Clorura de benzil, sau α-clorotoluenul, este un compus organic cu formula C6H5CH2Cl. Acest lichid incolor este un compus organoclorurat reactiv ce este folosit pe scară largă în sinteze chimice.

Obținere
Clorura de benzil se obține industrial prin reacția fotochimică în fază gazoasă a toluenului cu clorul :
 C6H5CH3 + Cl2 → C6H5CH2Cl + HCl
În acest fel, se produc anual aproximativ 100.000 de tone de clorură de benzil. Reacția decurge prin metoda radicalilor liberi, care implică prezenta atomilor liberi de clor. Produșii secundari de reacție includ clorura de benzal și triclorura de benzil.

Există și alte metode de producție, cum ar fi clorometilarea Blanc a benzenului. Clorura de benzil s-a obținut pentru prima data prin reacția alcoolului benzilic cu acid clorhidric.

Utilizări și reacții
Industrial, clorura de benzil este precursorul esterilor benzilici care sunt utilizați ca plastifianți, aromatizanți, și parfumuri. Acidul fenilacetic, un precursor al unor produse farmaceutice, este produs din cianură de benzil, care se obține la rândul său tratând clorura de benzil cu cianură de sodiu. Sărurile cuaternare de amoniu, folosite ca agenți tensioactivi, sunt ușor de obținut prin alchilarea aminelor terțiare cu clorură de benzil.

În sinteza organică, clorura de benzil este utilizată pentru introducerea grupării protective benzil în reacție cu alcoolii, obținându-se eterul benzilic  corespunzător, acizi carboxilici, și ester benzilic. Acidul benzoic (C6H5COOH) poate fi preparat prin oxidarea clorurii de benzil în prezența KMnO4  alcalin:
 C6H5CH2Cl + 2 KOH + 2 [O] → C6H5COOK + KCl + H2O
Clorura de benzil poate fi utilizată în sinteza medicamentelor din clasa amfetaminelor, și din această cauză, vânzările de clorură de benzil sunt monitorizate de către US Drug Enforcement Administration. ca precursori de droguri din categoria Listă II.

Clorura de benzil reacționează ușor, de asemenea, cu magneziul metalic pentru a produce un reactiv Grignard. Este de preferat față de bromura de benzil pentru prepararea acestui reactiv, deoarece reacția bromurii cu magneziul tinde să formeze 1,2-difeniletan (bibenzil) prin cuplare Wurtz.

Măsuri de protecție
Clorura de benzil este un agent alchilant. Ca dovadă a reactivității sale ridicate (în raport cu clorurile de alchil), clorură de benzil reacționează cu apa, hidroliză în urma căreia se formează alcool benzilic și acid clorhidric. În contact cu membranele mucoase, hidroliza produce acid clorhidric. Astfel, clorura de benzil este un lacrimogen și a fost folosită în războiul chimic. De asemenea, este foarte iritantă pentru piele.

Este clasificată ca o substanță extrem de periculoasă în Statele Unite, așa cum sunt acestea definite în Secțiunea 302 din "Actul de planificare in caz de urgență și drept de informare comunitară" (42 U. S. C. 11002), și este supusă unor cerințe stricte de raportare de către unitățile care produc, depozitează, sau utilizează în cantități semnificative.

Vezi și
 Bromură de benzil
 Fluorură de benzil
 Iodură de benzil

Referințe

Legături externe

CDC - NIOSH Pocket Guide for Chemical Hazards - Benzyl chloride

Organocloruri

Clorură de benzil


ජාතික සම්මේලන මධ්‍යස්ථානය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ වර්ජිනියා ප්‍රාන්තයේ, ලීස්බර්ග් නගරයෙහි පිහිටා ඇත. එය මසකට 14,000කටත් වැඩි දෙනෙකුට පහසුකම් සපයන අතර, වර්ග අඩි 265,000ක සභා පරිශ්‍රයකින් සමන්විත වේ. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ විශාලතම සම්මේලන මධ්‍යස්ථාන අතරින් එකක් ලෙස මෙය සැලකෙයි. මෙම මධ්‍යස්ථානය සම්මන්ත්‍රණ ශාලා 250කින්ද, ක්‍රීඩාගාර පහසුකම් හා ආගන්තුක කාමර 917කින් ද සමන්විතයි.

මෙහි මුල් නම "Xerox Conference Center" වූ අතර 1974 දී ඩොලර් මිලියන 55ක වියදමකින් ඉදිකරවන ලදී. එය සැලසුම් කරවන ලද්දේ ආයතනික සේවා නියුක්තිකයන්ගේ, පිටපත් කිරීමේ  තාක්ෂණික පුහුණුවීම් සදහාය.  "Vincent G. Kling & Partners" නම් ආයතනය විසින් නිර්මාණය කරන ලද මෙය ආරම්භ කරන ලද දින සිට පාලනය කරන ලද්දේ "ARAMARK Harrison Lodging" නම් සමාගම විසිනි. ඔවුන් මෙම ගොඩනැගිල්ල අනෙකුත් සමාගම් වල පරිහරණ සදහාද ලබා දුනි. මෙම මධ්‍යස්ථානය 2000 වසරේදී "Oxford Capital Partners" ආයතනය විසින් මිලට ගන්න ලදී. දෙවසරක් අවසානයේ මෙය ඩොලර් මිලියන 29ක් වැය කරමින් අලුත්වැඩියා කරන ලද්දේ පුහුණුවීම් ක්‍රියාදාමයන් වැඩිදියුණු කිරීමේ අරමුණෙනි. නව නිර්මාණය "දිවිපෙවෙත ඉගෙනීමේ ආකෘති ", වර්ණ සංකේතිත ගොඩනැගිලි, උමං මාර්ග, බෝල්රූම් උත්සව ශාලාවක් හා පදික වේදිකා වලින් සමන්විතය.

ඉතිහාසය
1974 දී Xerox ආයතනය විසින් "Xerox Document University" යන නාමය යටතේ ආරම්භ කරන ලද්දේ පුහුණු ශ්‍රමිකයනට  පිටපත් කිරීමේ තාක්ෂණය හා උපකරණ පිළිබදව පුහුණුවක් ලබා දීම උදෙසාය.1994දි  Xerox ආයතනය, අනෙකුත් සමාගම් වලටද මෙහි පහසුකම් පරිශීලනයට ඉඩ දුන් අතර 2000 වසරේදී "Oxford Capital Partners" ආයතනයට මෙහි අයිතිය පැවරුවේය. 1974 ආරම්භ කරන ලද දිනයේ සිට එහි පාලන කටයුතු ගෙන ගියේ "ARAMARK Harrison Lodging" නම් කළමනාකරණ ආයතන විසිනි.

පිළිසකර කිරීම
ඩොලර් මිලියන 29ක පිළිසකර කිරීමකින් පසු 2002දි එය නැවත විවෘත කලේ, පුළුල් පරාසයක් දක්වා විහිදුනු ඒකාබද්ධ පුහුණු අවශ්‍යතාවයන් සදහාය. මධ්‍යස්ථාන වර්ණ සංකේතිත ගොඩනැගිලි වලින් (නිල්, දම්, රතු, තැඹිලි හා කහ) සමන්විත වුවේ "දිවිපෙවෙත ඉගෙනීමේ ආකෘති " සංකල්පයට අනුවය. උමං මාර්ග පද්ධතියක් ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලට සම්බන්ද වූ අතර  2007දි ඉදිකළ "වෙස්ට් බෙල්මන්ට්" බෝල්රූම් උත්සව ශාලාවටද බද්ධ විය.

පහසුකම්

මෙම මධ්‍යස්ථානය  වර්ජිනියා ප්‍රාන්තයේ, ලීස්බර්ග් නගරයෙහි අක්කර 2265ක භූමි භාගයක පැතිරී ඇත. නමුත් වර්තමානයේදී පසු විකිණුම් හා කොටස් කිරීම් වල ප්‍රතිපලයක් ලෙස අක්කර 110කට සීමා වී ඇත.   වර්ග අඩි 265,000ක  මුළු භූමි ප්‍රමාණයෙන්, බෝල්රූම් උත්සව ශාලාව සදහා  වර්ග අඩි 16,500 ප්‍රමාණයක්ද,  වර්ග අඩි 16,500 ප්‍රමාණයක් සම්මන්ත්‍රණ ශාලා  හා ක්‍රීඩාගාර සදහාද, ඉතිරි  වර්ග අඩි 16,500කට ආසන්න භුමි භාගය ආගන්තුක කාමර 917 හා පොදු කටයුතු සදහාද වෙන් කර ඇත. මේ පහසුකම් ඇති කරන ලද්දේ මුලින් තිබූ නාන කාමර වලින් සමන්විත වූ නිදන ශාලා වෙනස් කිරීම මගිනි. නමුත් මෙම මධ්‍යස්ථානය Xerox ආයතනය මගින් මුල් යුගයේ නිර්මාණය කරන ලද ව්‍යාකූල සැලැස්ම, තවමත් එලෙසෙම තබා තිබෙන්නේ කණ්ඩායම් ඉදිකිරිම් සදහා අනුබල දීම සදහාය. විශිෂ්ට "බ්රුටලිස්ට්" ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

 ද නැෂනල් කන්ෆරන්ස් සෙන්ටර් වෙබ්සයිට්

ජාතික සම්මේලන මධ්‍යස්ථානය


Sé Nova Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 1,43 km2 yüzölçümüne sahip, 8.295 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Sé Nova


Termenul de mosc face referire la o clasă de substanțe aromatice, cu miros pătrunzător și plăcut, secretate de unele animale, precum masculul moscului. Se folosesc în industria parfumurilor, în cosmetică și în medicină.

Surse naturale

Moscul este secretat de cerbii moscați din genul zoologic Moschus. Masculul acestei specii are o glandă moscată, ce se găsește într-un sac poziționat între organele genitale și buric, care secretă feromoni puternici pentru atragerea femelelor. Are un miros pătrunzător și este relativ ușor de extras, fiind unul dintre cele mai căutate ingrediente pentru parfumuri. Acest animal se poate regăsi în pădurile montane din India, Pakistan, Tibet, China, Siberia și Mongolia. Folosirea moscului animal este interzisă din anul 1979, în care cerbul moscat a fost pus sub protecție ca specie periclitată.

Există unele plante care împărtășesc aceleasi proprietăți odorante cu moscul animal, ele fiind capabile să producă lactone, compuși macrociclici cu miros moscat. Multe din aceste plante, cum ar fi aglica de grădină (Angelica archangelica), floarea de mosc (Mimulus moschatus), abelmoscul sau semințele de ambretta (Abelmoschus moschatus), sunt astăzi larg utilizate ca substitute ale moscului animal.

Mosc sintetic
În anul 1888, chimistul Albert Baur a fost primul care a descoperit un mosc artificial. Mai târziu, a fost sintetizat clasa de mosc policiclic, care este foarte larg utilizat în parfumeria modernă.

Vezi și
 Ambră

Referințe

Substanțe aromatice
Parfumerie

Mosc


عالم الأحياء الدقيقة هو عالم يدور مجال بحثه حول علم الأحياء الدقيقة ويشمل كل من :
 أخصائي الجراثيم والبكتيريا
 أخصائي الأغذية
 أخصائي الفطريات
 أخصائي التقانة الحيوية
 أخصائي الأوليات
 أخصائي الوبائيات
 أخصائي الفيروسات

علم الأحياء الدقيقة
علماء أحياء
علماء أحياء دقيقة
مهن العلم
علم الأحياء والتاريخ الطبيعي في جمهورية هولندا

عالم أحياء دقيقة


Mehmet Atak (d. 14 Nisan 1965, Balıkesir), Türk tiyatro yönetmeni; tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve model.

Biyografi
Mehmet Atak 14.04.1965 Balıkesir doğumlu. Bornova Anadolu Lisesi ve Ege Üniversitesi Sahne ve Görüntü Sanatları bölümünü bitirdi. Daha sonra Amerika'da Yale Üniversitesi'nde tiyatro okudu.

Modern Dance - İkizler/Ümran Ürey (1982-3);
Yaratıcı Drama -  Hans Nickel & Dagmar Dorger (1993);
Antik Tiyatroda Ses ve Beden Kullanımı - Thedoros Terzopoulos (1995);
Tadashi Suzuki Tekniği -  Ellen Lauren (1998);
Forum Tiyatro - Simon Malbogat (1998);
Doğal Sesi Özgürleştirmek - Christine Linklater (1999);
Mask ve Beden Kullanımı - Klaus Boltze (1999);
Ontik Tiyatro - Beklan Algan (2000);
Neo-Stanislavskien Yöntem - Jerry Ioevri (2002);
Hareket - Mehmet Sander (2008) ve Mülti-Kültürel Pisiko-Drama - Yale University (1998) workshoplarına katıldı. Ayrıca Şahika Tekand, Deniz Atamtürk, Mustafa Kaplan, Ceysu Koçak, Erol Keskin, Ayla Algan ve Patrick Verschueren'la teknik çalışmalar yaptı.

Sinemaya İtalyan-Amerikan ortak yapımı Yor'''la başladı. Eine Herz, Time Line, King of The Wind, Una Ridicione Comedie, Golden Barret gibi yabancı filmlerde ve Türkiye'de kadın yönetmenlerin entelektüel filmlerinde oynadı: Seni Seviyorum Rosa (Işıl Özgentürk), Babam Askerde (Handan İpekçi), Eylül (Eser Zorlu). Ünlü yönetmen Elia Kazan'ın Beyond Eagean filminde Juliette Binoche'la oynamak için seçildi ama film çekilemedi.

