Avril Ramona Lavigne<ref>{{Web kaynağı |url=http://arts.independent.co.uk/music/features/article2467426.ece |başlık=Arts.independent.co.uk 22.04.2007 Tarihli Avril Lavigne; Birden Prenses Olan Punkçı Başlıklı Bildiri |erişimtarihi=5 Eylül 2008 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20080723121846/http://arts.independent.co.uk/music/features/article2467426.ece |arşivtarihi=23 Temmuz 2008 |ölüurl=evet }}</ref> ( ; d. 27 Eylül 1984; Napanee, Ontario), Kanadalı şarkıcı, söz yazarı ve oyuncudur. 2006 yılında  Canadian Business dergisine göre Lavigne Hollywood'da yaşayan altıncı en zengin Kanadalıdır. Avril Lavigne'in ailesi Québec kökenlidir, buna karşın kendisi Fransızca bilmemektedir. Şarkıcının ismi Fransızca söylenişe uygun olarak telaffuz edilir.
Lavigne'in ilk albümü olan Let Go, 2002 yılında çıktı. İkinci ve üçüncü albümleri  Under My Skin ve The Best Damn Thing ise sırasıyla 2004 ve 2007 yıllarında çıktı. Bu albümlerin ikisi de Billboard 200 listesinde ilk sıraya yerleşmeyi başardı. Avril Lavigne'in bu listelerde en üst sıraya yerleşen şarkıları Complicated, Sk8er Boi, I'm With You, My Happy Ending, Nobody's Home, Keep Holding On, Girlfriend, Hot. Lavigne'nin 2010 yılı Haziran ayı içerisinde yeni albümünü piyasaya sürdü. Lavigne, 31.12.2010 tarihinde Dick Clark's NYE'de What The Hell adlı şarkının konserini verdi. 2011 yılında ikinci single'ı "Smile" adlı şarkısını çıkarmıştır. 1 Mart 2012'de hayranlarına bir sürpriz yaparak Goodbye adlı şarkısına kısa film çekmiştir.

 İlk yıllar
Avril Ramona Lavigne, Kanada'nın Ontario eyaletinin Belleville kasabasında Judith-Rosanne "Judy" (Loslaw) ve Jean-Claude Lavigne'nin kızı olarak dünyaya geldi. Lavigne'e "Avril" ismini koyan babası Kanada kökenli bir Fransız, annesi ise Ontario doğumlu bir Kanadalı'dır. Lavigne'nin "Matthew" adında bir abisi ve "Michelle" adında bir kız kardeşi vardır. Anne ve babası Katolik olduğundan Avril da Katolik eğitimi almıştır. Avril'in müzik yeteneği ilk kez henüz iki yaşındayken, kilise şarkılarını söylerken annesi tarafından fark edildi. Aile, Avril 5 yaşındayken Napanee-Ontario'ya taşındı. 1998 yılında Lavigne bir müzik yarışmasını kazandı ve bunun üzerine, yine kendisi gibi Kanadalı bir şarkıcı olan Shania Twain ile beraber ilk büyük konser turnesine çıktı. Twain'in Ottawa konserinde What Made You Say That adlı şarkıda, şarkıcıya eşlik eden Avril, Kingston, Ontario Kingston'da bulunan Chapters kitabevinde country şarkıları söylerken, ilk profesyonel menajeri Cliff Fabri tarafından keşfedildi. Lennox Community Theatre ile birlikte olan performansı esnasındayken, folk şarkıcısı Steve Medd'in dikkatini çeken Avril'a Medd tarafından 1999 yılında yayımlanan Quinte Spirit albümü şarkısı olan "Touch the Sky" isimli şarkıya vokal yapma teklifi götürülmüştür. Bu çalışma sonrasında Medd'in 2000 yılı albümü My Window to You şarkıları olan "Temple of Life" ve "Two Rivers"'a da Lavigne vokallik yapmıştır.

 Müzik kariyeri
İlk profesyonel menajeri olan Cliff Fabri onu ilk kez Kingston Ontario'daki bir kitapçıda şarkı söylerken keşfetti. Lennox Community Theatre'da bir performansı sırasında ise Kanadalı yerel bir şarkıcı olan Steve Medd tarafından fark edildi ve Medd'in 1999 yılında çıkmış olan Quinte Spirit albümünde yer alan Touch The Sky adlı şarkıda ona eşlik etmesi için teklif aldı.

16 yaşındayken, Arista Records adlı müzik firmasının bir temsilcisi olan Ken Krongard, şirketin patronu Antoni Reid ile görüşmesi için Lavigne'i davet etti. Reid, Avril ve arkadaşlarını New York'ta dinleyip beğenince Avril'in ilk albümü kaydedildi ve tamamlandı.

 Let Go (2002-2003)

Let Go, 4 Haziran 2002 tarihinde Amerika Birleşik Devletleri'nde çıktı. Bu ülkedeki listelerde ikinci sıraya kadar yükseldi. Kanada, Avustralya ve Birleşik Krallık listelerinde ise zirveye kadar çıktı. Bu albüm Birleşik Krallık'ta listelerde zirveye yerleşen en genç kadın solist unvanını da getirmiş oldu.

Albüm, çıkmasından bir ay sonra, Ağustos ayının sonlarına doğru, bir RIAA Sertifikası olan Multi Platin albüm sertifikası alarak multi-platin albüm oldu. 2002 yılının sonlarına doğru, yani çıkışından 6 ay sonra albüm;platin albüm sertifikasından 4 kez almış oldu. Dünya çapında toplam 13.197.000 kopya sattı. Bu rakam 2002 yılında en çok satan kadın vokal albümlerinden biri oldu..

Albümden dört adet single çıktı. Complicated Avustralya müzik listelerinde zirveye kadar ulaştı. Amerika Birleşik Devletleri'nde ise en fazla ikinci sıraya kadar ilerledi. Kanada'da en fazla satan single listesinde de zirveye yerleşti.Complicated radyolarda en fazla çalan şarkı listesinde üst üste on bir hafta zirvede kaldı. Albümdeki diğer single'lar da Complicated'in başarısını tekrarladı. Sk8er Boi, çıkmasının ardından ABD ve Avustralya'da bir numaraya yükseldi. I'm With You, ABD'nin yanı sıra Birleşik Krallık'ta da zirveye yerleşti. Losing Grip ise Tayvan ve Şili'deki listelerde ilk sıraya ulaştı.

Bu albümün başarılarının ardından Lavigne, MTV Müzik Ödülleri'nde En İyi Yeni Kadın Şarkıcı dalında ödül aldı. 2003'te Juno ödüllerinde altı adaylığı bulunurken bunlardan Dünya Çapında En Çok Satan Kanadalı Şarkıcı dalında ödülü aldı. Grammy ödüllerinde sekiz dalda aday gösterildi. Complicated şarkısıyla Yılın Şarkısı ödülünü ve En İyi Çıkış Yapan Kadın Şarkıcı ödülünü aldı.

 Under My Skin (2004-2005)

Lavigne'in ikinci albümü  Under My Skin, 25 Mayıs 2004'te çıktı. Albüm ABD, Birleşik Krallık, Almanya, Japonya, Avustralya, Kanada, Meksika, Arjantin, İspanya, İrlanda, Türkiye,Tayland gibi ülkelerin listelerine bir numaradan giriş yaptı. Ayrıca henüz ilk haftasında Amerika Birleşik Devletleri'de 380.000 kopya sattı. Albümde yer alan şarkıların büyük bir kısmını Lavigne kendisi yazdı. Ancak ona bazı şarkılarda Kanadalı söz yazarı Chantal Kreiazuk ve Evanescence'ın eski gitaristi Ben Moody eşlik etti. Bazı şarkılara da Evan Taubenfeld, Raine Maida gibi isimler katkılarda bulundu. Albümün prodüksüyonunda Butch Walker ve Don Gilmore da yer almıştır.

Albümden çıkan ilk single Don't Tell Me, Arjantin ve Meksika'da zirveye yerleşti. Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Kanada'da ilk beşe kadar yükseldi. Avustralya ve Brezilya'da ise ilk ona girebildi. İkinci çıkan single, My Happy Ending de birinci single gibi başarılı oldu. Fakat albümden çıkan üçüncü single "Nobody's Home", ilk iki single gibi başarılı olamadı ancak bazı listelerde ilk 40'a yükseldi ve Bilboard 100de 41. sıradaydı. 4. single He Wasn't, Birleşik Krallık'ta ve Avustralya'da çıktı ve bu ülkelerde listelerde ilk 40'a girdi. Son single olarak Fall to Pieces yayınlandı. Fakat bu single da pek başarı gösteremedi.

Bu albümün başarıları sonucu World Music Ödüllerinde 2004 yılında En İyi albüm satan Kanadalı Kadın Şarkıcı dalında ödül aldı. 2005 yılında Juno Ödüllerinde beş adaylık aldı. Bunlardan üç tanesi Lavigne'e ödül getirdi. Bu ödüller, Yılın Kadın Şarkıcısı, Yılın Pop Albümü, Hayranların Seçimi ödülleridir. Nickelodeon Kid's Choice Ödüllerinde o yıl En Sevilen Kadın Şarkıcı ödülünü aldı. Daha 2 albümle 25 milyondan fazla albüm satmıştır.

Lavigne'in 2004'te Mattew Gerard ile beraber yazdığı "Breakaway" adlı şarkı Kelly Clarkson tarafından seslendirildi. Bu şarkı The Princess Diaries 2. Royal Engagement adlı filmin müzikleri arasında yer aldı.

Avril Lavigne, yeni albümü tanıtmak amacıyla, 2 Mart 2004 tarihinde başlayan yirmi bir şehri kapsayan bir turneye çıktı. Turne Kanada ve ABD'deki şehirleri kapsıyordu ve Minnesota'dan başlıyordu. Her performansında yeni albümde yer alan şarkıların akustik versiyonlarını da seslendirdi. Şehirlerdeki konserlerin hepsi son 48 saate kadar açıklanmadı. Turne çok sevildi ve çok başarılı oldu. Bu turnede Avril Lavigne'in akustik performansları bir albümde toplandı ve ABD'de bazı müzik albümü satan yerlere dağıtıldı.

2005 yılında Lavigne sürekli turnelerde ve yer aldı. Bundan başka oyunculuk kariyerine de önem verdi. Video klipler ve albümleri ile diğer film çekimlerinin yanı sıra, 2006'da "Over the Hedge" filminde seslendirme yaptı, 2006-2007'de "Fast Food Nation" ve "The Flock" filmlerinde oynadı. Ayrıca modellik de yaptı. 2006'da Torino-İtalya Kış Olimpiyat Oyunlarının kapanış töreninde 2010 yılı kış olimpiyatları tanıtımı için Who Knows adlı şarkısını seslendirerek ülkesi Kanada'yı temsil etti.

 The Best Damn Thing (2006 - 2007)
[[Dosya:MMVA2007 Avril Lavigne MG 8503.jpg|thumbnail|upright=0.91|Lavigne 2007'de MuchMusic Ödül Törenindeyken]]
Üçüncü Avril Lavigne albümü olan The Best Damn Thing, 17 Nisan 2007'de çıktı. Albüm Amerika Birleşik Devletleri'ndeki listelere birinci sıradan giriş yaptı. Albümün yapımcıları Dr. Luke, Lavigne'in eski eşi Deryck Whibley, Rob Cavallo, Butch Walker ve Avril Lavigne'dir. Albümdeki davul ve ritimlerle ilgili kayıtları Travis Barker yapmıştır. Albümden çıkan ilk single Girlfriend en önemli müzik listelerinden biri olarak kabul edilen Billboard Hot 100 listesinde zirveye yerleşti. Ryan Seacrest'in radyo programında Lavigne, albümden çıkacak olan ikinci single'ın When You're Gone olacağını söylemiştir.

Avril Lavigne, bu yeni albümünü tanıtmak için küçük bir turneye çıkmıştır. Bu turne Alberta'dan başlamış ve biletler sadece kendisine ait olan hayran kulübü üyeleri için satılmıştır. Bu şov 2 Nisan 2007 'de CBC adlı televizyon kanalında da yayınlanmıştır.

Lavigne, Darfur'a yardım amacıyla çıkacak olan Instant Karma:Save Darfur adlı albüme bir John Lennon şarkısı olan Imagine'i tekrar düzenleyerek katkıda bulunmuştur.

"Girlfriend" adlı ilk single'a remix yapıldı ve Lavigne remixte Lil Mama ile düet yaptı. Ayrıca Avril Lavigne bu albümünden "Hot" ve "The Best Damn Thing" isimli parçalarını da single yapmıştır.
Albüm Let Go'ya dönüş olarak adlandırıldı ve en büyük nedeni de Under My Skinden sonra adeta aynı çılgınlığa dönmüş olmasıydı. 'Punk Princess' lakabı ona daha belirgin olarak takıldı.

The Best Damn Thing albümünden sonra yeni albüm çalışmalarına başlayan Lavigne'nin dördüncü albümünü 2010 yılı sonlarına doğru çıkaracağı tahmin ediliyor.

