සාත් නිබ්හානා සාතියා යනුවෙන් හැඳන්වෙන්නේ රශ්මි ෂර්මා ටෙලිෆිල්ම්ස් ලිමිටඩ් සමාගම විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද හින්දි-භාෂා ඉන්දියානු රූපවාහිනී මාලා නාට්‍යයකි. මෙම කතාමාලාව විකාශය ඇරඹූයේ 2010 මැයි 3 දින ය. මෙය ලෝකය පුරා ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ ප.ව. 7:00 IST ට විකාශය වේ. ආරම්භයේ දී මෙය සතියේ දිනවල සවස විකාශය වුවද, 2014 වර්ෂයේ මුල් කාලයේ සිට සඳුදා සිට සෙනසුරාදා තෙක් දිනවල විකාශය සිදුකරන ලදී. අවසානයේ 2015 වන විට සෑම දිනකම විකාශය කිරීමට තීරණය විණි. කතාවට පසුබිම් වී ඇත්තේ රාජ්කොට් ප්‍රදේශය වුවද, කතාමාලාව රූගත කොට ඇත්තේ මුම්බායිහි ය.

කතාමාලාව ගෙතී ඇත්තේ රාජ්කොට්හි මන්දිරයක ජීවත්වන ප්‍රබන්ධ මෝදි පවුල වටා ය. මෙම වැඩසටහන මගින් දර්ශීය ගුජරාටි විස්තෘත පවුලක ආචාර ධර්ම සහ අගයයන් නිරූපණය වේ. 2014 පෙබරවාරි මස මෙම කතාව වර්ෂ අටක් ඉදිරියට වන සිදුවීම් වෙත දිවෙයි. 2015 මාර්තු වන විට එය තවත් වර්ෂ දහයක් ඉදිරියට දිවෙයි. අවසානයේ 2016 මැයි මස තවත් වර්ෂ හතරක ඉදිරි පිම්මක් දැකගත හැක.

සාරාංශය

මූලිකව, මෙම කතාමාලාව මගින් ඥාති සොයුරියන් දෙදෙනකුගේ (ගෝපි සහ රාශි) දිවිය සහ යෝජිත විවාහයන් නිරූපණය වේ. උර්මිලා සහ ජිතු විසින් ගෝපි (ජිතුගේ ලේලිය) හදාවඩා ගන්නේ ගෝපිගේ දෙමාපියන් මියයාම නිසාවෙනි. ගෝපි නූගත් වුවද, අව්‍යාජ, කාරුණික සහ ලැජ්ජාශීලී තරුණියක වූවා ය. නමුත් ඔවුන්ගේම දියණිය වූ රාශි උගත්, මිත්‍රශීලී, සෙල්ලක්කාර සහ කපටි තරුණියක වූවා ය. මෙම කතාමාලාව මගින් ගෝපිගේ දැඩි, අධිෂ්ඨානශීලී නැන්දණිය වූ කෝකිලා මෝදි ගෝපිව විශ්වාසී, දක්ෂ කාන්තාවක බවට පත්කොට ඇගේ සැමියාගේ සිත දිනාගන්නා තත්ත්වයට පරිවර්තනය කරන අයුරු නිරූපණය වේ. රාශි විසින් ගෝපි හට නොයෙකුත් ගැටලු ඇති කිරීමට තැත්කළ ද ඒවා අසාර්ථක වේ. නමුත් අවසානයේ ඥාති සොයුරියන් දෙදෙනාම සිය ස්වාමිවරුන්ගේ හා පවුලේ පිළිගැනීමට ලක්වේ. කෝකිලාගේ දියණිය වන කින්ජල්ව රාශිගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය මස්සිනා වන ධවල් හට විවාහ කර දෙයි. ගෝපි දියණියකට උපත ලබා දෙයි. රාශි නිවුන් පිරිමි දරුවන් දෙදෙනකු බිහි කරයි. ගෝපි, මියගියේ යැයි සිතූ සිය දෙමාපියන් සොයාගැනීමට සමත් වේ. මෙම කතා වාරය අවසන් වන්නේ ගෝපිගේ සැබෑ සොයුරිය වන රාධා විසින් ගෝපි සහ ඇහෙම්ගේ දියණිය වන මීරාව මරා දැමීමත් සමගයි. මෙහි වරද ගෝපි වෙත පැටවෙන අතර ඇයව මෝදි භවනෙන් ඉවතට ඇද දැමෙයි.

වසර අටකට පසු

ගෝපි සිය දෙවන දියණිය තනිව හදාවඩා ගනියි. කෝකිලා සහ ඇහෙම් දැඩි පීඩනයකට මුහුණ දී සිටිති. මේ වනවිට මෝදි භවනේ නව මූලිකාවිය බවට රාශි පත්ව සිටියි. ගෝපි යළි සිය පවුල සමග එක්වෙයි. මීරා මිය නොගිය බවත් ඇය අනාථයකු ලෙස හැදීවැඩී ඇති බවත් ඇගේ පවුල වටහා ගනියි. රාධාගේ සත්‍යය හෙළි වන අතර, ඇයව සිරභාරයට ගැනෙයි. අනතුරුව ගෝපිව ප්‍රේමය පතා පැමිණි කරදරකාරී මිනිසකුගෙන් බේරා ගැනීමට රාශි සිය දිවිය පූජා කරයි. ජීගර්ව රාශිගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය නැනණ්ඩිය වූ පරිධි හට විවාහ කර දෙයි. රාධා යළි පැමිණෙන අතර, ඇය ජීගර්ට එරෙහිව නිදි යහනේ දී කුමන්ත්‍රණ සිදු කරයි. රාධා ගැබිනියක බවට පත්වේ. ඇය දියණියකට උපත ලබා දෙයි. එම බිළිඳිය ද රාශි නම් වේ. රාශි බිළිඳිය මරාදැමීමට තර්ජනය කරමින් රාධා, මෝදි පවුල විනාශ කිරීමට තැත් කරයි. පිළියමක් නොවූ තැන ගෝපි සිය සොයුරිය වූ රාධාව මරා දමයි. ගෝපි වසර 14ක් සිර භාරයේ පසුවෙයි.

වසර දහයකට පසු
සිය යහපත් කල්කිරියාව හේතුවෙන් ගෝපිගේ දඬුවම ලිහිල් කෙරේ. ගෝපි නැවත සිය පවුල වෙතට පැමිණෙයි. එහිදී ඇයට දැන ගන්නට ලැබෙන්නේ ඇහෙම් සිය පවුල හැරදා සිය දියණියන් දෙදෙනා සමග මුම්බායි වෙත ගොස් ඇති බවත්, මාන්සි නැමැති කාන්තාවක් ඔවුන් සමග නැවතී සිටින බවත් ය. මීරා මේ වන විට ස්වාධීන, වහා කිපෙනසුලු සහ කපටි චරිතයක් බවට පත්ව සිටියි. නමුත් විද්‍යා දියණිය ගෝපිගේ ප්‍රතිමූර්තියක් බඳු ය. පවුලට වඩා අන් අය වෙනුවෙන් මුල් තැන දීම කෙරෙහි ඇහෙම් සහ දියණියෝ ගෝපිට දොස් පවරති. මේ වනවිට කෝකිලා, උර්මිලා (දැන් මානසික ආබාධයකින් පෙළෙන්නී ය) සහ ළමා රාශි (ඇයව පිළිගැනීම පරිධි ප්‍රතික්ෂේ කරයි) සමග වෙන්ව ජීවත් වන්නී ය. කෝකිලාගේ දියණිය වන කින්ජල් සිය සැමියා සහ පුත්‍රයා හැර දමා සිය දෙමාපියන්ගේ නිවසේ ජීවත් වන්නී ය. සිදුවීම් මාලාවකින් පසුව ඇහෙම්, මීරා සහ විද්‍යා සමග යළි නිවසට පැමිණෙන අතර සම්පූර්ණ පවුලම යළි එකතු වේ. කෙසේනමුත් මීරා, ගෝපිව පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඇය තමන්ට නිතරම ප්‍රශ්න ඇතිකරන මෝදි පවුලට ද බැණ වදියි.

කෝකිලාගේ ළමාවියේ මිතුරියක වන ගෞරා සූර්යවංශි කතාවට පිවිසෙයි. ඇය පැමිණෙන්නේ කෝකිලාගේ වරදින් මියගිය සිය සොයුරා වෙනුවෙන් පළිගැනීමටයි. ගෞරාගේ සැබෑ අභිප්‍රාය නොදන්නා මෝදි පවුල, විද්‍යා දියණියව ඇගේ මුණුපුරා වූ ශ්‍රාවන්ට විවාහ කර දෙයි. නමුත් ගෞරා රහසේම මීරාව සිය පුත්‍රයා වූ ධරම් හට විවාහ කර දෙයි. එමනිසා මීරා සිය සොයුරිය වන විද්‍යාගේ නැන්දණිය වන්නී ය. ගෞරා, මීරාව යොදා ගනිමින් මෝදි පවුල වැනසීමට තැත් කරයි. ඇතැම් අවස්ථාවන්හි ඇය කෝකිලා සහ ඇහෙම්ව මරාදැමීමට තැත් කරයි. නමුත් එය අසාර්ථක වේ. නමුත් සිදුවීම් මාලාවකින් පසු (ඉන් එක් සිදුවීමක දී ධරම්ගේ පළමු බිරිය වූ දුර්ගා මිය යයි) ඇයව අත්අඩංගුවට ගැනෙන අතර ඇගේ පවුලෙන් නෙරපා දැමෙයි. මේ වනවිට මීරා සහ විද්‍යා යන දෙදෙනාම සිය ස්වාමිපුරුෂයන් සමග ප්‍රේමයෙන් බැඳී සිටිති. ඒ නිසා ඔවුන් නැවතීමට අදහස් කරති. ජීගර්ගේ පුත්‍රයකු වන සාහිර් පරිධිගේ බලවත් විරෝධය මධ්‍යයේ නූගත් සොනාක්ෂි සමග විවාහ වේ. රාධාගේ මරණය වෙනුවෙන් ගෝපිගේ මව ද කෝකිලාගෙන් පළිගැනීමට පැමිණෙයි. නමුත් ඇය එහිදී මිය යයි. මෙම කතාවාරය අවසන් වන්නේ ඇහෙම් රිය අනතුරකින් මියයාමත් සමගයි.

වසර හතරකට පසු
ඇහෙම්ගේ වියෝවෙන් ගෝපි දැඩි කම්පනයට පත්ව සිටින්නී ය. ඇය වසර 4කින් සිනහසී හෝ කථාකොට හෝ නැත. කෝකිලා, ගෝපි වෙනුවෙන් වෛද්‍ය ක්‍රිෂ්ණා රහේජා සිදුකළ විවාහ යෝජනාව පිළිගැනීමට තීරණය කරයි. විවාහ දිනයේ, ගෝපි යථා තත්ත්වයට පත්වේ. නමුත් ඇයව අකමැත්තෙන් වුවද වෛද්‍ය ක්‍රිෂ්ණාහට විවාහ කරදෙයි. ජීගර් සහ පරිධි මේ වනවිට බෙහෙවින් විපර්යාසයකට ලක්ව සිටින අතර, ඔවුන් සිය පවුලේ පුද්ගලයින් පිළිබඳ තැකීමක් සිදුකරන්නේ නැත. පරිධි විසින් සාහිර්, සොනාක්ෂි සහ ඔවුන්ගේ පුතුන් දෙදෙනා මෝදි භවනෙන් පලවා හරියි. අනතුරුව ජීගර්ගේ අනෙක් පුත්‍රයා වූ සමාර්ව උඩඟු මෝස්තරකාරියක වන මොනිකා හට විවාහ කර දෙයි. මේ අතර, මීරා විද්‍යාට වෛර කරන්නේ සිය ගබ්සාවීමට ඇය වගකිව යුතු බවට චෝදනා කරමිනි. නමුත් එහි සැබෑ වරදකාරිය ශ්‍රාවන්ගේ සොයුරිය වන නෛයා ය. ගෝපි මෝදි පවුල යළි එක්සත් කිරීමට ඉටා ගනියි. ඇය සාර්ථක වේ. ක්‍රිෂ්ණා යනු මාන්සිගේ සොහොයුරා බව හෙළිවේ. අනතුරුව ඔහු, මාන්සි සහ ප්‍රමිලා (ඔහුගේ මව) ගෝපිගෙන් පලිගැනීමට පැමිණෙයි. කෝකිලා, ගෝපිව බේරාගැනීමට ඇහෙම්ට සමාන පෙනුමක් ඇති තැනැත්තකු (ජගී, පරාග් සහ උර්වංශිගේ අවජාතක පුත්‍රයා) ගෙන්වා ගනියි.

අනුවර්තන
සාත් නිභානා සාතියා කතාමාලාව විවිධ භාෂාවන්ගෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කෙරිණි. මේ අතර පුධ්ඡ පෝල් (මරාථි), දෙයිවම් තන්ද වීඩු (දෙමළ), චන්දනමාළා (මලයාලම්), අමෘතවර්ෂිනී (කන්නඩ) සහ බොධුබොරොන් (බෙංගාලි) වැනි නිර්මාණ වේ. සාත් නිභානා සාතියා කතාමාලාව තෙලිඟු බසින් හඬකවා කෝදලා කෝදලා කොඩුකු පෙලාමා යන නාමයෙන් MAA TV නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කෙරිණි. අන්තර්ජාතික වශයෙන් සැලකූ විට මෙම කතාමාලාව ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල භාෂාවෙන් හඬකවා මගේ සඳ ඔබයි යන තේමාව යටතේ ස්වර්ණවාහිනී නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරේ.

ඉන්දුනීසියාව තුළ මෙම කතාමාලාව ANTV නාළිකාව ඔස්සේ 2016 සැප්තැම්බර් 26 දින විකාශය ඇරඹියේ ගෝපි යන තේමාව ඔස්සේ ය. මෙය එරට සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 3:00ට (ඉන්දුනීසියා බටහිර වේලාව) විකාශය විය.

