ප්‍රවේශය

           යම් රටක් සංවර්ධනය කරා රැගෙන යාමේදී ආර්ථික, දේශපාලන, සාමාජීය හා සංස්කෘතික යන සෑම ක්ෂේත්‍රයකටම අදාළ වන්නා වූ ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීමට සිදුවන බව පැහැදිලිය. එනම් අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය, දිළිඳුකම යන ක්ෂේත්‍රවලට අදාළ වන්නා වූ ප්‍රතිපත්ති වලට යොමු වීමට එම රටට සිදු වේ. එනම් මෙම ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීමේදී නොසැලකිලිමත් භාවයෙන් එය සිදු කළහොත් ඒවා සාර්ථක නොවනු ඇත. මක්නිසා ද ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීමෙදී පිළිගත් ප්‍රතිපත්ති මූලධර්ම පෙරදැරි කොටගෙන එම ප්‍රතිපත්ති නිර්මානයට යා යුතුය යන්න පැවසිය යුතුය. එවැනි පිළිගත් ප්‍රතිපත්ති මූලදර්ම උපයෝගී කොටගෙන ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීමෙන් සාර්ථක ප්‍රතිඵල බාගත හැකිය යන්න පැහැදිලිය. මෙලෙස රdජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන ක්‍රියාවලිය විතර කිරීමට පොදුවේ පිළිගත් ක්‍රමවේදයක් නොමැති අතර විවිධ පුද්ගලයන් විවිධාකාර වශයෙන් රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවලිය විස්තර කරයි. ඒ විස්තර වලට අනුව රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන ක්‍රියාවලිය පහත පරිදි පෙන්වා දිය හැකිය.

  ප්‍රතිපත්ති හා රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති යනු කුමක්ද?

           ප්‍රතිපත්තියක් යනු කිසියම් වූ ගැටලුව සම්බන්ධව සොයා බලා ඒවා සාර්ථකව අවසන් කිරීමේ පරමාර්ථයෙන් ඊට අදාළ තීරණය ගැනීමයි. මේ නිශ්චිත තීරණ රාමුව තුළ හිඳිමින් නිවැරදි මග පෙන්වීම් කළ හැකි කණ්ඩායමක් විසින් මුල පුරයි මෙම ප්‍රතිපත්තිය එක් පුද්ගලයකු පමණක් සීමා නොවේ. එක් පුද්ගලයකුට පමණක් සීමාවන විට එය ප්‍රතිපත්තිය නොව තීරණයක් බවට පත්වෙයි.එනිසා සැලකිය යුතු පිරිසක් අයත් වුවක් විය යුතුය.එසේම ප්‍රතිපත්ති පිළිබදව කතා කිරීමේදී අපට හමුවන තවත් දෙයක් නම් රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති යන්නයි.රාජය ප්‍රතිපත්තියක් යනු එම රටේ පවත්නා ගැටළු සහගත සංවර්ධන යෝජනා වලට අදාල ක්ෂේත්‍ර ඉලක්ක කොටගෙන රටේ පරමාධිපත්‍ය බලය නියෝජනය කරන මහජන නියෝජිතයන් විසින් නිර්මාණය කරන ප්‍රතිපත්ති රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති වශයෙන් හඳුන්වා දිය හැකිය. මේ පිළිබඳව පහත නිර්වචන අනුසාරයෙන් පැහැදිලි වෙයි(ප%නන්දු.2009:25-30).

Mark V Nadel (1965) = "සමාජ ප්‍රශ්න වලට විසදුම් ලබාදීම සදහා සැලසුම් සහ සැලසුම් කිරීමට ඇති රජයේ වැඩසටහන් සහ ප්‍රතිපත්ති යනුවෙන් නිර්වචනය කරයි.

Robert Salisbury (1965) = ප්‍රතිපත්ති යනු ආණ්ඩුවේ කටයුතු කරන්නන්ගෙන් බලාධිකාරී තීරණ ලෙස නිර්වචන කර ඇත. එම තීරණ වලින් රාජ්‍යයක් විසින් කරන්නේ හා නො කරන්නේ කුමක්ද යන්න තීරණය වන බව දැක්වේ(රත්නායක,2016:35-36).

           එසේනම් ඉහත කරුණු අනුව ප්‍රතිපත්ති හා රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති යනු කුමක්ද පිළිබඳව පැහැදිලි වෙනු ඇත.

මාර්ක්ස්වාදය පිළිබඳව මූලික විග්‍රහය.

               මාර්ක්ස්වාදය පිළිබදව කතිකාවක් ගොඩනැගෙන්නේ නැතිනම් එහි නිර්මාණය සදහා දායකත්වය ලබා දෙන්නේ කාල්මාක්ස් විසිනි.ඔහුගේ චින්තනයේ බලපෑම මේ සදහා දායක වී ඇති බව පැහැදිළිය.එනම් කාල් මාක්ස් ජර්මනියේ රයින්ලන්තයේ(Rhineland) උප්පත්තිය ලැබූ අතර බර්ලීන් විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වී නීති විද්‍යාව, දර්ශනය හා ඉතිහාසය හැදෑරීය.කෙසේ හෝ 1843 ප්‍රසීයානු ආණ්ඩුවේ මර්ධනයක් නිසා පැරීසියට පැමිණියේය.පැරිසේයදී මොහුට  ප්‍රxශයේ ප්‍රධාන පෙළේ සමාජවාදී චින්තකයෙකු වූ ප්‍රෝදෑන්, රුසියානු එxගල්ස් මුණ ගැසුණි.1845 දී ප්‍රසියානු ආණ්ඩුවේ මැදිහත් වීම නිසා මාක්ස් ප්‍රxශයෙන්ද නෙරපා හරින ලදී.මාක්ස් බ්‍රසල්ස්වලට පැමිණි අතර එහිදී එxගල්ස්ගේද සහය ඇතිව 1848 දී කොමියුනිස්ට් ප්‍රකාශනය ප්‍රකාශයට පත් කළේය.බ්‍රසල්ස් වලින්ද මාක්ස් නෙරපා හැරී අතර මොහු 1849 දී ලxඩනයට පැමිණ 1883 දී මරණයට පත්වන තුරු එහි ජීවත් විය.

            එසේනම් මාක්ස්වාදය සදහා මූලික පදනම දමනු ලැබූ පුද්ගලයා පිළිබඳව ඉහත පරිදී පෙන්වා දීමට හැකිය.එනම් මෙහි ඇති තොරතුරු අනුව අපට පැහැදිලි වන්නේ මෙමගින් අඩිතාලම දමන්නේ සමතලා කරණ ලද සමාජ ක්‍රමයකටයි.කිසියම් වූ අයෙකුට කැපී පෙනීමට අවස්තාවක් මෙහිදී හිමි නොවන අතර තනි පුද්ගලයා කටයුතු කල යුත්තේ තම දියුනුව පතා නොවන අතර මුළු මහත් සමාජයම ඉලක්ක කර සමාජයේ අභිවෘද්ධියට පමණක් විය යුතුය.මක් නිසාද මෙහිදී මූලික වන්නේ සමාජය මිස පුද්ගලයා නොවන බව පැහැදිළිය.එනම් එමගින් සමාජයේ බහුතර වරප්‍රසාද ප්‍රමාණයක් බුක්ති විදින ධනපති පන්තිය සතු අත්තනෝමතික බලය මක්ස්වාදය මගින් ප්‍රතික්ශේප කරණ අතර.එම පන්ති පරතරය නැතිකොට ඒකීය සමාජයක් ගොඩනැගීම මෙහි අරමුණයි.

වර්තමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණයට මාක්ස්වාදයේ ඇති දායකත්වය.

           මාක්ස්වාදය වනාහී මෙයට බොහෝ කලකට පෙර ගෙන ගිය සහ නිර්මානය වූ දෙයක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය.නමුත් වඩා වැඩි වූ ඉතිහාසයක් ඇති මෙය වර්තමානය සමග ඉතා පහසුවෙන් ගැලපීමට හැකියාවක් ඇත.එනම් ඒ කුමක් සම්බන්ධයෙන්ද යන්න අප සොයා බැලීමේදී අපට පැහැදිළි වන්නේ වර්ථමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මානය හා සමග මෙය එකිනෙකට ගැලපිය හැකි බවයි.ඒ කුමන කාරණා ඔස්සේද යන්න මීලගට සොයා බැලිය යුතුය(අතුකෝරළ,2005:198-200).

සමාජ පන්තිය.

           කාල්මාක්ස් විසින් පෝෂණය කරන ලද මාක්ස්වාදයේ ප්‍රධාන තර්කය එසේත් නැතිනම් ප්‍රධාන හෙලිදරව්ව වන්නේ සමාජය තුළ පවතින සමාජ පන්තීන් පිළිබදවයි.එනම් ඔහු ප්‍රධාන වශයෙන් සමාජය පන්ති දෙකකට බෙදන ලදී.එනම්,

1.      ධනපති පන්තිය.

2.      නිර්දන පන්තිය(Melkonian,1996:35).

           එනම් එහිදී සිදුවන්නේ මූලිකවම සමාජයේ ඉහලින්ම වැජfUන පුද්ගලයන් වඩා සුවපහසු ජීවිතයක් ගත කරන ධනපති පන්තිය විසින් නිර්දන පන්තිය ඔවුන් සතු ආර්ථික බලය යොදාගෙන සුරාකෑමට ලක්වීමක් සිදුවන අතර එම සූරාකෑම දිගින් දිගටම ගෙනයාම සදහා අවශය පරිසරය සැකසීම ධනපති පන්තිය විසින් සිදුකරයි.එසේනම් සදා පීඩීතිව සිටි සමාජ පද්ධතියේ පහතම පුද්ගලයන් තව දුරටත් එම අගාදයේම සිටීමට සිදුවෙන අතර කිසිදු යහපතක් සිදු නොවෙන බව පැහැදිළිය.

           එසේනම් මෙම කාර්‍යම වර්තමාන රාජය ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණයේදී සිදුවෙන බව ඉතා පැහැදිලිව පෙනෙන්නට ඇත.එනම් වර්තමානයේ පන්ති ක්‍රමයක් ඇති අතර,එම පන්ති ක්‍රමය නිර්මානය වී පවතින්නේ දේශපාලන අධ්කාරියේ හිමිකාරිත්වය මතයැයි කීම සත්‍යයක් නොවේ. මක් නිසාද අද වන විට යම් කිසි රටක තීන්දු තීරන ගනු ලබන්නේ එම රටේ දේශපාලනයේ ඉහලම සිටින පුද්ගල කණ්ඩායම විසින් යැයි කීම වරදක් නොවේ.මක් නිසාද ඉහලම සිටින දේශපාලන අධිකාරිය හිමි උදවිය විසින් රාජ්‍ය පාලනය යටතේ තමන්ට සිතැගී ප්‍රතිපත්තියක් සම්මත කොට එය සමාජ ගතකර ගැනීමක් සිදු කිරීම කරනු ලබයි.එම ක්‍රියාවට කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් එකග වීම එම පුරවැසියන් සතු වගකීමයි.එසේනම් එදා මක්ස් විසින් පවසන් සිද්දිය අද වන විට නීත්‍යානුකූලව වෙනත් නමකින් එනම් රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති යන නමින් ක්‍රියාත්මක වන බව පැහැදිළිය.

පහත සිට ඉහලට දිවයන සාර්ථකත්වය.

           මාක්ස්වාදී ප්‍රවේශය යටතේදී සමාජය තුලින් බලාපොරොත්තු වූවේ සමාජයේ පහලම සිටින පුද්ගල කන්ඩායම වෙතින් එනම් එම පුද්ගල කන්ඩායම මූලික කොට ගෙන එම සමාජය ඉදිරියට යාමක් සිදුකරනු ලබයි.එනම් එම සමාජයේ පවතිනි කිසියම් වූ ප්‍රතිපත්තියක් ගොඩනැගෙන්නේ පහලම සිටින පුද්ගල කන්ඩායම එනම් නිර්දන පන්තියේ අශාවන් මූලික කොටගෙන බව පැහැදිළිය.මක්නිසාද සුළුතරයක් වූ ධනපතියන්ට වඩා බහුතරයක් වන නිර්දනයන් වෙතින් අවශ්‍ය ප්‍රතිපත්තිය නිර්මානය කිරිමට පටන්ගත් තැන එහිදී එම ගොඩ නගන ප්‍රතිපත්තිය වඩාත් සාර්ථකත්වයකට ලගා වෙනු ඇත.එහෙයින් වැඩි වැදගත්කමක් මෙහිදී නිර්දනයන් හට හිමිව තිබෙන බව පැහැදිළිය(MCLELLAN,1971:52).

           මෙයටම සමාන වූ ක්‍රියාදාමයක්ව් වර්තමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මානයේදී සිදුවෙන බව රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති පිළිබදව කිසියම් වූ අවබෝධයක් ඇති අයෙක්ට පැහැදිළි වෙනු ඇත.එනම් වර්තමානයේදී රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මානය කිරීම සිදුකරන ලබන ආකාර කිහිපයියක් දක්නට ඇත.එනම් එවා පහත පරිදි පෙන්වා දිය හැකිය.එනම්,

1.      Top-Down ප්‍රවේශය.

2.      Bottom-Up ප්‍රවේශය.

මෙහිදී එම ප්‍රවේශ දෙක වෙතම අප අවදානය දෙන විටදී අපට පැහැදිළි වන කාරණය නම් පළමු ක්‍රමයට වඩා දෙවන ක්‍රමය වාඩාත් සාර්ථක ප්‍රතිඵල ලගා කර ගැනීමේ හැකියාවක් පවතින බවයි.මක් නිසාද පළමු ප්‍රවේශ යටතේදී සිදුවන්නේ සමාජයේ සුළුතර බලයක් හිමි පිරිස විසින් මුළුමහත් සමාජයේම අභිවෘද්ධියට සදහා අදාල තීරනයන් ගනු ලැබීමයි.නමුත් මෙහිදී එම සුළුතරය විස්වාස කරන දෑ බහුතරයට අවශ්‍ය නොවීමට ඉඩ ඇත.එම නිසා අප පිළිගන්නා තර්කයනම් රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තින් නිර්මානයේදී සුළුතරයක් වන පිරිසට වඩා බහුතරයක් වන පිරිස මූලික කරගෙන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මානය කරන්නේනම් එමගින් වඩා වැඩි සාර්ථකත්වයක් ලගා කර ගැනීමට හැකි බවයි.එනම් Bottom-Up ප්‍රවේශය වඩා වැදගත් බව පැහැදිළිය.ඒ පිළිබදව පහත රූප සටහනින් පැහැදිළිව් වනු ඇත.එනම් මෙම ප්‍රවේශ දෙකම පහත පරිදී පෙන්වා දිය හැකිය.

Top-Down ප්‍රවේශය.                                              Bottom-Up ප්‍රවේශය.