1981-1987 arasında çoğunun başrolünü Şahika Tekand'la paylaştığı  20 kadar kısa filmde oynadı. Bunların arasında Oğuz Atay uyarlaması Beyaz Mantolu Adam, Murathan Mungan uyarlamasi Boyacıköy'de Kanlı Bir Aşk Cinayeti (her iki erkek rolü), Hulki Aktunç uyarlamasi Ten ve Gölge  ve sonradan uzun metraja gecen Semih Kaplanoğlu, Oğuzhan Tercan, Ahmet Sipahioğlu, Ümit Ünal, Sevgi Saygı, Gülin Tokat, Fatoş Sevinç, Mustafa Atış, Dilek Takımcı gibi yönetmenlerin kısa filmleri var.

Tiyatroda bir süre Shakespeare oyunlarından avangart performanslar yaptı, sonra Şahika Tekand'ın bazı avangart oyunlarında oynadı. New York ve San Francisco'da bazı oyunlarda rol aldı ve aynı dönem modellik yaptı. Sonra İstanbul Şehir Tiyatrosu'na girdi. Refah Partisi tarafından tiyatrodan atıldı, mankemeyi kazandı ve döndü ama Türkiye'den gitti.

2003 yılında Ölüm ve Oyun, Japan Performing Arts Foundation tarafından Japonya'da Togo Tiyatro Festivali için Türkiye'den 60 kaset içinden seçilen üç oyundan biri oldu.

1995-1998 yılları arasında TRT yapımı  Ve Sinema programının sunuculuğunu Sevin Okyay'la birlikte yaptı.

1996'da Açık Radyo'da  Açık Tiyatro adında canlı bir okuma tiyatrosu ve tiyatro eleştirisi programı yaptı. Bu programda Heiner Müller'in Hamlet Makinası, Federico Garcia Lorca'nın Kanlı Düğün, Tennessee Williams'ın Sırça Kümes, Alan Ayckbourn'un Sevgilim Buraya Gel, Terry Johnson'ın Histeri'si vd yer aldı. Ayrıca TRT İstanbul Radyosu'da çeşitli radyo oyunları ve arkası yarınlarda rol aldı.

1990-1999 yılları arasında aralıklı olarak Güneş, Cumhuriyet, Aydınlık ve Evrensel gazeteleri ile Argos, Beyazperde, Milliyet Sanat, NeNerede, Cumhuriyet Dergi, Tiyatro Tiyatro, Boğaziçi, Rapsodi, Gösteri, Nokta, Arkitekt, Marie Claire, Cafe Pazar, Antrakt, Cogito, Express, Haber Extra, Radikal İki, Binyıl Pazar ve Uç dergilerinde kültür-sanat konularında eleştiri, araştırma, makale, haber, portre ve röportajlar yazdı. Kısa sürelerle  Beyazperde dergisinin genel yayın yönetmenliğini ve Haber Extra dergisinin kültür-sanat editörlüğünü yaptı. Son yıllarda aralıklı olarak Star/Açık Görüş, Birgün, Evrensel, Özgür Gündem, Özgün Duruş, Taraf gazeteleri ve Birikim, Mimesis, Kulis dergilerinde makaleler yazdı.

Yayınlanmış şiirleri var.

Çeşitli dönemler Amerika'da yaşayan sanatçı, yurt dışında üç evlilik yaptı. Halen New York'ta yaşıyor.

Mehmet Atak 2007'de İstanbul Şehir Tiyatrolari'nda Kenan Işık'ın Karen Blixen'den uyarlayıp yönettiği Ölümsüz Öykü'de yüksek bir performans sergiledi. Sumru Yavrucuk'la, Galip Erkan'ın yönettiği, Neil Simon'un "Ginger Bread Lady" oyununun provasında.

Çocuklar İçin Adalet Çağırıcılarını (ÇİAÇ) kurdu ve TMK Mağduru Çocuklar için son senelerin en çok ses getiren sivil toplum kampanyasını sürdürüyor. Başbakandan, Cumhurbaşkanına görüşmediği insan kalmadı. Kolluğun öldürdüğü Kürt çocukları için Bir Göz De Sen Ol, Yargı Mağdurları İçin Adalet Çağırıcıları (YAMAÇ) gibi oluşumları da başlattı. Uzun süre gönüllü olarak Cumartesi Anneleri için Gözaltında Kayıplara Karşı Komisyon'da da çalışan Atak'ın başlattığı ilk sivil toplum kampanyası, 1996 yılında kolluğun öldürdüğü gazeteci Metin Göktepe için Express dergisinde başlattığı Asla Unutma, Asla Affetme'dir.

Şu sıra Su TV'de OTEKİLEŞTİR-ME adlı çok ilginç, çok cesur bir program hazırlıyor ve sunuyor. Partneri başörtülü bir hanım. Milletvekilleriyle eşçinselleri, başörtülüleri, mevsimlik tarım işçilerini, anarşistleri, polis kurbanlarını, Kürtleri, Musevileri, Alevileri, TMK Mağduru Çocukları bir araya getiriyor.

2012 Mazlumder "İnsan Hakları Ödülü"nü aldı ve ödülü kabul ederse Pınar Selek'e iletmek üzere aldığını açıkladı.

 Tiyatro oyunları
 Yönettiği oyunlar
 1987 "Macbeth – Gölgesi Düşmüş Bir Devlet" performans (Shakespeare'den tek kişilik uyarlama)
 1988 "Hamlet – Oğullar Oğulluktan Çekilmesini Bilmelidir" performans (Shakespeare'den tek kişilik uyarlama)
 1999 "Ölüm ve Oyun" performans (Shakespeare'in 8 oyunu ve soneleri ile Huizinga ve Adler'in öğretilerinden kolaj)
 2000 "Kedi" (Behçet Necatigil'in üç radyo oyunu ve şiirlerinden Becketien kolaj)
 2001 "Hamlet 2001" performans (Shakespeare'in oyununun, Laurence Oliver'in 1948 tarihli dramatik döküpajı ve Can Yücel Türkçesiyle uyarlaması)
 2002 "Torun İstiyorum" performans (Thomas Jonigk)
 2002 "Uzun Zaman Önce Mayista" performans (Roland Schimmelpfennig)
 2002 "Kadınlar.Savas.Komedi." performans (Thomas Brasch)
 2002 "Ateş Yüzlü" performans  (Marius von Mayenburg)
 2010 "Masal Pınarı - Devlet İnsanı Sadece Canını Alarak Öldürmez" performans
 2015 "Merheba" (Sèchu Sende'nin hikâyelerinden  uyarlama)

 Oynadığı oyunlar
 Bir Ölümün Toplumsal Anatomisi
 Fehim Paşa Konağı
 Ademin Kaburgakemiği
 Üzgün Yüzüm
 Macbeth performans-Gölgesi Düşmüş Bir Devlet
 Hamlet performans-Oğullar Oğulluktan Çekilmesini Bilmelidir
 Evrensel Pezevenk Para
 Gergedanlaşma
 Samuel Beckett: 5 Kısa Oyun
 Öfke
 Two Ancient and Two Shakespearean performances / İki Antik ve İki Shekaspearean performans (Susan Bianconi)
 A Hittite Myth: The War of the God of Wind with Dragon, God of the Seas / Bir Hitit Miti: Rüzgar Tanrısıyla Deniz Tanrısı Ejderha'nın Savaşı (Ellen Steward)
 Medea Material: Section 2 / Medea Maddesi: Kısım 2 (Ibrahim Quraishi)
 Uzun Zaman Önce Mayısta performas
 Kadınlar.Savas.Komedi. performans
 Ateş-Yüzlü performans
 On The Garden / Bahçede (Domenique Lozano)
 Willing Boys / Gönüllü Erkekler (Katie Horgan)
 Don Kişot Petman'e Karşı
 Oyun Nasıl Oynanmalı?
 Ölümsüz Öykü

 Filmografisi
 Filmler
 1982 Yor (Anthony M. Dawson)
 1987 Eine Herz / Bir Kalp (Christina Pericioli)
 1988 Bir Tren Yolculuğu (Tunca Yönder)
 1989 King of the Wind / Rüzgarın Kralı (Peter Duffell)
 1991 Seni Seviyorum Rosa (Işıl Özgentürk)
 1994 Babam Askerde (Handan İpekçi)
 1995 Eylül (Eser Zorlu)

 Konuk Oyuncu
 1990 Soğuktu ve Yağmur Çiseliyordu (Engin Ayça)
 1998 Kaç Para Kaç (Reha Erdem)

 Oynadığı Mini Diziler
 1987 Ateşten Günler (Ziya Öztan)
 1988 Dönemeçte (Okan Uysaler)
 1988 Time Line / Zaman Tüneli (Leo Eaton)
 1989 Ayaşlı ve Kiracıları (Tunca Yönder)
 1989 Tiyatro Belgeseli (Özdemir Nutku)
 1989 Can Şenliği (Tunca Yönder)
 1991 Issızlığın Ortası (Okan Uysaler)

 Oynadığı Reklam Filmleri
 1988 Hürriyet-Muz Mizah Eki / 3 varyasyon (Oğuzhan Tercan)
 2003 Turkcell-ShuBuO (Gürkay Kurtkaya)
 2005 Coca Cola (Can Ulkay)

 Yönettiği Kısa Filmler
 1982 "Olağan Bir Islanma Ya Da Niye Bana Bakıyorsunuz?"
 1982 "Geç Kalmış Bir Sabahın Erken Düşen Karası"
 1983 "Demiryolu Gülümseyişi"
 1984 "Andanteydi ve Tek Bir Çello Çalıyordu"
 1985 "Ölü Günler Tarihi"
 1985 "Gölgesi Düşmüş Bir Devlet"

 Ödülleri
 1982 İFSAK Kısa Film Festivali Olağan Bir Islanma Ya Da Niye Bana Bakıyorsunuz?
 1984 Lund Short Film Festival (İsveç)  The Railway Smile / Demiryolu Gülümseyişi''

Dış bağlantılar
 ÇASOD - Mehmet Atak
 SİNEMATÜRK - Mehmet Atak
 TÜRKSİNEMASI - Mehmet Atak
 SİNELİFE - Mehmet Atak
 SİNEMALAR - Mehmet Atak
 DİZİLER - Mehmet Atak

1965 doğumlular
Bornova Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
Balıkesir doğumlu oyuncular

Mehmet Atak


OMG! Ubuntu! es un blog de opinión de Linux, que fue lanzado en agosto de 2009, que se ofrece críticas, novedades y actualizaciones sobre Ubuntu y sus derivados. El sitio web es parte de la Ohso Ltd Network. Su enfoque principal es promedio de los usuarios de Ubuntu, en lugar de los desarrolladores.

El sitio fue registrado el 2 de septiembre de 2009, a pesar de que había existido con anterioridad a esta fecha a otra URL. El editor/jefe Joey-Elías Sneddon informó a finales de mayo de 2011 que OMG! Ubuntu! recibe 3 millones de páginas vistas al mes.

Aunque en un principio estaba basado en Blogger, el website que hoy emplea como software de blog Wordpress con un tema personalizado diseñado por el copropietario de Ohso, el escritor de OMG! Ubuntu! Benjamín Humphrey, varios widgets personalizados construidos y plugins.

Formato
El sitio ofrece principalmente estilo blog acerca de las actualizaciones, noticias de Ubuntu, así como entrevistas con personas clave en la comunidad de Linux, tales como Jono Bacon, Linus Torvalds, y Jeff Waugh.

El sitio tiene un grado de integración con Ask Ubuntu, mediante la inclusión de preguntas de alto nivel y la información en el sitio.

En abril de 2011, para celebrar el lanzamiento de Ubuntu 11.04 y como una respuesta a la confusión que rodea la introducción de la Interfaz Unity, el sitio lanzó una guía interactiva para ayudar a los nuevos usuarios.

Otros productos
La página web OMG! Ubuntu! también ha lanzado un software comercial juego para la plataforma de Ubuntu llamada Volley Brawl, disponible a través del Centro de software de Ubuntu.

Hay una aplicación gratuita para la visualización de la página web, que está disponible para Android.

Referencias

Enlaces externos

 Website del propietario

Sitios web de Linux
Sitios web de noticias
Ubuntu

OMG! Ubuntu!


Lütfen herhangi bir karakteri aramadan önce okuyunuz;

Bu liste sürekli büyümektedir. Liste alfabetik sıralamaya sahiptir ve karakterlerin isimleri, olası diğer isim ve lakapları ile ait oldukları animelerin isimleri listelenmiştir. Eğer karakter birden fazla isme sahipse bu fazla isimler karakterin ilk özgün Japonca isminden sonra listenir (Ör: "Sailor Moon" gibi bir kod isminden sonra değil). Ayrıca insan olmayan karakterler de listede yer almaktadır. Karakterler en çok kullanılan isimleriyle listelenmişlerdir (Ör: "Koyomi Mizuhara" yerine "Yomi"). Böylece aramalar daha kolaylaşmaktadır. Eğer bir ismin başında Mr/Mrs/Ms gibi tanımlamalar varsa bunlar kaldırılmıştır.