චරිත නිරූපණය
ප්‍රධාන චරිත
 දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී, ගෝපි ඇහෙම් මෝදි (විවාහයට පෙර වාසගම ජයන්ති කපාඩියා) ලෙස: රාධා-රාශි යන අයගේ සොයුරියයි. මධූගේ දියණියයි. ඇහෙම්ගේ භාර්යාවයි. මෝදි පවුලේ පළමු ලේලියයි. මීරා-විද්‍යා දියණියන්ගේ මවයි. (2012–) - ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය
 මොහම්මද් නසිම්, ජස්වින්දර් සිං (ජගී) ඌර්වංශි ලෙස: පරාග්ගේ පුත්‍රයායි. (2016- ) - ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය
 සෝනම් ලම්බා, විද්‍යා ශ්‍රාවන් සූර්යවංශි (විවාහයට පෙර වාසගම ඇහෙම් මෝදි) ලෙස: ඇහෙම්-ගෝපිගේ ලාබාල දියණියයි. මීරාගේ සොයුරියයි. ශ්‍රවාන්ගේ භාර්යාවයි. (2015–) සමාන්තර ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි.
 රෝහිත් සුචාන්ති, ගෝපි සහ ජගීගේ පුත්‍රයා ලෙස
 ටානියා ෂර්මා, මීරා ධරම් සූර්යවංශි (විවාහයට පෙර ඇහෙම් මෝදි) ලෙස: ඇහෙම්-ගෝපිගේ වැඩිමහල් දියණියයි. විද්‍යාගේ සොයුරියයි. ධරම්ගේ භාර්යාවයි. (2015–) සමාන්තර ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි.
 රුපල් පටෙල්, කෝකිලා පරාග් මෝදි ලෙස: පරාග්ගේ භාර්යාවයි. ඇහෙම්-කින්ජල්ගේ මෑණියන් ය. ගෝපිගේ නැන්දණියයි. මීරා-විද්‍යා දියණියන්ගේ මිත්තණියයි. (2010–) - සමාන්තර ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි.
 ලව්ලීන් කොවුර් සැසන්, පරිධි ජීගර් මෝදි (විවාහරයට පෙර ජායි මෙහ්තා) ලෙස: ජීගර්ගේ දෙවන භාර්යාවයි. රාශි-ගෝලි-රාධා යන අයගේ නෑනණ්ඩියයි. සාහිර්-සමීර්ලේ සුළු මවයි. (2014-සමාන්තර ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි.
 සුචිත් වික්‍රම් සිං, ගෝපි සහ ජගීගේ පුත්‍රයා ලෙස; මෙම චරිතය රෝහිත් සුචාන්ති විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී.

අතිරේක චරිත

 වන්දනා විත්ලානි, උර්මිලා ජිතු ෂා ලෙස: රාශිගේ මෑණියන් ය. ගෝපිගේ මාමි ය. පරිධිගේ මාසි ය. සහිර්-සමාර්-විද්‍යා-මීරා යන අය‍ගේ නානි ය. (2010-) ප්‍රධාන කාන්තා ආධාරකාරිණියකි.
 ෂගුෆ්තා අලි, ඌර්වංශි ලෙස: ජාගිගේ මෑණියන් ය. කෝකිලාගේ සෞතාන් ය. පරාග්ගේ පළමු භාර්යාවයි. (2016-) ආධාරකාරිණියකි.
 අමර් උපාධ්‍යායි, ධරම් සූර්යවංශි ලෙස: මීරාගේ සැමියා ය. දුර්ගාගේ ද සැමියා ය. ශ්‍රාවන්ගේ පියා ය. (2015-)
 කුනාල් සිං, ශ්‍රාවන් සූර්යවංශි ලෙස: විද්‍යාගේ සැමියා ය. (2015–)
 ? ප්‍රියාල් සූර්යවංශි ලෙස
 පරාස් බබ්බාර්, සාහිර් ජීගර් මෝදි (තෝලු) ලෙස: රාශි-ජීගර්ගේ පුත්‍රයායි. පරිධිගේ සුළු පුත්‍රයායි. සෝනාගේ සැමියායි. (2015–)
 රශ්මි සිං, සොනාක්ෂි සාහිර් මෝදි (සොනා) ලෙස: රාශි, පරිධි-ජීගර්ගේ ලේලියයි. සාහිර්ගේ භාර්යාවයි. (2015–)
 විහාන්, වීරු සාහිර් මෝදි ලෙස: සාහිර්-සෝනාගේ පුත්‍රයායි. රාශි/පරිධි-ජීගර්ගේ මුණුපුරායි. ජායිගේ සොහොයුරායි. (2016-)
 අයාන්, ජායි සාහිර් මෝදි ලෙස: සාහිර්-සෝනාගේ පුත්‍රයායි. රාශි/පරිධි-ජීගර්ගේ මුණුපුරායි. වීරුගේ සොහොයුරායි. (2016-)
 ? සීතා සාහිර් මෝදි ලෙස: සෝනා-සාහිර්ගේ දියණියයි. රාශි/පරිධි-ජීගර්ගේ මිණිපිරියයි. ජායි-වීරුගේ සොයුරියයි. (2016-)
 ? ගීතා සාහිර් මෝදි ලෙස: සෝනා-සාහිර්ගේ දියණියයි. රාශි/පරිධි-ජීගර්ගේ මිණිපිරියයි. ජායි-විරු යන අයගේ සොයුරියයි. (2016-)
 ප්‍රතාප් හාඩා, සමාර් ජීගර් මෝදි (මෝලු) ලෙස: රාශි-ජීගර්ගේ පුත්‍රයායි. පරිධිගේ සුළු පුත්‍රයායි. මෝනාගේ සැමියායි. (2015–)
 උපේඛා ජෛන්, මොනිකා සමාර් මෝදි (මෝනා): රාශි/පරිධි-ජීගර්ගේ ලේලියයි. සමාර්ගේ භාර්යාවයි. (2016–) එදිරිවාදිනියකි.
අංජු තිවාරි, චන්දා ලෙස (2016-): මීරා-ධරම්ගේ දරුවාගේ හදාගත් මවයි.
වන්දනා පතාක්, ගෞරා සූර්යවංශි ලෙස (2015–16,2016-) එදිරිවාදිනියකි.

ආවර්තී චරිත

 ස්වාති ෂා, හේතල් චිරාග් මෝදි ලෙස: ජීගර්ගේ මවයි. රාශි-පරිධි යන අයගේ නැන්දණියයි. බාගේ ලේලියයි. චිරාග්ගේ භාර්යාවයි. (2010–) ආධාරකාරිණියකි.
 අපර්ණා කනේකාර්, ජාන්කෝ "බා" මෝදි ලෙස: කෝකිලා-හේතල් යන අයගේ නැන්දණියයි. පරාග්-චිරාග් යන අයගේ මෑණියන් ය. ඇහෙම්-ජීගර්-කින්ජල් යන අයගේ මිත්තණියයි. (2011–)
 නීරාජ් භාරද්වාජ්, චිරාග් මෝදි ලෙස: ජීගර්ගේ පියා ය. හේතල්ගේ සැමියායි. බාගේ පුත්‍රයායි. රාශි-පරිධි යන අයගේ මාමණ්ඩියයි. (2010–)
 මනිෂ් අරෝරා, පරාග් මෝදි ලෙස: ඇහෙම්-කින්ජල් යන අයගේ පියායි. කෝකිලාගේ සැමියායි. බාගේ පුත්‍රයායි. ගෝපිගේ මාමණ්ඩියයි. (2010–)
 ? රාශි ජීගර් මෝදි (කනිෂ්ඨ) ලෙස: රාධා හා ජීගර්ගේ දියණියයි. පරිධි සහ රාශිගේ සුළු දියණියයි. (2016-)

පැරණි චරිත

 මොහම්මද් නසිම්, ඇහෙම් පරාග් මෝදි ලෙස (2010-2016): ගෝපිගේ සැමියායි. කෝකිලා-පරාග්ගේ පුත්‍රයායි. කින්ජල්-ජීගර්ගේ සොයුරායි. මීරා-විද්‍යාගේ පියායි. (මියගිය)
 ගියා මනෙක්, ගෝපි ඇහෙම් මෝදි (විවාහයට පෙර ජයන්ති කපාඩියා) ලෙස: ඇහෙම්ගේ භාර්යාවයි. රාශිගේ සොයුරියයි. (2010–12) (හිටපු ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 රුචා හසාබ්නිස්, රාශි ජීගර් මෝදි (විවාහයට පෙර ජිතු ෂා) ලෙස: ගෝපිගේ සොයුරියයි. ජීගර්ගේ පළමු භාර්යාවයි. සමීර්-සාහිර්ගේ මවයි. මීරා සහ විද්‍යාගේ නැන්දණියයි. (2010–14) (හිටපු ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි) (මියගිය)
 විශාල් සිං, ජීගර් චිරාග් මෝදි ලෙස: හේතල් සහ චිරාග්ගේ පුත්‍රයායි. රාශි සහ පරිධිගේ සැමියායි. සාහිර් හා සමීර්ගේ පියායි. ඇහෙම් සහ කින්ජල්ගේ සොයුරායි. (2010–16) සමාන්තර ප්‍රධාන පිරිමි චරිතයකි.
 භාවිනි පුරෝහිත්, රාධා උමාන්ග් මෙහ්තා (විවාහයට පෙර ජයන්ති කපාඩියා) ලෙස: ගෝපිගේ සොයුරියයි. උමාන්ග්ගේ හිටපු භාර්යාවයි. (2013–15) (හිටපු ප්‍රධාන එදිරිවාදිනිය) (මියගිය)
 ජයා ඕජා, මධූ ජයන්තිලාල් කපාඩියා ලෙස: ගෝපි සහ රාධාගේ මෑණියන් ය. මීරා සහ විද්‍යාගේ මිත්තණියයි. (2013–16) (මියගිය)
 සංජීව් භාට්, ජයන්තිලාල් කපාඩියා ලෙස: ගෝපි සහ රාධාගේ පියා ය. මීරා සහ විද්‍යාගේ මුත්තණුවන් ය. (2013–14) (මියගිය)
 ජ්‍යෝත්ස්නා කාර්යේකාර්, ජාන්කෝ "බා" මෝදි ලෙස: කෝකිලා සහ හේතල්ගේ නැන්දණියයි. පරාග් සහ චිරාග්ගේ මවයි. ඇහෙම්, ජීගර් සහ කින්ජල්ගේ මිත්තණියයි. (2010–11) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 ෆිරෝසා ඛාන්, කින්ජල් ධවල් දේසායි (විවාහයට පෙර පරාග් මෝදි) ලෙස: කෝකිලාගේ දියණියයි. ඇහෙම්ගේ නැගණියයි. ධවල්ගේ භාර්යාවයි. ප්‍රතීක්ගේ මෑණියන් ය. (2010–16) (හැරගිය)
 අශිෂ් ෂර්මා, ධවල් දේසායි ලෙස: රාශි-ගෝපිගේ සොහොයුරායි. කින්ජල්ගේ සැමියායි. (2010–15) (හැරගිය)
 පරාස් තෝමාර්, ප්‍රතීක් "පප්පු" ධවල් දේසායි ලෙස: ධවල්-කින්ජල්ගේ පුත්‍රයායි. (2015) (හැරගිය)
 සීමා දේශ්මුඛ්, ජිග්නා ලෙස: කෝකිලාගේ සොයුරිය (2012) (හරගිය)
 ගෝපි දේසායි, රේවතී ලෙස: කෝකිලා-ජිග්නාගේ මෑණියන් ය. (2011–14) (හැරගිය)
 පූබාලි සන්‍යාල්, දුර්ගා ධරම් සූර්යවංශි ලෙස: ධරම්ගේ පළමු භාර්යාවයි. ශ්‍රාවන්-නෛයාගේ මෑණියන් ය. (2015–16) (මියගිය)
 දීපක් දත්තා, ජායි මෙහ්තා ලෙස: පරිධිගේ පියායි. (2014–15) (හැරගිය)
 අයිරා සෝනි, ඇනීටා මෙහ්තා ලෙස: ඇහෙම්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. උමාන්ග්ගේ සොයුරියයි. (2010, 2012) (හිටපු එදිරිවාදිනියකි) (හැරගිය)
 අනාස් ඛාන්, අමාන්ග් මෙහ්තා ලෙස: ත්‍රිප්තිගේ සැමියායි. ඇනීටාගේ සොයුරියයි. (2010, 2013–14) (හිටපු ප්‍රධාන පිරිමි එදිරිවාදී චරිතයකි) (මියගිය)
 පූජා වෙලිං, ත්‍රිප්ති උමාන්ග් මෙහ්තා ලෙස: උමාන්ග්ගේ භාර්යාවයි. හිටපු එදිරිවාදිනියකි. (2013–14)
 ආකාන්ෂා ජුනේජා, දක්ෂා ලෙස: මෝදි පවුලේ අසල්වැසියෙකි (2013) (හැරගිය)
 අෂ්නූර් කොවුර්, පන්නා ලෙස: ගෝපිගේ මිතුරියයි. (2010–11) (හැරගිය)
 ? සාවිතා බෙන් ලෙස: කෝකිලාගේ අසල්වැසියකු/සතුරකු ලෙස (2011-2014) (හැරගිය)
 ? මීති මෙහ්තා ලෙස: මෝදිගේ නෞකරනි ය. (2012–16) (හැරගිය)
 ගුර්ප්‍රීත් කොවුර්, නීලම්/කුසුම් ලෙස (2012) (හැරගිය)
 මනෝජ් චාන්දිලා, අනුරාග් ජෝෂි ලෙස: රාශිගේ ඝාතකයායි. ගෝපිව පැහැරගත් තැනැත්තායි. (2014) (එදිරිවාදියෙකි) (සිරගත)
 ශ්‍රේස්ත් කුමාර්, විවාන් ඛන්නා ලෙස: පරිධිගේ හිටපු පෙම්වතායි. (2014–15) (එදිරිවාදියෙකි)
 කරන් ඛන්ඩේල්වාල්, සංස්කාර් පටෙල් ලෙස: මීරාගේ හිටපු පෙම්වතායි. (2015, 2016) (හැරගිය)
 මේසල් ව්‍යාස්, ළමා මීරා අහේන මෝදි/ගෞරි ලෙස: ගෝපි සහ ඇහෙම්ගේ පළමු දියණියයි. (2014–15) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 ඒක්ලාව්‍යා අහිර්, ළමා සමාර් "මෝලු" මෝදි ලෙස: රාශි සහ ජීගර්ගේ පුත්‍රයායි. (2014–15) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 ඉෂාන්ත් භානුෂාලි, ළමා සාහිර් "තෝලු" මෝදි ලෙස: රාශි සහ ජීගර්ගේ පුත්‍රයායි. (2014–15) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 පාලක් පංචාල්, ළමා විද්‍යා අහේම් මෝදි ලෙස: ගෝපි සහ ඇහෙම්ගේ දෙවන දියණියයි. (2014–15) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 වංශ් සාවනි, ළමා ප්‍රතීක් "පප්පු" දේසායි ලෙස: ධවල් හා කින්ජල්ගේ පුත්‍රයායි. (2014–15) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 හිතීකා රුච්චන්ද්‍රන්, ළමා කනිෂ්ඨ රාශි ජීගර් මෝදි ලෙස: පරිධි-ජීගර්ගේ දියණියයි. (2015–16) (හැරගිය)
 හීමාක්ෂි උජ්ජයින්, ප්‍රේම්ලතා ලෙස: ව්‍යාජ කෝකිලා ලෙස (2016) ප්‍රධාන කාන්තා එදිරිවාදිනියයි. (සිරභාරයේ)
 උත්කර්ෂා නායික්, ප්‍රමිලා අශෝක් රහේජා ලෙස: ක්‍රිෂ්ණා සහ මාන්සිගේ මවයි. ගෝපිගේ නැන්දණියයි. (2016) එදිරිවාදිනියකි.
 කාජල් පිසල්, මාන්සි රහේජා ලෙස: ඇහෙම්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. ක්‍රිෂ්ණාගේ සොයුරියයි. ප්'මිලාගේ දියණියයි. ගෝපිගේ නෑනණ්ඩියයි. (2015, 2016) එදිරිවාදිනියකි.
 ඛාලිඩ් සිද්දිකි, වෛද්‍ය ක්‍රිෂ්නා රහේජා ලෙස: ගෝපිගේ දෙවන සැමියායි. ප්‍රමිලාගේ පුත්‍රයායි. මාන්සිගේ සොහොයුරායි. (2016) - ප්‍රධාන එදිරිවාදී චරිතයකි.
 සිද්ධාර්ත් සේන්, ACP රිතේශ් පාර්මාර් ලෙස (2016)
 ප්‍රතිභා තිවාරි, නෛයා සූර්යවංශි ලෙස: (2016) එදිරිවාදිනියකි.
 හර්ෂ් රාජ්පුත්, ප්‍රකාශ් ලෙස: නෛයාගේ පෙම්වතායි. (2016) එදිරිවාදියෙකි.

