Lin Li-hui (kinesisk: 林立慧; pinyin: Lín Lìhuì; født 16. april 1976), bedre kendt af hendes scenenavn Shu Qi, er en taiwansk skuespillerinde og model. Hun er også blevet krediteret som Hsu Chi og Shu Kei (kantonesisk udtale af "Shu Qi"). Hun er blandt de højest betalte skuespillerinder i Kina.

Tidligt liv

Hun blev født i Xindian Township i Taipei County (nu New Taipei City). Shu Qi rejste til Hong Kong i en alder af 17 år for at starte en filmkarriere. Hun kom til sidst i stald hos Hong Kongs filmproducenten Manfred Wong, som indgik en kontrakt med hende om medvirken i flere Hong Kong-kategori III-film som Sex & Zen II (1996). Hun var en "soft porno" skuespillerinde i en periode og optrådte i den kinesiske udgave af Playboy magazine.

Karriere

Shu Qi medvirkede i Derek Yee's 1996 film, Viva Erotica, der handlede om den erotiske filmindustri i Hong Kong sammen med Karen Mok og Leslie Cheung. Hun modtog The Best Supporting Actress-prisen for sin medvirken i Viva Erotica på den 16. Hong Kong Film Awards i 1997. Derefter medvirkede hun i Hongkong-film som Portland Street Blues (1998), City of Glass (1998), Gorgeous (1999), Stanley Kwan's The Island Tales (1999) og Hou Hsiao-hsiens kritikerroste film Millennium Mambo (2000) hvorved hun med succes gjorde springet til mainstream film.

I 2002 medvirkede Shu i den franske film The Transporter, der tillige markerede den første orientering mod det amerikanske marked. Senere fortsatte Shu med at spille i en lille, men meget mindeværdig rolle i den amerikanske romantiske komedie New York, I Love You (2008).

Blandt Shu's tidligere bemærkelsesværdige præstationer var The Foliage (2004), en romantisk film, der foregår i Yunnan under kulturrevolutionen. Hun vandt prisen som den bedste skuespillerinde på den 13. Shanghai Film Critics Awards for hendes præstationer. Shu arbejdede igen sammen med Hou Hsiao-hsien i Three Times (2005), som konkurrerede på Cannes Film Festival og Shu vandt den bedste aktørpris ved Golden Horse Awards.

I 2006 medvirkede Shu i den tredje del af gangsterfilmen My Wife Is a Gangster sammen med den koreanske skuespiller Lee Beom-soo. Hun medvirkede også sammen med Tony Leung Chiu-wai og Takeshi Kaneshiro i kriminaldramaet Confession of Pain.

Shu var medlem af juryen på Berlin International Film Festival i 2008 og Cannes Film Festival i 2009. Samme år blev hun hædret med Huabiao Awards som bedste skuespillerinde fra Taiwan og Hong Kong-regionen for hendes medvirken i den romantiske komediefilm, If You Are The One, instrueret af Feng Xiaogang. Den romantiske komedie var et hit og blev årets bedst indtjenende kinesiske film.

Shu medvirkede i Journey to the West: Conquering the Demons (2013), instrueret af Stephen Chow og løst baseret på den kinesiske litterære klassiske rejse til Vesten. Filmen overgik Lost in Thailand som den mest indtjenende kinesiske film.

Shu samarbejdede igen med direktør Hou Hsiao-hsien i sin første wuxia-film The Assassin (2015), hvor hun spillede titelrollen. Filmen modtog overvældende positive anmeldelser på Cannes Film Festival, og Shu vandt den bedste aktørpris på den asiatiske filmfestival. Samme år stod hun i filmen Mojin: The Lost Legend, tilpasset den populære eventyrshistorie serie Ghost Blows Out the Light.

I 2016 spillede Shu sammen med Feng Shaofeng og Victoria Song i den kinesiske genindspilning af My Best Friend's Wedding. Hun blev også inddraget i fantasykomedien The Village of No Return, som havde premiere på Spring Festivalens første dag i 2017. I 2017 medvirkede Shu i Stephen Fungs The Adventurers sammen med Jean Reno og Andy Lau.

Filmografi

Film

Tv-serier

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Taiwan

Shu Qi


Le laplap (parfois orthographié lap lap ou Lap-Lap) est un plat traditionnel du Vanuatu à base d'igname ou de taro, de lait de coco et parfois de viande.

Histoire
Le laplap est un plat traditionnel consommé au Vanuatu depuis plusieurs siècles. Il apparaît dans plusieurs légendes, notamment liées à la vie du chef Roymata : mata signifiant « mal cuit », il aurait hérité de ce nom à cause d'un laplap raté.

Il reste aujourd'hui très consommé au Vanuatu, où il est considéré comme le plat national.

Préparation
Le laplap est traditionnellement préparé par les femmes (contrairement à un plat assez proche, le nalot, plutôt réservé aux hommes) et demande plusieurs heures de préparation.

Il est préparé à partir de tubercules écrasés, principalement de l'igname ou du taro (moins souvent du manioc ou de la patate douce), mélangés à du lait de coco pour en faire une pâte. La préparation est enveloppée dans une feuille de taro ou de bananier pour être cuite à l'étouffée, pendant environ une heure, généralement dans un four traditionnel creusé dans le sol. Pour les occasions particulières, on ajoute de la viande avant la cuisson : porc, poulet, bœuf, roussette ou poisson. Il existe différentes manières de le cuisiner selon les régions et il peut prendre différents aspects selon la forme des feuilles utilisées comme enveloppe et la manière dont elles sont pliées.

Durant les grandes occasions, le laplap est traditionnellement servi dans des plats en bois, pour lesquels il existe une grande variété de motifs sculptés. Il peut être préparé en grosses portions à partager, ou en petites portions individuelles.

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Culture vanuatuane

Laplap


محطة فيرنادسكي (أكاديميك فيرنادسكي) هي محطة أوكرانية في القطب الجنوبي في نقطة مارينا على جزيرة غاليندز في الجزر الأرجنتينية، أنتاركتيكا.

كانت المحطة التي وضعتها مسح تبعيات جزر فوكلاند البريطاني كقاعدة ف أو «جزر الأرجنتين» في جزيرة الشتاء في عام 1947.
الكوخ الرئيسي، الذي بني في وقت سابق البريطاني غراهامم كوخ، وكان اسمه «بيت ووردي» بعد السير جيمس ووردي، وهو عضو في لشاكلتون الامبراطوري عبر القطب المتجمد الجنوبي الذي زار أثناء عملية البناء.

Wordie البيت قد استعيد، وتعتبرها الموقع التاريخي والنصب التذكاري رقم 62.
القاعدة انتقلت إلى الموقع الحالي على الجزيرة المتاخمة غاليندز في شهر مايو عام 1954 حيث المبنى الرئيسي كان اسمه «البيت التتويج».

قاعدة أعيدت تسمية محطة فاراداي في آب / أغسطس 1977 في شرف العالم البريطاني مايكل فاراداي.

أوكرانيا تولى عملية للقاعدة في شباط / فبراير 1996. ويواصل المركز الأوكراني في أنتاركتيكا برنامج الأرصاد الجوية، فيزياء الغلاف الجوي العلوي، النضح، الأوزون، الزلازل، وعلم الجليد، علم البيئة، علم الأحياء وبحوث الفيزيولوجيا.

المحطة يتكون من تسعة مبان دائمة على أسس الصخور.
والتمديد عام 1961 في نهاية الجزء الشرقي من الكوخ قدمت سكنية لإيواء 15 شخصا.
التعديلات الرئيسية في عام 1980 لتحديث وأماكن المعيشة والعمل.
والتمديد لاثنين من طوابق توفر المأوى ل24 شخصا، محل لبيع الملابس، وغرفة المرجل، والتناضح العكسي ومحطة في الطابق الأرضي.
الطابق العلوي من المنزل وصالة، مكتبة، غرفة الطعام والمطبخ.
في الجزء القديم من البناء الآن معظمهم من مختبرات وغرف العمل، جنبا إلى جنب مع عملية جراحية ودورات المياه.
مولد تسليط كان منصوبا في 1978-79، مع واحدة من العمر الآن يستخدم لتخزين المواد الغذائية المجمدة ونجارا في ورشة العمل.
المباني الأخرى تشمل اثنين من المباني غير المغناطيسية، وإطلاق البالونات تسليط (الآن المرآب سكيدو)، ومخزن عامة.

الهامش

وصلات خارجية
 محطة فيرنادسكي (الموقع باللغة الإنجليزية)

العلاقات الأوكرانية البريطانية
العلوم والتكنولوجيا في أوكرانيا
تأسيسات سنة 1947 في القارة القطبية الجنوبية
منشآت في القارة القطبية الجنوبية
منظمات علمية في أوكرانيا

محطة فيرنادسكي


Sülükler ya da (Lat. Hirudinea), halkalı solucanlar şubesine ait bir alt sınıftır.

Sülüklerin tatlı su, kara ve deniz formları vardır. Oligochaeta, şubesiyle yakın akrabalardır ve klitellum yapısını bulundururlar. Toprak solucanları gibi hermafroditlerdir. Bütün sülükler etçildir. Solucanlar, sümüklüböcekler, böcek larvaları, küçük kabuklular ile beslenebilirler ya da ikiyaşamlılar, sürüngenler, balıklar ya da bazı memelilerde kan emen parazit olarak bulunabilirler. Sülüklerin bilinen en büyük avcıları, balıklar, sucul böcekler, karidesler ve diğer sülük türleridir.

Tıbbi kullanım
Tıbbi sülük Hirudo medicinalis, Avrupa'da doğal olarak bulunan ve yüzyıllardır kan emmesiyle bilinen, tıbbi amaçla kullanılan sülüktür. Bu sülüğün salgıladığı antikoagulan madde yapıştırıldığı kısımda kan pıhtılaşmasını engeller ve bu sebeple parmağı kopan kişilerde olduğu gibi, yeniden dikilen organlarda geçici süreyle kan akışının devamını sağlamak amacıyla kullanılırlar.

Anatomi ve fizyoloji

Sülükler, sölom (vücut boşluğu) sıvı dolu bir alanlı silindirik tipik annelidlerden çok farklı olarak, morfolojik olarak birbirlerine dikkate değer benzerlik gösterirler. Sülüklerde, sölom dört ince uzunlamasına kanala indirgenir ve vücudun içi çeşitli organlar arasında katı bir dermis ile doludur. Genellikle, vücut sırt ve karın (İngilizce: Dorsal and ventral) olarak düzleşir ve her iki uçta da incelir. Vücut duvarındaki uzunlamasına ve dairesel kaslar, çapraz kaslarla desteklenir ve sülüklere çok çeşitli vücut şekilleri benimseme ve büyük esneklik gösterme yeteneği verir. Çoğu sülüğün hem ön (ön) hem de arka (arka) uçlarda bir emicisi vardır ancak bazı ilkel sülüklerin arka tarafında tek bir emici vardır.

Diğer annelidler gibi, sülük de parçalı bir hayvandır ancak diğer annelidlerin aksine, bölme dış halka işaretleriyle (halkalar) maskelenir.

Halka sayısı hem vücudun farklı bölgelerine hem de türlere göre değişir. Bir türde vücut yüzeyi 102 annuliye bölünmüştür, ancak vücut tüm sülük türleri arasında sabit bir sayı olan 33 parçadan oluşur. Bu bölmelerden ilk beşi baş olarak adlandırılır ve ön beyin, sırtta birkaç ocelli (göz noktaları) ve karından emiciyi içerir. Aşağıdaki 21 orta vücut parçasının her biri bir sinir gangliyon içerir ve aralarında iki üreme organı, tek bir dişi gonopor ve dokuz çift testis bulunur. Son yedi bölüm arka beyni içerir ve hayvanın kuyruk emicisini oluşturmak için birleştirilmiştir.

Kaynakça

Hematofaji
Silüryen devrinde hayvanlar
İlkin ağızlılar alt sınıfları

Sülük


A rebelião de Arequipa de 1950 foi uma rebelião civil que eclodiu em Arequipa, Peru, na época da Junta de Governo presidida pelo General Zenón Noriega e subordinada ao General Manuel A. Odría. Aconteceu de 12 a 16 de junho de 1950 em Arequipa em protesto contra a ditadura, sofrendo severa repressão por parte da polícia e das forças militares.

Antecedentes
Em 27 de outubro de 1948, o general Manuel A. Odría liderou um golpe militar que encerrou com o governo democrático de José Luis Bustamante y Rivero. Odría estabeleceu uma Junta de Governo presidida por ele mesmo e depois convocou eleições presidenciais nas quais seria candidato. Para cumprir formalmente o Artigo 137 da Constituição — que proibia a candidatura à presidência do cidadão "que por qualquer título exerça a presidência da República no momento da eleição" —, em 1 de junho de 1950, Odría substitui-se temporariamente por Zenón Noriega, número dois da Junta. A oposição, reunida em uma Liga Nacional Democrática, apresentou por sua vez a candidatura do general Ernesto Montagne Markholz.

A rebelião
Em 12 de junho de 1950, uma greve de estudantes do Colegio Nacional de la Independencia Americana estourou em Arequipa. A greve estudantil, que pretendia fazer uma reclamação contra o Diretor do Colégio, transformou-se em uma revolta civil que se alastrou pela cidade. O estopim foi a tentativa da polícia de expulsar à força os estudantes do campus por ordem do prefeito de Arequipa: Daniel Meza Cuadra, um coronel autoritário subordinado ao ditador Manuel A. Odría que deu ordem para atirar. Os alunos resistiram ferozmente apenas com tijolos e, diante da recusa em abandonar o Colegio, as tropas do exército tiveram que receber ordens para tomar o local de assalto, desencadeando uma batalha que alastrou-se pelas ruas e a Plaza de Armas da cidade onde foram erguidas barricadas para enfrentar o exército.

As autoridades ordenaram que as tropas militares saíssem e usassem suas armas de fogo, o que naturalmente resultou em muitas baixas. Diante de tal situação, os universitários, mobilizados por Enrique Chirinos Soto, saíram para protestar. Na tarde de 13 de junho houve uma gigantesca manifestação na Plaza de Armas. A polícia montada atacou os civis desarmados com golpes de sabre.