A

Sayfanın başı

B

Sayfanın başı

C

Sayfanın başı

D

Sayfanın başı

E

Sayfanın başı

F

Sayfanın başı

G
{{Sütunlu liste|3|
 Gaara of the Desert(Naruto)
 Gajeel Redfox (Fairy Tail)
 Gaku Ishikawa (Keppeki Danshi! Aoyama-kun)
 Gakuto Shimazu (Maji de Watashi ni Koi Shinasai!)
 Gang Man-Suk (The God of High School)
 Galko (Oshiete! Galko-chan)
 Garland (Beyblade G Revolution)
 Gasai Yuno (Mirai Nikki)
 Gatts (Berserk)
 Gauron (Full Metal Panic!)
 Gelos (HUGtto! PreCure)
 Gendo Ikari (Neon Genesis Evangelion)
 Genma Kannagi (Kaze no Stigma)
 Genma Shiranui (Naruto)
 Gennai Hoshimiya (Big Order)
 Gennosuke Miura (Ore no Imōto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai)
 Gentuki Obasan (You're Under Arrest)
 George Kurai (HUGtto! PreCure)
 Georgi Popovich (Yuri!!! on Ice)
 Georgie Saikawa (Kobayashi-san Chi no Maid Dragon)
 Gin Ichimaru (Bleach)
 Gin Tōdō (Sora yori mo Tōi Basho)
 Gina Boyd (Dumbbell Nan-Kilo Moteru?)
 Gingka Hagane [Beyblade Metal Fight/Shogun Steel(Zero G) ]
 Gisele Adjani (Özlem Saner) (Muv-Luv Alternative Total Eclipse)
 Gizo (Shakugan no Shana)
 Glowworm (Azur Lane)
 Grandma Hina (Love Hina)
 Go Gam-Do (The God of High School)
 Gohan (Dragon BallZ/GT/movies)
 Gohei Ōji (Tamako Market)
 Goku (Dragon BallZ/GT/movies)
 Gokudera Hayato (Katekyo Hitman Reborn)
 Gol D. Roger (One Piece)
 Gon Freecs(Hunter x Hunter)
 Goro (056) (Darling in the Franxx)
 Goro Shikabane (Sekai Seifuku: Bōryaku no Zvezda)
 Goten (Dragon BallZ/GT/movies)
 Garforge(World Of The War Craft) Dranai Warrior)
 Gracia Hughes (Fullmetal Alchemist)
 Gray Fullbuster (Fairy Tail)
 Grayman (ID-0)
 Grell Sutcliff (Kuroshitsuji)
 Gridley (Azur Lane)
 Grimmjow Jeagerjaques (Bleach)
 Grogach (Shakugan no Shana)
 Guang-Hong Ji (Yuri!!! on Ice)
 Guren Ichinose  (Owari no Seraph)
 Gyoubu Shakadou (Maji de Watashi ni Koi Shinasai!)
 Gowther (Nanatsu no Taizai)

Sayfanın başı

H

Sayfanın başı

Ion Fortuna(Trinity Blood)

Sayfanın başı

Izuku Midoriya (My Hero Academia)

J

Sayfanın başı

K

Sayfanın başı

L

Sayfanın başı

M

Sayfanın başı

N

Sayfanın başı

O

Sayfanın başı

P

Sayfanın başı

Q

Sayfanın başı

R

Sayfanın başı

S

Sayfanın başı

Ş

Sayfanın başı

T

Sayfanın başı

U

Sayfanın başı

V

Sayfanın başı

W

Sayfanın başı

Y

Sayfanın başı

Z

Sayfanın başı

Dış bağlantılar
 Anime Characters Database

Karakter

Anime karakterleri listesi


Svåse o Svási el Finés (n. 832) fue un caudillo vikingo de Dovre, Oppland en Noruega, rey de los fineses (nórdico antiguo: finnekonge). Casó en 855 pero no se conoce el nombre de su consorte. Tuvo una hija Snefrid Svassesdatter (Snøfrid) que casó con Harald I de Noruega, y según Heimskringla fue «la mujer a quien más apasionadamente amó el rey Harald».

Herencia
Snøfrid tuvo cuatro hijos con el rey Harald: Halvdan Hålegg, Gudrød Ljome, Sigurd Rise y Ragnvald Rettilbeine.

Referencias

Bibliografía
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6

Reyes vikingos en Noruega antes de la unificación
Provincia de Oppland

Svåse el Finés


An Pariana lunata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Pariana lunata in nahilalakip ha genus nga Pariana, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pariana

Pariana lunata


Kulturno-povijesna cjelina Seget Donji, obuhvaća povijesnu jezgru mjesta Seget Donji, općina Seget, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Povijesna jezgra Segeta Donjeg nastala je kao utvrđeno naselje u 16. st. Seget je utvrđen zidinama visokim oko 4,5 m s četvrtastim ugaonim kulama ojačanim u podnožju skarpom s oblim kordonskim vijencem. Jugoistočna kula s bedemom nije sačuvana. Seget ima odlike planiranog naselja dim. 85 x 70 m s dvije poprečne i tri uzdužne komunikacije. Na sjecištu dviju glavnih ulica nalazi se trg Brce s crkvom Gospe od Ružarija. Kuće unutar naselja nastale su u periodu od 16. – 19.st. kao prizemnice ili katnice s gospodarskom namjenom prizemlja i stambenim prostorom na katu kojem se pristupa preko vanjskog kamenog stubišta. Van zidina, od nekoliko redova kuća formira se Varoš u 18.st.

Zaštita
Pod oznakom Z-2992 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "urbana cjelina".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Seget

Seget Donji (kulturno-povijesna cjelina)


Lorgue de l'abbaye de Valloires est un orgue situé sur le mur ouest de la nef à l'intérieur de l'église de l'abbaye de Valloires située sur le territoire de la commune d'Argoules, au nord-ouest du département de la Somme.

Construit au , il fut profondément modifié dans le courant du .

Histoire

La construction au

Ravagée par la soldatesque lors des invasions espagnoles du , l'église abbatiale fut reconstruite de 1741 à 1756. Sa décoration fut confiée à un baron autrichien en exil Simon Pfaff de Pfaffenhoffen qui se révéla être un ébéniste talentueux. C'est lui qui réalisa l'élégant buffet d'orgue en chêne et tilleul que nous connaissons aujourd'hui.

On a attribué à Charles Dallery la réalisation de l'instrument ce qui pose un problème chronologique, à moins qu'il ne s'agisse de son père, facteur d'orgue également. L'orgue comprenait, à l'époque 22 jeux et 2 claviers (grand-orgue, positif et pédale).

L'orgue du

En 1845, les frères basiliens qui occupaient l'abbaye reconstruisirent l'instrument quasiment à neuf. Ils augmentèrent l'orgue à 32 jeux et installèrent un troisième clavier de récit expressif.

Dans la seconde moitié du , Charles Lefebvre facteur d'orgues abbevillois intervint sur l'instrument puis ce fut Johann Baldner, facteur d'orgues parisien, qui restaura l'orgue en 1885.

Protection et restauration de l'orgue au

Le buffet d'orgue et la tribune furent classés monument historique, au titre d'objet, le 29 septembre 1907. L'instrument ne fut plus entretenu jusque dans les années 1920. Ce fut Albert Alain qui répara l'orgue qui devint une source d'inspiration pour Jehan Alain.

Geoffroy Asselin, dans les années 1970, installa une mixture au positif remplaçant une flûte 8 et une anche libre.

L'instrument fut classé monument historique, au titre d'objet, le 10 septembre 1987. En 1993, le facteur d'orgue Théo Haerpfer effectua une restauration complète de l'instrument pour restituer l'orgue des Basiliens. La tuyauterie du XIXe siècle a été en grande partie conservée ainsi que quatre jeux des XVIIe et XVIIIIe siècles. L'orgue est accordé sur le diapason d'origine, à 392 Hz, avec un tempérament inégal. Philippe Hartmann assura l'harmonisation. C'est Marie-Claire Alain qui inaugura l'instrument restauré.

Composition de l'instrument

La console est d'origine, en fenêtre, à l'arrière du buffet. L'instrument est doté de trois claviers de 54 notes et d'un pédalier de 30 notes. Les transmissions sont mécaniques pour les jeux comme pour les notes. La soufflerie est mue par un moteur qui alimente un réservoir à deux plis situés sous l'orgue.

Tirasses : positif, GO. Accouplement Positif/GO, Récit/GO. Appel et retrait trompette et clairon GO. Tremblant doux GO. Expression par pédale à cuiller.

Le pédalier a 20 notes au sommier mais 30 en tirasses.

Articles connexes

 Orgue
 Organiste
 Liste des orgues de Picardie

Liens externes

 Orgue de l'abbaye de Valloires
 Orgues France : abbaye de Valloires

Notes et références

Notes

Références

Valloires
Valloires

Orgue de tribune de l'abbaye de Valloires


Salvatore Totino (Brooklyn, 2 de novembro de 1964) é um diretor de fotografia estadunidense, conhecido por suas colaborações com o diretor Ron Howard.  Ele foi convidado a ingressar na AMPAS em 2006, e é membro da Sociedade Americana de Cinematógrafos (ASC) desde 2007 e da Sociedade Italiana de Cinematógrafos desde 2011. Além de longas-metragens, ele gravou vários videoclipes e comerciais de televisão.

Filmografia

Cinema

Televisão

Videoclipes

Ligações externas

Pessoas vivas
Nascidos em 1964
Diretores de fotografia dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência italiana

Salvatore Totino


Ferma din Arizona (titlul original: în ) este un film western american, realizat în 1958 de regizorul William Wyler, după romanul omonim a scriitorului Donald Hamilton, protagoniști fiind actorii Gregory Peck, Jean Simmons, Carroll Baker, Burl Ives și Charlton Heston.

Conținut

Distribuție
 Gregory Peck – James McKay
 Jean Simmons – Julie Maragon
 Carroll Baker – Patricia Terrill
 Charlton Heston – Steve Leech
 Burl Ives – Rufus Hannassey
 Charles Bickford – Maj. Henry Terrill
 Alfonso Bedoya – Ramón Gutierrez
 Chuck Connors – Buck Hannassey
 Chuck Hayward – Rafe Hannassey
 Buff Brady – Dude Hannassey
 Jim Burk – Blackie / Cracker Hannassey
 Dorothy Adams – soția lui Hannassey
 Chuck Roberson –  cowboyul lui Terrill
 Bob Morgan – cowboyul lui Terrill
 John McKee – cowboyul lui Terrill
 Peter Lawman – cowboyul lui Terrill

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Filmografia lui Gregory Peck

Legături externe

Galerie de imagini

Filme din 1958
Filme western
Filme în limba engleză
Filme regizate de William Wyler
Filme americane

Ferma din Arizona


Riječka nogometna reprezentacija je predstavljala Rijeku i riječku državu u nogometu i malom nogometu kroz doba kad je država uživala razne stupnjeve priznanja sa strane međunarodne zajednice i njoj susjednih zemalja Italije i Jugoslavije. Reprezentacija je igrala u glavnom prijateljske utakmice i turnire, također međunarodne naravi, a u današnjem danu postoji samo kao kulturna udruga i igra prijateljske utakmice u cerimonijalni događajima.

Povijest

Prvu utakmicu Reprezentacija je odigrala 1918. s CS Olympijom koja je pobijedila 8:0. Nekoliko dana kasnije u revanšu opet pobjeda Olympije s visokih 9:3. Dana 8. siječnja 1920. godine reprezentacija Rijeke je u Slobodnoj državi Rijeka igrala s momčadi Vojne komande talijanske vojske, pobjedivši 1:0 pogotkom Tomaza. Tom prigodom je d'Annunzio izmislio simbol Scudetto za svoju selekciju.

U periodu 1921. – 22. s državnim udarom na riječku državu sa strane talijanskih fašista i posljedičnim pripojenjem Rijeke kraljevini Italiji, reprezentacija prestaje igrati.Ulaskom jugoslavenske vojske u grad 1945. godine, U.S. Fiumana je ubrzo prisiljena prestati sa svojom djelatnšći da bi odmah umjesto nje pod nadzoru VUJE u Rijeci opet zaigralam ekipa zvana Reprezentacija Rijeke. Dana 3. srpnja 1945. Rijeka igra protiv Dinama i pobjeđuje 4:2. Dana 2. rujna igra protiv Akademičara iz Zagreba i pobjeđuje 7:2. Dana 7. listopada igra protiv Metalca iz Beograda i pobjeđuje 2:0.

Uspostavom civilne jugoslavenske vlasti nad Rijekom 1947. godine, reprezentacija prestaje postojati u ikakvom službenom obliku.

2010-ih godina ideja nogometne i futsal reprezentacije Rijeke se opet obnavlja kroz inicijativu lokalne kulturne udruge i počinje igrati prijateljske utakmice i turnire sa sličnim organizacijama.

Izvori

Nogomet u Rijeci
Povijest Rijeke
Hrvatski krajevi izvan Jugoslavije (1918. – 1945.)

Riječka nogometna reprezentacija


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Slatinské Lazy enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Slatinské Lazy im Okres Detva.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Slatinske Lazy


Florent Albrecht est un pianofortiste  français, vivant entre Paris et Genève.

Biographie
Originaire de Metz, il apprend le violon et l'alto au conservatoire de sa ville. Il poursuit ses études musicales en piano au Conservatoire de Strasbourg, dans la classe de Laurent Cabasso.

Il est titulaire d'une thèse en Littérature et civilisation française soutenue à La Sorbonne (Université Paris 4) en 2009, sous la direction du Professeur Antoine Compagnon. Il est aussi diplômé en économie et en gestion et fait une première carrière dans le marketing de luxe.

Il entre tardivement, peu avant ses 40 ans, à la Haute École de Musique de Genève, qui, à l'instar des grandes universités américaines, ne met pas de limite d'âge dans ses procédures d'admission. Il intègre la classe de pianoforte de Pierre Goy en 2016 et sort major de la HEM en 2018.  il apprend le clavecin avec Kenneth Weiss, et bénéficie de l'enseignement de Pierre-Alain Clerc en rhétorique musicale.

Marqué par ses rencontres avec des musiciens comme Paul Badura Skoda, Anner Bylsma ou Malcolm Bilson, il voit dans sa démarche de musicien historiquement informé l'occasion d'étudier et de confronter les sources, les manuscrits, les traditions et interprétations dans un souci de questionnement de l'œuvre musicale à interpréter.