සන්ධිස්ථාන
සාත් නිභානා සාතියා කතාමාලාව ඉන්දියාවේ සිව්වැනියට වැඩිම කලක් ධාවනය වූ කතාහාලාව බවට පත්වූයේ බාලිකා වධු, යේ රිෂ්තා ක්‍යා කෙහ්ලාතා හේ, සහ තාරක් මෙහ්තා කා ඌල්තා චෂ්මා කතාමාලාවලින් පසුව ය. එසේම එය ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ දෙවැනියට දිගුම වැඩසටහන ලෙස සැලකිණි. 2015 වර්ෂය තුළ පේක්ෂක ප්‍රතිචාර අතින් අංක 1 පිහිටුම ලබා ගැනීමට මෙම කතාමාලාව සමත් විය. පසුව එම ස්ථානය නාගින් කතාමාලාව විසින් හිමි කරගන්නා ලදී. මෙම වැඩසටහන රශ්මි ෂර්මා ටෙලිෆිල්ම්ස් ලිමිටඩ් සමාගමේ වඩාත් සාර්ථකම වැඩසටහන වූ අතර, ජාතික සම්මාන උළෙලවල්හි දී සම්මාන රැසක් දිනා ගැනීමට එය සමත් විය. කතාමාලාව ආරම්භයේ සිටම දීර්ඝ කාලයක් යන තෙක්ම ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ අංක 1 වැඩිසටහන වූයේ මෙයයි.

සම්මාන

 හොඳම නායා සදස්‍යා සම්මානය: ගියා මනෙක් (ගෝපි), රුචා හසාබ්නිස් (රාශි) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2011)
 හොඳම සාස්: රුපාල් පටෙල් (කෝකිලා) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2011-12 සහ 2014-2015)
 හොඳම දේවාර්: විශාල් සිං (ජීගර්) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2011)
 හොඳම බෙහෙන්: ගියා මනෙක් (ගෝපි) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2011), රුචා හසාබ්නිස් (රාශි) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2014)
 හොඳම භාභි: ගියා මනෙක් (ගෝපි) (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2011)
 හොඳම බාහු: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2014–2015)
 ප්‍රධාන චරිතයක හොඳම නිළිය: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මාන 2015)
 ප්‍රධාන චරිතයක හොඳ නිළිය: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (ගෝල්ඩ් අවෝඩ්ස් 2016)
 ප්‍රධාන චරිතයක හොඳම නිළිය: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (බිග් ස්ටාර් එන්ටර්ටේන්මන්ට් සම්මාන 2015)
 ප්‍රධාන චරිතයක හොඳම නිළිය: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (දාදාෂහෙබ් පල්කේ සම්මාන 2016)
 හොඳම නළුවා: මොහම්මද් නසිම් (ඇහෙම්), විශාල් සිං (ජීගර්) (බිග් ස්ටාර් එන්ටර්ටේන්මන්ට් සම්මාන 2015)
 සහායක චරිතයක හොඳම නිළිය: රුපාල් පටෙල් (කෝකිලා) (ගෝල්ඩ් අවෝඩ්ස් 2012)
 සහායක චරිතයක හොඳම නළුවා: විශාල් සිං (ජීගර්) (ගෝල්ඩ් අවෝඩ්ස් 2015)
 සහායක චරිතයක හොඳම නළුවා: විශාල් සිං (ජීගර්) (ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මාන 2015)
 තිරයේ වඩාත්ම ජේත්තුකාර නළුවා: විශාල් සිං (ජීගර්) (ටෙලිවිෂන් ස්ටයිල්ස් අවෝඩ් 2014)
 තිරයේ වඩාත්ම ජේත්තුකාර නළුවා: විශාල් සිං (ජීගර්) (ටෙලිවිෂන් ස්ටයිල්ස් අවෝඩ් 2015)
 වසරේ හොඳම මුහුණ (කාන්තා): ටානියා ෂර්මා (මීරා) (මාර්ගස්ථ සමීක්ෂණය).
 හොඳම වැඩසටහන සහ නිෂ්පාදනය වෙනුවෙන් දාදා සහෙබ් සම්මාන
 දේශ් කි ධාද්කන්: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී (ගෝපි) (ITA 2015) සහ ගියා මනෙක් (2011)
 හොඳම මාලානාට්‍යය: සාත් නිභානා සාතියා (ITA 2015)
 නවි සොච් කි පාහල්: සාත් නිභානා සාතියා
 ස්ටාර් ගිල්ට් හොඳම නිළිය: දේවොලීනා භට්ටාචාර්ජී

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය
 සාත් නිභානා සාතියාට IMDbහි ඇති ගිණුම

2010 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
මාලා නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
ගුජරාටය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

සාත් නිභානා සාතියා


Boris Lvovitch Feigin (en ), né le 20 novembre 1953, est un mathématicien russe. Ses recherches portent sur la théorie des représentations, la physique mathématique, la géométrie algébrique, les groupes de Lie et les algèbres de Lie, la théorie conforme des champs, l'algèbre homologique et homotopique.

Carrière

Feigin est, en 1969, diplômé de l'École de mathématiques n° 2 de Moscou. De 1969 à 1974, il est étudiant à la Faculté de mécanique et de mathématiques de l'université d'État de Moscou (MSU) sous la direction conjointe de  et d'Israel Gelfand. Sa thèse de diplôme a pour titre Characteristic Classes of Flags of Foliations. Feigin n'est pas accepté à l'école doctorale de la MSU en raison de la politique antisémites à cette époque.

Il travaille comme programmeur dans l'industrie (ce qui lui assure encore des revenus des années plus tard grâce aux programmes qu'il a écrits), puis il est accepté en 1976 dans l'école doctorale de l'université d'État de Yaroslavl et il soutient sa thèse (kandidat nauk) intitulée « Cohomologie des algèbres de Lie actuelles sur les variétés lisses »  en 1979 à l'Institut Steklov de Leningrad. Il obtient son habilitation universitaire (doktor nauk) en 1983.

Boris Feigin est professeur à l'université indépendante de Moscou et chercheur principal à l' depuis 1992. Depuis 2009, il est professeur à la faculté de mathématiques de la Higher School of Economics (HSE). En 2013, il est promu professeur distingué au HSE. Depuis 2014, il dirige le Laboratoire de théorie des représentations et de physique mathématique au HSE.

Parmi ses élèves, il y a Edward Frenkel. Son fils Evgeny Feigin est aussi mathématicien et publie avec son père Boris Feigin.

Travaux de recherche

Feigin a travaillé sur la cohomologie des algèbres de Lie de dimension infinie d'origine « géométrique » (telles que les algèbres de Lie des champs de vecteurs), à la suite de Gelfand et Fuchs. Dans sa thèse de doctorat, il étudie la cohomologie de l'algèbre de Lie des fonctions sur le cercle à valeurs dans une algèbre de Lie de dimension finie et la cohomologie continue du groupe infini correspondant. Feigin et Boris L. Tsygan travaillent aussi sur le théorème local de Riemann-Roch. Feigin s'intéresse à la théorie des représentations des algèbres de Kac-Moody et de Virasoro. Il introduit, dans un travail avec Fuchs, les intégrales de Feigin-Fuchs, technique cruciale pour le développement de la théorie des champs conformes. Feigin travaille, avec Edward Frenkel, sur l'identification du centre de l'algèbre de Kac-Moody enveloppante de niveau critique et de l'algèbre de Gelfand-Dickey pour l'algèbre de Lie duale de Langlands, conjecturée auparavant par Vladimir Drinfeld ; elle joue un rôle important dans la théorie géométrique de Langlands.

Distinctions

Boris Feigin est conférencier plénier au Congrès international des mathématiciens à Kyoto en 1990, avec une conférence intitulée Conformal Field Theory and Cohomologies of the Lie Algebra of Holomorphic Vector Fields on a Complex Curve. Boris Feigin est membre des comités de rédaction des revues Functional Analysis and Its Applications, Moscow Mathematical Journal, Transformation groups

Notes et références

Liens externes

 Boris Feigin  à l'Institut Landau de physique théorique
 Boris Feigin sur Mathnet.ru
 Boris Feigin sur arxiv.

Étudiant de l'université d'État de Moscou
Professeur à l'École des hautes études en sciences économiques
Mathématicien soviétique
Mathématicien russe du XXIe siècle
Mathématicien russe du XXe siècle
Naissance en novembre 1953

Boris Feigin


Survivor Series 2018 a fost ce-a de-a treizecișidoua ediție a pay-per-view-ului anual Survivor Series organizat de WWE. A avut loc pe data de 18 noiembrie 2018 în arena Staples Center din Los Angeles, California.

Rezultate
 Pre-Show: Team SmackDown (The Usos (Jey Uso și Jimmy Uso), The New Day (Big E ți Xavier Woods), Sanity (Eric Young și Killian Dain), Luke Gallows și Karl Anderson, și The Colóns (Epico Colón și Primo Colón)) (însoțiți de Kofi Kingston și Alexander Wolfe) i-au învins pe Team Raw (Bobby Roode și Chad Gable, The Revival (Dash Wilder și Scott Dawson), The B-Team (Bo Dallas și Curtis Axel), Lucha House Party (Lince Dorado și Kalisto/Gran Metalik), și The Ascension (Konnor și Viktor) într-un 10-on-10 Survivor Series tag team elimination match (22:20)
 Jimmy Uso l-a eliminat pe Scott Dawson după un «Uso Splash».
 Team Raw (Mickie James, Nia Jax, Tamina, Bayley, și Sasha Banks) (însoțite de Alexa Bliss) l-ea învins pe Team SmackDown (Naomi, Carmella, Sonya Deville, Asuka, și Mandy Rose) într-un 5-on-5 Survivor Series elimination match (18:50)
 Jax a eliminat-o pe Asuka după un «Samoan Drop».
 Seth Rollins (Campionul Intercontinental) l-a învins pe Shinsuke Nakamura (Campionul Statelor Unite) (21:50)
 Rollins l-a numărat pe Nakamura după un «Curb Stomp».
 AOP (Akam și Rezar) (Campioni pe echipe din Raw) (însoțiți de Drake Maverick) i-au învins pe The Bar (Cesaro și Sheamus) (Campioni pe echipe din SmackDown) (însoțiți de Big Show) (9:00)
 Rezar l-a numărat pe Sheamus după un «Sitout Powerbomb».
 În timpul meciului, Maverick a intervenit în favorea lui AOP.
 Buddy Murphy (c) l-a învins pe Mustafa Ali păstrându-și campionatul WWE Cruiserweight Championship (12:20)
 Murphy l-a numărat pe Ali după un «Murphy's Law».
 Team Raw (Dolph Ziggler, Drew McIntyre, Braun Strowman, Finn Bálor, și Bobby Lashley) (însoțiți de Baron Corbin și Lio Rush) au învins Team SmackDown (The Miz, Shane McMahon, Rey Mysterio, Samoa Joe, și Jeff Hardy) într-un 5-on-5 Survivor Series elimination match (24:00)
 Strowman l-a eliminat pe McMahon după un «Running Powerslam».
 Supraviețuitori echipei din Raw au fost Braun Strowman, Drew McIntyre și Bobby Lashley.
 După meci, Corbin l-a atacat pe Strowman.
 Ronda Rousey a învins-o pe Charlotte prin descalificare (14:40)
 Charlotte a fost descalificată după ce a atacat-o pe Rousey cun un băț de kendo.
 În mod original, Becky Lynch era rivala lui Rousey pentru eveniment, dar a fost înlocuită de Charlotte după o accidentare.
 Brock Lesnar (Campion Universal) (însoțit de Paul Heyman) l-a învins pe Daniel Bryan (Campion WWE) (18:50)
 Lesnar l-a numărat pe Bryan după un «F-5».
 Campionatele nu erau puse în joc.

Referințe
Survivor Series
Evenimente pay-per-view WWE

Survivor Series (2018)


Frau Wernicke war eine Kunstfigur im deutschen Dienst der BBC, die in der Rundfunkpropaganda des Zweiten Weltkriegs eine wichtige Rolle spielte.

Bruno Adler und Annemarie Hase
Frau Wernicke stellte eine Berliner Kleinbürgerin dar, die sich mit ihrem einfachen Gemüt, lockeren Tonfall und gesunden Menschenverstand scharfzüngig über die Nationalsozialisten lustig machte. Der vor den Nazis über Prag nach London geflüchtete Historiker, Verleger und Bauhaus-Experte Bruno Adler hatte die Figur für das deutschsprachige Programm der BBC entwickelt. Im Sommer 1940 startete die Serie aus vier- bis siebenminütigen Monologen im Frauenrundfunk der BBC, gesprochen von der ebenfalls nach London emigrierten, damals 44-jährigen Berliner Schauspielerin Annemarie Hase. Hase war im Kabarett der 1920er Jahre berühmt gewesen; Autoren wie Erich Kästner und Kurt Tucholsky texteten ebenfalls für sie.

Feindsender
Gertrud Wernicke – ihr Vorname wurde in den Sendungen nur selten genannt – wohnte in der fiktiven Großen Frankfurter Allee in Berlin-Mitte und verkörperte die typische "Volksjenossin", die einfach das erzählt, was ihr in den Kopf schießt. Sie sprach in schnellem Tempo über die Lebensmittelknappheit, gefallene Soldaten, griff mit Witz "Nazi-Bonzen" an, sprang von der Politik zum Tratsch, erzählte Indiskretionen über ihre Nachbarn oder von Erlebnissen als Zugehfrau bei einem Rundfunkredakteur im Propagandaministerium, der aus seiner heilen Welt reportierte, er sei mitten im Gefecht in einem Schützengraben. Im folgenden Transkript einer Sendung vom 11. März 1941 thematisiert Frau Wernicke das unter Strafe stehende Abhören von "Feindsendern":

Position innerhalb der BBC
Die Sendereihe erfreute sich in Deutschland trotz des Verbots, sogenannte Feindsender zu hören, großer Beliebtheit. Der Vizechef der BBC, Stephen Tallents, schrieb in einem Leserbrief am 14. September 1941 an die Londoner Times: "Ich lade jeden, der der BBC unterstellt, die Propaganda gegen die Deutschen hätte einen 'zu intellektuellen und literarischen Anstrich', ein, doch einmal reinzuhören, etwa in das Programm der Frau Wernicke, einer fiktiven Hausfrau in Berlin, die manche in Deutschland heute besser kennen als manche britischen Staatsmänner."