අකර්මන්‍යතාවය සහ අකාර්‍යක්ෂමතාවය.

           මාක්ස්වාදී ප්‍රවේශයට අනුව ඔවුන්ගේ චින්තනය මගින් ප්‍රකාශවන්නේ ධනපතියන්ගේ එකතැන පල්වෙන වෙළඳපලට මුහුණ දෙන විට ඒවා වියදම් බාහිරව හෝ නව වෙළඳපලවල් කරා ව්‍යාප්ත කළ යුතුය. මෙම යාන්ත්‍රණයේ ප්‍රතිඵලය වන්නේ වැඩිපුර අකර්මණ්‍යතාවයයි.එම නිසා රාජ්‍ය සxවර්ධනය නිසියාකාරව නොවන අතර සාමාන්‍ය ජනතාවට කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් හිමි නොවන අතර නමුත් එහි සිටින බලය හිමි පුද්ගල කණ්ඩායම විසින් රාජ්‍ය බලය හසුරවන අතර එහිදී ඔවුන් ඉලක්ක කර ගන්නේ තම සxවර්ධනය හෝ තමන්ට හිතැගි දෑ පමනි.නමුත් පොදු බහුතරය පිළිබදව එතරම් විශේෂත්වයක් දැක්වීමක් නොමැත.එ නිසා එමගින් ඇති වෙන්නේ අකර්මණ්‍ය හා අකාර්යක්ෂමතාවයක් බව පැහැදිලිය(Mukhejee,2000:80).

           එම සxසිද්දිය වර්තමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මානයට අදාල කොට බලන විට අපට ඉතා පැහැදිළි කාරනයක් දක්නට ඇත.එනම් වර්තමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීම සිදුවන්නේ දේශපාලන බලය හිමි පුද්ගල කන්ඩායම විසින් තමන්ට හොද යැසි සම්මත, තමන්ට වාසි ගෙන දෙන අන පනත් සම්මත කිරීම වීනා සමාජයට ප්‍රතිපාදන බෙදා හැරීමක් නොවන බව පැහැදිළිය.

උදා:-

           වර්තමාන ශ්‍රීලංකාවේ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති වෙත අවදානය යොමු කිරීමේදී රාජ්‍ය බදු ප්‍රතිපත්තිය මේ සදහා දිය හැකි හොදම නිදසුනයි.මක් නිසාද රාජ්‍ය බදු අය කිරීම වර්තමාන දේශපාලන පද්ධතියට ඔනෑ පරිදී සිදු කලද එය මහජනතාවට දරා ගැනීමට හැකි තත්වයක් නොවේ.ඒ නිසා පසුගිය ප්‍රදේශීය සභා චන්දය වර්තමාන රජය බරපතල පසුබෑමක් ලැබීමට හේතු සාදක විය.

           එසේනම් මේ සියලු දේශපාලන මැදිහත්වීම වල අතුරු ප්‍රතිඵලය වන්නේ රට අරාජික වීම හා අකාර්යක්ෂමතාවයයි.එසේනම් මාක්ස්වාදය මගින් පෙන්වා දෙන ධනවාදී මැදිහත්වීම නිසා සිදුවන අකර්මණ්‍යතාවය වර්තමානයටද පොදු වූවකි එනම් එය අද වන විට දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය තුළින් සිදු වේ(රත්නායක,2016:75).

රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුදය.

           මාක්ස්ගේ ජීවන අවදියේදී ඔහුට ලද අත්දැකීම වලට අනුව පැහැදිළි වූ කාරණය වන්නේ ධනපතියන්ගේ මැදිහත් වීම.එසේත් නැතිනම් ධනපතියන්ගේ සූරාකෑම නිසා එවකට පැවැති රාජ්‍ය මූල්‍ය තත්වය අර්බුදයකට ලක්වූ බවයි.එනම් එම ආර්ථිකය ඉතා සාර්ථකව වැඩුනු එසේත් නැතිනම් පිරිපුන් ආර්ථිකයක් නොවන බව ඔහුට වැටහී ගිය කරුනක්‍ය.මක් නිසාද එය තමතමාගේ අභිවDධිය හේතුකොටගෙන භාවිතා කරන්නක් වන නිසාය.එහෙයින් එවකට රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුධයකට මුහුණ දුන් බව පැහැදිළිය.

           මෙම ඉහත කාරණය පිළිබදව අප අවධාණය යොමු කිරීමේදී පැහැදිලි එම රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුද්‍ය අද පවතින බොහෝ තුන්වන ලොකයේ රටවල් වලට පොදු වූ කාරනයක්‍ය යන්න පැහැදිළිය.මක් නිසාද අද එම රටවල් වල ආර්ථිකය දියුනු වීමට නොහැකි වී ඇත්තේ එහි පවතින රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුදය හේතු කොටගෙන බව පැහැදිළිය.එනම් එයට උදාහරණ වශයෙන් පහත රටවල් පෙන්වා දිය හැකිය.

උදා:-

           ඉන්දියාව.

           ශ්‍රීලංකාව.

           මාලදිවයින.

           පාකිස්තානය.

එසේනම් මෙම රටවල මූල්‍ය අර්බුද්‍යක් දැක ගත හැකිය.එහෙයින් අද වන විට රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විද්‍යාවේ මූලිකම ප්‍රවේශයක් වන්නේ රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුද්‍ය බව අපට රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විද්‍යාව හැදෑරීමේදී පැහැදිළි වෙයි.

සුබසාධන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සxවර්ධනය.

           එදා මාක්ස්වාදය ගොඩැනැගෙමින් ආ වකවානුවේදී අවධානය යොමුකර එක් ඉතා වැදගත් සxකල්පයක් වන්නේ පවතින රාජ්‍ය තුළ ප්‍රතිපත්ති නිර්මානයේදී සුබසාධන ප්‍රතිපත්ති වලට වඩා වැඩි වැදගත්කමක් මෙන්ම වඩා වැඩි ප්‍රමුඛස්ථානයක් ලබා දිය යුතුය යන්න ප්‍රධාන මතවාදයක් ගොඩනැගී ඇත.මක් නිසාද එමගින් මුලුමහත් සමාජ ක්‍රමයම ප්‍රතිනිර්මාණය වන බව පැහැදිළිය.එසේනම් එම ප්‍රවේශය අදවනවිටද පොදු වූවකි(Mukhejee,2000:93).

           වර්තමාන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විද්‍යාවේ ප්‍රධාන ප්‍රවේශයක් වන්නේ රාජ්‍ය සුභසාධන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සxවර්ධනය පිළිබදවයි.එසේම රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රයෝගික ක්‍රියාකාරිත්වය යටතේද වඩා වැඩි වැදගත්කමක් දක්වන්නේ සුභසාධනවාදී ප්‍රතිපත්ති වලටයි.එහෙයින් එදා මක්ස්වාදය යටතේ දැක්වූ කරුණු අද වනවිට රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ප්‍රවේශයේ ප්‍රධාන ප්‍රවේශයක් බවට පත්ව ඇත.

පන්ති ගැටුම්.

           මාක්ස්ගේ අදහස්වලට අනුව පන්ති ගැටුම් යනු නොවැලැක්විය හැකි දෙයකි.මක්නිසාද ධනපතියන් විසින් ගෙන යන පාලනයට එරෙහිව නිර්දනයන් විරුද්දවීම සිදුවෙනු ඇත.මක් නිසාද එම පාලනය දරා ගත නොහැකි වූ තැන ඔවුන් විරුද්ද වීම ස්භාවිකය.එයට සමානව වර්ථමානයේදී දේශපාලකයින්ගේ ක්‍රියාවන්ට විරුද්දව එනම් ප්‍රතිපත්ති වලට විරුද්ද්ව ජනතාව නැගී ඒමක් සිදු වනු ඇත.එහෙහින් එදා මාක්ස්වාදය තුලින් පෙන්වූ දෑ අද වලxගු වේ.

Nalaka sanjeewa. BA(University of Peradeniya)

මාක්ස්වාදය සහ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති


Russula heterophylla (Elias Magnus Fries, 1838), denumită în popor vinețică unsuroasă, este o  specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Russula care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord împrăștiată în locuri luminoase și călduroase în păduri foioase, ocazional și în acele mixte, între altele sub stejari, fagi și frasini, dezvoltându-se de la deal la munte din începutul lui iunie până la sfârșitul lui octombrie.

Descriere

 Pălăria: este de mărime medie pentru ciuperci plin dezvoltate cu un diametru de aproximativ 6-15 cm, cărnoasă, inițial semisferică cu marginea răsfrântă spre picior, apoi boltită, în sfârșit plată, la vârstă adâncită în centru. Cuticula, care se separă ușor de carne, este netedă, lucioasă, deseori unsuroasă. Ciuperca este cunoscută pentru variația mare în colorit: de la diferite nuanțe de verde, ocru pal până la bronz sau chiar brun-purpuriu, în mijloc deseori de culoare mai închisă la bătrânețe. Cuticule este câteodată ruptă în areole.
 Lamelele: sunt sfărâmicioase și țăndărind, foarte dense, nu largi, distinct bifurcate, aderate la picior dar în vârstă, decurente cu un desen aproape canelat. Coloritul este alb până la crem palid, mai târziu în evoluție adesea pătat ruginiu.
 Piciorul: are o înălțime de 4-8 cm și o lățime de 1,5-3 cm, este ferm, cilindric, uniform, striat longitudinal, fiind în tinerețe plin dar împăiat spre bătrânețe. Culoarea lui este mereu albă, căpătând la maturitate ocazional pete maronii la bază.
 Carnea: este compactă, de bună densitate și greutate, sfărâmicioasă, fiind albă sau de un ocru slab. Mirosul este plăcut, aproape imperceptibil și gustul savuros, dulceag, ca de nuci.
 Caracteristici microscopice: are spori mici, hialini (translucizi), rotunjori până ușor ovali, izolat verucoși, având o mărime de 5,5-7 x 4,5-5 microni. Pulberea lor este  albă.
 Sporii: Ei sunt mici, hialini (translucizi), rotunjori până ușor ovali, izolat verucoși, având o mărime de 5,5-7 x 4,5-5 microni. Pulberea lor este  albă.
 Reactii chimice:Carnea buretelui se decolorează cu sulfat de fier într-un roz viu.

Confuzii
Mare pericol înseamnă confuzia vinețiții unsuroase prin începători cu buretele mortal Amanita phalloides în tinerețe sau cu posibil fatalul Tricholoma equestre sin. Tricholoma flavovirens (lamele galbene), între timp recunoscut ca foarte periculos, pentru că poate să provoace Sindromul Paxillus asemănător al lui Paxillus involutus. În rest, ea poate fi confundată cu unele surate ale ei, cum ar fi ușor otrăvitoarea Russula.raoultii (iute precum amară) sau cucomestibilele Russula aeruginea Russula amoena, Russula amoenicolor, Russula grisea, Russula integra, Russula ionochlora, Russula nauseosa, Russula nigricans, Russula olivacea, Russula parazurea, Russula puellaris, Russula stenotricha, Russula versicolor (destul de iute, în primul rând lamelele tinere),  Russula violeipes  sau Russula virescens.

Specii asemănătoare

Valorificare
Această vinețică este, datorită cărnii dense și compacte precum gustului savuros, o ciupercă mult căutată și apreciată în bucătărie. Ea poate fi mâncată cel mai bine tânără (fără cuticulă), tăiată fin și crudă, într-o salată cu maioneză, hrean, verdețuri sau cu hrean și frișcă precum pe mod ardelean, friptă, cu cepe, boia ardei, smântână și pătrunjel tocat. Oița poate fi pregătită de asemenea la grătar cu  de exemplu unt "à la maître d'hôtel", dar de asemenea  numai tăiată în felii groase și unsă cu ulei. Ciuperca se poate usca sau conserva în oțet sau ulei.

Pentru genul Russula (ca și pentru soiurile Lactarius și Lactifluus) contează: Toți bureții fără miros neplăcut precum fără gust iute sau neconvenabil sunt comestibili. Chiar și unii din acei iuți ar putea fi mâncați.Luce Höllthaler: "Pilzdelikatessen", Editura Wilhelm Heyne Verlag, München 1982, p. 77-78, ISBN 3-453-40334-7

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-7 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Vinețică unsuroasă, film

Russula
Micoriză
Ciuperci comestibile
1838 în știință

Russula heterophylla


A Batalha de San Juan de Ulúa (24 de setembro de 1568) foi travada entre corsários ingleses e forças espanholas em San Juan de Ulúa (na moderna Veracruz, México). A flotilha inglesa de seis navios mercantes armados sob o comando de John Hawkins estava negociando ao longo do rio espanhol com a cooperação de oficiais espanhóis locais. No entanto, as autoridades centrais espanholas consideraram que se tratava de um contrabando ilegal que violava o Tratado de Tordesilhas (que a Inglaterra não reconheceu).

A frota de Hawkins ancorou em San Juan de Ulúa para reabastecer e reparar após uma tempestade. Eles foram encontrados lá por dois galeões espanhóis que transportavam Martín Enríquez de Almanza, o recém-nomeado vice-rei da Nova Espanha. Os dois comandantes concordaram com uma trégua que permitiria que ambas as frotas usassem o ancoradouro. No entanto, os espanhóis nunca pretenderam seguir seus termos e se prepararam secretamente para atacar os navios ingleses. Quando os ingleses suspeitaram dos preparativos, as forças espanholas começaram seu ataque capturando canhões ingleses na costa e tentaram abordar os navios ingleses. Os grupos de embarque foram inicialmente repelidos, mas os canhões de terra se voltaram contra os navios ingleses, causando grandes danos.

Apenas dois navios ingleses escaparam, pois os outros quatro foram afundados ou capturados. Os espanhóis perderam um navio. Os ingleses consideraram a batalha um exemplo de traição espanhola, enquanto os espanhóis a consideraram uma resposta necessária à atividade criminosa. O ressentimento gerado pela batalha foi considerado uma causa da Guerra Anglo-Espanhola, que eclodiu 17 anos depois.

Consequências
Com vítimas e perdas do lado espanhol de um navio e 20 mortos e do lado inglês de 4 navios e 320 mortos. Hawkins finalmente voltou para a Inglaterra com uma tripulação de apenas 15 pessoas. Drake havia chegado a Plymouth um mês antes, em dezembro. Apenas 70 ou 80 marinheiros da expedição original retornaram à Inglaterra.

Hawkins acusou os espanhóis de traição por não honrar a trégua. Dom Enrique justificou suas ações como defesa de sua autoridade e do monopólio espanhol nas Índias Ocidentais.

Nas décadas seguintes, a batalha de San Juan de Ulua foi lembrada pelos ingleses como um exemplo flagrante da traição espanhola. A deserção de Drake com a Judith no calor da ação, deixando seu parente e patrono para se defender sozinho, assombraria Drake nos próximos anos e ajudou a endurecer suas atitudes em relação aos católicos em geral e aos espanhóis em particular.