 Goodbye Lullaby

Kasım 2008'de 4. albüm kaydını başlatmıştır ve Temmuz 2009'da 9 parça kaydedilmiştir. Ocak 2010 yılında Alice isimli şarkıyı yazan ve söyleyen Lavigne, Tim Burton tarafından üretilen sountrack, Alice in Wonderland ile 2010 yılının ilk single olarak yayımlanmıştır. Lavigne; "2 Hafta sonra yeni single'im çıkıyor. Adı What The Hell. Yeni albümüm ise Ocak ayında çıkacak. Sizleri çok beklettiğimi biliyorum ama beklediğinize değecek. Yeni albümüm genellikle slow ve cover olacak. Yeni kurduğum Avril Lavigne Faundation yardım vakfı bana daha çok şans getirdi ve bunun için mutluyum. Ayrıca bunun yanında meşgulüm. Yeni albümümü umarım beğenirsiniz," diye konuştu.
Son zamanlarda katıldığı bir ödül gecesinde Lavigne, albümü ile bilgiler verdi. Albümünün 8 Mart 2011'de
çıkacağı ve adının Goodbye Lullaby olacağını söyledi. Sanıyoruz Avril 2010'da çok çalıştı ve bunun karşılığını hayranlarından fazlasıyla geri alacağa benziyor. Albümdeki şarkılar belli oldu, bunlardan bazıları: Black Star, Wish You Were Here, Stop Standin There, I Love You, Smile, Goodbye, What The Hell, Push, Darlin, Alice...
Albüm Mart ayında iki farklı versiyonuyla satışa sunuldu:Goodbye Lullaby Expanded Version ve Goodbye Lullaby (Deluxe Edition). Deryck Whibley, Evan Taubenfeld, Butch Walker ve Max Martin gibi önemli isimlerle çalıştı Lavigne.What The Hell Japan Adult Contemporary Airplay (Billboard), Japan Hot 100 (Billboard), Japan Oricon Daily Singles Chart ve South Korea (GAON International Chart)'da ilk tekli olarak listelerde birinci sıraya  yerleşti. 3D'si de uyarlanan parça birçok ülkede ses getirdi.Smile Let Go'yu andırışıyla ünlendi. Bu tabirde en çok Lavigne'in kullandığı spreylerden benimsendi. Belgium (Ultratip Flanders)'da ikinci sıraya yerleşen parça Lavigne'in videoda sokakta oluşu ve insanların kırılmış duygularını simgeleyen cam parçalarını toplaması ve en sonunda bunların kalp şeklini oluşturması çok olumlu tepkiler aldı.

Goodbye Lullaby'nin çıkışından 3 ay sonra, Lavigne beşinci albüm üzerinde çalışmaya zaten başlamış olduğunu açıkladı. Açıklamasına göre albümün henüz 8 şarkı içerdiği bilinmektedir. Yeni albümün Goodbye Lullaby'e göre daha müzikal olacağını belirtmiştir. Avril'ın açıklaması şöyledir: "Goodbye Lullaby oldukça duygusaldı; fakat diğeri pop tarzında ve çok eğlenceli olacak. Sadece onu yeniden kaydetmeye ihtiyacım var!".

 Avril Lavigne (albüm)
Avril Lavigne, Goodbye Lullaby'dan 3 ay sonra yeni albümünün kayıtlarına başladığını belirtmişti. Bu süre içerisinde Here's to Never Growing Up, Rock'n Roll ve Let Me Go isimli single'ları çıktı. Albümdeki yeni şarkıları Youtube'e sızdı. İlk önce 24 Eylül 2013'te çıkacağı dedikoduları dolaştı, ancak albüm 24 Eylül'de çıkmadı. Resmi çıkış tarihi 5 Kasım 2013 olarak belirlendi. Albüm, 13 şarkı içermektedir ve Sony Epic Records adı altında çıkarılmıştır. Albüm, büyük beğeni toplamıştır.
 Film Kariyeri
Lavigne'in ilk film deneyimini Over The Hedge adlı bir animasyon filmiyle yaşadı. Bu yapımda William Shatner, Bruce Willis, Garry Shandling, Wanda Skykes, Nick Nolte, Steve Carell ile çalıştı. Ayrıca Oscar ödüllü aktör Richard Gere'in oynadığı The Flock adlı filmde bir şüphelinin kız arkadaşı rolünü oynadı. Üçüncü film projesi Fast Food Nation bir kitaptan uyarlanmıştı. "My World" adlı Let Go'dan çıkan şarkı olarak Avril'ın grup arkadaşlarıyla çektiği kısa bir DVD filmin adını aldı(2003). İçinde Let Go'dan birçok şarkı ve coverlar da yer aldı. Eragon filmi için Keep Holding On adında bir şarkı yazdı. Diğer yandan da bu şarkı Kanada listelerinde ilk 20'ye girdi. Güzel şarkıcı aynı zamanda 2010 yılının Şubat ayında yazdığı Alice adlı şarkısını, Tim Burton eseri Alice in Wonderland filmi için bestelemiştir.

Ayrıca Sabrina adlı dizide, grup arkadaşlarıyla birlikte "Skater Boy" şarkısını seslendirerek yer aldı. "D YOU" adlı Türkiye'de 2011 yılı Şubat ayında ilk basımında "kapak kızı" olduğu dergiye henüz kimseye söylemediği ve gerçekleştiremediği hayalinin oyuncu olmak olduğunu itiraf etmiştir.

Özel hayatı

Lavigne'in vejetaryen olduğu bilinmektedir. Fakat, 2007 yılında yapılan bir röportajda Lavigne, et yemeyi tercih etmediğini söylemiş bununla beraber, vejetaryenlikle ilgili bir yorum yapmamıştır.

Ayrıca Lavigne'nın hayran kitlesine "Little Black Stars" denmektedir. Gençken Napanee'de gittiği bir pizza restoranında yediği yeşil zeytin parçalı pizzanın onun en sevdiği yiyecekler arasında yer aldığı, kendisine ait olan Under My Skin Bonez adlı belgeselde belirtilmiştir. Fakat buna ek olarak Avril Lavigne sesine zararlı olacağını düşündüğünden dolayı fazla pizza tüketmemektedir. Avril Lavigne'in ünlü olmasından sonra Kanada'da gittiği pizza restoranı pizzalarından birinin ismini Lavigne'e ithaf etmiştir. Hatta restorana gelen müşteriler hatıra defterine Avril ile ilgili görüşlerini yazmaktadır.

Avril Lavigne'in sol bileğinde bir yıldız dövmesi bulunmaktadır. Bu dövmenin deseni ayrıca onun ilk albümünün kapağında da kullanılmıştır. Çalışma arkadaşı ve  yakın dostu olan Ben Moody de bu dövmeden taşımaktadır. 2004 yılının sonlarında Lavigne, sağ bileğine, içerisinde D harfi olan pembe kalp şeklinde bir dövme daha yaptırdı. D harfi kocasının isminin baş harfini simgelemekteydi. Sol kolunda kendi giyim markası olan "Abbey Dawn" yazısı bulunmaktadır.

Vatandaşlık
Lavigne'nin babası Fransa'da doğdu ve jus sanguinis sayesinde Şubat 2011'de aldığı Fransız pasaportu için başvurdu. Ocak 2012'de Lavigne, Los Angeles, Bel-Air'deki evini sattı, ve Fransızca öğrenmek için Paris'e taşındı. Bir daire kiraladı ve bir Berlitz okuluna gitti.

İlişkileri
Her ne kadar diğer eski gitaristi Evan Taubenfeld ile adı dedikodulara karışsa da Avril böyle bir şeyin olmadığını söyledi. Bununla birlikte Taubenfeld, resmi internet sitesinde Avril Lavigne'in dünyadaki en önemli arkadaşı olduğunu açıkladı. Taubenfeld Avril'in evlendikten sonra çıkardığı Girlfriend ve The Best Damn Thing  adlı single'larının kliplerinde de yer almaktadır. Avril Lavigne, J-14 adlı bir dergiye ilk öpücüğünü 14 yaşındayken verdiğini söyledi.
Şubat 2004'te Kanadalı şarkıcı, Sum 41 grubunun solisti Deryck Whibley ile görüldü. 27 Haziran 2005'te nişanlandılar.

Whibley, Lavigne'e Venedik'te bir gondol gezisi sırasında evlenme teklif etti. İkili, 110 misafirin katıldığı bir katolik töreniyle 15 Temmuz 2006'da Kaliforniya-Montecito'da Bella Liliybelle adlı malikanede dünya evine girdi. Lavigne-Whibley çifti 17 Eylül 2009 tarihinde boşanma kararı aldı  ve bu karar Lavigne'nin resmi Myspace sayfasında hayranlarına duyuruldu. Boşanma kararından kısa bir süre sonra; 9 Ekim 2009 tarihinde  çift resmi olarak boşandı. Lavigne ne kadar ilk yıllarında ne kadar asi görünse de sonradan içindeki dişiliği ortaya bırakmıştır. 2009 yılında bir değişime uğrayan Lavigne, hayranları tarafından hem ilgi çekmiş hem de dışlanmıştı. Bazı hayranları bu değişimin ona yakıştığını söylese de asi kız tarzının geçmesi hayranlarını asi yapmıştı.

2012 yılında Chad Kroeger ile nişanlandı. 1 Temmuz 2013 tarihinde Chad Kroeger ile  Fransa'nın güneyinde muhteşem bir düğünle evlendi. 2 yıl süren evliliklerinin ardından Lavigne, 2 Eylül 2015'te İnstagram hesabından Chad Kroeger ile ayrıldıklarını resmi olarak duyurdu.

Lavigne, 2018'de milyarder Phillip Sarofim ile çıkmaya başladı. 2019'da ondan ayrıldı. People dergisi tarafından 2020'de müzisyen Pete Jonas ile çıkmaya başladığı bildirildi. Daha sonra Mart 2021 civarında Amerikalı şarkıcı Mod Sun ile çıkmaya başladı. Lavigne, Nisan 2022'de sosyal medya hesapları aracılığıyla nişanlandıklarını duyurdu.

Sağlığı
Nisan 2015'te Lavigne, People dergisine 2014'te 30. doğum gününden sonra Lyme hastalığı teşhisi konduğunu açıkladı.
Aynı ay Billboard ile yaptığı bir röportajda Lavigne, iyileşme sürecinde olduğunu ve hastalığa karşı farkındalığı artırmak istediğini söyledi.

Lavigne, vegan veya vejetaryen olarak anılmıştır.

 Ödülleri ve adaylıkları
 2002
MTV Video Müzik Ödülleri
 En İyi Çıkış Yapan Kadın Şarkıcı  Complicated ; Ödül.
MTV Video Müzik Ödülleri Latin Amerika
 En İyi Çıkış Yapan Uluslararası Kadın Şarkıcı ; Ödül.
World Music Ödülleri
 En İyi Kanadalı Kadın Şarkıcı  ; Ödül.

 2003
Juno Ödülleri
 Yılın Single'ı Complicated ; 'Ödül.
 En İyi Çıkış Yapan Kadın Şarkıcı - Ödül.
 Yılın En İyi Pop Albümü  Let Go - Ödül.
 Yılın Albümü: Let Go – Ödül.
 Yılın En İyi Şarkısözü Yazarı - Ödül.
 Hayranların Seçimi Ödülü - Ödül.
Ivor Novello Ödülleri
 Yılın En İyi Uluslararası Hit Parçası : Complicated - Ödül.
Radio Müzik Ödülleri
 Yılın Şarkısı :Complicated - Ödül.
MTV Asya Ödülleri
 En İyi Kadın Şarkıcı; Ödül.
 En İyi Çıkış Yapan Kadın Şarkıcı - Ödül.
 The Style Award - Ödül.
TMF Ödülleri
 En İyi Uluslararası Rock Şarkıcısı - Ödül.
Grammy Ödülleri
 Yılın Şarkısı: Complicated - Aday.
 En İyi Kadın Pop Performansı : Complicated - Aday.
 En İyi Pop Albümü: Let Go - Aday.
 En İyi Kadın Rock Performansı: Skater Boy - Aday.
 En İyi Çıkış Yapan Kadın Şarkıcı - Aday.
Amerikan Müzik Ödülleri
 En İyi Kadın Pop/Rock Kadın Şarkıcısı - Ödül.
Nickelodeon Çocukların Seçimi Ödülü
 En İyi Şarkı: Sk8er Boi - Ödül.
MTV Video Müzik Ödülleri Latin Amerika
 En İyi Uluslararası Kadın Şarkıcı - Ödül.
ECHO Ödülleri
 En İyi Çıkış Yapan Uluslararası Kadın Şarkıcı - Ödül.
World Müzik Ödülleri'
 Yılın En Çok Satan Kanadalı Kadın Şarkıcısı - Ödül.

