التمييز العنصري هو أي نوع من التمييز ضد أي فرد على أساس لون البشرة أو العرق أو الإثنية. يمكن أن يمارس الأفراد التمييز العنصري برفضهم القيام بأعمال تجارية مع مجموعة أشخاص ينتمون إلى جماعة معينة أو التواصل معهم أو تبادل الموارد معهم. بإمكان الحكومات أن تميز بحكم الأمر الواقع أو بصورة صريحة من خلال القوانين، كالتمييز من خلال سياسات الفصل العنصري أو التطبيق المتفاوت للقانون أو تخصيص غير متكافئ للموارد. وتمتلك بعض الولايات القضائية قوانين مناهضة للتمييز تمنع الحكومة أو الأفراد من التمييز بناء على العرق (وأحيانًا عوامل أخرى) في ظروف مختلفة. تلجأ بعض المؤسسات والقوانين إلى التمييز الإيجابي في محاولة للتغلب على آثار التمييز العنصري أو تعويضها. في بعض الحالات، يتخذ ذلك ببساطة شكل قبول متزايد لأعضاء الجماعات غير الممثلة كفاية، وفي حالات أخرى، هناك كوتات عرقية صارمة. وتوصف هذه الحلول القوية، كالكوتات، من قبل خصومها بأنها تمييز معكوس، حيث يتعرض أعضاء أكثرية أو جماعة مسيطرة لتمييز ضدهم.

مشكلات الحدود وأشكال تمييز مرتبطة
قد تنطوي التصنيفات العرقية على عدة عوامل (مثل الأسلاف والمظهر الجسدي والأصل القومي واللغة والدين والثقافة) ويمكن أن تضعها الحكومات ضمن قوانين أو قد تعتمد على الأعراف الثقافية المحلية.

يرتبط التمييز القائم على أساس لون البشرة (الذي يقاس مثلًا على مقياس فيتزباتريك) بصورة وثيقة بالتمييز العنصري، إذ عادة ما يستخدم لون البشرة كممثل للعرق في التفاعلات اليومية، وهو أحد العوامل المستخدمة من قبل النظم القانونية التي تطبق معايير مفصلة. على سبيل المثال، استُخدم قانون تسجيل السكان لعام 1950 لفرض نظام الفصل العنصري في جنوب أفريقيا، وأنشأت البرازيل هيئات لتعيين تصنيف عرقي للبشر بهدف فرض كوتات عرقية. ونظرًا إلى أنه يمكن للتنوع الجيني ولون البشرة ومظاهر جسدية أخرى أن تختلف إلى حد كبير حتى بين الأشقاء. فبعض الأولاد من نفس الوالدين قد يصنفون أنفسهم أو يصنفون من قبل آخرين بأنهم ينتمون إلى أعراق مختلفة. في بعض الحالات، يصنف الشخص نفسه بأنه ينتمي إلى عرق آخر استنادًا إلى شهادة الولاة مقابل شهادة الوفاة. وتصنف قواعد مختلفة (مثل جنس متفوق وجنس أدنى) البشر ذاتهم بصورة مختلفة، ولأسباب مختلفة «يجتاز» بعض البشر بصفته عضوًا من عرق مختلف عن العرق الذي كان سيصنف ضمنه في حالات أخرى، مما يمنحه فرصة تجنب تمييز قانوني أو اجتماعي.

وتعرّف عرقية ما بأنها مجموعة إثنيات من سكان في مناطق جغرافية متجاورة (مثل قارة كأستراليا أو إقليم شبه قاري مثل جنوب آسيا) تتشابه من ناحية الشكل بشكل إجمالي. في حالات كهذه، يمكن أن يحدث التمييز العنصري لأن شخصًا ما ينتمي إلى إثنية خارج ذلك العرق، أو يمكن أن يقع تمييز إثني (أو كراهية عرقية أو صراع إثني أو عنف إثني) بين مجموعات تعتبر بعضها بعضًا من العرق نفسه. والأمر نفسه ينطبق حين يتعلق الأمر بطوائف إثنية، إذ إن الطائفة الإثنية متوارثة، وعادة ما يعتبر الأشخاص الذين ينتمون إلى الطائفة الإثنية ذاتها بأنهم ينتمون إلى العرقية والإثنية ذاتهما.

ويستخدم الأصل القومي للشخص (البلد الذي ولد فيه أو يحوز على جنسيته) في بعض الأحيان في تحديد إثنية الشخص أو عرقيته، إلا أنه يمكن للتمييز الذي يقوم على الأصل القومي أن يكون منفصلًا عن العرقية (وفي بعض الأحيان تتصدى له بشكل خاص بعض القوانين المناهضة للتمييز). ويتحدد الأصل القومي عادة عن طريق اللغة والثقافة، ويمكن لهاتين الأخيرتين أن تتسببا بوقوع حوادث تمييز تستند إلى الأصل القومي. على سبيل المثال، قد ينال شخص من إثنية جنوب آسيوية نشأ في لندن ويتحدث اللغة الإنجليزية البريطانية بلهجة لندنية، وقد تشربت أسرته الثقافة البريطانية، محاباة في التعامل مقابل شخص من الإثنية ذاتها قد هاجر مسبقًا ويتحدث الإنجليزية الهندية. واختلاف كهذا في التعامل قد يوصف بصورة غير رسمية بأنه شكل من أشكال العنصرية، أو بشكل أكثر دقة بأنه رهاب أجانب أو مشاعر معادية للمهاجرين.

في الدول التي شهدت هجرة أو توحدًا أو تفككًا بصورة حديثة نسبيًا، قد يعقد التكوين الإثني كلًا من الإثنية والعرقية ويرتبط بالهوية أو الانتماء. وأحيانًا تتحدد إثنية المهاجرين في بلدهم الجديد بأنها أصلهم القومي وتجتاز عرقيات عديدة. على سبيل المثال، قبِل إحصاء سكان الولايات المتحدة الأمريكية لعام 2015 بمنح هوية أمريكي مكسيكي لأشخاص أيًا تكن عرقيتهم (مثلًا تضمن ذلك الأمريكيين الأصليين من المكسيك والمنحدرين من أفارقة نقلوا إلى إسبانيا الجديدة كمستعبدين، والمنحدرين من المستعمرين الإسبان). وفي إحصاءات أجرتها الحكومة المكسيكية، كان ذات الأشخاص سيوصفون بأنهم سكان أصليون أو سود أو بيض (وكان عدد كبير من الأشخاص غير المصنفين سيوصفون بأنهم من الميستيزو). يطرح إحصاء الولايات المتحدة أسئلة منفصلة حول هسبان وأمريكيون لاتينيون للتفريق بين اللغة والهوية العرقية. ويحدث بالفعل تمييز بين هسباني ولاتيني في الولايات المتحدة وقد يعتبر شكلًا من أشكال التمييز العرقي في حال اعتبر «الهسباني» أو «اللاتيني» تصنيفًا عرقيًا جديدًا مستمدًا من الإثنيات التي تشكلت بعد استقلال المستعمرات السابقة في الأمريكيتين. وتطبق العديد من التقارير الإحصائية كلا التصنيفين، على سبيل المثال مقارنة البيض على الهسبانيين على الجماعات الأخرى.

حين يتعرض شعب يتكون من أعراق مختلفة لمعاملة بشكل مختلف، تثير القرارات حول كيفية معاملة شخص معين أسئلة حول التصنيف العرقي الذي ينتمي إليه هذا الشخص. مثلًا، استخدمت تعاريف للبيض في الولايات المتحدة قبل ظهور حركة الحقوق المدينة لأهداف تتعلق بالهجرة وإمكانية منحهم الجنسية أو استعبادهم. في حال عرّفت إحدى العرقيات بأنها جماعة من الأشخاص الذين ينتمون إلى جماعة إثنية لغوية، يمكن عندئذ استخدام الأصل اللغوي المشترك لرسم حدود تلك الجماعة. تعرضت مكانة الفنلنديين بصفتهم بيض لتحد استنادًا إلى كون اللغة الفنلندية تنتمي إلى اللغات الأورالية بدلًا من اللغات الهندية الأوروبية، الأمر الذي زعم أنه قد أنشأ فنلنديي العرق المغولي. والمفهوم الأمريكي الشائع بأن جميع الشعوب المنحدرة من أوروبا جغرافيًا من أصحاب البشرة الفاتحة هم «بيض» ساد على الفنلنديين، ومهاجرين أوروبيين آخرين مثل الأمريكيين الإيرلنديين والأمريكيين الإيطاليين تعرض بياضهم لتحد وواجهوا تمييزًا اجتماعيًا إن لم يكن تمييزًا قانونيًا. وعادة ما أثارت القوانين في أمريكا وجنوب أفريقيا التي قسمت السكان إلى بيض من أصل أوروبي وسود من أصل من أفريقيا جنوب الصحراء مشكلة في التفسير عند التعامل مع أشخاص من مناطق أخرى، كباقي حوض البحر الأبيض المتوسط وآسيا وشمالي أفريقيا، أو حتى الأمريكيين الأصليين، وعادة ما نجم تمييز قانوني عن تصنيفهم بأنهم غير بيض. (تمتلك بعض القبائل الأمريكية الأصلية حقوق معاهدة تمنحهم امتيازات وليس تمييزًا ضدهم، وغالبًا ما أقرت هذه الحقوق بعد مفاوضات لم تكن شروطها ملائمة). على الرغم من أنهم واجهوا تمييزًا دينيًا بصفتهم جماعة إثنية دينية، فإن بياض بشرة جميع اليهود واجه تحديات في الولايات المتحدة أيضًا، وكانت هناك محاولات لتصنيفهم كآسيويين (تقع فلسطين في آسيا الغربية) أو ساميين (ذلك يشمل العرب أيضًا). الأسلاف الفعليون لمعظم الشعب اليهودي هم أكثر تنوعًا من أن يكون منحدرًا فقط من قبائل عبرية قديمة. مع انتشار الشتات اليهودي في أوروبا وأفريقيا مع مرور الزمن، برز عدد من التقسيمات الإثنية اليهودية، الأمر الذي أسفر عن يهود حددت هويتهم العرقية بأنها بيضاء وسوداء إضافة إلى عرقيات أخرى. وأفضى توحيد الجماعات المتنوعة في إسرائيل الحديثة إلى بعض مشكلات التمييز العرقي من قبل يهود من أصحاب البشرة الفاتحة ضد يهود من أصحاب البشرة السمراء.

حول العالم

توجهات عامة
نظر تحليل أجرته صحيفة واشنطن بوست في عام 2013 لبيانات رابطة إحصاء القيم العالمية إلى الجزء من السكان في كل بلد الذي أشار إلى أنهم لا يفضلون أن يكون جيرانهم من عرقية مختلفة. وتراوحت النسبة بين أقل من 5% في أستراليا ونيوزيلندا والعديد من الدول في الأمريكيتين و51.4% في الأردن، وكانت النسب متفاوتة بشدة في أوروبا، إذ بلغت أقل من 5% في المملكة المتحدة والنروج والسويد و22.7% في فرنسا.

وجدت دراسات تجريبية ميدانية استمرت لأكثر من 30 عامًا مستويات كبيرة من التمييز ضد الأشخاص من أصحاب البشرة الملونة في العمل والإسكان وأسواق المنتجات في 10 دول.

المراجع

تمييز حسب الفئة
عنصرية

تمييز عنصري


Villamanín de la Tercia es una localidad del municipio de Villamanín, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España). Es la capital del municipio de Villamanín.

Situación

Se encuentra en la Carretera Nacional N-630.

Confina con Fontún de la Tercia al E; con Golpejar de la Tercia al N; con Rodiezmo de la Tercia al O y con Villasimpliz al S.

Historia

Evolución demográfica

Véase también

 Los Argüellos

Localidades de Villamanín
Localidades de la Tercia

Villamanín de la Tercia


Toporec este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.957 de locuitori.

Istoric
Localitatea Toporec este atestată documentar din 1277.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Toporec


The majhūl date ( - tamar al-majhūl. Tamar means 'date' and majhūl means 'unknown', from جَهِلَ, 'to not know') also known as medjool, medjoul, or majhool, is a large, sweet cultivated variety of date (Phoenix dactylifera) originally grown in the Tafilalt region of Morocco, but is currently also grown in the United States, Israel, Palestine, Iran, Saudi Arabia, South Africa, and Jordan. The variety is planted both for its fruit and for landscaping. The medjool is a distinct landrace, described as producing "large soft fruit, with orange-yellowish flesh, and a mildly rich and pleasing flavor". Israel currently holds more than 60 percent of the global mejhoul market share, making it the largest exporter of mejhoul dates in the world.

Medjool dates are high in oxalates (18.47-233.35 mg/100 g DW). The name medjool, meaning 'to not know', comes from its once unknown origin.

See also
 Jujube, also called the red date or Chinese date

References

External links

Date cultivars

Medjool


James Alexander Phillips (* 13. Mai 1984) ist ein walisischer Badmintonspieler.