Im Januar 1944 stellte die BBC die Reihe ein.

Literatur
 Bruno Adler (alias Urban Roedl): Frau Wernicke. Kommentare einer "Volksjenossin". Persona Verlag, Mannheim 1990, ISBN 3-924652-16-3.
 Katharina Kullmer: "Hier ist England!" – Der deutsche Dienst der BBC im Dritten Reich. GRIN Verlag, München 2009, ISBN 978-3-640-36071-0.
 Joanne McNally, Peter Sprengel (Hrsg.): Hundert Jahre Kabarett. Zur Inszenierung gesellschaftlicher Identität zwischen Protest und Propaganda. Königshausen & Neumann, Würzburg 2003, ISBN 3-8260-2488-5.
 Carl Brinitzer: Hier spricht London. Von einem, der dabei war; Hoffmann und Campe Verlag, Hamburg 1969

Weblinks
 BBC Close-Up. Calling Germany – zeitgenössische Darstellung des deutschen Dienstes der BBC aus dem Home Service, zuerst gesendet am 23. Juni 1943. Frau Wernicke tritt ab Minute 11'20 auf.

Einzelnachweise

Fiktive Person (weiblich)
BBC
Geschichte des Hörfunks
Propaganda im Zweiten Weltkrieg
Medien (Militär)
Frauen und Medien
Frauen und Militär

Frau Wernicke


Florian Fischer (* 13. Oktober 1974 in Deutschland) ist ein deutscher Sänger, Songwriter und Musikmanager.

Leben und Werk
Fischer gründete 1996 mit Adel Tawil und drei weiteren Künstlern die Boygroup The Boyz, die sich 2000 auflöste. Er war in der Gruppe ein Gesangsmitglied. In der Folgezeit war Fischer weiterhin musikalisch tätig, allerdings vorwiegend als Songwriter.

Neben seiner Tätigkeit als Musiker ist er Manager und Produzent unter anderem für Ich + Ich und Sarah Connor, mit der er verheiratet ist und zwei Kinder hat. Connor lernte Fischer im Jahr 2002 kennen. Für die Zusammenarbeit mit dem Duo Ich + Ich erhielt er 2010 einen Echo als Teil des "Produzententeam des Jahres".

Weblinks

Einzelnachweise

Musikmanager
Sarah Connor
Musiker (Deutschland)
Echo-Pop-Preisträger
Deutscher
Geboren 1974
Mann

Florian Fischer (Musiker)


Antoine Bonfadini (Ferrare, 1400 - Cotignola, ) est un franciscain observant reconnu bienheureux par l'Église catholique.

Biographie
Antonio Bonfadini nait vers 1400 dans une illustre famille de Ferrare en Italie. Il fait ses études dans l'université locale.
Il entre chez les Frères mineurs de l'Observance assez tard : Antoine est un jour bouleversé par la prédication de Bernardin de Sienne et décide de quitter sa vie mondaine pour entrer chez les Frères mineurs. En 1439, il entre au couvent du Saint-Esprit à Ferrare, ordonné prêtre en 1458, il entame un cycle de prédication, d'abord autour du couvent, puis dans toute la Romagne.

Âgé, il part en pèlerinage en Terre sainte, et une fois de retour reprend ses cycles d'évangélisation des campagnes. Mais il finit par tomber malade, et il meurt le  à l'hôpital des pèlerins de Cotignola. Antoine est inhumé dans l'église paroissiale (province de Ravenne).

Béatification et culte

La tombe du moine devient rapidement un lieu de vénération pour la population locale qui l'appelle le "saint de Cotignola". Les franciscains décident alors d'élever une nouvelle église pour leur couvent. Ils y transfèrent son corps, resté préservé du temps, en 1495. Puis il l'installe dans un sépulcre-reliquaire placé dans une nouvelle chapelle en 1666. Le culte du père Antoine reste vivace dans la population, malgré la fermeture de l'église pendant la Révolution française. En 1894 débute le procès canonique en vue de sa béatification, qui est célébrée par le pape Léon XIII le . Sa mémoire est fixée au 1er décembre.

À Cotignola, la mémoire liturgique du bienheureux Antoine est célébrée dans l'église San Francesco, sous forme de fête, chaque  décembre. La ville se souvient aussi de lui le lundi de Pâques, jour de la translation de son corps (le 14 avril 1495), qui s'appelle pour l'occasion la Festa del Santo.

Notes et références

Liens externes

  Article biographique, Dante Balboni, Santi e Beati

Bienheureux catholique italien
Bienheureux catholique
Bienheureux franciscain
Moine catholique du XVe siècle
Naissance en 1400
Naissance à Ferrare
Décès en décembre 1482
Décès dans la province de Ravenne
Béatification par le pape Léon XIII

Antoine Bonfadini


Arčil (gruz. არჩილი), iz dinastije Hosroidi, bio je kralj Iberije (Kartlija, istočna Gruzija) od 411. do 435. godine. Na prijestolju je naslijedio svog oca Mitridata IV.

Arčil je došao na prijestolje 411. godine, nakon što su njegovog oca zarobili i odveli Sasanidi tijekom jedne invazije na Iberiju. Iberijske zemlje bile su opustošene, a kraljevska obitelj bila je prisiljena potražiti utočište u udaljenim područjima Kahetije. Šteta koju su Perzijanci nanijeli Iberiji, bila je tolika da povjesničari ne isključuju mogućnost prekida sukcesije lokalnog prijestolja i privremenog uključivanja ovih zemalja u sasanidsku državu.

Gruzijske kronike opisuju kralja Arčila kao hrabrog i razboritog vladara, naglašavajući njegovu predanost kršćanstvu. Izvještavaju, da su po njegovoj naredbi protjerani brojni zoroastrijski svećenici, koje je perzijski šah poslao u Iberiju radi iskorjenjivanja kršćanstva.

Arčil je vladao Iberijom 24 godine. Umro je 435. godine. Naslijedio ga je Mitridat V., njegov sin jedinac iz braka s Grkinjom Marijom, koja je, prema ljetopisima, poticala iz obitelji rimskog cara Jovijana.

Izvori

Kraljevi Iberije
Hosroidi

Arčil


Little Night Hunter er en kortfilm instrueret af Katja Adomeit efter manuskript af Katja Adomeit.

Handling
Sonam på 12 år bor sammen med sin mor i den lille landsby Rangjung i Øst Bhutan. Han bruger sine dage på at lede efter en far, indtil han en dag møder den 22- årige Paljor, som tager Sonam med, hvor han virkelig kommer fra.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Little Night Hunter


Limitet şirket bir veya daha çok gerçek veya tüzel kişi tarafından bir ticaret unvanı altında kurulan ticaret şirketi. Limitet şirketler, ticaret siciline tescil ile tüzel kişilik kazanırlar. Sermayesi belirli olup, bu sermaye esas sermaye paylarının toplamından oluşur (TK m. 573/1). TK m. 573/3'e göre limitet şirket kanunen yasak olmayan her türlü ekonomik amaç ve konu için kurulabilir. Limitet şirketler bankacılık ve sigortacılık yapamazlar. Sayısı anonim şirketlerden fazladır. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun Altıncı Kısım Birinci Bölüm hükümleri uyarınca tek ortaklı limitet şirket kurmak mümkün hale gelmiştir. Ortak sayısı en fazla 50 olabilir.
Ortakların sorumlulukları anonim şirketteki gibi sermayeleri ile sınırlıdır. Limitet şirketler 10.000 TL esas sermaye ile kurulabilir ve ortakların koyacakları sermayenin en az 25 TL veya bunun katları olması gerekmektedir.

Şirket organları
Limitet şirketin kanunen zorunlu olan iki organı vardır. Bunlar tüm limitet şirket ortaklarından oluşan genel kurul ile esas sözleşmeyle belirlenen veya genel kurul kararıyla atanan müdür veya müdürlerden oluşan müdürler kuruludur.

Genel kurul
Tüm şirket ortaklarından oluşan genel kurulda, limitet şirket ortakları şirket işlerine ilişkin haklarını kullanırlar.
Olağan genel kurulun her yıl hesap döneminin sona ermesinden itibaren üç ay içinde yapılması gerekir. Genel kurulu, müdürler toplantıya çağırır. Gerektikçe genel kurul olağanüstü toplantıya çağrılabilir.

Müdürler
Limitet şirketin yönetim ve temsili, müdür sıfatını taşıyan bir veya birden fazla ortağa veya tüm ortaklara ya da üçüncü kişilere verilebilir. En azından bir ortağın, şirketi yönetim ve temsil yetkisinin bulunması gerekir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu uyarınca tek kişi ortaklık kurulması mümkün olduğundan, bu tek kişi ortağın aynı zamanda müdür de olması şarttır. Tek kişi ortak dışında üçüncü şahısların da müdür olarak atanmaları mümkündür.
Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanununun mükerrer 35 inci maddesi uyarınca amme alacaklarından dolayı limitet şirketin müdürleri müteselsilen ve şahsi mal varlıklarıyla sorumludurlar.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 İSMMO, 130 Soruda Yeni Türk Ticaret Kanunu

Dış bağlantılar
 Limitet Şirket Ana Sözleşme Hazırlanması ( MERSİS)
 Limitet Şirketlerin Tescil Süreci ve Gerekli Evraklar

Limitet şirket


O USS Delaware é um submarino nuclear de ataque operado pela Marinha dos Estados Unidos e a décima oitava embarcação da Classe Virginia. Sua construção começou em abril de 2016 nos estaleiros da Newport News Shipbuilding na Virgínia e foi lançado ao mar em dezembro de 2018, sendo comissionado na frota norte-americana em abril de 2020. É armado com doze lançadores verticais de mísseis e quatro tubos de torpedo de 533 milímetros, tem um deslocamento de quase oito mil toneladas e alcança uma velocidade máxima de 32 nós submerso.

Ligações externas

Classe Virginia (submarinos)
Navios de 2018
Navios construídos na Virgínia
Navios construídos pela Newport News Shipbuilding
Submarinos nucleares da Marinha dos Estados Unidos

USS Delaware (SSN-791)


Vlamertinge je selo u belgijskoj pokrajini Zapadnoj Flandriji i općina na području grada Ypresa. Središte sela nalazi se jako blizu središta Ypresa uz glavnu cestu N38 prema obližnjem gradu Poperingeu.

Uz izuzetak središta grada Ypresa, Vlamertinge je najveći okrug u općini. Zapadno od Vlamertingea nalazi se zaselak Brandhoek uz cestu za Poperinge.

Povijest
Najstariji podaci o Vlamertingeu datiraju iz srednjega vijeka. Godine 857. u Vlamertingeu je izgrađena kapela. Godine 970. Ypres je uništen, a kapela Vlamertinge izgorjela je. Najstariji do danas poznat dokument koji uključuje ime Flambertenges dokument je iz 1066. godine. Baudouin van Lille, grof Flandrije, njegova supruga Adela i njihov sin Baudouin prema tom dokumentu dali su robu crkvi i kaptolu Sint-Pietersa u Lilleu. Ta je roba bila, među ostalima, jednu desetinu raspoređena u Elverdinge, a jednu desetinu u Vlamertinge.

U Ancien Régimeu Vlamertinge je bio Heerlijkheid Veurne-Ambachta i mnogo je patio zbog opsada obližnjeg Ypresa.

Tijekom Prvoga svjetskog rata cijelo je selo bilo uništeno bombardiranjem. U Drugome svjetskom ratu Vlamertinge je oslobodila poljska oklopna divizija 1944. godine.

Zemljopis
Vlamertinge se nalazi na 17 metara nadmorske visine. Općina također graniči s Ypresom na istoku, Voormezeleom na jugoistoku, Kemmelom i Dikkebusom na jugu, Reningelstom jugozapadu, Poperingeom na zapadu, Elverdingeom na sjeveru i Brielenom na sjeveroistoku.

Demografski razvoj

Od 1487. do 1697. godine vidljiv je velik pad populacije Vlamertingea. Najvjerojatnije je objašnjenje za ovo osamdeset godina rata u Nizozemskoj. Nakon toga populacija raste, a u 20. i 21. stoljeću stagnira.

Spomenici
 Crkva sv. Vedasta
 Bivša gradska vijećnica Vlamertingea iz 1922. godine u neoflamanskom renesansnom stilu
 Dvorac Vlamertinge ili Castle du Parc izgrađen je između 1857. i 1885. po zapovijedi Viscounta Pierre-Gustavea du Parca i po dizajnu Josepha Schadda.
 U Vlamertingeu se nalaze brojna britanska vojna groblja iz Prvog svjetskog rata:
 Brandhoek vojno groblje
 Vojno groblje Crvena farma
 Vlamertinghe vojno groblje
 Vlamertinghe novo vojno groblje
 Railway Chateau groblje
 Divisional groblje
 Brandhoek novo vojno groblje
 Brandhoek novo vojno groblje br.3
 Hop Store groblje

Izvori

Gradovi u Belgiji

Vlamertinge


9553 Colas este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9553 Colas este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de CERGA. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,20 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

9553 Colas


Fernando Andrade dos Santos (født 8. januar 1993) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Fernando Andrade dos Santos


USS Henry B. Wilson (DDG-7), named for Admiral Henry Braid Wilson, was a Charles F. Adams-class guided missile armed destroyer laid down by Defoe Shipbuilding Company in Bay City, Michigan on 28 February 1958, launched on 22 April 1959 sponsored by Mrs. Patrick J. Hurley, daughter of Admiral Wilson, and commissioned on 17 December 1960.

History
One of a new class of destroyers built from the keel up to fire guided missiles, Henry B. Wilson was the first ship of her size to be side-launched and when launched was the largest warship ever constructed on the Great Lakes. Because of these unique circumstances, she was christened not with the traditional champagne but with a bottle filled with water from the Great Lakes, the Saint Lawrence River, and the Atlantic Ocean. Following shakedown in the Caribbean she arrived in early May 1961 at her new home port, Naval Base San Diego. During the months that followed Henry B. Wilson conducted tests and drills of her missile systems, fleet exercises, and type training.

The guided missile destroyer sailed 6 January 1962 for duty in the Western Pacific, the first ship in that region to be armed with Tartar missiles. Stopping at Pearl Harbor and Yokosuka, she carried out antisubmarine exercises until returning to the United States 19 July 1962.