 2004
Grammy Ödülleri
 Yılın Şarkısı: I'm with You - Aday.
 En İyi Kadın Pop Performansı: I'm with You - Aday.
 En İyi Kadın Rock Performansı: Losing Grip - Aday.
World Müzik Ödülleri
 En İyi Pop/Rock Şarkıcısı - Ödül.
 Dünyada En Çok Satan Kanadalı Kadın Şarkıcı - Ödül.
MTV Video Müzik Ödülleri (Latin)
 En İyi Uluslararası Pop Şarkıcısı - Ödül.
MuchMusic Video Müzik Ödülleri
 En İyi Kanadalı Müzik Videosu: Sk8er Boi - Ödül.
 Hayranların Seçimi En İyi Kanadalı Şarkıcı - Ödül.
Common Sense Medya Ödülü
 En İyi Müzisyen - Ödül.
MTV Video Müzik Ödülleri
 En İyi Pop Videosu - Ödül.
American Müzik Ödülleri
 En Sevilen Pop/Rock Kadın Şarkıcısı - Ödül.
Juno Ödülleri
 Yılın En İyi Müzik DVD'si - Ödül.
 Hayranların Seçimi Ödülü - Ödül.
Comet Müzik Ödülleri
 En İyi Uluslararası Kadın Şarkıcı - Ödül

 2005
Juno Ödülleri
 Yılın En İyi Kadın Şarkıcısı - Ödül.
 Yılın Pop Albümü:  Under My Skin'' - Ödül.
 Hayranların Seçimi Ödülü - Ödül.
 Yılın En İyi Söz Yazarı - Adaylık.
 Yılın Albümü - Adaylık.MTV Asya Ödülleri En Sevilen Kadın Şarkıcı - Ödül.Nickelodeon Çocukların Seçimi Ödülü En Sevilen Kadın Şarkıcı - Ödül.
NRJ Müzik Ödülleri
 En İyi Uluslararası Kadın Şarkıcı - Ödül.

 2007
MuchMusic Video Ödülleri
 En İyi Kanadalı Video klibi: Girlfriend - Ödül.
 En Sevilen Kadın Şarkıcı Hayranların Seçimi Ödülü - Ödül.
 MTV Avrupa Müzik Ödülleri En İyi Şarkıcı Ödülü - Ödül.
 MTV Avrupa Müzik Ödülleri En İyi Şarkı Ödülü: Girlfriend - Ödül.
World Müzik Ödülleri
 American Music Awards Video Klibi Hot Yılın Klibi - Ödül.
 En İyi Pop/Rock Şarkıcısı - Ödül.
 Dünyada En Çok Satan Kanadalı Kadın Şarkıcı - Ödül.

 Diskografi

 Albümler
  Let Go (2002)
  Under My Skin (2004)
 The Best Damn Thing (2007)
 Goodbye Lullaby (2011)
 Avril Lavigne (2013)
 Head Above Water (2019)
 Love Sux (2022)

 Single'lar
  Complicated, (2002)
  Sk8er Boi, (2002)
  I'm With You, (2002)
  Losing Grip, (2003)
  Don't Tell Me, (2003)
  My Happy Ending, (2004)
  Nobody's Home, (2004)
  He Wasn't, (2004)
  Knocking Heavens Door, (2004)
  Fall to Pieces, (2005)
  Girlfriend, (2007)
  When you're Gone, (2007)
  Hot (2007)
  The Best Damn Thing, (2008)
  Black Star, (2009)
  Alice, (2010)
  What The Hell,2010
  Smile, 2011
  Wish You Were Here, 2011
  Goodbye, 2012
  Push (Sadece Japonya'da), 2012
  Here's To Never Growing Up, 2013
  Rock N Roll, 2013
  Let me Go ft. Chad Kroeger, 2013
  Hello Kitty, 2014
  Give You What You Like, 2015

Turneler
 Try to Shut Me Up Tour (2003)
 Mall Tour (2003)
 Bonez Tour (2004–2005)
 Promational Tour (2007)
 The Best Damn Tour (2008)
 Promotional Tour (2010/2011)
 The Black Star Tour (2011)
 Avril Lavigne Tour (2013-2014)

Filmografi

Grup
Avril Lavigne'in grubu 2002'den bu yana değişiklik gösterse de The Best Damn Thing'den sonra dağıldığı düşünülen eski grup birkaç üyesiyle Goodbye Lullaby'den What The Hell parçasında yeniden toplanmıştır ve Push parçasında da Evan Taubenfeld ile Avril Lavigne düet yapmıştır. Elbette Avril ''Black Star Toura günümüz üyeleri ile katılmaktadır. Bu durum hayranlara göre "bozulmayan dostluklar"ın simgesidir.

  Eski Üyeler
Steve Fekete - gitar, geri vokal (2008-günümüz)

Mark Spicoluk - bas gitar, geri vokal (Nisan - Eylül 2002)

Jesse Colburn - ritim gitar (2002 - Ocak 2004)

Evan Taubenfeld - gitar, geri vokal (2002 - Eylül 2004)

Craig Wood - ritim gitar, geri vokal, vokal (2004 - 2007 Ocak)

Matt Brann - üzerinde davul, perküsyon, vokal (2002 - 2007 Şubat)

Charlie Moniz - bas gitar (2002 - 2007 Şubat)

Devin Bronson - gitar, geri vokal (2004-2008)

Sofia Toufa - geri vokal, dansçı (2007 - Ekim 2008)

Lindsay Bluafarb - geri vokal, dansçı (2007 - Ekim
2008)

 Günümüz Üyeleri'''
Al Berry - bas gitar, geri vokal (2007-günümüz)

Rodney Howard - davul, perküsyon, geri vokal (2007-günümüz)

Steve Ferlazzo - elektronik klavye, geri vokal (2007-günümüz)

Jim McGorman - ritim gitar, geri vokal (2007-günümüz).

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beyazperde 'de Avril Lavigne

 Avril Lavigne Resmî Sitesi

Yaşayan insanlar

1984 doğumlular
Fransız asıllı Kanadalılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Kanadalı rock şarkıcıları
Kanadalı şarkıcı-şarkı yazarları
Kanadalı besteciler
Kanadalı gitaristler
Kanadalı kadın sinema oyuncuları
Kanadalı kadın dizi oyuncuları
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Juno Ödülü sahipleri
Kanadalı veganlar
Epic Records sanatçıları
Kanadalı çocuk şarkıcılar
Arista Records sanatçıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyılda Kanadalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Fransız kadın oyuncular
21. yüzyılda Fransız şarkıcılar
Alternatif rock şarkıcıları
Kanadalı alternatif rock müzisyenleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kanadalı gurbetçi kadın oyuncular
Kanadalı moda tasarımcıları
Kanadalı hayırseverler
Kanadalı müzik yapımcıları
Kanadalı kadın seslendirme sanatçıları
Kanadalı kadın pop şarkıcıları
Fransız çocuk şarkıcılar
Fransız moda tasarımcılar
Fransız kadın sinema oyuncuları
Fransız müzik yapımcıları
Fransız rock şarkıcıları
Fransız kadın dizi oyuncuları
Fransız kadın seslendirme sanatçıları
Fransız kadın pop şarkıcıları
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
Ontario doğumlu müzisyenler
Fransa vatandaşlığına kabul edilenler
Paradise Papers'da ismi geçen kişiler
Pop punk şarkıcıları
Pop rock şarkıcıları
RCA Records sanatçıları
Ritim gitaristleri
Sony BMG sanatçıları
Ontario doğumlu yazarlar
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Yeni Sanatçı sahipleri
En İyi Şarkı MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri

Avril Lavigne


Le HMS Gripen était le deuxième navire de la  de sous-marins de la marine royale suédoise.

Construction et carrière
Le navire a été commandé au chantier naval de Karlskronavarvet et sa quille a été posée en 1958. Le navire a été lancé le  et mis en service le .

Il a été désarmé le  et ferraillé en 1989 à Karlskrona.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1960
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1989

HMS Gripen (1960)


Gdovka (, ) er en flod i Godovskij rajon i Pskov oblast, Rusland. Floden udspringer i mosen Pesij mokh. Den udmunder i Tjudskoje ozero. Det er 23 kilometer lang og har den afvandingsområde på 150 km2. Byen Gdov og landsbyen Ustje er beliggende ved bredden af Gdovka.

Floder i Pskov oblast

Gdovka


An Polystachya anthoceros in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni La Croix ngan Phillip James Cribb. An Polystachya anthoceros in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nigeria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya anthoceros


Arap atı, zekâsı, sadakati ve dayanıklılığı ile bilinen bir at cinsidir. Kökeni İlk Çağ'a kadar dayanır. Genellikle Türkçede "Küheylan" olarak adlandırılır.

Efsane
Efsaneye göre Arap cinsinin dişisini Muhammed bin Abdullah seçmiştir. Çölde uzun bir seyahatten sonra susayan kervandaki hayvanların sadakatini ve dayanıklılığını ölçmek için bir su kaynağının yakınına kadar sürdüğü hayvanları geri çağırmış, bu çağrıya yalnızca beş tane dişi at karşılık vermiş. Suyu bırakarak sahiplerine geri dönecek kadar sadık olmaları sebebiyle bu beş at, Küheyle, Seklaviye, Übeyye, Hamdaniye, Manekiye el-Hamse, yani beş olarak adlandırılmış. Bu atların, beş Arap atı türünün ataları olduğu söylenir. Bir diğer efsane de Süleyman'a Arap atı Dehman ismi dayanmaktadır.

Diğer cinslere etkisi
Günümüzde hemen hemen bütün yarış atlarında Arap atı kanı bulunur. Arap atı, genetik potansiyeli nedeniyle Endülüs atı, Kırma, American Quarter, Morgan, Amerikan bineği, Appoloosa, Oldenburg ve Trakehner gibi birçok sıcakkanlı at cinsine de genlerini vermiştir. Binek atlar dışında Parcheron ve Midilli'de de Arap atı geni görülür. Biçimli başları ve yüksek kuyrukları sayesinde diğer türlerden kolayca ayırt edilirler.

Günümüzde yetiştiriciler birçok at çeşidi için "Arap kırması" yerine yeni isimler türetmişlerdir. Quarab (Arap-Quarter), Welara (Arap-Welsh Midillisi) veya Morab (Arap-Morgan) bu yeni türlerden bazılarıdır.

Özellikleri

Biçim

Arap atının, profilden bakıldığında WV şeklinde bir kafası, geniş alnı, küçük burnu, geniş burun delikleri vardır. Arap atının gözlerinin arasında bedevilerin jibbah dediği, sıcak havada nefes almayı kolaylaştıran bir çıkıntı vardır. Boynu da oldukça geniştir. Altı yerine beş bel omuru bulunduğu için sırtı diğer cinslere göre daha küçüktür. Buna rağmen ağır binicileri kolaylıkla taşıyabilir. Bir diğer önemli özelliği de doğal olarak kalkık duran kuyruğudur.

Boyut
Arap atları birçok at ırkına kıyasla daha küçüktür, 1,40 ile 1,52 metre arasında bir cidago yüksekliğine sahiptir. İnce ve orta kemikli olanları 360 ile 450 kg ağırlığındadır. Bazı Polonya kökenli Arap atları ise 1,60 metre yüksekliğindedir. Bu atlar farklı fiziksel özelliklere sahip olsalar dahi hepsi çok zariftir.

Karakter
Arap atları yüzyıllardır çöllerde insanlarla yakın ilişki içinde olmuşlardır. Savaşlarda başarılı olan atlar bazen evlerde misafir edilmiştir. Çocuklarla olan iyi ilişkileri nedeniyle 18 yaş altındaki çocukların binmesine izin verilen tek çeşittir.

Arap atlarının çoğu zeki, çevresiyle iyi ilişkili ve hassastır. Kolay öğrenirler, sahiplerinden sevgi gördükleri zaman buna çok iyi karşılık verirler. Bu özellikleri onları hem evcil hem vahşi yapar. Çünkü düzensiz veya gereğinden fazla tekrarlanan eğitim Arap atlarını çok hırçınlaştırabilir.

Arap atı, hızlarıyla bilinen cinslerin bulunduğu sıcakkanlı atlar sınıfına girer. Eğitiminin zor olduğunu düşünenlerin, bunun kendi davranışlarından kaynaklandığını bilmesi gerekir, çünkü Arap atı, sahibinin davranışına çok hızlı cevap veren hassas bir cinstir. Yanlış yetiştirilen Arap atları kamuoyunda olumsuz bir imaj bırakmıştır.

Renkler
Safkan Arap atları gri, fındık rengi veya kırmızıdır.

Birçok Arap atının beyaz gibi görünmesine rağmen, bu aslında gri tüy renginin doğal bir özelliğidir. Birçok Arap atı doğduğunda fındık rengi veya kırmızıdır. Mevsim, yaş gibi koşullara bağlı olarak tüy renkleri değişse de derileri hep siyahtır. Beyaz Arap atları aslında gridir.

Siyah Arap atı çok nadir bulunur. Bu renk genini taşıyanlar yanlış üretim sonucu sadece bazı kahverengi atlarda siyah beneklere dönüşmüştür. Bazı gelişmiş çiftlikler sipariş üzerine farklı renklerde çiftleştirme veya DNA üzerinde değişiklik yapmaktadır.

Safkan Arap atlarında beyaz veya krem rengi tüye rastlanmaz. Yaşamış hiçbir safkan Arap atında Appaloosa (gövdenin yalnız bir bölgesinde benekler olması, gerisinin düz renk olması) benzeri bir renk görülmemiştir. Bu da DNA üzerinde çalışılarak elde edilebilir.

At sahiplerinin, iyi atın aynı zamanda güzel renkte olmasını da istemeleri, Arap atının renklerine yüklenen anlamların sadece küçük bir parçasını oluşturur. Bedevi kültüründe her rengin, her tonun bir anlamı, sosyal statü üzerine etkisi vardır. Örneğin siyah Arap atları zor bulunduklarından, sahipleri zengin veya şanslı insanlar olarak bilinir. Üzerindeki en küçük bir beyaz benek Arap atının değerini düşürür, safkan olmadığı anlamına gelir.