Karriere
James Phillips wurde 2008 erstmals nationaler Titelträger in Wales. Weitere Titelgewinne folgten 2010 und 2012. Außerhalb seiner Heimat siegte er 2010 bei den Croatian International. 2006 und 2010 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Wales)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Wales)
Walisischer Meister (Badminton)
Waliser
Brite
Geboren 1984
Mann

James Alexander Phillips


Fundação e Historial

Criada em 2000, por Mário Montenegro e Nuno Pinto, a Marionet é uma companhia de teatro sediada em Coimbra, que centra o seu trabalho no cruzamento das artes performativas com as ciências.  Ao longo de mais de duas décadas de atividade contínua, já ultrapassou os 50 espetáculos estreados, além de ter vindo a produzir outras iniciativas regulares e complementares, como leituras teatrais, oficinas, conversas, publicações e colóquios.

Teatro e Ciência
Desde a fase primordial da Marionet que esta se foca na criação de sinergias entre teatro e ciência. O espetáculo que introduziu esta vertente de cruzamento disciplinar na companhia foi "Revolução dos Corpos Celestes", uma peça sobre a história da Cosmologia, apresentada em 2001.

No seu trabalho de investigação e criação, a Marionet trabalha de perto com investigadores especializados que fornecem consultoria em cada um dos temas científicos abordados nos seus espetáculos. Com base nestes contributos, desenvolve criações artísticas originais e realiza investigação na área da intersecção entre teatro e ciência, promovendo ainda trabalhos artísticos colaborativos com cientistas.

Neste contexto, a companhia tem trabalhado com várias instituições científicas, como o MARE - Centro de Ciências do Mar e do Ambiente], o Centro de Neurociências e Biologia Celular, o Centro de Ciência Viva ou o Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra, bem como com personalidades, entidades e empresas de forte vínculo científico, como Carl Djerassi, a Sociedade Portuguesa de Química, a Noite Europeia dos Investigadores e a Feedzai.

Nos últimos anos, a Marionet ampliou a sua rede de entidades parceiras, nacionais e internacionais, participando em projetos de formação avançada de centros de investigação científica a que está ligada, assim como através de diversas iniciativas de ciência participativa.

Instalações
Tendo já ocupado outros espaços da cidade de Coimbra, a atual sede da Marionet situa-se na Rua Carlos Seixas. Contudo, ao longo de mais de duas décadas de atividade, a companhia nunca possuiu um local fixo de ensaio e apresentação pública onde possa desenvolver o seu trabalho, de forma mais estável e continuada.  Devido a esta circunstância, os seus espetáculos têm regularmente subido a palco em várias salas conimbricenses, como Teatro da Cerca de São Bernardo, Teatro Académico de Gil Vicente e Convento São Francisco]. Pela sua ligação intrínseca a diversas instituições científicas, também já aconteceram apresentações em espaços menos usuais, como Museu da Ciência da Universidade de Coimbra, Jardim Botânico da Universidade de Coimbra, Centro de Neurociências e Biologia Celular da Universidade de Coimbra e  Biblioteca Municipal de Coimbra].

Atividade regular

LABORATÓRIO DO DESCONHECIMENTO. Em 2018, a Marionet deu início a esta iniciativa de pesquisa e criação que visa abordar temáticas científicos, no seio de uma equipa interdisciplinar composta por cientistas e artistas. Neste âmbito já foram trabalhados temas como interação planta-medicamento, ecologia, saúde mental, inteligência artificial, epilepsia e distúrbios de sono. Este último deu origem ao espetáculo "Morfeu e Apneia", apresentado, em 2022, no Dia Mundial do Sono, tendo valido um prémio atribuído pela World Sleep Society.
 CENTRO DE DOCUMENTAÇÃO EM ARTES PERFORMATIVAS E CIÊNCIA. Desde 2012 que a Marionet vem organizando e disponibilizando um repositório de peças teatrais e ensaios sobre o cruzamento entre teatro e ciência. A listagem completa de obras disponíveis para requisição pode ser consultada no respetivo website.
 LER TEATRO COM CIÊNCIA. Com início em 2019 e, desde janeiro de 2021, com regularidade bimensal, são momentos de leitura pública e informal de peças teatrais que acontecem, em Coimbra, "em diversos espaços da cidade, com acesso livre, mas sujeitas a inscrição". Este foi um dos Clubes de Leitura portugueses destacados em artigo da revista Evasõe], do Jornal de Notícias. As obras selecionadas estão originalmente escritas em inglês, sendo traduzidas para a língua portuguesa por um colectivo de voluntários que integram um Projeto de Tradução Colaborativa, numa lógica de ciência cidadã.
 OBJETOS ARTÍSTICOS DIGITAIS. Em 2020, a pandemia de covid-19 levou a Marionet a adaptar-se a essa circunstância, o que levou à criação de espetáculos concebidos unicamente para serem apresentados em vídeo, nas suas plataformas online. Uma vez ultrapassados os condicionamentos pandémicos, a pertinência destes vídeos manteve-se, numa lógica de diversificação de veículos artísticos e de captação de novos públicos, nomeadamente de faixas etárias mais jovens. Exemplos destas iniciativas são "Doença Bipolar: um outro lado", "Morfeu" e "Nuvens".
 A estas iniciativas junta também atividades como conversas relacionadas com espetáculos apresentados, exposições, residências artísticas, oficinas destinadas ao público infanto-juvenil, publicações de peças teatrais, a realização de um documentário (com realização de Laetitia Morais) e a organização de um colóquio científico.

Colóquio Científico Internacional
Além da componente teatral, a Marionet organiza, em parceria com o CEIS20, o iiiUC, o  TAGV e o CNC, o Colóquio Internacional Theatre About Science, que teve a sua primeira edição em 2021, contando com oradores como Andrea Brunello, Frèdérique Aít-Tquati e Kirsten Sheperd-Barr. A segunda edição acontece entre 9 e 11 de novembro de 2023, uma vez mais na cidade de Coimbra, tendo como keynote speakers Catherine Courtet, Emma Weitkamp, Liliane Campos e Steve Abbott.

Espetáculos apresentados

Ligações externas
Website oficial da Marionet

Teatro em Coimbra
Fundações em Portugal em 2000
Companhias de teatro de Portugal

Marionet


Agave bicolor ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton bicolor stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'zweifarbig' und verweist auf die zweifarbigen Blüten der Art.

Beschreibung
Agave bicolor ist kahl und wächst mit Rhizomen von 3 bis 4 (selten 2 bis 5) Zentimeter Länge und 1,5 bis 2,5 (selten ab 1) Zentimeter Breite. Die Wurzeln sind fleischig. Die vier bis sechs (selten drei bis zwölf) welligen, halbsukkulenten, glatten bis papillösen Laubblätter sind lanzettlich. Sie sind 8 bis 15 (selten ab 5) Zentimeter lang und 0,6 bis 1 (selten bis 1,4) Zentimeter breit. Die welligen Blattränder sind papillös und hyalin.

Der "ährige" Blütenstand ist 24 bis 40 (selten bis 54) Zentimeter lang. Aus seinen drei bis fünf (selten bis neun) blütentragenden Knoten entspringen paarig die 23 bis 29 (selten ab 20) Millimeter langen Blüten. Die lanzettlichen Brakteen sind 3 bis 5 (selten bis 7,5) Zentimeter lang. Der Blütenstiel weist eine Länge von 6 bis 13 Millimeter auf, der Fruchtknoten ist 9 bis 15 (selten bis 19) Millimeter lang. Die Perigonblätter der Blüten sind orangegrünlich gefärbt. Die abrupt erweiterte und gebogene Blütenröhre hat an ihrer Mündung einen Durchmesser von 2,4 bis 3 (selten 1,6 bis 5,5) Millimeter. Ihre grünen, kleinspitzigen Blütenzipfel sind 2 bis 3 (selten bis 4) Millimeter lang und 2 bis 3 (selten 1,7 bis 4) Millimeter breit. Die Narbe ragt nicht aus der Blüte heraus. Der Griffel erreicht Längen von 19 bis 26 (selten 10 bis 32) Millimeter. Die ist Narbe dreilappig. Die Blütezeit reicht von Juni bis August.

Die halbkugelförmigen Früchte sind 1,1 Zentimeter lang und ebenso breit. Sie enthalten halbkugelförmige schwarze Samen von 4,5 Millimeter Länge und 2,4 Millimeter Breite.

Systematik und Verbreitung
Agave apedicellata ist im mexikanischen Bundesstaat Oaxaca in Grasland und in Kiefern-Eichenwäldern in Höhenlagen von 2300 bis 2500 Metern verbreitet. Agave apedicellata ist der südlichste Vertreter der Polianthes-Gruppe.

Die Erstbeschreibung als Polianthes bicolor durch Eloy Solano und Abisai Josue García-Mendoza wurde 1998 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave.

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Polianthes-Gruppe zugeordnet.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Agaven
Bicolor

Agave bicolor


بوليكيف (Болехів) هي مدينة في مقاطعة إفانو-فرانكيفسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن في مقاطعة إيفانو فرانكيفسك
مواقع هولوكوست في أوكرانيا

بوليخيف


est un tailleur bespoke anglais installé au 1 Savile Row à Londres. La maison, qui trouve ses origines en 1771, est l'une des plus anciennes entreprises de confection sur mesure au monde, même si formellement elle s'établit dans sa forme actuelle en 1974. Elle habille à l'origine les officiers de la Royal Navy et de la British Army. Gieves & Hawkes dispose de plusieurs . La maison réalise principalement du sur-mesure, des uniformes militaires, ainsi qu'également du prêt-à-porter. Elle reste une institution en Angleterre.

Historique

Hawkes
Thomas Hawkes, né à Stourbridge, vient à Londres pour faire fortune en 1760. Il est alors l'employé de M. Moy sur Swallow Street à Londres, le fabricant de casquettes et bonnets de velours. M. Moy, qui boit beaucoup, laisse le jeune Hawkes libre de cultiver sa clientèle aristocratique. En 1771, Moy meurt et Hawkes ouvre sa  propre boutique à Londres sur Brewer Street. Il bénéficie de multiples commandes des soldats de l'Empire grâce à sa technique permettant de rendre le cuir des casques résistant à un coup d'épée ; il devient fournisseur du roi George III. Il est alors décrit en 1793 comme  (« Casque, chapeau et casquette pour le roi »). À sa mort en 1809, son gendre Richard Moseley prend le tête de l'entreprise puis au milieu du siècle, son neveu Henry Thomas White qui impose sa spécialisation du fil d'or dans les uniformes militaires.

Hawkes & Co achète le 1 Savile Row en 1912.

Gieve
James Gieve s'associe en 1852 à Joseph Galt (propriétaire du tailleur Meredith à Portsmouth spécialisé dans les uniformes de la Navy) et nomment l'entreprise Galt & Gieves. James Gieve en devient le seul propriétaire en 1887, nommée alors Gieve & Co. Mais il meurt le 23 mars de l'année suivante : ses deux fils, James Watson et John prennent la suite. James Watson Gieve développe l'affaire en s'installant dans les principaux ports du royaume-Uni à l'aube du . En parallèle, il installe  également à Londres au 21, George Street en 1903 pour confectionner uniformes et tenues de cérémonies. Il reçoit par la suite sa première commande royale, venant du roi George V pour son uniforme d'officier de la Navy ainsi que son premier Royal Warrant. Puis en 1912 il déménage et s'agrandit sur South Molton Street. La Première Guerre mondiale est source de revenus pour l'entreprise face à la demande d'uniformes d'officiers. Après la guerre un atelier ouvre sur Bond Street et la maison se diversifie vers les uniformes pour les écoles privées ou ceux du personnel des navires de croisières. Lorsque James Gieve meurt en 1927, Rodney Watson Gieve prend les rênes de la maison. Durant la Seconde Guerre mondiale, l'entreprise est sollicitée pour les uniformes de l'armée anglaise mais plusieurs établissements situés dans les ports britanniques sont bombardés, ainsi que celui de Bond Street. À la sortie de la guerre, moins d'uniformes sur mesure sont demandés et la maison évolue vers du prêt-à-porter ainsi que des modèles pour femmes. Vers cette époque, la majeure partie des succursales sont fermées et seule la boutique de Londres perdure.

Gieves avec Hawkes
Gieves Ltd se joint à Hawkes en 1974 dans l'emplacement du 1 Savile Row ; la maison devient Gieves & Hawkes.

La maison est membre fondateur de la Savile Row Bespoke Association destinée à représenter les tailleurs de la rue de Londres au début des années 2000. Gieves & Hawkes dispose de larges archives d'uniformes militaires. Alexander McQueen y fait sa formation.

L'entreprise est achetée par un groupe d'investisseurs alliés au promoteur immobilier et fabricant de vêtements basé à Hong Kong, USL Holdings Ltd, en 2002. Gieves, la marque de Gieves & Hawkes conçue par Joe Casely-Hayford, est présentée pour la première fois sur le podium lors de la Fashion Week de Paris en 2006. L'année suivante, Robert Gieve, la cinquième et dernière génération de la famille au sein de Gieves & Hawkes, décède. Début 2012 l'enseigne diffuse une ligne de prêt-à-porter, dessinée par Barry Tulip. En mai de la même année, Gieves & Hawkes est acquis par Trinity Limited, et la distribution de Gieves & Hawkes continue de se développer avec 68 magasins et concessions au Royaume-Uni et à Hong Kong, en Chine et à Taïwan. Par la suite, la maison est la propriété de Trinity Limited lui-même appartenant au groupe chinois Shandong Ruyi.