Training off the California coast, punctuated with several missile firings, occupied Henry B. Wilson until 17 October 1963, when she sailed with carrier USS Kitty Hawk for duty with 7th Fleet in the Western Pacific. During the next 5 months she operated as part of America's mobile peacekeeping fleet between Japan and the Philippines. After returning to San Diego 16 April 1964, she resumed ASW and fire support operations.

Henry B. Wilson sailed on her third deployment to the Far East 4 June 1965. Arriving Subic Bay, Luzon, 21 June, she became flagship for Destroyer Squadron 21, then began rescue and air defense picket duty in the Gulf of Tonkin 31 July, along with shore bombardment support. As escort for , she departed Subic Bay 7 November and arrived San Diego the 24th.

After a year's operation off the West Coast, Henry B. Wilson departed San Diego for the Far East 5 November 1966. She resume picket duty off Vietnam 23 December. During the first 3 months of 1967 she cruised the South China Sea and Gulf of Tonkin, performing search and rescue missions and pounding enemy coastal positions in support of ground operations. She returned to San Diego early in May.

Henry B. Wilson served as plane guard for carriers on Yankee Station in the Tonkin Gulf, participated in Sea Dragon operations, patrolled on search and rescue duties and carried out naval gunfire support missions during the Vietnam War.  In April 1975, she participated in Operation Eagle Pull (the evacuation of Phnom Penh, Cambodia, during its capture by the Khmer Rouge) and in May 1975 she participated in Operation Frequent Wind (the evacuation of South Vietnam during its capture by the People's Army of Vietnam and the Viet Cong) where part of her duties was to protect the ships loading evacuees by drawing fire from the shore batteries.  During the same month she was one of the primaries in the operation to recapture the hijacked merchant ship  in Cambodian waters.

On 10 August 1976 Henry B. Wilson departed home port for a Western Pacific deployment, returning home 21 March 1977. On 8 August 1979 she departed for another Westpac cruise and returned home on 14 February 1980. On 27 February 1981 Henry B. Wilson departed for another Westpac, returning on 21 September 1981. On 16 Mar 1984 Henry B. Wilson departed for a Westpac deployment and returned home 2 October 1984. On 15 September 1986 she departed for a Westpac and Indian Ocean deployment, returning home 14 March 1987. On 2 December 1988 Henry B. Wilson departed on her final deployment going to the Western Pacific and Indian Ocean. She returned 1 June 1989.

Fate
Henry B. Wilson was decommissioned on 2 October 1989, stricken from the Naval Vessel Register on 26 January 1990 and sold for scrap on 15 April 1994. The scrap contract was terminated on 23 March 1999 and the ship was resold on 6 April 2002. She was re-acquired and sunk as a target ship 15 August 2003.

Awards
According to the Navy Unit awards site, Henry B. Wilson received a number of awards in her history.

 Combat Action Ribbon for 16 May 1968, 3 June 1968, 3 November 1972 and 9–10 November 1972
 Navy Unit Commendation for 16 July 1972 to 21 January 1973
 Meritorious Unit Commendation for 16 February 1967 to 3 March 1967
 Meritorious Unit Commendation for 27 February 1968 to 8 July 1968
 Meritorious Unit Commendation for 4 November 1969 to 3 April 1970
 Meritorious Unit Commendation 12 April 1975, Operation Eagle Pull
 Meritorious Unit Commendation 20 April 1975 to 2 May 1975, Operation Frequent Wind
 Navy E Ribbon for 1 July 1974 to 1 April 1976 and 1 January 1985 to 30 June 1986
 Armed Forces Expeditionary Medal for 10 January 1970 to 13 January 1970.
 Armed Forces Expeditionary Medal for 23 July 1971 to 11 September 1971
 Armed Forces Expeditionary Medal for 11 April 1975 to 13 April 1975, Operation Eagle Pull
 Armed Forces Expeditionary Medal for 29 April 1975 to 30 April 1975, Operation Frequent Wind
 Armed Forces Expeditionary Medal for 15 May 1975, Mayaquez Operation
 Vietnam Service Medal for several periods in 1965 and 1967 to 1973.
 Humanitarian Service Medal for 12 April 1975, Operation Eagle Pull
 Humanitarian Service Medal, for 29 April 1975 to 30 April 1975, Operation Frequent Wind
 Republic of Vietnam Meritorious Unit Citation (Gallantry Cross Medal Color with Palm) for several periods in 1968

References

Citations

Sources

External links

 http://www.usshenrybwilsonddg7.com
 MaritimeQuest USS Henry B. Wilson DDG-7 pages

Cold War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
1959 ships
Charles F. Adams-class destroyers
Ships sunk as targets

USS Henry B. Wilson


Elisabeth Bernoulli (Bâle,  - ) est une orthophoniste et féministe suisse.

Biographie

Elle fait partie de la Famille Bernoulli, qui s'est illustrée dans les mathématiques et la physique. Son frère est l'architecte Hans Bernoulli.

Elle rejoint la Ligue suisse des femmes abstinentes (BAF) en 1902. Elle président la branche de Bâle entre 1907 et 1912. Elle mène également des actions contre l'alcoolisme.

En 1923, elle se voit confier le secrétariat du comité central de la BAF, et en devient la présidente entre 1925 et 1929.

De 1923 à 1933, elle rédige le Wegweiser zur Frauenarbeit gegen den Alkohol, livre destiné à aider les femmes dans leur lutte contre l'alcoolisme.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en décembre 1873
Décès en février 1935
Naissance à Bâle
Décès à Bâle
Féministe suisse
Décès à 61 ans

Elisabeth Bernoulli


Ian Hill, (pinanganak: Ian Frank Hill, Enero 20, 1951, sa Yew Tree Estate, West Bromwich, England) usa na founder member ngan bassist san banda na Judas Priest.
An mga kanta na gisurat niya para sa Judas Priest amo an "Winter" ngan "Caviar and Meths", pareho na-feature san una album san Judas Priest na Rocka Rolla, ngan "Invader", na na-feature naman sa Stained Class.

Ian Hill


El dominó azul es una zarzuela en tres actos, con música de Emilio Arrieta y libreto de Francisco Camprodón. Se estrenó el 19 de febrero de 1853 en el Teatro Circo de Madrid.

Personajes

Referencias
Historia y argumento en lazarzuela.webcindario

Enlaces externos
 Libreto de El dominó azul en archive.org

Zarzuelas de Emilio Arrieta
Zarzuelas de 1853

El dominó azul


Baltimore Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Baltimore Township (Iowa)
 Baltimore Township (Michigan)

Baltimore Township


Stephanie A. Romanov (born January 24, 1969) is an American model and actress, best known for playing Lilah Morgan on Angel.

Life and career
Romanov was born in Las Vegas, Nevada. She first began modeling in Europe and was discovered at 15 by Elite Model Management founder, John Casablancas. Her first professional modeling job was in Europe, shooting fashion layouts for Italian and French Bazaar. She then moved to New York to pursue a professional model career, leaving her family in Las Vegas. She appeared in ELLE, Vanity Fair and French Vogue.

In 1993, Romanov decided to leave modeling in favour of acting. She landed her first role as Teri Spencer on Aaron Spelling's Models, Inc.. She went on to land guest starring roles in Homicide: Life on the Street, The Sentinel, Just Shoot Me! and Burke's Law. She starred on Angel for four seasons, playing Lilah Morgan from 2000–2003.

Romanov has also appeared in several films, including Spy Hard and Menno's Mind. She played Jacqueline Kennedy in the critically acclaimed Thirteen Days and appeared in The Final Cut alongside Robin Williams.

She is of German descent. In December 2001, she married film producer Nick Wechsler in Cambodia; they have one child together, Lily Andreja Romanov-Wechsler.

Filmography

Slumber Party Slaughter (2012 film) - as Victoria SpencerLast Night (2010) - as SandraThe Final Cut (2004) - as Jennifer BannisterTricks (2004) - as CandyIt Is What It Is (2001)Thirteen Days (2000) - as Jacqueline KennedySunset Strip (2000) - as ChristineAngel (2000–2003) (recurring) as Lilah MorganDark Spiral (1999) as SoupieSeven Days (TV series) Episodes: Sister's Keeper (1999) and Kansas (2001) - as Svetlana VukovitchAlexandria Hotel (1998)Due South Episode: Odds (1998) - as Denny "Lady Shoes" ScarpaCadillac (1997) as KathyEarly Edition (TV series) Episode: Redfellas (1997) - as Paulina RosanovaJust Shoot Me! Episode: La Cage (1997) - as Nikki EllstonThe Sentinel Episode: The Inside Man (1997) - as Michelle LazarMenno's Mind (1996) - as LoriaSpy Hard (1996) as Victoria/Barbara DahlHomicide: Life on the Street (TV series) Episode: Fire (Part 1), and Fire (Part 2) (1995) - as Anne KennedyBurke's Law (TV series) Episode: Who Killed the Tennis Ace? (1995) - as Liza DeanModels Inc. (TV series) (1994–1995) - as Teri Spencer, and Monique DuranMelrose Place'' (TV series) (1994) - as Teri Spencer (two episodes)

References

External links

1969 births
Female models from Nevada
American film actresses
American television actresses
American people of Russian descent
Living people
Actresses from Las Vegas
20th-century American actresses
21st-century American actresses

Stephanie Romanov


النظام شبه الرئاسي أو النصف الرئاسي هو نظام خليط بين النظام الرئاسي والبرلماني. يكون فيه رئيس الجمهورية ورئيس الوزراء شريكان في تسيير شؤون الدولة، ويختلف توزيع هذه السلطات بين رئيس الجمهورية ورئيس الوزراء من بلد إلى آّخر، ويختلف هذا النظام عن النظام البرلماني في أن رئيس الجمهورية يُنتخب من طرف الشعب بالاقتراع العام المباشر، ويختلف عن النظام الرئاسي في أن رئيس الوزراء مسؤول أمام البرلمان ويستطيع البرلمان محاسبته وعزله.

نشأة النظام شبه الرئاسي

تقوم الأنظمة شبه الرئاسية على دستور يشمل قواعد يتميز بها عن النظام البرلماني وقواعده سائدة في المجتمع، فهي تقرر في دساتيرها انتخاب رئيس الجمهورية عن طريق الانتخاب وهو يتمتع بسلطات خاصة، وكذا وجود وزير أول يقود الحكومة التي كما ذكرنا يستطيع البرلمان إسقاطها. فهو كما ذكرنا سالفا نظام مختلط يجمع بين النظامين البرلماني والرئاسي ومن أمثلة الأنظمة شبه الرئاسية النظام الفرنسي والنظام البرتغالي.

و تختلف هذه الأنظمة من حيث أبعاد السلطات التي تتمتع بها في ضوء موقف وقوة الرئيس الفعلي ويمكن تلخصيها فيما يلي:
هو نظام حكم يكون فيه رئيس الدولة ورئيس الوزراء مشاركين بشكل نشط في الإدارة اليومية لشؤون الدولة. يختلف هذا النظام عن الجمهورية البرلمانية في أن رأس الدولة ليس منصباً شرفياً. ويختلف عن النظام الرئاسي في كون مجلس الوزراء، رغم كونه معين من قبل رئيس الدولة، يخضع لرقابة المُشرع (البرلمان) وقد يُجبر على الاستقالة بسحب الثقة عنه.

اتجهت بعض النظم الليبرالية الغربية المعاصرة والتي هي برلمانية في الأصل إلى تقوية سلطات رئيس الدولة والتي هي أصلا ضعيفة حيث يمارسها عنه الوزراء ويُساءلون عنها أمام البرلمان وهذا لا يتم إلا من منطق وجود شرعية أقوى وهي تلقّي السلطة مباشرة من الأمة (الشعب) بالانتخاب فتصبح وظيفته نيابية، فلا يُساءل أمام البرلمان مما يعطيه سلطات إضافية. ومن هذا المنطلق نشأ النظام شبه الرئاسي الفرنسي بداية من 1958 حيث قام الرئيس الفرنسي شارل ديغول بتأسيس ما عرف في التاريخ السياسي الفرنسي بالجمهورية الخامسة، عندما وضع دستوراً جديداً عرض على الاستفتاء الشعبي في سبتمبر من عام 1958 وحصل على الموافقة. وقد مر ظهور الجمهورية الخامسة بعدة مراحل بداية من سقوط الجمهورية الرابعة التي كان للثورة الجزائرية دور بالغ الأهمية في سقوطها، وذهب إلى ذلك الأستاذ أندي هوريو حيت قال «ربما كانت الجمهورية الرابعة قد توصلت إلى إصلاح ذاتها لو أنها استطاعت إنهاء مشكلة استعمار الجزائر» فالدولة فشلت والمتسبب في ذلك حسب ديغول هو نظام الأحزاب مما استدعى ضرورة إصلاح مؤسسات الدولة. فبعد أن استقالت حكومة بفليملان يوم 28 مايو 1958، طلب رئيس الجمهورية رينيه كوتي René Coty من شارل ديغول تشكيل حكومة وهدد بأنه في حال رفض منح الثقة له من طرف النواب فإنه سيستقيل ويمنح السلطة لرئيس الجمعية الوطنية. وفي اليوم الأول من شهر جوان 1958 حصل ديغول على ثقة أغلبية النواب (329 ضد 224) وطلب من البرلمان الموافقة على قانون يمنح للحكومة جميع السلطات وتعديل المادة 9 من الدستور، والمتعلقة بتعديل الدستور، فوافق البرلمان على القانون الأول الذي مكنها من اللجوء إلى الأوامر لمدة ستة أشهر واتخاذ الإجراءات الملائمة قصد الاستقرار، ثم وافق على المشروع الثاني.

و على إثر ذلك قدم مشروع الدستور الجديد للجنة الاستشارية لدراسته، وصدر مرسوم تشكيلها يوم 16 يوليو 1958، وبعد دراسته قُدّم للشعب يوم 28 سبتمبر للاستفتاء فيه بموجب أمر 20 أغسطس 1958 ونال موافقته أيضا، ثم أنشأت المؤسسات الدستورية بموجب الدستور الجديد حيت انتخب نواب الجمعية الوطنية واجتمعت لأول مرة في 09 ديسمبر 1958، وفي يوم 12 ديسمبر 1958 انتخب شارل ديغول لولاية رئاسية أولى من قبل هيئة ناخبة خاصة مؤلفة من أعضاء البرلمان ومستشارين عامين وممثلين عن الأعضاء المنتخبين في المجالس البلدية، أي نحو 80 ألف ناخب كبير. واعتمد هذا النظام لمرة وحيدة وباشر وظائفه يوم 08 يناير 1959 وشكلت الحكومة في نفس اليوم وانتخب مجلس الشيوخ في 26 أبريل 1959. ثم توالت تعديلات الدستور حتى سنة 1962. حين أقيمت أول انتخابات رئاسية مباشرة من طرف الشعب.