A batalha foi precursora da guerra que eclodiu 17 anos depois entre Filipe II da Espanha e Elizabeth I da Inglaterra em 1585.

História do Império Britânico

Batalha de San Juan de Ulúa (1568)


James Andrew Armstrong ( n. 1950 ) es un botánico, curador del Herbario Perth y explorador australiano.

Algunas publicaciones
 . 1991. Studies on pollination and systematics in the Australian Rutaceae. Editor University of New South Wales

Libros
 . 2002a. Zieria (Rutaceae): a systematic and evolutionary study. Volumen 15, N.º 3 de Australian systematic botany. 463 pp.

 ---------------------------------------. 2002b. Recovery plan for Zieria lasiocaulis. Editor NSW National Parks & Wildlife Service, 16 pp. ISBN 0731368924

 ---------------------------------------. 2002c. A special issue on Zieria (Rutaceae). Volumen 15, N.º 3 de Australian systematic botany. Editor CSIRO Pub. 463 pp.

 ---------------------------------------, . 1982. Pollination and evolution: based on the papers presented at the Symposium on Pollution Biology, held during the 13th International Botanical Congress at Sídney, August, 1981. Editor Royal Botanic Gardens, 108 pp. ISBN 0724070370

Referencias

 Brummitt, RK; CE Powell. 1992. Authors of Plant Names. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-84246-085-4

Enlaces externos

Botánicos de Australia
Exploradores de Australia
Escritores en inglés
Nacidos en Sídney

James Andrew Armstrong


A Central Hidroelétrica de Caculo Cabaça é uma central hidrelétrica em construção no rio Cuanza, entre as províncias de Cuanza Norte e Cuanza Sul.

A instalação tem previsão de ser concluída em 2024 e de gerar 2.172 megawatts.

Sua base de operações está na vila de Dumbo, no município de Cambambe, no Cuanza Norte. Seu lago também banhará terras do município do Libolo, no Cuanza Sul.

O nome "Caculo Cabaça" tanto faz referência às Quedas de Caculo Cabaça, como homenageia a histórica capital do antigo reino do Dongo (a atual vila de Caculo Cabaça está a cerca de 130 km ao norte).

História
A construção desta central elétrica iniciou-se em agosto de 2017 com a contratação da empreiteira China Gezhouba Group Company Limited, com financiamento parcial do Banco Industrial e Comercial da China (ICBC). A capacidade de geração prevista em Caculo Cabaça é de 2.172 megawatts, para utilização em Angola e para exportação para os países do Southern African Power Pool — uma cooperação das empresas nacionais de electricidade na África Austral. A empreiteira Gezhouba Group será a concessionária, operará e manterá a usina por pelo menos quatro anos após o comissionamento comercial. Durante esses quatro anos, a China Gezhouba vai formar técnicos angolanos na gestão da central. Após tal período a hidroelétrica poderá ser repassada para a Empresa Pública de Produção de Electricidade (PRODEL-EP).

A barragem principal terá 103 metros de altura, com largura de crista de 553 metros, criando um lago reservatório que mede 16,3 quilômetros de comprimento, com uma área de superfície de 16,6 quilômetros quadrados.

Caculo Cabaça

Central Hidroelétrica de Caculo Cabaça


"The Girl You Lost to Cocaine" (câteodată intitulat "The Girl You Lost") este un cântec al Siei Furler. Acesta a fost lansat pe data de 27 martie 2008 ca cel de-al doilea single al albumului Some People Have Real Problems (2008).

Lista pieselor
CD Single
"The Girl You Lost to Cocaine" – 2:40
"Blame It On The Radio" – 2:31

Digital Download Remixes
"The Girl You Lost to Cocaine" (StoneBridge Edit) – 3:09
"The Girl You Lost to Cocaine" (Sander Van Doorn Edit) – 3:00
"The Girl You Lost to Cocaine" (Mark Pichiotti Edit) – 3:11
"The Girl You Lost to Cocaine" (StoneBridge Remix) – 7:50
"The Girl You Lost to Cocaine" (Sander Van Doorn Remix) – 7:09
"The Girl You Lost to Cocaine" (Mark Picchiotti Remix) – 6:58
"The Girl You Lost to Cocaine" (StoneBridge Dub) – 6:50
"The Girl You Lost to Cocaine" (Mark Picchiotti Drama Dub) – 7:28

Vinyl 12"
A1 "The Girl You Lost to Cocaine" (Sander Van Doorn Remix) – 7:09
B1 "The Girl You Lost to Cocaine" (Stonebridge Vocal Remix) – 7:50
B2 "The Girl You Lost to Cocaine" (Stonebridge Dub) – 6:50

Clasamente

Istoricul lansărilor

Referințe

Legături externe

Sia
Cântece din 2008
Discuri single
Discuri single din 2008

The Girl You Lost to Cocaine


"Ktheju tokës" er en sang af den albanske sanger Jonida Maliqi og var Albaniens repræsentant i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel. I et interview med Eurovision-fansitet Wiwibloggs, afslørede Maliqi at sangen blev skrevet "for albanere, for indvandrere, for alle mennesker rundt om i verden". Teksterne omhandler emnet albansk udvandring, især i forbindelse med Kosovokrigen.

Ved ESC deltog sangen i anden semifinale, hvorfra den kvalificerede sig til finalen. I finalen opnåede "Ktheju tokës" en 18. plads blandt de 26 deltagere.

Referencer

Sange fra 2018
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Albanien

Ktheju tokës


Dieser Artikel behandelt tagesbezogene Nachrichten und Ereignisse im April 2012.

Tagesgeschehen

Sonntag, 1. April 2012
 Naypyidaw/Myanmar: Nachwahlen zur Volksversammlung
 San Marino/San Marino: Maurizio Rattini und Italo Righi werden für die Periode bis zum 1. Oktober zu Capitano Reggenti bestimmt.

Montag, 2. April 2012

 Budapest/Ungarn: Staatspräsident Pál Schmitt tritt nach der Aberkennung seines Doktorgrades infolge eines Plagiatskandales zurück.
 Genf/Schweiz: Die Weltgesundheitsorganisation berichtet, dass in Ägypten der weltweit 600. Mensch an Viren der Vogelgrippe H5N1 erkrankt ist; 353 Personen starben an den Folgen der Infektion.
 Tjumen/Russland: Bei einem Flugzeugunglück in Westsibirien kommen 31 Menschen ums Leben und 12 weitere werden verletzt.

Dienstag, 3. April 2012

 Bitterfeld-Wolfen/Deutschland: Der einst weltgrößte Solarzellenhersteller Q-Cells beantragt die Eröffnung eines Insolvenzverfahrens.

Mittwoch, 4. April 2012
 Ankara/Türkei: Prozessbeginn wegen Umsturz der Verfassungsmässigen Ordnung gegen den ehemaligen Staatspräsidenten Kenan Evren und den ehemaligen Kommandeur der Luftstreitkräfte Tahsin Şahinkaya.
 Leipzig/Deutschland: Nach monatelangen Protesten von Anwohnern des Flughafens Frankfurt erklärt das Bundesverwaltungsgericht nächtliche Starts und Landungen zwischen 23 und 5 Uhr für unzulässig.

Donnerstag, 5. April 2012
 Mailand/Italien: Der langjährige Vorsitzende der rechtspopulistischen Lega Nord, Umberto Bossi, tritt im Zuge eines Korruptionsskandales zurück.
 New York / Vereinigte Staaten: Der als "Händler des Todes" bezeichnete russische Waffenhändler Wiktor But wird von einem Gericht zu einer 25-jährigen Freiheitsstrafe verurteilt.

Freitag, 6. April 2012

 Gao/Mali: Die Nationale Bewegung für die Befreiung des Azawad (MNLA) ruft einseitig die Unabhängigkeit des Azawad aus.

Samstag, 7. April 2012
 Lilongwe/Malawi: Nach dem Tod von Amtsinhaber Bingu wa Mutharika wird Joyce Banda als neue Staatspräsidentin vereidigt.

Sonntag, 8. April 2012
 Jerusalem/Israel: Innenminister Eli Jischai erklärt den Schriftsteller Günter Grass wegen seines umstrittenen Gedichtes Was gesagt werden muss zur "persona non grata".

Montag, 9. April 2012

 Menlo Park / Vereinigte Staaten: Kurz vor seinem Börsengang kündigt das soziale Netzwerk Facebook an, den Fotodienst Instagram zu übernehmen.

Dienstag, 10. April 2012

 Oslo/Norwegen: Knapp eine Woche vor Prozessbeginn erklärt ein neues rechtspsychiatrisches Gutachten den Attentäter Anders Behring Breivik für voll schuldfähig.
 Washington, D.C. / Vereinigte Staaten: Im Rennen um die Präsidentschaftskandidatur der Republikaner erklärt der ehemalige Senator von Pennsylvania, Rick Santorum, seinen Rückzug.

Mittwoch, 11. April 2012

 Athen/Griechenland: Der frühere Verteidigungsminister Akis Tsochatzopoulos wird wegen Korruptionsverdachts im Zusammenhang mit dem Kauf deutscher U-Boote festgenommen.
 Banda Aceh/Indonesien: Bei einem Erdbeben der Stärke 8,6 Mw vor der Küste Sumatras kommen mindestens fünf Menschen ums Leben und mehr als vier weitere werden verletzt.
 Sanford / Vereinigte Staaten: Sechs Wochen nach der Erschießung des unbewaffneten afroamerikanischen Jugendlichen Trayvon Martin erhebt die Justiz Anklage gegen den mutmaßlichen Täter.
 Seoul/Südkorea: Bei der Parlamentswahl bleibt die Regierungspartei, die Saenuri-Partei (, Sae-nuri-dang, Neue Welt Partei) mit 42,8 % der abgegebenen Wählerstimmen stärkste Kraft in der Nationalversammlung, gefolgt von der Minju-tonghap-Partei (, Minju-tonghap-dang, Vereinte Demokratische Partei) mit 36,5 %, der Tonghap-jinbo-Partei (, Tonghap-jinbo-dang, Vereinigte Progressive Partei) mit 10,3 % und der Partei für Freiheit und Fortschritt mit 3,2 %.

Donnerstag, 12. April 2012
 Straßburg/Frankreich: Der Europäische Gerichtshof für Menschenrechte entscheidet, dass das deutsche Inzestverbot für Geschwister keinen Verstoß gegen das Grundrecht auf den Schutz des Familienlebens darstellt.

Freitag, 13. April 2012
 New York / Vereinigte Staaten: Der Sicherheitsrat der Vereinten Nationen verurteilt den missglückten Raketenstart Nordkoreas einstimmig als schweren Verstoß gegen UN-Resolutionen.
 Lissabon/Portugal: Das Parlament ratifiziert als erstes EU-Mitgliedsland den Fiskalpakt für mehr Haushaltsdisziplin.

Samstag, 14. April 2012

 Kairo/Ägypten: Knapp einen Monat vor der ägyptischen Präsidentschaftswahl schließt die Wahlkommission zehn der 23 Kandidaten aus, darunter den früheren Geheimdienstchef und Vizepräsidenten Omar Suleiman, den radikal-islamischen Salafisten Hasem Abu Ismail und den Muslimbruder Chairat al-Schater.
 Minsk/Belarus: Nach einem Gnadengesuch wird der frühere oppositionelle Präsidentschaftskandidat Andrej Sannikau aus der Haft entlassen.

Sonntag, 15. April 2012
 Kabul/Afghanistan: Die Taliban starten eine Reihe von Angriffen auf Regierungsgebäude, Botschaften und Militärbasen im ganzen Land.
 Innsbruck/Österreich: Gemeinderats- und Bürgermeisterwahlen
 Shanghai/Volksrepublik China: Nico Rosberg im Mercedes gewinnt das dritte Rennen der diesjährigen Formel-1-Saison auf dem Shanghai International Circuit vor Jenson Button und Lewis Hamilton auf McLaren-Mercedes.

Montag, 16. April 2012
 Washington, D.C. / Vereinigte Staaten: Der Exekutivrat der Weltbank einigt sich auf den US-amerikanischen Gesundheitsexperten Jim Yong Kim als neuen Präsidenten. Er wird am 1. Juli 2012 die Nachfolge von Robert Zoellick antreten.
 Dili/Osttimor: Bei der Stichwahl um das Präsidentschaftsamt gewinnt Taur Matan Ruak mit 61,23 % der abgegebenen Wählerstimmen, während Francisco Guterres 38,77 % erhält.
 Oslo/Norwegen: Ein dreiviertel Jahr nach den Anschlägen von Oslo und Utøya beginnt vor dem Amtsgericht der Prozess gegen den Attentäter Anders Behring Breivik.

Dienstag, 17. April 2012
 Bern/Schweiz: Die ZSC Lions gewinnen mit einem 2:1-Sieg im letzten Finalspiel gegen den SC Bern zum siebten Mal die Schweizer Eishockey-Meisterschaft.

Mittwoch, 18. April 2012

 Ingolstadt/Deutschland: Das deutsche Unternehmen Audi erwirbt den italienischen Motorradhersteller Ducati.
 Bern/Schweiz: Der Bundesrat ernennt den bisherigen Interimspräsidenten der Schweizerischen Nationalbank, Thomas Jordan, zum Nachfolger des im Januar zurückgetretenen Philipp Hildebrand.

Donnerstag, 19. April 2012
 Bagdad/Irak: Bei Bombenanschlägen in mehreren Städten des Landes kommen mindestens 35 Menschen ums Leben und mehr als 100 weitere werden verletzt.

Freitag, 20. April 2012
 Rawalpindi/Pakistan: Bei einem Absturz einer Passagiermaschine der Bhoja Air kommen mindestens 127 Menschen ums Leben.
 Wiesbaden/Deutschland: Der hessische Wirtschaftsminister Dieter Posch kündigt seinen Rücktritt an.
 Charkiw/Ukraine: Aus Protest gegen ihre Haftbedingungen tritt Julija Tymoschenko in den Hungerstreik.
 Hamburg/Deutschland: Das Landgericht entscheidet, dass das Internetportal YouTube keine Videos zu Musiktiteln mehr bereitstellen darf, an denen die GEMA urheberrechtliche Nutzungsrechte geltend gemacht hat.

Samstag, 21. April 2012

 New York City / Vereinigte Staaten: Mehr als ein Jahr nach Beginn der Gewalt in Syrien spricht sich der UN-Sicherheitsrat einstimmig dafür aus, die Zahl der Beobachter in dem Land von 30 auf 300 zu erhöhen.
 Wiesbaden/Deutschland: Die hessische Kultusministerin Dorothea Henzler gibt ihren Rücktritt bekannt.
 Manama/Bahrain: Im Vorfeld des Großen Preises von Bahrain kommt es zu massiven Protesten, bei denen mindestens ein Mensch ums Leben kommt.
 Dortmund/Deutschland: Mit einem 2:0-Sieg gegen Borussia Mönchengladbach gewinnt Borussia Dortmund zum achten Mal die deutsche Fußballmeisterschaft.