Fin 2021, l'énorme dette de Shandong Ruyi, estimée à quatre milliards de dollars, vient mettre en péril la survie de Gieves & Hawkes. Un repreneur est espéré.

Références

Source

Bibliographie

Liens externes

Entreprise ayant son siège à Londres
Confection de vêtements

Gieves & Hawkes


Enoque Pelágio (Timbaúba, 24 de fevereiro de 1934 — João Pessoa, 1987) foi um jornalista brasileiro.

Biografia

Radialismo
Pelágio iniciou-se na comunicação em 1963, aos 19 anos, como coletor de notícias da extinta Rádio Arapuan, onde mais tarde viria a ter o programa de maior audiência da capital: o polêmico «Dramas e Comédias da Cidade». Pouco antes da Arapuan, o comunicador havia feito uma breve passagem pela Rádio Tabajara, de onde foi demitido por não falar inglês.

Embora não tivesse formação jornalística, Enoque fazia parte dos profissionais cujo exercício foi garantido por direito constituído, ou seja, décadas de atuação na área, tendo recebido várias homenagens ao longo de sua carreira, entre as quais um troféu da Associação Paraibana de Imprensa por sua contribuição ao jornalismo do estado. Antes de adentrar o radialismo, ele havia sido leiturista de luz e locutor de carro de som, apesar da nunca exercida formação técnica em marcenaria.

Como jornalista policial, o comunicador foi detido uma vez e sofreu duas tentativas de assassinato por fazer denúncias contundentes contra os supostos autores. As décadas de profissão lhe renderam picos de audiência.

Curta carreira política
Enoque entrou para a vereança pela Arena em João Pessoa no ano de 1972, tendo sido o vereador mais votado naquele pleito. Dois anos depois, tentou ingressar como deputado estadual, mas não teve êxito.

Morte
O radialista morreu em 1987 em virtude de um acidente cercado de mistérios. Aparentemente, faltou freio no seu carro numa descida, o que o levou a bater de frente com um poste de iluminação pública.

Jornalistas da Paraíba
Naturais de Timbaúba

Enoque Pelágio


Herald Sun Tour 2017 var den 64. udgave af det australske landevejscykelløb i Victoria. Løbet foregik i perioden 1. til 5. februar 2017. Løbet var en del af UCI Oceania Tour 2017 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev australske Damien Howson fra .

Hold

Etaperne

Prolog

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger
Officielle hjemmeside

2017
Cykelløb i 2017

Herald Sun Tour 2017


An Restrepia condorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Rodrigo Escobar. An Restrepia condorensis in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia condorensis


KF Trepça'89 (Klubi Futbollistik Trepça'89) er en fodboldklub fra Mitrovica, Kosovo. Klubben blev etableret i 1989 som Minatori '89 af en gruppe spillere fra FK Trepča Kosovska Mitrovica. Klubbens lokale rivaler er KF Trepça, som også kommer fra byen Mitrovica. KF Trepça'89 spiller i Kosovar Superliga.

Hæder

Landsturnering
Kosovar Superliga
 Mestre (1): 2016–17
 Toere (5): 2001–02, 2004–05, 2011–12, 2012–13, 2013–14,

Liga e Parë
 Mestre(1): 2009–10

Pokalturnering
Kosovar Cup
 Mestre (1): 2011–12
 Toere (2): 2007–08, 2014–15

Resultater fra Europæisk fodbold

KF Trepça'89 deltager for første gang i UEFA Champions League i 2017–18 sæsonen, hvor de spiller i den første indledende runde. Trepça'89 skulle spille deres første kamp i Champions League mod den færøske klub Víkingur Gøta, som også havde deres debut i Champions League.

Noter

Referencer

Fodboldklubber i Kosovo
Etableret i 1989

KF Trepça'89


Articles with hAudio microformats
"Good Days" é uma canção da cantora estadunidense SZA. Foi lançado pela Top Dawg Entertainment e RCA em 25 de dezembro de 2020, como o single principal de seu segundo álbum de estúdio, SOS (2022). SZA escreveu a música ao lado de Jacob Collier, que fornece vocais de fundo, e com os produtores Carter Lang, Los Hendrix e Nascent. "Good Days" é um R&B alternativo e uma música pop alternativa.

"Good Days" foi um sucesso comercial e alcançou a posição nove na Billboard Hot 100, tornando-se o primeiro hit solo de SZA entre os dez primeiros e o terceiro geral na parada. Fora dos Estados Unidos, também alcançou o top 10 na Austrália, Bélgica, Irlanda, Malásia, Nova Zelândia e Cingapura, e alcançou a posição sete na Billboard Global 200.

A canção foi aclamada pela crítica e indicada para Melhor Canção de R&B no 64º Grammy Awards.

Antecedentes e lançamento
SZA lançou a música pela primeira vez em 15 de julho de 2020, por meio dos seus stories no Instagram. "Good Days" foi originalmente apresentada no final do videoclipe de "Hit Different", lançado em setembro de 2020, levando a especulações entre os ouvintes de que serviria como lado B desse single. Em 21 de outubro de 2020, SZA explicou que a música estava "em liberação" para lançamento. Uma semana antes do lançamento, ela confirmou que a faixa sairia antes de 2021. A música acabou sendo lançada como uma surpresa no dia de Natal de 2020. Após o lançamento, a cantora revelou que começou a escrever a música durante uma sessão no aniversário de Carter Lang e "terminou aleatoriamente recentemente".

Composição
Apelidada de "faixa nostálgica", "Good Days" mostra SZA cantando sobre "amor anterior, busca da alma e alegria despreocupada" sobre "pedaços de riffs com toques de guitarra", enquanto ela faz uso de seus "vocais sonhadores". Em comparação com sua antecessora, a música "consegue atingir um tom muito mais melódico e narrativo que a coloca mais de acordo com sua saída de CTRL".

O tom ascendente inserido no final da música é um easter egg da canção "In Too Deep" de Jacob Collier.

Desempenho nas paradas
Nos Estados Unidos, "Good Days" entrou na Billboard Hot 100 no número 38 como a estreia mais alta da semana. A música subiu para o número 23 na semana seguinte. A canção mais tarde alcançou um novo pico no número 9 no Hot 100, tornando-se o primeiro single top dez de SZA como artista solo, o segundo top 10 como artista principal seguindo "All the Stars" e o terceiro no total, incluindo "What Lovers Do" com Maroon 5. A canção também alcançou o pico de número três na parada Hot R&B/Hip-Hop Songs e número sete no Global 200, seu pico mais alto em qualquer uma das paradas até o momento.

Aclamação

Videoclipes
Dois videoclipes foram lançados para "Good Days". Ambos os vídeos foram dirigidos por SZA.

Videoclipe oficial dos fãs
Em 13 de janeiro de 2021, SZA tweetou um pedido para que os fãs enviassem vídeos de seus "momentos mais felizes, mais tristes [e] SEUS MAIS FEIOS" para um endereço de e-mail, com prazo até sábado à meia-noite. O vídeo do fã foi lançado em 10 de fevereiro de 2021 e apresentava uma compilação de vídeos enviados pelos fãs sincronizando os lábios com a música, além de apresentar os momentos mencionados intercalados com cenas dos bastidores do vídeo oficial.

Videoclipe musical
Em 5 de março de 2021, o videoclipe oficial foi lançado. O vídeo se passa com SZA vivenciando uma experiência psicodélica induzida por cogumelos. Ele apresenta cenas de dança SZA enquanto enterrada da cintura para cima em um enorme jardim inspirado em Alice no País das Maravilhas e pole dance em uma biblioteca. Jacob Collier aparece no vídeo como o homem na televisão verde. De maneira semelhante ao vídeo de "Hit Different", o vídeo termina com um teaser de "Shirt" e apresenta SZA dançando no poste em um posto de gasolina vazio enquanto é banhada por uma iluminação rosa.

Créditos e pessoal
Créditos adaptados do Tidal.

 Solána Rowe – vocais, escrita, composição
 Jacob Collier – vocais, escrita, composição
 Carlos Muñoz – escrita, composição
 Carter Lang – escrita, composição, produção
 Christopher Ruelas – escrita, composição
 Loshendrix – produção
 Nascente – produção
 Shawn Everett – mixagem
 Joe Visciano - mixagem adicional
 Rob Bisel – engenharia de gravação, produção vocal

Desempenho nas tabelas musicais

Tabelas semanais

Tabelas musicais de final de ano

Histórico de lançamento

Ligações externas

 "Good Days" no YouTube

Canções compostas por SZA
Singles lançados pela RCA Records
Canções gravadas por SZA
Canções de 2020
Singles de 2020

Good Days


Tordenskjoldsgade er en gade i Indre By i København, der går fra Harald Landers Gade til Havnegade. Gaden er opkaldt efter søhelten Peter Wessel Tordenskiold (1690-1720). Oprindeligt udgik den fra Kongens Nytorv, men i 2005 blev den nordligste del ved Det Kongelige Teater omdøbt til August Bournonvilles Passage. Den nuværende gade er overvejende bebygget med etageejendomme fra 1860'erne og 1870'erne, suppleret af forskellige virksomheder og offentlige institutioner.

Historie

Gaden ligger i kvarteret Gammelholm. Området var indtil 1859 en del af Orlogsværftet men blev derefter bebygget med overvejende etageejendomme i løbet af 1860'erne og 1870'erne. I den forbindelse blev der anlagt ni nye gader, der primært blev opkaldt efter søhelte og teaterpersoner. En af dem var Tordenskjoldsgade, der blev opkaldt efter søhelten Peter Wessel Tordenskiold (1690-1720) i 1864. Tordenskjold gjorde karriere under Den Store Nordiske Krig, hvor han blandt andet vandt Slaget i Dynekilen i 1716 og erobrede Marstrand i 1719. Han er gravlagt i kapellet i den nærliggende Holmens Kirke.

Gaden kom til at udgå fra Kongens Nytorv ved Det Kongelige Teater. Teatrets nuværende bygning blev opført i 1872-1874 efter tegninger af Vilhelm Dahlerup og Ove Petersen. Bag den lå en magasinbygning, der var forbundet med teatret med en mellembygning over Heibergsgade, der dengang fortsatte til Holmens Kanal. Magasinbygningen og mellembygningen blev erstattet af en ny tilbygning til teatret i 1983-1986, hvilket betød at denne del af Heibergsgade blev nedlagt. Bag magasinbygningen lå Tordenskjoldsgade 10, der blev opført som en romersk badeanstalt efter tegninger af Christian Hansen i 1869. Den personlige hygiejne blev imidlertid ikke prioriteret så højt dengang, så badeanstalten måtte lukke i 1905 på grund af mangel på kunder. Bygningen blev i stedet ombygget og forhøjet med to etager og kviste. Den blev revet ned omkring 1980 til fordel for teatrets nye tilbygning.

Langs den nordlige side af Heibergsgade, på dette stykke nu Harald Landers Gade, opførtes en tilbygning til teatret i 1929-1931, der blev forbundet med den gamle bygning af bygningen Stærekassen over Tordenskjoldsgade. Bygningerne blev opført efter tegninger af Holger Jacobsen. Bygningerne rummer tilsammen det, der i mange år hed Nye Scene, idet selve scenen ligger i Stærekassen, mens tilskuerpladserne ligger i tilbygningen langs Harald Landers Gade. Bygningen blev desuden benyttet af Radiosymfoniorkestret, indtil Radiohusets koncertsal blev indviet i 1945. Det Kongelige Teater benyttede bygningen som teater indtil 2008, hvor Skuespilhuset blev indviet. Efterfølgende er den blevet benyttet til forskellige kulturelle formål.

I 2005 blev den del af Tordenskjoldsgade, der ligger langs med Det Kongelige Teaters gamle bygning omdannet til gågade og omdøbt til August Bournonvilles Passage. Anledningen var 200-året for August Bournonvilles (1805-1879) fødsel. Bournonville var balletmester ved Det Kongelige Teater fra 1836 til 1877, hvor han koreograferede over 50 balletter.

Bygninger

Nr. 7 på hjørnet af den nuværende Harald Landers Gade var oprindeligt en tobaksfabrik, der blev opført af A.M. Hirschsprung & Sønner. Bygningen, der stod færdig i 1866, blev tegnet af Ove Petersen og senere ombygget af Axel Maar i 1930. Bygningen huser nu det internationale sekretariat for OSCE Parliamentary Assembly. Nr. 9 ved siden af på samme matrikel er en mere traditionel etageejendom, der blev opført af H.S. Sibbern i 1867-1870. Den udmærker sig ved sin dekoraktive hvide facade. Nr. 15 blev opført som pensionat i 1868-1869 men blev omdannet til hotel i 1950. Nu holder Hotel Sanders til her.

