Mitraizm, Mitra tarikatı ya da Mitras Gizemleri, Antik Pers dünyasının, Eleusis ve İsis Sırları olarak bilinen diğer gizli kültlerde, yani ezoterik olarak nitelendirilebilecek geleneklerde olduğu gibi sadece bu tarîkata kabul edilenlere açıklanan sırlar etrafında gelişmiş bir mistik iran kültüdür. M.S. 1. yüzyıl ile 4. yüzyıl arası Pers İmparatorluğu askerleri arasında yaygınlaşmıştır.

Mitraizm öğretisiyle ilgili hiçbir yazılı belge ele geçmemiş, fakat bunun yanında arkeolojik olarak antik dünyaya dair birçok dokümana sahiptir. Ancak açıklayıcı antik belgeler olmadığı sürece bunların yorumlanması da karmaşık bir hâl almaktadır. Mitra'nın en belirgin tasvirleri şöyle görülmektedir:
 Mitra'nın kayadan doğması
 Mitra tarafından boğazlanan bir boğa
 Başka bâzı hayvanların boğalı tabloda bulunmaları
 Mitra'nın hep başında Frigya tâcı olması
 Çoğu zaman Mitra'nın başından Güneş ışınlarını andıran çizgiler çıkması
 İki yardımcılarının biri aşağı, biri yukarı bakan birer meşale tutmaları
 Mitra'nın Ay ve Güneş'i temsil eden tanrılarla beraber ve dostluk içinde resimlenmesi

"Mitra" ifadesi, en eski olarak Hinduizmin Vedalar'ında kullanılmıştır. Daha sonra çeşitli sürümleri türemiştir. Sonradan türeyen sürümlerinden en önemlileri Pers Mitraizmi ve Roma Mitraizmidir. Roma Mitraizminin Hristiyanlık dinini doğrudan etkilediği iddia edilmektedir.

Roma Mitraizminde Mitra'nın Sırları'nın Güneş'in ve yıldız gruplarının gökyüzündeki uzun dönemli hareketleri ile ilgili olması muhtemeldir:
 Mâbetleri yeraltında, penceresiz, duvarları ve tavanları yıldız motifleriyle süslü
 Aralık sonu ve haziran sonu (Güneş'in en yüksek ve en alçak durduğu günler) kutlu günler olarak bilinmesi
 Mitra resimlemelerinde kullanılan hayvanların 12 ufuk yıldız gruplarının simgeleri olması
 Bu 12 yıldız gruplarının her iki bin yılda bir 12'de bir dönüyor olması (Boğanın boğazlanması, Boğa burcu yıldızlarının yerlerini bir sonraki gruba bırakmalarını mı anlatıyor?)
 Bâzı Mitra resimlemelerinde kullanılan X simgesi, ekvatorla burç yıldız grupları dairesinin birbirleriyle nasıl kesiştiklerini mi anlatıyor?

Hint, İran ve Komagene Mitrası çok tanrılı bir sistemde ahit, yemin, anlaşmadan sorumlu ilahî varlıktır. Sözleşmelere uyulmasını denetlemenin yanında her şeyi görendir. Gerçeğin, sığırların, hasadın ve suyun koruyucusudur. Boğanın boğazlanması ile alakalı olmadığını da varsayan uzmanlar bulunmaktadır.

Kökeni
Mitraizmin kendi kendine gelişmiş bir inanç mı, yoksa Zerdüştlüğün bir yan kolundan mı türemiş olduğu tartışmalıdır. Çünkü Roma'nın Mitras tarikatı, mitolojisi ve dinî tatbikleri, Hint-Fars Mitra inancından önemli ölçüde ayrılır.