Sonntag, 22. April 2012
 Paris/Frankreich: Bei der Präsidentschaftswahl erhält François Hollande von der Parti socialiste 28,63 % der abgegebenen Wählerstimmen, während Amtsinhaber Nicolas Sarkozy von der Union pour un mouvement populaire 27,18 % erhält. Marine Le Pen von der rechtspopulistischen Front National erhält 17,9 %, Jean-Luc Mélenchon von der Front de gauche 11,1 % und François Bayrou von der Mouvement démocrate 9,13 %. François Hollande und Nicolas Sarkozy werden sich am 6. Mai einer Stichwahl stellen.
 Karlsruhe/Deutschland: Die FDP verabschiedet ein neues Grundsatzprogramm.
 as-Sachir/Bahrain: Sebastian Vettel im Red Bull-Renault gewinnt das vierte Rennen der diesjährigen Formel-1-Saison auf dem Bahrain International Circuit vor Kimi Räikkönen und Romain Grosjean auf Lotus-Renault.

Montag, 23. April 2012

 Luxemburg/Luxemburg: Als Reaktion auf den demokratischen Reformprozess in Myanmar setzt die Europäische Union ihre Sanktionen gegen das Land in Teilen aus.
 Den Haag/Niederlande: Nachdem ihr geplantes Sparprogramm nicht durch die rechtspopulistische Partei PVV unterstützt wurde, reicht die Minderheitsregierung von Ministerpräsident Mark Rutte bei Königin Beatrix I. ihren Rücktritt ein.
 Reykjavík/Island: Der ehemalige Premierminister Geir Haarde wird wegen seiner Rolle beim Zusammenbruch des Bankensystems von einem Sondergericht verurteilt und in einem von vier Anklagepunkten für schuldig befunden.

Dienstag, 24. April 2012

 Mountain View / Vereinigte Staaten: Google startet seinen Speicherdienst Google Drive.
 Berlin/Deutschland: Die Eisbären Berlin gewinnen mit einem 3:1-Sieg im letzten Finalspiel gegen die Adler Mannheim zum sechsten Mal die Deutsche Eishockey-Meisterschaft.

Mittwoch, 25. April 2012
 Hartford / Vereinigte Staaten: Gouverneur Dan Malloy unterzeichnet das Gesetz zur Abschaffung der Todesstrafe in seinem Bundesstaat. Auf die elf noch lebenden Straftäter, die zum Tode verurteilt wurden, findet das Gesetz aber keine Anwendung.
 Luxemburg/Luxemburg: Im Streit über die Staatsreform der ungarischen Regierung reicht die EU-Kommission Klage vor dem Europäischen Gerichtshof ein.

Donnerstag, 26. April 2012

 Freetown/Sierra Leone: Liberias früherer Präsident Charles Taylor wird als erstes afrikanisches Staatsoberhaupt von einem internationalen Tribunal wegen Kriegsverbrechen schuldig gesprochen.
 Islamabad/Pakistan: Der Oberste Gerichtshof verurteilt Premierminister Yousaf Raza Gilani wegen Missachtung der Justiz, weil er Ermittlungen gegen Staatspräsident Asif Ali Zardari blockiert hatte.
 Liverpool / Vereinigtes Königreich: Eine Gruppe von Forschern der Universität Liverpool gibt bekannt, dass die Asiatische Tigermücke, Überträgerin unter anderem des Chikungunyafiebers und des Denguefiebers, aufgrund des Klimawandels zwischen 2030 und 2050 in weiten Teilen Europas die nötigen Lebensbedingungen vorfinden wird.

Freitag, 27. April 2012
 Berlin/Deutschland: Bei der 62. Verleihung des Deutschen Filmpreises im Friedrichstadt-Palast wird Halt auf freier Strecke von Regisseur Andreas Dresen als bester Film prämiert.
 Bukarest/Rumänien: Das Parlament spricht der Regierung von Ministerpräsident Mihai Răzvan Ungureanu sein Misstrauen aus.
 Prag/Tschechische Republik: Das Kabinett von Ministerpräsident Petr Nečas kann nach einer gewonnenen Vertrauensfrage im Parlament weiterregieren.

Sonntag, 29. April 2012

 Basel/Schweiz: Der FC Basel wird fünf Spieltage vor Saisonende zum dritten Mal in Folge Schweizer Fussballmeister.
 Neumünster/Deutschland: Auf dem Bundesparteitag der Piratenpartei wird Bernd Schlömer zum neuen Parteivorsitzenden gewählt.
 Vatikanstadt: Kardinal Salvatore De Giorgi spricht mit Erlaubnis von Papst Benedikt XVI. den italienischen Wirtschaftswissenschafter Giuseppe Toniolo selig.

Montag, 30. April 2012
 Guwahati/Indien: Bei einem Fährunglück im Bundesstaat Assam kommen mindestens 105 Menschen ums Leben und mehr als 100 weitere werden vermisst.
 Karlsruhe/Deutschland: Wegen eines Verfahrensfehlers hebt der Bundesgerichtshof das Urteil gegen den Vater des Amokläufers von Winnenden auf.
 Berlin/Deutschland: Um 3 Uhr früh wird die analoge Fernsehverbreitung über Satellit eingestellt.

Siehe auch
 Nekrolog April 2012 für Todesfälle in diesem Monat
 Liste von jährlich wiederkehrenden Gedenk- und Aktionstagen im April
 Kategorie für Gedenk-, Feier- oder Aktionstage im April

Weblinks

Einzelnachweise

2012

April 2012


Beladice este o comună slovacă, aflată în districtul Zlaté Moravce din regiunea Nitra, pe malul râului . Localitatea se află la  și se întinde pe o suprafață de .

Istoric
Localitatea Beladice este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Beladice


Senne (francuski: [sɛn]) ili Zenne (nizozemski: [ˈzɛnə]) rijeka je koja teče kroz Bruxelles, lijevi pritok Dyle, duga 103 km.

Izvor je rijeke u selu Naast u općini Soignies. Senne se ulijeva u Dijle kod Zennegata, u Battel na sjeveru općine Mechelen samo nekoliko stotina metara prije nego što se i sama Dijle ulijeva u Rupel.

Žuta perunika postala je amblem regije glavnog grada Bruxellesa zbog svojega staništa u močvarnim ravnicama oko rijeke. Jedinstveni sezonski divlji kvasci doline rijeke Senne upotrebljavaju se u proizvodnji regionalnog lambic piva. Brasserie de la Senne nedavno je otvorena pivovara nazvana po rijeci.

Pokrivanje Senne

U središtu Bruxellesa, Senne je od 1867. do 1871. prekrivena, a preko nje su u 19. i početkom 20. stoljeća izgrađeni glavni bulevari grada. Rijeka je još uvijek vidljiva na periferiji Bruxellesa i izvan grada, iako unutar grada sada prolazi uglavnom ispod zemlje. Senne je bila poznata po tome što je bila jedna od najgore zagađenih rijeka u Belgiji, budući da su se sve otpadne vode iz regije glavnog grada Bruxellesa u nju ispuštale bez pročišćavanja. U ožujku 2007. dovršetkom izgradnje novih postrojenja za pročišćavanje otpadnih voda počelo se sanirati ovaj problem. Međutim, u prosincu 2009. godine postrojenje Brussels Nord of Acquiris privremeno je i naglo zatvoreno, stvarajući političku i ekološku krizu.

Unatoč prekrivanju rijeke Senne zbog čega je rijeka gotovo nevidljiva u središtu Bruxellesa, ona je imala kulturni utjecaj na grad. Nadimak za stanovnike grada, "Zinneke", preuzet je od pasa lutalica koji su visjeli oko Sennea u srednjem vijeku, poznatih kao "Zenneke" ili "Zinneke". Ime je oživljeno početkom 21. stoljeća stvaranjem Zinneke Parade, multikulturalne bijenalne manifestacije u središtu Bruxellesa.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Rijeke u Belgiji
Bruxelles
Porječje Dyle

Senne


අප්‍රිකානු ශ්‍රී ලාංකිකයන්, ප්‍රධාන වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා කෆීර්වරුන්, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතා කුඩා ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක් වන අතර ඔවුන් අප්‍රිකානු කුලී හේවායන්, සංගීතඥයන් සහ ශ්‍රී ලංකාව තුළ පෘතුගීසි යටත් විජිතවාදීන් විසින් දිවයිනේ පෘතුගීසි යටත් විජිත පාලන සමයේ ශ්‍රී ලංකාවට ගෙන යන ලද ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් පැවත එන්නන් වේ. දැනට අප්‍රිකානු ශ්‍රී ලාංකිකයන් 1000ක් පමණ සිටිති. ඔවුන් ජීවත් වන්නේ ත්‍රිකුණාමලය, මඩකලපුව සහ මීගමුව යන දිවයිනේ වෙරළබඩ ප්‍රදේශවල ප්‍රජාවන් සමග ය. පෘතුගීසි යටත්විජිතවාදීන් ලංකා රජවරුන් සමඟ සටන් කිරීමට ඔවුන් භාවිතා කළහ.

ප්‍රධාන අප්‍රිකානු ශ්‍රී ලාංකිකයන් කෆීර්වරුන් ලෙස හැඳින්වේ. මෙම යෙදුම ලෝකයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල මෙන් වාර්ගික අපකීර්තියක් ලෙස භාවිතා නොවේ. ඇතැමුන් මුලින් මුස්ලිම්වරුන් වූ අතර තවත් සමහරු අප්‍රිකානු ආගම් අදහන නමුත් බොහෝ දෙනෙක් දැන් කතෝලික හා බුද්ධාගමට හැරී ඇත. ඔවුන් කතා කරන්නේ ස්වදේශික සිංහල සහ දෙමළ මිශ්‍ර ගීතමය ක්‍රියෝල් භාෂාවකි .

කණ්ඩායම්

ශ්‍රී ලංකා කෆීර්ස්
ශ්‍රී ලාංකික කෆීර්වරු යනු ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා කම්කරුවන් සහ සොල්දාදුවන් ලෙස වැඩ කිරීමට ඔවුන් විසින් ගෙන එන ලද 16 වන සියවසේ පෘතුගීසි වෙළඳුන් සහ අප්‍රිකානු ජාතිකයන්ගෙන් අර්ධ වශයෙන් පැවත එන ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවර්ගයකි.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකාවේ කෆීර්වරු - ශ්‍රී ලංකා අතථ්‍ය පුස්තකාල අඩවියේ අප්‍රිකානුවන්ගෙන් පැවත එන්නන් .
 Sri Lanka Portuguese Creoles Sri Lanka virtual library site.

අප්‍රිකානු ශ්‍රී ලාංකිකයන්


ما بسمحلك هو أحد ألبومات المطربة نجوى كرم وصدر في عام 1995 وقد احتوى الألبوم على سبع أغاني.

الأغاني

 قبلك ياما
 قلبي خيال
 أنا أو هي
 إتغزل فيي
 حكم القاضي
 ما بسمحلك
 سهراني

ألبومات 1995
ألبومات شركة روتانا
ألبومات نجوى كرم

ما بسمحلك (ألبوم)


LINS Sindhudhvaj (pennant number : S56) est un sous-marin de classe Sindhughosh de la marine indienne.

Conception
Construit en Russie, ce type de sous-marin (appelé « classe Kilo » par l'Organisation du traité de l'Atlantique nord) est à propulsion diesel-électrique. Il a un déplacement de 3076 tonnes en immersion, et une endurance allant jusqu'à 45 jours avec 52 membres d'équipage.

Engagements
L'INS Sindhudhvaj a été mis en service le 12 juin 1987.

Exercice de combat
En octobre 2015, lors d'un exercice appelé Malabar qui se tient chaque année entre l'Inde, le Japon et les États-Unis, l'INS Sindhudhvaj aurait réussi l'exploit de « couler » fictivement l', un sous-marin nucléaire d'attaque de classe Los Angeles américain. Selon la marine indienne, les sous-marins participant à l'exercice ont été chargés de se traquer les uns les autres dans le golfe du Bengale. Le Sindhudhvaj a enregistré le bruit du sous-marin nucléaire et a réussi à l'identifier positivement avant de se verrouiller dessus. Le navire indien a ensuite « coulé » l'USS City of Corpus Christi à l'aide de ses torpilles de 533 mm. Comme c'était un exercice, il n'y a pas eu de tir réel, a déclaré un officier de la marine indienne à India Today.

Pour les néophytes, il peut sembler surprenant qu'un sous-marin de classe Kilo de construction russe soit capable de vaincre un sous-marin nucléaire d'attaque. Mais pour les spécialistes, ce n'est pas une énorme surprise. D'abord, la classe Los Angeles est une conception datée qui est lentement remplacée par les sous-marins de classe Virginia, plus récents et bien plus silencieux. De plus, il faut noter que nous ne connaissons pas les règles d'engagement ou les paramètres que les parties avaient convenus. En outre, il convient de noter qu'il existe une possibilité d'exagération. Enfin, c'est un fait avéré que la classe Kilo est extrêmement silencieuse et très performante en raison de son système de propulsion diesel-électrique. Fonctionnant à l'énergie électrique quand ils sont en immersion, les bateaux diesel-électriques ont été décrits comme « un trou dans l'eau » ou un « trou noir » et constituent un problème épineux pour la marine américaine. Développer des moyens de contrer de tels navires est une priorité pour Washington, car de nombreux adversaires potentiels comme la Chine et l'Iran exploitent de tels sous-marins. Les bateaux diesel-électriques sont généralement plus silencieux que les sous-marins nucléaires, cependant la marine américaine préfère les navires à propulsion atomique en raison de leur autonomie, de leur vitesse et de leur endurance. La mission mondiale de la marine américaine lui impose d'avoir des navires capables d'opérer de manière indépendante très loin du pays pendant de longues périodes. Les marines ayant une mission plus localisée peuvent se permettre d'exploiter des bateaux diesel-électriques à plus faible rayon d'action.

Exercice de sauvetage
Le 2 juin 2019, l'INS Sindhudhvaj participe à un exercice de sauvetage sous-marin. Il joue le rôle d'un sous-marin en détresse, sur lequel vient s'accoupler un véhicule de sauvetage en immersion profonde (DSRV) basé à Visakhapatnam et mis en service l'année précédente. Ce petit sous-marin de sauvetage a la capacité de secourir le personnel d'un sous-marin en détresse jusqu'à une profondeur de 650 m et peut sauver 14 personnes à la fois. Il a la capacité de fonctionner même dans des conditions allant jusqu'à une mer de force 6. Le DSRV est conçu et fourni par James Fisher & Sons, au Royaume-Uni. Il dispose d'un radar sophistiqué et d'un véhicule télécommandé. Le DSRV est déjà utilisé par les États-Unis, l'Australie, la Chine, le Japon, Singapour, le Royaume-Uni, la Corée du Sud, la Russie, la France, la Norvège et l'Italie. Le personnel de l'INS Sindhudhvaj a été transferé avec succès à bord du DSRV. Un communiqué de la marine a déclaré que cet exercice réussi était une réalisation historique vers l'intégration du DSRV dans la marine indienne. L'Inde rejoint ainsi le groupe restreint de pays ayant une capacité de sauvetage sous-marin. Elle prévoit de devenir un centre d'excellence régional pour le sauvetage sous-marin et d'offrir de l'aide à d'autres pays amis dans la région de l'océan Indien.

