul international services, based out of Don Mueang Airport in Bangkok. The joint venture was shut down in 2020 as a result of the COVID-19 pandemic.

A new company slogan, "Smiling Across Asia" was unveiled in June 2016. It hints at Nok's strategy of becoming the dominant regional carrier.

On December 22, 2017, Mr. Patee Sarasin, the first Nok Air CEO (between 2004 and 2017), resigned from the company's board of directors.

Turbulence in 2016
In February 2016, Nok Air cancelled numerous flights and issued several contradictory stories to explain the cancellations. On 14 February 2016, a work stoppage was caused by about 10 pilots, which was followed by the resignation of 17 pilots. On 25 February, several flight cancellations were announced, resulting in a loss of trust from the airline's customers.

There are issues of dissension between Nok Air management and cockpit staff, charges of nepotism, and questions about pilot loyalty.  In its 2015 financial report released on 26 February, the airline acknowledged that the turnover of cockpit staff had exceeded the normal rate, well beyond expectations. There are just under 200 pilots working at Nok Air, considered too few for the scale of its operations.

The problem arose after Thailand tightened its aviation standards to comply with the European Aviation Safety Agency, disqualifying some pilots, Patee Sarasin, Nok Air CEO at that time, told local media. Thailand is under pressure to improve its aviation standards after US authorities downgraded the country's aviation safety rating in December 2015.

To remedy its shortage of pilots, Nok may be permitted to boost the number of its foreign pilots beyond the 40 percent cap mandated by Thai law according to Transport Minister Arkhom Termpittayapaisith. The 40 percent pilot quota is set by the Civil Aviation Authority of Thailand (CAAT), which aims to encourage airlines to employ more Thais as pilots. Pilots, according to the Labour Ministry, are on the list of 39 jobs where Thai nationals are preferred, jobs ranging from barbers and secretaries to certain fields of engineering. Nok in February hired 32 new pilots, bringing their total to 212.

On 30 July 2020, Nok Air filed for bankruptcy.

Destinations
, Nok Air operates or has operated to the following destinations:

Miscellaneous
Nok Air also offers ferry services to domestic island destinations as well as domestic and cross border coach services to Vientiane and Pakse in Laos in conjunction with other tour operators.

Fleet

Current fleet
, Nok Air operates the following aircraft, most are leased:

Former fleet

Major shareholders

Partnerships
Nok Air has signed a long-term partnership with Sabre and its subsidiary company, Radixx, selecting an extensive suite of products from Sabre and Radixx to expand its distribution and revenue generation opportunities.

See also

 NokScoot
 Nok Mini

References

External links

Official Nok Holidays website

2004 establishments in Thailand
Airlines established in 2004
Airlines of Thailand
Low-cost carriers
Value Alliance
Thai Airways International
Companies listed on the Stock Exchange of Thailand

Nok Air


O grămadă de caramele este o telenovelă creată de Ruxandra Ion pentru Happy Channel și Intact Media Group. Serialul, ce a continuat povestea din Când mama nu-i acasă a avut premiera la postul de televiziune Antena 1 pe 17 septembrie 2017, urmând ca din 18 septembrie să fie difuzat exclusiv pe Happy Channel.

Din distribuția O grămadă de caramele fac parte Cristina Ciobănașu, Vlad Gherman, Carmen Tănase, Marian Râlea și Virginia Rogin.

Sinopsis
"O grămadă de caramele" continuă povestea serialului «Când mama nu-i acasă». Miruna Șerban și Victor Morante pornesc într-o nouă aventură și chiar într-o nouă viață sub deviza Mirunei fiind: "Vreau o viață nouă și de restu' caramele". Protagoniștii sunt puși în fața unui nou început: unii își schimbă viața, alții își schimbă casa, dar toți vor să fie fericiți și îndrăgostiți.

Distribuția
 Cristina Ciobănașu - Miruna Șerban
 Vlad Gherman - Victor Morante
 Carmen Tănase - Buni
 Marian Râlea - Tănase Găleată
 Virginia Rogin - Zorica
 Alina Chivulescu - Nora Șerban
 Ioana Ginghină - Geanina Găleată
 Dana Dembinski Medeleanu - Carla Morante
 Ion Ion  - Geani Morante
 Andrei Aradits - Georgel
 Andreea Ibacka - Paula Iepuraș
 Andreas Petrescu - Emil Șerban
 Doinița Oancea - Pamela
 Augustin Viziru - Doruleț
 Silviu Mircescu - Mirciulică
 Rapha Tudor - Radu Tudor
 Bubu Cernea - Micky Goga
 Tatiana Șelaru - Ema
 Victor Țăpeanu - Leo Iepuraș
 Elisa Ciocan - Eva
 Luca Marinescu - Damian
 Dinu Eduard - Goe
 Andrei Neagoe  - Cezar
 Tiberiu Herdea - Luca
 Ada Dumitru - Lora
 Elena Șeulean - Mona
 Tudor Roșu - Victoraș