Em 14 de junho, o Exército retirou-se da cidade. Todas as organizações sindicais declararam uma greve geral. Diante da renúncia do prefeito e do chefe militar, improvisou-se uma junta governativa presidida por Francisco Mostajo, e da qual também participou Héctor Cornejo Chávez, futuro fundador do Partido Democrata Cristão. Os civis muniram-se de algumas armas e ergueram barricadas nas ruas. As torres dos templos e os edifícios mais altos serviam de parapeito. Multidões de civis atacaram o Casino Militar, ocuparam as dependências do município, da prefeitura, do aeroporto e de várias emissoras de rádio.

Ao entardecer do dia 14, os soldados avançaram em direção à cidade para tomá-la quase rua por rua. A população entrou em pânico. A luta travou-se na noite do dia 14, durante todo o dia 15 e até à madrugada do dia 16. Mostajo solicitou então a intervenção do corpo consular e concordou em enviar uma delegação de parlamentares para acordar um armistício com o alto comando militar. Os parlamentares eleitos foram: Javier de Belaúnde, Arturo Villegas Romero e Arnoldo Guillén Cárdenas, que se juntaram espontaneamente a Carlos Bellido Gutheridge. Portando uma bandeira branca, eles deixaram o prédio da prefeitura na noite do dia 14, avançando pela praça iluminada, ao contrário do resto da cidade, que estava às escuras. Mas intempestivamente foram baleados na rua San Francisco, e Villegas e Bellido caíram mortos. Aparentemente, essa tragédia foi produto de confusão ou falta de comunicação com os militares. Seja como for, Belaunde e Guillén aceitaram corajosamente fazer parte de uma segunda delegação de parlamentares a quem desta vez o comando militar indicou um percurso. Os parlamentares discutiram as condições de paz, a saber: cessar-fogo, abstenção de represálias do Exército e devolução das armas. No entanto, a greve dos trabalhadores duraria mais dois dias.

Consequências
Em Lima, o governo ordenou a prisão do general Ernesto Montagne, candidato presidencial da Liga Nacional Democrática, que não teve qualquer envolvimento com a inesperada e fortuita revolta popular em Arequipa. Além de lançar a candidatura de Montagne, a Liga publicou o jornal Jornada, onde Guillermo Hoyos Osores escrevia alguns editoriais combativos. Depois que a perseguição foi desencadeada contra todos os adversários de Odría, Alfonso Tealdo Simi se ofereceu para lançar uma edição apócrifa do Jornada.

Os escritores e artistas do Movimiento Avanzada Sur  apoiaram a insurreição popular, o que lhes valeu a repressão. Seu líder, o jovem poeta Jorge Bacacorzo, foi perseguido, transferido para Lima e preso em El Sexto.

Negado o registro da candidatura Montagne pelo submisso Jurado Nacional de Elecciones, com o próprio candidato da oposição encarcerado, realizaram-se as eleições de 1950, com Odría como único candidato.

Bibliografia
 Chirinos Soto, Enrique: Historia de la República / 1930 -1985. Tomo II. Desde Sánchez Cerro hasta Alan García. Lima, AFA Editores, 1985.
 Guerra, Margarita: Historia General del Perú. Tomo XII. La República Contemporánea (1919-1950). Primera Edición. Editorial Milla Batres. Lima, Perú, 1984. ISBN 84-499-4818-5
 Portocarrero Grados, Ricardo: El Perú Contemporáneo. Incluido en Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
 Bouroncle Carreón, Alfonso: El último Montonero. Editado por Fundación Gloria, 1982. Lima, Perú. Primera edición.

História do Peru
Manifestações e protestos no Peru
Arequipa
Conflitos em 1950

Rebelião de Arequipa de 1950


ඔටෝ ෆ්‍රෙඩ්රික් වම්බියර් (දෙසැම්බර් 12, 1994 – ජූනි 19, 2017) යනු,  2016 ජනවාරි මාසයෙහිදී සංචාරකයෙක් වශයෙන් උතුරු කොරියාවෙහි සංචාරය කරමින් සිටියදී, ඔහුගේ හෝටලයෙහිදී සම්ප්‍රචාරණ පෝස්ටරයක් සොරකම් කිරීම වෙනුවෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන,  වැරදිකරු බවට ඔප්පු කරනු ලැබ,  බරපතල වැඩ සහිතව වසර 15 ක සිර දඬුවමක් නියමව සිටි ඇමරිකානු විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍යයෙකි.

ඔහු සිරගත කිරීමෙන් මාස දෙකකට පසුව, නොදන්නා හේතුවක් නිසාවෙන් ඇතිවූ දරුණු ස්නායුවේදීය පීඩාවකින් වම්බියර් පෙලීමට පටන් ගති. වම්බියර්ගේ අධිමූර්ච්ඡාව ඇතිවූයේ  බොතුලිනියාව සහ නිදි පෙත්තක් නිසා බවක්  උතුරු කොරියානු බලධාරීන් පැවසුවද, එ.ජ. වෛද්‍යවරුන් විසින් බොතුලිනියාව පැවති බවට සාක්ෂ්‍ය සොයා නොගත්හ. වම්බියර්ගේ නිදහස සාක්ෂාත් කරගැනුමට එක්සත් ජනපදය විසින් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික උත්සාහයන් දැරූ අතර, සිරගතවී මාස 18 ක් පමණ පසුව 2017 ජූනි මාසයෙහිදී වම්බියර් නිදහස් කෙරිණි. සින්සිනැටි, ඔහයියෝ වෙත ජූනි 13 වන දින වම්බියර් පැමිණි අතර, ඉක්මන් ඇගැයීම සහ ප්‍රතිකාර සඳහා සින්සිනැටි විශ්වවිද්‍යාලයීය වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානය වෙත ඔහු රැගෙන යන ලදි.

එක්සත් ජනපදයට ඔහු යළි-පැමිණ දින සයකට පසුව, 2017 ජූනි 19 දිනදී වම්බියර් මිය ගියේය. සමහරක් එ.ජ. නිලධාරින් විසින්  ඔහුගේ මරණය පිළිබඳව උතුරු කොරියාවට චෝදනා කලහ. තවමත් අත්අඩංගුවෙහි සිටින තිදෙනෙකුද ඇතුළුව, 1996 වසරෙහි සිට උතුරු කොරියාව විසින් සිරගත කෙරුණු ඇමරිකානු පුරවැසියන් 16 දෙනෙකු අතරින් ඔහු එක් අයෙකු විය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

1994 උපත්
 උතුරු කොරියාවෙහි 2016 වසර
2017 මරණ
ඇමරිකානු යුදෙව්වෝ
උතුරු කොරියාවෙහි හිරකර සිටින පුද්ගලයෝ
ඔහයියෝ හී රෝගාශ්‍රිත මරණ
මානව හිමිකම් අපයෝජනය කිරීම්
 සින්සිනැටි හී ජනයා
 වයෝමිං, ඔහයියෝ හී ජනයා
වර්ජීනියා විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ආදි ශිෂ්‍යයෝ

ඔටෝ වම්බියර්


Zanthoxylum dipetalum, es una rara especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Es nativa de Hawái, donde se encuentra en los bosques de 3 o 4 de las islas.

Descripción
En la raíz de Z. dipetalum se han encontrado varios compuestos químicos, incluido canthin-6-one, chelerythrina, nitidina, tembetarina, avicennol, xanthoxyletin, lupeol, hesperidin, sitosterol, y magnoflorina.

Distribución y hábitat
Tiene dos variedades.
Z. d. var. dipetalum está presente en Kauai, en las montañas de Oahu, en las Islas Hawái en Hawaii Volcanoes National Park, y posiblemente en Molokai.
Z. d. var. tomentosum se conocen unos 30 individuos en el volcán Hualalai en Hawái. Esta variedad está considerada en peligro de extinción en los Estados Unidos.

Taxonomía
Zanthoxylum dipetalum fue descrita por Horace Mann y publicado en Proceedings of the Boston Society of Natural History 10: 319, en el año 1866.
Sinonimia
Connarus kavaiensis H.Mann
Fagara dipetala (H.Mann) Engl.
Fagara dipetala var. hillebrandii Sherff
Fagara dipetala var. mannii Sherff

Referencias

Enlaces externos

USDA Plants Profile

dipetalum
Plantas medicinales
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1866
Plantas descritas por H.Mann

Zanthoxylum dipetalum


Sleeping Bear Dunes National Lakeshore is a United States National Lakeshore located along the northwest coast of the Lower Peninsula of Michigan in Leelanau and Benzie counties near Empire, Michigan. The park covers a  stretch of Lake Michigan's eastern coastline, as well as North and South Manitou islands. This Northern Michigan park was established primarily because of its outstanding natural features, including forests, beaches, dune formations, and ancient glacial phenomena. The lakeshore also contains many cultural features including the 1871 South Manitou Island Lighthouse, three former stations of the Coast Guard (formerly the Life-Saving Service) and an extensive rural historic farm district. In 2011, the area won the title of "The Most Beautiful Place in America" from Good Morning America. In 2014, a section of the park was named the Sleeping Bear Dunes Wilderness by the United States Congress.

Federal decision to preserve lakeshore
In 1962, Senator Philip Hart first introduced a bill to create Sleeping Bear Dunes National Park. The park finally was authorized on October 21, 1970. The park's creation was controversial because it involved the transfer of private property to public ownership. The federal government's stance at the time was that the Great Lakes were the "third coast" and had to be preserved much like Cape Hatteras National Seashore or Point Reyes National Seashore. The residents living in what is now Sleeping Bear Dunes National Lakeshore believed themselves stewards of the land and did not want it to be overrun by tourists. The government eventually won out, in part by supporting the local schools to offset the lost property tax revenue and by including North Manitou Island in the national lakeshore area.

In 2014,  of the park were formally designated as the Sleeping Bear Dunes Wilderness by the Sleeping Bear Dunes National Lakeshore Conservation and Recreation Act. This was the first wilderness protection bill to be passed by the United States Congress in five years.

History of the name
The park is named after an Ojibwe legend of the sleeping bear. According to the legend, an enormous forest fire on the western shore of Lake Michigan drove a mother bear and her two cubs into the lake for shelter, determined to reach the opposite shore. After many miles of swimming, the two cubs lagged. When the mother bear reached the shore, she waited on the top of a high bluff. The exhausted cubs drowned in the lake, but the mother bear stayed and waited, hoping that her cubs would finally appear. Impressed by the mother bear's determination and faith, the Great Spirit created two islands (North and South Manitou islands) to commemorate the cubs, and the winds buried the sleeping bear under the sands of the dunes where she waits to this day. The "bear" was a small tree-covered knoll at the top edge of the bluff that appeared like a sleeping bear from the water. Wind and erosion have caused the "bear" to be greatly reduced in size over the years.

Historic sites

Glen Haven Village

Glen Haven existed as a company town from 1865 to 1931. Originally a dock for Glen Arbor (1855-date), the site soon became a fuel supply point for ships traveling up and down the lake. Here, Charles McCarty decided to open his own business and built a dock to supply the ships with wood. In 1863, McCarty built the Sleeping Bear House. It was expanded a few years later to accommodate travelers. In 1928, it was remodeled into the inn for summer vacationers. The General Store was established to supply the workers. Like most company towns, the workers were paid in company coupons, redeemable only at the company store. The Blacksmith Shop is where tools were repaired. In 1878, David Henry Day arrived in the community. By this time, coal from the Appalachian coal fields was replacing wood on the steamships. Day was looking for another future to this small community.

Port Oneida Historic Farm District

In 1860, Port Oneida had a population of 87 people. Thomas Kelderhouse had built a dock to sell wood to the passing steamships. He was also able to sell fresh produce and maple sugar in season. A local story says that the name comes from the first ship to stop, the SS Oneida of New York State. The area covers  and includes 16 historic farms. The farming community was gradually abandoned due to hard farming conditions and declining timber sales.

Climate

Camping
Sleeping Bear Dunes National Lakeshore is one of Michigan's most popular destinations for camping vacations, possibly the most popular. This popularity may be due to the fact it was named the "Most Beautiful Place in America" by Good Morning America in 2011. There are a few campgrounds in the national lakeshore and they are grouped into D.H. Day Campground, Platte River Campground, a few camping areas on the Manitou Islands within, and some other sites for backcountry or group camping.

D.H. Day Campground
D.H. Day Campground is part of Sleeping Bear Dunes National Lakeshore and offers a moderate level of privacy and a beach on Lake Michigan. Campsites are rustic, wooded, and more far apart than campsites at most campgrounds. Nearby points of interest include Empire Bluffs, the "dune climb", and North Bar Lake. Campsites 1–31 allow the use of a generator, the remaining sites forbid generator use.

Platte River Campground
Platte River Campground is part of Sleeping Bear Dunes National Lakeshore and offers a variety of campsites. Some campsites are modern (with electrical hookups), some are "hike-in," and others are more rustic. Nearby points of interest include Platte River Point, the Platte River, and Big Platte Lake. The north section of Sleeping Bear Dunes National Park is a short drive from Platte River Campground. Kayaking is a popular activity at the campground, especially the kayak trail leading from the campground to Platte River Point

Manitou Island campgrounds
Sleeping Bear Dunes also has three main campgrounds on South Manitou Island, including the Weather Station Campground located on the south side of the island, the Bay Campground on the west shore of the island and the Popple Campground on the north shore.

Other camping areas nearby
In addition to federal campgrounds within the national lakeshore itself, there are many other camping areas nearby, which cater to the large number of tourists visiting Sleeping Bear Dunes each year. There are at least 20 distinct camping areas in the region immediately surrounding Sleeping Bear Dunes.

Fauna
The piping plover, a federally registered endangered species, nests at Sleeping Bear Dunes National Lakeshore.

Dune climb
The main dune climb is located across from Glen Lake. Visitors who travel by car will be required to buy a day pass or annual pass from the National Park Service. The dune climb is also accessible by foot or by bike. Water stations are located along the base of the main dune, along with a restroom and gift shop. Hikers can hike all the way to Lake Michigan.