Retrait
La marine indienne a prévu de mettre hors service l'INS Sindhudhvaj dans le courant de l'année 2021. Son retrait marquera le début du processus d'élimination progressive de la classe Kilo qui a constitué l'épine dorsale de la flotte sous-marine de l'Inde depuis près de trois décennies. La cérémonie de désarmement devait avoir lieu à Bombay en avril 2021, mais elle a été retardée de deux mois dans l'attente des autorisations du ministère de la Défense. Il a finalement été retiré du service actif avant la fin de l'année 2021.

Le Sindhudhvaj a été acquis auprès de l'Union soviétique en 1987. Avec son retrait, la force sous-marine de l'Inde tombera à quatorze unités, dont sept du projet 877, surnommé «classe Kilo » par l'OTAN. L'Inde a acquis huit sous-marins de ce type entre 1986 et 1991. Elle a ensuite acquis deux autres sous-marins auprès de la fédération de Russie entre 1998 et 2000. Ils ont été les premiers sous-marins de la marine à pouvoir tirer sous la surface des missiles de croisière anti-navires et d'attaque terrestre, ce qui en fait un formidable multiplicateur de force. Une unité, l', a été perdue dans un accident en 2013 et une seconde, l', a été transférée à la marine birmane en 2020.

Les sous-marins de classe Kilo sont remplacés par les sous-marins français de classe Scorpène, qui sont construits sous licence par Mazagon Dock Shipbuilders Ltd. Trois unités de la « classe Kalvari » ont jusqu'à présent été mis en service. Le troisième, l', a été mis en service à Bombay le 11 mars 2021. Trois autres Scorpènes, les INS Vela, Vagir et Vagsheer, doivent être mis en service d'ici 2023. En dépit de ces arrivées, la marine indienne n'atteindra pas son objectif d'avoir une force de 24 sous-marins conventionnels. C'est en 1995 qu'elle en a été le plus proche, avec 20 sous-marins. Depuis lors, le rythme des départs à la retraite a dépassé celui des acquisitions.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine indienne
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1987
Sindhudhvaj

INS Sindhudhvaj


Fudbalski klub Sarajevo, srpski Фудбалски клуб Сарајево, također i kao FK Sarajevo; Sarajevo Srpsko Sarajevo; FK Sarajevo Pale; FK Sarajevo Višegrad; FK Srpsko Sarajevo, je bio nogometni klub koji je djelovao u Vogošći, Palama (kao dijelu Istočnog Sarajeva, tada kao Srpsko Sarajevo) i Višegradu, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

O klubu
Klub je osnovan 1994. godine od strane sarajevskih Srba, pozivajući se na tradiciju FK "Sarajeva", kojem je pristupio dio srpskih članova i igrača. Sjedište kluba je bilo u Vogošći, koja je za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini bila pod srpskom kontrolom, kao dio tadašnjeg Srpskog Sarajeva (kasnije Istočno Sarajevo). Klub je djelovao na stadionu kluba "Unis".
Daytonskim sporazumom 1995. godine je Vogošća pripala Federaciji Bosne i Hercegovine, odnosno Sarajevskoj županiji. Tijekom 1996. godine većina Srba odlazi iz Vogošće, a klub sjedište prebacuje u Višegrad, uz povremene nastupe kao domaćin u Palama.
Od sezone 1995./96. klub je član 1. lige Republike Srpske. 1997. godine klub je finalist Kupa Republike Srpske.  1998. godine klub se fuzionirao s još jednim raskolničkim klubom - "Željezničarom", ali nastavlja djelovati kao "Sarajevo". U sezoni 1998./99. zauzimaju posljednje mjesto u 1. ligi RS, te se klub rasformira i fuzionira sa "Slavijom" koja je tako došla u posjed "Željezničareva" stadiona u Lukavici u izgradnji, na kojem i danas igra.

Uspjesi
 'Kup Republike Srpske
 finalist: 1996./97.

 Pregled plasmana

 Poznati igrači

 Unutrašnje poveznice
 Istočno Sarajevo
 FK Sarajevo
 FK Željezničar (Istočno Sarajevo)
 FK Slavija Istočno Sarajevo
 FK UNIS Vogošća

 Vanjske poveznice
 sportdc.net, Veterani FK Sarajevo Srpsko Sarajevo gostovali u Medveđi, objavljeno 27. travnja 2017.

 Izvori
 Milan Đorđić: Enciklopedija fudbalskih klubova Republike Srpske'', Zvornik, 2011., , str. 252-253
  fkslavija.com, Istorija, wayback arhiva
  claudionicoletti.eu, Bosna i Hercegovina 1993./94. - 1999./2000., pristupljeno 29. travnja 2019.

Sarajevo
Sarajevo
Sarajevo
Sarajevo
Višegrad

FK Sarajevo Istočno Sarajevo


Național-liberalismul este un curent politic constituit în secolul al XIX-lea ca expresie a năzuințelor de libertate individuală (Liberalism) și de suveranitate națională.

Note

Liberalism
Naționalism

Național-liberalism


Star't peut faire référence à :
 Star't le nom commercial des transports en commun de Thonon-les-Bains ;
 Star't un service de covoiturage organisé dans le cadre du service des transports en commun de l'agglomération rennaise.

Star't


ديودور الصقليّ أو ثيودور أو تيودور الصقليّ، (بالإنجليزية: Diodorus Siculus)، مؤرخ يونانيٌّ عاش في القرن الأول قبل الميلاد. ذاع صيته بعد تأليفه موسوعته التأريخيّة العالميّة المعروفة مكتبة التاريخ أو خزانة التاريخ بين سنتي 60 و30 قبل الميلاد، التي فُقدت منها كتب كثيرة، إذ كانت تتألف من 40 كتابًا، ولم يبق منها سوى 15 كتابًا وبعض الأجزاء المتفرقة، التي نُظِّمن بثلاث مجلّدات. يتناول في المجلّد الأوّل تاريخ مصر وآسِيا وأورُبَّا وغيرها من الأقطار إلى حرب طراودة، وفي الثاني يتناول أحداث حرب طراودة إلى موت الإسكندر الأكبر، أمّا الثالث، فإنه يكتنف أحداث الفترة التي أخذت مجراها من موت الإسكندر إلى نحو عام 60 قبل الميلاد. ويرجع سبب تسمية الموسوعة بهذا الاسم (Bibliotheca Historica) لحقيقة أنّه جمع الحوادث والمجريات التأريخيّة من مؤلفات كُتّابٍ آخرين، فكأنّ موسوعته مكتبة. وقضى ثيودور 30 عامًا في تأليف هذه الموسوعة.

حياته
أشار ثيودور في موسوعته إلى أنّ موطنه الأصليّ الذي وُلد فيه كان أجيريوم (أجيرا حاليًّا) في صقلية، ولم يصلنا شيء عن حياته وأعماله في العصر الكلاسيكيّ القديم غير ما ذكره هو في موسوعته.
إلّا أنّ القدّيس جيروم قال في كتابه المرجع التأريخيّ الزمنيّ عامَ 49 قبل الميلاد: «كَانَ المُؤَرِّخُ الإِغْرِيقِيُّ ثِيُودُورُ الصِّقْلِيُّ يُشَارُ إِلَيْهِ بِالبَنَانِ». وكذلك فإنّ الفيلسوف المؤرخ شارلس هنري آلتفاتر الذي ترجم الموسوعة إلى الإنجليزيّة أشار إلى «صدفةٍ عجيبةٍ» حسب وصفه، وهي أنّ في أجيرا نقشين إغريقيين هما الوحيدين المعروفين فيها (النقوش الإغريقية، المجلد الرابع عشر، 588)، وأحد هذين النقشين كان شاهدًا لقبر شخصٍ نُقش عليه اسم «ثيودور، ابن أفلونيوس».

أعماله

ألّف ثيودورُ موسوعته الشهيرة وأسماها مكتبة التأريخ؛ لأنّ مواضيعها المُتناوَلة منقولة من كتب وآثار مختلفة. وهي موسوعةٌ ضخمة تحوي 40 كتابًا، لم يتبّق منها سوى الكتب من 1 إلى 5، ومن 11 إلى 20، أي تبقى 15 كتابًا فقط، وبعضِ الأجزاء المتفرّقة، وهي الأخيرة من الموسوعة، التي حفظها فوتيوس الأول في مكتبته، وكذلك قسطنطين السابع الذي حفظ مقتطفاتٍ منها.

وجاءت الموسوعة بثلاث مجلّدات، كلّ مجلّد يحوي كتبًا تتناول حقبة معيّنة من التأريخ. ففي الكتب الست الأولى، أخذ المؤلّف يسرد أحداث التأريخ الأسطوريّ لدى الأقطار المختلفة حتّى حرب طروادة، وسردها بتسلسل جغرافي معيّن، فتناول في الكتاب الأول تأريخ وأساطير مصر القديمة، وفي الثاني تعاطى تأريخ كُلٍّ من بلاد الرافدين والهند وسقيثيا وشبه الجزيرة العربية، أما الثالث، فعن شمال إفريقية، وفي الكتاب الرابع إلى السادس تكلّم عن اليونان وأورُبَّا.

وفي المجلد الثاني (من الكتاب السابع إلى السابع عشر)، راح يسرد الأحداث التأريخيّة المتزامنة مع حرب طروادة إلى وفاة الإسكندر الأكبر. وأخيرًا، في المجلد الثالث (من الكتاب السابع عشر حتّى النهاية)، تناول الأحداث التأريخية المتزامنة وخلفاءَ الإسكندر إلى نحو عام 60 قبل الميلاد أو بدايةِ زمنِ وقوع الحروب الغاليّة التي أقامها يوليوس قيصر. ولم يأل ثيودورُ جهدًا في تأليف موسوعته، فقد جمّع معلوماتٍ تأريخيّة من شتّى كتب المؤرخين، وهم كثر، ومنهم: إكَطَيُوس الأبديريّ وقطيسياس الكِنيديّ وإفورُ الكيميّ وثيوفومب الخِيوسيّ وهيرونيم الكارديّ وفيليسّ وطِيماوُس وفولبيُس وبوصيدنيُس وهيرودوت وثوسيديد وزينوفون ودورِس الشامُسيّ وقليطارخ ومِيغَسْتِين وآغَثارخوس وغيرهم من المؤرخين.

مراجع

فهرس المراجع

<div>
معلومات عن المراجع المُستشهد بها أكثر من مرة

وصلات خارجية

 مكتبة التاريخ لديودورس الصقلي - موقع Google Books

أعمال عن التعدين
جغرافيا عتيقة
مواليد عقد 90 ق م
مواليد في أجيرا
مؤرخون إغريق
مؤرخون في القرن 1 ق م
مؤرخون من روما القديمة
مؤرخون من ماجنا غراسيا
مؤرخون يونانيون
وفيات 30 ق م
وفيات عقد 30 ق م
يونانيون في القرن 1 ق م
مؤرخون باللغة اليونانية من الإمبراطورية الرومانية

ديودور الصقلي


Papa Julije II. za vrijeme svoga pontifikata (1503. – 1513.) održao je 6 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 27 kardinala.

Konzistorij 29. studenoga 1503. (I.)

 Clemente Grosso della Rovere, O.F.M.Conv., nećak Njegove Svetosti, biskup Mendea, Francuska
 Galeotto Franciotti della Rovere, nećak Njegove Svetosti, biskup Lucce
 François Guillaume de Castelnau de Clermont-Ludeve, narbonski nadbiskup, Francuska
 Juan de Zúniga y Pimentel, seviljski nadbiskup, Španjolska

Konzistorij 1. prosinca 1505. (II.)

 Marco Vigerio della Rovere, O.F.M.Conv., senigalijski biskup, upravitelj Tvrđave sv. Anđela, Rome
 Robert Guibé, renesi biskup, Francuska
 Leonardo Grosso della Rovere, agenski biskup, Francuska
 Antonio Ferrero, đubijski biskup, meštar Papinskoga kućanstva
 Francesco Alidosi, pavijski biskup, rizničar Njegove Svetosti
 Gabriele de' Gabrielli, urbinski biskup
 Fazio Giovanni Santori, ćezenski biksup, bilježnik Njegove Svetosti
 Carlo Domenico del Carretto, tebanski naslovni nadbiskup
 Sigismondo Gonzaga, apostolski protonotar

Konzistorij 18. prosinca 1506. (III.)
 Jean-François de la Trémoille, nadbiskup Aucha
 René de Prie, biskup Bayeuxa, Francuska
 Louis d'Amboise, albijski biskup, Francuska

Konzistorij u svibnju 1507. (IV.)
 Francisco Jiménez de Cisneros, O.F.M.Obs., toledski nadbiskup, Španjolska

Konzistorij 11. rujna 1507. (V.)
 Sisto Gara della Rovere, nećak Njegove Svetosti

Konzistorij 10. ožujka 1511. (VI.)
 Christopher Bainbridge, veleposlanik engleskoga kralja, jorkški nadbiskup, Engleska
 Antonio Maria Ciocchi del Monte, saslušatelj Apostolske komore i Svete Rimske rote, manfredonijski nadbiskup
 Pietro Accolti, jakinski biskup, vikar Njegove Svetosti za Rim, saslušatelj Svete Rimske rote
 chille Grassi, biskup Citta di Castella, saslušatelj Svete Rimske rote
 Francesco Argentino, konkordijski biskup, bilježnik Njegove Svetosti
 Matthäus Schiner, sionski biskup, Švicarska
 Bandinello Sauli, biskup Gerace i Oppida
 Alfonso Petrucci, sovanski izabrani biskup
 Matthäus Lang von Wellenburg, biskup Gurka

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Julije 2
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Julija II.


Szűcs sau Szücs (în , în traducere "blănar (blană), cojocar") se poate referi la:
  (n. 1965, Kiskunfélegyháza)
 Gabriella (Ibolya) Szűcs (n. 1984, Oradea), o jucătoare de handbal profesionistă cu cetățenie română și maghiară

 Zoe Eisele-Szűcs (n. 1948, Oradea), un pictor și scenograf român

Vezi și
 Suciu
  ()
 Seciu
 Cojoc, Cojocaru, Cojocariu
 , ,  (kožešník, kožušník)

  (Kuschner)
 Blănaru
 Szűcsi
 Szúcs

Nume de familie ungurești
Nume de familie ocupaționale

Szűcs


The Battle of Gully Ravine (Zığındere) was a World War I battle fought at Cape Helles on the Gallipoli peninsula. By June 1915 all thoughts the Allies had of a swift decisive victory over the Ottoman Empire had vanished. The preceding Third Battle of Krithia and the attack at Gully Ravine had limited objectives and had much in common with the trench warfare prevailing on the Western Front. Unlike previous Allied attacks at Helles, the Gully Ravine action was largely successful at achieving its objectives, though at a typically high cost in casualties.