Carrière

Il s'est déjà produit à Paris à la Philharmonie, à l'Opéra National, au Grand auditorium de Radio France, au Théâtre des Bouffes du Nord mais aussi à l'Auditorium nacional de Madrid, à la Philharmonie de Munich, au Victoria Hall de Genève. Il a été l'invité de l'Orchestre National de France, du Festival Chopin de Nohant.

Florent Albrecht s'est produit sous la direction de Chiara Banchini, Vaclav Luks ou Alexis Kossenko, et ses partenaires sont autant des chanteurs lyriques de premier plan que des solistes chevronnés : Giuliano Carmignola, Jean-Marc Phillips-Varjabédian, Anna Reinhold, Amandine Beyer, Christophe Coin, Jodie Devos  etc.

Il fonde en 2020 L'Ensemble de L'Encyclopédie, à Genève, dont il est le directeur. Cet ensemble se consacre au répertoire des années 1750 à 1830 (musique de chambre, musique sacrée, lyrique, symphonique et concertante) sur des instruments d'époque, avec des recherches historiques pour rendre les interprétations les plus fidèles possibles. L'ensemble s'est produit lors de plusieurs événements à Genève, dont au Victoria Hall, au Studio Ernest-Ansermet de la RTS, aux Concerts d'été de Saint-Germain et au Festival Agapé et a été invité par la Ville de Paris à se produire dans son festival du Parc Floral en août 2023; l'ensemble s'installe également à Paris dans la foulée.

Discographie
En octobre 2021 sort son premier album consacré aux Nocturnes de John Field, publié aux Éditions Hortus. Après un travail très documenté sur les sources, cet enregistrement sur un pianoforte original de 1826 Carlo de Meglio apporte un nouvel éclairage sur le compositeur irlandais, notamment en remettant en question l'édition « Liszt » de référence - la seule existante, mais aussi en proposant une interprétation construite sur une étude scrupuleuse des premières éditions. Enfin, son enregistrement propose un Nocturne inédit découvert par le musicien à la Bibliothèque de Saint-Pétersbourg.

Bibliographie

Ouvrages sur la musique

 Festivals de musique de chambre en France, Dynamiques et enjeux contemporains, Paris, L'Harmattan, 2003.
 Ut musica poesis : modèle musical et enjeux poétiques de Baudelaire à Mallarmé (1857-1897), Paris, Champion, 2012.

Articles sur la musique

 Claudio  Monteverdi, génie à la perle, Revue Étvdes, novembre 2017
 Interpréter au pianoforte Six Moments musicaux D. 780 de Franz Schubert, Editions HEM, Genève, janvier 2017
 Nikolaus Harnoncourt le pionnier, Revue Étvdes, juillet 2016
 L'art  d'interpréter Chopin, Revue Étvdes, mars 2016
 Éléments de réflexion pour l'évaluation d'une interprétation pianistique aujourd'hui, Pianos et Pianistes, Actes, Observatoire musical de Paris, Université de Paris-IV Sorbonne, avril 2007
 Piano & Exécution : le Miroir des Limbes ?, L'Imaginaire musical entre interprétation et création, Actes, Université Paris IV-Sorbonne,  Paris, L'Harmattan, juin 2006

Divers
Cadenza du premier mouvement du 25e concerto pour pianoforte et orchestre Kv 503 de Wolfgang Amadeus Mozart

Notes et références

Liens externes

Chef d'orchestre français
Pianofortiste

Florent Albrecht


NGC 7697 je spiralna galaktika u zviježđu Tukanu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7697
  Auke Slotegraaf: NGC 7697 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7697 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7650 - 7699

7697

NGC 7697


කිම් ගොඩාල් (ඉංග්රීසි: Kim Godal) යන අන්වර්ථ නාමයෙන් ද හැඳින්වෙන ටොර්ස්ටන් හා (ඉංග්රීසි: Torsten Haß, 21 නොවැම්බර් 1970), කවියෙකු, නාට්ය රචකයෙකු, නවකතාකරුවෙකු, ලේඛකයෙකු සහ පුස්තකාලාධිපති වරයෙකි. නිදසුනක් වශයෙන්, ඔහු Bibliotheken für Dummies ලිවීය. පොත ඔක්ටෝබර් 2019 හි ප්රකාශයට පත් කරන ලද අතර ඉහළ ඉල්ලුමක් හේතුවෙන් දෙවරක් නැවත මුද්රණය කරන ලදී. 2020 අවසානය වන විට පොත් 60,000 කට ආසන්න ප්රමාණයක් ඉල්ලා ඇත. පොතට සමාලෝචන කිහිපයක් ලැබී ඇති අතර බොහෝ විශ්ව විද්යාල වල භාවිතා වේ. උදාහරණ:
ටුබින්ගන් විශ්ව විද්යාලයේ පුස්තකාලය (බැඩන්-වුර්ටෙම්බර්ග්),
බොචුම් විශ්ව විද්යාලයේ පුස්තකාලය (උතුරු රයින් - වෙස්ට්පාලියා),
බිංගන්හි කාර්මික විශ්ව විද්යාලයේ පුස්තකාලය (රයින්ලන්ඩ්-පැලටිනේට්)

පොත්

ප්රබන්ධ නොවන
 Bibliotheken für Dummies (2019), සම කර්තෘ ඩෙට්ලෙව් ෂ්නයිඩර්-සුඩර්ලන්ඩ් (ඉංග්රීසි: Detlev Schneider-Suderland)
 Arbeitgebermarke Bibliothek mit k(l)einem Budget : eine Einführung mit Übungen (2021)
 Vahīṅ dekhiye : Festschrift für Hellmut Vogeler (1996); සංස්කාරකයෙකු ලෙස
 Das Ende der Gemütlichkeit : Entwurf eines Fundraising-Konzepts für kleinere und mittlere Wissenschaftliche Bibliotheken  (2021)
 Dieses Buch ist für die Tonne : Einführung in den klassischen Zynismus (Kynismus) (2020), සම කර්තෘ මැක්සිමිලියන් ස්පන්බ්රකර්  (ඉංග්රීසි: Maximilian Spannbrucker)
 Wohnriester und Erbbau : ein aktuelles Fallbeispiel (2021)

නවකතා
 Das Kartenhaus : ein Betrugs-Roman (2002)
 Der König des Schreckens :  ein Vatikan-Krimi  (2013)
 Männchensache : Rechtsfälle zur Vorbereitung im Geschlechterkampf – Roman (2009)
 Morddeich : und andere Kurzprosa (2021)
 Die Schwarze Zeit : ein Mittelalter-Roman (2006)
 Die Schwarze Zeit II : Aphrodites Puppen – Roman (2007)
 Die Schwarze Zeit III : Metathronos – Roman (2008)
 Die Schwarze Zeit IV : Agonie – Roman (2009)
 Die Schwarze Zeit V : Staub – Roman (2010)
 Die Schwarze Zeit VI : Terra re-mota – Roman (2011)
 Totenmelodie : ein Kurpfalz-Krimi (2017)
 Totenquintett : ein Kurpfalz-Krimi (2018)
 Totentraum : ein Kurpfalz-Krimi (2019)

නාට්ය
 En Nuit : Dramolett (2021)
 Omega oder Das Hochzeitsmahl : Drama (2020)
 Die Staatsschuld – In a State of Bonds : Drama (2003)

කවි
 Das Christkind taumelt betrunken im Wald, der Weihnachtsmann torkelt nicht minder : Winter- und Weihnachts-Gedichte (2020)
 Es wiehert der Gaul, es graset das Pferd. Es machte auch nichts, wär's mal umgekehrt : Liebes-Gedichte und andere (2020)

මූලාශ්ර

බාහිර ලිපි
 KVK දත්ත සමුදාය (ජර්මනිය, ඔස්ට්රියාව, ස්විට්සර්ලන්තය, WorldCat), සෙවුම් ප්රතිඵල Torsten Haß
 KVK දත්ත සමුදාය (ජර්මනිය, ඔස්ට්රියාව, ස්විට්සර්ලන්තය, WorldCat), සෙවුම් ප්රතිඵල Kim Godal
ප්රවර්ගය:1970 උපත්
ප්රවර්ගය:සාහිත්ය
ප්රවර්ගය:ලේඛකයන්

ටොර්ස්ටන් හා


A Final da Taça de Portugal de 2020–21 foi a final da 81ª edição da Taça de Portugal, competição organizada pela Federação Portuguesa de Futebol. A final foi disputada a 23 de maio de 2021, no Estádio Cidade de Coimbra, entre o SC Braga e o SL Benfica. O SC Braga venceu o jogo por 2-0 e conquistou a 3ª Taça de Portugal da sua história.

Estádio
Devido à pandemia de COVID-19, o Estádio Nacional do Jamor não foi escolhido para receber a final. Para este jogo foi escolhido o Estádio Cidade de Coimbra. Inaugurado em 2003 e com uma lotação de 29.744 lugares, foi a 2.ª Final da Taça de Portugal que este estádio recebeu.

Final

</onlyinclude>

Referências

2020–21
Partidas do Sport Lisboa e Benfica
Partidas do Sporting Clube de Braga

Final da Taça de Portugal de 2020–21


(1978) Patrice es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por el equipo del observatorio Perth, en Bickley, Australia, desde la estación astronómica homónima, el 13 de junio de 1971.

Designación y nombre
Patrice se designó al principio como .
Más adelante fue nombrado en honor de una hija del astrónomo australiano Dennis Harwood.

Características orbitales
Patrice orbita a una distancia media de 2,194 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 1,724 ua y alejarse hasta 2,664 ua. Tiene una excentricidad de 0,2143 y una inclinación orbital de 4,343°. Emplea 1187 días en completar una órbita alrededor del Sol.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por el Observatorio Perth
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Perth
Objetos astronómicos descubiertos en 1971
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1978) Patrice


Pars (Panthera pardus), Panthera cinsine ait, büyük kedilerden biri.
 FNSS Pars - Türk Yapımı Taktik Tekerlekli Zırhlı Personel Taşıyıcı
 Pars: Narkoterör-Dizi
 Pars foku, (Hydrurga leptonyx), fokgiller (Phocidae) familyasından Güney Kutbu sularında yayılmış bir fok türü.
 Kenan Pars (Kirkor Cezveciyan), Ermeni asıllı Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.
 Pars Tuğlacı, Ermeni asıllı Türk yazar, dil ve tarih araştırmacısı.

Pars (anlam ayrımı)


Smánykra (fræðiheiti Potamogeton berchtoldii) er fjölær vatnajurt af nykruætt. Hún vex víða á norðurhveli og á Íslandi er hún víða á láglendi.

Tilvísanir

Vatnaplöntur
Nykruætt
Plöntur á Íslandi

Smánykra


غلينيشتشيفو  هي مدينة في مقاطعة بريانسك أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة بريانسك

غلينيشتشيفو (برجانسك)


Tutl (tidligere stavet TUTL) er et pladeselskab på Færøerne, der blev grundlagt i 1977 af den danske jazzmusiker og komponist Kristian Blak. Det "legendariske label" er anerkendt for at have givet mange færøske musikere deres internationale gennembrud, og "har spillet en meget stor rolle i at give øgruppens musikere mulighed for at indspille og udgive deres musik".

Historie
Tutl betyder at hviske eller hvisle på færøsk; i udlandet, er selskabet den nok bedst kendte udgiver og distributør af færøsk musik. al omtale af færøske musikere i World Music guiden (fra forlaget Rough Guides) er f.eks. udgivet af "the main Faroese record company, Tutl." Førende færøske musikere og grupper som Teitur Lassen, Eivør Pálsdóttir, Høgni Lisberg, Guðrið Hansdóttir, Knut Háberg Eysturstein og Týr begyndte deres karriere i Tutl, og Blaks eget jazzband Yggdrasil foretager alle deres indspilninger på Tutl.

I 2008 indgik Tutl et samarbejde med The Rocking Factory, en organisation med base i Bruxelles (nu Hamborg),, der har til formål at repræsentere og fremme musik fra nordiske lande på det europæiske fastland. Udover distribution, er The Rocking Factory også forpligtet til at hjælpe Tutl-kunstnere med at arrangere turnéer.

Referencer

Eksterne henvisninger
 tutl.com
 The Rocking Factory

Musik fra Færøerne
Pladeselskaber
Etableret i 1977

Tutl


Prvo Bugarsko Carstvo (starobugarski: ц︢рьство бл︢гарское,  ts'rstvo bl'garskoe) je bila srednovjekovna bugarska država u Jugoistočnoj Europi koja je postojala između 7. i 11. stoljeća.

Carstvo je nastalo oko 681. godine, kada su protobugarska plemena na čelu s Asparuhom naselila sjeveroistočni dio Balkana. Protobugari su učvrstili svoju državu sjeverno od Bizanta, s kojim su često bili u sukobu što je rezultiralo s nekoliko bizantsko-bugarskih ratova. Dvije sile su također uživale i razdoblje mira i saveza, od kojih su najpoznatiji tijekom Druge arapske opsade Carigrada, gdje je bugarska vojska razbila opsadu i uništila arapsku vojsku, čime je spriječena arapska invazija u jugoistočnu Europu. Bizant je imao jak kulturni utjecaj na Bugarsku, koji je također doveo do eventualnog usvajanja kršćanstva 864. godine.

Nakon raspada Avarskog kaganata zemlja je proširila svoj teritorij sjeverozapadno do Panonske nizine. Kasnije su Bugari bili suočeni s napredovanjem Pečeneza i Kumana, da bi postigli odlučujuću pobjedu nad Mađarima i tako uspostavli kontrolu u Panoniji.