Gövdesinde fındık renginin farklı tonlarını bulunduran kayıtlı çok az Arap atı vardır ve hâlâ tartışma konusudurlar. Bu atlardan birçoğunun renk değiştirerek aslında gerçek Arap atı renklerinden biri olduğu görülmüştür. Bu durum en çok gri tüy renginde görülür.

Diğer özellikleri
Arap atlarının tüy renkleri değişse de derileri hep siyahtır. Siyah deri güneş ışınlarına karşı koruma sağlar. Göğüs ve ayakları çok kaslıdır.

Çok dayanıklı olan Arap atı, yüksek süzülebilme kabiliyeti ile iyi yol tutuşu sağlar. Dengesi iyidir ve hızlı kalkış yeteneği vardır. Savaş atlarında olması gereken özelliklerin tümüne sahiptir.

Tarihi
Arap atı dünyanın en eski ırkı veya en eski ırklarından biridir. Günümüzdeki oryantal kökenli Arap atları, Arabistan Yarımadası'nda bulunan MÖ 2500'lü yıllardan kalma mağara resimlerindeki at figürleriyle aynıdır. Benzer yapıdaki at figürlerine bütün Anadolu, Kafkaslar ve Mezopotamya'daki mağara resimlerinde de rastlanır.

Çöl kökeni
Arap atının atalarının nerede yaşadığı halâ tartışma konusudur. Çoğu uzman Güneybatı Arabistan veya Kuzey Mezopotamya üzerinde yoğunlaşır. Mezopotamya'da görülen at figürlerinin bölge dışında da görülmesi bu at cinsinin Orta Doğu'ya göç etmiş Ön Türkler tarafından getirilen at ırklarından biri olması ihtimalini de gündeme getirmektedir.

Arap atının ilk evcilleştirilmesi devenin kullanılmaya başlanmasıyla aynı dönemlere rastlar. Çölde yaşamaya uygun yapıdaki bu atlar kısa sürede çok tutulmuş, sağlıklı damızlıklar kullanılarak geleceğe yatırım yapılmıştır.

Arap atı ırkı geliştikçe Bedeviler atlarının ırk kayıtlarını dilden dile aktararak kaydetmeye başladılar. Her aile ve kabilenin atlarının geçmişi, geldikleri dişi at gibi özellikleri hep kayıt altındaydı.

"Arap atı" isminin geçtiği en eski yazılı kaynak MS 1330 yılına aittir. Irkının en kaliteli atları Asil olarak bilinirdi ve asil olmayan atların asillerle çiftleştirilmesi yasaktı. Bu atların dişileri daha değerliydi.

Bedeviler zamanla farklı özelliklerde alt ırklar ürettiler. İlk yedi çeşit Arap atı Küheylan, Seklavi, Übeyyan, Hamdani, Maneki, Dehman ve Hedban idi.

Eski dünyada Arap atı
Başlarında zırhlarıyla savaşan güçlü Arap atları Eski Mısır, Mezopotamya, Roma İmparatorluğu ve Eski Yunan sanat eserlerinde sıkça görülür. En ünlü Arap atlarından biri Büyük İskender'in Bucephalus isimli atıdır.

İslam dünyasında Arap atları
622 yılındaki Hicretle beraber İslam dünyası Arap atlarıyla tanışmıştır. 630'lu yıllarda Müslüman toplumlar Kuzey Afrika ve Orta Doğu'ya doğru genişleme çabasına girdi. Bu genişleme 711 yılında İspanya'ya kadar vararak 720'de bütün İspanya Yarımadasını kapladı. Arap ve Orta Doğu kökenli akıncıların atları en güçlü Avrupa kökenli atları ezip geçtiler. Endülüs atı bu sırada ortaya çıkmıştır. Amerika`yı keşfedenler de beraberlerinde Osmanlı İmparatorluğu sayesinde tanıştıkları Arap atlarını götürmüşlerdir. Osmanlı İmparatorluğu 1299 yılında yükselerek Orta Doğu'nun çoğunu kontrol altına aldı. Arap atlarını savaştan ticarete birçok alanda kullandılar ve Avrupa'ya da tanıttılar. İstanbul'un ilk Arap atı harası 1864'te Aziziye'de kuruldu.

Avrupa'da Arap atları
Müslümanların yaptığı fetihler ve Osmanlı, Arap atının Avrupa'ya gelişinin tek sebebi değildir. 1095'te başlayan Haçlı Seferleriyle Filistin'i işgal eden Avrupalılar geriye ganimet olarak Arap atlarıyla döndüler.

15. yüzyılın başlarında ateşli silahların keşfiyle şövalyeler ve onları taşıyan zırhlı Arap atları birleşimi ortaya çıktı.

Arap atlarının Avrupa'ya girişinin en kalabalık örneklerinden biri de Osmanlı İmparatorluğunun 1522 yılında Macaristan'a 300.000 atlı asker göndermesidir. 1529'da Viyana'ya ulaşan Türkler Polonyalı ve Macar güçler tarafından önlendiğinde ele geçirilen atlar Avrupa'daki en kaliteli Arap atlarının temelini oluşturmuştur. Daha sonra İngiliz, Rus, Polonya gibi ülkelerin kralları sömürge döneminde çölden Arap atları getirterek özellikle kendi ahırlarına katmışlardır.

Kaynakça

Arap kültürü
At ırkları

Arap atı


Antifašistički odbor ratnih zarobljenika, ilegalni rukovodeći organ jugoslavenskih ratnih zarobljenika u njemačkim logorima. Odvajanje zarobljenika počelo je u svim logorima još prvih dana zarobljeništva, u odnosu na okupatora i kvislinške vlade u Jugoslaviji.

Važnu ulogu su igrala pitanja unutar logora: držanje zarobljenika prema njemačkoj upravi, odnos logorskih vlasti prema obavezama iz Ženevske konvencije o postupanju prema ratnim zarobljenicima, borba za poboljšanje životnih uvjeta i za slobodan kulturno-umjetnički život u logoru, otpor pokušajima okupatora da prisiliti časnike na fizički rad, itd.

Rascijep zarobljenika
Jedan od značajnih trenutaka bio je odnos prema Nürnberškoj izjavi, kojom je predsjednik kvislinške srpske vlade Milan Nedić krajem 1941. pozvao zarobljene časnike na privremeno odsustvo radi borbe protiv NOP-a. Pored pritiska prijetnjama, terorom i glađu, otpor koji su okupatoru i njegovim slugama pružali časnici antifašisti, označava početak jasnijeg svrstavanja zarobljenika u dva fronta: front pristalica Narodnooslobodilačkog pokreta u zemlji i front profašističkih i kolaboracionističkih elemenata.

Djelovanje antifašističkog odbora u logoru Osnabrück
Na toj liniji razvijao se proces oštre političke borbe u svim logorima. Na čelu u Osnabrückom logoru nalazili su se predratni članovi KPJ, koji su od prvih dana zarobljeništva počeli organizirati antifašističke i patriotske elemente na širokoj osnovi, protiv okupatora i njegovih pomagača.

Pristupilo se stvaranju ilegalne organizacije na ideološkim i organizacijskim principima KPJ koja je bila jezgro antifašističkog i patriotskog pokreta u logoru. Političke akcije provođene su preko legalnog tijela — Kulturnog odbora, javnog organa Povjereništva zarobljenika, koji je rukovodio ne samo kulturnim životom zarobljenika, već i njihovim političkim akcijama. Tijekom lipnja 1942. u logoru Osnabrück, kad se borba s logorskim reakcionarima i njemačkom upravom zaoštravala, a Kulturni odbor sve više preuzimao političke zadatke, osnovan je antifašistički odbor ratnih zarobljenika od deset članova.

Preko Kulturnog odbora antifašistički odbor ratnih zarobljenika je preuzeo široku djelatnost na političkom i kulturnom polju. Organizirani su tečajevi, stručna udruženja, narodno sveučilište, umjetnička i sportska tijela, a posebno je rađeno na međusobnoj materijalnoj pomoći, čime je obuhvaćena većina zarobljenika. Naročito su bili aktivni komunisti i drugi antifašisti koji su od travnja 1942., zbog svog antifašističkog stava, bili Nürnberga premješteni u Osnabrück.

Antifašistički odbor je 1942. sebi postavio osnovne zadatke djelovanja:

 Borba s njemačkom upravom i logorskim reakcionarima za dosljedno provođenje Ženevske konvencije
 Ideološko i političko uzdizanje zarobljenika
 Organiziranje otpora pokušajima okupatora da među zarobljenicima vrbuju dobrovoljce za borbu protiv NOP-a u zemlji.

Reakcija je, uz podršku uprave logora, činila sve da razbije antifašistički odbor ratnih zarobljenika, to je naročito došlo do izražaja 1942., prilikom izbora za glavnog povjerenika zarobljenika. Poraz reakcije na tim izborima i sve veći utjecaj antifašističkog odbora ratnih zarobljenika na zarobljenike natjerali su njemačku upravu da tokom svibanja 1943. najistaknutije antifašiste i Židove zatvori u poseban kažnjenički logor D, u okviru Oflaga VI-C. Poslije mjesec dana smijenjen je legalno izabrani povjerenik, kako bi se na njegovo mjesto nametnulo jednog generala i zabranio rad Kulturnog odbora. Tada je antifašistički odbor odgovorio formiranjem Tehničkog odbora, koji je preuzeo funkciju Kulturnog odbora. Specijalnim Biltenom s vijestima dobivenim preko vješto skrivenog radioprijemnika, antifašistički odbor je svakodnevno obavještavao zarobljenike o stanju na bojišnicama i o događajima u svijetu i u zemlji.

Poslije Drugog zasjedanja AVNOJ, antifašistički odbor je izdao brošuru s uputama za svakog jugoslavenskog radnika i vojnika u Njemačkoj, koja je dostavljena i najudaljenijim logorima. Pri formiranju ilegalnih vojnih jedinica zarobljenika (odjeli, vodovi, satnije i bojne), antifašistički odbor je obratio naročitu pažnju na nabavu oružja i na uspostavljanje veze sa susjednim logorima. Ostvareno je i povezivanje sa zarobljenicima Crvene armije, kojima su dostavljene vijesti o situaciji, a pružana je i znatna materijalna pomoć u hrani, odjeći i obući.

Uvidjevši snagu Antifašističkog pokreta u logoru, njemačka uprava je povećala budnost, vršila sve češće pretrese i primjenjivala oštre disciplinske i sudske mjere prema istaknutim antifašistima. Premještala je antifašiste u kažnjeničke logore i kršila odredbe Ženevske konvencije. Tako je u listopadu 1944. lišila statusa zarobljenika generala Mihaila Nedeljkovića i grupu od 8 časnika, predala ih Gestapu koji ih je pod optužbom da su pripremali pobunu uputio u koncentracijske logore, gdje su šestorica izgubili živote.

Djelovanje odbora do kraja rata
Krajem 1944. antifašistički odbor se pretvorio u Glavni antifašistički odbor zarobljenika, ilegalni organ za sve logore u Njemačkoj, koji je imao oko 40 članova, najviđenijih aktivnih i rezervnih časnika, dočasnika i vojnika iz svih zarobljeničkih logora

Najznačajniji rezultat upornog rada antifašističkog odbora ogleda se ne samo u sprečavanju okupatora da od zarobljenika stvori vojsku protiv NOP-a, već i u organiziranom povratku u Jugoslaviju najvećeg broja zarobljenika i interniranih.

Literatura

 "Antifašistički odbor ratnih zarobljenika", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 169.
 Narodnoosloboddačka borba u zarobljeničkim logorima 1941-45, izd. Antifašistički odbor bivših zarobljenika, Beograd, 1945.

Nacistički koncentracijski logori
Jugoslavija u Drugom svjetskom ratu
Partizani


An Dendrochilum barbifrons in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Hugo Heinrich Pfitzer. An Dendrochilum barbifrons in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum barbifrons


An Aloe ukambensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe ukambensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe ukambensis


Batna Vilayeti, Cezayir'in kuzeyinde yer alan bir vilayet.

11.855 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 1.085.000'dir. Vilayetin merkezi Batna şehridir.

Batna (il)


Mørke ist

 der dänische Originaltitel des Filmes Todeshochzeit
 ein dänischer Ort in der Region Midtjylland, siehe Mørke (Dänemark)

Mørke


Peggy Cummins () a fost o actriță britanică de film.

Biografie

Filmografie

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de actori britanici

Nașteri în 1925
Decese în 2017
Actrițe britanice

Peggy Cummins


Onthophagus perroti Paulian, 1978

Onthophagus orientalis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1868.

Referências

Ligações externas

orientalis
Coleópteros descritos em 1868

Onthophagus orientalis


Anotacija (računarstvo)
Anotacija (stručno djelo)
Anotacija (figura misli), jezična figura
Gensko predviđanje, anotacija genâ

Anotacija


The Western Design Center (WDC), located in Mesa, Arizona, is a company which develops intellectual property for, and licenses manufacture of, MOS Technology 65xx based microprocessors, microcontrollers (µCs), and related support devices. WDC was founded in 1978 by a former MOS Technology employee and coholder of the MOS Technology 6502 patent, Bill Mensch.