Ejendommen Holbergsgade 3 gør sig bemærket ved sit tårn på hjørnet af Tordenskjoldsgade. Bygningen blev opført under ledelse af Wilhelm Odland for forsikringsselskabet Hafnia i 1939 som en udvidelse af deres hovedsæde ved Holmens Kanal. Bygningen er beklædt med granit i kælder- og stueetagen men er i øvrigt holdt i røde mursten. Hele komplekset benyttes nu af Forsvarsministeriet og Værnsfælles Forsvarskommando.

Den femetages ejendom i Tordenskjoldsgade 22 og det tilhørende sidehus i nr. 22A blev opført af arkitekten Ove Petersen i 1871. Nr. 25 skråt overfor er som flere andre huse i gaden opført af håndværksmestre, her af murermester Hellborn i 1874. Lige her falder facaden imidlertid i øjnene. De seks midterste fag på første til tredje sal er således holdt i hvidt, mens facaden omkring dem er i røde mursten. Under vinduerne på første sal er der balustrader, og mellem vinduerne på anden og tredje sal er der pilastre.

De to hjørneejendomme ved Havnegade skiller sig også ud fra resten af gaden. Levins Gård i Havnegade 29 / Tordenskjoldsgade 33 er således oprindeligt en palæagtig villa med to etager og en mansardetage. Hjørnet er skråt afskåret men forsynet med en toetages karnap med en balkon øverst. Bygningen blev opført af J.D. Herholdt for grosserer Martin Levin i 1865-1866 og fredet i 1978. Havnegade 27 / Tordenskjoldsgade 34-34A er en fireetages bygning fra 1932. Det afrundede hjørnefag er beklædt med sandsten, der også er benyttet til indramning af vinduerne på resten af bygningen, kordongesimsen og en port til Tordenskjoldsgade.

Beboere

Avisredaktøren og politikeren Edvard Brandes boede i nr. 15 fra 1877 til 1884. I nr. 21 boede Olaf Poulsen fra 1878 til 1888. Han var en folkekær skuespiller på Det Kongelige Teater, hvor han gjorde det i lystspil og Holberg-roller. I nr. 27 boede Hugo Hørring fra 1896 til 1907, herunder i sin tid som konseilspræsident (statsminister) fra 1897 til 1900.

H.C. Andersen i Tordenskjoldsgade
På nr. 17 er der opsat en lille mindeplade for forfatteren H.C. Andersen, der boede her på det daværende Hotel Garni Kronprinsesse Lovisa fra 19. september 1870 til 29. april 1871. Her lejede han to værelser for 30 rigsdaler om måneden. Han var dog ikke tilfreds med dem, som det fremgår af et brev, han skrev til Henriette Collin et par uger før han flyttede ind: "mit Tøi er allerede i min nye Leilighed, som ikke behager mig, den er altfor lille og jeg har fra min Stue en Dør ind til Naboer, jeg veed ikke hvilke".

I eventyret Tante Tandpine fra 1872 benyttede han huset som model. Her lader han en student fortælle om sin bopæl:

"Jeg boer hos en stille Familie; den tænker ikke paa mig, selv om jeg ringer tre Gange. Forresten er det et sandt Spectakel-Huus med Lyd og Larm af Veir og Vind og Mennesker. Jeg boer lige over Porten; hver Vogn, som kjører ud eller ind, faaer Skilderierne paa Væggen til at bevæge sig. (…) Dobbelte Vinduer er der ikke, men der er en knækket Rude, den har Vertinden klistret Papir over, Vinden blæser alligevel ind gjennem Sprækken og frembringer en Lyd som af en summende Bremse. Det er Sovemusik. Falder jeg saa endelig i Søvn, da bliver jeg snart vækket af Hanegal. - Hane og Høne melde fra Hønse-Aflukket hos Kjeldermanden, at det vil snart blive Morgen. De smaa Norbakker, de have ikke Stald, de ere tøirede i Sandhullet under Trappen, sparke mod Døren og Panelet for at røre sig.

Dagen dæmrer; Portneren, som med Familie sover paa Qvisten, buldrer ned ad Trappen; Trætøflerne klappre, Porten smælder, Huset ryster, og er det overstaaet, begynder den Logerende oven over at øve sig i Gymnastik, løfter i hver Haand en tung Jernkugle, som han ikke kan holde paa; den falder og falder igjen, medens paa samme Tid Husets Ungdom, som skal i Skole, kommer styrtende skrigende. Jeg gaaer til Vinduet, aabner det for at faae frisk Luft, og det er vederqvægende, naar jeg kan faae den, og ikke Jomfruen i Baghuset vasker Handsker i Pletvand, det er hendes Levebrød."

Litteratur
 København før og nu - og aldrig, bind 2 Gammelholm og Frederiksholm af Steffen Linvald. Forlaget Palle Fogtdal, 1987.

Eksterne henvisninger

 Tordenskjoldsgade på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)
Gammelholm

Tordenskjoldsgade


Kosmos 1244, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 12. veljače 1981. godine u 18:21 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/1. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 964 km u perigeju i 1008 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,95°. Spacetrackov kataloški broj je 12297. COSPARova oznaka je 1981-013-A. Zemlju obilazi u 104,83 minute.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1981 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1244


Pacifica est le nom d'une statue créée par Ralph Stackpole à l'occasion de  l'exposition internationale du Golden Gate qui s'est tenue sur Treasure Island dans la baie de San Francisco de 1939 à1940. C'est la plus grande sculpture que l'artiste ait faite, elle s'élevait à 25 m au-dessus de l'entrée de Cavalcade of the Golden West, dans la Cour de Pacifica. Cette œuvre était dédiée aux explorateurs héroïques des territoires de l'océan Pacifique, elle représentait la paix dans le monde et l'amitié des peuples dans la région pacifique. Elle a été le phare de l'exposition .

Réalisation du projet
Il a fallu deux ans à Stackpole pour achever son projet. Celui-ci a débuté par la réalisation d'une petite statuette de 8 cm. Il lui a fallu ensuite faire une cinquantaine de tentatives pour arriver à la version finale haute de 3 m.

Pour réaliser la statue proprement dite, il a fallu diviser le modèle en sections transversales. Chaque section a ensuite été agrandie huit fois par à un procédé utilisant un pantographe. Des échafaudages ont été mis en place et positionnés pour l'assemblage précis de chaque tronçon agrandi. La structure portante a été faite en fer plié et façonné selon les contours de la statue. Un treillis métallique a été posé sur ce cadre puis il a été recouvert d'une couche de plâtre. Un tel procédé de construction ne pouvait convenir qu'à une installation temporaire.

En novembre 1938, Pacifica était prête pour l'appareil photo d'Alfred Eisenstaedt, le photographe de Life. Le magazine a légendé l'image de l'œuvre la plus monumentale de Stackpole en disant qu'il s'agissait d'une figure féminine paisible, contemplative et presque priante .

Pacifica à l'exposition internationale du Golden Gate
Pacifica était le monument le plus grand et le plus visible de toute l'exposition. Elle a été installée devant une paroi de pierre de 30 mètres de haut faisant comme un rideau. Cette sorte de toile de fond était incrustée d'étoiles en métal et de petits tubes qui émettaient un son lorsque la brise les traversait . Au centre de la cour, devant la statue, il y avait une fontaine circulaire entourée des œuvres de huit autres sculpteurs qui représentaient des habitants des rives du Pacifique.

Installation

Mise en lumière
La statue était éclairée par deux projecteurs immergés de 1500 watts. Ces projecteurs géants donnaient à Pacifica une allure "d'altesse royale". Le mur de fond, ou Grande Fenêtre, était éclairé par 75 projecteurs orange, 150 rouges et 300 bleus ; ils avaient chacun une puissance de 200 watts et étaient contrôlés par thyratron. Quand la nuit tombait, l'installation avait une apparence à la fois colorée et mystérieuse
 .

Décoration florale
Tout autour de la statue on avait planté des calendulas orange en fleur, ainsi que des renoncules et des anémones rouges, jaunes et violettes qui, à cette époque, étaient censés donner une touche romantique et parfumée .

Destruction
Entre 1939 et 1940 l'exposition a reçu 16 millions de visiteurs . En 1941 la marine américaine a racheté l'île artificielle et en a fait une base navale, la plupart des structures de l'exposition ont été démolies  ; Pacifica a été détruite le 22 janvier 1941 .

Quand l'évènement fut terminé, Stackpole proposa que la sculpture soit refondue dans une matière plus pérenne, comme de l'acier, de la pierre ou du béton, et qu'elle soit installée sur une île de la baie de San Francisco, par exemple Alcatraz ou Angel Island, un peu comme la statue de la Liberté dans le port de New York. Cette proposition n'a pas été sérieusement étudiée par les autorités qui étaient accaparées par les menaces de guerre en Asie et en Europe. La sculpture et la plupart des bâtiments de l'exposition ont été dynamités en 1942 et la marine américaine a utilisé l'île comme base pendant la Seconde Guerre mondiale.

Pacifica II
Aujourd'hui, une association à but non lucratif appelée The Pacifica II Statue Project travaille sur le projet de reconstruire la statue Pacifica sur Treasure Island . Il existe encore aujourd'hui une reproduction de Pacifica de 2,40 m de hauteur. Elle se trouve dans le jardin du City College of San Francisco Ocean Campus, juste à côté du Diego Rivera Theatre .

Notes et références

Notes

Références

Statue monumentale aux États-Unis

Pacifica (statue)


جيف يونايتد إيتشيهارا تشيبا ، هو نادي كرة قدم ياباني وهو نادي أساسي في اليابان يلعب في الدوري الياباني. وقد تأسس هذا النادي الحديث سنة 1946 م. تحت اسم فوركراوا إلكتريك، تغير اسم النادي في 2005 من الاسم القديم جيف يونايتد إيتشيهارا إلى الاسم الجديد بإضافة اسم مدينة تشيبا.

أهم اللاعبين الذين لعبوا للعين خلال تاريخه
 مارك ميليغان
 ماثيو بينجلي
 ماريو هاس
 إدين مويتشين
 ميركو هرجوفيتش
 إيليان ستويانوف
 ايفان هيسك
 بيير ليتبارسكي
 فرانك أوردنيفيتس
 أووسو بنسون
 نيناد ماسربا
 بيتر بوس
 واينتون روفر
 إدواردو أراندا
 غابرييل بوبيسكو
 نيناد دورديفيتش
 راده بوغدانوفيتش
 لوبومير مورافتشيك
 نييتش بيتشنيك
 جيليكو ميلينوفيتش

مراجع

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1946
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1946 في اليابان
جيف يونايتد إيتشيهارا تشيبا
فرق رياضية في محافظة تشيبا

جيف يونايتد تشيبا


An Rhipidocladum sibilans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Davidse, Judz. ngan Lynn G. Clark. An Rhipidocladum sibilans in nahilalakip ha genus nga Rhipidocladum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhipidocladum

Rhipidocladum sibilans


Alytus je grad u južnoj Litvi. Glavni je grad istoimenoga okruga. Grad je 2016. godine imao 54.437 stanovnika. Povijesno je središte regije Dzūkija. Nalazi se na obalama rijeke Njemen. Cestama je povezan s Vilniusom, Kaunasom i Lazdijaiom u Litvi i s Grodnom u Bjelorusiji.

Ime
Ime grada dolazi iz litvanskoga hidronima Alytupis. U poljskome grad se zove Olita, u njemačkome Aliten, u ruskome Алитус (Alitus) ili Олита (Olita), u bjeloruskome Аліта (Alita), u jidišu אליטע (Alite).

Gradski partneri

Alytus je gradski partner s gradovima:

 Amata, Latvija
 Berdyčiv, Ukrajina
 Botkyrka, Švedska
 Crawley, Engleska, Ujedinjeno Kraljevstvo
 Ełk, Poljska
 Giżycko, Poljska
 Grodno, Bjelorusija
 Hiratsuka, Japan
 Kremenčuk, Ukrajina
 Lida, Bjelorusija
 Mandal, Norveška
 Monaghan, Irska
 Næstved, Danska
 Ningbo, Narodna Republika Kina
 Opole, Poljska
 Ostrołęka, Poljska
 Petrozavodsk, Rusija
 Rochester, Sjedinjene Američke Države
 Rouen, Francuska
 San Martín, Argentina
 Sejny, Poljska
 Smargonj, Bjelorusija
 Suwałki, Poljska
 Vélizy-Villacoublay, Francuska

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica grada
 Web stranica općine
 Gradski newsportal
 Interaktivna karta tvrđave u Alytusu
 Ubojstva Židova Alytusa tijekom Drugoga svjetskoga rata na web stranici Yad Vashema.
 Alytus, Encyclopædia Britannica
 Олита, Enciklopedijski rječnik Brockhausa i Efrona
 Алитус, Velika sovjetska enciklopedija

Gradovi u Litvi

Alytus


Nacionalni konzervativizam nacionalistička je inačica konzervativizma, koja se uglavnom usredotoči na očuvanje nacionalnog i kulturnog identiteta. Nacionalni konzervativci obično kombiniraju domoljublje s konzervativnim stavovima, koji promiču tradicionalne kulturne vrijednosti, protivljenje imigraciji i obiteljske vrijednosti.