U 9. i 10. stoljeću vodilo se niz ratova između Hrvatske i Bugarske. Jedna od najpoznatiji bitaka bila je Bitka u bosanskim planinama 927. godine kada su hrvatske snage pod vodstvom kralja Tomislava, potpuno uništile bugarske snage vojvode Alogobotura, pobivši većinu bugarskih vojnika.  Ovo je bila jedina bitka koju je car Simeon ikada izgubio.

Koncem 9. i početkom 10. stoljeća, knez Simeon ostvario je niz pobjeda nad Bizantom. Nakon toga, dobio je titulu cara, i nastavlja širiti svoje carstvo u većoj mjeri. Nakon uništenja bizantske vojske u bitci kod Aheloja 917., Bugari su opsjedali Carigrad 923. i 924. Bizantinci su se međutim na kraju oporavili te su 1014. pod vodstvom Bazilija II. nanijeli veliki poraz Bugarima u bitci na Belasici. Do 1018. posljednja bugarska uporišta predana su Bizantu, te je Prvo Bugarsko Carstvo prestalo postojati.  Njega je naseljedilo Drugo Bugarsko Carstvo 1185. godine.

Izvor

Prvo Bugarsko Carstvo

Prvo Bugarsko Carstvo


قسطنطين سيمونيدس  (باللاتينية Constantine Simonides) باليوغرافي وتاجر أيقونات ومتعلم خبير في المخطوطات والخطوط، تفوق على معاصيره بقدراته الأدبية. وكان أهم مزور في القرن التاسع عشر حسب علماء الباليوغرافيا.

ولد في جزيرة سيمي اليونانية الصغيرة في 1820 أو 1824، ومات في مصر في 1867 بسبب الجذام.

عاش في أديرة في جبل آثوس بين 1839 و1841 وأيضا في 1852، حصل خلال ذلك على بعض المخطوطات الكتابية التي باعها لاحقا. صنع أيضا عدة مخطوطات نسبها للعصر الهيليني والعصر البيزنطي المبكر. زور عددا من المخطوطات والوثائق وادعى أنها النسخ الأصلية لإنجيل مرقس والمخطوطات الأصلية لأشعار هوميروس. باع بعض هذه المخطوطات المزورة إلى ملك اليونان. كشف علماء اليونانية تزويراته فغادر اليونان وسافر من بلد إلى آخر مع تزويراته. زار إنكلترا بين 1853 و1855. طبعت بعض أعماله في موسكو وأوديسا وإنكلترا وألمانيا، وكتب أعمالا لم تطبع.

عرض بين 1843 و1856 عدة مخطوطات مزورة للبيع في أماكن مختلفة من أوروبا ادعى أنها أثرية. أثار الدهشة بصنع كمية من المخطوطات اليونانية ادعى أنها قديمة جدا، مثل مخطوطة لهوميروس في خط كتابة قبل تاريخي، ونسخة من إنجيل متى كتبت على ورق البردي ادعى أنها كتبت بعد 15 سنة من صعود المسيح، وأجزاء من العهد الجديد نسبها للقرن الأول. ادعى في مقال في صحيفة الغارديان أنه الكاتب الأصلي للمخطوطة السينائية وأنها «عمل سيء من شبابه» كتبها في 1834. ادعى أنه زار سيناء في 1852 ورأي المخطوطة لكن العالم هنري برادشو كشف تفاهة ادعاءاته.

لم يحترم أي عالم ورفض الآراء العلمية السائدة لدى العلماء. فسر الهيورغليفات المصرية بطريقة مختلفة عن شامبليون وعلماء المصريات. لكن بعد نسبته كتابة المخطوطة السينائية لنفسه انهارت مصداقيته.

مراجع

 Miscellanies, The Journal of Sacred Literature, ed. Harris Cowper, Vol. II, Edinbourgh 1863, pp. 248–253.

مواقع خارجية
 Christianity, pp. 1888-1890.
 Forging ahead
 A Collection of Forgeries and Hoaxes

أشخاص يونانيون في القرن 19
باليوغرافيا
مواليد 1820
مواليد 1920
مواليد في سيمي
وفيات 1867
وفيات 1890
وفيات في الإسكندرية

قسطنطين سيمونيدس


Oktan je ugljikovodik i alkan s kemijskom formulom C8H18 i kondenzirane strukturne formule CH3(CH2)6CH3. Oktan ima mnogo strukturnih izomera koji se razlikuju po količini i mjestu grananja u ugljikovodičnom lancu. Jedan od tih izomera, 2,2,4-trimetilpentan (obično nazvan izooktan) koristi se kao jedna od standardnih vrijednosti na ljestvici oktanskog broja.

Oktan je sastavni dio benzina. Kao i svi ugljikovodici male molekularne mase, oktan je hlapljiv i vrlo zapaljiv.

Upotreba izraza u benzinu
"Oktan" se kolokvijalno koristi kao kratki oblik " oktanskog broja", posebno u izrazu "visoki oktan". "Oktanski broj" je indeks sposobnosti goriva da se odupre udaru motora (prije paljenja) u motorima s različitim omjerima kompresije, što je karakteristika izomera razgranatog lanca oktana, posebno izo-oktana. Oktanski broj benzina nije izravno povezan s izlaznom snagom motora. Korištenje benzina većeg oktana nego što je motor dizajniran ne može povećati izlaznu snagu.

Oktanski broj izvorno je određen miješanjem goriva samo od normalnog heptana i izooktana (2,2,4-trimetilpentan, jako razgranati oktan) i dodjeljivanjem protudetonskih ocjena nula za normalni heptan i 100 za čisti izooktan. Ocjena protiv udara ove mješavine bila bi ista kao i postotak izooktana u mješavini. Različiti izomeri oktana mogu pridonijeti nižem ili većem broju oktana. Na primjer, n-oktan (ravni lanac od 8 ugljikovih atoma bez grananja) ima -20 (negativan) oktanski broj, dok čisti izooktan ima ocjenu 100. Neka goriva imaju oktanski broj viši od 100, posebice ona koja sadrže metanol ili etanol.

Metaforička upotreba
Oktan je postao dobro poznat u američkoj popularnoj kulturi sredinom i kasnim 1960-ih, kada su se benzinske tvrtke hvalile "visokim oktanskim" razinama u svojim reklamama za benzin.

Složeni pridjev "visokooktanski", što znači snažan ili dinamičan, zabilježen je u prenesenom značenju od 1944. godine. Sredinom 1990-ih ta se fraza obično koristila kao pojačivač i našla je mjesto u modernom engleskom govoru.

Izomeri
Oktan ima 18 strukturnih izomera (24 uključujući stereoizomere):

 oktan (n-oktan)
 2-metilheptan
 3-metilheptan (2 enantiomera)
 4-metilheptan
 3-etilheksan
 2,2-dimetilheksan
 2,3-dimetilheksan (2 enantiomera)
 2,4-dimetilheksan (2 enantiomera)
 2,5-dimetilheksan
 3,3-dimetilheksan
 3,4-dimetilheksan (2 enantiomera + 1 mezo spoj )
 3-etil-2-metilpentan
 3-etil-3-metilpentan
 2,2,3-trimetilpentan (2 enantiomera)
 2,2,4-trimetilpentan (izooktan)
 2,3,3-trimetilpentan
 2,3,4-trimetilpentan
 2,2,3,3-tetrametilbutan

Izvori

Alkani

Oktan


أوليفر ريد ؛ (13 فبراير 1938 - 2 مايو 1999)، ممثل إنجليزي معروف بحضوره القوي على الشاشة. اشتهر بأداء الأدوار البطوليه القوية. وتشمل قائمة أفلامه الفخ، أوليفر!، المرأة في الحب، هانيبال بروكس، الصدى الثلاثي، الشياطين، الفرسان الثلاثة، تومي، المنبوذ، أسد الصحراء، والمصارع.

نشأته
ولد في لندن بيوم 13 فبراير في سنة 1938.

حياته المهنية
عرف عن أوليفر رييد صورته الصلبة في الأفلام وفي شخصيته.يعتبر رييد من الممثلين الجيدين، وقد أحسن أداء دور الجنرال رودولفو غراتسياني الفاشي الذي قتل كثيرا من الليبيين الأبرياء في فيلم أسد الصحراء للمخرج العربي مصطفى العقاد، وشخصية الحاكم الإنكليزي لجمن الذي يقتل على يد الشيخ ضاري بالعراق أحد ابطال ثورة العشرين في فيلم (المسألة الكبرى) للمخرج العراقي محمد شكري جميل، كان آخر أفلامه فيلم المصارع.

حياته الشخصية
توفي أوليفر في 2 مايو من عام 1999 في مالطا (61 سنة) بسبب نوبة قلبية ودفن «جوركتاون» بإيرلندا.

أفلامه
 أوليفر.
 الفخ.
 الشياطين.
 نساء عاشقات.
 هانيبال بروكس.
 الفرسان الثلاثة.
 مجالد.
 المسألة الكبرى الذي قام ببطولته في العراق، ومثل شخصية القائد العسكري البريطاني (لجمن).
 أسد الصحراء
 المصارع
 جزيرة الكنز
 غلاديايتر

مراجع

وصلات خارجية

 Interview from Playmen, by Michael Pergolani, 8 August 2000
 Obituary in The Daily Telegraph
 (Friday 7 May 1999). "Devil of an actor". Retrieved 24 February 2006

ممثلون من ويمبلدون (لندن)
أشخاص من لندن
أشخاص من ويمبلدون (لندن)
أفراد عسكريون من لندن
إنجليز مغتربون في أيرلندا
لاأدريون إنجليز
مدافن في مقاطعة كورك
مغتربون بريطانيون
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو أفلام من لندن
ممثلو تلفزيون إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون وممثلات إنجليز
مواليد 1937
مواليد 1938
مواليد في ويمبلدون (لندن)
نقاد نسوية ذكور
وفيات 1999
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في فاليتا
وفيات مرتبطة بالمرض في مالطا

أوليفر ريد


Ebina Toshiaki (jap. ; * 1899; † 1990) war 1948 bis 1963 Direktor des 1941 gegründeten Forschungszentrums Lepra und Tuberkulose der Universität Tōhoku.

Er befasste sich unter anderem mit dem Stoffwechsel von Tuberkulose- und Lepra-Bakterien und dem von Krebszellen (wobei er Methoden von Otto Warburg und seiner Schule anwandte) und entwickelte den BCG-Impfstoff gegen Tuberkulose weiter.

1960 erhielt er den Robert-Koch-Preis. 1955 erhielt er den Asahi-Preis für seine Forschungen um eine Herstellungsmethode für den BCG-Impfstoff.

Einzelnachweise

Robert-Koch-Preisträger
Mediziner (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1899
Gestorben 1990
Mann

Ebina Toshiaki


En heltalsfølge er inden for matematik en talfølge bestående af heltal.

En heltalsfølge kan defineres eksplicit ved at give en formel for det n'te heltal i følgen, eller implicit ved at give en sammenhæng mellem et tal i følgen og dets forgængere. For eksempel er heltalsfølgen 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, … (fibonacci-tallene) givet ved at starte med tallene 0 og 1, og så addere de 2 forgående tal for at få det næste tal: en implicit beskrivelse. Heltalsfølgen 0, 3, 8, 15, … er dannet ud fra formlen n2 − 1 for det n'te tal: en eksplicit definition.

Alternativt kan en heltalsfølge defineres ved en egenskab som medlemmerne af talfølgen har, og som andre heltal ikke har. For eksempel kan vi afgøre om et givet heltal er et fuldkomment tal selvom vi ikke har en formel for det n'te fuldkomne tal.

Eksempler

Eksempler på heltalsfølger som er blevet navngivet:
 Binomialkoefficienter
 Defektive tal
 Eulertal
 Excessive tal
 Fakultetsprimtal
 Fakultetstal
 Fibonacci-tal
 Fuldkomne tal
 Heldige tal
 Lige og ulige tal
 Mersenne-primtal
 Primtal
 Semiprimtal
 Thue-Morse-sekvensen

Beregnelige heltalsfølger

En helstalfølge a er en beregnelig talfølge hvis der findes en algoritme som ud fra ethvert givent n > 0 kan beregne det n'te elemnet i talfølgen, an.

Se også
 OEIS (On-Line Encyclopedia of Integer Sequences): En database over heltalsfølger.

Heltalsfølge


The Church of All Nations, also known as the Church or Basilica of the Agony, is a Roman Catholic church located on the Mount of Olives in East Jerusalem, next to the Garden of Gethsemane. It enshrines a section of bedrock where Jesus is said to have prayed before his arrest. ()

The reasons for its construction in the 1920s were complex, with some political factors.

History
The current church rests on the foundations of two earlier ones, that of a 4th-century Byzantine basilica, destroyed by an earthquake in 746, and of a small 12th-century Crusader chapel abandoned in 1345. In 1920, during work on the foundations, a column was found two meters beneath the floor of the medieval crusader chapel. Fragments of a magnificent mosaic were also found. Following this discovery, the architect immediately removed the new foundations and began excavations of the earlier church. After the remains of the Byzantine-era church were fully excavated, plans for the new church were altered and work continued on the current basilica from April 19, 1922, until June 1924 when it was consecrated.

An arson attack took place on the church in December 2020, without much damage having been caused. The Custody of the Holy Land, the official custodian of Catholic holy sites in Israel and Palestine, condemned the arson attack on the church, which is a Christian holy site.

In December 2020, archaeologists revealed the remains of the foundations of a Second Temple-era ritual bath (also known as a mikveh) during construction work on a modern tunnel under the Church of All Nations and a 1,500 year-old Byzantine church. According to Dr. Leah and Dr. Rosario, Greek inscriptions were written on the church's floor as : "for the memory and repose of those who love Christ… accept the offering of your servants and give them remission of sins". According to Israel Antiquities Authority's Jerusalem district head Amit Re'em, the uniqueness of bath is that it is the first archaeological evidence at the site of Gethsemane where Christians have made pilgrimages for centuries, in the days of Jesus.