Yıldız gruplarının gökyüzündeki uzun dönemli hareketleri Eski Mısır ve Mezopotamya rahiplerince incelenmişti. Bir mâbedin 2.000 yıl sonra ekseninin yönünün yıldız gruplarının dönmesine benzer bir açıyla değiştirilerek yeniden inşa edilmesi, Mitraizmin kökenleri hakkında bir ipucu olabilir. Zerdüşt kutsal varlıklarından birinin Mitra olması da Mitra geleneğinin daha eski olmasından olabilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ostia Antica Mithraeum at the Baths of Mithras . (YouTube video)
 Mithraeum
 "Mithra Gizemleri"
 Google Maps: Mithraea'nın konumlarının haritası
 Archaeology magazine
 A list of Mithraea
 Franz Cumont makalesi
 Ostia Mithraea
 Edebi kaynaklar
 Anıtlar ve yazıtlardan oluşan bir galeri
 Mithras Kültü açıklaması  (YouTube video - kaynaklarla)

Hristiyanlık ve Greko-Romen dünya
Paganizm
Roma İmparatorluğu'nda din

Mitraizm


A menstrual cup is a menstrual hygiene device which is inserted into the vagina during menstruation. Its purpose is to collect menstrual fluid (blood from the uterine lining mixed with other fluids). Menstrual cups are usually made of flexible medical grade silicone, latex, or a thermoplastic isomer. They are shaped like a bell with a stem or a ring. The stem is used for insertion and removal, and the bell-shaped cup seals against the vaginal wall just below the cervix and collects menstrual fluid. This is unlike tampons and menstrual pads, which absorb the fluid instead.

Every 4–12 hours (depending on the amount of flow), the cup is removed, emptied, rinsed, and reinserted. After each period, the cup requires cleaning. One cup may be reusable for up to 10 years, making their long-term cost lower than that of disposable tampons or pads, though the initial cost is higher. As menstrual cups are reusable, they generate less solid waste than tampons and pads, both from the products themselves and from their packaging. Most menstrual cup brands sell a smaller and a larger size. Some menstrual cups are sold colorless and translucent, but several brands also offer colored cups.

Menstrual cups typically do not leak if used properly, though incorrect placement or inadequate cup size can cause some women to experience leakage. Menstrual cups are a safe alternative to other menstrual products; risk of toxic shock syndrome infection is similar or less with menstrual cups compared to pads or tampons.

Use

The menstrual cup is first folded or pinched and then inserted into the vagina. It will normally unfold automatically and create a light seal against the cervix. In some cases, the user may need to twist the cup or flex the vaginal muscles to ensure the cup is fully open. If correctly inserted, the cup should not leak or cause any discomfort. The stem should be completely inside the vagina. If it is not, the stem can be trimmed. There are various folding techniques for insertion; common folds include the c-fold, as well as the punch-down fold.

If lubrication is necessary for insertion, it should be water-based, as silicone lubricant can be damaging to the silicone.

After 4–12 hours of use (depending on the amount of flow), the cup is removed by reaching up to its stem to find the base. Simply pulling on the stem is not recommended to remove the cup, as this can create suction. The base of the cup is pinched to release the seal, and the cup is removed. After emptying, a menstrual cup should be rinsed or wiped and reinserted. It can be washed with a mild soap, and sterilized in boiling water for a few minutes at the end of the cycle. Alternatively, sterilizing solutions (usually developed for baby bottles and breast pump equipment) may be used to soak the cup. Specific cleaning instructions vary by brand.

Advantages
 When using a menstrual cup, the menstrual fluid is collected after it flows from the cervix and is held in liquid form. With tampons, liquid is absorbed and held in semi-coagulated form against the cervix.
 If a user needs to track the amount of menses produced (e.g., for medical reasons), a menstrual cup allows one to do so accurately.
 Users employ about 1-2 liters of water to clear menstrual cups.

Acceptability studies

In a randomized controlled feasibility study in rural western Kenya, adolescent primary school girls were provided with menstrual cups or menstrual pads instead of traditional menstrual care items of cloth or tissue. Girls provided with menstrual cups had a lower prevalence of sexually transmitted infections than control groups. Also, the prevalence of bacterial vaginosis was lower among cup users compared with menstrual pad users or those continuing other usual practice.