Beyond discrete devices, WDC offers device designs in the form of semiconductor intellectual property cores (IP cores) to use inside other chips such as application-specific integrated circuit (ASICs), and provides ASIC and embedded systems consulting services revolving around their processor designs. WDC also produces C compilers, assembler/linker packages, simulators, development–evaluation printed circuit boards, and in-circuit emulators for their processors.

Hardware products

Devices

Personal computer
The Mensch Computer is a W65C265 and W65C22-based hobbyist experimental personal computer named after company founder Bill Mensch.

References

External links

Electronics companies of the United States
Companies based in Mesa, Arizona
Computer companies established in 1978
Electronics companies established in 1978
1978 establishments in Arizona

Western Design Center


«Para llenarme de ti»  fue el primer sencillo del primer disco de Ramón, Es Así. El sencillo fue lanzado en abril de 2004, mientras que el álbum se puso a la venta oficialmente el 24 de abril de ese mismo año. La canción representó a España en el Festival de la Canción de Eurovisión 2004 celebrado en Estambul, Turquía, donde quedó en 10.ª posición con 87 puntos.

Listas

Semanales

Véase también
 Anexo:Canciones de España en el Festival de la Canción de Eurovisión

Referencias

Canciones de España de 2004
Sencillos debut de 2004
Canciones de Eurovisión 2004
Sencillos de Ramón
Canciones de Eurovisión de España

Para llenarme de ti


دوري أبطال أوروبا 2007–2008 هو الموسم السادس عشر لبطولة اتحاد كرة القدم الأوروبي لكرة القدم، دوري أبطال أوروبا تم تغيير اسمه في عام 1992، وهذا هو الموسم الـ 53 في تاريخ البطولة

النهائي لعب في 21 مايو 2008 في ملعب لوجنيكي في موسكو، حيث لعب مانشستر يونايتد ضد تشيلسي مما جعله نهائي إنجليزياً للمرة الأولى في تاريخ البطولة، مانشستر يونايتد فاز بالمباراة 6-5 بركلات الترجيح، بعدما تعادل الفريقان في الوقت الأصلي والإضافي

مانشستر يونايتد خاض جميع مباريات البطولة دون أن يهزم في مباراة واحدة

التصفيات

76 فريق شارك في نسخة البطولة لموسم 2007 - 2008 من مجموع 53 عضو في الاتحاد الأوروبي لكرة القدم، كل عضو يشارك بعدد من الأندية في دوري الأبطال مستنداً إلى قوة الدوري في بلاده، الأعضاء أصحاب الدوريات القوية تشارك بعدد أكثر من الأندية من الأعضاء أصحاب الدوريات الضعيفة، لكن لايوجد عضو يدخل بأكثر من 4 أندية، كل أعضاء الاتحاد الأوروبي يضمن مشاركة نادي واحد على الأقل في البطولة، باستثناء ليختنشتاين التي تتنافس ضمن دوري الاتحاد السويسري، لكن ليس لها فريق في الدوري السويسري، دولة جديدة دخلت دوري الأبطال هذا الموسم وهي : الجبل الأسود بعد انفصال صربيا والجبل الأسود، الفرق البطلة من سان مارينو وأندورا دخلت في الواجهة حيث تشارك في التصفيات الأولية لدوري أبطال أوروبا 2007 - 2008

 الإتحادات 1 - 3 (إسبانيا، إيطاليا وإنجلترا) : 4 فرق
 الإتحادات 4 - 6 (فرنسا، ألمانيا والبرتغال) : 3 فرق
 الإتحادات 7 - 15 : فريقين
 الإتحادات 16 - 53 : فريق واحد

مرحلة التصفيات الأولية : (28 فريق)

28 بطل من الإتحادات 25 - 53 (لا تتضمن ليختنشتاين)

مرحلة التصفيات الثانية : (28 فريق)

 14 فائز من مرحلة التصفيات الأولية
 8 أبطال من إتحادات 17 - 24
 6 وصيف البطل من إتحادات 10 - 15

مرحلة التصفيات الثالثة : (32 فريق)

 14 فائز من مرحلة التصفيات الثانية
 7 أبطال من إتحادات 10 - 16
 3 وصيف البطل من إتحادات 7 - 9
 6 فرق (أصحاب المركز الثالث) من إتحادات 1 - 6
 فريقين (أصحاب المركز الرابع) من إتحادات 1 - 3 (ميلان، هو صاحب المركز الرابع في الدوري الإيطالي، لكن بما أنه حامل اللقب فقد تأهل تلقائياً إلى دوري المجموعات)

مرحلة المجموعات : (32 فريق)

 حامل لقب دوري الأبطال
 16 فائز من مرحلة التصفيات الثالثة
 9 أبطال من إتحادات 1 - 9
 6 وصيف البطل من إتحادات 1 - 6

 م: البطل في موسم 2006 - 2007 يتأهل مباشرة إلى مرحلة المجموعات

المراحل ومواعيدها

الجدول يوضح التواريخ والمراحل والقُرعة

1 فريق المجموعة الرابعة تلعب مباريات الجولة السادسة في 4 ديسمبر وذلك لمشاركة ميلان في بطولة كأس العالم للأندية 2007 في اليابان في 13 و16 ديسمبر

2 كلا الفريقين ميلان وإنتر ميلان يستخدمان نفس الملعب وهو إستاد سان سيرو في مبارياتهم التي على أرضهم، وعندما حددت قرعة الدوري الثاني، أصبح الفريقان يلعبان مباراة الإياب على أرضهم، وبالتالي فقد تأجلت مباراة إنتر ميلان ضد ليفربول لأسبوع واحد وأصبحت تقام في 11 مارس 2008

مراحل التصفيات

مرحلة التصفيات الأولية

القُرعة سحبت في يوم الجمعة 29 يونيو 2007، في نيون، سويسرا، القرعة سحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور وميشيل سينتينارو رئيس المسابقات في الاتحاد الأوروبي، مباريات الذهاب أقيمت في 17 يوليو و18 يوليو، بينما مباريات الإياب أقيمت في 24 يوليو و25 يوليو 2007

|}

مرحلة التصفيات الثانية

القُرعة سحبت في يوم الجمعة 29 يونيو 2007، في نيون، سويسرا، القرعة سحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور وميشيل سينتينارو رئيس المسابقات في الاتحاد الأوروبي، مباريات الذهاب أقيمت في 31 يوليو و1 أغسطس، بينما مباريات الإياب أقيمت في 7 أغسطس و8 أغسطس 2007

{{نتيجة مواجهتين|دبريسني|المجر|0–1|'إيلفسبورغ|السويد|0–1|0–0}}

|}

 مرحلة التصفيات الثالثة

القُرعة سحبت في يوم الجمعة 3 أغسطس 2007، في نيون، سويسرا، القرعة سحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور وجيورجيو ماركيتي مدير كرة القدم للمحترفين في الاتحاد الأوروبي، مباريات الذهاب أقيمت في 14 أغسطس و15 أغسطس، بينما مباريات الإياب أقيمت في 28 أغسطس و29 أغسطس 2007، الفائزون في هذه المرحلة يتأهلون لدور المجموعات، بينما الأندية الخاسرة تدخل في المرحلة الأولى لكأس الاتحاد الأوروبي، وبسبب وفاة اللاعب أنتونيو بويرتا، تم تأجيل مباراة الإياب بين فريقي إشبيلية وأيك أثينا لتقام في تاريخ 3 سبتمبر 2007

|}

 مرحلة المجموعات

القُرعة سحبت في يوم الخميس 30 أغسطس 2007، في منتدى جريمالدي، موناكو، القرعة استيضفت من قبل يبدرو بينتو وسحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور وميشيل سينتينارو رئيس المسابقات في الاتحاد الأوروبي، المباريات لعبت بين تاريخ 18 سبتمبر و12 ديسمبر 2007

 معايير التأهل

طبقاً لقوانين الاتحاد الأوروبي لهذا الموسم، إذا كان فريقان أو أكثر تعادلا بالنقاط في منافسات مباريات المجموعة، المعايير التالية ستطبق لتحدد الترتيب في المجموعة :

 أعلى رصيد من النقاط يحصل عليه فريق، سيؤهل الفريق
 فارق الأهداف في مباريات المجموعة بين الفرق، سيؤهل الفريق
 أعلى رصيد من الأهداف سجله الفريق خارج أرضه من داخل أرضه في مباريات المجموعة، سيؤهل الفريق
 فارق الأهداف الذي يتفوق به الفريق في كل مباريات المجموعة، سيؤهل الفريق
 أعلى رصيد من الأهداف سجل في كل مباريات المجموعة، سيؤهل الفريق
 أعلى رصيد من نقاط المعيار والتي جمعت من النادي، سيؤهل الفريق، (هذا المعيار يندرج تحت نتائج الفريق في جميع المنافسات التي لعبها في آخر خمسة مواسم)في جدول النتائج، الفريق المستضيف وضع في العمود الأيمن للجدول''

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

المجموعة الخامسة

المجموعة السادسة

المجموعة السابعة

المجموعة الثامنة

مرحلة خروج المغلوب

من مرحلة دور الـ16 إلى النصف نهائي، الفرق ستلعب مبارتين ضد بعضهم ذهاباً وإياباً طبقاً لنفس القوانين المعمولة في مرحلة التصفيات الأولية للبطولة، متصدرو المجموعات يلعبون ضد وصفاء المجموعات الأخرى، ماعدا الفرق التي من نفس الدولة فإنها لا تتواجه ضد بعضها في هذا الدور

قُرعة مرحلة خروج المغلوب الأولى سحبت في يوم الجمعة 21 ديسمبر 2007، في نيون، سويسرا، القرعة سحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور وجيورجيو ماركيتي مدير كرة القدم للمحترفين في الاتحاد الأوروبي

قُرعة الدور ربع النهائي ونصف النائي سحبت في يوم الجمعة 14 مارس 2008، في نيون، سويسرا، القرعة سحبت عن طريق سكرتير الاتحاد الأوروبي ديفيد تايلور ورينات داسييف، سفير النهائي في موسكو، وبخلاف مرحلة خروج المغلوب الأولى فإن الفرق التي من نفس المجموعة أو من نفس الدولة قد تتواجه ضد بعضها من الدور ربع النهائي إلى النهائي

الأدوار النهائية

مرحلة خروج المغلوب الأولى

مباريات الذهاب لُعبت في 19 فبراير و20 فبراير، بينما مباريات الإياب لُعبت في 4 مارس و5 مارس 2008، ونظراً لمشكلة إستاد سان سيرو فقد تقرر أن يلعب ميلان مباراته في موعدها المحدد، بينما تأجلت مباراة إنتر ميلان ضد ليفربول إلى تاريخ 11 مارس 2008

|}

ربع النهائي

مباريات الذهاب لُعبت في 1 أبريل و2 أبريل، بينما مباريات الإياب لُعبت في 8 أبريل و9 أبريل 2008

|}

نصف النهائي

مباريات الذهاب لُعبت في 22 أبريل و23 أبريل، بينما مباريات الإياب لُعبت في 29 أبريل و30 أبريل 2008

|}

النهائي

لُعب نهائي دوري أبطال أوروبا في 21 مايو 2008 في إستاد لوزنيكي في موسكو، روسيا، النهائي تنافس عليه مانشستر يونايتد وتشيلسي، والذي يمثل نهائي يقام للمرة الأولى بين فريقين متنافسين من إنجلترا

مانشستر يونايتد فاز بالمباراة 6-5 عن طريق ركلات الترجح بعدما انتهى الوقت الأصلي بالتعادل 1-1، كرستيانو رونالدو وضع المنتصرين في المقدمة بعد 26 دقيقة، لكن فرانك لامبارد عدال النتيجة قبل نهاية الشوط الأول، ريان جيغز دخل كبديل ي الشوط الثاني ليسجل المشاركة الـ759 له مع مانشستر يونايتد، وهو رقم قياسي جديد للنادي، بعد ذلك في الوقت الإضافي، سدد جيجز كرة إلى مرمى تشيلسي أبعدها جون تيري من على خط المرمى، بينما كانت لتشيلسي فرصتين على مرمى مانشستر لكنهما ضربتا العارضة، حصلت معركة بين معظم لاعبي الفريقين في منتصف الملعب خلال الشوط الإضافي الثاني، وقد صفح ديديه دروغبا وجه اللاعب نيمانيا فيديتش أمام الحكم

انتهت الأشواط الأصلية والإضافية بالتعادل بين الفريقين، وإتجهت المباراة إلى ركلات الترجيح، تشيلسي تقدم بالنتيجة بعدما أضاع كريستيانو رونالدو الضربة الثالثة في ركلات الترجيح بعدما تصدى لها بيتر تشيك، تقدم جون تيري بعد ذلك ليسدد الركلة الخامسة ليحرز الفوز بالكأس، لكن كابتن تشيلسي سدد الكرة بعيداً، ريان جيجز استعد لتسديد الركلة السابعة لمانشستر يوناتد وسجلها، قبل أن يتصدى أدوين فان در سار للركلة التالية من قبل نيكولاس أنيلكا ليتوج مانشستر يونايتد بطلاً لدوري أبطال أوروبا للمرة الثالثة في تاريخه

مانشستر يونايتد سوف يشارك كفريق عن قارة أوروبا في بطولة كأس العالم للأندية 2008 في اليابان

الهدافون

أفضل الهدافين لدوري أبطال أوروبا لموسم 2007 - 2008 (مرحلة المجموعات ومرحلة خروج المغلوب فقط) هم كالتالي :

المصادر

وصلات خارجية
 دوري أبطال أوروبا في موقع uefa.com

دوري أبطال أوروبا 2007–08
كرة القدم الأوروبية في 2007–08
مواسم دوري أبطال أوروبا

دوري أبطال أوروبا 2007–08


W. K. Buckley Limited is a Canadian brand name of cold medicines that relieves mild symptoms of ailments such as the common cold, most famously taking deprecating pride in the syrup's unpleasant taste albeit highly effective with television commercials, also offering children's medicine which are sold under the brand Jack & Jill. The company is located in Mississauga, Ontario. It is a subsidiary of Novartis.