Dijeli karakteristike s tradicionalističkim konzervativizmom i društvenim konzervativizmom, s obzirom na to kako sve se tri varijacije imaju fokus na očuvanje i na tradiciju. Nacionalni konzervativizam nastoji očuvati nacionalne interese, tradicionalistički konzervativizam naglašava očuvanje društvenog poretka. Dodatno, društveni konzervativizam naglašava tradicionalne obiteljske vrijednosti koje reguliraju moralno ponašanje kako bi se očuvao nečiji tradicionalni status u društvu. Nacionalne konzervativne stranke često imaju korijene u krugovima s ruralnom, tradicionalističkom ili perifernom osnovom, u suprotnosti s više urbanom bazom podrške liberalno-konzervativnih stranaka. U Europi većina njih prihvaća neki oblik euroskepticizma.

Većina konzervativnih stranaka u postkomunističkoj središnjoj i istočnoj Europi od 1989. bile su nacionalno-konzervativne.

Izvori

Nacionalizam
Konzervativizam

Nacionalni konzervativizam


Šejla Kamerić (Sarajevo, 1976.) bosanskohercegovačka je vizualna umjetnica. Međunarodne nagrade i priznanja dobila je za socijalne komentare i dirljivu intimnost kojom su prožeti njeni radovi. Težina tema kojima se bavi je u snažnom kontrastu s jedinstvenom estetikom i izborom delikatnih materijala koje koristi.

Životopis

Rani život i školovanje
Šejla Kamerić je rođena 1976. godine u Sarajevu, tada dio Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Kao dijete živjela je u Dubaiju (UAE), gdje je njen otac nekoliko godina radio kao odbojkaški trener i izbornik. Njena se obitelj vraća u Sarajevo, pred početak Rata u Bosni i Hercegovini. Kada je počeo rat u Bosni i Hercegovini, Šejla Kamerić je imala tek 16 godina i već je imala uspješnu karijeru foto modela, radeći za lokalne i međunarodne modne magazine i brendove. Karijeru modela nastavlja i kroz rat surađujući s fotografima i lokalnim dizajnerima, te angažmanima na televiziji. Tijekom opsade Sarajeva, završava Srednju umjetničku školu i upisuje Akademiju likovnih umjetnosti u Sarajevu gdje je diplomirala na Odsjeku za grafički dizajn. Od 1994. godine surađuje s dizajnerskom grupom Trio, koja (pored drugih veoma poznatih radova) potpisuje autorstvo serije razglednica Greetings from Sarajevo (1993.), koje su za cilj imale privući pažnju šire svjetske javnosti na nemoguće uvjete života u opkoljenome Sarajevu. Suradnja s Triom, kojoj slijedi Šejlin angažman u marketinškoj agenciji Fabrika na mjestu kreativne direktorice, traje do 2000.

Od 1997. godine Šejla Kamerić počinje izlagati svoje umjetničke radove u Sarajevu, kao i na međunarodnoj sceni. Bila je članica European Cultural Parliament, 2003. Alumni je DAAD Artists-in-Berlin Program stipendije za 2007. godinu i od tada nastavlja živjeti i raditi u Berlinu kao samostalna umjetnica. Šejla Kamerić je 2011. godine dobila nagradu The ECF Routes Princess Margriet Award for Cultural Diversity. Danas živi i radi između Sarajeva, Pule i Berlina.

Umjetnička karijera
Šejla Kamerić u svojim radovima koristi različitim medijima kao što su fotografija, film, tekstil i crteži, stvarajući umjetničke instalacije te različite objekte. Povezujući element svih njenih radova su njena – često veoma nelagodna – sjećanja. Njena djela nastala na temelju autoričinih osobnih iskustava, sjećanja i snova, ali i dubokog osjećaja empatije, vode nas u globalni svijet pun tuge i bola. Ona razotkrivaju kompleksni psihogeografski pejzaž i izdržljivost ljudskog duha, insistirajući na tome da delikatno i produhovljeno nisu odbačeni u stanjima patnje ili katastrofe, već da u njima postoje istovremeno kao da su tuga, ljepota,nada i bol koje se ističu u njenim radovima dio priča koje svi zajedno dijelimo. Ona svoja sjećanja koristi kao snažan izvor, oštreći fokus sadašnjice kroz teret prošlosti. Težina tema kojima se Šejla Kamerić bavi stoji u snažnome kontrastu s jedinstvenom estetikom i izborom materijala koje koristi.

Dunja Blažević je u katalogu izložbe "In the Gorges of the Balkans", Fridericianum Museum, Kassel, Njemačka, 2003. napisala:

Austrijski teoretičar arhitekture, povijesti umjetnosti i kulturnih studija Anselm Wagner sažeto je napisao o njenom radu:

Izložbe i prikazivanja
Godine 1997. Šejla Kamerić po prvi put izlaže na godišnjoj izložbi koju organizira SCCA - Sarajevo Center for Contemporary Art koju kao kustos postavlja direktorica centra, povjesničarka umjetnosti Dunja Blažević. Narednih godina, Šejla blisko radi s Dunjom Blažević te nastavlja suradnju sa SCCA-om. U ovome razdoblju počinje izlagati i na međunarodnoj sceni. Godine 2000. pozvana je na Manifesta III (Borderline Syndrom) u Ljubljani, Slovenija. Za ovu prigodu, napravila je instalaciju EU/Others koja postaje međunarodno priznata i uvrštena je u kolekciju TATE Modern-a.

Od 2000. do danas Šejla Kamerić je napravila veliki broj instalacija i intervencija u javnome prostoru: Closing The Border (2002.); Bosnian Girl (2003.); Pink Line vs. Green Line (2006.); Ab uno disce omnes (2015.), BFF (2015.); SUMMERISNOTOVER (2014. – 2020.).

Šejla Kamerić je izlagala na samostalnim izložbama u umjetničkim institucijama kao što su: Portkus, Frankfurt am Main (2004.); Galerie im Taxispalais, Innsbruck (2008.); Mumok, Beč, Röda Sten Konsthall, Göteborg, Wip; Konsthall, Stockholm i Centre Pompidou, Pariz (2010.); Muzej suvremene umjetnosti, Zagreb, Camera Austria - Graz, ArtAngel, London i MACBA, Barcelona (2011.); MG+MSUM, Ljubljana, Muzej Savremene Umetnosti, Beograd, Kunsthaus Graz, Sharjah Art foundation - Sharjah Art Museum i CAC Contemporary Art Centre, Vilnius (2012.).

Djela
 1999. Before Beginning
 2000. Here
 2000. American Dream
 2000. EU/Others
 2001. Basics
 2002. Closing the Border
 2002. Dream House
 2003. Bosnian Girl
 2004. FREI
 2004. Imagine
 2004. Untitled /daydreaming/
 2005. Pink Line VS Green Line
 2005. Sejla-San
 2005. Sorrow
 2006. Remains
 2006. Curtain, Snow, Peace
 2006. 30 Years After
 2007. What do I know
 2007. Green
 2008. Red
 2008. I remember I forgot
 2011. 1395 dana bez crvene s Anri Salom

Nagrade
 2004. ONUFRI, Nacionalna umjetnička galerija u Tirani
 2005. posebna nagrada na 46. oktobarskom salonu u Beogradu
 2011. nagrada princeze Margriet za kulturnu raznolikost

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web stranice Šejle Kamerić
 Šejla Kamerić na Internet Movie Database-u

Bosanskohercegovački umjetnici
Životopisi, Sarajevo

Šejla Kamerić


HMS Kashmir, has been the name of a number of ships of the Royal Navy, from Kashmir a former part of the British Empire:

 — a troopship, formerly a P & O liner. Collided on 6 October 1918 with  (which sank off the west coast of Islay).
 — a K-class destroyer launched in 1939 and sunk in 1941.

Royal Navy ship names

HMS Kashmir


Ford Model T (takma isimleri Tin Lizzie ve Flivver), Henry Ford'un Ford Motor Şirketi tarafından 1908-1927 arasında üretilmiş otomobil modeli olup dünyanın en çok satan otomobilleri sıralamasında 3. sırada yer almaktadır. Aileye yetebilecek, bireysel kullanıma elverişli, idamesi kolay olması amaçlanarak tasarlanmış ve ilk seri üretimi düşük fiyatlandırılmıştır.

Motor

T Modelinin öne takılı, sıralı-dört silindirli, 20 hp gücünde ve araca 64-72 (km/saat) arası hız yaptıran motoru vardır. Ford Motor Company'ye göre Model T'nin yakıt tüketimi 11-18 (lt/100km) arasındaydı. Motor benzin, gazyağı veya etanol ile çalışabiliyordu, ancak benzinin azalan maliyeti ve daha sonra etanolün Amerika Birleşik Devletleri'nde yasaklanması çoğu kullanıcı için etanolü pratik olmayan bir yakıt yaptı. İlk yapılan 2,447 motor su pompaları ile soğutuldu; Yaklaşık 2,500 motordan önceki birkaç istisna dışında 2,448 motor ve sonrasındakiler ise termosifon hareketiyle soğutuldu.
T Modelindeki ateşleme sistemi alışılmadık bir sistemdi ve volana eklenmiş düşük voltajlı manyeto'nun bujilere alternatif akım veren trembler bobinleri vardı. Bu daha çok diğer bazı arabalarda kullanılan pahalı yüksek voltajlı ateşleme manyetolarına değil sabit benzinli motor larındakilere benziyordu. Ayrıca bu T Modelini ateşleme kullandığı yakıtın kalite veya türü açısından daha esnek yaptı. Elle marş yeterli akımı oluşturduğundan sistemin marş için ayrıca aküye ihtiyacı yoktu. Manyeto ile çalışan elektrikli aydınlatma asetilen ve kandillerin yerini alarak 1915'te kabul edildi ancak elektrikli marş 1919'a kadar sunulmadı.

Model T motoru, Model T'nin üretimi bittikten çok sonra, 1941 yılına kadar değişim ihtiyaçları, sabit ve denizcilik uygulamaları için üretildi.

Yaklaşık on yıl sonra tasarlanan Fordson Model F traktör motoru T Modelin motoruna çok benziyordu ama ondan daha büyüktü.

Kaynakça

Model T
Le Mans 24 Saat otomobilleri
Cabriolet otomobiller
Kamyonetler
1900'ler otomobilleri
1910'lar otomobilleri
1920'ler otomobilleri
1908'de tanıtılan taşıtlar
1908'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar

Ford Model T


Die Megalodontesidae sind eine kleine Familie der Pflanzenwespen, die nahe mit den Gespinstblattwespen verwandt ist. Von den etwa 50 Arten sind sechs in Mitteleuropa verbreitet.

Merkmale
Es handelt sich um mittelgroße Pflanzenwespen (Körperlänge etwa 10 bis 14 mm), die (dorsoventral) etwas abgeplattet sind. Wichtigster Unterschied zu den Gespinstblattwespen ist der Bau der Fühler, deren Geißelglieder in beiden Geschlechtern außen etwas zahnförmig erweitert ("gesägt") sind. Am Kopf fallen die gut ausgebildeten Mundgliedmaßen auf, die die Länge der Kopfkapsel erreichen können. Die Maxillen und das Labium sind zu einer ausstreckbaren, kissenartigen Struktur verschmolzen, die zur Aufnahme von Pollen und Nektar beim Blütenbesuch dient. Am Rumpf ist das Pronotum groß und hinten gerade begrenzt. Das erste Tergit des Hinterleibs ist in der Mitte verkürzt, so dass eine ovale, unsklerotisierte Zone frei bleibt, wenn der Hinterleib abgewinkelt wird. Das zweite Tergit ist ungeteilt (Unterschied zu den Gespinstblattwespen). Der Legebohrer (Ovipositor) des Weibchens bildet eine sägeblattartige Struktur, die in Ruhe kaum die Spitze des Hinterleibs überragt. Die Tiere sind fast immer schwarz und gelb gezeichnet mit klaren, abschnittsweise braun getönten Flügeln und sehen auf den ersten Blick Faltenwespen verblüffend ähnlich.

Larven
Auch die Larven ähneln denjenigen der Gespinstblattwespen. Wie diese besitzen sie drei Paar gut ausgebildete Thorakalbeine, aber keine Scheinfüßchen am Abdomen. An der Spitze des Hinterleibs sitzen oft zwei kurze Anhänge. An der sklerotisierten Kopfkapsel fallen die langen, sieben- bis achtsegmentigen Antennen auf. Die Larven leben gesellig in gemeinsam gesponnenen Gespinstnestern auf ihren Wirtspflanzen. Anders als bei den Gespinstblattwespen, sind dies nicht Holzgewächse, sondern krautige Arten.