Gallery

See also

 Sand dune
 Pierce Stocking Scenic Drive
 List of areas in the National Park System of the United States

References

Further reading

External links

 National Park Service: Sleeping Bear Dunes National Lakeshore
 Sleeping Bear Dunes National Lakeshore: Final General Management Plan, Wilderness Study Environmental Impact Statement
 Traverse City Convention and Visitors Bureau
 North Manitou Island
 Sleeping Bear Dunes Visitors Bureau
 The Sleeping Bear Organization
 Aerial Video of Sleeping Bear Dunes National Lakeshore

Protected areas of Benzie County, Michigan
Landmarks in Michigan
Protected areas of Leelanau County, Michigan
Tourism in Michigan
Protected areas established in 1970
Important Bird Areas of Michigan
Beaches of Michigan
Landforms of Leelanau County, Michigan
Landforms of Benzie County, Michigan
Dunes of Michigan
1970 establishments in Michigan

Sleeping Bear Dunes National Lakeshore


Deutsche Forschungsgemeinschaft (în ), abreviat DFG, este o asociație fără scop lucrativ, persoană juridică autoadministrată, care are drept scop promovarea științei și cercetării în Germania. Membrii DFG sunt în majoritate universități și instituții de cercetare de interes general, ca și academiile de științe germane.

DFG a fost creată în anul 1920, în timpul Republicii de la Weimar, cu numele Notgemeinschaft der deutschen Wissenschaft (Comunitatea de urgență a stiințelor germane). În 1929 numele a fost modificat în Deutsche Gemeinschaft zur Erhaltung und Förderung der Forschung (Comunitatea germană pentru conservarea și promovarea cercetării), cu varianta (Deutsche) Forschungsgemeinschaft. Formal, ea și-a continuat activitatea în Germania Nazistă, dar a încetat să fie o organizație autonomă: mulți dintre membrii comunității au aderat la cursul autoritar si naționalist al guvernului, iar direcțiile de cercetare agreate de regim, ca eugenia nazistă și științele agrare, au fost finanțate privilegiat. După Al Doilea Război Mondial, asociația Notgemeinschaft der Deutschen Wissenschaft a fost recreată în 1949. În același an s-a constituit și Deutscher Forschungsrat (Consiliul german al cercetării), orientat către politica științifică. Cele două organizații au fuzionat în anul 1951, sub numele actual Deutsche Forschungsgemeinschaft.

Note

Societăți științifice
Fondări în 1920
Fondări în 1951

Deutsche Forschungsgemeinschaft


Altıparmak, Bursa'nın merkez ilçelerinden Osmangazi'de bir mahalle. Kalabalık nüfusu ve hareketli yaşamı, alışveriş merkezleri, sinema ve kafeleri ile Bursa'nın en hareketli semtlerinden biridir.Komşuları Selimiye,Çırpan,Yahşibey,Muradiye ve Gaziakdemir mahalleleridir.

Osmangazi'nin mahalleleri

Altıparmak, Osmangazi


De klareste stjerner der kan ses fra Jorden er listet nedenfor. Tabellen indeholder alle stjerner op til en tilsyneladende størrelsesklasse på +2,50. Dette er bestemt ud fra deres maksimum lysstyrke (variable stjerner) eller kombinerede lysstyrke (dobbeltstjerner). De er dermed alle synlige med det blotte øje, dog afhængigt af ens geografiske position.

Kilder

Stjerner

Klareste stjerner (liste)


{{Album
|ime_albuma     = Po pojas v nebe
|ime_glazbenika = Nikolaj Noskov
|vrsta          = studijski album
|slika          = Nikolaj Noskov - U nebu do pojasa 2006.jpg
|žanr           = rock, pop-folk, progresivni rock
|datum          = 2006.
|snimanje       =
|trajanje       =
|izdavač        = Misterija zvuka, Moon Records (Ukrajina), Aquarius Records (Hrvatska)
|producent      = Nikolaj Noskov
|recenzija      =
<ul>Play
|album_prije    = Okean ljubvi
|godina0        = 2003.
|godina         = 2006.
|album_poslije  = Lučšije pesni
|godina2        = 2008.
|ostalo         =
|}}
Po pojas v nebe (hrv. U nebu do pojasa) četvrti je studijski album ruskog glazbenika Nikolaja Noskova iz 2006. godine. Na albumu se nalazilo 10 skladbi.

Popis pjesama
 Po pojas v nebe (По пояс в небе) - 5:25
 A na menjšee ja ne soglasen (А на меньшее я не согласен) - 4:20
 Ja ne veru (Я не верю) - 4:50
 Pobudj so mnoi (Побудь со мной) - 4:31
 Začem (Зачем) - 5:47
 Tal'anočka (Тальяночка) - 4:38
 Ljubov i eda (Любовь и еда) - 3:39
 Idu ko dnu (Иду ко дну) - 3:35
 Fenečka (Фенечка) - 4:30
 "Spasibo" (Спасибо) - 5:08

Zasluge
 Bas-gitara — Arik Mrktičan, Pavel Vinogradov
 Udaraljke — Sergej Efimov
 Flauta — Robert Juldašev

Izvori

Albumi iz 2006.
Albumi Nikolaja Noskova

Po pojas v nebe


Mutnica je naseljeno mjesto u gradu Zenici, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 382

 Srbi - 367 (96,07%)
 Jugoslaveni - 13 (3,40%)
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2 (0,52%)

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 200

 Bošnjaci - 170 (85,00%)
 Hrvati - 3 (1,50%)
 Srbi - 2 (1,00%)
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 25 (12,50%)

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Mutnica (Zenica, BiH)


Paris på to måder er en dansk undervisningsfilm fra 1950 instrueret af Jørgen Roos efter eget manuskript.

Handling
Filmen falder i to dele, hvoraf 1. del viser Paris' monumenter og historiske bygninger, bl.a. Notre Dame, Conciergeriet, Panthéon, St. Germainkirken, Louvre, Madeleinekirken, Sacre-Coeur og triumfbuerne. 2. del skildrer i nogle glimt sider af befolkningens liv, særlig de hjemløses tilværelse og livet på loppemarkedet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1950

Paris på to måder


Načelo komprehenzije je aksiom iz teorije skupova.

U zadanom svojstvu  je skup čiji su elementi baš oni koji objekti imaju to svojstvo, tj.

je skup.

Neograničeno načelo komprehenzije, aksiom komprehenzije (apstrakcije) nalazimo u naivnoj teoriji skupova. Po njemu svako svojstvo određuje neki skup, odnosno da svaka formula prvog reda određuje neki skup.

Analizom Cantorovih radova nameće se zaključak da skoro svi poučci koje je dobio daju se izvesti iz triju aksioma: aksioma rasprostranjenosti (ekstenzionalnosti), aksioma tj. načela komprehenzije i aksioma izbora.

Općeniti oblik za aksiom komprehenzije je

Uskoro su se pojavili paradoksi. Bertrand Russell je našao jedan paradoks. Russellov paradoks je prvi primjer kolekcije objekata koja nije skup. Tako je Russell pokazao da se ne može primjenjivati Cantorovo načelo komprehenzije prilikom izgradnje skupova, što bi značilo da se nema nikakvih kriterija kako graditi skupove.

Izvori

Teorija skupova
Aksiomi

Načelo komprehenzije


Zecchinetta é um jogo de cartas e apostas, muito popular na Sicília onde é chamado de Zicchinetta; em outras regiões é conhecido por outros nomes como: Lanzinèt (Milão), Schiné (Piemonte), Zicchinèttu (Calábria).

Número de jogadores
A zecchinetta pode ser jogada por três pessoas, o banqueiro (ou a banca, ou o banco) e os apostadores.

Tipo de baralho
Para jogar zecchinetta usa-se o baralho italiano tradicional de quarenta cartas.

Observação
Deve-se usar fichas de Poker (ou coloridas) para representar os valores das apostas feitas no jogo.

Desenvolvimento do jogo
O banqueiro (carteador) fixa os limites máximo e mínimo das apostas, em seguida embaralha as cartas, faz o corte no maço e coloca três cartas viradas para cima sobre a mesa, sendo as duas primeiras para os apostadores e a última para si.

Em seguida cada apostador coloca os valores que deseja apostar sobre cada uma das duas cartas de apostador.

Após as apostas, o banqueiro retira uma quarta carta do maço desvirando-a.
Se esta carta for igual a uma das cartas dos apostadores, o banqueiro fica com as apostas.
Caso esta carta for igual à carta do banqueiro, este perde e tem que pagar valor igual ao das apostas feitas para cada carta dos apostadores. O jogador da direita passa então ser o carteador, tornando-se o novo banqueiro.
Mas, se esta carta for diferente das três cartas iniciais (banqueiro e apostadores), o banqueiro a coloca junto das duas cartas dos apostadores, que poderão colocar apostas sobre esta nova carta.

Em sua vez, cada jogador assumirá a posição de banqueiro (carteador). A cada novo carteador, se decidirá manter o maço inicial de cartas ou se fazer um novo embaralhamento e distribuição de cartas.

A partida se encerra:
quando todas as cartas do maço inicial forem usadas (caso não houver novas redistribuições de cartas);
por decisão dos jogadores a qualquer momento dependendo da dinâmica da partida.

Jogos de cartas
Jogos de cartas da Itália
Jogos de cartas com baralho italiano

Zecchinetta


Natură și aventură este una din emisiunile premium ale televiziunii publice. Este realizată de către jurnaliștii de la studioul TVR Cluj și poate fi urmărită pe TVR 2, TVR 3, TVR Internațional și TVR HD. Doi dintre cei mai valoroși realizatori de reportaje și documentare din România realizează sezoanele acestei producții: Dan Mihai Păvăloiu și Dan Curean.

Dan Mihai Păvăloiu călătorește fie singur, fie însoțit de oameni care împărtășesc aceeași pasiune comună pentru natură. Se pledează pentru depășirea clișeelor de genul drumețiilor pe Valea Prahovei, se face promovarea locurilor cu potențial turistic de la noi din țară și se face educație ecologică.

Având ca sursă de inspirație producții de notorietate difuzate pe posturile National Geographic și Discovery, Natură și aventură presupune mijloace tehnice complexe și folosirea unor echipamente speciale, multă muncă pe teren dar și multe ore de montaj, și nu în ultimul rând, o echipă antrenată pentru situații neprevăzute.

Episoade

Referințe

Legături externe
 ''Natură și aventură site oficial
 Natură și aventură pagină Facebook oficială
 emisiunea Natură și aventură produsă de Dan Mihai Păvăloiu pentru TVR Cluj
  Dan Mihai Păvăloiu blog personal

Emisiuni de televiziune

Natură și aventură


ملينا البعد هو البوم للفنان العراقي كاظم الساهر، صدر عام 2004.

قائمة الأغاني

 أجمل ما بالكون  - 5:40
 نريد السلام  - 3:55
  حياك  - 2:06
  في داعة الله  - 6:52
  ملينا البعد  - 8:31
  يا سرب الحمام  - 4:15
 ياعيون بغداد  - 1:12

ألبومات 2004
ألبومات خليجية
ألبومات كاظم الساهر

ملينا البعد


Sinan Paşa veya Sinanüddin Yusuf Paşa (ö. 21 Aralık 1553), I. Süleyman döneminde, 1550-1553 yılları arasında Osmanlı Donanması'nın kaptan-ı deryasıydı.

Hayatı

Osmanlı Hanedanı'na akrabalık bağıyla bağlı olan Sinan Paşa sadrazam Damat Rüstem Paşa'nın erkek kardeşi olup, Rüstem Paşa I. Süleyman'ın kızı Mihrimah Sultan'la evli olduğu için I. Süleyman'ın damadının erkek kardeşi oluyordu.

Hırvat veya Boşnak asıllı Hristiyan bir ailenin çocuğu olarak Saraybosna yakınlarında olan ya Butmir ya da Sarajevsko Polje adlı bir köyde doğmuştur. Ailesinin adının Öpüçoviç veya Cığaliç olduğu bildirilmektedir. Erkek Kardeşi Damat Rüstem Paşa ve Nefise adlı bir kız  kardeşi olduğu bilinmektedir.

Sinan Paşa Enderun'da yetişmiştir. Sokollu Mehmed Paşa'nın kaptan-ı deryalığından sonra 1550'de kaptan-ı derya olmuştur. 1551'de Malta Şövalyeleri'ne karşı Trablus Kuşatması, 1553'te Fransa'ya yardım için yapılan Akdeniz seferinde resmen Osmanlı donanması komutanı idi. Ama gerçekte Sinan Paşa'nın kaptan-ı derya olarak görev yaptığı dönem Turgut Reis'in yıldızının parlamaya başladığı döneme denk geldi. Turgut Reis ve Sinan Paşa özellikle Kuzey Afrika'da birçok sefere birlikte katıldılar. Turgut Reis padişah ve Osmanlı denizcileri tarafından Sinan Paşa'dan daha başarılı olarak görülmekteydi. 1551'de Trablusgarp'ın Osmanlılar tarafından ele geçirilmesi Turgut Reis'in bir başarısı olarak görüldü. Ancak Sinan Paşa 1553'teki ölümüne kadar kaptan-ı deryalık görevini sürdürdü.

Öldüğünde kendisinin 2 kızı ve 1 oğlu olmasına rağmen, garip bir kararla servetini Mihrimah Sultan'a bıraktı. Öldüğü sırada Mimar Sinan Sinan Paşa'nın adına Beşiktaş'ta  Sinan Paşa Camii'ni inşa etmekteydi. Ancak cami henüz hazır olmadığı için Sinan Paşa'nın yine Mimar Sinan tarafından inşa edilmiş olan Üsküdar'daki Mihrimah Sultan Camii'ne gömülmüştür.

Gelibolulu Mustafa Âlî'nin belirttiğine göre, bir kızı zina yaptığı gerekçesiyle eşi tarafından öldürülmüştür. Gelibolulu Mustafa Âlî bu hususta şöyle demektedir:

Çoġ almaġıla ḫalḳuñ bed-duʿāsın

Sinān Paşaʾnuñ ocaġı söyindi

Yılına varmadan oġlunı devrān

Düşürdi ḫāke zillet cāmı ṣundı

Alındı mālı derd-i mālḭḫulyā

Yitürdi ʿaḳlını mecnūna döndi

Ḳızı rüsvā-yı ʿām olup zinādan

Eri ḳatl itdi cismi ḳana yundı

Ḳoḳıtdılar cihānı cḭfeāsā

Felek anlardan ikrāh itdi döndi

Fakat bazı yazarlara göre, Amiral Sinan Paşa Arnavutluk'ta bir Yahudi mezarlığında gömülmüştür.