The company was founded in 1919 by William Knapp Buckley (1890 - 1978), In 1978, after W. K. Buckley's death, his adopted son Frank Buckley became the president of the company. In the mid-1980s, Frank became spokesperson promoting the "It Tastes Awful. And It Works." slogan, which became very successful.

Novartis purchased ownership of the Buckley's brand and formulas in 2002.

The remaining Buckley company, William Knapp Limited, which provides Marketing consultancy services, is led by David Rieger, the Vice President of Marketing reporting directly to Frank Buckley. Prior to this position, Mr. Rieger held a number of other senior positions with the Buckley organization and with the Novartis conglomerate.

Buckley's Mixture
Buckley's Original Mixture is a cough syrup invented in 1919 in Toronto, Ontario, Canada , and still produced today. Noted for its strongly unpleasant taste (hence its slogan), its ingredients include ammonium carbonate, potassium bicarbonate, camphor, menthol, Canada balsam (Abies balsamea), sodium cyclamate, pine needle oil, and a tincture of capsicum. It is promoted for relief of coughs and sore throats for up to six hours.

In March 2017, Health Canada issued a recall of Buckley's products due to a choking hazard from a faulty plastic seal.

As of 2019, five other Buckley's cough syrups are produced. Buckley's DM, which contained dextromethorphan, is no longer produced for sale in Canada as of 2016.

See also
 Antitussive
 Cough

External links

References

Pharmaceutical companies of Canada
Pharmaceutical companies established in 1919

Buckley's


This is a list of people from Luxembourg.

Politics

Jean of Luxembourg (1921–2019), former Grand Duke
Henri of Luxembourg (born 1955), current Grand Duke
Victor Bodson (1902–1984), justice minister, Righteous Among the Nations
Jean-Claude Juncker (born 1954), Luxembourg prime minister, EC president
Jacques Santer (born 1937), Luxembourg prime minister, EC president
Martine Schommer (born 1961), diplomat
Robert Schuman (1886–1963), French prime minister, EU co-founder
Gaston Thorn (1928–2007), Luxembourg politician, EC president
Pierre Werner (1913–2002), Luxembourg prime minister, EEC figure

Arts and culture

Pol Albrecht (1874–1975), composer
Louis Beicht (1886–1943), composer
Charles Bernhoeft (1859–1933), photographer
Emile Boeres (1890–1944), composer
Pierre Brandebourg (1824–1878), painter and photographer
Josy Braun (1938–2012), writer
Elisabeth Calmes (born 1947), painter
Sandrine Cantoreggi (born 1969), violinist
Sophie Carle (born 1964), singer and actress
Claus Cito (1882–1965), sculptor
Jim Clemes (born 1957), architect
Simone Decker (born 1968), artist
Michel Engels (1851–1901), illustrator, painter
Tatiana Fabeck (born 1970), architect
Batty Fischer (1877–1958), amateur photographer
Jean-Baptiste Fresez (1800–1867), artist
Johny Fritz (born 1944), composer
Patrick Galbats (born 1978), photographer
Hugo Gernsback (1884–1967), writer, editor, publisher
Thérèse Glaesener-Hartmann (1858–1923), painter
Gust Graas (1924–2020), artist and businessman
Françoise Groben (1965–2011), cellist
Ernie Hammes (born 1968), trumpeter
Georges Hausemer (born 1957), writer
Guy Helminger (born 1963), writer
Nico Helminger (born 1953), writer
Max Jacoby (born 1977), filmmaker
Pierre Joris (born 1946), poet
Gustave Kahnt (1848–1923), composer
Jean-Pierre Kemmer (1923–1991), composer, conductor, choir master
Mariette Kemmer (born 1953), opera singer
Théo Kerg (1909–1993), artist
Camille Kerger (born 1957), composer, opera singer
Will Kesseler (1899–1983), painter
Jean-Marie Kieffer (born 1960), composer
Emile Kirscht (1913–1994), painter
Nico Klopp (1894–1930), painter
Anise Koltz (born 1928), poet
Vicky Krieps (born 1983), actress
Jean Krier (born 1949), poet
Leon Krier (born 1946), architect
Edouard Kutter (1887–1978), photographer
Edouard Kutter (born 1934), photographer
Joseph Kutter (1894–1941), painter
Paul Kutter (1863–1937), photographer
Yvon Lambert (born 1955), photographer
Dominique Lang (1874–1919), painter
Claude Lenners (born 1956), composer
Georges Lentz (born 1965), composer
Michel Lentz (1820–1893), poet
Nicolas Liez (1809–1892), lithographer, painter
Hana Sofia Lopes (born 1990), actress
Marianne Majerus (born 1956), photographer
Michel Majerus (born 1967–2002), artist
Laurent Menager (1835–1902), composer
Antoine Meyer (1801–1857), poet and mathematician
Bady Minck (born 1960), artist and filmmaker
Alexander Mullenbach (born 1949), composer
Jean Muller (born 1979), pianist
Joseph-Alexandre Müller (1854–1931), composer
Désirée Nosbusch (born 1965), actress
Joseph Probst (1911–1997), artist
Harry Rabinger (1895–1966), painter
Michel Reis (born 1982), jazz pianist
Jérôme Reuter (born 1981), musician
Guy Rewenig (born 1947), writer
Nathalie Ronvaux (born 1977), poet, playwright
Pol Sax (born 1960), writer
Lambert Schlechter (born 1941), writer
Francesco Tristano Schlimé (born 1981), pianist
Arlette Schneiders (born late 1950s), architect
Bettina Scholl-Sabbatini (born 1942), sculptor
Pascal Schumacher (born 1979), jazz musician
Frantz Seimetz (1858–1934), painter
Edward Steichen (1879–1973), photographer
Marie Henriette Steil (1898–1930), writer
Michel Stoffel (1903–1963), painter
Félix Thyes (1830–1855), writer
Foni Tissen (1909–1975), artist
Su-Mei Tse (born 1973), musician, photographer, sculptor
Nora Wagener (born 1989), writer
Gast Waltzing (born 1956), jazz musician, composer
 Batty Weber (1860–1940), writer
Sosthène Weis (1872–1941), painter, architect
Marcel Wengler (born 1946), composer
Lucien Wercollier (1908–2002), sculptor

Academia
Emil Hirsch (1851–1923), rabbi
William Justin Kroll (1889–1973), metallurgical engineer
Christiane Linster (born 1962), neuroscientist
Gabriel Lippmann (1845–1921), physicist (Luxembourg-born)
Arno J. Mayer (born 1926), historian
Félicien M. Steichen (1926–2011), surgeon
Beatrice Schofield (born 1997), neuroscientist

Sports

Josy Barthel (1927–1992), athlete, Olympic gold in 1952
François Faber (1887–1915), cyclist
Nicolas Frantz (1899–1985), cyclist
Charly Gaul (1932–2005), cyclist
Marc Girardelli (born 1963), skier
John Grün (1868–1912), strongman
Bob Jungels (born 1992), cyclist
Kim Kirchen (born 1978), cyclist
Gilles Müller (born 1983), tennis player
Andy Schleck (born 1985), cyclist
Fränk Schleck (born 1980), cyclist
Michel Théato (1878–1919), runner
Christine Majerus (born 1987), cyclist

Other
Katell Guillou (born 1972), French-born restaurateur running two Michelin-starred restaurants in Luxembourg
Wilhelm von Knyphausen (1716–1800), general during the American Revolution (Luxembourg-born)
Norbert von Kunitzki (1934–2005), businessman and economist
Léa Linster (born 1955), award-winning chef
Henri Tudor (1859–1928), inventor and industrialist
Susanna van Tonder (born 1988), disability rights activist, patient advocate and blogger
Jean-Claude Biver (born 1949), watchmaker, cheese maker and businessman, currently president of LVMH watch division

List of Luxembourgers


Akçataş, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Ağcataşı olarak geçmektedir. Daha önceleri Yağcılar köyüne bağlı bir mahalle iken, 21 Haziran 1948'de köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 142 km, Kargı ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Akçataş, Kargı


F-Zero GX is a 2003 racing video game developed by Amusement Vision and published by Nintendo for the GameCube console. It runs on an enhanced version of the engine used in Super Monkey Ball. F-Zero AX, the arcade counterpart of GX, uses the Triforce arcade system board conceived from a business alliance between Nintendo, Namco and Sega. Published by Sega, it was released alongside GX in 2003.

F-Zero GX is the successor to F-Zero X and continues the series' difficult, high-speed racing style, retaining the basic gameplay and control system from the Nintendo 64 game. A heavy emphasis is placed on track memorization and reflexes. GX introduces a "story mode" element, where the player assumes the role of F-Zero pilot Captain Falcon through nine chapters while completing various missions.

The GX and AX project was the first significant video game collaboration between Nintendo and Sega. GX was well received by critics for its visuals, intense action, high sense of speed, and track design while its high difficulty has been criticized. In the years since its release it has been considered one of the GameCube's best titles, as well as one of the greatest video games ever made.

Gameplay

F-Zero GX is a futuristic racing game where up to thirty competitors race on massive circuits inside plasma-powered machines in an intergalactic Grand Prix. It is the successor to F-Zero X and continues the series' difficult, high-speed racing style, retaining the basic gameplay and control system from the Nintendo 64 game. Tracks include enclosed tubes, cylinders, tricky jumps, and rollercoaster-esque paths. Some courses are littered with innate obstacles like dirt patches and mines. A heavy emphasis is placed on track memorization and reflexes, which aids in completing the game. Each machine handles differently, has its own performance abilities affected by its weight, and a grip, boost, and durability trait graded on an A to E (best to worst) scale. Before a race, the player is able to adjust a vehicle's balance between maximum acceleration and maximum top speed. Every machine has an energy meter, which serves two purposes. First, it is a measurement of the machine's health and is decreased from accidents or attacks from opposing racers. Second, the player is usually given the ability to boost after the first lap, but must sacrifice energy to do so. Pit areas and dash plates are located at various points around the track for vehicles to drive over. The former replenishes energy, while the latter gives a speed boost without using up any energy. The less time spent in the pit area, the less energy will regenerate. Courses may also have jump plates, which launch vehicles into the air enabling them to cut corners.

Each racing craft contains air brakes for navigating tight corners by using an analog stick and shoulder buttons. Afterwards, the game's physics modeling give vehicles setup with high acceleration a boost of acceleration. Players can easily exploit this on a wide straight stretch of a circuit to generate serpentinous movements. This technique called "snaking" delivers a massive increase in speed, but it is best used on the easier tracks, when racing alone in Time Trial, and with heavy vehicles with a high grip rating and given high acceleration. According to Nintendo, the snaking technique was an intentional addition to F-Zero GXs gameplay.

F-Zero GX features numerous gameplay modes and options. In the Grand Prix mode, the player races against twenty-nine opponents through three laps of each track in a cup. There are four cups available (Ruby, Sapphire, Emerald, and Diamond) with five tracks in each. Unlocking the AX cup gives the player all six tracks from the arcade game, F-Zero AX. Each cup has four selectable difficulty levels: Novice, Standard, Expert, and Master. Players get a certain number of points for finishing a track depending on where they placed, and the winner of the circuit is the character who receives the most total points. If the player has a "spare machine"—the equivalent of an extra life—then the race can be restarted even if the player's vehicle is destroyed from losing all energy or falling off the track. A predetermined number of spare machines based on the difficulty level chosen are given to players before starting a cup. Players get an additional spare machine for every five contenders they destroy through vehicular combat, with each destroyed and eliminated opponent also granting extra energy.

The Vs. Battle is the multiplayer mode where two to four players can compete simultaneously. Time Attack lets the player choose any track and complete it in the shortest time possible. An Internet ranking system was established where players enter a password on the official F-Zero website and get ranked based on their position in the database. Players receive a password after completing a Time Attack race, which records their time and machine used. Ghost data, transparent re-enactments of the player's Time Attack performances, can be saved on memory cards to later race against. Up to five ghosts can be raced against simultaneously. The Replay mode allows saved Grand Prix and Time Attack gameplay to be replayed with different camera angles and in-game music. The Pilot Profile mode has each character's biography, theme music, information on their machine, and a short full motion video sequence.