Prelude

The third battle of Krithia on 4 June had made some progress in the centre of the line at Helles but had failed on the left flank (west) along Gully Spur and Gully Ravine and on the right flank (east) where the French contingent were confronted by a number of strong Ottoman redoubts on Kereves Spur. As a prelude to a new offensive the commander at Helles, Lieutenant General Aylmer Hunter-Weston ordered separate limited attacks to advance the flanks.

(1. Kerevizdere Battle)On 21 June the French, with overwhelming artillery support, attacked two redoubts controlling the crest of Kereves Spur (Kervizdere). Over 40,000 shells fell on the Ottoman 2nd Division defending this area.   They succeeded in capturing Haricot Redoubt but the second objective, the Quadrilateral, was not captured until 30 June. Captain Kemal Bey commanding the troops from the line of fire was wounded and died the next day. The French suffered 2,500 casualties but the Ottomans on the receiving end of the bombardment suffered 6,000. Remnants of the Ottoman 2nd Division were pulled back to the Asian side after this battle. This minor gain was cause of much celebration for allies who were at that point very anxious for any good news.  General Gourard received congratulatory telegrams from London and Paris, Lord Kitchener, Admiral Robeck, and General Hamilton.  Colonel Girdon was awarded the Légion d'honneur.

On 28 June a similar attack was planned for the left flank along Gully Spur, Gully Ravine and neighbouring Fir Tree Spur. The terrain around Gully Ravine () was closer to the wild and rough terrain at Anzac Cove than to the ground elsewhere at Helles. The plan was for the British 29th Division and the 29th Indian Brigade to attack along Gully Spur and the ravine while one newly arrived brigade on loan to the 29th Division, the 156th (Scottish Rifles) Brigade from the British 52nd (Lowland) Division, would attack along Fir Tree Spur.

The battle

After two days of heavy bombardment, battle began at 10.45 am on 28 June with a preliminary raid to capture the Boomerang Redoubt on Gully Spur. The general advance commenced shortly afterwards. The artillery fire on Gully Spur was overwhelming and the 2/10th Gurkha Rifles and the 2nd Battalion of the Royal Fusiliers advanced rapidly a distance of half a mile to a point named "Fusilier Bluff" which was to become the northernmost Allied position at Helles.

In the ravine the 1st Battalion, Border Regiment did not advance as far as those troops on the spur since Ottomans there were somewhat sheltered from the deadly bombardment from the sea. Their final position was fortified with rocks and boulders and became known as "Border Barricade".

On the right of the advance, along Fir Tree Spur, the battle did not go so well for the British. The inexperienced soldiers of the 156th Brigade lacked artillery support and were massacred by Ottoman machine guns and bayonet attacks. Despite the opposition, they were ordered to press the attack and so the support and reserve lines were sent forward but made no progress. By the time the attack was halted the Brigade was at half strength, having suffered casualties of which 800 had been killed. Some battalions were so depleted they had to be merged into composite formations. When the rest of the 52nd Division landed, the commander, Major General Granville Egerton, was enraged at the manner in which his 156th Brigade had been sacrificed.

The counter-attacks

Ottoman commanders were very concerned about this advance near the Western coast of Gallipoli which threatened to encircle their right wing. Gully Ravine became the scene of vicious and bloody fighting as the Ottomans commenced a series of counter-attacks on the night of 1–2 July. Two soldiers of the 1st Battalion, the Royal Inniskilling Fusiliers, Captain Gerald O'Sullivan and Corporal James Somers, were awarded the Victoria Cross for recapturing a trench taken by the Ottomans during a counter-attack.

Faik Paşa, known for his bravery and aggressiveness was put in charge of the right wing of the Otto limanne at Sıĝındere.

The Ottomans, with plentiful manpower in reserve but lacking any significant artillery and machine guns, made incessant counter-attacks culminating with the strongest on 5 July but all were repulsed. Still, the control of the strategic hills overlooking Sıgındere and Kerevizdere were denied to the Allies by massive Ottoman bayonet attacks.  The Ottoman casualties for the period between 28 June and 5 July are estimated at between 14,000 and 16,000, four times the British losses. Where possible the Ottoman dead were burned but a truce to bury them was refused. The British believed the dead bodies were an effective barrier and that Ottoman soldiers were unwilling to attack across them.  This was one of the few truly unvalorous and unmagnanimous acts committed by Allies which infuriated the Ottoman greatly.

In the face of immense losses, Faik Paşa had stopped first the counterattack on the morning of 30 June.  In spite of strong and direct urging from Liman Paşa (Otto Liman von Sanders) and pressure to continue the counter-attack, he wanted to rest his badly decimated troops for a day.  Hesitation of Faik Paşa unnerved Weber Paşa who was in command of the front there.  He contemplated pulling back behind the ever strategic Alçı Tepe as a last resort.  This would have given over complete victory to the Allies.  He had to be strongly dissuaded by Liman Paşa.

Finally, the Ottoman 1st Division led by Lieutenant Colonel (Kaymakam) Cafer Tayyar Bey commenced another counterattack at 18:00 on 2 July.  Again, though they reached within 30m of the British trenches, the losses were unbearable.  Men were melting away in front of rows of machine guns.  Attack continued whole night.  Eventually Faik Paşa ordered them to dig in and take defensive posture.  Liman Paşa immediately released him and assigned Mehmet Ali Paşa in his place.  As soon as the 3. Division which had just crossed the Narrows and arrived at the lines around midnight, Mehmet Ali Paşa ordered them to attack 3:45 am.  Liman Paşa agreed to delay the attack for 24 hours only after a Major Eggert on the staff of Mehmet Ali Paşa personally appealed to him.

Meanwhile, the Allies had observed the preparation for the attack from the air and made their own preparations.  On 5 July the last major attack of this battle commenced but met with a very strong wall of fire the Allies put up.  The dead were mounting again in front of the British trenches.  Mehmet Ali Paşa staff were of the opinion that the Allied advance was already halted and there was no need for these heavy losses.  Mehmet Ali Paşa, in fear of a reaction from Liman Paşa, who was in turn intimidated by Enver Paşa hesitated.  Again, Major Eggert intervened and Liman Paşa yielded.  Finally the slaughter was stopped.  This was the bloodiest episode in the entire campaign.

After the counter-attacks ceased, the front line stabilised and remained largely static for the rest of the Gallipoli campaign although both sides engaged in a vigorous mining war around the ravine.

Achi Baba Nullah (2. Kerevizdere Battle)

Hunter-Weston had one final fling at Helles. Once the two remaining brigades of the 52nd Division had landed (the 155th and 157th Brigades) he planned a new attack for 12 July in the centre of the line east of the Krithia Road and along Achi Baba Nullah (also known as Kanlı Dere and Bloody Valley) where the Royal Naval Division had spent most of its time at Helles and suffered so badly during the third battle of Krithia.  It was expected that due to heavy Ottoman losses in the previous battle, morale would be low.

The plan was for one brigade to attack in the morning and the other to attack in the afternoon so that the full weight of artillery support could be lent to each brigade. The 155th Brigade would attack at 7.35 am and the 157th at 4.50 pm.  Bombardment began at 4:30 am, from land, sea and air.  14 Allied planes participated in softening up the Ottoman defenses, one of the first such combined actions in military history.

Both attacks began well with the capture of the first Ottoman trench but descended into chaos and confusion as, in a repeat of the April and May Helles battles, the troops advanced too far, lost contact and came under artillery and machine gun fire. The next morning confusion and panic resulted in a disorderly retreat which was eventually halted but Hunter-Weston ordered the advance to resume and sent the battered Royal Naval Division in again. The line was stabilised.

By the end of the battle, one third of the 52nd Division had become casualties. General Egerton was temporarily dismissed from his command of the division for protesting at the treatment of his troops.

Aftermath
In late June General Hunter-Weston departed his command of the British VIII Corps, suffering some indeterminate ailment. This marked the end of Helles as the main front at Gallipoli. The British attempted no more major offensives there for the remainder of the campaign. Weber Paşa, having lost Liman Paşa's confidence was sent back to Germany.  The fighting now concentrated along the Sari Bair range and at a new landing at Suvla. In support of this new offensive in August, a diversionary attack was made at Helles which resulted in heavy fighting around Krithia Vineyard. Helles was finally evacuated on 8 January 1916.

Notes

References

Chambers, Stephen J.,Gully Ravine — Gallipoli Pen & Sword Books Ltd (2003)

Battles of the Gallipoli campaign
Battles of World War I involving the Ottoman Empire
Battles of World War I involving the United Kingdom
Battles of World War I involving British India
June 1915 events
July 1915 events

Battle of Gully Ravine


Nacer contigo es una telenovela venezolana producida y transmitida por la cadena de televisión Televen en 2012. Es una adaptación de la novela original de Fernando de Rojas, La Celestina. La telenovela fue estrenada el 22 de febrero del 2012 y finalizó el 17 de julio de 2012, sucediendo a la telenovela El gato tuerto y siendo sustituida por Dulce amargo.

Está protagonizada por Josette Vidal y Lasso (Andrés Vicente Lazo), con las participaciones antagónicas de Nacarid Escalona, Emmanuel Palomares y Sandra Díaz, con las actuaciones estelares de Emma Rabbe, Guillermo Pérez y Jerónimo Gil. y se realizaron en locaciones del Archipiélago Los Roques.

Sinopsis
Muchos años atrás, Celeste Rojas se enamoró perdidamente de Pleberio Fuentes, pero este eligió a Alina Cordero, su verdadero amor. Con el corazón roto, Celeste se marchó jurando venganza.

Años después, Melibea Fuentes Cordero, la hija de Pleberio y Alina, celebra su decimoquinto cumpleaños en Isla Nueva. El día de su cumpleaños, Melibea conoce al joven Calixto Sánchez, por el que se sentirá fuertemente atraída.

La felicidad de Alina y Pleberio por el cumpleaños de su hija se verá interrumpida por el regreso de Celeste, decidida a empezar su venganza contra la pareja. A partir de ese día, Celeste ayuda a Calixto a enamorar a Melibea. De este modo, cuando ambos estén profundamente enamorados, Areúsa Rodríguez, sobrina de Celeste, se interpondrá entre ellos para separarlos y así romperle el corazón a la joven. No obstante, Pleberio y Alina lucharán para impedir que su hija sufra a manos de Celeste.

Tres años después, Melibea regresa a Isla Nueva convertida en una gran artista. Por su parte, Calixto también regresa a la isla después de una exitosa gira con su banda. El joven, que sigue con Areúsa, intenta recuperar el amor de Melibea, pero ella ya está comprometida con otro joven, Miguel Ángel Gael.

Mientras tanto, Celeste Rojas se esfuerza para que Calixto no abandone a su sobrina, Areúsa. Sin embargo, Pleberio está preparando su venganza contra Celeste.

Reparto
 Josette Vidal - Melibea Fuentes Cordero
 Andrés Vicente Lazo (Lasso) - Calixto Sánchez Peláez
 Nacarid Escalona - Celeste Rojas
 Emmanuel Palomares - Miguel Ángel Gael Parra
 Sandra Díaz - Areúsa Rodríguez
 Oriana Colmenares - Lucrecia Sifontes
 Jerónimo Gil - Caín Bermúdez
 Emma Rabbe - Alina Cordero de Fuentes
 Guillermo Pérez - Pleberio Fuentes
 Verónica Ortíz - Florencia Parra de Gael
 Mayra Africano - Mercedes Mata
 Ángel Casallas - Pármeno Mata
 Catherina Cardozo - Belinda de Sifontes
 Gonzalo Velutini - Fernando Gael
 Ángel David Díaz - Sempronio Urbaneja
 Eben Renán - Centurio Ortíz
 Samantha González - Elicia Moreno
 Gabriel Mantilla - Gabriel "Gabo" Sifontes
 Diego Sánchez - Pedro Pan
 Marco Pérez - Seba
 Ángel Cueva - Jordi
 Ly Jonaitis - Maribel Atenas Estrada
 Sócrates Serrano - Alonso Sánchez
 Nelio De Abreu - Rubén Velázquez Sosias
 Freddy Salazar - Leonardo
 Luis Vicente Nuzzo - Lucio Tristán

Referencias

Telenovelas de 2012
Telenovelas de Televen
Telenovelas de Venezuela
Telenovelas en español
Programas de televisión de Televen

Nacer contigo


The Syrian pound or lira (; abbreviation: LS or SP in Latin, ل.س in Arabic, historically also £S, and £Syr;  ISO code: SYP) is the currency of Syria. It is issued by the Central Bank of Syria. The pound is nominally divided into 100 piastres ( qirsh, plural قروش qurūsh in Arabic, abbreviated to ), although piastre coins are no longer issued. All banknotes and coins below 50 pounds are practically worthless by Dec 2022.

Before 1947, the Arabic inscription of the word "qirsh" was spelled with the initial Arabic letter غ, after which the word began with ق. Until 1958, banknotes were issued with Arabic on the obverse and French on the reverse. Since 1958, English has been used on the reverses, hence the three different names for this currency. Coins used both Arabic and French until independence, then only Arabic.

History

During the period when Syria was a part of the Ottoman Empire, which lasted about 400 years, the Ottoman pound was its main currency. Following the fall of the Ottoman Empire and the placing of Syria under a mandate (French occupation), the Egyptian pound was used in the territories under French and British mandates, including Lebanon, Transjordan and Palestine. Upon taking Lebanon and Syria under its separate mandate, the French government sought to replace the Egyptian currency and granted a commercial bank, the Banque de Syrie (a French affiliate of the Ottoman Bank), the authority to issue a currency for territories under its new mandate.

The pound (or  in French) was introduced in 1919 and was pegged at a value of 20 francs. As the political status of Lebanon evolved, the Banque de Syrie, which was to act as the official bank for Lebanon and Syria, was renamed the Banque de Syrie et du Grand-Liban (BSL). BSL issued the Syro-Lebanese pound for 15 years, starting in 1924. Two years before the expiration of the 15-year period, BSL split the Lebanese-Syrian currency into two separate currencies that could still be used interchangeably in either state. In 1939, the bank was renamed the Banque de Syrie et du Liban.