Cu participarea
 Mihai Călin - Vlad
 Rodica Negrea - Olimpia
 Mihai Marinescu  - Porumbelu'
Gheorghe Dănilă - Gelu
Dana Dogaru - Tuța
Eugenia Bosânceanu - Baba Săftica
Ion Dichiseanu - Orlando

Producție
În aprilie 2017, după difuzarea ultimului episod din primul sezon din "Când mama nu-i acasă", Happy Channel a anunțat că în grila de toamnă a postului va exista o continuare a serialului, cu episoade de o oră comercială fiecare.
Pe 25 iulie 2017, Vlad Gherman a anunțat că au început repetițiile pentru noul serial.Pe 1 august 2017, Antena 1 a anunțat că noul serial se va numi "O grămadă de caramele" și va fi difuzat pe Happy Channel începând din toamnă.

"O grămadă de caramele" este produs de Ruxandra Ion, după un scenariu scris de Simona Macovei și este compus din trei miniserii (sezoane), a câte 8 episoade fiecare.

Episoade

Sezonul 1 - Blestemul (2017)

Sezonul 2 - Păcatul (2017)

Sezonul 3 - Iertarea (2019)

Referințe

Seriale românești

O grămadă de caramele


Raúl Eduardo Maneyro Landó (7 de diciembre de 1969) es un zoólogo y profesor uruguayo.

Realiza actividades académicas como profesor adjunto en la Facultad de Ciencias, Universidad de la República.

Obtuvo su grado de maestría en la Facultad de Ciencias (UdelaR, Uruguay), y el doctorado por la Pontificia Universidad Católica de Rio Grande do Sul, de Porto Alegre, Brasil). Se interesa en sistemática e Historia Natural de anuros neotropicales.

Es el autor del descubrimiento de la especie de anfibio Bufo achavali y Melanophryniscus langonei.

Algunas publicaciones
  2014. Climate Change and the Distribution of Neotropical Red-Bellied Toads (Melanophryniscus, Anura, Amphibia): How to Prioritize Species and Populations? PLoS ONE 9 (4): e94625 doi:10.1371/journal.pone.0094625

 . 2014. Validity of photo-identiication technique to analyze natural markings in Melanophryniscus montevidensis (Anura: Bufonidae) Phyllomedusa 13 (1): 59–66, 2014

 . 2008. Calling activity patterns in an anuran assemblage: the role of seasonal trends and weather determinants. North-Western J. of Zoology 4: 29-41

 . 2013. Diet of Melanophryniscus devincenzii (Anura: Bufonidae) from Parque Municipal de Sertão, Rio Grande do Sul, Brazil. Herpetological J. 23: 115–119

 . 2005. Nueva clave para la identificación de los anfibios del Uruguay. Actas de las VIII Jornadas de Zoología del Uruguay. Publicación especial de la Sociedad Zoológica del Uruguay: 119

 . 2004a. Listas Rojas de los anfibios del Uruguay. Resumos do Primeiro Congresso Brasileiro de Herpetologia. Sociedade Brasileira de Herpetologia. Curitiba. Brasil

 . 2004b. Distribución geográfica de la fauna de anfibios del Uruguay. Smithsonian Herpetological Information Service (134): 1-34

 . 2002. Las listas de fauna amenazada del Uruguay: diagnóstico de situación y perspectivas. En: Domínguez, A. & R. Prieto (eds.) Perfil Ambiental del Uruguay. Ed. Nordan. Montevideo. 167 – 175

 . 2001a. Distribución geográfica de la batracofauna del Uruguay. IV Congreso Argentino de Herpetología. Asociación Herpetológica Argentina – Museo y Facultad de Ciencias Naturales – Universidad Nacional de Salta. 69

 . 2001. Categorización de los anfibios de Uruguay. Cuadernos de Herpetología 15 (2): 107-118

 --------------, -------------------. 1999a. Avance sobre el estado de conservación de los anfibios del Uruguay. Bol. de la Sociedad Zoológica del Uruguay (2ª época) (Actas de las V Jornadas de Zoología del Uruguay) 11: 28

 --------------, -------------------. 1999b. Advances in the conservation status of Uruguayan amphibians. Frolog (34): 3

 . 1999c. Humedales del Uruguay: Ejemplo de los humedales del este. pp. 68-80. En: AI Malvarez (ed.) Tópicos sobre Humedales Subtropicales y Templados de Sudamérica. Buenos Aires: UNESCO-MAB

Libros
 . 2012. Guía de Anfibios de Uruguay. 207 pp.

 . 2008. Clave para la identificación de los anfibios de Uruguay: (chordata... 72 pp.

Véase también
 Anexo:Amphibia del Uruguay

Fuentes

Referencias

Enlaces externos
 Raúl Maneyro, curriculum vitæ, publicaciones...

Zoólogos de Uruguay
Escritores en español del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Egresados de la Universidad de la República
Profesores de la Universidad de la República
Nacidos en Montevideo
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Río Grande del Sur

Raúl Maneyro