Lebensweise
Die Imagines aller Arten sind Blütenbesucher. Neben den auch von den Larven genutzten Doldenblütlern scheinen einige Arten eine auffallende Vorliebe für gelb gefärbte Blüten zu zeigen. Die Flugzeit der Imagines liegt im Sommer (Juni bis August). Die Larven leben in Gespinsten auf ihren Nahrungspflanzen, dies sind bei den europäischen Arten ausschließlich Doldenblütler der Gattungen Haarstrang (Peucedanum), Laserkräuter (Laserpitium), Heilwurz (Seseli oder Libanotis). Wie ihre Wirtsarten leben sie in steppenartigen Lebensräumen, besonders Mager- und Trockenrasen auf basenreichen Böden oder wärmebegünstigte Säume und Waldränder. Bei den meisten zentralasiatischen Arten ist die Nährpflanze allerdings unbekannt.

Verbreitung
Die Arten der Familie kommen in Mittel- und Südeuropa, nördlich bis England, im gesamten Mittelmeerraum und von hier aus nach Osten bis nach Zentralasien vor. In Mitteleuropa sind sie selten und fehlen im größten Teil Norddeutschlands. Die Art Megalodontes cephalotes (syn. Megalodontes klugi) kommt in Süddeutschland zerstreut, nach Norden bis ins östliche Harzvorland (Kyffhäuser) und nach Nordhessen vor. Alle anderen Arten sind nur vereinzelt und randlich nachgewiesen.

Taxonomie und Systematik
Die Familie wurde bis 1996 Megalodontidae genannt. Aufgrund von unzulässiger Homonymie mit einer ausgestorbenen Familie der Muscheln (vgl. Megalodon abbreviatus), wurde der Name in Megalodontesidae verändert. Die Familie bildet gemeinsam mit den Gespinstblattwespen (Pamphilidae) die Überfamilie Pamphiloidea, von anderen Autoren auch Megalodontoidea genannt. An diesem Schwestergruppenverhältnis besteht kein Zweifel.

Zu dieser Familie werden vier Gattungen gestellt, von denen nur die Typusgattung Megalodontes weiter verbreitet ist. Alle in Europa vorkommenden Arten gehören ihr an.

In Deutschland sind folgende Arten gefunden worden:
Megalodontes cephalotes (, 1871)
Megalodontes fabricii (, 1817)
Megalodontes plagiocephalus (, 1804)
Megalodontes panzeri (, 1817)
Megalodontes thor , 2002
Die deutschen Arten sind bestimmbar mit der "Exkursionsfauna von Deutschland" (Band 2).

In Österreich kommt eine weitere Art vor:
Megalodontes flavicornis (, 1824)

Quellen
 R.B. Benson: Handbook for the identification of British insects. Vol IV: Hymenoptera. 2. Symphyta Section a. Published by the Royal Entomological Society of London, 1951.
 Andreas Taeger, Ewald Altenhofer, Stephan M. Blank, Ewald Jansen, Manfred Kraus, Hubert Pschorn-Walcher, Carsten Ritzau: Kommentare zur Biologie, Verbreitung und Gefährdung der Pflanzenwespen Deutschlands (Hymenoptera, Symphyta). In: A. Taeger, S. M. Blank (Hrsg.): Pflanzenwespen Deutschlands (Hymenoptera, Symphyta). Kommentierte Bestandsaufnahme. Goecke & Evers, Keltern 1998, ISBN 3-931374-13-0.
 Gleb Sergeevitch Medvedev: Keys to the insects of the European part of the USSR.: Hymenoptera: Symphyta. Band 3, Teil 6. Brill Publishers, 1994, ISBN 90-04-09561-6.

Einzelnachweise

Weblinks
 Megalodontes cephalotes: kleines Artenporträt

Hautflügler
Hymenoptera

Megalodontesidae


NK Vražići 92 je bosanskohercegovački nogometni klub iz Vražića, u općini Čelić, u Tuzlanskoj županiji.

Vanjske poveznice

 Službene stranice kluba

Vražići 92
Čelić

NK Vražići 92


Donnie Cahyadi Sibarani (17 de abril de 1980 en Surabaya, Java Oriental), es un cantante indonesio vocalista de la banda musical Ada Band.

Carrera
Donnie comenzó su carrera como cantante en un café en Surabaya. Cuando me enteró de la nueva banda ADA que buscaba un nuevo volaclista tras la salida de Baim vocalista, este lo sustituyó. Los integrantes de etnia Batak, fueron a Yakarta para asistir a una audición para la grabación. Donnie se unió oficialmente a la banda de ADA para el lanzamiento de su álbum "Metamorphosis" que fue promocionado en 2003.

Después de unirse a ADA, paracía que Donnie no era su estilo para interpretar música de género rock, pues su estilo era el pop de un tono semi-suave. Aunque no le era nada fácil para la banda de borrar la imagen de Baim, quien mantenía el éxito para ADA, de hecho que el primer álbum junto a Donnie, titulado "Metamorfosis" logró que la agrupación mantuviera su éxito dentro de la escena musical con una venta de más de 300 mil copias. ADA recibió una vez más el reconocimiento de su resurrección, participando en diversos premios musicales, entre ellos el nominado en Anugerah Musik Indonesia (AMI) de 2003 (en 4 categorías) dentro del Top 10 Awards 2003 (en 3 categorías).

Discografía
 Con Ada Band
 2002 - Metamorphosis
 2003 - Discography
 2005 - Heaven of Love
 2006 - Romantic Rhapsody
 2007 - Cinema Story
 2008 - Harmonious
 2009 - Mystery of Musical

Enlaces externos

Cantantes masculinos de Indonesia

Donnie Sibarani


Bab Dekkakin ou Bab Dekakene ( en arabe : باب الدكاكين ) est une porte fortifiée et cérémonielle basée Fès, au Maroc . La porte est située entre le Vieux Méchouar (ou Vieux Méchouar ) et le Nouveau Méchouar (ou Nouveau Méchouar ) à la limite nord de Fès el-Jdid.

Origine du nom
Le nom original de la porte était Bab es-Sebaa ("Porte du Lion"), probablement en référence à une image sculptée ou à un motif de lion qui a depuis, disparu.

À l'origine, le nom "Bab Dekkakin" était en fait le nom de ce qui est maintenant la porte du Palais Royal lui-même, qui était autrefois l'entrée principale de la ville (appelée à l'origine Bab el-Oued ou Bab el-Qantara ) avant l'agrandissement du palais. à ce point. Ce n'est que plus tard que le nom en vint à désigner Bab es-Sebaa. Le nom Bab Dekkakin signifie "Porte des bancs" et fait référence à l'existence antérieure de bancs le long des côtés de la porte où ceux qui recevaient une audience à l'intérieur du palais attendaient d'être appelés.

Histoire
Fes el-Jdid ("New Fes") a été fondée en 1276 par le sultan Abu Yusuf Ya'qub comme nouvelle capitale du sultanat marinide, en tant qu'agglomération distincte surplombant la ville voisine de Fès ( Fès el-Bali ; "Old Fes" ). La ville comprenait le palais royal du sultan ( Dar al-Makhzen ), qui a servi de résidence aux dirigeants du Maroc pendant de nombreuses périodes et est encore utilisée à l'occasion par le roi du Maroc aujourd'hui.

Bab Dekkakin date de la fondation originale des Marinides en 1276 et faisait partie de l'entrée principale nord de la ville. Son agencement était très défensif et il avait à l'origine une entrée courbée (obligeant les attaquants à tourner plusieurs coins lorsqu'ils le traversaient). Flanqué de deux paires de hautes tours carrées, certains érudits pensent que les tours extérieures, plus hautes que les intérieures, ont été ajoutées à la porte en 1286 lors de la construction de l' aqueduc qui alimentait en eau les jardins royaux mérinides au nord de la ville. Les tours ont peut-être été destinées en partie à protéger à la fois l'aqueduc et l'énorme noria (roue hydraulique) qui y élevait l'eau et qui aurait été presque aussi haute que les tours elles-mêmes.

La porte donnait accès à ce qui est aujourd'hui la place du Vieux Méchouar, mais à l'origine cette place servait en fait de pont fortifié sur l'Oued Fès. À son extrémité sud se trouvait Bab el-Oued ("Porte du fleuve") ou Bab al-Qantara ("Porte du pont"), la porte principale de la ville elle-même. Cette porte sud est devenue plus tard la porte du Palais Royal lorsque ce dernier a été agrandi jusqu'à ce point à la fin du , après quoi la place qui lui fait face est devenue un méchouar.

Le quartier du méchouar, tout comme le palais, a été modifié et agrandi au cours des siècles. Du côté nord de Bab Dekkakin, le Nouveau Mechouar, plus grand que l'ancien, a été créé soit par le sultan alaouite Moulay Muhammad ibn Abdallah (Mohammed III) pendant son règne (1757-1790) soit par le sultan alaouite plus tard Moulay Hassan (gouverné de 1873 à 1894) qui est crédité d'avoir agrandi le palais à sa taille actuelle. À l'ouest de la place du Nouveau Mechouar se trouve une porte d'entrée au style architectural à l'italienne qui appartient à la Makina ( Dar al-Makina), une ancienne fabrique d'armes créée par Moulay Hassan en 1886 avec l'aide d'officiers italiens. À l'origine, ce mur ouest était en fait le grand aqueduc mérinide construit en 1287 pour acheminer l'eau vers les jardins royaux mérinides ; le faible contour de ses arcs peut encore être vu aujourd'hui le long de la surface du mur. La porte nord du Nouveau Mechouar, en face de Bab Dekkakin, connue sous le nom de Bab Kbibat es-Smen ("Porte de la Niche à Beurre"), date également de cette construction de 1886, bien qu'une autre porte appelée Bab Segma se trouvait autrefois près d'ici et son nom est encore utilisé comme toponyme pour la région.

Bab Dekkakin lui-même a été restauré et modifié en 1884, sous le règne du sultan Moulay Hassan. En particulier, l'arc central de la porte a été ouvert pour fournir un passage droit ou direct à travers celle-ci au lieu de l'entrée coudée d'origine, afin de faciliter la circulation (similaire à ce qui a été fait plus tard à Bab Semmarine également). En 1912 ou après, un autre passage ou arcade a été ouvert sur le côté est de l'arc central (à gauche vu du Vieux Méchouar) et a reçu un contour décoratif similaire à l'arche ouest afin de créer une symétrie visuelle. Cependant, la forme générale de la porte, y compris les tours massives qui la flanquent, semble être originale de la période marinide. Jusqu'au début du , il y avait aussi une prison rattachée à Bab Dekkakin, où étaient détenus les prisonniers purgeant de longues peines.

Aujourd'hui, la porte sert également de toile de fond aux performances qui se déroulent à l'intérieur du Nouveau Mechouar lors du Festival annuel des musiques sacrées du monde.

Architecture
La face intérieure de la porte fait face au Vieux Méchouar et à la porte nord-est du Palais Royal, historiquement l'entrée principale du parc du palais (jusqu'à la construction des nouvelles portes du palais au sud-ouest au ). Sa façade extérieure fait face au Nouveau Méchouar.

La porte est faite de pierre de maçonnerie et de brique et est placée entre deux paires de tours carrées massives qui sont révélatrices de l'architecture militaire marinide. Le passage intérieur de la porte est composé de plusieurs passages en arc outrepassé disposés aux seuils de trois chambres séquentielles. La chambre du milieu est ouverte sur le ciel au-dessus; une caractéristique défensive de la porte d'origine qui permettait aux défenseurs de tirer ou de larguer des projectiles sur les attaquants à l'intérieur du passage de la porte. En plus de ce passage central, cependant, il y a deux autres passages latéraux à travers des arcades plus petites sur la façade extérieure de la porte et à travers des arcades de taille égale sur sa façade intérieure (apparaissant ainsi comme une triple porte de ce côté). Cette disposition symétrique est le résultat de modifications modernes de la porte pour faciliter la circulation. La porte d'origine avait une entrée coudée: à partir de l'ouverture centrale sur son côté nord (extérieur), le passage intérieur de la porte tournait deux fois à 90 degrés et émergeait à ce qui est maintenant l'arche la plus à l'ouest du côté du Vieux Méchouar.

La façade extérieure de la porte est aussi la plus richement décorée. Le contour de l'arcade centrale est orné d'une moulure sculptée d'un motif répété en plein cintre. Les écoinçons au-dessus sont remplis de tuiles peintes d' arabesques entrelacées (végétales ou florales). Tout cela est à son tour entouré d'un cadre rectangulaire composé d'une bande ou d'une frise sculptée dans un motif darj wa ktaf (un motif marocain ressemblant à peu près à une palmette ou fleur de lys répétitive). Au-dessus de l'arche centrale se trouve un panneau de tuiles comportant une inscription arabe élaborée. Les deux arcades latérales de la façade intérieure du portail sont décorées d'une simple moulure en plein cintre comme celle qui entoure l'arcade centrale du côté extérieur, mais sinon il y a peu de décoration sur cette façade.

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Fès

Bab Dekkakin


Die Holländisch-Deutsche Kongregation (Congregazione Olandese-Alemanna) war eine von 1622 bis in die zweite Hälfte des 20. Jahrhunderts bestehende protestantische Gemeinde in Livorno (Italien). Eine gleichnamige Neugründung aus dem Jahr 1997 beruft sich auf die Tradition dieser Gemeinde.