Popüler kültürdeki yeri
2011 yapımı Muhteşem Yüzyıl dizisinde Serdar Orçin tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Kılıç, Abdullah,  "Sinan Paşa", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.544-545 ISBN 975-08-0072-9
 Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi Cilt:II sayfa:264,266, 278, 296, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Gelibolulu Mustafa Âlî (2018). Gelibolulu Mustafa Âlî Dîvânı, (Hazırlayan: İ. Hakkı Aksoyak),  T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yay, s 1292-1293.

Dış bağlantılar

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar), "Sinaneddin Yusuf Paşa", (1996), Sicill-i Osmani C.III say.106, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 Online:

Doğum tarihi bilinmeyenler
1553 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlı askerleri
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı Hırvatları
Osmanlı Anadolu valileri

Sinan Paşa


Kærlighedsspekulanten er en dansk stumfilm fra 1918, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Mary Hennings.

Handling

Medvirkende
 Carl Alstrup - Niels Nicolaysen, tjener
 Frederik Buch - Grosserer Madsen
 Kate Fabian - Adelaide, Madsens mage
 Agnes Andersen - Thilde, grosserens datter
 Betzy Kofoed
 Grethe Kiær

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1918

Kærlighedsspekulanten


An Eulalia aurea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Eulalia aurea in nahilalakip ha genus nga Eulalia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eulalia (Poaceae)

Eulalia aurea


San Aquilino de Evreux (en francés Aquilin) (ca. 620—695) fue un obispo y eremita franco. Nacido en Bayeux, fue guerrero al servicio de Clodoveo II y casado en 660 en Chartres.  Se trasladó a Évreux con su mujer y se establecieron para cuidar de los pobres y los enfermos. En 670, fue nombrado obispo de la ciudad, pero Aquilino prefirió vivir como eremita.

Referencias

Santos católicos de Francia del siglo VII
Santos de la Iglesia ortodoxa
Santos ortodoxos de Galia
Obispos de Francia del siglo VII
Anacoretas de Francia
Obispos santos de Francia
Nacidos en Bayeux
Fallecidos en Normandía

Aquilino de Evreux


Artúrshöfn er heiti (1905 -1945) á fyrrum flotahöfn rússneska keisaradæmisins og síðar Sovétríkjanna á suðurodda Liaoning-skagans í Kína við Bóhaíhaf og Gulahaf. Þar er nú Lüshunkou hverfi Dalian borgar.

Bretar hertóku strandsvæði sem kennt er við Qingniwa á Liaoning-skaga í Kína í seinna ópíumstríðinu árið 1858, en skiluðu því aftur til kínverskra yfirráða árið 1860. Höfnin var síðar kennd á ensku "Port Arthur" eftir breska sjóðliðsforingjanum William Arthur, en Kínverjar kölluðu höfnina Lüshun.

Árið 1898 gerðu Rússneska keisaradæmið og Tjingveldið gerði síðan leigusamning um Liaoning-skagans í Kína til 25 ára. Undir rússneskri stjórn (1905 -1945) var hún flotahöfn undir nafninu Artúrshöfn ("Port Arthur") (rússneska: Порт-Артур;  rómönskun: Port-Artur), og síðar undir japönskum yfirráðum nafnið Ryojun (japanska: 旅順). Íslenskir prentmiðlar síðustu aldar vísa gjarnan til Artúrshafnar eða "Port Arthur".

Þar sem áður stóð Artúrshöfn er nú Lüshunkou hverfi (kínverska: 旅顺口区; rómönskun: Lǚshùnkǒu Qū) Dalian borgar, í Liaoning héraði Kína. Hverfið nær yfir 512.15 ferkílómetra.

Tengt efni

 Dalian borg
 Liaoning hérað í norðaustur Kína.

Tilvísanir

Saga Rússlands

Artúrshöfn


මැලේරියාව යනු වාහකයෙක් මගින් බෝවන ආසාදිත රෝගයක් වන අතර එය ඇති කරනු ලබන්නේ ප්‍රොටෝසෝවාවකු (ඒක සෛලික ජීවියෙක්) වූ පරපොෂිතයෙකුගෙනි. එය ඇමරිකාව , ආසියාව සහ අප්‍රිකාව වැනි නිවර්තන සහ උපනිවර්තන ප්‍රදේශවල වඩාත් පුළුල්ව පැතිර පවතී. සෑම වසරක් තුළම එමගින් මිලියන 515 ක් තරම් ජනතාව රෝගී කරන අතර මිලියන 1 සිට 3 අතර රෝගීන් ප්‍රමාණයක් මරණයට පත්කරනු ලබයි. මේ අතරින් බහුතරයක් වනුයේ උපසහරා අප්‍රිකාවෙහි ජීවත් වන කුඩා ළමුන්ය. මැලේරියාව බහුල වශයෙන් දිළිදු බව සමග අනුබද්ධව පැවතුන ද එය දිලිදුකම සහ ආර්ථික වර්ධනයට ඇති බාධාවලට හේතුවක් ලෙස ද ඇති වේ.

මැලේරියාව බහුලවම ඇති බෝවන රෝග වලින් එකක්වන අතර එය දැඩි මහජන සෞඛ්‍ය ගැටළුවකි. මෙම රෝගය ඇති කරනු ලබන්නේ ප්ලැස්මෝඩියම් ගණයට අයත් ඒක සෛලික පරපොෂිතයෙක් මගිණි. මිනිසුන් හට ආසාදන ඇති කළ හැක්කේ මෙම ප්ලැස්මෝඩියම් වර්ගයට අයත් පරපෝෂිතයන් 4 දෙනෙකුගෙන් පමණි. වඩාත් දරුණු මැලේරියා රෝග තත්වයන් ඇති කරනු ලබන්නේ ප්ලැස්මෝඩියම් ෆල්සිපාරුම් හා ප්ලැස්මෝඩියම් වයිවැක්ස් නම් පරපෝෂිතයන්ගෙනි. නමුත් අනෙකුත් වර්ග දෙක වන ප්ලැස්මෝඩියම් ඕවාලේ සහ ප්ලැස්මෝඩියම් මලාරියේ යන පරපෝෂිතයින්ට ද මිනිසුන් හට ආසාදන ඇති කිරීමේ හැකියාව ඇත. මෙම මිනිසුන් සදහා රෝග ඇති කරන ප්ලැස්මෝඩියම් විශේෂවලට මැලේරියා පරපෝෂිතයින් ලෙස සාමාන්‍ය වහරයේදී හැදින්වේ.

මැලේරියා පරපෝෂිතයින් පරිවහණය කරනු ලබන්නේ ගැහැණු ඇනෝපිලස් මදුරුවකු මගිණි. මෙම පරපෝෂිතයින් මිනිසාගේ රුධිරයෙහි වූ රක්තානුවල ගුණනය වීමෙන් රෝග ලක්ෂණ ඇති කරනු ලබයි. ඒවා නම් රක්ත හීනතාවයෙහි රෝග ලක්ෂණ, (හිසෙහි ඇති වන සැහැල්ලු බව, හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතාව, හෘද ස්පන්ධනය ඉහළයෑම ....) උණ , ඇග සීතල වීම, ඔක්කාරය සහ රෝගය වඩාත් දරුණු අවස්ථාවන්හිදී කෝමා තත්වය සහ මරණය පවා ඇති වේ. මැලේරියා රෝගය ව්‍යාප්ත වීම මදුරුදැල් සහ කෘමිවිකර්ශක ද්‍රව්‍ය භාවිතා කර ගැනීමෙන් මදුරුවන් ලවා දෂ්ටවීම වළක්වා ගැනීම මගින් අවම කර ගත හැකිය. කෘමිනාශක වර්ග ඉසීම හා මදුරුවන් බිත්තර දමන ජලය එකතු වන තැන් ඉවත් කිරීම මගින් ඔවුන් බෝවීම පාලනය කළ හැකිය.

ඇතැම් එන්නත් වර්ග පර්යේෂණ මට්ටමෙන් පැවතුනද මේ වන විට මැලේරියාවට එරෙහි එන්නතක් සොයා ගෙන නොමැත. රෝගය ඇති වීම සදහා ඇති අවධානම අඩුකරගැනීම සදහා රෝග වළක්වා ගැනී‍මේ ඖෂධ වර්ග නොකඩවා භාවිතා කළ යුතු වේ. රෝගය බහුලවම පවතින ප්‍රදේශ වල ජීවත් වන ජනතාව සදහා මෙලෙස රෝග වළක්වා ගැනීම සදහා ඖෂධ භාවිතා කිරීම ඇතැම් අවස්ථාවලදී අපහසු වන්නේ ඒවා මිල අධික බැවිණි. රෝගය බහුලව පවතින ප්‍රදේශවල සිටින වැඩිහිටියන් බොහොමයකට දිගු කාලීනව වරින් වර රෝගය ඇති වන අතර ඔවුන් රෝගය සදහා අසම්පුර්ණ වශයෙන් ප්‍රතිරෝධීතාවයක් දක්වති. නමුත් ඔවුන් මැලේරියාව නොමැති ප්‍රදේශයක සැලකිය යුතු තරම් කාලයක් ගත කළහොත් මෙම ප්‍රතිරෝධතාවය අඩුවන අතර එවන් පුද්ගලයින් මාරාන්තික මැලේරියා රෝගී තත්වයන් සදහා ගොදුරු වීමට ද හැකියාව පවතී. එමනිසා එම පුද්ගලයින් මැලේරියා රෝගය පවතින ප්‍රදේශයකට ඇතුළු වන විට සම්පූර්ණ වශයෙන් ආරක්ෂක ක්‍රමෝපායන් භාවිතා කිරීමට තදින්ම අවවාද කෙරේ. ඖෂධ සදහා ඇති ප්‍රතිරෝධීතාවය වඩාත් බහුලවම දක්නට ඇතත් මැලේරියා ආසාදන ක්වීනින් හා ආටිමිස්නීන් ව්‍යුත්පන්න යන ප්‍රතිමැලේරියා ඖෂධ යොදා ගෙන ප්‍රතිකාර කරනු ලබයි.

ඉතිහාසය
වසර 50000 කටත් වැඩි කාලයක් මුළුල්ලේ මැලේරියා රෝගය මගින් පුද්ගලයන් ආසාදයට ලක්කර ඇති අතර මුළු ඉතිහාසය පුරාවටම එය මිනිසුන් සදහා ආසාදන ඇති කරන ව්‍යාධි ජනකයෙකු ලෙස හදුනාගෙන ඇත. මානව මැලේරිය‍ා පරපෝෂිතයින්ගේ සමීප ඥාතීන් මානවයන්ගේ සමීපතම ඥාතීන් වන චින්පන්සීන්ගේ ද දක්නට ඇත. බුද්ධ වර්ෂ 2700 යෙහි මුල භාගයේ දී චීනයේ ද මැලේරියාව මගින් ඇති කරන එයටම අ‍ාවේනික වූ  කාලාවර්තන උණ ඇති කිරීමක් (Periodic Fever) පිළිබදව වාර්තා වී ඇත. මැලේරියා යන වචනය සම්භවය වී ඇත්තේ ඉතාලි භාෂාවෙන් "අහිත කර වාතය" යන තේරුම ඇතිවය. මැලේරියා රෝගය වගුරු බිම් ආශ්‍රිතව ඇති වන්නක් නිසා  මුල් අවධිවලදී  එය ගැහෙන උණ හෝ වගුරු උණ යයි හදුන්වන ලදී.

1880 වේදී මැලේරියාව පිළිබදව සිදු කරන ලද විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් ඒවායෙහි මුල්ම කැපී පෙනෙන වෙනස් කම් පෙන්නුම් කරන ලදී. චාල්ස් ලුවී අල්පොන්සෝ ලාවේරාන් නම් ඇල්ජීරියාවෙහි හමුදා රෝහලක සේවය කළ ප්‍රංශ ජාතික හමුදා වෛද්‍යවරයෙකු විසින් මැලේරියා රෝගයෙන් පීඩා විදින පුද්ගලයෙකුගේ රතු රුධිර සෛල තුළ වූ මැලේරියා පරපෝෂිතයින් මුල්වරට නිරීක්ෂණය කිරීමත් සමගම ඉහත සදහන් කරන ලද වෙනස් කම් සිදුවුණි. මුල්වරට ඒක සෛලික පරපෝෂිතයෙකු මගින් රෝග ඇති කළ හැකි බවට සොයා ගනිමින් ඔහු විසින් හදුනා ගන්නා ලද මෙම ඒක සෛලික ජීවින් විසින් මැලේරියාව ඇති කරන බවට ඔහු යෝජනා කරන ලදී. ඔහු විසින් සිදු කරන  ලද මෙම සොයා ගැනීම සහ පසුකාලීනව සිදු කරන ලද සොයා ගැනීම් සම්බන්ධයෙන් 1907 දී වෛද්‍ය විද්‍යාව සදහා වූ නොබෙල් ත්‍යාගය හිමිකර ගන්නා ලදී. මෙම ඒක සෛලික ජීවින් හට ඉතාලි ජාතික විද්‍යාඥයන් දෙපලක් වූ Ettore Marchiafava  සහ Angelo Celli විසින් ප්ලැස් මෝඩියම් ලෙස නම් කරන ලදී. මින් පසු වර්ෂයකදී හවානාහි කහ උණ සහිත රෝගීන් හට ප්‍රතිකාර කරන කියුබානු වෛද්‍යවරයෙකු වූ කාලෝස් ෆිනාලෝ විසින් මදුරුවන් මගින් මිනිසාට සහ මිනිසාගෙන් පිටතට රෝග ව්‍යාප්ත කළ හැකි බවට සොයා ගන්නා ලදී. කෙසේ නමුත් ඉන්දියාවෙහි සේවය කරන ලද බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික වෛද්‍යවරයෙකු වූ සර් රොනාල්ඩ් රෝස් විසින් අවසන් වරට 1898 දී ඔප්පු කරන ලද්දේ මැලේරියා‍ව මදුරුවන් මගින් පරිවහනය වන බවයි. ඔහු මෙය සිදුකරන ලද්දේ ඇතැම් මදුරු විශේෂ මගින් මැලේරියා රෝගය ව්‍යාප්ත කරන බව පෙන්වීම මගින් සහ ආසාදිත පක්ෂීන්ගෙන් ලේ උරා බොන ලද මදුරුවන්ගේ ඛේට ග්‍රන්ථිවලින් මැලේරියා පරපෝෂිතයින් වෙන්කිරීම මගිනි. ඔහුගේ මෙම සොයා ගැනීම සදහා 1902 දී වෛද්‍ය විද්‍යාව සදහා වූ නොබෙල් ත්‍යාගය ඔහුට හිමිවුණි. ඉන්දියානු වෛද්‍ය සේවයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමත් සමගම රෝස් අළුතෙන් ස්ථාපිත කරන ලද නිවර්තන රටවල වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබදව වූ ලිවර්පූල් පාසලෙහි සේවයට බැදුනු අතර එමගින් ඊජිප්තුව , පැනමාව, ග්‍රීසිය සහ මුරුසිය යන රටවල මැලේරියාව පාලනය සදහා ක්‍රියාකරන ලදී. ෆින්ලේ සහ රෝස් විසින් කරන ලද සොයා ගැනීම් 1900 දී වොල්ටර් රිඩ්ගේ මූලිකත්වයෙන් පැවති වෛද්‍ය මඩුල්ලක් මගින් සම්මත කරන ලද අතර එමගින් කරන ලද අනුමත කිරීම් ක්‍රියාවට නංවන ලද්දේ පැනමා ඇල ගොඩ නගන කාලසීමාවේදී විලියම් සී ගෝගාස් විසින් සිදුකරන ලද සෞඛ්‍ය වැඩසටහන් වලදීය. මෙම මහජන සෞඛ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් මගින් දහස් ගණනක් වූ සේවකයන්ගේ ජීවිත බේරා ගැනීමට හැකියාව ලැබුණු අතර රෝගයට එරෙහිව අනාගතයේ දී මහජන සෞඛ්‍ය ව්‍යාපාර ඇති කිරීම සදහා ක්‍රමෝපායන් ගොඩ නැගීමට ද එමගින් උපකාර වුණි.