و يتميز دستور 1958 بكونه أخذ لأول مرة بنظام برلماني عقلاني يسيطر فيه الجهاز التنفيذي كما حولت للرئيس سلطات واسعة اتجهت إلى تقويته فاقترب النظام الفرنسي الحالي والذي هو برلماني أصلا من النظام الرئاسي ولذلك سمي بالنظام شبه الرئاسي.

الرئيس متمتع بالأغلبية البرلمانية

كلما كان الرئيس يتمتع بمساندة الأغلبية البرلمانية فإن موقف الحكومة قوي بالنظر إلى أن الرئيس هو من يعينها فهو بذلك يكتسب قوة كبيرة تتجاوز أحيانا سلطة الرئيس في النظام الرئاسي، والنظام الفرنسي هو أحسن مثال على ذلك حيث أنه منذ الستينات يتمتع الرئيس بالأغلبية حتى أنه أصبح يقيل رئيس الوزراء رغم عدم وجود ما يخول له ذلك في الدستور ولم يحد عن ذلك الا سنة 1986 حين عرفت حالة «التعايش المزدوج.» Cohabitation وهي الحالة التي يتم فيها اختيار رئيس الجمهورية من اتجاه فكري مناقض للاتجاه الذي يمثله رئيس الوزراء. حيث اضطر الرئيس الفرنسي السابق ميتران «الاشتراكي» عندما فرضت عليه الجمعية العمومية أن يختار السيد شيراك «اليميني الرأسمالي» – الرئيس التالي – المنتهية عهدته- ليكون رئيسا للوزراء عام 1986، كما حلت الجمعية عدة مرات.
و بالمقابل نجد الرئيس النمساوي ضعيفا واقعيا، على خلاف الرئيس الفرنسي، مع أنه يتمتع تقريبا بنفس السلطات، وهي وضعية تجعل من الرئيس شخصا شبيها بالرئيس في النظام البرلماني، وذلك لأن الأحزاب السياسية هي التي ارتضت أن يكون المستشار الذي يتمتع بالأغلبية البرلمانية لديه السلطة السياسية ويتمتع بسلطات وفق الدستور ولكن لا يمارسها.

الرئيس لا يتمتع بالأغلبية البرلمانية

إذا كان الرئيس لا يتمتع بالأغلبية البرلمانية فإن الحكومة هنا تكون منقوصة من وسيلة المبادرة مما يؤثر على استقرارها، وفي هذه الحالة قد نجد حزبا يمتلك الأغلبية رغم تعدد الأحزاب مثل آيسلندا (حزب الاستقلال) والبعض الآخر لا يملكها مثل فلندا والبرتغال، ففي الحالة الأولى يستطيع الرئيس أن يترك المبادرة للحكومة، أما الحالة الثانية فإن هذه المبادرة تكون للرئيس نتجية لعدم سيطرة مطلقة على البرلمان وكذا انقسام الأحزاب، ففي أيرلندا وآيسلندا مثلا يكون الرؤساء من الضعف بحيث يتركون الحكومات تواجه البرلمانات وتسير سياسة الدولة، فهم يشبهون الرؤساء في الأنظمة البرلمانية بحيث تقتصر مهمتهم على تعيين رئيس وزراء قادر على جمع أغلبية برلمانية مع الاحتفاظ لنفسه بدور المحافظ على النظام وإن كان يمارس سلطة معنوية واسعة.

أما فلندا فإننا نجد الرئيس قويا نتيجة الانقسام الداخلي للأحزاب فهو مجبر على استعمال كل السلطات المخولة لدفع الأحزاب إلى تكوين ائتلاف يسمح للوزير الأول ومساعديه لتسيير شؤون الدولة.

مزايا وعيوب النظام شبه الرئاسي

مزايا النظام

للنظام شبه الرئاسي عدة مزايا نذكر منها
 من حق الحكومة إصدار قرارات لها فاعلية القوانين بشرط موافقة رئيس الجمهورية على ذلك. والحق في اقتراح القضايا التي يجب مناقشتها في مجلس الشعب ويمكن أن تشترط على مجلس الشعب الكيفية التي يجب أن يتم بها مناقشة هذه القضايا كأن تشترط أن يتم مناقشتها بدون تعديل ولا إضافة أوان يتم التصويت عليها بنعم أو لا.
 هذا النظام يعطى لرئيس الجمهورية حق حل مجلس الشعب والمطالبة بانتخابات جديدة للمجلس بشرط ألا يسيء استخدام هذا الحق. بمعنى لا يجب على رئيس الجمهورية المطالبة بانتخابات جديدة للمجلس أكثر من مرة واحدة في كل سنة. ومن جهة أخرى يمكن للجمعية الوطنية فصل رئيس الوزراء أو أي وزير آخر عن طريق سحب الثقة منهم. كما أن لرئيس الجمهورية الحق في فرض قانون الطوارئ. والحق في استفتاء الشعب في قضايا يراها هامة ونتائج هذا الاستفتاء لها قوة القانون في الدولة.
 المرجعية الدستورية في هذا النظام في يد مجلس دستوري. وكيفية اختيار هذا المجلس يختلف من دولة إلى أخرى. فعلى سبيل المثال يتكون المجلس الدستوري في فرنسا من تسعة (9) أعضاء يتم اختيارهم لمدة تسعة (9) سنوات كالاتى: يختار رئيس الجمهورية ثلاث (3) أعضاء، ويختار رئيس مجلس الشعب ثلاث (3) أعضاء، ويختار رئيس مجلس الشيوخ ثلاث (3) أعضاء. أما في إيران فيتم اختيار أعضاء المجلس الدستوري عن طريق الانتخابات العامة من مجموعة من الفقهاء والخبراء الدستوريين.

عيوب النظام شبه الرئاسي

المشكلة الأساسية التي تواجه هذا النظام هي عندما تتصادم مصالح رئيس الجمهورية مع مصالح رئيس مجلس الوزراء الذي يمثل مصالح البرلمان. وهذه المشكلة عرفت في السياسة الفرنسية «بمشكلة التعايش المزدوج.» وهي الحالة التي يتم فيها اختيار رئيس الجمهورية من اتجاه فكري مناقض للاتجاه الذي يمثله رئيس الوزراء. كما حدث للرئيس الفرنسي السابق ميتران «الاشتراكي» عندما فرضت عليه الجمعية العمومية أن يختار السيد شيراك «اليميني الرأسمالي» ليكون رئيسا للوزراء عام 1986. وعليه فمن الواجب على رئيس الجمهورية ورئيس الوزراء أن يتعاونا وأن يتحدا لكي تنجح الحكومة وتحقق أهدافها.
 إمكانية قيام رئيس الجمهورية بإساءة استخدام حقه في استفتاء الشعب كما هو سائد اليوم في كثير من الدول ذات النظام شبه الرئاسي

انظر أيضًا
 نظام رئاسي
 نظام برلماني

المراجع

نظم الحكومات
إفريقيا
أنظمة سياسية
أوراسيا
الأمريكتان
بلدان
جمهورياتية
رؤساء
فصل السلطات
قوالب حكومات وسياسات

نظام شبه رئاسي


The Gagauz () are a Turkic ethnic group native to southern Moldova (Gagauzia, Taraclia District, Basarabeasca District) and southwestern Ukraine (Budjak). Gagauz are mostly Eastern Orthodox Christians. The term Gagauz is also often used as a collective naming of Turkic people living in the Balkans, speaking the Gagauz language, a language separated from Balkan Gagauz Turkish.

Etymology
Gagauz is the most widely accepted singular and plural form of the name, and some references use Gagauzy (from Ukrainian) or Gagauzi. Other variations including Gagauzes and Gagauzians appear rarely.

Before the Russian Revolution they were commonly referred to as "Turkic speaking Bulgars". Gagauz agricultural settlers in Uzbekistan called themselves "Eski Bulgars" (meaning Old Bulgars) in the 1930s.

According to Astrid Menz:

Geographical distribution
Outside Moldova, a minority of Gagauz people live in the Ukrainian regions of Odesa and Zaporizhzhia. They are also in Kazakhstan, Kyrgyzstan, Uzbekistan, Bulgaria, Greece, Romania, Brazil, Turkmenistan, Belarus, Estonia, Latvia, Georgia, Turkey, and the Russian region of Kabardino-Balkaria.

History

Origins
The origin of the Gagauz is obscure. In the beginning of the 20th century, a Bulgarian historian counted 19 different theories about their origin. A few decades later the Gagauz ethnologist M. N. Guboglo increased the number to 21. In some of those theories the Gagauz people are presented as descendants of the Pechenegs, the Cumans-Kipchaks or a clan of Seljuk Turks or a mix of all. Others doubt altogether that the Gagauz are of Turkic origin at all and claimed that they are of Turkified Bulgarian or Greek origin. The fact that their confession is Eastern Orthodox Christianity may suggest that their ancestors already lived in the Balkans prior to the Ottoman conquest in the late 14th century.

Seljuk (Anatolian) hypothesis
According to the 15th-century Oghuzname narrative, in 1261 Turkoman dervish Sari Saltuk accompanied a group of Turkomans into Dobruja, where they were settled by the Byzantine Emperor Michael VIII to protect the northern frontier of the empire. However, Dobruja was occupied by Tatars in the same period. The same source places him in Crimea after 1265, among the Turkomans transferred there by the Tatar khan Berke, and after 1280 mentions him leading the nomads back to Dobruja. After the death of Sari Saltik, part of the Turkomans returned to Anatolia and became the ancestors of the Karamanlides, while other remained and became Christians, becoming the ancestors of the Gagauz people.

The name Gagauz may be a reminiscence of the name Kaykaus II. Accordijng to A.F. Bajora, this even was a myth brought in Dobruja by Tatars and not a true historical event. The Seljuk theory has been criticized because, archaeologically, no "secular and compact" presence of Seljuks has been confirmed. It is also hard to believe that Seljuk Muslims converted to Christianity when their fellow Muslim Tatars lived in the North.

Steppe hypothesis
The Steppe hypothesis suggests that the Gagauz may be descendants of other Turkic nomadic tribes than Seljuks: Bulgars and Cumans-Kipchaks from the Eurasian steppes. In the 19th century, before their migration to Bessarabia, the Gagauz from the Bulgarian territories of the Ottoman Empire considered themselves Bulgarians. Ethnological research suggest that  "Gagauz" was a linguistic distinction and not ethnic. The Gagauz at that time called themselves "Hasli Bulgar" (True Bulgarians) or "Eski Bulgar" (Old Bulgarians) and considered the term Gagauz to be demeaning, when applied to them by the Slavic-speaking Bulgarians (whom the Gagauz called toukan).

The Gagauz called their language "Turkish" and claimed descent from then-Turkic-speaking Bulgars who in the 7th century established the First Bulgarian Empire on the Danube. Indeed, one modern Gagauz surname is Qipcakli. The Russian Empire Census of 1897 did not distinguish the Gagauz as a specific group, but it reported the existence of 55,790 native speakers of a "Turkish language" (presumably the Gagauz language) in the Bessarabia Governorate. According to historian A.F. Bajora, although this theory has many convincing arguments, the main counter-argument to this theory is that the Cuman language and the Gagauz language were totally different languages.

Greek hypothesis
According to a version of this hypothesis, the Gagauz immigrated to the Balkans from Anatolia and, while they kept their Greek Orthodox religion, they were linguistically assimilated (Turkified). According to another version, the Ottomans found a native Greek population in Dobruja in the 14th century and, due to their population being lower than the number of Turkish settlers, this Greek population, too, kept their Greek Orthodox religion but got linguistically assimilated (Turkified). In this vein of linguistic assimilation, the Gagauz have been compared to the Karamanlides.

An argument that favors the Greek hypothesis is given by genetic research, which shows that the Gagauz are genetically European. Additionally, during the Greek War of Independence the Gagauz in Bessarabia and Bulgaria enlisted in the armies of Alexander Ypsilantis and fought for the Greek side in the war. The Greek hypothesis was favored most notably by Konstantin Jireček, among others.

Bulgarian hypothesis
Bulgarian sources argue that the Gagauz are Turkified Bulgarians because most of the Gagauz people in Bulgaria consider themselves natives ("Erli"). According to this theory, the Gagauz are either descendants of Proto-Bulgarian origin, or of Slavic origin, being no different than the Slavicized Bulgarians before the Turkish language spread among them. According to A.F. Bajora this theory has many strong arguments, but states that the fact that  Ottomans did not force their subjects to accept their language and only compelled them to convert to the Islam and that not all Gagauz in Bulgaria consider themselves Bulgarians are strong counter-arguments.

Modern history

Between 1820 and 1846, the Russian Empire allocated land to the Gagauz and gave them financial incentives to settle in Bessarabia in the settlements vacated by the Nogai tribes. They settled in Bessarabia along with Bassarabian Bulgarians, mainly in Avdarma, Comrat (or Komrat), Congaz (Kongaz), Tomai, Cișmichioi and other former Nogai villages located in the central Budjak region. Originally, the Gagauz also settled in several villages belonging to boyars throughout southern Bessarabia and the Principality of Moldavia, but soon moved to join their kin in the Bugeac. Until 1869, the Gagauz in Bessarabia were described as Bulgarians. During the Romanian rule of southernmost Bessarabia (1856–1878), they supported Bulgarian schools in their settlements and participated in the Bulgarian national movement. Therefore, some ethnologists (Karel Škorpil, Gavril Zanetov (himself a Gagauz), Benyo Tsonev) claim Bulgarian origin for the Gagauz.

In the 1860s some Gagauz resettled to the vicinity of Berdiansk on the Sea of Azov coast, and in 1908–1914 to Central Asia.

With the exception of a six-day independence in the winter of 1906, when a peasant uprising declared the autonomous Comrat Republic, the Gagauz people have mainly been ruled by the Russian Empire, Romania, the Soviet Union, and Moldova.

The wave of Stolypin agrarian policies carried some Gagauz to Kazakhstan between 1912 and 1914, and later yet another group settled in Uzbekistan during the very troubled years of initial collectivization. So as not to lose their civil rights, they called themselves Bulgarians in the 1930s; the Gagauz of the village of Mayslerge in the Tashkent District retain that designation to this day.

In 1970 the total population of the Gagauz reached 156,600 in the USSR (26,400 of them lived in the Ukrainian SSR and 125,000 in the Moldavian SSR). In 1979, about 173,000 Gagauz lived in the USSR.

Gagauz nationalism remained an intellectual movement during the 1980s but strengthened by the end of the decade as both elites and opposition groups in the Soviet Union began to embrace nationalist ideals. In 1988, activists from the local intelligentsia aligned with other ethnic minorities to create the movement known as the "Gagauz People" (Gagauz: Gagauz halkı). A year later, the "Gagauz People" held its first assembly which accepted the resolution to create an autonomous territory in the southern Moldavian SSR, with Comrat designated as capital. The Gagauz nationalist movement increased in popularity when Moldovan was accepted as the official language of the Republic of Moldova in August 1989. On November 1989, the Gagauz ASSR within Moldova was declared.