Die Geschichte

Die Entstehung
Gegen Ende des 16. Jahrhunderts beauftragte Großherzog Francesco I. de' Medici den Architekten Bernardo Buontalenti, eine neue befestigte Stadt Livorno zu entwerfen. Die Bauarbeiten begannen 1577 und dauerten mit Unterbrechungen ein Jahrzehnt. Großherzog Ferdinando I. de' Medici beschleunigte nach seiner Thronbesteigung 1587 die gewaltige Baustelle, indem er Verfügungen erließ mit dem Ziel, die neue städtische Siedlung zu bevölkern. Diese unter dem Namen "Leggi Livornine" bekannt gewordenen Dekrete gestatteten Kaufleuten "beliebiger Nation", sich anzusiedeln und ihren Glauben auszuüben. Jedoch blieben die Protestanten praktisch von diesem Privileg ausgeschlossen, da zu dieser Zeit der katholische Kultus als einziger anerkannt wurde.

Viele Kaufleute wurden durch das in den "Leggi Livornine" gewährleistete Wachstum der Stadt angezogen, ließen sich in Livorno nieder und trugen zu der wirtschaftlichen und kulturellen Blüte der Stadt bei. Die ersten Holländer und Deutschen kamen Ende des 16. Jahrhunderts; es waren vor allem Getreidehändler; Livorno wurde wegen Missernten zum Zentrum der Versorgung des nördlichen Mittelitalien.

Sechs Flamen und drei Deutsche gründeten 1622 die Holländisch-Deutsche Kongregation unter dem Namen "Holländisch-Deutsche Nation", eine Vereinigung zur Unterstützung, die beispielsweise allen Landsleuten das Anrecht auf Bestattung und medizinische Hilfe sicherte, außerdem Hilfe gewährte für alle, die in Rechtssachen verwickelt waren. Sie besaß einen Sankt Andreas geweihten Altar in der Kirche Della Madonna, in deren Krypta die verstorbenen katholischen Landsleute begraben wurden, wie auch die auf der Durchreise Verstorbenen, wie der Bildhauer François Duquesnoy.

Die zunehmende Bedeutung des protestantischen Anteils

Als gegen Ende des 17. Jahrhunderts der Anteil der Reformierten überwog, wurde eine Regelung der Bestattung nicht-katholischer Verstorbener zwingend erforderlich. Nachdem einige Jahre das Grundstück eines gewissen Lambert Constant genutzt wurde, übernahm die Kongregation ab 1683 das Gelände als eigenen legitimen Begräbnisplatz außerhalb des Pisaner Tores (Porta a Pisa). Wegen seiner exotischen Pflanzen verglich man ihn mit einem Botanischen Garten, was zu seinem Namen Garten der Holländer (Giardino degli Olandesi) führte.

Im 18. Jahrhundert wuchsen die Impulse aus den Reihen der Kongregation zur Verbesserung der städtischen Wirtschaft, auch steuerten sie zu allen kommunalen Festlichkeiten bei. Das soziale Ansehen der Gemeinschaft spiegelte sich in wichtigen Gebäuden, die Sitz von Konsulaten oder Reedereien waren, wie das Haus Huigens und das Haus Ulrich, beide in der zweiten Erweiterung des Stadtteils Venezia Nuova gelegen.

Ungeachtet dessen verfügten die Protestanten aufgrund des Widerstandes des katholischen Klerus über keinen geeigneten Ort für den Gottesdienst, bis ihnen in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts eine kleine Kapelle in einem Haus der Via del Consiglio zugestanden wurde. Etwa vierzig Jahre lang, zwischen dem Ende des 18. Jahrhunderts und dem Beginn des 19. Jahrhunderts, war Johann Paul Schulthesius Pastor der Gemeinde.

Im 19. Jahrhundert überarbeitete die Kongregation die eigene Verfassung, die nun einen streng konfessionellen Inhalt erhielt und auf die Ausübung des lutherischen und calvinistischen Kultus unter Vernachlässigung der nationalen Komponente ausgerichtet war. Eine der ersten Handlungen der so reformierten Kongregation war, einen neuen Friedhof neben dem griechisch-orthodoxen Friedhof in Via Mastacchi zu verwirklichen. Die Frage nach einer Stätte für den Gottesdienst blieb jedoch ungelöst. Tatsächlich war die kleine – zudem in einer ungepflegten städtischen Umgebung gelegene – Kapelle in Via del Consiglio nicht mehr geeignet, eine große Zahl von Mitgliedern aufzunehmen.

Erst als mit der Einigung Italiens 1815 die freie Religionsausübung als Recht für alle Bürger zugelassen wurde, konnte die Kongregation mit dem Bau einer schlichten neugotischen Kirche am Fosso Reale beginnen.

Der Niedergang

Bald danach verursachte die wirtschaftliche Krise, ausgelöst durch die Abschaffung des Freihafens, den raschen Niedergang der Kongregation, was sie bis Anfang des 20. Jahrhunderts stark dezimierte. Angesichts der wirtschaftlichen Zwänge nahm die Kongregation ab 1922 auch nicht in Livorno ansässige als eingeschriebene Mitglieder auf. 1932 verkaufte sie das Grundstück des Gartens der Holländer (Giardino degli Olandesi) zu einem Preis von 15.000 Lire. In den Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg beschränkte sie ihre Aktivität weitgehend auf Verwaltung des Friedhofes in Via Mastacchi. Zur gleichen Zeit wurde beschlossen, die Gebäude mit der Wohnung für den Pastor und für die Schule der Gemeinde zu veräußern; der Gebäudeteil hinter der Kirche wurde abgerissen und durch einen unpassenden Wohnblock ersetzt.

Mit dem Tod der letzten Mitglieder in der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts wurde die Kongregation aufgelöst; damit ging der Überblick über ihr gesamtes Eigentum, das unerbittlich verfiel, verloren.

Die Kongregation wurde am 26. Februar 1997 von einigen interessierten Nachkommen früherer Mitglieder wieder gegründet. Fehlende Mittel und die mangelnde Unterstützung durch Institutionen verhinderten bislang eine Verwirklichung der Pläne zur Wiederherstellung von Kirche und Friedhof.

Persönlichkeiten der Holländisch-Deutschen Kongregation

 Johann Paul Schulthesius (1748–1816), Pastor, Komponist und Klaviervirtuose.
 Pietro Senn (1767–1838), Unternehmer, war aktiv am Bau der Eisenbahn Livorno-Florenz (Ferrovia Leopolda) beteiligt.
 Gerhard Stub (1785–1858), Unternehmer, sein Haus wurde von seinem Sohn Harald der Sparkasse Livorno überlassen, um es als Waisenhaus für männliche und weibliche Jugendliche zu nutzen.
 Agostino Kotzian (1792–1878), Unternehmer, Präsident der Handelskammer, trug entscheidend zum Bau der Eisenbahn Livorno-Florenz (Ferrovia Leopolda) bei.
 Enrico Mayer (1802–1877), Pädagoge, Begründer der Schule der gegenseitigen Erziehung (Scuola di mutuo insegnamento)

Literatur
 Giangiacomo Panessa: La Livorno delle Nazioni. I luoghi di preghiera. Collana Percorsi nella Storia. Debatte, Livorno 2006.
 Giangiacomo Panessa, Mauro Del Nista (a cura di): La Congregazione Olandese-Alemanna. Intercultura e protestantesimo nella Livorno delle Nazioni. Debatte, Livorno 2002.
 Hélène Koehl-Krebs: Petite histoire d'une communauté protestante interculturelle: Livourne au XIXe siècle. In Positions luthériennes, 53/1, 2005, p. 81–97.
 Giangiacomo Panessa, Maria Teresa Lazzarini: La Livorno delle Nazioni. I luoghi della memoria. Collana Percorsi nella Storia. Debatte, Livorno 2006.
 Giuseppe Piombanti: Guida storica ed artistica della città e dei dintorni di Livorno. Livorno 1903.

Links
 https://www.congregazioneolandesealemanna.com/

Livorno
Christentumsgeschichte (Italien)
Deutsche in Italien
Reformierte Kultur
Geschichte des Protestantismus
Protestantismus in Italien
Historische Organisation (Italien)
Italienisch-niederländische Beziehungen
Christliche Organisation (Italien)
Gegründet 1622
Aufgelöst im 20. Jahrhundert

Holländisch-Deutsche Kongregation


An Cryptochilus sanguineus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Wallich. An Cryptochilus sanguineus in nahilalakip ha genus nga Cryptochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptochilus

Cryptochilus sanguineus


John Dolben (1662 – 29 May 1710), of Epsom, Surrey, was an English barrister and Whig politician who sat in the House of Commons from 1707 to 1710. He was deeply involved in the impeachment proceedings against Dr Henry Sacheverell in 1710, and his work on the impeachment is said to have contributed to his early demise.

Early life
Dolben was the younger son of John Dolben, Archbishop of York, and his wife Catherine Sheldon, daughter of Ralph Sheldon of Stanton, Staffordshire, and niece of Gilbert Sheldon, Archbishop of  Canterbury, and was baptised in Christ Church Cathedral, Oxford, on 1 July 1662. He was educated at Westminster School where he is listed as a pupil in 1676, and with the encouragement of his uncle Sir William Dolben, Recorder of London, was admitted at Inner Temple in 1677. He also matriculated at Christ Church, Oxford in 1678 but is not recorded as a graduate. From 1682 to 1683, he travelled abroad in France. By December 1683, he married Elizabeth Mulso, second daughter and co-heiress of Tanfield Mulso of Finedon Hall, Northamptonshire and his wife Mary Luther. Her portrait was once attributed to Sir Peter Lely, but is now thought to be the work of John Riley, completed after his death by John Closterman. He was called to the bar in 1684.

Dolben, whose father died in April 1686, squandered his inheritance on gambling. He also squandered his wife's fortune, selling his moiety of the manor of Finedon around this time to his elder brother, Sir Gilbert Dolben, 1st Baronet, who had married John's sister-in-law, Anne Mulso. In 1691, Sir Gilbert wrote that John's wife and children were reduced to living on the charity of friends. He also complained that their father's memory was being unfairly traduced, as critics said that John's conduct was the result of a bad upbringing. Their uncle Sir William Dolben, who had intended to leave a legacy to John Dolben, was so outraged by his profligacy that he cut him out of his will, and settled the legacy in trust for John's children.

Career
In 1692, Dolben moved to the East Indies, where he became judge-advocate for the East India Company in Bengal and was later a friend of Thomas Pitt, the Governor. He was able to profit by the trading opportunities available to repair his fortune. He went on a voyage to China in 1699 with one of Pitt's sons. By July 1701, he returned to England and corresponded with Pitt on the affairs of the East India Companies. In about 1702 he went back to the East Indies until 1706. Back in England, he was trusted by Pitt to conduct his affairs.

Dolben was returned as Member of Parliament for Liskeard on the interest of Sir Jonathan Trelawny, 3rd Baronet, Bishop of Winchester at a by-election on 21 November 1707. He immediately proved to be a conscientious MP, and was active on ten committees. Most important of these was the bill to extend the East India Company Act and he was particularly concerned about uniting the two East India companies. He put forward a proposal which involved increasing the company's loan to the government by £200,000 and the bill passed into law. He was suspected of working towards replacing Pitt as Governor, but after he reported to Pitt the successful unification of the two companies, he noted that the Company was enraged at the extra sum which he was seen being responsible for imposing on it.

At the 1708 British general election Dolben was returned unopposed for Liskeard again and continued to be very active. He was named to nine drafting committees, including the bill to prevent wagers relating to the public. In spite of this, Dolben himself was still an avid gambler and was forecast to be required to make another trip to the Indies to recover his fortune. He managed a bill to establish a company trading in Africa, and was a teller for the Whigs on ten occasions. He voted for naturalizing the German Palatines in 1709 and was trustee for poor Palatines.

It was Dolben who first raised the issue of Henry Sacheverell's printed sermons on 13 December 1709, moving that the House should take the matter into consideration, and that the sermons should be voted 'malicious, scandalous and seditious libels'. In the debate on the next day, he moved that Sacheverell should be impeached. He was appointed to the committee to draw up the articles of impeachment, and acted as chairman. At the trial itself, he acted as one of the managers. He got into some difficulties from his conduct during the trial, while the mob threatened to burn down his house and hang him on a tree. The mob pulled down the clock at Liskeard Town Hall which he had presented to the town. As well as showing great energy in this role, he was active in other Parliamentary business, including sitting on committees and telling for the Whigs. He was also appointed a Director of the Bank of England in 1710.

Literature of the Sacheverell trial
Among the pamphlets relating to Dolben are:

 A Letter written by Mr. J. Dolbin to Dr. Henry Sacheverell, and left by him with a friend at Epsom, 1710, p. 16; composed as a letter of repentance.
 A true Defence of Henry Sacheverell, D.D., in a Letter to Mr. D——n [Dolben]. By S. M. N. O., 1710.
 An Elegy on the lamented Death of John Dolben.
 The Life and Adventures of John Dolben, 1710, pp. 16.