මැලේරියා රෝගය සදහා මුල්ම ඵලදායි ප්‍රතිකාර ක්‍රමය වූයේ ක්වීනීන් අන්තර්ගත සින්කෝනා ශාකයේ පොත්තයි. මෙම ශාකය ප්‍රධාන වශයෙන් පීරූ රාජ්‍යයෙහි ඇන්දීස් නම් කදු ගැටයෙහි බෑවුම්වල වර්ධනය වේ. පීරූ රාජ්‍යයෙහි වාසය කරන්නන් විසින් මෙම ස්වාභාවික නිෂ්පාදනය මැලේරියා රෝගය පාලනය සදහා භාවිතා කරන ලද අතර රෝමාණු කතෝලික සභාව විසින් 1640 දී මෙය යුරෝපයට හදුන්වා දෙන ලද අතර එහිදී එය ඉතා සීඝ්‍රයෙන් පිළිගැනීමට ලක්වුණි. කෙසේ නමුත් 1820 දී ප්‍රංශ ජාතික රසායනික විද්‍යාඥයන් දෙදෙනෙකු වන Pierre Joseph Pelletier සහ  Joseph Bienaime Caventou විසින් සිංකෝනා ශාකයේ පොත්තෙන් සක්‍රීය අන්තර්ගතය නිස්සාරණය කරගෙන එය ක්වීනින් ලෙස නම් කරන ලදී.

විසිවන සියවසෙහි මුල්භාගයේදී ප්‍රතිජීවක ඖෂධ සොයා ගැනීමටත් ප්‍රථම උපදංශය සහිත රෝගීන් හිතාමතාම මැලේරියා රෝගය මගින් ආසාදනයට ලක්කර උණ ඇති කරන ලද අතර මෙම ක්‍රියාකාර කම් සිදුකිරීමට පුරෝගාමි වුයේ Julius Wagner Jauregg ය. නමුත් ක්විනීන් භාවිතයෙන් නිරවද්‍යව උණ පාලනය කිරීමත් සමගම උපදංශය සහ මැලේරියාව මගින් ඇතිවන ප්‍රතිඵල අවමකරගත හැකි වුණි. ඇතැම් රෝගීන් මැලේරියාව නිසා මරණයට පත් වුවද එය උපදංශය නිසා ඇති වු ඇතැම් මරණ වලට වඩා වැඩි අවධානයක් යොමුකර ගත්තේය.

මැලේරියා ජීවන චක්‍රයෙහි රුධිරය තුල සහ මදුරුවා තුල ඇති අවධි දහනව වන සහ විසිවන සියවසෙහි මුල්බාගයේදී හදුනා ගත්තද 1980 වන තෙක්ම මිනිසාගේ අක්මාව තුල අප්‍රකටව සැගවී පවත්නා පරපෝෂිත අවධිය හදුනාගෙන නොතිබිණි. මෙම අප්‍රකට පරපෝෂිත අවධිය හදැනාගැනීමත් සමගම ඇතැම් රෝගීන් මැලේරියා පරපෝෂිතයෙන් ඔවුන්ගේ රුධිරයෙන් සම්පුර්ණයෙන්ම අතුරුදන් වී රෝගය සුව වීමෙන් පසුවද වසර ගනාවකට පසු නැවත රෝගය හටගැනීමට හේතුව සොයා ගන්නා ලදී.

නූතන වෛද්‍ය විද්‍යාව සහ එහි ප්‍රායෝගික කරණයේදී විෂබීජ නාශකවල සිට එන්නත් වර්ග සහ ප්‍රතිජීවක ඖෂධ දක්වා විවිධ වශයෙන් දිවෙන ඵලදායී උපකරණ හා ආම්පන්න සමුදායක් පවතී. අතීතයේදී වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉතා දුර්වලව පැවති එක් ක්ෂේත්‍රයක් වූයේ වෛරස ආසාදනවලට එරෙහිව ක්‍රියා කළ හැකි ඖෂධයක් සොයාගැනීම සම්බන්ධවය. නූතනයේදී එවන් වෛරස ආසාදනවලින් ඇතිවන රෝග වළක්වා ගැනීම සදහා ඉතාමත් ඵලදායී එන්නත් වර්ග සොයා ගෙන ඇත. නමුත් ඊට පෙර අවධිවල දී යම් කිසි පුද්ගලයෙකුට වෛරස ආසාදනයක් ඇති වුවහොත් ඒ සදහා කිසිදු	 ක්‍රියාමාර්ගයක් ගැනීමට හැකියාව නොතිබූ අතර එම රෝගීන් සදහා අනුමත කරන ලද්දේ අදාල රෝගය ස්වාභාවිකවම සුවපත් වන තෙක්ම ප්‍රමාණවත් තරම් විවේක ගැනීම සහ දියර වර්ග පානයට ලබාදීමයි.

ප්‍රථම වරට පරේක්ෂණාත්මක මට්ටමේ ප්‍රතිවෛරස ඖෂධය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ 1960 දී වන අතර එමගින් හර්පීස් වෛරසයට එරෙහිව ක්‍රියාකිරීමේ හැකියාව ලැබුණි. මෙම ඖෂධ වර්ග සොයා ගන්නා ලද්දේ සාම්ප්‍රදායිකව සිදු කරන ලද පිරික්සුම් හා වැරදීම් න්‍යාය මත පදනම්ව ඖෂධ වර්ග සොයා ගැනී‍ෙම් ක්‍රමෝපායන් මතයි. ඔවුන් ඉන්පසුව මෙලෙස සොයා ගන්නා ලද රසායනික ද්‍රව්‍යය වෛරස වර්ධනය කරන වර්ධක මාධ්‍යයක් වෙතට හදුන්වා දුන් අතර ඔවුන් විශ්වාස කළේ ඒවා මගින් වෛරසවල ක්‍රියාකාරිත්වය අත්හිටුවිය හැකිබවයි. එබැවින් ඉන්පසු ඔවුන් එම වර්ධක මාධ්‍යය තුළ අදාල වෛරසය වර්ධනය වීමක් හෝ වර්ධනය අඩාල වීමක් ඇති වේදැයි නිරීක්ෂණය කරන ලදී. මෙලෙස ඵලදායි ප්‍රතිඵල ලබාදුන් රසායනික ද්‍රව්‍යය තව දුරටත් සමීප වශයෙන් අධ්‍යයනය කිරීම සදහා තෝරා ගන්නා ලදී.

මෙය බොහෝ කාලයක් තිස්සේ කාලය මිඩංගු කරමින් සිදුකළ ක්‍රියා පටිපාටියක් වන අතර ඉලක්ක කරන ලද වෛරසයෙහි ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබදව හොද දැනීමක් නොමැතිව ඵලදායි සහ අතුරු ආබාධ අවම ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ නිෂ්පාදනය කිරීමට හැකියාවක් නොලැබුණි. 1980 වේදී වෛරසවල සම්පුර්ණ ජාන අනුපිලිවෙල හා ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබදව තොරතුරු තේරුම් ගැනීමෙන් පසුව පරීෂකයන් විසින් වෛරසවල ක්‍රියාකාරිත්වය සවිස්තරාත්මකව තේරුම්ගත් අතර වෛරසවල ප්‍රජනන චක්‍රයට බා‍ධාකිරීම සදහා අවශ්‍යවන රසායනික ද්‍රව්‍යය පිළිබදව ද අවබෝධයක් ලබාගත්හ. මේ වන විට ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ දුසිම් ගණනක් වෙ‍ළද පොළෙහි ලබාගැනීමට හැකි අතර තව තවත් නව ඖෂධ වර්ග සොයා ගැනීම පිණිස වෛද්‍ය පර්යේෂකයන් නූතන තාක්ෂණ දැනුම වඩාත් යුහුසුළුව ප්‍රයෝජනයට ගනිති.

ශ්‍රී ලංකාවේ මැලේරියා තත්වය

ශ්‍රී ලංකාවේ මැලේරියාව තුරන් කිරීම වසර 80 ක් තුළ මහජන සෞඛ්‍ය සාර්ථකත්වයේ කතාවකි. මෙම ජීවිතයට තර්ජනයක් වන රෝගය සමඟ ඇති වූ අසාමාන්‍ය සටනකින් පසු, 2016 සැප්තැම්බර් මාසයේදී මැලේරියාව තුරන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ සහතිකය ශ්‍රී ලංකාවට ලැබුණි.

"1935 දී ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත් විනාශකාරී පුපුරා යාමේ උච්චතම අවස්ථාවේ දී, මැලේරියා රෝගීන් මිලියන 1.5 කට අධික සංඛ්‍යාවක් වාර්තා වූ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 80 000 ක් මිය ගියහ. මේවා විශ්මය ජනක සංඛ්‍යාලේඛන වන අතර, විශේෂයෙන් එකල ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහනය මිලියන 6 ක් පමණ වූ බව ඔබ සලකන විට, "ශ්‍රී ලංකාවේ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ නියෝජිත ආචාර්ය ජේකොබ් කුමාරසන් මහතා පැවසීය.

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ ගෝලීය මැලේරියා තුරන් කිරීමේ වැඩසටහන 1955 දී දියත් කිරීමෙන් අනතුරුව, ශ්‍රී ලංකාව 1957 දී තමන්ගේම මැලේරියා තුරන් කිරීමේ උපාය මාර්ගයක් දියත් කළ අතර එය බොහෝ දුරට සාර්ථක විය.

"ශ්‍රී ලංකාව මැලේරියාව තුරන් කිරීමට ඉතා ආසන්න විය. 1963 දී මුළු වසර පුරාම අනාවරණය වී ඇත්තේ රෝගීන් 17 ක් පමණි. ශ්‍රී ලංකාවේ මෙතෙක් වාර්තා වූ අඩුම රෝග බර මෙයයි. නමුත් මැලේරියා වැඩසටහනේ ඇදහිය නොහැකි සාර්ථකත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දේශපාලන හා මූල්‍යමය ආධාර රැල්ලට ලක්විය. "වෛද්‍ය කුමාරසන් මහතා පැවසීය. කෙටි කාලයක් තුළ මැලේරියාව වේගයෙන් හා මාරාන්තික ලෙස නැවත පැමිණියේය. 1970 වන විට මැලේරියා රෝගීන් සංඛ්‍යාව මිලියනය දක්වා ඉහළ ගිය අතර මැලේරියා මර්දන ව්‍යාපාරයේ (AMC) පාලන උත්සාහයන් තීව්‍ර කර තිබියදීත් නැතිවූ භූමිය නැවත ලබා ගැනීමට තවත් දශක පහක් ගතවිය.

AMC සෞඛ්‍ය සේවකයින් මෙම ක්‍රියාවලියට තීරණාත්මක වූ අතර බොහෝ විට ආසාදිත මදුරුවන් පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා ඉහළ අවදානම් සහිත ප්‍රදේශවලට ගමන් කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යය හා ආරක්ෂාව අවදානමට ලක් විය.

"මැලේරියා රෝගයක් පිළිබඳව අප දැනගත්තේ නම්, අපි රෝගියාගේ නිවස සොයාගෙන ආසාදිත මදුරුවන් අවට ප්‍රදේශවල කොටු කර ගනිමු. අපට දින 39 ක්, සමහර විට සති ගණන් කැලෑවක ගමන් කළ නොහැකි මාර්ග නොමැතිව ගත කිරීමට සිදුවිය. "කීට විද්‍යා සහායක දයා විදානපතිරාන මහතා වසර 39 ක් මැලේරියා මර්දන ව්‍යාපාරය සමඟ වැඩ කළේය.

"අපි මදුරුවන් සඳහා උගුල් අටවන්නෙමු. නමුත් සමහර විට අපි ඇමක් විය. අපට බොහෝ විට උණ වැළඳී ඇත, සමහර විට අපට මැලේරියාවද ඇතිවිය. "විදානපතිරාන මහතා පැහැදිලි කළේය.