Gagauz nationalism and Republic of Moldova
In August 1990, Comrat declared itself as the Gagauz Republic, an autonomous Soviet republic separate from the Moldavian SSR, but the Moldovan government annulled the declaration as unconstitutional. The Gagauz were also worried about the implications for them if Moldova reunited with Romania, as seemed increasingly likely. Support for the Soviet Union remained high, with a local referendum in March 1991 yielding an almost unanimous "yes" vote to stay in the USSR; Moldovans in Gagauzia, however, boycotted the referendum. Many Gagauz supported the Moscow coup attempt, further straining relations with Chişinău. However, when the Moldovan parliament voted on whether Moldova should become independent, six of the twelve Gagauz deputies voted in favor. Following the dissolution of the Soviet Union, Gagauzia became a de facto independent state.

In February 1994, President Mircea Snegur, opposed to Gagauz independence, promised a Gagauz autonomous region. Snegur also opposed the suggestion that Moldova become a federal state made up of three "republics": Moldova, Gagauzia, and Transnistria. In 1994, the Moldovan parliament awarded "the people of Gagauzia" the right of "external self-determination" should the status of the country change. This means that in the event that Moldova decided to join another country (by all accounts this referred to Romania), the Gagauz would be entitled to decide whether to remain or not a part of the new state by means of a self-determination referendum.

As a result of a referendum to determine Gagauzia's borders, thirty settlements (three towns and twenty-seven villages) expressed their desire to be included in the Gagauz Autonomous Territorial Unit. In 1995,  was elected to serve as the Governor (Bashkan) of Gagauzia for a four-year term, as were the deputies of the local parliament, "The People's Assembly" (Halk Topluşu) and its chairman .

Population genetics
In DNA comparisons, the Gagauz were found to be more closely related genetically to neighboring southeastern European groups than to linguistically related Anatolian populations. More considerable distinctions in the distribution of Y chromosome components appeared between the Gagauz and other Turkic peoples.

The similarity to neighboring populations may be due to the lack of social barriers between the local and the Turkic-Orthodox populations of the Balkan Peninsula. Another possibility is language shift in accordance with the dominant minority model, i.e. Turkification.

Gagauz belong to Y-DNA haplogroups I2a (23.6%), R1a (19.1%), G (13.5%), R1b (12.4%), E1b1b1a1 (11.1%), J2 (5.6%) and Haplogroup N (2.2%). Finally, the phylogenetic analysis of Y-DNA situates Gagauz most proximal to Bulgarians, Macedonians, Romanians, Serbs and other Balkan populations, resulting in a high genetic distance from the Turkish people and other Turkic peoples. The analyses showed that Gagauz belong to the Balkan populations, suggesting that the Gagauz language represents a case of language replacement in southeastern Europe. According to a more detailed autosomal analysis of thousands of SNPs, not just of the sex chromosome, Gagauz are most proximal to ethnic Macedonians, followed by Greek Macedonians apart from Thessaloniki, and others such as Bulgarians, Romanians and Montenegrins.

After a genetic comparison between the populations of the Balkans, Anatolia, and Central Asia, the results showed that the Gagauz are part of the Balkan genetic group.

Language
The Gagauz language belongs to the Oghuz branch of the Turkic languages, which also includes the Azerbaijani, Turkish, and Turkmen languages. The Gagauz language is particularly close to the Balkan Turkish dialects spoken in Greece, northeastern Bulgaria, and in the Kumanovo and Bitola areas of North Macedonia. The Balkan Turkic languages, including Gagauz, are a typologically interesting case, because they are closely related to Turkish and at the same time contain a North-Turkic (Tatar or Kypchak) element besides the main South-Turkic (Oghuz) element (Pokrovskaya, 1964). The modern Gagauz language has two dialects: central (or "Bulgar") and southern (or maritime).

Culture

Music
In 2013, Ludmila Tukan was selected to represent Gagauzia in the territory's debut at the Turkvision Song Contest, with the song Вернись любовь ("Come back love").

Economy
The traditional economy centered on animal husbandry (particularly sheep raising) and agriculture that combined grain and market gardening with viticulture. Even in the recent past, despite the cultural similarity of the Gagauz to the Bulgarians of Bessarabia, there were important differences between them: the Bulgarians were peasant farmers; although the Gagauz also farmed, they were essentially pastoralist in outlook.

Religion
The vast majority of Gagauz are Eastern Orthodox Christians. In Turkey the Muslim Gagauz are called Gajal.

There have been a number of attempts from the 1930s into the 21st century to tie the Turkish Orthodox Patriarchate with the ethnically Turkic, Greek Orthodox Gagauz minority in Bessarabia.

Marriages

For Gagauz, Moldova was characterized by the predominance of mono-ethnic marriages: out of 100 marriages prisonered in 1970, mono-ethnic were 73, and out of 100 marriages concluded in 2003 were 77. In 2003, Gagauz Men Moldova married with women of their nationality (78%), less often with Moldavians (9%), Russians (4%) and Ukrainians (3%). For Gagauz women of Moldova in 2003, these indicators amounted to respectively: 75%, 8%, 5%, 4% and 5%. For Gagauz, Chisinau is characteristic, on the contrary, mainly national-mixed marriages, which in 2000 accounted for 97% of all marriages of the Gagauz of both sexes. For 2018, the number of mono ethnic marriages decreased.

Names

The Gagauz name consists of a personal name, patronymic and surname. The most recognizable form of a name usually consists of a given name and a surname. Such a system was established among the Gagauz in the second half of the 20th century. Modern personal Gagauz names belong to different eras. A large part of them is of Greek origin (Лія - Lia, Анатолій - Anatoly, Александр - Alexander, Ірина - Irina, Варвара - Varvara), of Hebrew origin (Марія - Maria, Семен - Semyon, Анна - Anna, Іванна - Ivanna, etc.), of Romance origin (Домна - Domna, Константин - Constantine). Sometimes they can also be of Russian origin (Віра - Vira, Володимир - Vladimir) and of Bulgarian origin (Марин - Marin). Recently, the Gagauz have been increasingly borrowing foreign names.

The name of the child is given in two ways:

 named after grandparents
 by the name of godparents

Gagauz surnames are of Balkan origin. Mostly they are from the Gagauz, Bulgarian, Greek languages. In addition, surnames come from professions, street nicknames, and the father's name. When concluding a civil marriage, women take the surname of their spouse.

Food

The staple food of Gagauz cuisine is grain, in many varieties. A series of family holidays and rituals was connected with the baking of wheat bread, both leavened loaves (e.g., kalaches) and unleavened flatcakes.

The favorite dish was a layered pie stuffed with sheep's milk cheese and soaked with sour cream before baking. Other delicacies were pies with crumbled pumpkin and sweet pies made with the first milk of a cow that had just calved. The traditional ritual dish called kurban combined bulgar wheat porridge with a slaughtered (or sacrificed) ram and is further evidence of the origins of the Gagauz in both the Balkan world and the steppe-pastoral complex. Peppered meat sauces are especially important: one combines onion and finely granulated porridge, while another is tomato-based. A red house wine is served with dinner and supper. Head cheese is an indispensable component of holiday meals.

Clothing

Women's
Toward the end of the 19th century, in good weather, a Gagauz woman's costume consisted of a canvas shirt, a sleeveless dress, a smock, and a large black kerchief. In winter, they donned a dress with sleeves, a cloth jacket, and a sleeveless fur coat. Required features of female dress were earrings, bracelets, beads, and, among wealthy Gagauz, a necklace of gold coins. "So many of their decorations are hung about," wrote a pre-Revolutionary researcher, "that they cover the entire breast down to the waist."

Men's
Traditional male clothing included a shirt, cloth pants, a wide red sash or belt, and a hat. The winter cap was made of Karakul sheep wool. The shepherd's costume was the usual shirt combined with sheepskin pants with the fleece turned in, a sleeveless fur coat, and a short sheepskin jacket, the latter sometimes decorated with red-on-green stitching.

Ukrainian Gagauz

Since 1991, the Gagauz nation became a trans-border nation located in Budjak and divided between Moldova and Ukraine. In Ukraine, Gagauz people mainly live near the Bessarabian Bulgarians community around the city of Bolhrad. According to a recent Ukrainian Census, the Gagauz population accounts for 31,923 people with 27,617 (86.5%) of them living in Odesa Oblast (Budjak area).
Dmytrivka
Oleksandrivka
Kotlovyna
Vynohradivka
Stari Troyany

See also
Gagauzia
Gagauz language
Gagauz Halkı
Transnistria War
Gagauz people in Moldova
Uzes
Gagauz World Congress

References

Bibliography
Vanya Mateeva, 2006 Sofia, "Гагаузите - още един поглед" ["The Gagauz - yet another view"]
Dimitris Michalopoulos, "The Metropolitan of the Gagauz: Ambassador Tanrıöver and the problem of Romania's Christian Orthodox Turks", Turkey & Romania. A history of partnership and collaboration in the Balkans, Istanbul: Union of Turkish World Municipalities and Istanbul University, 2016, p. 567-572.
Shabashov A.V., 2002, Odesa, Astroprint, "Gagauz: terms of kinship system and origin of the people", (Шабашов А.В., "Гагаузы: система терминов родства и происхождение народа")
Mikhail Guboglo, 1967,  "Этническая принадлежност гагаузов". Советская этнография, No 3 [Ethnic identity of the Gagauz. Soviet ethnography journal, Issue No 3.]
Dmitriev N.K., 1962, Moscow, Science, "Structure of Türkic languages", articles "About lexicon of Gagauz language", "Gagauz etudes", "Phonetics of Gagauz language", (Дмитриев Н.К., "Структура Тюткских Языков", статьи "К вопросу о словарном составе гагаузского языка", "Гагаузские этюды", "Фонетика гагаузского языка")
Mihail Çakır, 1934, Basarabyalı Gagavuzların İstoryası ["History of the Gagauz people of Bessarabia"]
Kowalski, T., 1933 Kraków, "Les Turcs et la langue turque de la Bulgarie du Nord-Est". ["The Turks and the Turkic language of North-Eastern Bulgaria"]
Škorpil, K. and H., 1933 Praha, "Материали към въпроса за съдбата на прабългарите и на северите и към въпроса за произхода на съвременните гагаузи". Byzantinoslavica, T.5

Further reading

Gagauzia
Ethnic groups in Moldova
Ethnic groups in Bulgaria
Ethnic groups in Kazakhstan
Ethnic groups in Kyrgyzstan
Ethnic groups in Romania
Ethnic groups in Russia
Ethnic groups in Ukraine
Ethnic groups in Uzbekistan
Eastern Orthodox Christian communities
Turkic peoples of Europe

Gagauz people


Carrão est un district situé à la zone est de la ville de São Paulo appartenant à la sous-préfecture d'Aricanduva. Le district est souvent appelé "Vila Carrão", qui est en fait le nom d'un des quartiers du district. Le district se prépare à un important développement d'appartements haut de gamme.

Histoire

Le nom du district était un hommage à João da Silva Carrão, le Conselheiro Carrão, ancien président de la province de São Paulo. Il est né d'un ancien site au bord d'un sentier où allaient et venaient les gentils du village de Piratininga à celui de Biacica ou Imbiacica (aujourd'hui le quartier d'Itaim Paulista, Vila Curuçá et la partie orientale de Jardim Helena). recherche d'or et d'Indiens à asservir. Ces terres, selon certains historiens, faisaient partie de la Sesmaria de João Ramalho, qui au fil des ans est passée entre les mains de nombreux propriétaires et a reçu des noms tels que Tucuri, Bom Retiro et Chácara Carrão, progressivement du vaste Tucuri, Bom Retiro ou Chácara Carrão sont apparus : Vila Carrão, Vila Nova Manchester, Vila Santa Isabel, Chácara California, Chácara Santo Antônio et Chácara Santo Estêvão, et le scénario agricole a fait place au progrès.

La zone du district, à l'origine, faisait partie du district de Tatuapé ainsi que des districts actuels d'Aricanduva et de Vila Formosa, qui ont été progressivement émancipés par des arrêtés de la préfecture. Les limites actuelles du district ont été établies en 1990 par la maire Luiza Erundina. Fait intéressant, cela a fait perdre au quartier Carrão sa station de métro, puisqu'avec cette nouvelle division, ladite station était située à quelques mètres de la frontière avec le quartier Carrão, sur le territoire de Tatuapé, selon les cartes officielles de la mairie de São Paulo.

Actualité
Carrão est connue pour sa communauté de Japonais-Brésiliens, dont la plupart viennent de la préfecture d'Okinawa. L'Associação Okinawa Vila Carrão, fondée en 1957, comptait 3 000 membres en 2011. Le Festival d'Okinawa, organisé chaque année au Clube Escola Vila Manchester, est désormais l'un des plus grands événements promus par la colonie japonaise dans la ville de São Paulo, faisant partie du calendrier officiel des événements de la municipalité.

Carrão connaît actuellement un processus de grande expansion immobilière, avec des lancements fréquents de nouveaux bâtiments résidentiels haut de gamme et quelques complexes commerciaux notables. De ce fait, la circulation dans le quartier est de plus en plus chaotique ; une enquête réalisée en 2012 a montré que l'avenue Conselheiro Carrão, la principale avenue commerciale du quartier, figurait parmi les dix routes les plus encombrées de la ville, avec un taux de lenteur plus élevé, même que l'avenue Rebouças, l'une des principales liaisons entre le centre-ville et la zone ouest de São Paulo.

Un facteur atténuant possible pour le trafic serait l'arrivée du métro dans la région. En fait, l'extension de la ligne 2 du métro de São Paulo apportera deux stations de métro dans le quartier, la station Santa Isabel et la station Guilherme Giorgi, en plus d'autres stations dans les districts voisins.

Selon une enquête basée sur les questionnaires du recensement de 2010, Carrão est la région de São Paulo la plus démographique de la métropole.

Quartiers
Carrão est divisé en huit quartiers.

 Chácara Califórnia
 Chácara Santo Antônio
 Vila Carrão
 Vila Nova Manchester
 Vila Santa Isabel
 Jardim Têxtil (partie)
 Vila Santo Estevão
 Carrãozinho

Points d'interêts
 Sanctuaire Santa Isabel Rainha, belle église néo-classique avec une tour de 90 mètres de haut
 Cimetière de Vila Formosa, le plus grand cimetière d'Amérique latine et le principal espace vert du district

Voir aussi
 Archidiocèse de São Paulo
 Liste des districts de São Paulo
 Population des districts de São Paulo (recensement de 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)
 Télécommunications à São Paulo

Notes et références

Liens externes
 Page officielle de la sous-préfecture d'Aricanduva/Vila Formosa/Carrão

District à São Paulo

Carrão


Pavonia alnifolia, também chamada de gueta, é uma espécie de  planta do gênero Pavonia e da família Malvaceae.