In 1941, the peg to the French franc was replaced by a peg to sterling of LS 8.83125 = £1, as a consequence of the occupation of Syria by British and Free French forces. This rate was based on the pre-war conversion rate between the franc and sterling. In 1946, following devaluation of the franc, the pound was pegged once again to the franc at a rate of LS 1 = 54.35 F. In 1947, Syria joined the International Monetary Fund (IMF) and pegged its currency to the U.S. dollar at LS 2.19148 = US$1, a rate which was maintained until 1961. The Lebanese and Syrian currencies split in 1948. From 1961, a series of official exchange rates were in operation, alongside a parallel, black market rate which reflected the true market rate for Syrian pounds in Jordan and Lebanon where there was a healthy trade in the Syrian currency. The market was allowed to flourish because everybody, including government and public sector companies, needed it. The black market rate diverged dramatically from the official rate in the 1980s. In July 2007, the currency was pegged to the IMF SDR (Special Drawing Rights).

Syrian Civil War

There was a capital flight to nearby countries, including Lebanon, Jordan, Egypt and Turkey, as a result of the Syrian Civil War that started in 2011. In addition, Syria has been subject to sanctions imposed by the United States, the European Union and other countries, which shut Syria out of the global financial system. To circumvent the sanctions, Syrians effected foreign transactions through banks in neighbouring countries, especially Lebanon. As a result, the official exchange rate has deteriorated significantly, falling from LS 47 = US$1 in March 2011 to LS 515 = US$1 in July 2017 and 7500 = US$1 in April 2023 (after the Lebanese liquidity crisis)

On 31 October 2019, Syrian President Bashar Al-Assad mentioned in an interview that:

Exchange rate
On 5 December 2005, the selling rate quoted by the Commercial Bank of Syria was LS 48.4 = US$1. A rate of about LS 50 to US$1 was usual in the early 2000s, but the rate is subject to fluctuations. Since the start of the civil war in 2011, the pound's unofficial exchange rate has deteriorated significantly. It was LS 47 = US$1 in March 2011 and LS 515 in July 2017. Since July 2007, the Syrian pound has been pegged to the IMF SDR (Special Drawing Rights).

On 29 November 2019, following the Lebanese protests,  the black market rate was LS 765 = US$1, a decrease of 30% since the turmoil started in Lebanon a month earlier, as the protests led Lebanese banks to impose tight controls on hard currency withdrawals and transfers abroad, making it hard for Syrians to access funds held by them in those banks.

The black-market rate fell to LS 950 on 2 December 2019, another 25% decrease, while the official rate set by the central bank was LS 434 = US$1.

On 13 January 2020, the currency deteriorated further, as more than LS 1,000 was traded for US$1 in the black market, despite being valued at LS 434 = US$1 by the Syrian Central Bank. During the COVID-19 pandemic in Syria, the Syrian pound continued to fall against the U.S. dollar in the black market, where US$1 equaled more than LS 1,600 in May 2020. A month later, the Syrian pound passed LS 2,000 against the dollar, and a few days later, it passed LS 3,000 against the dollar.

Upon the implementation of the U.S. sanctions related to the Caesar Act, anti-government local authorities in Idlib Governorate adopted the Turkish lira in place of the plummeting Syrian pound. Turkish lira has also replaced Syrian pound in other Turkish occupied areas of northern Syria, such as Afrin and Jarablus.

On 3 March 2021, the Syrian pound hit a new record low on the black market, where US$1 bought LS 4,000, affected by a new low of Lebanese pound which hit LL 10,000 to the dollar. By June 2021, the Syrian pound was around LS 3,150 to the dollar.

On 31 December 2022, the Syrian pound hit a new record low again on the black market, where each US$1 cost LS 7150, twice as much as a year before.

As of 10 May 2023, the official Exchange rate is LS 7,500 to US$1, where as in the black markets it is LS 9,100 to US$1

Coins
In 1921, cupro-nickel  piastre coins were introduced, followed in 1926 by aluminium bronze 2p and 5p. In 1929, holed, nickel-brass 1pt and silver 10p, 25p and 50p were introduced. Nickel-brass pt coins were introduced 1935, followed by zinc 1pt and aluminium-bronze pt in 1940. During the Second World War, brass 1pt and aluminium p emergency coins were issued. These pieces were crudely produced and undated.

A new coinage was introduced between 1947 and 1948 in denominations of p, 5p, 10p, 25p, 50p and LS 1, with the p, 5p and 10p struck in cupro-nickel and the others in silver. Aluminium-bronze replaced cupro-nickel in 1960, with nickel replacing silver in 1968. In 1996, following high inflation, new coins were introduced in denominations of LS 1, LS 2, LS 5, LS 10 and LS 25, with the LS 25 being bimetallic. In 2003, LS 5, LS 10, and LS 25 coins were issued, with latent images. On December 26, 2018, the Central Bank of Syria introduced a LS 50 coin for general circulation to replace the banknote of that denomination. Due to high inflation, only 50 pound coin is in circulation. All other coins are worthless by Dec 2022.

Banknotes

In 1919, the Banque de Syrie introduced notes for 5p, 25p and 50p, LS 1 and LS 5. These were followed, in 1920, by notes for LS 1, LS 10, LS 25, LS 50 and LS 100. In 1925, the Banque de Syrie et du Grand-Liban began issuing notes and production of denominations below 25p ceased. Notes below LS 1 were not issued from 1930. In 1939, the issuing body again changed its name, to the Banque de Syrie et du Liban.

Between 1942 and 1944, the government introduced notes for 5p, 10p, 25p and 50p. In the early 1950s, undated notes were issued by the Institut d'Emission de Syrie in denominations of LS 1, LS 5, LS 10, LS 25, LS 50 and LS 100, followed by notes dated 1955 for LS 10 and LS 25. The Banque Centrale de Syrie took over paper money issuance in 1957, issuing the same denominations as the Institut d'Emission.

In 1958, the French language was removed from banknotes and replaced by English. Notes were issued for LS 1, LS 5, LS 10, LS 25, LS 50, LS 100 and LS 500. In 1966, the design of the LS 25, LS 50, and LS 100 notes were changed. In 1976 and 1977, the designs changed for all the denominations except the LS 500 note.

In 1997 and 1998, a new series of notes was introduced in denominations of LS 50, LS 100, LS 200, LS 500 and LS 1,000, with the lower denominations replaced by coins. In 2009, the LS 50, LS 100, and LS 200 pound notes were changed with an entirely new design.
On 2 July 2014, a new LS 500 note was introduced, followed by a LS 1,000 note on 30 July 2015, a LS 2,000 note on 2 July 2017, and a LS 5,000 note on 24 January 2021.

2010 series
On 27 July 2010, the Central Bank of Syria issued a new series of banknotes dated 2009 in denominations of LS 50, LS 100, and LS 200. The notes were designed by Austrian banknote designer Robert Kalina.
The Central Bank of Syria issued new LS 500 and LS 1,000 notes in 2014 and 2015, respectively. The reverse of the new LS 1,000 note features an image of a Roman mosaic painting discovered in Deir al-Adas. President Bashar al-Assad was added to the LS 2,000 note in 2017. A LS 5,000 note was released in January 2021.

See also
 Economy of Syria

from Lira news: USD TRY

References

Notes

External links
 Historical banknotes of Syria
 Syrian Pound Today
 Syrian Pound Today

Currencies introduced in 1919
Pound, Syrian

Syrian pound


Ilidža, općina u središnjem dijelu Bosne i Hercegovine.
 Ilidža (Sanski Most, BiH), naselje u općini Sanski Most, BiH
 Ilidža (Budimpešta) (Taban), dio grada Budimpešte

Ilidža (razdvojba)


The coat of arms of Chad was adopted in 1970. The center has a shield with jagged blue and yellow lines (barry dancetty), with  a sun rising over it. The shield is supported by a goat and a lion. Below the shield is a medal and a scroll with the national motto in French, Unité, Travail, Progrès ("Unity, Work, Progress" in English). The shield supporters as well as the scroll feature a red arrow pointing upwards.

Overview
The wavy lines on the shield symbolize Lake Chad; the crest, a rising sun, a new beginning for the country. The supporter on the left is a goat, representing the northern half of the state; the southern half is represented by the lion supporting the shield on the right. The insigne of the National Order of Chad depends from the shield.

Seal
A separate state emblem of Chad is a black-and-white seal consisting of the words "République du Tchad – Unité, Travail, Progrès" encircling a depiction of the head and upper body of a tribal girl with her hair in cornrows.

See also

Flag of Chad

References

External links

National symbols of Chad
Chad
Chad
Chad
Chad
Chad
Chad
Chad
Chad

Coat of arms of Chad


Kevin Tent ist ein US-amerikanischer Filmeditor.

Leben und Wirken

Nach einem abgebrochenen Studium des Broadcasting in New York ging Tent nach Los Angeles und begann Lehrfilme zu produzieren. Über Roger Corman kam er in den späten 1980er Jahren Kontakt zum Filmbusiness und überarbeitete in dessen Auftrag den Schnitt eines Filmes von Jim Wynorski. In den Folgejahren war Kent bis in die 1990er Jahre hinein an verschiedenen B-Filmen Cormans wie bspw. Frankenhooker beteiligt.

1990 gab Tent sein Debüt als Regisseur und war an der Inszenierung des Actionsfilms Ultra Warrior beteiligt. 1993 folgte seine bisher letzte Regiearbeit mit Blackbelt II.

Tent war bisher für den Schnitt aller Filme des Regisseurs Alexander Payne verantwortlich.

Für sein Mitwirken an dem Film The Descendants – Familie und andere Angelegenheiten war Tent 2012 für den Oscar nominiert. Im gleichen Jahr wurde er mit dem Eddie, verliehen von den American Cinema Editors, ausgezeichnet.

Tent ist verheiratet und Vater eines Kindes.

Filmografie (Auswahl)

 1992: Guncrazy
 1996: Baby Business (Citizen Ruth)
 1999: Election
 1999: Durchgeknallt (Girl, Interrupted)
 2001: Blow
 2002: About Schmidt
 2004: Anatomie einer Entführung (The Clearing)
 2004: Sideways
 2005: Das Schwiegermonster (Monster-in-Law)
 2006: Die Chaoscamper (RV)
 2007: Mr. Woodcock
 2007: Der Goldene Kompass (The Golden Compass)
 2009: The Goods – Schnelle Autos, schnelle Deals (The Goods: Live Hard, Sell Hard)
 2010: Shanghai
 2011: The Descendants – Familie und andere Angelegenheiten (The Descendants)
 2013: Nebraska
 2014: Willkommen bei Alice (Welcome to Me)
 2015: Die Zeit der Frauen (Parched)
 2017: Downsizing
 2019: The Peanut Butter Falcon
 2023: The Holdovers

Weblinks

Filmeditor
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Kevin Tent


Casa Branca es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º46'26" sur y a una longitud 47º05'11" oeste, estando a una altitud de 684 metros. Su población estimada en 2009 era de 28.189 habitantes.

Iglesia católica
El municipio pertenece a la Diócesis de São João da Boa Vista.

Geografía
 Datos del Censo de 2000
Población Total: 26.800
 Urbana: 21.629
 Rural: 5.171
 Hombres: 14.130
 Mujeres: 12.670
Densidad demográfica (hab./km²): 30,96

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 12,08

Expectativa de vida (años): 73,38

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,42

Tasa de Alfabetización: 91,09%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,810
 IDH-M Salario: 0,748
 IDH-M Longevidad: 0,806
 IDH-M Educación: 0,875
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Río Tambaú
 Río Pardo

Carreteras
 SP-215
 SP-340
 SP-350

Administración
 Prefecto: Roberto Minchillo (2009/2012)
 Viceprefecto: vago
 Presidente de la cámara: José Carlos Ribeiro (PSDB) (2011/2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Casa Branca (São Paulo)


Newcastle United F.C. sæson 2017-18 var Newcastle Uniteds første sæson tilbage i Premier League efter oprykningen fra EFL Championship sidste sæson, og det 23. år samlet set i Premier League, siden den startede i 1992-sæsonen. Denne sæson deltog Newcastle United i Premier League, EFL Cup og FA Cup. Sæsonen gik fra 1. juli 2017 til 30. juni 2018.

Klub

Trænere
Førsteholdets trænere i 2017-18 består af følgende:

Førsteholdet

Hold

Førstehold

Transferer og lån

Transferer in

Transferer out

Indlån

Udlån

Venskabskampe
Den 28. juni 2017 annoncerede Newcastle United seks præ-sæson venskabsskampe mod Heart of Midlothian, Preston North End, Bradford City, FSV Mainz, VfL Wolfsburg og Hellas Verona.

Den 12. marts 2018 annoncerede klubben at de skulle spille mod belgiske Royal Antwerp den 18. marts, på Pinatar Arena i Murcia, Spanien.

Competitions

Samlet overblik

Premier League

Stillingen

Resultatoverblik

Resultater efter kampdage

Kampe
Den 14. juni 2017 blev kampprogrammet til Premier League 2017-18 annonceret.

EFL Cup

Newcastle United startede EFL Cuppen i anden runde, hvor de skulle møde Nottingham Forest på hjemmebane.

FA Cup

I FA Cuppen trådte Newcastle United ind i tredje runde, hvor de skulle møde Luton Town på hjemmebane.

Statistik

Kampe og mål
Sidst opdateret den 10. marts 2018.

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center|Målmænd

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center|Forsvarsspillere

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center|Midtbanespiller

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center|Angribere

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Spillere sent på lån i denne sæson

|-
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Spiller der har optrådt for klubben eller havde et trøjenummer i denne sæson, men som har forladt klubben sidenhen

|-
|}

Anførere
Tæller i alle konkurrencer. Sidst opdateret 10. marts 2018.

Kort
Tæller i alle konkurrencer. Sidst opdateret 24. februar 2018.

Mål
Sidst opdateret 10. marts 2018.

Rent bur
Sidst opdateret 10. marts 2018.

Referencer

Newcastle United F.C. sæsoner
Premier League 2017–18 efter hold

Newcastle United F.C. sæson 2017-18


Reilly Opelka (født 28. august 1997 i St. Joseph, Michigan, USA) er en professionel mandlig tennisspiller fra USA.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra USA
Personer fra Michigan

Reilly Opelka


Yushi Nagashima (født 12. juli 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Gifu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yushi Nagashima


Rijeka Crnojevića (rijeka), rijeka u Crnoj Gori.
 Rijeka Crnojevića (Cetinje), naselje u općini Cetinje.

Rijeka Crnojevića


Maisenhälden ist ein zum Möckmühler Ortsteil Züttlingen im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg zählendes Hofgut.

Geschichte
Maisenhälden wurde bereits um 1400 erwähnt und teilt die frühe Geschichte Züttlingens, mit dem es als würzburgisches Lehen 1676 in den Besitz der Herren von Ellrichshausen kam. Das Hofgut wurde nach dem Tode Reinhard von Ellrichshausens zunächst durch Pächter bewirtschaftet und 1818 von Friedrich von Ellrichshausen in Eigenverwaltung übernommen. Es wurde durch den Bau von Wirtschaftsgebäuden sowie in den 1850er Jahren durch Rodungen bedeutend erweitert und umfasste eine Größe von 506 Morgen. Auf dem Gut wurde vor allem Futterbau und Schafzucht betrieben. Das Rittergut bildete eine eigene Teilgemeinde innerhalb von Züttlingen. Von 1846 an war das Gut wieder an Pächter vergeben, nach Gründung der Züttlinger Zuckerfabrik an diese.