1990 දශකය තුළ, මැලේරියා මර්දන ව්‍යාපාරය ඔවුන්ගේ උපාය නැවත මතක් කර, මදුරු පාලනයේ සිට පරපෝෂිත පාලනය දක්වා ගමන් කළේය. "අපි වෙනත් රටවලට වෙනස් වන්නේ එලෙසයි. අප මැලේරියාවෙන් මිදුනේ දෛශිකය නොව පරපෝෂිතයා තුරන් කිරීමෙනි. මුල් රෝග විනිශ්චය, ක්ෂණික ප්‍රතිකාර, දැඩි රෝග නිරීක්ෂණ, කීට විද්‍යා සමීක්ෂණ, සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය, දැඩි ප්‍රජා සහභාගීත්වය සහ පර්යේෂණ යන කරුණු සියල්ලම ඉතා සම්බන්ධීකරණ ආකාරයකින් අපි අවධානය යොමු කර ඇත්තෙමු. " යනුවෙන් මැලේරියා මර්දන ව්‍යාපාරය හි හිටපු අධ්‍යක්ෂ වෛද්‍ය රිසින්ත ප්‍රේමරත්න මහතා පැවසීය. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය වැනි ප්‍රධාන හවුල්කරුවන්ගේ වැඩි දියුණු කළ සහයෝගය සමඟ උපාය මාර්ග මාරුවීම මැලේරියාව තුරන් කිරීමේ අරගලයේ තවදුරටත් සාර්ථක වීමට හේතු විය. "අපගේ සංවර්ධනය හා ප්‍රගතිය පුරාවටම ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය අපගේ හවුල්කරුවා වී ඇති අතර, අපගේ උපාය මාර්ග සඳහා විශාල දායකත්වයක් ලබා දීම, තාක්ෂණික උපදෙස් හා පුහුණුව ලබා දීම සහ මැලේරියා මූලාරම්භයන් පසුබෑමට සහාය වීම. අපගේ හවුල්කරුවන් වන ඒඩ්ස්, ක්ෂය රෝගය සහ මැලේරියාවට එරෙහි ගෝලීය අරමුදල (GFATM) වෙතින් අපට විශාල සහයෝගයක් ලැබී තිබේ. "වෛද්‍ය රිසින්ත පිළිගත්තේය.

2008 වන විට රට තුළ වසරකට මැලේරියා රෝගීන් 1000 කටත් වඩා අඩු සංඛ්‍යාවක් වාර්තා වී ඇති අතර එමඟින් ශ්‍රී ලංකාව තුරන් කිරීමේ ඉලක්කය සපුරා ගැනීමට හැකි විය. අවසන් වරට ශ්‍රී ලංකාව තුලදී පුද්ගල යෙකු හට මැලේරියාව වැළඳී ඇත්තේ 2012 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදීය. ස්වදේශික මැලේරියා රෝගීන් ශුන්‍යව පවත්වා ගෙන ගොස් වසර 3 කට පසුව, 2016 දී මැලේරියාව තුරන් කළ බවට ශ්‍රී ලංකාවට WHO සහතිකය ලැබුණි.
කෙසේ වෙතත් විදේශ රටවලින් පැමිණෙන දෙස් හා විදෙස් මැලේරියා රෝගීන් 50-100 අතර සංඛ්‍යාවක් තවමත් වාර්ශිකව වාර්තා වේ.

"ශ්‍රී ලංකාවේ දන්නා ඉතිහාසයේ මීට පෙර කිසි දිනෙක සිදු නොවූ දෙයක් අප අත්කර ගෙන තිබේ. ඒ ගැන අපි ආඩම්බර වෙනවා. "වෛද්‍ය රිසින්ත ප්‍රේමරත්න පැවසීය.

කෙසේ වෙතත්, 1960 ගණන්වල මැලේරියාව නැවත නැගිටීම පිළිබඳ මතකයන් මැලේරියා මර්දනය සඳහා වැඩ කරන සියලු දෙනාගේ මනසෙහි විශාල වශයෙන් රැඳී තිබේ. මැලේරියාව නැවත හඳුන්වාදීම වැළැක්වීම ඉතිහාසය නැවත නැවත සිදුවීම වළක්වා ගැනීම රටට ඇති ඊළඟ විශාල අභියෝගයයි. ශ්‍රී ලංකාව ආනයනය සමඟ විශාල තර්ජනයක් වන මැලේරියා සම්ප්‍රේෂණයට ඇති ඉහළ අවදානම සැලකිල්ලට ගෙන ඉහළ මට්ටමේ සුපරීක්ෂාවක් අවශ්‍ය වේ.

වෛද්‍යවේදය
මැලේරියාව

මැලේරියාව


La gare des Ateliers est une gare ferroviaire algérienne, située sur le territoire de la commune de Belouizdad, dans la wilaya d'Alger.

Situation ferroviaire

La gare des Ateliers se situe au point kilométrique  sur le tronçon commun des lignes d'Alger à Oran et d'Alger à Skikda, entre les gares de l'Agha et de Hussein Dey.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger assurant les liaisons :
 Alger - El Affroun ;
 Alger - Thénia ;
 Alger (gare de l'Agha) - Zéralda.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Oran
 Ligne d'Alger à Skikda
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya d'Alger
Gare-Ateliers
Gare-Ateliers
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger

Gare des Ateliers


Angelic Upstarts are an English punk rock / Oi! band formed in South Shields in 1977. AllMusic calls them "one of the period's most politically charged and thought-provoking groups". The band espouse an anti-fascist and socialist working class philosophy, and have been associated with the punk and skinhead subcultures.

The band released eight studio albums in their first decade. After a brief split they reformed in 1988, and a number of times subsequently, with new albums appearing in 1992, 2002, 2011, and 2016. More than two decades after its release, their debut single, "The Murder of Liddle Towers", was included in Mojo magazine's list of the best punk rock singles of all time.

Biography
Inspired by The Clash, Angelic Upstarts formed in Brockley Whins, South Shields, South Tyneside in 1977. The following year they self-released their debut single, "The Murder of Liddle Towers/Police Oppression", and recorded the first of three Peel Sessions. In 1979, aided by Jimmy Pursey, they signed to major label Warner Bros Records for two albums: Teenage Warning (produced by Pursey) and We Gotta Get Out of This Place; the first and its title track were both Top 30 hits. The same year, the band made tabloid headlines following a gig in HM Prison Acklington, and also played on Rock Against Racism's 'Militant Entertainment' tour.

Two Upstarts tracks including 1980 single "Last Night Another Soldier" were included on the same year's various artists compilation Oi! The Album, beginning the band's association with the Oi! subgenre, a label which singer Mensi later rejected. In 1981 the band signed to EMI's revived Zonophone imprint for three further albums: 2,000,000 Voices and Angelic Upstarts Live in 1981 - top 40/Top 30 hits respectively - and Still from the Heart in 1982. According to Louder Than War, 2,000,000 Voices is "full of variety while giving up none of their energy, drive and honesty.. it was the perfect record for the Upstarts and the era. Still retaining the Punk might, but working in Reggae and Folk influences, presenting a band perfectly in tune with the turbulent times of 1981". Still From The Heart saw the group embrace "a larger sonic palette. Tentative new wave influences, inflections of dub, and expressive horn sections are all over the album".

In 1983 the band released the first in a series of independent albums, Reason Why?, "the strongest Angelic Upstarts record", which included the "Woman in Disguise" single, described by Allmusic as "perfect pop". Last Tango in Moscow followed in 1984, described by the Sunderland Echo as "another strong album", by which time Mensi was the band's only original member. Angelic Upstarts' next album Power of the Press (1986) was re-released in the US the following year, renamed for the inclusion of 1985's Brighton Bomb single. The Blood on the Terraces album followed in 1987.

Due to their anti-fascist stance and subsequent support of Anti-Fascist Action, the band were targeted by the neo-nazi Blood & Honour group, and their set at 1988 concert 'Oi! The Main Event' had to be abandoned due to crowd violence, although songs were included on the eponymous tie-in live album on Link Records as well as later Upstarts compilation Lost and Found. Despite far-right claims to the contrary, Angelic Upstarts were gigging in London again within a year.

Bombed Out (1992) was the band's last album for a decade, featuring original guitarist Mond and hailed as a return to form. Mensi formed a new Upstarts line-up for 2002's Sons of Spartacus with members of Red Alert, Red London and Leatherface. In 2006-7 Mensi briefly left the band, with Chris Wright of Crashed Out taking over vocal duties, although the return of Decca Wade on drums meant that the band retained an original member; in 2011 the band released a split album with Crashed Out, The Dirty Dozen. 2016 saw a new Angelic Upstarts line-up release what was to become their final studio album, Bullingdon Bastards.

Lineups
The band's original members were Thomas Mensforth (Mensi) on vocals, Ray Cowie (Mond) on guitar, Steve Forsten on bass guitar, and Derek "Decca" Wade on drums. Keith Bell was the manager until 1980, when he was jailed for four and a half years for arson.

Other former members include guitarist Ronnie Rocker and bassists Ronnie Wooden, Glyn Warren and Tony 'Feedback' Morrison (Long Tall Shorty and Kiria's live band). Drummers have included Keith "Sticks" Warrington (who later joined Cockney Rejects), Paul Thompson (ex-Roxy Music), Chris Wright, Evoker (who has also played in The Blood, Major Accident and Warfare).

Wade rejoined the band for a few years before leaving again. Brian Hayes (also of Blaggers ITA, Long Tall Shorty) originally joined the band as the second guitarist until Mond left, leaving Hayes as the only guitarist. Tony Van Frater (Red Alert) was Mensi's main songwriting partner for the Sons of Spartacus album in 2002.

In August 2006, Mensi announced he was resigning, but requested that the band continue with Chris Wright (of the band Crashed Out) on vocals. The band's lineup became Wright on vocals, Dickie Hammond on guitar, Neil "Newts" Newton on guitar, Gaz "Geordie" Stoker on bass and Wade on drums. In the latter part of 2007, Mensi rejoined the band and the lineup became Mensi on vocals, Gaz "Geordie" Stoker on bass, Hammond on guitar, Newts on guitar and Brett Mulvaney (and later Jonnie Halling) on drums. In October 2018 Gaz "Geordie" Stoker left the band and was replaced by John Woodward (Long Tall Shorty, The Straps, The Gonads). In January 2020, after 14 years & two albums with the band, Neil "Newts" Newton, took time out to complete university & was replaced by Mick Robson. The lineup becoming Mensi on vocals, Mick Robson on guitar, John Woodward on bass and Andy Wilkinson on drums. Having completed his course, Newts rejoined the band to perform at a charity tribute show for Mensi, with Chris Wright standing in on vocal duties & the final Angelic Upstarts line-up of Andy Wilkinson on drums, John Woodward on bass, Mick Robson on guitar & Newts Newton on guitar.

Former guitarist Tony Van Frater died on 29 October 2015. Dickie Hammond died two days later. On 22 February 2021, former member Tony Morrison (aka Tony Feedback) died after contracting COVID-19. Thomas Mensforth (aka Mensi or Mensi Marx) died on 10 December 2021, aged 65, after also being infected with COVID-19.

Influence
Angelic Upstarts are regarded as pioneers of the Oi! punk subgenre. In 2001, Various Artists cover album We Are The People was released in tribute to the Upstarts, including tracks from bands such as Leatherface, The Oppressed, Red London and Red Alert. In 2009, punk-influenced singer-songwriter Jamie T sampled vocals from the album Angelic Upstarts Live on his song "The Man's Machine".

Discography

Studio albums
Teenage Warning (August 1979, Warner Bros. Records) - No. 29 UK
We Gotta Get out of This Place (April 1980, WEA) - No. 54 UK
2,000,000 Voices (June 1981, Zonophone/EMI) - No. 32 UK
Still from the Heart (1982, Zonophone/EMI)
Reason Why? (1983, Anagram/Cherry Red)
Last Tango in Moscow (1984, Picasso)
Power of the Press (1986, Gas)
Blood on the Terraces (1987, Link)
Bombed Out (1992, Dojo)
Sons Of Spartacus (2002, Captain Oi!/Insurgence Records)
The Dirty Dozen (2011, I Hate People Records)
Bullingdon Bastards (2015, Boss Tuneage/Insurgence Records)

Live albums
Angelic Upstarts Live (September 1981, Zonophone/EMI) - No. 27 UK
Live in Yugoslavia (1985, Picasso)
Live & Loud (1988, Link)
Greatest Hits Live (1991, Link)
Live in Lubeck 1989 (1994, Bay City)
Live from the Justice League (2001, TKO)
Anthems Against Scum (2001, Insurgence)

Compilation albums
Angel Dust - The Collected Highs (1983, Anagram/Cherry Red)
Bootlegs & Rarities (1985, Dojo)
Lost & Found (1991, Link)
Alternative Chartbusters (1991, AOK)
Kids on the Streets (1993, Cleopatra)
The Independent Punk Singles Collection (1995, Cherry Red)
Rarities (1997, Captain Oi)
The EMI Punk Years (1999, Captain Oi)
Who Killed Liddle (1999, Recall)
Punk Singles Collection (2004, Captain Oi)

Singles
"The Murder of Liddle Towers"/"Police Oppression" (1978, Dead Records, re-released on Rough Trade/Small Wonder Records, Repress)
"I'm an Upstart"/"Leave Me Alone" (1979, Warner Bros.) - No. 31 UK
"Teenage Warning"/"The Young Ones" (1979, Warner Bros.) - UK No. 29
"Never 'ad Nothin'"/"Nowhere Left to Hide" (1979, Warner Bros.) - UK No. 52
"Out of Control"/"Shotgun Solution" (1980, Warner Bros. Records) - UK No. 58
"We Gotta Get Out of this Place"/"Unsung Heroes" (1980, Warner Bros. Records) - UK No. 65
"Last Night Another Soldier"/"I Wish" (1980, Zonophone/EMI) - UK No. 51
"England"/"Stick's Diary" (1981, Zonophone/EMI)
"Kids on the Street"/"The Sun Never Shines" (1981, Zonophone/EMI) - UK No. 57
"I Understand"/"Never Come Back" (1981, Zonophone/EMI)
"Different Strokes"/"Different Dub" (1981, Zonophone/EMI)
"Never Say Die"/"We Defy You" (1982, Zonophone/EMI)
"Woman in Disguise"/"Lust for Glory" (1982, Anagram/Cherry Red) (Also released on 12" single)
"Solidarity"/"Five Flew Over..." (1983, Anagram/Cherry Red) (Also released on 12" single)
"Not Just a Name"/"The Leech" (1983, Anagram/Cherry Red) (Also released on 12" single?)
"Machinegun Kelly"/"There's a Drink in It" (1984, Picasso)
"Brighton Bomb" E.P (1985, Sparta Florida/Gas Music Ltd) (12" Single)
"Brighton Bomb" (1987, Chameleon)
"England's Alive" E.P. (1988, Skunx) (12" Single)
"Angelic Upstarts/The Prowlers" (2014, Insurgence)