Customize mode is divided between the F-Zero Shop, Garage, and Emblem Editor. The shop is where opponent machines, custom parts for vehicle creation, and miscellaneous items such as story mode chapters and staff ghost data can be purchased with tickets. Tickets are acquired as the player progresses through the Grand Prix, Time Attack, and Story mode. In the Garage section, players can create a machine with three custom parts or print emblems on any vehicle. The parts are divided into body, cockpit, and booster categories, and affect the vehicle's overall durability, maximum speed, cornering, and acceleration. The Emblem Editor lets players create decals.

F-Zero GX is the first F-Zero game to feature a story mode. Its story has the player assume the role of F-Zero pilot Captain Falcon in nine chapters of various racing scenarios; such as Falcon's training regiment, a race against a rival through a canyon with falling boulders, attack and eliminate a rival's gang, and escape from a collapsing building through closing blast doors. Each chapter can be completed on a normal, hard, and very hard difficulty setting. Toshihiro Nagoshi, one of the game's co-producers, stated that this mode was included because the development team felt that the F-Zero universe was unique and they wanted to explain some of the characters' motivations and flesh out the game world.

Arcade counterpart

F-Zero AX is a futuristic racing arcade game developed by Amusement Vision and published by Sega for the Triforce arcade system board. It is the second game by Sega to use Triforce, which was conceived from a business alliance between them, Nintendo and Namco. This hardware allows for connectivity between the GameCube and arcade games. F-Zero AXs arcade cabinet is available for purchase in standard and deluxe versions. The standard version is a regular sit-down model, while the deluxe version is shaped like Captain Falcon's vehicle and has a tilting seat simulating the craft's cockpit. IGN demoed the Cycraft version dubbed "F-Zero Monster Ride" at the 2003 JAMMA arcade show. The Cycraft machine, co-developed between Sega and Simuline, is a cabin suspended in midair controlled by three servomotors for an in-depth motion-based simulation.

The game features 14 playable vehicles with their pilots, consisting of ten newcomers and the four returning characters from the original F-Zero, as well as six race tracks. Each track must be completed before time runs out. Time extensions are awarded for reaching multiple checkpoints on a course however, the player will receive time penalties for falling off-course or depleting their energy meter. Two gameplay modes are available: Race mode, in which the player races against twenty-nine opponents; and Time Attack mode, in which the player attempts to complete a track in the fastest time possible. Connecting multiple cabinets opens up "Versus Play" in the race mode, thus enabling up to four players to compete simultaneously.

Data storage devices
F-Zero AX cabinets can dispense magnetic stripe cards called an "F-Zero license card" to keep track of custom machine data, pilot points, and race data. A card was bundled with the Japanese release of F-Zero GX. The card expires after fifty uses, but its data can be transferred to a new card. Once inserted, the game builds a machine with three custom parts which can be upgraded by earning pilot points. Pilot points are acquired as the player progresses through the Race and Time Attack modes. Players can increase point earnings by improving finish place, eliminating opponents, and finishing races with a large amount of energy reserved. A magnetic stripe card is needed to enter the F-Zero AX Internet Ranking system. Similarly to GX, players receive a password after completing a Time Attack race to enter on the official F-Zero website's ranking system.

GameCube memory cards, on which saved games are kept, can be inserted into these arcade units. A memory card is required for players a chance to win the AX-exclusive pilots, their vehicles, and tracks for use in GX. Players can store up to four machines from GX on a memory card, then play them in AX. If a memory card is used with a magnetic stripe card, players have additional options; they can enter stored GX machines into the F-Zero AX Internet ranking system, and transfer custom AX machine parts to GX. F-Zero AX content can also be acquired by completing GXs tougher challenges, or through the use of a cheat device.

Development and release
After Sega transited from first to third-party development in 2001, they and Nintendo developed a close relationship. Toshihiro Nagoshi, president of Sega subsidiary Amusement Vision, developed Super Monkey Ball for the GameCube, which opened up the opportunity for a collaboration between the two companies. Nintendo announced on February 18, 2002, that an arcade system board under the name of "Triforce" was being developed in conjunction between Nintendo, Namco, and Sega. The idea for the arcade board originated after discussions between Sega and Namco about the capabilities and cost effectiveness of the GameCube architecture to make arcade games. Sega, having helped to develop Nintendo's Triforce arcade system, wanted to support it with software that would "stand out and draw attention to Nintendo's platform." Nagoshi was suggested to develop a driving game and agreed under the stipulation he could come up with something unique—which was working on the next installment in Nintendo's F-Zero series. Nagoshi contemplated declining the project due to the combined pressure of making a great impression on Nintendo and creating the next installment of an esteemed franchise, but his curiosity about what he and his team could create overcame his hesitation.

In March 2002, an announcement from Sega and Nintendo revealed that Amusement Vision and Nintendo would collaborate to release F-Zero video game titles for the Triforce arcade board and the GameCube. F-Zero GX and AX was the first significant software collaboration between Nintendo and Sega, and the announcement that Nintendo had handled development of one of its franchises to former competitor Sega came as a surprise to some critics. Nagoshi claimed that 1991's F-Zero "actually taught me what a game should be" and that it served as an influence for him to create Daytona USA and other racing games. F-Zero producer Shigeru Miyamoto stated that Nintendo "gained a lot of fans among current game developers, including famous producers like Mr. Nagoshi who grew up playing Nintendo games and are big fans of some of our titles." and thought the collaboration resulted in a "true evolution of the F-Zero series", enhancing the simulation of racing at high speeds and expanding the "F-Zero world on a grand scale."

While Amusement Vision was responsible for most of the game's development, Miyamoto and Takaya Imamura of Nintendo EAD took on the role of producer and supervisor, respectively. Sega handled planning and execution and Nintendo was responsible for supervision of their product. Nagoshi was initially concerned about differences in opinion between the two companies, and mentioned "If Nintendo planned to hold our hands through development, I would have suggested they develop the game themselves. That way we could focus on a project which would reflect our studio's abilities. I figured that would cause a war, but I was told most of the responsibility would be left to us." F-Zero GX runs on an enhanced version of the engine used in Super Monkey Ball. During the game's development, Nagoshi focused on what he called its self-explanatory "interface" and "rhythm" to give the way the tracks are laid out a rhythmic feel. The game's soundtrack features an array of songs from rock and techno musical styles originally composed by the game music staff's Hidenori Shoji and Daiki Kasho. Shojii is known for his musical scores in Daytona USA 2 and Fighting Vipers 2, while Kasho worked on the Gran Turismo series. Kasho composed the character themes and their lyrics were by Alan Brey. Both Shoji and Kasho supervised the soundtrack's audio mastering.

Nintendo revealed the first footage of F-Zero GX at the Pre-Electronic Entertainment Expo (E3) press conference on May 21, 2002. While the game was known to exist several months prior, it had remained behind closed doors until that conference. In early March 2003, according to the official Nintendo website, F-Zero was delayed by two months. Via a live video conference call from Japan on July 7, Miyamoto, Nagoshi, and Imamura answered questions about the two F-Zero games. There, Miyamoto announced the Japanese version of the game was finished and would soon be available to the public. Nagoshi mentioned that back at E3 2003, he was hoping that they would have that time to include a local area network (LAN) multiplayer mode, however they chose not to support this mode. The development team focused more on the game's single-player aspects, and a LAN multiplayer mode would distract greatly from it. Imamura commented that even though he worked directly on F-Zero throughout its different incarnations, this time he took a "step back and was involved at kind of a producer level at looking over the game." Imamura added "hav[ing] worked on the F-Zero series, and seeing the results of the collaboration with Sega, I found myself at something of a loss as to how we can take the franchise further past F-Zero GX and AX."

Published by Nintendo, F-Zero GX was released in Japan on July 25, 2003, in North America on August 25, and in Europe on October 31. The Arcade version was released in 2003 alongside its Gamecube counterpart. F-Zero GX/AX Original Soundtracks, a two-CD set composed of BGM soundtracks to the video games GX and its arcade counterpart, was released in Japan under the Scitron Digital Content record label on July 22, 2004. The first disc consists of forty-one tracks and the second has forty with an additional track rearranged by Supersweep's AYA (Ayako Sasō) of "Big Blue".

Reception

When F-Zero GX was released, the game was well-received overall by reviewers; the title holds an average of 89/100 on the aggregate website Metacritic. Some video game journalists consider it as one of the best racers of its time and the greatest racer on the GameCube platform. It was listed "Best GameCube Racing Game" in the E3 2003 IGN Awards and "Best Racing Game of 2003" by IGN. F-Zero GX was named the best GameCube game of August 2003 and "Best GameCube Driving Game" of 2003 overall by GameSpot, and was nominated for "Console Racing Game of the Year" at the 7th Annual Interactive Achievement Awards held by the Academy of Interactive Arts & Sciences. Official Nintendo Magazine ranked it the 92nd best game available on Nintendo platforms. The staff felt it was best for hardcore fans. Edge magazine ranked the game 66th on their 100 Best Video Games in 2007.

The game has been credited for its visuals, arcade/home connectivity, longevity, sharp controls, tough challenge, and fleshed-out single-player modes. The game's most common criticism is its difficulty, specifically in the game's story mode. It earned fourth place in IGN's and GameTrailers' toughest games to beat. GameTrailers mentioned F-Zero GX demanded players to master the "rollercoaster-style tracks [which] required hairline precision" to avoid falling off-course. Electronic Gaming Monthly criticized GXs sharp increase in difficulty and GameSpot's Jeff Gerstmann agreed stating it "will surely turn some people away before they've seen the 20 tracks and unlocked all the story mode chapters". Bryn Williams of GameSpy mentioned that "purists may find it too similar to  N64 version" and criticized the lack of LAN play.

1UP.com stated that the F-Zero series is "finally running on hardware that can do it proper justice". Eurogamer's Kristan Reed pointed out that, graphically, "it's hard to imagine how Amusement Vision could have done a better job". Matt Casamassina of IGN praised the developers' work commenting they have "done a fine job of taking Nintendo's dated franchise and updating it for the new generation" and summed up the general opinion by stating that "For some, GX will be the ultimate racer. For others, it will be flat out too difficult." In Japan, F-Zero GX sold 100,981 units and became qualified for the Player's Choice line in both Europe and North America by selling at least 250,000 copies. Nagoshi said in a 2018 Edge interview that F-Zero GX sold over 1.5 million copies worldwide.

References

Bibliography

External links
Official F-Zero GX/AX website (archived)

2003 video games
Amusement Vision games
Video games about dinosaurs
GX
GameCube-only games
Sega arcade games
Video games developed in Japan
Video games produced by Shigeru Miyamoto
Video games set on fictional planets
Multiplayer and single-player video games
Video games scored by Hidenori Shoji
Video games scored by Daiki Kasho

F-Zero GX


Velika nagrada Malezije (službeno:2017 Formula 1 Petronas Malaysia Grand Prix) utrka je bolida Formule 1. Održana je 1. listopada 2017. godine na stazi Sepang u Kuala Lumpuru u Maleziji. Bila je to petnaesta utrka sezone 2017.

Sudionici utrke

* Zamjena, treći vozač

Izvještaj
Uoči utrke, Toro Rosso je objavio da će Daniila Kvyata zamijeniti Pierre Gasly. Razlog tome je bolja procjena Gaslyjevih vozačkih spospobnosti za sljedeću sezonu, kao i činjenica da Kvyat nije pokazao svoj pravi potencijal do sada.

Treninzi
Nizozemac Max Verstappen u Red Bullu, bio je najbrži na prvom slobodnom treningu, dok je na drugom slobodnom treningu, najbrže vrijeme ostvario Nijemac Sebastian Vettel u Ferrariju. Finac Kimi Räikkönen bio je najbrži na trećem slobodnom treningu. Pred kraj trećeg slobodnog treninga, Vettela su zadesili problemi s pogonskom jedinicom.

Kvalifikacije
Vettelovi problemi nastavili su se i u kvalifikacijama. Momčad Ferrarija je naporno radila kako bi se montirao novi motor koji je bio planiran za sljedeću utrku. U tome su uspjeli, ali nakon jednog izlaska na stazu, Vettel je osjetio ponovo nekakav problem i vratio se u garažu nakon čega više nije mogao izlaziti, te je startao utrku sa začelja. Početkom posljednje kvalifikacijske runde, tmurni oblaci su se nadvili nad stazom, te su vozači odmah izišli na stazu kako bi postavili jedan siguran krug. U tom prvom pokušaju Hamilton je odvozio krug od 1:30.076, što se kasnije pokazalo kao najbrže vrijeme. Räikkönen je ostvario drugo vrijeme sa samo 0,045 sekundi zaostatka za Britancem. Treće vrijeme odvozio je Verstappen, dok je njegov momčadski kolega Daniel Ricciardo bio četvrti.

Utrka
Već pri dolasku na grid, Räikkönen je prijavio probleme. Inženjeri su odvukli njegov bolid u garažu te počeli raditi na njemu, no bezuspješno. Zbog kvara baterije na motoru, Finac nije startao utrku. Hamilton je na startu zadržao svoju poziciju, a sjajno je startao i njegov momčadski kolega Bottas, koji je s četvrtog mjesta prošao pokraj Ricciarda. Sjajno je startao i Stoffel Vandoorne koji se probio na peto mjesto, kao i Williamsovi vozači, Felipe Massa i Lance Stroll. Vettel je nakon prvog kruga držao 13. mjesto.