Access to water and hygiene

 Cleaning a menstrual cup in a public toilet can pose problems as the handwashing sinks are often in a public space rather than in the toilet cubicle. Some manufacturers suggest wiping out the cup with a clean tissue and cleaning the cup at the next private opportunity. The user could also carry a small bottle of water to rinse the cup privately over the toilet. Another option is to use wet wipes. Since menstrual cups only need to be emptied after half a day or less often (unless the flow is very heavy) many users do not have to empty them in public toilets, but rather wait until they return home.
 A lack of clean water and soap for handwashing, needed before inserting the cup, presents a problem to women in developing countries. Insertion requires thorough washing of the cup and hands to avoid introducing new bacteria into the vagina, which may heighten the risk of UTIs and other infections. Disposable and reusable pads do not demand the same hand hygiene, though reusable pads also require access to water for washing out pads.
 Because menstrual cups require boiling once a month, this can be a problem in developing countries if there is a lack of water, firewood, and good hygiene practices. Other options currently in use, such as rags that are washed, may be less hygienic.
 Removing a menstrual cup can be messy. Sometimes menstrual blood can spill during removal, although many women remove the device while hovering over a toilet to catch such spillage.

When using a urine-diverting dry toilet, menstrual blood can be emptied into the part that receives the feces. If any menstrual blood falls into the funnel for urine, it can be rinsed away with water.

Leakage
Menstrual cups collect menstrual fluid inside the vagina and generally do not leak (if emptied often enough and inserted properly). Some women experience leakage due to improper use or cup size. For example, a menstrual cup may leak if it is not inserted correctly and does not pop open completely and seal against the walls of the vagina. Some factors mentioned in association with leakage included menorrhagia, unusual anatomy of the uterus, need for a larger size of menstrual cup, and incorrect placement of the menstrual cup, or that it had filled to capacity. However, a proper seal may continue to contain fluid in the upper vagina even if the cup is full.

The frequency of reported leakage for menstrual cups is similar or lower than for tampons and pads.

Safety
Menstrual cups are safe when used as directed and no health risks related to their use have been found.

No medical research was conducted to ensure that menstrual cups were safe prior to introduction on the market. Early research in 1962 evaluated 50 women using a bell-shaped cup. The researchers obtained vaginal smears, gram stains, and basic aerobic cultures of vaginal secretions. Vaginal speculum examination was performed, and pH was measured. No significant changes were noted. This report was the first containing extensive information on the safety and acceptability of a widely used menstrual cup that included both preclinical and clinical testing and over 10 years of post-marketing surveillance.

One case report noted the development of endometriosis and adenomyosis in one menstrual cup user. Additionally, one survey with a small sample size indicated a possible link. Therefore, two organizations have issued a combined statement that urged further research. However, the U.S. Food and Drug Administration declined to remove menstrual cups from the market, saying that there was insufficient evidence of risk.

No differences in the growth of Staphylococcus aureus or health harms were identified among school girls provided with menstrual cups compared to those using menstrual pads, or continuing their usual practice in rural western Kenya.

Menstrual cups can be used with an IUD; however, there is an unclear association with respect to IUD expulsion.

Toxic shock syndrome
Toxic shock syndrome (TSS) is a potentially fatal bacterial illness. Scientists have recognized an association between TSS and tampon use, although the exact connection remains unclear. TSS caused by menstrual cup use appears to be very rare. The probable reason for this is that menstrual cups are not absorbent, do not irritate the vaginal mucosal tissue, and so do not change the vaginal flora in any measurable amount.

Research has shown that the cup has no impact on the vaginal flora, which means there is no effect on the presence of S. aureus, the bacterium that can cause TSS. The risk of TSS associated with cervical caps used for contraception in the female barrier method is also very low. Cervical caps and menstrual cups both use mostly medical grade silicone or latex.

A widely reported study showed that in vitro, bacteria associated with toxic shock syndrome (TSS) are capable of growing on menstrual cups.