Compilation appearances
Oi! The Album (EMI, 1980) - inc. "Last Night Another Soldier" & "Guns for the Afghan Rebels"
Punk and Disorderly III - The Final Solution (Abstract, 1983) - inc. "Woman in Disguise"

Videography
Holidays In The Sun (1997) (VHS)
Angelic Upstarts Live: Solidarity (2005) (DVD)

References

External links
 Angelic Upstarts on Spotify
 Angelic Upstarts on Facebook

 Angelic Upstarts on www.punk77.co.uk
 Angelic Upstarts on Punkmodpop

English anti-fascists
English punk rock groups
Musical groups established in 1977
Oi! groups
Skinhead
Political music groups
Demons Run Amok Entertainment artists

Angelic Upstarts


ඒක පක්ෂ ක්‍රමය, () දී බලය හැදෑරීමට නෛතිකව අවසර ඇත්තේ එක් පක්ෂයකට පමණි. කුඩා පක්ෂ වලට සමහර අවස්ථාවන්වලදී ඉඩ ලැබුණද නීතියට අනුව ඔවුන් බලවත් පක්ෂයේ නායකත්වය පිළිගත යුතුය. මෙම පක්ෂය සෑමවිටම ආණ්ඩුවට සමාන නොවුණත් සමහර විට ආණ්ඩුවේ තනතුරු වලට වඩා පක්ෂයේ තනතුරු බලවත් විය හැක. චීනය වැනි කොමියුනස්ට් රාඡ්‍යයන්, ජර්මනිය වැනි ෆැසිස්ට් රාඡ්‍යයන් උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකිය. මේ අනුව ඒක පක්ෂ ක්‍රමය සාමාන්‍යයෙන් ඒකාධිපතිවාදයට සහ ප්‍රජා පීඩනයට සමාන කොට සැලකේ.

ආශ්‍රිත
Ban on factions in the Communist Party of the Soviet Union
Political organisation
Dominant-party system
Political factionalism
Outline of democracy
Multi-party system
Two-party system
List of political party songs

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Authoritarianism

Political systems
Political party systems
Unitary state

ඒක පක්ෂ ක්‍රමය


Gary Earl Johnson (n. Minot, Dakota del Norte, el 1 de enero de 1953) es un empresario estadounidense y exgobernador del estado de Nuevo México. Fue el  gobernador de Nuevo México de 1995 a 2003 por el Partido Republicano, y es conocido por su visión libertaria de bajos impuestos, y su participación regular en triatlones. En 2012 fue el candidato a la presidencia de los Estados Unidos por el Partido Libertario, y en 2016 fue escogido nuevamente como candidato a la presidencia de los Estados Unidos por el mismo partido.

Gary Johnson fundó una de las compañías de construcción más grandes de Nuevo México e incursionó en la política postulándose como gobernador en la elección para gobernador de Nuevo México de 1994 bajo una plataforma conservadora, con énfasis en la reducción de impuestos y la lucha contra el crimen. En la elección, venció al gobernador demócrata saliente, Bruce King, con el 50% de los votos contra un 40% de King. Johnson recortó el crecimiento del presupuesto estatal en un 10% usando su poder de veto como gobernador 200 veces durante sus primeros seis meses en el poder. El uso de su poder de veto durante sus dos gestiones le valieron el apodo de "Gobernador Veto".

Buscó su reelección en 1998, y la ganó con un 55% de los votos. En su segundo periodo, se concentró en la reforma de cheques escolares, además de impulsar la descriminalización de la marihuana. Durante sus dos periodos, se apegó de manera estricta a un programa en contra de los impuestos, la burocracia y registros nacionales usando su poder de veto: más que los 49 gobernadores restantes combinados. Limitado por la constitución del estado a dos periodos, Johnson no pudo volver a postularse a la reelección nuevamente.

Johnson anunció que se postularía a la presidencia por el Partido Republicano el 21 de abril de 2011. El 28 de diciembre retiró su candidatura para la nominación republicana, después de sentirse excluido del partido, y anunció que continuaría su candidatura a la presidencia como candidato a la nominación del Partido Libertario. El 5 de mayo de 2012 fue elegido como el candidato del Partido Libertario a la presidencia de los Estados Unidos. Johnson terminó tercero en las elecciones generales de 2016, obteniendo aproximadamente el 3.5% del voto popular.

Es un gran aficionado al deporte y la actividad física, habiendo participado en varias versiones del Triatlón Ironman además de haber escalado el monte Everest en mayo de 2003.

Inicios, educación, y carrera en los negocios
Johnson nació en 1953 en Minot, Dakota del Norte de Lorraine Bostow y Earl W. Johnson. Él es de ascendencia danesa, noruega y rusa. Su padre fue un profesor de escuela pública y su madre trabajó en el Departamento de Asuntos Indígenas.

Johnson se graduó de la Secundaria Sandía en Albuquerque en 1971, donde formó parte del equipo de atletismo de la escuela. Fue a la Universidad de Nuevo México entre 1971 y 1975, donde obtuvo su BS en Ciencias Políticas. Fue allí donde conoció a su futura esposa, Denise Simms.

Cuando estaba en la universidad, Johnson realizó trabajos de carpintería y reparaciones en general para ganar dinero. Su éxito en esa área lo llevó a empezar su propio negocio, Big J Enterprises, en 1976. Cuando empezó su negocio, que se enfocó en instalaciones mecánicas, Johnson era su único empleado. La empresa tuvo su mayor oportunidad de crecimiento cuando recibió un contrato grande para la expansión de Intel en Rio Rancho, elevando los ingresos de Big J a 38 millones de dólares.

Sobrecargado con su éxito, Johnson entró en un curso de time management en una escuela nocturna. Eventualmente convirtió a Big J en una empresa multimillonaria con más de 1,000 empleados. Para cuando la vendió en 1999, Big J se había convertido en una de las compañías de construcción líderes de Nuevo México.

Gobernador de Nuevo México

Primer mandato
Johnson entró en la política por primera vez en 1994 con la intención de postularse para gobernador pero "Republicanos sabios" le aconsejaron postularse a la legislatura estatal en lugar de la gobernación. Yendo en contra de este consejo, Johnson gastó $500,000 de su propio dinero y entró en la contienda. El eslogan de la campaña de Johnson fue "Gente antes que Política". Su plataforma enfatizó en recortes de impuestos, creación de trabajos, la reducción del gasto del gobierno estatal, y la lucha contra el crimen.

Ganó la nominación del Partido Republicano venciendo al legislador estatal Richard P. Cheney con un margen de 34% a 33% en las elecciones internas, con John Dendahl y el exgobernador David F. Cargo terminando tercero y cuarto respectivamente. Johnson también ganó la elección general, derrotando al gobernador demócrata saliente, Bruce King, con un margen de 50% a 40%.

Como gobernador, Johnson siguió una política estricta de limitación del tamaño del gobierno. Según Mickey D. Barnett, exmiembro del Comité Nacional Republicano, "cada vez que alguien se le acercaba con alguna nueva ley, su primera respuesta siempre era preguntar primeramente si es que el gobierno debía involucrarse en eso". Vetó 200 de las 424 leyes en sus primeros seis meses en el gobierno - un récord nacional de 48% de toda la legislación - y usó su poder de veto de puntos específicos en casi todas las otras leyes.

En su primer presupuesto, Johnson propuso una amplia gama de recortes de impuestos, entre los cuales se encontraban recortes al impuesto por remedios de prescripción, un recorte de 47 millones de dólares al impuesto sobre la renta estatal, y un recorte de 6 centavos por galón al impuesto sobre la gasolina. No obstante, de todas sus propuestas, sólo el recorte al impuesto de la gasolina fue aprobada por la legislatura. Durante el conflicto entre el congreso y el ejecutivo de 1995 y 1996 en los Estados Unidos, Johnson se unió a otros 20 gobernadores republicanos en una petición a los líderes del partido en el congreso a que se mantengan firmes en sus negociaciones del presupuesto contra la administración de Bill Clinton. En los reportes de prensa de la entrega de la carta a los miembros del partido, pidió que se elimine el déficit a través de recortes proporcionales en todo el presupuesto federal.

Aunque Johnson trabajó para reducir el gasto estatal en general, durante su primer mandato el gasto en educación se incrementó en casi un tercio. Cuando las calificaciones y los índices de abandono mejoraron, Johnson cambió sus tácticas y comenzó a promocionar los cheques escolares - un punto importante en las batallas por el presupuesto en su segundo término.

Al igual que otros estados del suroeste, Nuevo México debe lidiar con escasez de agua potable y amenazas de sequía, y estos fueron problemas que se agravaron a finales de los años 1990. En 1998, Johnson estableció un equipo estatal de respuesta a las sequías; lo que resultó en un esfuerzo coordinado entre oficiales estatales y locales para la anticipación de las condiciones de sequía y la diseminación de información cuando estas ocurrían.

Segundo mandato
En 1998, Johnson se postuló para la reelección como gobernador en contra del alcalde de Albuquerque, Martin Chávez. En su campaña, el prometió continuar las políticas de su primer periodo: mejorar la educación; recortar el gasto estatal, los impuestos y la burocracia; y usar su poder de veto frecuentemente. El partido demócrata tenía la intención de vencer a Johnson al presentarse con un fuerte candidato hispano en un estado con una población hispana del 40%, pero Johnson ganó con un margen de 55% a 45%, convirtiéndolo así en el primer gobernador de Nuevo México en servir dos mandatos luego de que los límites de reelección hayan sido extendidos a dos términos en 1991.

Johnson convirtió la promoción de cheques escolares un tema fundamental de su segundo mandato. En 1999, propuso el primer sistema de cheques escolares estatal en los Estados Unidos, que involucraría a 100,000 estudiantes en su primer año. Ese año vetó dos presupuestos que no incluían un programa de cheques escolares y el gobierno estatal se vio amenazado con una paralización. Finalmente Johnson cedió a la mayoría demócrata en ambas cámaras de la legislatura de Nuevo México, las cuales se oponían al plan. Johnson firmó el presupuesto, pero vetó $21 millones, o un 0.5% del mismo.

En 1999, Johnson se convirtió en uno de los funcionarios electos de más alto rango en los Estados Unidos en apoyar la legalización de la marihuana. Diciendo que la Guerra contra las drogas era una "trampa cara", abogó por la descriminalización del uso de la marihuana y se concentró en políticas de reducción de daños para todas las otras drogas ilegales. Comparó las intenciones de hacer cumplir las leyes contra las drogas con los intentos fallidos de prohibir el alcohol. Indicó que la mitad de lo que el gobierno gasta en la policía, cortes y prisiones es para procesar a personas que han infringido en alguna ley contra las drogas. Sugirió que el problema del abuso de drogas debería tratarse como un asunto de salud, y no como un tema criminal. Su enfoque le valió el apoyo del ícono conservador William F. Buckley, al igual que el del Instituto Cato y la revista Rolling Stone.

En el año 2000, Johnson propuso un plan de cheques escolares aún más ambicioso que el que había propuesto el año anterior, bajo el cual cada padre recibiría $3,500 por hijo para educación en cualquier escuela privada o parroquial. Los demócratas buscaban un aumento en el presupuesto de educación de 90 millones de dólares sin incluir los cheques, y cuestionaron la solicitud de Johnson de mayor financiamiento para prisiones estatales, luego de que se había opuesto a la apertura de dos prisiones privadas. Las negociaciones entre el gobernador y la legislatura fueron aguerridas, nuevamente amenazando con una paralización del gobierno.

Ese mismo año, Nuevo México fue azotado por el incendio del Cerro Grande, La forma en que Johnson se enfrentó al desastre le valió elogios por parte de The Denver Post, el cual observó que:

(Johnson) estuvo por toda la región afectada por el incendio del Cerro Grande la semana pasada. Ayudó a los reporteros a entender donde se dirigía el fuego cuando oficiales del Servicio Forestal de menor nivel no podían hacerlo, aceleró el proceso burocrático para involucrar a agencias estatales y federales y la Guardia Nacional, e incluso ayudó a apagar un poco de fuego con sus pies.

En una visita a Los Álamos el anterior miércoles, cuando vio un poco de llamas extenderse a través del césped, hizo que su chofer detuviera el carro. Saltó del auto y pisoteó las llamas, cosa que también hizo su esposa y algunos de los miembros de su staff.

El liderazgo de Johnson durante los incendios fue elogiado por el congresista demócrata Tom Udall, quien dijo: "Yo pienso que la verdadera prueba de liderazgo se da cuando tienes circunstancias como ésta. El sacó sus reservas de energía y ha sido un excelente líder bajo circunstancias muy difíciles aquí".

Rechazó los esfuerzos hechos por el Partido Libertario para reclutarlo como su candidato a las elecciones presidenciales en el año 2000, indicando que él era un firme republicano.

Legado
En una entrevista con la revista Reason en enero de 2001, los logros de Johnson durante su gobernación fueron descritos de la siguiente manera: "ningún aumento de impuestos en seis años, un gran programa de construcción de carreteras, la transición de Medicaid a managed care, la construcción de dos nuevas cárceles privadas, el recorte de 1,200 empleados estatales y el veto a un número récord de leyes".

Andrew Sullivan citó que Johnson "es muy respetado en su estado por su excelente liderazgo durante sus dos periodos como gobernador. Recortó el tamaño del gobierno estatal durante su primer mandato y dejó al estado con un superávit bien alto."

Según un periódico de Nuevo México, "Johnson dejó al estado fiscalmente sólido", y fue "probablemente el gobernador más popular de la década... dejando al estado con un superávit de mil millones de dólares". El The Washington Times reportó que cuando Johnson dejó su puesto, "el tamaño del gobierno estatal había sido reducido en forma sustancial y Nuevo México gozaba de un amplio superávit".