Literatur
Beschreibung des Oberamts Neckarsulm, Stuttgart 1881, S. 692/693 (Digitalisat bei https://digi.ub.uni-heidelberg.de)

Geographie (Möckmühl)
Ort im Landkreis Heilbronn

Maisenhälden


De danske rekorder i banecykling er absolutte rekorder, dvs uden hensyn til om rekorden er sat inden- eller udenddørs, eller om den er sat af en amatør eller professionel rytter.

Mænd

Flyvende start
 200 meter: William Rimkratt-Milkowski, 10,105 sek. 30. maj 2018 i Krylatskoye Sports Complex Velodrome, Moskva, Rusland
 500 meter: Joachim Ritter, 26.151 sek. 13.oktober 2021 i Aguascalientes , Mexico.

Fast start
 1.000 meter: Rasmus Lund Pedersen, 1:01,067 1. december 2018 i Berlin, Tyskland (WC)
 3.000 meter: Rasmus Lund Pedersen, 03:14,532, Juli, Aigle, Schweiz (JUN VM)
 4.000 meter: Lasse Norman Hansen, 4.14,982, 14. august 2016 i Rio Olympic Velodrome, Rio de Janeiro, Brasilien (OL)
 4.000 meter hold: Rasmus Lund Pedersen, Julius Johansen, Frederik Rodenberg, Lasse Norman Hansen, 3.44.672 min., 27. februar 2020 i Berlin, Tyskland (VM)
 1 time: Martin Toft Madsen 53,730 km 13. August 2019 i cykelbanen i Odense, Danmark.

Damer

Flyvende start
 200 meter: Janni Bormann, 12,030 sek. 18.10.2019 i Manchester
 500 meter Mie Bekker Lacota, 32,692 sek. 25. februar 2005 i Ballerup Super Arena

Fast start
 500 meter: Amalie Dideriksen, 36,875 sek. 9. november 2014 i Ballerup Super Arena
 3.000 meter: Amalie Dideriksen 3:30,600 min. 15. juli 2015 i Athens Olympic Velodrome, Athen, Grækenland (EM)

Kilde
 Cykling Danmark

Rekorder i banecykling
Banecykling (cykelsport)

Danske rekorder i banecykling


Larrys Destin Mabiala (* 8. Oktober 1987 in Montfermeil) ist ein französisch-kongolesischer Fußballspieler, der für Portland Timbers spielt.

Karriere

Paris Saint-Germain und Plymouth Argyle
Larrys Mabiala erlernte das Fußballspielen in der Jugendabteilung von Paris Saint-Germain und wurde 2007 ins Profi-Team geholt. In seiner ersten Saison im Profi-Team wurde er per Leihgabe an den englischen Klub Plymouth Argyle abgegeben. In der neuen Saison kam er zu Paris Saint-Germain, spielte aber im Klub keine Rolle und kam lediglich bei drei Ligaspielen zum Einsatz.

OGC Nizza
Zur Saison 2009/10 wechselte er innerhalb der Ligue 1 zu OGC Nizza. Hier spielte er zweieinhalb Spielzeiten und kam als Reservespieler regelmäßig zu Einsätzen.

Türkei
In der Winterpause der Saison 2010/11 wechselte Mabiala zum türkischen Erstligisten Kardemir Karabükspor. Hier kommt er zu sporadischen Einsätzen und konnte sich bislang keinen Stammplatz erkämpfen. Nachdem der Klub im Sommer 2015 den Klassenerhalt der Süper Lig verfehlt hatte, wechselte Mabiala zusammen mit seinem Teamkollegen Abdulaziz Demircan und Samba Sow zum Erstligisten Kayserispor.

USA
Im Sommer 2017 wechselte er zu den Portland Timbers.

Nationalmannschaften
Larrys Destin Mabiala spielte für mehrere französische Jugendnationalmannschaften. 2008 entschied er sich, fortan für die Fußballnationalmannschaft der Demokratischen Republik Kongo zu spielen. Bisher hat er zehn Spiele für Kongo absolviert.

Erfolge
Portland Timbers
 Gewinner des MLS-is-Back-Turniers 2020

Weblinks

Fußballnationalspieler (Demokratische Republik Kongo)
Fußballspieler (OGC Nizza)
Fußballspieler (Paris Saint-Germain)
Fußballspieler (Plymouth Argyle)
Fußballspieler (Portland Timbers)
Fußballspieler (Kardemir Karabükspor)
Fußballspieler (Kayserispor)
Franzose
Kongolese (Demokratische Republik Kongo)
Geboren 1987
Mann

Larrys Mabiala


S. S. Rajamouli (Karnataka, 10 de outubro de 1973) é um cineasta indiano conhecido por dirigir filmes de fantasia épica e ação principalmente para Tollywood, a indústria cinematográfica indiana em língua telugo. Ele é especialmente conhecido pelo seu filme de ação épico "Revolta, Rebelião e Revolução (RRR)", vencedor do Oscar, sendo o primeiro filme em telugo a conseguir o feito, além de ser também, o primeiro que venceu um Globo de Ouro e dois Critics' Choice Movie Awards, e da sua série de filmes "Baahubali", que se tornou uma das franquias de filmes de maior bilheteria na Índia e no mundo. Rajamouli também dirigiu outros filmes de sucesso locais como "Magadheera" e "Eega". Ele é considerado um dos cineastas mais influentes e talentosos da Índia atualmente.

Filmografia

 2001: Student No.1
 2003: Simhadri
 2004: Sye
 2005: Chhatrapati
 2006: Vikramarkudu
 2007: Yamadonga
 2009: Magadheera
 2010: Maryada Ramanna
 2012: Eega
 2015: Baahubali: O Início
 2017: Baahubali 2: A Conclusão
 2022: RRR

Referências
Cineastas da Índia

S. S. Rajamouli


Shijiazhuang (kínverska: 石家庄; rómönskun: Shíjiāzhuāng; Shih-chia-chuang), er höfuðborg og stærsta borg Hebei héraðs í norðurhluta Alþýðulýðveldisins Kína. Hún er stjórnsýslu-, efnahags- vísinda- menningar- og samgöngumiðstöð héraðsins. Borgin er í suð-miðhluta héraðsins, norðvestur af Norður-Kína sléttunni. Hún situr við suðurbakka Hutuo-fljóts og við rætur Taihang-fjalla í vestri. Þetta er ung borg, formlega stofnað árið 1939 og fékk nafnið Shijiazhuang árið 1947 og titilinn héraðshöfuðborg árið 1968. Þessi mikla iðnaðarborg er ein megin flutningamiðstöð Kína. Íbúðafjölgun þessarar risaborgar hefur verið gríðarleg síðustu áratugi. Árið 2020 bjuggu á stórborgarsvæði Shijiazhuang um 11,3 milljónir manna.

Staðsetning

Shijiazhuang er staðsett suður af Hutuo-fljóti í vestur-miðhluta Hebei héraðs, við jaðar Norður-Kína sléttunnar og austur af rótum Taihang-fjalla, fjallgarði sem nær yfir 400 kílómetra frá norðri til suðurs.

Borgin er um 266 kílómetra suðvestur af Beijing og liggur í norðri við borghéraðið Tianjin. Hún liggur einnig að Bóhaíhafi í austri og er við Taihang fjöll í vestri.

Borgin er 14.060 ferkílómetrar að flatarmáli.

Saga
Snemma á síðustu öld var risaborgin Shijiazhuang lítið þorp sem byggðist upp við lagningu járnbrauta og hinna miklu þjóðfélagsbreytinga í Kína við flutninga fólks úr dreifbýli í þéttbýli. Borgin er tiltölulega ung; Til hennar var fyrst formlega stofnað árið 1939 og fékk hún nafnið Shijiazhuang árið 1947 og titilinn héraðshöfuðborgin árið 1968.

Við byrjun 20. aldar var Shijiazhuang einungis lítið þorp undir Luquan sýslu, suður af Hutuo-fljóti í Hebei héraði. Vöxtur þéttbýlis hófst árið 1906 við lagningu járnbrautar frá Beijing til Hankou (nú Wuhan borg). Þessi samgöngubót örvaði viðskipti, ekki síst með landbúnaðarafurðir. Ári síðar varð bærinn vegamót nýrrar járnbrautarlínu, sem liggur vestur frá Zhengding (nú undir Shijiazhuang) til Taiyuan borgar í miðju Shansi héraði. Þessi nýja tenging breytti bænum frá staðbundnum markaði og söfnunarstöð í mikilvæga samskiptamiðstöð á leiðinni frá Beijing og Tianjin til Shansi. Varð brautin aðal farvegur kolaflutninga frá Shansi héraði. Enn styrktust tengingar þegar járnbrautin frá Taiyuan borg var lengd suðvestur til Shaanxi héraðs. Á sama tíma varð borgin einnig miðstöð umfangsmikils vegakerfis.

Fyrir síðari heimsstyrjöldina var Shijiazhuang stór járnbrautarbær og verslunar- og söfnunarstaður fyrir Shansi og héruðin fyrir vestan, sem og fyrir landbúnaðarafurðir Norður-Kína sléttunnar. Við lok stríðsins breyttist borgin enn meir þegar hún þróaðist í iðnaðarborg.

Á árunum eftir 1949 fór iðnvæðing borgarinnar á fullt skrið. Íbúafjöldi meira en þrefaldaðist á áratugnum 1948–58. Textíl iðnaður varð umfangsmikill ásamt vinnsla annarra landbúnaðarafurða. Á sjöunda áratug síðustu aldar varð efnaiðnaður umfangsmikill, meðal annars áburðarframleiðsla. Einnig hófst framleiðsla véla, fyrir landbúnað og námuvinnslu. Að auki byggðist upp framleiðsla lyfja, unna matvara og byggingarefna.

Afleiðingar mikillar íbúafjölgunar byggðri á stórtækri iðnvæðingu og uppbyggingu innviða, hefur einnig þýtt mikla loftmengun í borginni. Á árunum 2008 til 2011 hefur borgin verið endurskipulögð og grænum svæðum fjölgað. Þá hafa ný lestarstöð, flugvöllur og snarlestarkerfi hafa verið opnuð.

Efnahagur

Shijiazhuang er ung risvaxin nútímaborg. Meðal fjölbreytts iðnaðar er í borginni eru lyfjaiðnaður, framleiðsla ýmissa véla og bifreiða. Þá er þar margskonar efnaiðnaður, flutningaþjónusta og upplýsingtækni.

Í borgarjöðrunum er góð aðstaða til landbúnaðar, einkum ræktun bómulla, peru, daðla og valhneta. Í borginni er mikil framleiðsla mjólkurafurða.
Shijiazhuang borg tilheyrir svokölluðu "Bohai Rim efnahagssvæðinu", borgarþéttbýlis þungaiðnaðar, hátækni og framleiðslu. Bohai Rim iðnbeltið liggur umhverfis borghéraðið Tianjin. Svæðið nær til héraðanna Hebei, Liaoning og Shandong og borghéraðsins Beijing við Bóhaíhafi

Mikli iðnvöxtur stóriðju og kolavera hefur þýtt gríðarlega loftmengun. Shijiazhuang telst vera ein mengaðasta borg veraldar.

Lýðfræði

Shijiazhuang er borg gríðarlegrar fólksfjölgunar farandfólks sem streymt hefur til borgarinnar alls staðar frá Kína. Á aðeins sex áratugum hefur íbúum fjölgað meira en 20 falt.

Í borginni voru einungis um 120.000 íbúar árið 1947, þegar hún varð ein fyrsta borgin sem kínverskir kommúnistar náðu frá lýðveldisinnum. Við stofnun Alþýðulýðveldisins árið 1949, fjölgaði íbúum um 270.000 manns. Árið 1953 voru íbúar 320.000 og 650.000 árið 1960. Í glundroða menningarbyltingarinnar árið 1968 varð hún tilnefnd höfuðborg Hebei og það jók enn á íbúafjölgun. Árið 1980 fór fjöldinn yfir milljóna markið og enn jókst fjöldinn.

Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarnans 6.230.709 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 11.235.086.

Menntun og vísindi

Í borginni eru margar háskólastofnanir og rannsóknarstofnanir. Þar á meðal er hinn virti Shijiazhuang Tiedao háskóli, sem stofnaður var árið 1950 og telst í dag vera einn lykilháskóla Kína. Hann er sérhæfður í samgönguvísindum, verkfræði og upplýsingatækni.

Meðal annarra háskóla má nefna Kennaraháskóla Hebei (Hebei Normal University) sem stofnaður var 1902, og hinn virti Læknaháskóli Hebei sem stofnaður var árið 1894.

Samgöngur

Shijiazhuang er samgönguborg. Hún er samgöngumiðstöð með járnbrautarlínum frá Shijiazhuang til Dezhou borgar Shangdong héraðs og hraðbrautum norður til Beijing, vestur til Taiyuan, suður til Zhengzhou borgar Henan héraðs og austur að Huanghua hafnarborgar Cangzhou við Bóhaíhafi.

Norðaustur af borginni er Shijiazhuang Zhengding alþjóðaflugvöllurinn. Hann er tengdur háhraðalestum sem fara á milli borganna Beijing og Guangzhou.

Tenglar

 Hebei hérað.
 Kínversk (og ensk) vefsíða borgarstjórnar Shijiazhuang. Skipulag, saga, fréttir og fleira
 Ensk vefsíða Encyclopaedia Britannica um Shijiazhuang.
 Vefsíða Travel China Guide um Shijiazhuang borg.. Ferðahandbók fyrir borgina: Almennar upplýsingar, samgöngur, helstu ferðamannastaði, veður o.fl.

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Shijiazhuang


Lake Lucerne fue un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Miami-Dade en el estado estadounidense de Florida. En el Censo de 2000 tenía una población de 9.132 habitantes y una densidad poblacional de 1.356,11 personas por km².

Geografía
Lake Lucerne se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Lake Lucerne tiene una superficie total de 6.73 km², de la cual 6.73 km² corresponden a tierra firme y (0%) 0 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2000, había 9.132 personas residiendo en Lake Lucerne. La densidad de población era de 1.356,11 hab./km². De los 9.132 habitantes, Lake Lucerne estaba compuesto por el 11.09%% blancos, el 83.75%% eran afroamericanos, el 0.19%% eran amerindios, el 0.16%% eran asiáticos, el 0.01%% eran isleños del Pacífico, el 2.54%% eran de otras razas y el 2.26%% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 14.82%% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Lugares designados por el censo en Florida
Antiguos lugares designados por el censo de Estados Unidos
Localidades del condado de Miami-Dade

Lake Lucerne