A 2019 review found the risk of toxic shock syndrome with menstrual cup use to be low, with five cases identified via their literature search. Data from the United States showed rates of TSS to be lower in women using menstrual cups versus high-absorbency tampons. Infection risk is similar or less with menstrual cups compared to pads or tampons.

Types
Menstrual cups are generally bell-shaped, with a few exceptions. Most brands use medical grade silicone as the material for the menstrual cup, although latex and thermoplastic elastomer are also options. Menstrual cups made from silicone are generally designed to last for 1–5 years.

The majority of menstrual cups on the market are reusable, rather than disposable.

Size, shape, and flexibility

Most menstrual cup brands sell a smaller and a larger size. The smaller size is typically recommended for women under 30 or women who have not given birth vaginally. The larger size is typically recommended for women over 30 or have given birth vaginally, or have a heavy flow. However, there have been no studies that show any need for a different sized cup base on age or parity. Cups with even smaller sizes are recommended for teenagers, as well as women and girls who are more physically fit, as those with stronger pelvic floor muscles may find a larger cup uncomfortable. If the cervix sits particularly low or is tilted, a shorter cup may be more suitable. Capacity is important for women who have a heavier flow. Menstrual cup capacity varies by size. Approximately, small size cups hold 15-25 ml, medium size cups hold 20-30 ml, and large cups hold 30-40 ml.

Menstrual cups also vary by firmness or flexibility. Some companies offer a range of firmness levels in their cups. A firmer cup pops open more easily after insertion and may hold a more consistent seal against the vaginal wall (preventing leaks), but some women find softer cups more comfortable to insert.

Color
The silicone of which most brands of cups are produced is naturally colorless and translucent. Several brands offer colored cups as well as, or instead of the colorless ones. Translucent cups lose their initial appearance faster than colored – they tend to get yellowish stains with use. The shade of a colored cup may change over time, though stains are often not as obvious on colored cups. Stains on any color of the cup can often be removed or at least lightened by soaking the cup in diluted hydrogen peroxide and/or leaving it out in the sun for a few hours.

Most cups produced do not have any other additives to them, except for the colored cups. The coloring used is reported to be safe and approved by the FDA for medical use and food coloring.

Similar devices

Menstrual discs (also called cervical cups) are disc-shaped, like a diaphragm, with a flexible outer ring and a soft, collapsible center. They collect menstrual fluid like menstrual cups, but stay in place by hooking behind the pubic bone instead of relying on suction. Menstrual discs come in both disposable and reusable varieties.

Cost
The costs for menstrual cups vary widely, from US$0.7 to $47 per cup (based on a 2019 review of 199 brands of menstrual cups available in 99 countries).

Reusable menstrual products (including menstrual cups, but not disposable menstrual cups) are more economical than disposable products. Money will be saved using a menstrual cup, compared with other options such as tampons. If a woman menstruates for 40 years, the lifetime expense for pads and tampons is US$2,400. If the average silicone menstrual cup lasts between one and five years, then between eight and 40 would be needed in 40 years. If a menstrual cup costs US$30 (costs vary by manufacturer), the lifetime cost for a menstrual cup would be between US$240 and US$1,200.

The up-front cost of a menstrual cup may be expensive for women from low-income households, especially in developing countries. Buying pads or using rags monthly may seem more affordable than purchasing a menstrual cup, though the lifetime cost is higher.

Environmental impact
Since they are reusable, menstrual cups help to reduce solid waste. Some disposable menstrual pads and plastic tampon applicators can take 25 years to break down in the ocean and can cause a significant environmental impact. Biodegradable sanitary options are also available, and these decompose in a short period of time, but they must be composted, and not disposed of in a landfill.

When considering a 10-year time period, waste from consistent use of a menstrual cup is only a small fraction of the waste of pads or tampons. For example, if compared with using 12 pads per period, use of a menstrual cup would produce only 0.4% of the plastic waste.