Según el perfil de Johnson en el National Review, "Durante sus mandatos, vetó más leyes que los otros 49 gobernadores combinados — 750 en total, un tercio de las cuales habían sido propuestas por legisladores republicanos. Johnson también utilizó su poder para vetar líneas específicas de las leyes en miles de ocasiones, atribuyendo a sus vetos la eliminación del déficit de Nuevo México y el recorte del crecimiento del gobierno del estado a la mitad." Johnson ha "dicho que sus numerosos vetos, solo dos de los cuales fueron anulados, venían de su filosofía de analizar a todas las cosas según su relación costo-beneficio y que su hacha cayó tanto sobre republicanos como demócratas."

Vida pos-gobernación

Johnson estaba limitado por la constitución del estado, por lo que no pudo postularse para un tercer mandato como gobernador en 2002. Durante las elecciones presidenciales de 2008, Johnson dio su apoyo a Ron Paul para la nominación del partido republicano.

Johnson es parte del Comité Asesor de los Estudiantes por una Política de Drogas Sensata, una organización estudiantil sin fines de lucro que considera que la guerra contra las drogas debe revaluarse. También es parte de la junta directiva de Students For Liberty, una organización política para personas en edad universitaria.

Campaña presidencial de 2012

Acontecimientos previos
Johnson indicó que estaba interesado en postularse a la presidencia de los Estados Unidos en la elección general de 2012. En diciembre de 2009, Johnson contrató al estratega Ronald T. Nielson de NSON Opinion Strategy para que organice el comité 501(c)(4), Our America Initiative. Nielson ha trabajado con Johnson desde 1993 cuando se encargó de administrar su campaña gubernatorial.

En la edición del 20 de abril de 2009 de la revista The American Conservative, Bill Kauffman le dijo a sus lectores que "estén atentos" a la campaña presidencial de Gary Johnson en el 2012, reportando que Johnson le había dicho que "estaba manteniendo sus opciones abiertas para el 2012" y que "tal vez iría por la nominación presidencial republicana en 2012 como un candidato anti-guerra, anti-Fed, pro-libertades personales, pro-recorte de gastos del gobierno — en otras palabras, un Libertario al estilo Ron Paul".

Durante una aparición el 24 de junio de 2009 en Freedom Watch en Fox News, el anfitrión Andrew Napolitano le preguntó a Johnson si se postularía a la presidencia en 2012, a lo que Johnson respondió que pensaba que era inapropiado el expresar abiertamente sus deseos antes de darle una oportunidad a Obama de demostrar lo que podía hacer, pero continuó diciendo que "parece que las libertades personales están siendo botadas por la ventana cada vez más y más".

En una entrevista del 26 de octubre de 2009 con Steve Terrell del Santa Fe New Mexican, Johnson anunció su decisión de formar un comité llamado Our America Iniative para ayudarle a recolectar fondos y promover ideas libertarias. La medida llevó a la prensa y a los seguidores de Johnson a especular de que estaría preparando el terreno para una campaña para la presidencia en 2012.

A lo largo de 2010, Johnson desvió repetidamente cualquier pregunta sobre una posible campaña para la presidencia en 2012, indicando que la condición de 501(c)(4) de su organización le prohibía expresar intenciones de postularse para un cargo político a nivel federal. Sin embargo, se mantuvo muy vocal sobre los problemas que afectaban el país, en particular "el tamaño y el costo del gobierno" y "los déficits y la deuda que han amenazado con consumir la economía estadounidense, y que representan la amenaza número a uno a nuestra seguridad nacional".

CPAC 2011
En febrero de 2011, Johnson fue uno de los presentadores destacados tanto en el Conservative Political Action Conference (CPAC) y en el Republican Liberty Caucus. En el CPAC, "La gente gustó de él - incluso cuando presentó algunos de sus puntos más controversiales." Johnson terminó empatado en el tercer lugar con el gobernador de Nueva Jersey, Chris Christie, en la encuesta extraoficial del CPAC, quedando detrás sólo de Ron Paul y Mitt Romney (y por delante de importantes figuras como el ex Presidente de la Cámara de Representantes, Newt Gingrich, el ex gobernador de Minesota, Tim Pawlenty, el gobernador de Indiana Mitch Daniels y la exgobernadora de Alaska, Sarah Palin). David Weigel de la Revista Slate indicó que Johson había sido el segundo más grande ganador de la conferencia, escribiendo que su "obtención del tercer lugar en la encuesta extraoficial le dio a Johnson su primer enganche real con la prensa... conoció a muchos reporteros, tuvo un pequeño melé luego del voto, y ahora es un caballo negro con un tono un poco más claro".

Campaña en las elecciones primarias

El 21 de abril de 2011 Johnson anunció vía Twitter, "Voy a postularme a la presidencia" ("I am running for president"). Luego de su anuncio dio un discurso en el edificio del Congreso de Nuevo Hampshire en Concord. Fue el primero de un gran número de candidatos que anunciarían sus candidaturas para la nominación presidencial del Partido Republicano.

Johnson eligió a Ron Neilson, el director de sus dos campañas gobernatoriales en Nuevo México, como su director de campaña. Como resultado de esto, su campaña está siendo dirigida desde Salt Lake City, Utah. El consejero en asuntos económicos de Johnson es el profesor de economía de la Universidad de Harvard, Jeffery Miron.

Inicialmente, Johnson tenía la esperanza de que Ron Paul no se postulara a la presidencia, para que de esta manera Johnson pudiera acaparar toda la red de votantes libertarios de Paul. Johnson incluso viajó a Houston a contarle a Paul sobre su decisión en persona. No obstante, Paul anunció su candidatura el 13 de mayo de 2011.

Johnson participó en el primer debate presidencial del partido republicano organizado por Fox News en Carolina del Sur el 5 de mayo de 2011, junto a Herman Cain, Ron Paul, Tim Pawlenty, and Rick Santorum. Mitt Romney y Michele Bachmann no participaron.

Johnson fue excluido de los siguientes tres debates del 13 de junio (organizado por CNN en Nuevo Hampshire), el 11 de agosto (organizado por Fox News en Iowa), y el 7 de septiembre (organizado por CNN en California). Luego de ser excluido la primera vez, Johnson hizo un video de 43 minutos respondiendo a todas las preguntas del debate y lo publicó en Youtube.
 La primera exclusión, la cual fue publicada públicamente, le dio a Johnson "un pequeño empujón" al reconocimiento de su nombre y produjo "un pequeño aumento" en las donaciones. Pero "en el largo plazo las consecuencias fueron terribles".  Para el trimestre que concluía el 30 de junio, Johnson apenas había recaudado $180.000. Pese al hecho que, en algunas encuestas, Johnson estaba por encima de Rick Santorum o Jon Huntsman, quienes fueron invitados a los debates, Johnson no fue invitado.

Luego, el 21 de septiembre, ya que Johnson había alcanzado por lo menos 2% en las últimas encuestas, Fox News decidió que podía participar en un debate en Florida el 23 de septiembre, el cual estaba siendo co-organizado con el Partido Republicano de Florida (el partido protestó la inclusión de Johnson). Johnson participó, presentándose junto a Michele Bachmann, Herman Cain, Newt Gingrich, Jon Huntsman, Ron Paul, Rick Perry, Mitt Romney, y Rick Santorum. Durante el debate, Johnson proveyó lo que muchos medios, incluyendo a Los Angeles Times y a Time, calificaron como la mejor frase de la noche: "Los dos perros de mi vecino han creado más trabajo listo para ser recogido que esta administración". Entertainment Weekly incluso fue de la opinión de que Johnson había ganado el debate.

Pese a que Johnson centró gran parte de sus actividades proselitistas en la primaria de Nuevo Hampshire, el 29 de noviembre de 2011 anunció que ya no haría más campaña allí "dada su incapacidad de obtener tracción con la primaria a un poco más de un mes". Hubo especulación en la prensa de que podía buscar la elección como candidato del Partido Libertario, algo que Johnson admitió estaba considerando hacer. En diciembre, Político reportó que Johnson abandonaría las primarias republicanas y anunciaría su intención de obtener la nominación del Partido Libertario en una conferencia de prensa el 28 de diciembre.

Al mismo tiempo instó a sus seguidores a votar por Ron Paul en las primarias republicanas.

Cambio al Partido Libertario
El 28 de diciembre de 2011, Johnson retiró su candidatura para la nominación presidencial del Partido Republicano y declaró que continuaría su campaña y buscaría la nominación del Partido Libertario. Al mismo tiempo, exhortó a sus seguidores en el Partido Republicano a votar por Ron Paul en las primarias.

El 5 de mayo de 2012 fue elegido como el candidato presidencial del Partido Libertario en la convención del partido en Las Vegas, Nevada. Johnson fue elegido con más del 70% del total de los votos. Su candidato a la vicepresidencia es James P. Gray, un exjuez del Condado de Orange en California.

Elecciones generales
En las elecciones generales celebradas el 6 de noviembre de 2012, Johnson obtuvo aproximadamente el 1% del voto popular. Su mayor cantidad de votos vinieron de su estado, Nuevo México, donde obtuvo el 3.5% de los votos. La cantidad de votos recibida por el exgobernador a nivel nacional significó un nuevo récord para el Partido Libertario.

Posiciones políticas
En general, Johnson es conservador en lo fiscal, libertario en lo social, y tiene una marcado apego a una filosofía de gobierno limitado.

Johnson está a favor de la simplificación y la reducción de impuestos.  Durante su gobernación, Johnson recortó los impuestos catorce veces y nunca los aumentó.  Debido a su posición con respecto a los impuestos, David Weigel de la Revista Slate lo ha descrito como "el candidato original del Tea Party".

Johnson apoya el balanceo del presupuesto federal en forma inmediata. Apoya recortes de gastos gubernamentales, incluyendo Medicare, Medicaid y otros programas de Seguridad Social. Sus planes incluyen el recorte de Medicare y Medicaid en un 43% y convertirlos en programas de paquetes de ayuda federales, y cuyo control de gastos quede en manos de los estados para crear "cincuenta laboratorios de innovación". Aboga por una ley que permita que los estados declaren bancarrota y descarte expresamente el rescate de cualquiera de ellos.

Se opuso a la participación de Estados Unidos en la Guerra en Afganistán y la Guerra Civil de Libia. También se opuso desde un principio a la Guerra de Irak, y ha hecho un llamado para terminar con la presencia estadounidense en ese país de inmediato.

Vida personal

Familia
Johnson estuvo casado con Dee Johnson (neé Simms) (1952-2006) entre 1977 y 2005. Como primera dama, estuvo involucrada en campañas en contra del cigarrillo y el cáncer de mamas, y supervisó la expansión de la Mansión del Gobernador. Inició su separación en mayo de 2005, y anunció que se estaban divorciando cuatro meses después.

Dee Johnson murió en forma inesperada el 22 de diciembre de 2006 a los 54 años. Se determinó en febrero del año siguiente que su muerte había sido causada por enfermedad cardíaca hipertensiva. El columnista sindical John Dendahl expresó su sorpresa por su muerte, ya que había estado "muy viva" tan solo dos semanas antes. Luego de su muerte, Johnson dijo, "la gente no pudo haber tenido un mejor voluntario número uno, porque eso fue lo que ella era. Cualquiera que haya sido el problema, siempre estaba ahí para ayudar".

Johnson y su fenecida esposa tienen dos hijos mayores: una hija, Seah (nacida en 1979), y un hijo, Erik (nacido en 1982).

Actualmente está comprometido con Kate Prusack, una agente inmobiliaria de Santa Fé, con la cual comenzó a salir en 2008 luego de conocerse andando en bicicleta. Johnson le propuso matrimonio en el teleférico del Taos Ski Valley en Nuevo México. Viven juntos en Taos, Nuevo México en una casa que él mismo construyó.

Historial electoral

Bibliografía
 Seven Principles of Good Government, 2012, ISBN 978-1563439131

Referencias

Enlaces externos

 Gary Johnson 2012  official campaign site
 Financial information at OpenSecrets.org
 2001 and 2002 State of the State speeches from stateline.org
 Failure-to-Launch, Nick Heil, Outside, September 12, 2011
 Is This the Sanest Man Running for President?, Lisa DePaulo, GQ, November 2011
 Republican Presidential Candidate Gary Johnson On Technology, Benjamin Kuo, socalTECH.com, November 2011

Activistas de Estados Unidos
Activistas por la legalización de las drogas
Alumnado de la Universidad de Nuevo México
Candidatos a la presidencia de Estados Unidos en 2016
Escritores sobre política
Empresarios de Estados Unidos
Escaladores del Monte Everest
Gobernadores de Nuevo México
Liberales de Estados Unidos
Libertarios de Estados Unidos
Luteranos de Estados Unidos
Republicanos de Nuevo México

Gary Johnson


ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශිය සභා 276 ක් ඇති අතර ඒවා රටේ තුන්වන ස්ථරයේ නගරවල මුලසුන හොබවන ව්‍යවස්ථාදායක ආයතන වේ. 1987 දී ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් හඳුන්වා දුන් ප්‍රාදේශිය සභා පළාත් සභා අංශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් පාලන ක්‍රමය තුළ බලය බෙදා හරින ලද විෂයයක් බවට පත්විය. ප්‍රාදේශිය සභා බලප්‍රදේශයක 16,726,000 ක ජනතාවක් පාලනය වේ. එක් සභාවකට 5 සිට 23 බැගින් මන්ත්‍රීවරුන් 3,624 ක් සිටිති.

ලැයිස්තුව

බස්නාහිර පළාත

වයඹ පළාත

මධ්‍යම පළාත

ඌව පළාත

දකුණු පළාත

සබරගමුව පළාත

උතුරුමැද පළාත

උතුරු පළාත

නැගෙනහිර පළාත

නවතම

 නාමකරණය

 තමන්කඩුව ප්‍රාදේශීය සභාව 2017 වසරේ දී පොළොන්නරුව ප්‍රාදේශීය සභාව බවට පත්විය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශිය සභා ලැයිස්තුව


Halifax Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Halifax Township (North Carolina)
 Halifax Township (Pennsylvania)

Halifax Township