Use by other denominations

An open altar located in the gardens of the church is used by many Christian denominations including followers who are Roman Catholic, Eastern Orthodox, Armenian Apostolic, Protestant, Lutheran, Evangelical, Anglican, and any other version of Christianity that is culturally unique to any particular nation.

Design and construction

The church was built between 1919 and 1924 using funds donated from many different countries. The coat-of-arms of twelve of the countries from which donations originated are incorporated into the ceiling, each in a separate, small dome, and also into the interior mosaics. The countries honored in this way are, east to west (altar to entrance) and beginning with the northern apse: Argentina, Brazil, Chile and Mexico; in the middle of the church are commemorated: Italy, France, Spain and the United Kingdom, and to the right: Belgium, Canada, Germany, and the United States of America. The mosaics in the apses were donated by Ireland, Hungary, and Poland (by the sculpturist Tadeusz Adam Zieliński). The crown around the bedrock itself was a gift of Australia. These multi-national donations give the church one of its present names as the "Church of All Nations".

Two types of stone were used in the construction of the church: the interior utilizes a stone from the quarries at Lifta, north-west of Jerusalem; and the exterior, a rose colored stone from Bethlehem. The building is divided by six columns into three aisles, but with an even ceiling lacking a clerestory. This design gives the impression of one large open hall. Alabaster panels dyed violet were used for the windows to evoke a mood of depression analogous to Christ's agony, and the ceiling is painted a deep blue to simulate a night sky.

The facade of the church is supported by a row of Corinthian columns. Atop each column sits statues of the Four Evangelists. First is Mark. Second, Luke holds a quote from Luke 22:43–44 "…factus in agonia prolixius orabat et factus est sudor eius sicut guttae sanguinis decurrentis in terram" or translated from the Vulgate, "And being in agony he prayed more earnestly; and his sweat became like great drops of blood falling down to the ground." Followed by Matthew holding Matthew 26:42b
"Pater mi, si non potest hic calix transire nisi bibam illum, fiat voluntas tua" or translated "My Father, if this cup cannot pass unless I drink it, your will be done." The final statue is of John. The columns and statues are set below a modern mosaic depicting Jesus Christ as mediator between God and man. The designer of the facade mosaic was Professor Giulio Bargellini.

The bubble-domed roof, thick columns, and facade mosaic, give the church a Neoclassical look.

The church was designed by Italian architect Antonio Barluzzi and is currently held in trust by the Franciscan Custody of the Holy Land.

Picture gallery

References

 Basilica of the Agony (Israeli Ministry of Foreign Affairs website)

External links

 Virtual Tour inside the church  Taken at December 2007
 Virtual Tour outside of the church    Taken at December 2007
 Virtual Tour of Jerusalem @ jerusalem360.com –  Interactive Panoramas from Israel
 Mount of Olives – Churches on Mount of Olives. Photos and general information.
 Jerusalem Photo Archive – Christian Quarter
 The Franciscan Custody of the Holy Land

1924 establishments in Mandatory Palestine
Roman Catholic churches completed in 1924
20th-century Roman Catholic church buildings
All Nations
Basilica churches in Asia
Ancient sites in Jerusalem
Byzantine sites in Asia
Gethsemane
Neoclassical church buildings
Mount of Olives

Church of All Nations


An Scleria gaertneri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Giuseppe Raddi. An Scleria gaertneri in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria gaertneri


Der 58. Eurovision Song Contest fand vom 14. bis 18. Mai 2013 in der Malmö Arena statt. Ausrichter war Sveriges Television (SVT), nachdem die für Schweden angetretene Sängerin Loreen mit dem Beitrag Euphoria den Eurovision Song Contest 2012 in Baku gewonnen hatte.

Das Finale wurde von über 170 Millionen Zuschauern gesehen. Sieger wurde das Lied Only Teardrops, vorgetragen von der dänischen Sängerin Emmelie de Forest.

Austragungsort

Die Bewerbungsfrist für die Austragung lief am 21. Juni 2012 aus. Die Veranstaltungshalle muss sechs Wochen lang vor dem 20. Mai 2013 zur Verfügung stehen.

Beworben haben sich Stockholm (inkl. Solna) und Malmö. Göteborg hatte zunächst auch Interesse geäußert, aber die dortige Veranstaltungshalle Scandinavium, in der schon der Eurovision Song Contest 1985 stattfand, stand im April wegen des Weltcups im Springreiten nicht zur Verfügung.

Stockholm galt als Favorit, hat jedoch zur selben Zeit mit der Eishockey-Weltmeisterschaft der Herren 2013 bereits eine aufwändige Großveranstaltung zu betreuen, die zudem die größte Veranstaltungshalle der Stadt, den Ericsson Globe, nutzen wird. Stattdessen ging die neue Friends Arena in Solna ins Rennen, die mittlerweile auch das Finale des nationalen Vorentscheids 2013 beherbergt hat.

Malmö erhielt letztlich den Zuschlag. Die Verantwortlichen lobten die gut ausgearbeiteten Vorschläge der beiden Kandidaten. Den Ausschlag für die Veranstaltungshalle Malmö Arena, die bis zu 15.500 Zuschauer fasst, gab letztendlich die dortige Infrastruktur und dass die Friends Arena, welche bis zu 35.000 Zuschauern Platz gegeben hätte, als groß und teuer angesehen wurde. Die Entwicklung der vergangenen Jahre mit immer größeren Arenen und aus dem Ruder laufenden Kosten sei für den ESC nicht haltbar und habe keine Verbesserung im Ergebnis gebracht.

Format

Moderation
Am 28. Januar 2013 wurde die schwedische Komikerin Petra Mede als Moderatorin des Eurovision Song Contest in Malmö vorgestellt. Es war schon länger bekannt, dass es 2013 nur einen Moderator statt bisher drei geben sollte, da drei Moderatoren als kostspieliger und probenintensiver galten. Zuletzt wurde der ESC 1995 von der irischen Moderatorin Mary Kennedy alleine moderiert.

Motto
Das offizielle Motto der Veranstaltung lautete  ("Wir sind Eins"). Es sollte die Gleichheit und die Verbundenheit aller Teilnehmerländer hervorheben. Ferner sollte auf die Kultur und den Wert jedes Landes im Verbund aller Länder eingegangen werden. Die ESC-Hymne We Write the Story wurde von den ehemaligen ABBA-Mitgliedern Benny Andersson und Björn Ulvaeus geschrieben und zusammen mit dem DJ Avicii produziert.

Nationale Jurys
Die nationalen Jurys entscheiden 50 % des Endergebnisses beim Eurovision Song Contest. Dafür werden sich die Mitglieder eines Landes treffen und gemeinsam die Generalprobe der Shows anschauen. Jedes Mitglied erstellt daraufhin, basierend auf Stimme, Komposition und Originalität des Liedes, eine Rangliste aller Beiträge des Abends. Dabei soll dies jeder unabhängig von den anderen tun. Sobald alle Listen fertiggestellt sind, werden sie von der EBU überprüft und in Punkte umgerechnet. In der deutschen Jury saßen folgende Personen:

Deutschland

Neue Abstimmungsregel
Nach der Wiedereinführung der Jurywertung beim Eurovision Song Contest 2009 in Moskau wurde 2013 die Grundlage für die Punktevergabe verändert. In den vergangenen vier Jahren wurde bei der 50/50-Gewichtung des Televotings und der Jurywertung nicht alle Titel berücksichtigt, sondern nur die jeweiligen besten zehn.

In den teilnehmenden Ländern werden aus den Ergebnissen des Televotings und der Jurywertung ein Ranking aller an der Show teilnehmenden Titel erstellt. Dabei wird wie bisher der Titel des "eigenen" Landes beim Ranking außer Acht gelassen. Danach werden die Platzziffern der einzelnen Lieder aus dem Televoting und der Jurywertung addiert. Die Summe der Platzziffern ergibt eine aus Televoting und Jurywertung kombinierte Reihenfolge. Die ersten zehn Titel aus dieser kombinierten Reihenfolge erhalten bei der Punktevergabe aus dem jeweiligen Land die "gebräuchlichen" 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 Punkte.

Am 28. Mai 2013 veröffentlichte die EBU nach Jurywertung und Televoting getrennt die über alle abstimmenden Länder gemittelten Platzierungen der Teilnehmer.

Teilnehmer

Länder
Am 21. Dezember 2012 wurde bekannt gegeben, dass 39 Länder in Malmö an den Start gehen werden. Von den teilnehmenden Ländern sind Schweden als gastgebendes Land und die "Big Five" (Deutschland, Frankreich, Italien, Spanien und das Vereinigte Königreich) direkt für das Finale am 18. Mai 2013 qualifiziert.
Armenien nimmt nach der einjährigen Pause wieder teil. Bosnien-Herzegowina, Portugal und die Slowakei sagten aus finanziellen Schwierigkeiten die diesjährige Teilnahme ab. Darüber hinaus nahm die Türkei nicht teil, da das Land mit dem Status der "Big Five" und der gleichwertigen Gewichtung der Jury und des Televotings bei der Punktewertung nicht mehr einverstanden war.

Die ESC Reference Group gab am 7. November 2012 bekannt, dass die Startreihenfolge sowohl der beiden Halbfinale als auch des Finales nicht wie in den vergangenen Jahren ausgelost, sondern von dem gastgebenden Sender bestimmt wird. Die Startreihenfolge muss von der ESC Reference Group anschließend bestätigt werden. Diese Neuerung wurde vom TV-Komitee der Europäischen Rundfunkunion angenommen.

Wiederkehrende Interpreten

Bledar Sejko nahm 2013 zum bereits zweiten Mal am Song Contest teil. Zuvor vertrat er bereits Albanien 2011, als er den Begleitung für Aurela Gaçe ausübte, im Halbfinale aber bereits ausschied. Auch Gor Sudschjan, Leadsänger der Dorians, stand zum bereits zweiten Mal auf der Bühne des Wettbewerbes. So nahm er zuvor 2010 teil und erreichte Platz 7, als er den Begleitung für Eva Rivas ausübte. Auch Eliza Todorowa und Stojan Jankulow nahmen bereits 2007 am Song Contest teil und erreichten dort Platz 5. Aliona Moon vertrat Moldau bereits im Jahr zuvor als Begleitsängerin. Dabei erreichte sie Platz 11. Auch Valentina Monetta nahm bereits im Vorjahr teil, konnte allerdings nicht das Finale erreichen.

Nationale Vorentscheidungen

Belgien
Am 16. Dezember 2012 fand ein Vorentscheid im Radio Vivacité statt, indem Roberto Bellarosa drei Lieder vorstellte, nachdem er intern von RTBF ausgewählt wurde. Der Siegertitel wurde zu 50 % per Televoting zu 50 % von einer Experten-Jury bestimmt. So gewann am Ende der Titel Love Kills.

Deutschland

Am 14. Februar 2013 wurde in Hannover bei der Show Unser Song für Malmö der deutsche Beitrag für den Eurovision Song Contest 2013 ausgewählt. Cascada erhielt insgesamt 30 Punkte und gewann mit dem Titel Glorious, gefolgt von LaBrassBanda mit 23 und Söhne Mannheims mit 17 Punkten. Cascada war von den Zuschauern beim Televoting auf den ersten, von den Radiohörern auf den zweiten und von der Jury auf den dritten Platz gesetzt worden.

Der deutsche Vorentscheid wurde von Anke Engelke moderiert.

Österreich

Der österreichische Beitrag wurde in der Show Österreich rockt den Song Contest am 15. Februar 2013 ermittelt. Für den Vorentscheid wurden fünf Nachwuchstalente vom ORF ausgewählt, die gebeten wurden, bis zum Januar 2013 ein Lied für den Eurovision Song Contest zu produzieren. Durchsetzen konnte sich die 18-jährige Natália Kelly mit ihrem Lied Shine. Sie erhielt 70 der insgesamt 200 möglichen Punkte, welche zu jeweils 50 Prozent von einer internationalen Jury und den Zuschaueranrufen vergeben wurden. Lag Kelly nach den Jury-Stimmen nur auf Platz zwei mit zwei Punkten hinter ihrer Konkurrentin Yela, konnte sie die meisten Zuschauer von sich überzeugen und hatte am Ende einen Vorsprung von 20 Punkten.

Der österreichische Vorentscheid wurde von Mirjam Weichselbraun und Andi Knoll moderiert.

Schweiz
Am 15. Dezember 2012 fand in Kreuzlingen der schweizerische Vorentscheid für den Eurovision Song Contest 2013 statt. Die Band Heilsarmee gewann mit dem Lied You And Me das Televoting mit 37,54 % der Stimmen. Die Gruppe Carrousel (J'avais rendez-vous) erhielt 17,26 Prozent der Stimmen und belegte damit den zweiten Platz. Mit 11,75 Prozent wurde Jesse Ritch (Forever & A Day) Dritter des Televotings. Die grosse Entscheidungsshow wurde von Sven Epiney moderiert.

Andere Länder
Die folgende Tabelle zeigt, in welchem Modus die restlichen Teilnehmerländer die Auswahl ihres Interpreten und Liedes vorgenommen haben.

Halbfinale

Auslosung

Am 17. Januar 2013 fand im Rathaus von Malmö in einer Zeremonie die Ziehung der beiden Halbfinale statt. Die Länder, die nicht automatisch für das Finale qualifiziert sind, wurden für die Auslosung auf Grundlage ihres Abstimmverhaltens der letzten neun Jahre einem von fünf Töpfen zugeteilt. Die Einteilung erfolgte durch die Firma, die für die EBU das Televoting betreut.