Each year, an estimated 20 billion pads and tampons are discarded in North America. They typically end up in landfills or are incinerated, which can have a great impact on the environment. Most of the pads and tampons are made of cotton and plastic. Plastic takes about 50 or more years and cotton starts degrading after 90 days if it is composted.

Given that the menstrual cup is reusable, its use greatly decreases the amount of waste generated from menstrual cycles, as there is no daily waste and the amount of discarded packaging decreases as well. After their life span is over, the silicone cups are put in landfills or incinerated.

Menstrual cups may be emptied into a small hole in the soil or in compost piles, since menstrual fluid is a valuable fertilizer for plants and any pathogens of sexually transmitted diseases will quickly be destroyed by soil microbes. The water used to rinse the cups can be disposed of in the same way. This reduces the amount of wastewater that needs to be treated.

In developing countries, solid waste management is often lacking. Here, menstrual cups have an advantage over disposable pads or tampons as they do not contribute to the solid waste issues in the communities or generate embarrassing refuse that others may see.

History
Menstrual cups may have been inspired by other types of vaginal inserts used throughout history. Vaginal inserts had various purposes from birth control, enabling abortions, to supporting a prolapsed uterus. The first version of what we would now call a menstrual cup was a rubber sack attached to a rubber ring created by S.L. Hockert in 1867, which was patented in the United States. An early version of a bullet-shaped menstrual cup was patented in 1932, by the midwifery group of McGlasson and Perkins. Leona Chalmers patented the first usable commercial cup in 1937. Other menstrual cups were patented in 1935, 1937, and 1950. The Tassaway brand of menstrual cups was introduced in the 1960s, but it was not a commercial success. Early menstrual cups were made of rubber.

In 1987, another latex rubber menstrual cup, The Keeper, was manufactured in the United States. This proved to be the first commercially viable menstrual cup and it is still available today. The first silicone menstrual cup was the UK-manufactured Mooncup in 2001. Most menstrual cups are now manufactured from medical grade silicone because of its durability and hypoallergenic properties, though there are also brands made of TPE (thermoplastic elastomer). Menstrual cups are becoming more popular worldwide, with many different brands, shapes, and sizes on the market. Most are reusable, though there is at least one brand of disposable menstrual cups currently manufactured.

Some non-governmental organizations (NGOs) and companies have begun to propose menstrual cups to women in developing countries since about 2010, for example in Kenya and South Africa. Menstrual cups are regarded as a low-cost and environmentally friendly alternative to sanitary cloth, expensive disposable pads, or "nothing" – the reality for many women in developing countries.

While numerous companies all over the world offer this product it was still not well known in around 2010. It may be difficult for companies to make profit from this product as one single menstrual cup can last a girl or woman five years or longer. Most women hear of menstrual cups through the internet or word of mouth, rather than through conventional advertising on TV for example.

Society and culture

Developing countries

Menstrual cups can be useful as a means of menstrual hygiene management for women in developing countries where access to affordable sanitary products may be limited. A lack of affordable hygiene products means inadequate, unhygienic alternatives are often used, which can present a serious health risk. Menstrual cups offer a long-term solution compared to some other feminine hygiene products because they do not need to be replaced monthly.

The municipality of Alappuzha in Kerala, India launched a project in 2019 and gave away 5,000 menstrual cups for free to female residents. The purpose of this was to encourage the use of these cups instead of non-biodegradable menstrual pads to reduce waste production. In 2022, Kumbalangi, a village in Kerala, became India's first sanitary napkin free panchayat under a project called "Avalkkayi", which gave away 5,700 menstrual cups for free.

Cultural aspects

Feminine hygiene products that need to be inserted into the vagina can be unacceptable for cultural reasons. There are myths that they interfere with female reproductive organs and that they cause females to lose their virginity. Use of a menstrual cup could stretch or break the hymen. Since some cultures value the preservation of the hymen as evidence of virginity, this can discourage young women from using cups.