Pavonia alnifolia possui distribuição restrita às restingas do Rio de Janeiro e Espírito Santo. Consta na lista das espécies ameaçadas de extinção fornecida pelo Instituto Brasileiro de Desenvolvimento Florestal, uma condição decorrente da destruição e exploração acelerada do seu ambiente natural.

A espécie pode ser faclmente reconhecida pela presença de sulcos longitudinais nos ramos, pecíolos e pedicelos e pelas lâminas foliares ásperas, geralmente glabras e lustrosas em ambas as faces, obovadas a lago-oblongas. Apresenta o tubo estaminal muito típico, pelas partes livres dos estames muito curtas (1-2mm), densamente condensadas na porção apical, conferindo ao conjunto uma forma capitada.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbórea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Rio de Janeiro e Santa Catarina. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de restinga.

Compostos naturais
As plantas da espécie secretam compostos orgânicos através de estruturas secretoras especializadas, como tricomas e idioblastos mucilaginosos. Seu extrato contém flavonoides e polifenóis com atividade gastroprotetora.

Notas
Contém conteúdo em CC-BY-SA 4.0 proveniente de Malvaceae in Flora e Funga do Brasil. Jardim Botânico do Rio de Janeiro.

Ligações externas
 Pavonia alnifolia no projeto Flora e Funga do Brasil

alnifolia
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Pavonia alnifolia


Područna nogometna liga Doboj, također i kao "Dobojska nogometna područna liga" za sezonu 1975./76.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Borac" iz Kotorskog.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Vladimir Ravlić: Priča o jednoj Mladosti --- : nogometni klub "Mladost" Modran : 1952. – 2012. : monografija, Zagreb, 2012.,

Doboj
1975-76 Doboj

Područna nogometna liga Doboj 1975./76.


حردين هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البترون في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
قرى لبنان
قضاء البترون

حردين


Știrile false (din eng. fake news) reprezintă un tip de jurnalism galben sau de propagandă, care constă în răspândirea de informații false difuzate prin mass-media tradițională sau prin social media tradițională precum TV sau ziare. Știrile false sunt scrise și publicate cu intenția de a induce în eroare, în scopul de a deteriora reputația unei agenții, entități sau persoane, precum și pentru câștig financiar sau politic, de multe ori folosind titluri senzaționale, necinstite, sau pur și simplu fabricate pentru a crește numărul de cititori, pentru răspândirea în mediul online și pentru venituri prin click-uri pe Internet. În acest din urmă caz, este similar cu titluri senzaționale de tip "clickbait" din mediul online și se bazează pe veniturile generate din generate, indiferent de veridicitatea poveștilor publicate. Știrile false dezinformează în mod intenționat și diferă de satiră sau parodie, care sunt destinate pentru a amuza publicul, în loc să îl inducă în eroare.

Relevanța știrilor false a crescut în sistemul politic de tip post-adevăr. Pentru mass-media, capacitatea de a atrage cititori la site-urile lor este necesară pentru a genera venituri din  publicitate online. Dacă publicarea unui material cu conținut fals atrage utilizatori, acest lucru aduce beneficii agenților de publicitate și îmbunătățește opiniile. Accesul la venituri din publicitate online, creșterea polarizării politice și popularitatea platformelor de social media precum Facebook au fost toate implicate în răspândirea de știri false, care concurează cu știri legitime. Actori politici sau din guverne au fost de asemenea implicați în generarea și difuzarea de știri false, în special în timpul alegerilor electorale.

Știrile false subminează mass-media serioasă și face dificilă promovarea știrilor importante de către jurnaliști. O analiză a companiei de media Buzzfeed a constatat că cele mai importante 20 fake news despre alegerile prezidențiale din SUA din 2016 au primit mai multă atenție pe Facebook decât cele mai importante 20 de știri despre alegerilor de la canalele mass-media majore. Website-urile anonime care găzduiesc fake news scrise sub anonimat au fost criticate, deoarece acestea fac dificilă urmărirea autorilor acestor știri false pentru calomnie.

Mulți oameni au murit din cauza știrilor false. Oameni au fost atacați fizic pentru povești false răspândite de mass-media, iar știrile false despre anti-vaccinare au cauzat grave epidemii de boli care puteau fi prevenite, și care au cauzat handicapuri și decese pentru adulți și copii.

Definiție

Claire Wardle de la First Draft News identifică șapte tipuri de știri false:

 satiră sau parodie ("nici o intenție de a provoca daune, dar are potențialul de a păcăli")
 conexiuni false ("când titluri, efecte vizuale sau legendele unor poze sau grafice nu susțin conținutul")
 conținut înșelător ("utilizarea înșelătoare de informații pentru a afecta o persoană")
 context fals ("când conținutul autentic este îmbinat cu informații contextuale false")
 conținut "impostor" ("când sursele autentice sunt înlocuite cu surse false)
 conținut manipulat ("când informații sau imagini autentice sunt manipulate pentru a induce în eroare", e.g. fotografie "falsificată")
 conținut fabricat ("conținutul nou este 100% fals, conceput pentru a înșela și a face rău")

Identificarea știrilor false

International Federation of Library Associations (IFLA) a publicat un ghid (a se vedea poza alăturată) pentru a ajuta cititorii să recunoască știrile false. Principalele recomandări sunt:
 Verifică  sursa articolului (pentru a înțelege misiunea și scopul)
 Citește dincolo de titlu (pentru a întelege întreaga poveste)
 Verifică autori (pentru a vedea dacă aceștia sunt reali și credibili)
 Evaluează sursele auxiliare (pentru a te asigura că sprijină mesajele articolului)
 Verifică data publicării (pentru a vedea dacă povestea mai este relevantă)
 Verifică dacă este o glumă sau nu (pentru a determina dacă articolul este menit să fie satiră)
 Revizuiește-ți propriile prejudecăți (pentru a vedea dacă acestea afectează judecata)
 Adresează-te unui expert (pentru a obține confirmare de la persoane care lucrează în domeniu).

Exemple istorice

Perioada antică

În secolul 13 Î. Hr., Ramses cel Mare a răspândit minciuni și propagandă prin portretizarea bătăliei de la Kadesh ca o victorie uimitoare pentru Egipteni; el a decorat pereții templelor cu scene în care el însuși îi lovea pe dușmani în timpul bătăliei. Tratatul dintre Egipteni și Hitiți, cu toate acestea, arată faptul că bătălia a fost la egalitate.

În primul secol Î. Hr., Octavian a condus o campanie de dezinformare împotriva rivalului său Marc Antoniu, descriindu-l ca pe un bețiv, afemeiat și ca fiind o simplă marionetă a reginei Egiptene Cleopatra a VII-a. El a publicat un document care pretindea a fi testamentul lui Marc Antoniu, care spunea că Marc Antoniu, la moartea lui, ar dori să fie înmormântat în mausoleul  faraonilor ptolemeici. Deși documentul a fost cel mai probabil falsificat, acesta a provocat indignare în rândul populației imperiului roman. Marc Antoniu, în cele din urmă s-a sinucis după înfrângerea sa în Bătălia de la Actium, după ce a auzit zvonuri false, propagate de însuși Cleopatra, care susțineau că acesta s-a sinucis.

În secolele II și III d. Hr., s-au răspândit zvonuri false despre creștini care pretindeau că aceștia făceau canibalism și incest. În secolul al III-lea d. Hr.,  apologistul creștin Lactantiu a inventat și a exagerat exagerate povești despre păgâni, care susțineau că aceștia făceau acte de imoralitate și cruzime,, în timp ce scriitorul anti-creștin Porfir a inventat povești similare despre creștini.

Perioada medievală
În 1475, o știre falsă a fost răspândită în orașul Trento, care susținea că comunitatea evreiască a ucis un copil creștin pe nume  Simonino. Din cauza  acestei știri false, toți evreii au fost arestați și torturați; cincisprezece dintre ei au fost arși pe rug. Papa Sixtus al IV-lea însuși a încercat să oprească răspândirea acestei povești și să se distanțeze de ea, dar  aceasta s-a răspândit deja dincolo de orice control. Povești de acest fel erau cunoscute sub numele de "calomnie de sânge"; acestea susțineau în mod fals că evreii ucideau intenționat creștini, mai ales copiii, și foloseau sângele lor pentru ritualuri religioase.

Perioada modernă timpurie
După inventarea tiparului în 1439, publicațiile au devenit larg răspândite, dar nu exista niciun standard de etică jurnalistică. În perioada secolului al XVII-lea, istoricii au început practica de a cita sursele în notele de subsol. În 1610, când Galileo Galilei a mers la proces, cererea pentru verificabilitatea surselor de știri a crescut.

În timpul secolului al XVIII-lea, editorii de știri false erau amendați și interziși în Țările de Jos; de exemplu, Gerard Lodewijk van der Macht, a fost interzis de patru ori de către autoritățile olandeze, și de fiecare dată s-a mutat și a repornit presa. În coloniile americane, Benjamin Franklin a scris știri false despre indieni care lucrau pentru regele George al III-lea al Marii Britanii și "scalpau" oamenii, într-un efort de a influența opinia publică în favoarea revoluției americane.

Vezi și
 Povestirea Petrică și lupul
 Jurnalismul galben

Referințe

Bibliografie
 [https://www.nytimes.com/2016/11/25/world/europe/fake-news-donald-trump-hillary-clinton-georgia.html?_r=0 "Inside a Fake News Sausage Factory: 'This Is All About Income The New York Times 25 noiembrie 2016
 An online journal for Paul Horner and all of his hoaxes and fake news over the past 20 years

  An open access guide exploring the use of digital methods to study false viral news, political memes, trolling practices and their social life online.

Bariere ale gândirii critice
!
Cultura internetului
Decepție
Farse pe internet
Tehnici de propagandă

Știri false


لوحة المفاتيح العربية أو الكيبورد العربي  هي لوحة المفاتيح المستخدمة لكتابة اللغة العربية بواسطة الحاسوب.

تخطيط لوحة المفاتيح العربية

الآلة الكاتبة العربية
وضع المخترع والفنان السوري سليم شبلي حداد أول مخطط للآلة الكاتبة العربية، وذلك في عام 1899. وفي ديسمبر العام نفسه، تقدم فيليب واكد لبراءة اختراع شبيهة في بريطانيا، وينسب لواكد أنه أول من كتب وثيقة باللغة العربية باستخدام لوحة مفاتيح. وانتهت البراءتان عام 1919، ما سمح بالتوسع في إنتاج الآلات الكاتبة ولوحات المفاتيح العربية حول العالم.

تخطيط الآلة الكاتبة
استخدم هذا التخطيط في الآلات الكاتبة العربية. وظهر في العام 1914 على أيدي المصريين فيليب واكد وسليم حداد.

تخطيط لوحة المفاتيح لأجهزة IBM PC

تخطيط لوحة المفاتيح لأجهزة ماكنتوش

تخطيط لوحة المفاتيح لأجهزة صخر/MSX

انظر أيضاً

 كتابة باللمس.

مراجع

وصلات خارجية

 لوحة المفاتيح العربية.

تخطيطات لوحة المفاتيح العربية
حوسبة اللغة العربية
لوحات مفاتيح

لوحة مفاتيح عربية


An Phragmipedium caricinum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley ngan Joseph Paxton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Phragmipedium caricinum in nahilalakip ha genus nga Phragmipedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phragmipedium

Phragmipedium caricinum


Mónika Császár () este o gimnastă artistică maghiară retrasă, medaliată cu bronz la Campionatul Mondial de Gimnastică Artistică din 1974. Este căsătorită cu András Balczó, un fost pentatlonist olimpic, cu care are 12 copii.

1972
A concurat la Jocurile Olimpice de vară din 1972 în toate probele de gimnastică artistică și a câștigat o medalie de bronz în competiția pe echipe. Cel mai bun rezultat individual al ei a fost locul al patrulea la bârnă.

1974
La Campionatele Mondiale de Gimnastică Artistică din 1974 s-a clasat pe locul 3, după Uniunea Sovietică (aur) și Republica Democrată Germană (argint), alături de colegele ei: Ágnes Bánfai, Marta Egervari, Zsuzsa Nagy, Zsuzsa Matulai și Krisztina Medveczky.

Note

Nașteri în 1954
Gimnaști
Gimnaști maghiari
Gimnaști olimpici
Gimnaști olimpici maghiari
Gimnaști în gimnastica artistică

Mónika Császár


Mohamed Beji Caid Essebsi (Sidi Bou Said, 29. studenoga 1926. – 25. srpnja 2019.), bio je tuniski političar i predsjednik Tunisa od 2014. do svoje smrti 2019. Prije je bio ministar vanjskih poslova od 1981. do 1986. i premijer od veljače 2011. do prosinca 2011.

Rani život, predsjedništvo i privatni život

Rođen je 1926. godine u Sidi Bou Saidu u elitnoj obitelji porijeklom sa Sardinije (Italija), bio je praunuk Ismaila Caida Essebsija, sardinca kojeg su oteli Berberski korsari u osmanskom Tunisu duž obala otoka na početku devetnaestog stoljeća, koji je potom postao vođa mamluka odgojen s vladajućom obitelji nakon prelaska na islam, a kasnije je priznat kao slobodan čovjek kada je postao važan član vlade.

Essebsi je položio prisegu kao predsjednik 31. prosinca 2014. u dobi od 88 godina, i bio je prvi slobodno izabrani predsjednik modernog Tunisa. Odigrao je vitalnu ulogu u pomaganju da Tunis, više od bilo koje druge arapske države, sačuva mnoge bitne dobitke pokreta Arapskog proljeća. Tom je prilikom obećao da će "biti predsjednik svih muškaraca i žena iz Tunisa bez isključenja" i naglasio važnost "konsenzusa među svim strankama i društvenim pokretima". U travnju 2019. Essebsi je najavio da neće tražiti drugi mandat na predsjedničkim izborima te godine, rekavši da je vrijeme da se "otvore vrata mladima".

Essebsi se vjenčao s Chadliom Saïdom Farhat 8. veljače 1958. Par je imao četvero djece: dvije kćeri, Amelu i Salwu, i dva sina Mohameda Hafedha i Khélila. Njegova supruga umrla je 15. rujna 2019. u dobi od 83 godine, gotovo dva mjeseca nakon supruga.

Smrt
Dana 27. lipnja 2019. Essebsi je hospitaliziran u vojnoj bolnici u Tunisu zbog ozbiljne bolesti. Sljedeći dan njegovo se stanje stabiliziralo. Ponovno je primljen u bolnicu 24. srpnja 2019., a umro je sljedećeg dana, 25. srpnja 2019., pet mjeseci prije kraja mandata.

Njegov državni sprovod održao se 27. srpnja u Kartagi uz prisustvo državnika i visokih državnih dužnosnika iz Tunisa, Francuske, Španjolske, Portugala, Alžira, Malte, Monaka, Njemačke, Švicarske, Palestine, Libije, Katara, Maroka, Turske, Kanade, SAD-a i Jordana.

Izvori

Tuniški predsjednici

Beji Caid Essebsi