Later life and legacy
Dolben worked himself to the point where his health gave way, and he retired to the country. He also gave up the directorship of the Bank of England. He then contracted a fever, and it was said he was worse treated by his physicians than by the mob, and died on 29 May 1710, unlamented by Dr Sacheverell's friends. He was buried in Finedon Church under a large grey-marble tombstone. His two sons died abroad in his lifetime (William, the elder, whose portrait was painted by Godfrey Kneller in 1709 and engraved by Smith in 1710, dying in 1709, aged 20), and Mary, one of his three daughters, died on 24 June 1710, aged 8. His widow survived until 4 March 1736. Their two surviving daughters, Anne and Catherine, were married in Westminster Abbey. Anne married the politician Gilbert Affleck of Dalham Hall, Suffolk, and Catherine married Samuel Whitelocke, grandson of Bulstrode Whitelocke.

References

Attribution

1662 births
1710 deaths
Alumni of Christ Church, Oxford
British MPs 1707–1708
British MPs 1708–1710
English barristers
Members of the Parliament of Great Britain for constituencies in Cornwall

John Dolben (politician)


NGC 5913 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5913 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1828.

La classe de luminosité de NGC 5913 est I et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé. De plus, c'est une galaxie du champ, c'est-à-dire qu'elle n'appartient pas à un amas ou un groupe et qu'elle est donc gravitationnellement isolée.

Selon la base de données Simbad, NGC 5827 est une galaxie à noyau actif.

À ce jour, huit mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5913 sur le site du professeur C. Seligman

5913
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie du champ
Galaxie active
Objet céleste découvert en 1828
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5913


Interferometri er betegnelsen for en række måletekniske anvendelser af lysbølgers evne til at udvise interferens. I et Michelson-interferometer, som eksempelvis bruges i optisk kohærens tomografi, deles lysbølgen af et halvgennemsigtigt spejl, og de to signaler bevæger sig ad hver sin vej frem til en detektor, hvor de interfererer. Vejlængden af den ene kan varieres, så lysintensiteten for detektoren kan variere periodisk mellem et maksimum, når de to stråler interfererer konstruktivt, og et minimum en halv bølgelængde senere, når de interfererer destruktivt. Ved optælling af perioder og brøkdele af perioder i dette mønster kan afstanden for længderne udmåles med stor præcision ved brug af den halve bølgelængde som måleenhed. Dette princip for længdeinterferometri bruges til at måle længdeændringer i en skala fra nanometer til flere kilometer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Diagnostik
Lys
Måleinstrumenter

Interferometri


Pavlodar (kazaški i ruski: Павлодар) je grad u sjeveroistočnom Kazahstanu, te glavni grad istoimene regije, smješten na rijeci Irtiš.

Smješten je oko 450 km sjeveroistočno od glavnog grada Astane, te ima oko 350.000 stanovnika. Jedan je od najstarijih gradova u sjevernom Kazahstanu, osnovan 1720. na južnosibirskoj željezničkoj pruzi pod imeneom Korjakovski. Zbog blizine slanih jezera postaje važno mjesto za preradu soli, te 1861. godine mijenja ime u Pavlodar, u čast rođenja velikog vojvode Pavla Aleksandroviča. Nagli rast grada započinje od 1950-ih planskom izgradnjom industrijskih pogona za preradu aluminija i nafte te proizvodnju traktora, strojeva, kemijskih i prehrambenih proizvoda i dr. Većinu stanovnika čine Kazaci i Rusi, sa značajnijim udjelima Ukrajinaca, Nijemaca i Tatara.

Fotografije

Izvori

Gradovi u Kazahstanu

Pavlodar


Hodgesiella rhodorrhisella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 9 bis 12 Millimeter. Kopf und Stirn (Frons) sind silbrig weiß, der Scheitel (Vertex) glänzt grau. Der Kopf glänzt hinten und an den Seiten dunkelbraun. Die Fühler sind dunkelbraun und bis über die erste Hälfte hinaus weiß geringelt. Im Subapikalbereich befinden sich zwei oder drei weiße Ringe, im Apikalbereich sind vier undeutliche weiße Ringe zu finden. Thorax und Tegulae glänzen dunkelbraun. Die Vorderflügel glänzen ebenfalls dunkelbraun und sind am Innenrand mehr gräulich braun. Zwei unregelmäßige weiße Binden befinden sich bei 1/5 der Vorderflügellänge und in der Flügelmitte. Die innere Binde verläuft schräg nach innen und verjüngt sich bis zur Analfalte etwas. Darüber hinaus ist sie sehr schmal und reicht nicht bis zum Flügelinnenrand. Die äußere Binde steht senkrecht zur Costalader. Sie ist in der Mitte verdickt, danach verjüngt sie sich stark. Sie reicht nicht bis zum Flügelinnenrand. An der breitesten Stelle befindet sich in der Mitte ein brauner Fleck. Ein weißer Costalfleck liegt bei 4/5 der Vorderflügellänge und am Innenwinkel befindet sich ein weißer Fleck. Letzterer liegt einwärts vom Costalfleck. An der Flügelspitze befindet sich ein weißer Fleck, der manchmal auf einige wenige weiße Schuppen reduziert sein kann. Die Fransenschuppen sind am Apex grau und in Richtung Innenrand graubraun. Die Hinterflügel glänzen grau. Das Abdomen glänzt grau, bei den Männchen glänzt es dunkelbraun.

Bei den Männchen ist das rechte Brachium gebogen, der Apex ist stark geweitet und hakenförmig. Das linke Brachium weitet sich distal. Die Valven sind distal dreieckig geweitet. In der basalen Hälfte des geweiteten Teils sind sie mit groben Borsten besetzt und in der distalen Hälfte mit feinen Borsten. Die rechte Valvella ist schlank und läuft spitz zu. Der Aedeagus und der röhrenförmige Teil sind gerade und an der äußersten Spitze gebogen.

Bei den Weibchen ist das 8. Segment kürzer als bei Hodgesiella rebeli und Hodgesiella christophi. Die Apophyses posteriores sind ungefähr zweieinhalb mal so lang wie die Apophyses anteriores. Das Sterigma ist kurz, hinten rundlich und mit einer sklerotisierten Leiste versehen. Der Ductus bursae ist sehr schmal. Das Corpus bursae ist eiförmig und hat einen schmalen länglichen Fortsatz. Es sind zwei große, stark sklerotisierte, trichterförmige Signa ausgebildet.

Ähnliche Arten
Hodgesiella rhodorrhisella ähnelt Hodgesiella rebeli und Hodgesiella christophi, unterscheidet sich aber durch die beiden unvollständigen Binden und die unregelmäßigere innere Binde. Die gelbliche oder ockerfarbene Umrandung der weißen Binden fehlt. Die äußere Binde ist im Gegensatz zu H. rebeli in der Mitte unterbrochen.

Verbreitung
Hodgesiella rhodorrhisella ist auf den Kanarischen Inseln (Teneriffa, Gran Canaria, La Palma) verbreitet und kommt dort in felsigen und trockenen Gebieten vor.

Biologie
Die Raupen minieren in den Blättern der Blütenreichen Winde (Convolvulus floridus). Die Mine beginnt an der Blattspitze oder an der Mittelrippe und hat die Form einer bräunlichen Platzmine. Im Inneren der Mine fertigen die Raupen ein verdicktes und undurchsichtiges Versteck an, in dem auch der Raupenkot abgelegt wird. Teilweise wird der Raupenkot auch ausgeworfen. Die Falter wurden von Anfang Dezember bis Ende Mai gezüchtet, im Februar wurden sie auch am Licht gesammelt.

Systematik
Aus der Literatur ist das folgende Synonym bekannt:
 Stagmatophora rhodorrhisella , 1970

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Hodgesiella rhodorrhisella


ජර්මන් ෂෙපර්ඩ් යනු ජර්මනියේ සම්භූත ලද ප්‍රමාණයෙන් සාමාන්‍යය බල්ලෙකුට වඩා විශාල බලු වර්ගයකි. ස්වාමියාට කීකරු බලු විශේෂයකි.ලොව තෙවැනි බුද්ධිමත් ම සුනඛ විශේෂය වේ..

මූලාශ්‍ර

ජර්මන් ෂෙපර්ඩ්


بيرسيوس بطل إغريقي وهو قاطع رأس الغورغون ميدوسا وهو ملك أرغوس وسليل هيبرمنيسترا ابنة داناوس التي لم تقتل عريسها ليلة زفافها، وهو حفيد الملك أكريسيوس من أمه داناي وكان قد تم التنبؤ أن داناي ستنجب طفلا سيقتله فحبسها في برج برونزي لكن زيوس زارها بشكل مطر ذهبي وأنجبت منه بيرسيوس فقام أكريسيوس بإلقائهما في صندوق ورمى بهما في البحر ولكنهما حطا في جزيرة سيفيروس ولكن عندما كبر خاف منه ملك الجزيرة بوليديكتوس وكذلك كان قد وضع عين على أمه فأرسله في مهمة مستحيلة.

قتل ميدوسا
أرسل الملك بيرسيوس ليقطع رأس ميدوسا، التي يتحول كل من ينظر إليها إلى حجر فذهب واستشار الغراياي (إلاهات البحر اللاتي كن يعشن بعين واحدة وسن واحدة ويحمين الغورغون) فأخذ العين والسن فأخبرنه عن مكان الحوريات اللاتي أعطينه الحذاء المجنح الذي يطير وحقيبة وخوذة هاديس التي جعلته غير مرئي وأعطاه هيرمس سيفاً معقوفاً ليقتل ميدوسا وكيس ليخفي رأسها به. وعندما وصل بيرسيوس، رأى انعكاس وجهها في درعه الذي أعطته له آثينا ولم يكن مرئياً ووضع الرأس في الحقيبة ومن دمها ظهر الحصان المجنح بيغاسوس فهرب عليه بعد أن طاردته أخوات ميدوسا.

إنقاذ أندروميدا وعودته
في طريقه أنقذ الأميرة الأثيوبية أندروميدا (ميثولوجيا) من وحش البحر الذي قدمت له كأضحية لأن أمها قالت أنها أجمل من النيريات فأخذ زيوس ابنتها وألقاها أبوها للوحش لكي يشفى من أمراضه فمر بجانبها وحول الوحش لحجر ثم أخذ الأميرة وتزوجها.

كما أنه حول مضطهدي أمه إلى حجر في سيفيروس وأولهم الملك بوليديكتوس والجزيرة نفسها تحولت لحجر، وأخذ الرأس إلى آثينا وأعطى الغنائم إلى هرمز وعاد إلى أرغوس مع أمه وزوجته، ولكن اكريسيوس الذي خاف من النبؤة فر إلى لاريسا في ثيساليا، فتبعه بيرسيوس واشترك في أحد الألعاب على شرف الملك وقتل جده أكريسيوس بالخطأ في مباراة رمي القرص فحقق النبؤة.ترك بعدها أرغوس يحمل العار وأعطى مملكته إلى ميغابينثس (ابن أخ أكريسيوس) وأعطاه تيرينس حيث أسس ميديا وميسيناي حيث أصبح سلف البيرسيين ومنهم هرقل ويوريسثيوس.

آثار الحكاية
توطنت أسطورة بيرسيوس في العديد من المناطق، ففي إيطاليا زعم أن الصندوق الذي حمل داناي وبيرسيوس حط على الساحل الإيطالي، وملوك الفرس زعما انهم احفاد بيرسيس ابن بيرسيوس، ووفقا لباوسانياس الدمشقي وفقد علم بيرسيوس الفرس عبادة النار واسس الديانة المجوسية، وانتقلت عبادته على ملوك البنطس، ففي عملات أميسوس يظهر مصورا عليها مع ميثريداتس السادس، ومثلما فعل مع أندروميدا أنقذ هرقل هسيوني ابنة لاوميدون ملك طروادة من وحش بحري، والحكايتان فسرتا بان الشمس تقتل الظلام وكانت أندروميدا وهسيوني تمثلان القمر الذي يكاد أن يلتهمه الظلام.

وفي نسخة أخرى من حكاية هسيوني فيقال أن هرقل أمضى ثلاثة أيام في بطن الوحش، والجدير بالملاحظة أن الصورة التي صورها الإغريق عن وحش أندروميدا كان نماذج احتذي بها في تصور حوت النبي يونس في الفن المسيحي الأول، وتظهر عظامه وسلاسل أندروميدا محفورة على صخرة في يافا، وكذلك فإن بيرسيوس يظهر عى عملات البنطس وكابادوكيا وفي طرسوس في كيليكيا والتي يقال أنه أسسها، وأسطورة القديس جرجس تاثرت بحكايات بيرسيوس في سوريا وآسيا الصغرى.

مصادر

 Encyclopedia Britannica 1978

أبناء زيوس
أساطير في أرغوليذا
أنصاف آلهة
الفرس الأعظم
شخصيات أسطورية إغريقية
شهب البرشاويات
ملوك آرغوس
ملوك في الأساطير الإغريقية
ملوك موكناي
أساطير إغريقية
يونانيون خياليون

بيرسيوس


An Anthurium wendlingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Graziela Maciel Barroso. An Anthurium wendlingeri in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium wendlingeri