U 4. krugu, Verstappen je uspio prestići Hamiltona i preuzeti vodstvo. U 9. krugu Ricciardo je vratio poziciju izgubljenu na startu od Bottasa. U 21. krugu Vettel je uspio proći Pereza za peto mjesto. Četiri kruga kasnije, Vettel je ulovio Bottasa. Došao mu je je na samo 0.7 sekundi zaostatka i u tom trenutku mogao je koristiti pomoć DRS-a. Prvi u boks od prve četvorke ušao je Hamilton. Samo krug kasnije u boks je odlučio ići i Vettel, koji je na taj način pretekao Bottasa koji je u boks ušao krug nakon Vettela. Nijemac je bio brži od Ricciarda i 1.4 sekundu po krugu i u 42. krugu je smanjio zaostatak za Australcem ispod pet sekundi. U narednim krugovima, pokušavao je prestići Ricciarda, ali bez uspjeha. Verstappen je upisao svoju drugu pobjedu u Formuli 1 ispred Hamiltona, koji je nakon ove utrke povećao prednost ispred Vettela na 34 boda.

Najbrža vremena treninga

Rezultati kvalifikacija

Rezultati utrke

 – Kimi Räikkönen nije startao utrku zbog kvara na motoru.

Zanimljivosti

Vozači
 2. pobjeda za Maxa Verstappena.
 114. postolje za Lewisa Hamiltona.
 26. postolje za Danijela Ricciarda.
 70. najbolja startna pozicija za Lewisa Hamiltona.

Konstruktori
 54. pobjeda za Red Bull.
 85. najbolja startna pozicija za Mercedes.

Ukupan poredak nakon 15 od 20 utrka

 Velika nagrada Singapura 2017. - Prošla utrka ← Formula 1 – sezona 2017. → Sljedeća utrka -  Velika nagrada Japana 2017.

Izvori

Vanjske poveznice
 2017 Malaysian Grand Prix StatsF1

Malezija-2017
Malezija

Velika nagrada Malezije 2017.


Dellin Betances (nacido el 23 de marzo de 1988 en Nueva York) es un lanzador estadounidense de origen dominicano que milita para Los Ángeles Dodgers.

Anteriormente jugó para los Yankees de Nueva York y los New York Mets en las Grandes Ligas de Béisbol (MLB).

Primeros años
Betances nació en Washington Heights, Manhattan. Sus padres, Jaime y María, emigraron a Estados Unidos desde la República Dominicana. Betances tiene dos hermanos mayores y una hermana menor. El español fue el primer idioma de Betances. La familia se mudó al Lower East Side cuando él tenía diez años.

A la edad de 10, Betances era uno de los fanáticos de los Yankees que estaba sentado junto a los Bleacher Creatures para el juego perfecto del lanzador de los Yankees David Cone en 1998. Él le da los créditos a su familia que lo llevaba a partidos de los Yankees lo que hizo que él eligiera el béisbol por encima del baloncesto.

Betances asistió a la Progress High School en el campus de Grand Street en Brooklyn, Nueva York. En su primer año, Betances medía 1,93 m y podía lanzar una bola rápida de hasta 85 millas por hora (137 km/h). En su tercer año, en 2005, Betances podía lanzar más de 90 millas por hora (140 km/h). En 2005, Betances fue nombrado Aflac All-American, el primer jugador de la ciudad de Nueva York en recibir este honor. Betances jugaba al béisbol en el verano en el Youth Service League. También formó parte de la selección nacional juvenil de Estados Unidos. En su último año, en 2006, Betances medía 2,06 m (6 pies y 9 pulgadas). SchoolSports.com calificó a Betances como la décima mejor promesa de la escuela secundaria en 2006.

Carrera
Betances fue seleccionado en la octava ronda del draft de 2006 de Major League Baseball. Recibió un bono por firmar de $1 millón de dólares para renunciar a su compromiso con la Universidad Vanderbilt.

Betances fue calificado como el tercer mejor prospecto de los Yankees para el año 2007, y como el quinto mejor para el año 2009, según la revista Baseball America.

Betances pasó el 2007 con el equipo Clase-A Staten Island Yankees y en 2008 con el equipo Clase-A Charleston RiverDogs. En 2009, lanzó para los Tampa Yankees, equipo Clase-A avanzado afiliado a los Yankees. Betances fue operado a finales de la temporada 2009, se informó erróneamente como una cirugía Tommy John, pero que en realidad era un procedimiento de refuerzo de los ligamentos.

Después de la temporada 2010, Betances fue añadido al roster de 40 hombres de los Yankees. Comenzó la temporada 2011 en nivel Doble-A con los Trenton Thunder, y fue promovido la Triple-A con los Scranton/Wilkes-Barre Yankees el 13 de agosto.

El 8 de septiembre de 2011, Betances fue promovido a las Grandes Ligas. Betances tuvo una sesión de pitcheo en la calle frente a su casa en Teaneck, Nueva Jersey con su hermano antes de unirse a los Yankees en Anaheim. Betances y su compañero prospecto Andrew Brackman hicieron su debut en Grandes Ligas el 22 de septiembre de 2011.

Referencias

Enlaces externos
MLB
Baseball-Reference
The Baseball Cube

Beisbolistas de Estados Unidos
Beisbolistas de República Dominicana en el Clásico Mundial de Béisbol
Beisbolistas de República Dominicana
Lanzadores de República Dominicana
Beisbolistas de New York Yankees
Beisbolistas de las Águilas Cibaeñas

Dellin Betances


Tobias Ellebæk (født 15. maj 1992 på Mors) er en dansk håndboldspiller, der spiller for Frisch Auf Göppingen. Han kom til klubben i 2020. Han har tidligere optrådt for Mors-Thy Håndbold, Stoholm Håndbold og Aalborg Håndbold.

Han har op til flere U-landsholdskampe på CV'et.

Han er storebror til FCM's Louise Ellebæk.

Eksterne henvisninger
 Hbold - Tobias Ellebæk
 EHF - Tobias Ellebæk

Personer fra Mors
Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra HF Mors
Håndboldspillere fra Mors-Thy Håndbold
Håndboldspillere fra Aalborg Håndbold

Tobias Ellebæk


Općinska nogometna liga Virovitica za sezonu 1971./72. je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bilo "Bratstvo" iz Gornjeg Bazja.

Ljestvica

 ljestvica bez jedne utakmice
 "Bratstvo" Gornje Bazje prvak radi bolje gol-razlike
 Obilićevo, skraćeno za Novo Obilićevo – tadašnji naziv za Zvonimirovo
 Ovčara, skraćeno za Ovčara Suhopoljska – danas dio naselja Suhopolje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međupodručna liga Bjelovar – Daruvar – Virovitica 1971./72.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr,  "Virovitički list" - tjednik SSRN općine Virovitica, br. 799 (22/1972), god. XIX, objavljeno 22. lipnja 1972., str. 6 (Sport; završna ljestvica bez jedne utakmice), preuzeto 27. srpnja 2021.

1971-72 1 OL
Virovitica
1971-72 Virovitica

Općinska nogometna liga Virovitica 1971./72.


Evenstad Station (Evenstad stasjon) er en jernbanestation på Rørosbanen, der ligger ved byområdet Evenstad i Stor-Elvdal kommune i Norge. Stationen består af et spor og en perron med et læskur samt en lille parkeringsplads.

Stationen blev oprettet som holdeplads med ekspedition af passagerer og gods 15. januar 1934. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. juni 1970.

Stationsbygningen var en flyttet og ombygget banevogterbolig. Den blev revet ned i 1979.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Etableret i 1934
Jernbanestationer i Hedmark

Evenstad Station


Vojo Vujević (Split, 2. ožujka 1955.) hrvatski je džudaš, osvajač svjetskog brončanog odličja. Natjecao se u kategorijama do 71 i 78 kilograma.

Životopis
Karijeru je započeo u Judo klubu »Split«, za koji je nastupao od 1972. do 1984. Prvi uspjeh ostvaruje osvajanjem bronce na Jugoslavenskom kadetskom prvenstvu 1972. u Novom Sadu U juniorskoj kategoriji bio je prvak (Beograd, 1975.) i doprvak (Split, 1984.) Jugoslavije.

Naslove jugoslavenskog prvaka u seniorskoj kategoriji osvajao je 11 puta (u Zagrebu, Beogradu, Celju, Čakovcu, Ljubljani, Mariboru, Prištini, Rijeci i Novom Sadu), čime se smatra najuspješnijim hrvatskim i jugoslavenskim judašem.

Najveće uspjehe u karijeri ostvario je osvajanjem bornčanog odličja na Svjetskom prvenstvu 1981. u nizozemskom Maastrichtu i srebrnog odličja na Svjetskom studenstkom prvenstvu 1978. u Rio de Janieru. U Svjetskom kupu ostvario je 3 postolja (2 srebrna i 1 brončano).

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski džudaši

Vojo Vujević


National League er navnet på flere sportsligaer:

 National League (engelsk fodbold) - Udgør Englands 5.- og 6. bedste række, med National League South og National League North.
 National League (baseball) - Baseballliga i USA. Sammen med American League udgør den Major League Baseball.

Se også
 Nations League (flertydig)

National League


غاضبون وغاضبات هو مسلسل اجتماعي كوميدي مصري من إنتاج سنة 1993 عبارة عن حلقات منفصلة تتناول مشكلات الشباب حيث تدور كل حلقة في أحداث وشخصيات مختلفة. المسلسل عن قصة للأديب المصري أنيس منصور ومن إخراج وجيه الشناوي.

طاقم التمثيل
 صلاح ذو الفقار
 شيرين سيف النصر
 شريف منير
 عايدة عبد العزيز
 عايدة كامل
 رشوان توفيق
 شوقي شامخ
 محمد السبع
 سناء شافع
 سلوي عثمان
 عصمت محمود

المراجع

أنيس منصور
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1993
مسلسلات شريف منير
مسلسلات شيرين سيف النصر
مسلسلات صلاح ذو الفقار
مسلسلات أحلام الجريتلي
مسلسلات هاني رمزي

غاضبون وغاضبات (مسلسل)


An Tillandsia huarazensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renate Ehlers ngan Till. An Tillandsia huarazensis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia huarazensis


Geschmeido ist eine deutschsprachige Rock-/Pop-Band. Sie wurde 1996 in Freiburg im Breisgau gegründet und agiert seit 2003 von Berlin aus. Seit 2007 steht sie bei Tapete Records unter Vertrag.

Geschichte
Bis kurz nach Veröffentlichung des Albums Auf Wiedersehen war Franz Frowein (Gitarre) festes Mitglied der Band. Er schied im Sommer 2007 aus und widmete sich fortan dem Beruf des Lehrers. Der Schlagzeuger Stefan Wittich ist gleichzeitig bei der Band Tele engagiert, die ebenfalls bei Tapete Records unter Vertrag steht.

Musik und Texte stammen von Multiinstrumentalist Philippe Frowein, der zusammen mit Stefan St. John auch als Produzent fungiert. Das Debütalbum Zwischen den Mahlzeiten wurde von Tobias Levin (Cpt. Kirk &.) in dessen Hamburger Electric Avenue Studio aufgenommen und produziert. Die Alben Same Same und Auf Wiedersehen wurden privat aufgenommen und produziert.

Die Band legt immer wieder Pausen ein, die mehrere Jahre dauern können. Auf ihrem Webauftritt meldet sie sich aber meist, wenn es Neuigkeiten gibt.

Die Band war mit mehreren Beiträgen auf den Müssen alle mit - Kompilationen von Tapete Records vertreten: Zwischen den Mahlzeiten (1998), Sag mir wir schlafen nie (2004), Auf Wiedersehen (2007), außerdem mit Möwen (als Deko) auf Tapete 100 (2007).

Diskografie
 1997: Geschmeido (Demo-Tape, Eigenvertrieb)
 1999: Zwischen den Mahlzeiten (Single, Community / Virgin)
 1999: Zwischen den Mahlzeiten (Album, Community / Virgin)
 2000: Same, Same (Album, Community / Virgin)
 2007: Auf Wiedersehen (Album, Tapete Records / Indigo)

Weblinks
 Offizielle Website
 Geschmeido beim Label Tapete Records

Rockband
Deutsche Band
Musikgruppe (Freiburg im Breisgau)

Geschmeido


Giornale di Fiume (1865., 1870. – 1871.) jedne su od povijesnih riječkih novina. Prvi broj izašao je 7. siječnja 1865., ali iste godine u prosincu novine se prestaju tiskati. Bile su tjednik, a zbog mnogih ilustracija izgledale su više kao časopis, nego kao novine. Ponovno izlaze u prosincu 1870., ali krajem 1871. godine u potpunosti prestaju s izlaženjem.

Godine 1865. tiskale su se u tiskari Emidia Mohovicha (Stabilimento tipo-litografico Fiumano), koji ih i uređuje.

Od 1870. do 1871. tiskaju se u tiskari "Patriottica Fiumana", a uređuje ih dr. Carlo Salvadori (od 20. prosinca 1870. do 30. prosinca 1871.). Novine su izlazile svaki dan osim ponedjeljka. Nisu ni sadržajno ni grafički bile bliske istoimenim novinama iz 1865. godine. Većeg su formata i bez ilustracija, a sadržajno definirane podnaslovom. Donosile su trgovačke, pomorske i političke vijesti i članke iz kulture.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski tjednici
Riječki tisak

Giornale di Fiume