Eine Ausnahme dazu bildeten Israel, Dänemark und Norwegen. Wegen der Feierlichkeiten zum jüdischen Feiertag Schawuot am Tag des ersten Halbfinales wurde Israel dem zweiten Halbfinale zugeordnet. Die beiden Nachbarländer von Schweden sollten nicht im gleichen Halbfinale starten, um zu vermeiden, dass sich die erwartete hohe Ticketnachfrage aus diesen beiden Ländern auf ein Halbfinale konzentriert. Daher wurde bereits in einer Sonderauslosung im November 2012 Dänemark dem ersten und Norwegen dem zweiten Halbfinale zugelost (siehe Topf 0).

Darüber hinaus wurde auch ermittelt, in welchem Halbfinale die großen Fünf (Big Five) Deutschland, Frankreich, Italien, Spanien und das Vereinigte Königreich, sowie der Gastgeber Schweden stimmberechtigt sein werden.

Zur Ermittlung der Startreihenfolge der Teilnehmer wurde in diesem Jahr ein neues System angewandt. Im Vorfeld wurde bestimmt, in welchem Halbfinale die Teilnehmerländer antreten. Danach wurde nicht, wie in den Jahren zuvor, per Los bestimmt, auf welchem Startplatz sich die Teilnehmer vorfinden, sondern nach dramaturgischen Aspekten. Die Startplätze wurden von Executive Supervisor Jon Ola Sand in Abstimmung mit der Reference Group der EBU bestimmt.

Erstes Halbfinale
Das erste Halbfinale fand am 14. Mai 2013 um 21:00 Uhr (MESZ) statt. Eröffnet wurde die Veranstaltung von der Vorjahressiegerin Loreen und einem Kinderchor, die gemeinsam den Siegersong Euphoria aufführten. Als Pausenfüller wurde die Tanzperformance Northern Lights präsentiert, die von Jennie Widegren und Fredrik Rydman aufgeführt wurde. Arrangiert wurde diese Performance vom schwedischen Musiker und Musikproduzenten Kleerup. Die zehn Bestplatzierten, in der Tabelle grün markiert, haben einen Startplatz für das Finale am 18. Mai erhalten. Um Beeinflussung zu vermeiden, wurden die Ergebnisse bis nach dem Finale geheim gehalten.

,  und das  waren in diesem Halbfinale stimmberechtigt.

Punktetafel erstes Halbfinale

Statistik der Zwölf-Punkte-Vergabe (Erstes Halbfinale)

Zweites Halbfinale
Das zweite Halbfinale fand am 16. Mai 2013 um 21:00 Uhr (MESZ) statt und wurde durch eine Tanzeinlage eröffnet, für dessen Choreographie Jennie Widegren und Fredrik Rydman verantwortlich waren. In der Show traten die "Swedish Pop Voices" auf, die von Darin und Agnes Carlsson unterstützt wurden. Die zehn Bestplatzierten, in der Tabelle grün markiert, haben einen Startplatz für das Finale am 18. Mai erhalten. Um Beeinflussung zu vermeiden, wurden die Ergebnisse bis nach dem Finale geheim gehalten.

,  und  waren in diesem Halbfinale stimmberechtigt.

Punktetafel zweites Halbfinale

Statistik der Zwölf-Punkte-Vergabe (Zweites Halbfinale)

Platzverteilung der im Halbfinale ausgeschiedenen Länder
Anhand der Punktezahl im jeweiligen Halbfinale lassen sich auch die im Halbfinale ausgeschiedenen Länder folgendermaßen ordnen:

Finale

Das Finale fand am 18. Mai 2013 um 21:00 Uhr (MESZ) statt. Die Länder der Big Five (Deutschland, Frankreich, Italien, Spanien, Vereinigtes Königreich) und das Gastgeberland Schweden waren direkt für das Finale qualifiziert. Hinzu kamen je zehn Länder aus den beiden Halbfinalen, sodass im Finale 26 Länder antraten. Alle Teilnehmerländer waren abstimmungsberechtigt.

 und  nahmen nach zwei Jahren, ,  und  nach drei Jahren und die  nach neun Jahren wieder am Finale teil. Bis auf Armenien schieden alle der genannten Länder im genannten Zeitraum jeweils bereits im Halbfinale aus. Armenien schied lediglich 2011 aus, 2012 nahm man nicht teil.

Eröffnet wurde das Finale durch den eigens für den Eurovision Song Contest komponierten Song We Write the Story, der von den ehemaligen ABBA-Mitgliedern Benny Andersson und Björn Ulvaeus in Zusammenarbeit mit dem schwedischen DJ Avicii produziert ist. Als Intervallact trat die Moderatorin Petra Mede mit Swedish Smörgåsbord auf, eine Bühnenshow in der schwedischen Kultur ironisch dargestellt wird. Dort trat auch kurz die schwedische Sängerin und Gewinnerin des ESC 1991, Carola Häggkvist auf. Außerdem trat die Vorjahressiegerin Loreen mit einem Medley aus den Titeln My Heart Is Refusing Me, We Got The Power und ihrem Siegertitel Euphoria, sowie Sarah Dawn Finer mit dem ABBA-Song The Winner Takes It All auf. Die Startnummer 16 des Gastgebers Schweden wurde im Vorfeld auf einer Pressekonferenz bestimmt. Die Startnummern der Big Five und aller anderen für das Finale qualifizierten Länder wurden am 17. Mai 2013 ermittelt. Jedes der 39 Teilnehmerländer war stimmberechtigt. Folgende Teilnehmer (Gastgeber, "Big Five" und die Gewinner der Halbfinale) bestritten das Finale am 18. Mai 2013:

Punktetafel Finale
Die folgende Tafel zeigt die gemittelten Platzierungen der Teilnehmer in Jury- und Televoting sowie die Punktevergaben im Finale in der Reihenfolge der abstimmenden Länder. Die Abstimmungsreihenfolge war wenige Stunden vor dem Finale von der EBU veröffentlicht worden.

Der spätere Gewinner aus Dänemark lag erstmals nach der sechsten Nennung der Votingergebnisse an erster Stelle und blieb dort bis zum Abschluss der Punktevergabe. Einzig San Marino, das als erstes die Punkte vergab, gab Dänemark keinen einzigen Punkt. Am meisten 12-Punkte-Wertungen erhielt der Zweitplatzierte Aserbaidschan.

Statistik der Zwölf-Punkte-Vergabe (Finale)

Punktesprecher
Die Reihenfolge, in welcher jedes Land die Punkte verkündete, wurde auf Grundlage der Juryergebnisse aus der Generalprobe so ermittelt, dass möglichst viel Spannung erzeugt wird. Alle Sprecher verkündeten ihre Punkte auf Englisch, lediglich Belgien, Frankreich und die Schweiz verkünden ihre Punkte auf Französisch.

Split-Ergebnisse zwischen Jury- und Televoting
Erstmals und bisher einmalig wurden keine Gesamtpunktzahlen, sondern lediglich die durchschnittliche Platzierung bei den aufgesplitteten Ergebnissen veröffentlicht. Folgende Resultate hätte es dabei bei reiner Jury- oder Zuschauerabstimmung gegeben:

Marcel-Bezençon-Preis
Die diesjährigen Preisträger des seit 2002 verliehenen Marcel-Bezençon-Preises sind:

 Presse-Preis für den besten Song:  – Waterfall – Sopo Gelowani und Nodiko Tatischwili
 Künstler-Preis für den besten Künstler:  – Farid Mammadov – Hold Me
 Komponisten-Preis für die beste Komposition/Text:  – Robin Stjernberg, Joy Deb, Linnea Deb und Joakim Harestad Haukaas (m & t) – You – Robin Stjernberg

Barfüßiger Sieg
Die Siegerin Emmelie de Forest trat barfuß auf und erklärte ihre nackten Füße zu ihrem Markenzeichen. Sie habe nach eigenen Angaben schon immer ohne hohe Schuhe gesungen, weil sie sich barfuß so dem Boden, der Erde, näher fühle, was sie dann entspannter macht. Auch die Siegerin des vorherigen ESCs, Loreen, hatte ihn barfuß gewonnen.

Übertragung

Deutschland
Das erste Halbfinale wurde vom Digitalkanal Einsfestival live übertragen, das zweite Halbfinale im Doku-Kanal Phoenix live ausgestrahlt. Zeitversetzt wurden an den Übertragungsabenden beide Shows vom NDR, das zweite Halbfinale von Einsfestival gesendet. Per Live-Stream waren beide Shows auf eurovision.de zu sehen. Das Finale wurde zusätzlich im Hörfunk auf NDR 2, mit Kommentar von Thomas Mohr und Tim Frühling, übertragen.

Schweiz
Im deutschsprachigen Teil der Schweiz wurden das erste und zweite Halbfinale auf SRF zwei und das Finale auf SRF 1 und Radio SRF 3 übertragen. Via Zweikanalton konnte der satirische Radiokommentar auch im Fernsehen gehört werden. Im französischsprachigen Teil der Schweiz wurden nur das zweite Halbfinale und das Finale auf RTS deux übertragen. Im italienischsprachigen Teil der Schweiz wurde das zweite Halbfinale auf RSI LA 2 und das Finale auf RSI LA 1 übertragen. Die Schweizer Punktevergabe verkündete die RTS-Moderatorin Mélanie Freymond.

Österreich
In Österreich wurden beide Halbfinale und das Finale mit Kommentar von Andi Knoll auf ORF eins gezeigt. Kati Bellowitsch verkündete beim Finale die österreichischen Punkte.

Eurovision Preview Partys

Jedes Jahr gibt es vor dem eigentlichen ESC noch einige Promotion-Events, wo sich die Teilnehmer im Ausland der Presse und den Fans präsentieren. Dazu dienen die Preview Partys (dt.: Vorschau-Feiern), die allerdings keine Pflichtveranstaltung für die Teilnehmer des Eurovision Song Contests darstellt. 2013 gab es insgesamt zwei Veranstaltungen dieser Art.

Eurovision in Concert
Die fünfte Ausgabe vom Eurovision in Concert fand am 13. April 2013 im Melkweg in Amsterdam statt. Die zwei ehemaligen Eurovision-Teilnehmerinnen Marlayne Sahupala (1999) und Linda Wagenmakers (2000) moderierten das Event. Als spezieller Gast geladen war die dreifache schwedische Eurovision-Teilnehmerin Carola Häggkvist (1982, 1991 und 2006). Folgende 26 Länder nahmen daran teil:

London Eurovision Party 2013
Die London Eurovision Party 2013 fand am 21. April 2013 in der Shadow Lounge in London statt. Moderiert wurde die Veranstaltung von Nicki French und Paddy O'Connell. Als spezieller Gast geladen war der britische Schauspieler und Sänger John Alford. Folgende sieben Länder nahmen an der Veranstaltung teil:

Probleme im Vorfeld

Aserbaidschan
Dem litauischen Nachrichtenportal 15min.lt zufolge, das Teil des norwegischen Medienkonzerns Schibsted ist, hat Aserbaidschan in 15 Ländern, darunter Estland, Lettland, Schweiz, Ukraine und Kroatien, mit Hilfe eines aserbaidschanischen "Unterstützer-Teams" Stimmen gekauft. Litauische Journalisten gaben sich als Studenten aus und filmten, wie ihnen aserbaidschanische Anwerber Geld boten, um mit unterschiedlichen Handy-Sim-Karten für Aserbaidschan abzustimmen.

Zudem wirft Russland Aserbaidschan "Stimmenraub" vor, da der russische Beitrag What If von Dina Garipowa null Punkte aus Aserbaidschan erhalten hat, obwohl das Lied bei der dortigen SMS-Wahl auf dem zweiten Platz gelandet war. Der russische Außenminister Sergei Lawrow gab an, dass dieser "unerhörte Vorgang nicht ohne Reaktion bleiben" werde.

Schweiz
Am 17. Dezember 2012 wurde bekannt, dass die Band Heilsarmee, die den schweizerischen Vorentscheid am 15. Dezember 2012 gewann, weder unter dem Namen "Heilsarmee" noch in den Uniformen der Heilsarmee in Malmö starten dürfen, da das gegen die Statuten der EBU verstoßen würde. Tags darauf teilte die Heilsarmee mit, sie suche zusammen mit dem Schweizer Radio und Fernsehen eine ESC-kompatible Lösung, wenngleich der EBU-Entscheid auf Unverständnis gestoßen sei. Insbesondere sei nicht verständlich, weshalb die Uniformen nicht zugelassen seien, da das Kostüm allen Teilnehmern freigestellt sei. Nach internen Gesprächen gab die Band bekannt, dass sie ihren Namen und ihre Uniform für den Wettbewerb ändern werden.

Am 13. März wechselte die Gruppe ihren Namen in Takasa und änderten ihre Kleidung in weiß und blau.

Deutschland
Kurz nach dem Vorentscheid wurden zwischen Cascadas Beitrag Glorious und dem Siegerlied des Vorjahres, Euphoria, starke Übereinstimmungen festgestellt. So meinte die Phonetikerin der Universität Kiel, Tina John: "Am Anfang ist der Gesang absolut identisch, der Refrain benutzt die gleiche Akzentuierung, der Schluss gipfelt in einer identischen Kombination. Die Sängerinnen benutzen sogar die gleiche Atemstylistik."

Der Plagiatsvorwurf wurde am 18. Februar 2013 durch ein vom NDR in Auftrag gegebenes Gutachten entkräftet. Die Lieder seien "lediglich stilistisch ähnlich, es seien aber keine urheberrechtlich bedeutsamen Übereinstimmungen nachzuweisen".

Mazedonien
Der mazedonische Sender MKRTV tauschte das ursprünglich ausgewählte Lied Imperija nach Protesten aus Griechenland und dem eigenen Land aus.

Die griechischen Medien kritisierten, der Titel Imperija wecke Assoziationen zum antiken Makedonien, insbesondere, da im zugehörigen Videoclip eine in Skopje befindliche Alexanderstatue gezeigt wird. In Mazedonien wiederum war das Publikum mit dem Lied unzufrieden. Die Sängerin Esma Redžepova habe gar nicht die Möglichkeit zu zeigen, was ihre Stimme vermag. Die Angelegenheit schlug solche Wellen, dass selbst Al Jazeera Balkans darüber berichtete. Aufgrund des Drucks entschied sich das mazedonische Fernsehen, den Titel auszutauschen.

Belarus
Auch Belarus tauschte sein Lied kurzfristig aus. Statt Rhythm of Love sang Aljona Lanskaja Solayoh.

Bulgarien
Nachdem das Bulgarische Nationale Fernsehen mitgeteilt hatte, dass es bei dem Lied Kismet zu Copyright-Problemen gekommen sei, entschied sich der Sender mit Einverständnis der beiden Interpreten, das Lied durch Samo Shampioni zu ersetzen. Die beiden Titel teilten bereits beim bulgarischen Vorentscheid den ersten Platz – Kismet gewann das Televoting und Samo Shampioni die Jurywertung; den Regeln des bulgarischen Vorentscheides entsprechend wäre das Lied nach Malmö geschickt worden, das beim Televoting auf den ersten Platz kam.

Siehe auch
 Liste der Sieger und Veranstaltungen des Eurovision Song Contests

Weblinks

 Offizielle Website des Eurovision Song Contest 2013 (englisch)
 Website zum Eurovision Song Contest 2013 (ARD)

Einzelnachweise

2013
Musikwettbewerb 2013
Musikveranstaltung in Schweden
Kultur (Malmö)
Veranstaltung in der Gemeinde Malmö

Eurovision Song Contest 2013


is a hot spring in the city of Matsuyama, Ehime Prefecture on the island of Shikoku, Japan.

History

Dōgo Onsen is one of the oldest hot springs in Japan, with a history stretching back over 1000 years. The springs are mentioned in the Man'yōshū (written c. 759) and, according to legend, Prince Shōtoku (574–622) used to partake of the waters.

Dōgo Onsen was the favorite retreat of writer Natsume Sōseki (1867–1916) when he was working near Matsuyama as a teacher in what was at the time rural Shikoku. In Soseki's loosely autobiographical novel Botchan, the eponymous main character is a frequent visitor to the springs, the only place he likes in the area.

Description
Dōgo Onsen is famous for the Dōgo Onsen public bathhouse, which was organized by Dōgo Yunomachi mayor Isaniwa Yukiya and built in 1894. Built on three levels for maximum capacity, the baths remain popular and are usually crowded at peak times, such as in the early evening before dinner.

While Dōgo is largely engulfed in the suburban sprawl of modern-day Matsuyama, the area around Dōgo retains the feeling of a resort town, with guests from all over the country wandering the streets in yukata robes after their bath. Dōgo is easily accessible from central Matsuyama by tram and has regular bus services to and from the air and ferry ports.

Yushinden
Yushinden is a bath room specially reserved for the Imperial Family. Yushinden is on the east side of the main building. The name is taken from a Chinese classic. Yushinden was built in 1899 in the traditional architecture of Momoyama period.

The Gyokuza no Ma is a bath room for the exclusive use of the Emperor.

Legends
In Dōgo, two legends were handed down.

Legend of the egret
Long ago, many egrets (herons) lived in Dōgo. One day, an egret who injured his shin found a hot spring there. He soaked his shin every day in the hot water. Eventually the egret became well and flew away. People who watched this situation soaked in the hot spring and their health improved. The news spread that the hot spring was beneficial for one's health, and the spring became popular.

Legend of Tama no ishi
A long time ago, there were two small gods, Ōkuninushi no Mikoto and Sukunabikona no Mikoto.

They came from Izumo to Dōgo. Sukunabikona no Mikoto contracted a bad illness and his days were numbered. Okuninushi no Mikoto made Sukunahikona no Mikoto soak in the hot spring. Sukunahikona no Mikoto regained his health and danced on a stone in the hot spring as proof of his vigor. At that time, his footprint was left, and there is now a stone called Tama no ishi that is exhibited at Dōgo Onsen.

In popular culture
The present building of the Dōgo Onsen public bathhouse partially inspired the design of Yubaba's bathhouse in Spirited Away.

Features
The first floor (Kami-no-Yu) is separated into two baths for men and one for women.

The second floor (Tama-no-Yu) consists of two baths: one for men and one for women. There are four bathing plans with different rates.

See also
Three Ancient Springs

References

External links

Landforms of Ehime Prefecture
Hot springs of Ehime Prefecture
Tourist attractions in Ehime Prefecture
Public baths in Japan
Matsuyama, Ehime

Dōgo Onsen


27792 Fridakahlo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27792 Fridakahlo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 8,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

27792 Fridakahlo


Paul Churchland,  rođen 1942., kanadski je analitički filozof. Oženjen je za filozofkinju Patriciju Churchland i uglavnom radi u oblasti filozofije uma i neurofilozofije. Doktorirao je na sveučilištu Pittsburgh a radio je kao profesor na sveučilištu Kalifornija, u San Diegu.

 Analitički filozofi

Paul Churchland


NGC 6011 est une vaste galaxie spirale située dans la constellation de la Petite Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6015 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 6011 est II.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6011 sur le site du professeur C. Seligman

6011
Constellation de la Petite Ourse
Galaxie spirale
Galaxie découverte en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 6011


An Paepalanthus yapacanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Harold Norman Moldenke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nancy Hensold. An Paepalanthus yapacanensis in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. y. hirsutus
 P. y. yapacanensis

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus yapacanensis


Akala, açık kozalı ve yüksek verimli pamuk türü.

Türkiye'de ekimine 1940'larda başlanmış, kısa sürede yaygınlaşmıştır. Yağmura dayanıklı olmadığından olgunlaşır olgunlaşmaz toplanması gerektiği için, akala türlerini ekimi pamuk tarımında ücretli işçi kullanımını büyük ölçüde artırmıştır.

Kaynakça

Tarım
Pamuk

Akala


Petra Papp (* 22. August 1993 in Ungarn) ist eine ungarische Schachspielerin. Seit April 2012 trägt sie den Titel Großmeister der Frauen (WGM).

Leben

Petra Papp war Schülerin der vom Ungarischen Nationalen Nachwuchsinstitut (ungarisch Nemzeti Utánpótlás-nevelési Intézet) unterstützten und nach Géza Maróczy benannten Zentralen Schachschule (ungarisch Maróczy Géza Központi Sakkiskola) in Szeged. Ihr Stiefvater József Herpai ist Schachschiedsrichter.

Erfolge

Im Dezember 2012 gewann sie in Kisvárda die ungarische Einzelmeisterschaft der Frauen.

Im April 2010 wurde ihr der Titel Internationaler Meister der Frauen (WIM) verliehen. Die Normen hierfür erzielte sie im November 2008 beim TENKES-Open in Harkány, im August 2009 bei ihrem dritten Platz bei der ungarischen Einzelmeisterschaft der Frauen in Eger, bei der sie unter anderem gegen Anita Gara, Nikoletta Lakos und Anna Rudolf gewann, im Oktober 2009 bei einem First Saturday IM-B-Turnier in Budapest (gleichzeitig eine Norm zum Erhalt des Titels Großmeister der Frauen) sowie im November 2009 bei ihrem geteilten siebten Platz bei der U16-Mädchenweltmeisterschaft in Kemer. Weitere Frauengroßmeister-Normen erzielte sie im März 2011 beim 27. Open in Cappelle-la-Grande sowie im Februar 2012 in der B-Gruppe des Aeroflot Opens in Moskau. Der Titel wurde ihr im April 2012 verliehen. Ihr bestes Ergebnis bei einer Jugendweltmeisterschaft war der vierte Platz bei der U18-WM der Mädchen 2011 in Caldas Novas.

Im Oktober 2016 lag sie auf dem sechsten Platz der ungarischen Elo-Rangliste der Frauen.

Nationalmannschaft

Petra Papp spielte für Ungarn zwischen 2008 und 2011 bei vier U18-Mannschaftseuropameisterschaften der weiblichen Jugend, wobei sie ihr bestes Ergebnis 2011 in Iași hatte: Beim zweiten Platz ihrer Mannschaft Ungarn A erhielt sie eine individuelle Goldmedaille für ihr Ergebnis von 6 Punkten aus 7 Partien am Spitzenbrett. Für die ungarische Frauennationalmannschaft spielte sie bei drei Mitropa-Cups; 2007 in Szeged noch für die Mannschaft Ungarn D am zweiten Brett, 2009 in Rogaška Slatina für die erste ungarische Mannschaft am Spitzenbrett (mit einer individuellen Goldmedaille für ihr Ergebnis von 4 Punkten aus 6 Partien) sowie 2010 in Chur am zweiten Brett beim dritten Platz der ungarischen Frauennationalmannschaft. Mit der ungarischen Frauenmannschaft nahm sie außerdem an den Schacholympiaden 2012 in Istanbul und 2014 in Tromsø und den Mannschaftseuropameisterschaften 2013 in Warschau und 2015 in Reykjavík teil. Bei der Mannschafts-EM 2015 erreichte Papp das drittbeste Ergebnis am vierten Brett.

Vereine

Ihr Verein in Ungarn ist regional im Komitat Csongrád Röszkei Sportkör; in der höchsten ungarischen Spielklasse, der NB I. Szabó László csoport spielte sie in den Spielzeiten 2008/09 und 2009/10 für den Csuti Antal SK Zalaegerszeg, von der Saison 2013/14 bis zur Saison 2015/16 spielte Petra Papp beim Budapesti Titánok Sportegyesület. In der Saison 2016/17 gehört sie Dunaharaszti Munkás Testedző Kör an. In der griechischen Mannschaftsmeisterschaft spielte sie für die Schachvereinigung Ioannina, in rumänischen Frauenmeisterschaften spielt sie für CSM Lugoj. Sie hat auch in der französischen Frauenmeisterschaft gespielt, in der Saison 2014/15 spielt sie mit Echiquier Nîmois erstmals in der Top 12 der Frauen, der höchsten Spielklasse. In Deutschland spielt sie für den SK Schwäbisch Hall, unter anderem seit der Saison 2014/15 in der Frauenbundesliga. In der Saison 2016/17 geht sie auch für den SK Ötigheim in der Bereichsliga Süd 1 des Badischen Schachverbandes ans Brett.

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Ungarn)
Schachspieler (SK Schwäbisch Hall)
Schachspieler
Nationaler Einzelmeister (Schach)
Ungar
Geboren 1993
Frau

Petra Papp


Kup Krešimira Ćosića za 2019./20. je dvadeset deveto izdanje ovog natjecanja za hrvatske košarkaške klubove.  Natjecanje je sedmi put ukupno osvojio "Zadar".

Sudionici
U natjecanju je sudjelovalo 28 klubova - po 12 sudionika "Premijer lige" i "Prve muške lige" te četiri kluba kvalificirana preko regionalnih kupova.

Završni turnir
Završni turnir u "Final eight" formatu je igran od 12. do 15. veljače 2020. u Zadru u Dvorani "Krešimira Ćosića".

Unutarnje poveznice
 Kup Krešimira Ćosića
 Premijer liga 2019./20.
 Prva liga 2019./20.
 Druga liga 2019./20.
 Treća liga 2019./20.

Vanjske poveznice
 hks-cbf.hr, natjecanja, Kup Krešimir Ćosić
 hks-cbf.hr, Kup Krešimir Ćosić, rezultati
 crosarka.com, Kup Krešimira Ćosića
 sportnet.hr, ''Kup "Krešimir Ćosić"

Izvori

 hks-cbf.hr, Kup Krešimir Ćosić, rezultati, pristupljeno 25. veljače 2020.
 sportnet.rtl.hr, Kup Krešimira Ćosića 2019./20. , pristupljeno 25. veljače 2020.

2019-20
m-kup

Kup Krešimira Ćosića 2019./20.


برادبوري  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 26 يوليو، 1957.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لبرادبوري في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان برادبوري 855 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 284 أسرة وعدد العائلات 240 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 311 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 70.53% من البيض و1.75% من الأمريكيين الأفارقة و0.23% من الأمريكيين الأصليين و19.53% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و5.61% من الأعراق الأخرى و2.34% من عرقين مختلطين أو أكثر و13.92% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 284 أسرة كانت نسبة 38.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 69.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 6.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 15.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 12% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.01، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.21.

بلغ العمر الوسطي للسكان 41.8 عاماً. وكانت نسبة 24.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 15.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 90.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 95.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 100,454 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 106,736 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 56,250 دولارًا مقابل 40,000 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 57,717 دولارًا. وكانت نسبة 0% من العائلات ونسبة 2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 0% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 0% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان برادبوري 1,048 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 354 أسرة وعدد العائلات 273 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 400 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 62.21% من البيض و2.10% من الأمريكيين الأفارقة و0.38% من الأمريكيين الأصليين و26.34% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و5.63% من الأعراق الأخرى و3.34% من عرقين مختلطين أو أكثر و20.80% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 354 أسرة كانت نسبة 26% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 65.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 22.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 17.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.96، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.27.

بلغ العمر الوسطي للسكان 49.1 عاماً. وكانت نسبة 16.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 18.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 36.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 19.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1957
تأسيسات سنة 1957 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

برادبوري (كاليفورنيا)