See also
Cervical cap
Diaphragm (contraceptive)
Menstrual Hygiene Day
Period panties

References

Feminine hygiene
Menstrual cycle
Personal hygiene products

Menstrual cup


Le refuge du Fond d'Aussois est un refuge situé en France dans le département de la Savoie en région Auvergne-Rhône-Alpes, au cœur du parc national de la Vanoise.

Histoire

Caractéristiques et informations
Ce refuge bénéficie d'un gardiennage durant une partie de l'année. Sa capacité d'accueil est de 52 places, cependant lorsqu'il n'est pas gardé le nombre de places est réduit à 20. Le refuge dispose d'une salle hors-sac pourvue de divers équipements.

Accès
Pour accéder au refuge du Fond d'Aussois, il faut se rendre au parking du Plan d'Amont, puis marcher environ  en direction du nord vers la roche Chevrière. En hiver, il est possible d'emprunter les remontées mécaniques de la station d'Aussois.

Ascensions
 Pointe de l'Observatoire
 Pointe de l'Échelle
 Dôme de l'Arpont
 Pointe de Labby
 Aiguille Doran

Traversées
Le refuge permet la traversée de la Vanoise entre Aussois et Pralognan, en passant par le col d'Aussois et le refuge du Roc de la Pêche.

Alentours
Le refuge est situé entre la pointe de l'Échelle, à l'ouest, et la dent Parrachée, à l'est, et est dominé par la tête d'Aussois et la roche Chevrière au nord. La vue au sud donne sur les dents d'Ambin et l'aiguille de Scolette, sur le versant méridional de la Maurienne. Plus bas dans le vallon se trouvent deux petits lacs de barrage, le plan d'Amont et le plan d'Aval. Le vallon est peuplé de tarines et de chèvres, ainsi que de faune sauvage (chamois, marmottes, loups...).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des refuges des Alpes
 Sport en Pays de Savoie

Refuge de montagne des Alpes françaises
Refuge de montagne dans le parc national de la Vanoise
Refuge de montagne du massif de la Vanoise

Refuge du Fond d'Aussois


A position circle is a circle that can be measured both from a chart and from the surface of the earth for the purpose of position fixing. For the purposes of land or coastal navigation, a position circle can be generated by making a horizontal angle measurement between two landmarks using a sextant. Two overlapping position circles, or one position circle and one or more other observations can be used to give a position  fix.

When a horizontal angle measurement is made between two known points on land, the observer will be located at the apex of a triangle, with the other two corners of this triangle consisting of the landmark pair. The observer will also be sitting on a set of points that fall along a large circle. The diameter of the circle will be dependent upon the distance between the landmark pair and the range of the observer to the landmark pair. At each point along this circle, the angular separation between the landmark pairs will be the same. Two such circles exist, one in front of the landmark pair, and one on the backside. It is usually straightforward to tell which circle is relevant. After the observation is made, the angular reading can be transferred onto a nautical chart (or map) by means of a protractor instrument.

The origin of the circle can be found as follows. Draw a baseline connecting the two landmarks. Bisect the line using a compass. Construct a line 90 degrees to the baseline using a compass. Using a protractor, draw a line from either landmark to intersect the 90 degree line off the baseline at the observed angle. This point is the origin of the circle of position. Using a compass again, the entire circle can be drawn.

See also

 Navigation
 Position line
 Compass

References

Navigation
Curves

Position circle


Pasmann ist der Familienname folgender Personen:

 Hieronymus Pasmann (1641–1716), deutscher Theologe und Pädagoge

Siehe auch:
 Pašman
 Paßmann
 Passman

Pasmann


An Masdevallia tsubotae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia tsubotae in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia tsubotae


DNK analiza postupak je utvrđivanja karakteristika DNK pojedinca. DNK analiza namijenjena identificiranju vrste, a ne jedinke, naziva se DNK barkodiranje. Genetska identifikacija, genetičko testiranje i genetsko profiliranje tehnike su koje se koriste za identifikaciju jedinki iste vrste samo pomoću uzoraka njihove deoksiribonukleinske kiseline (DNK), odnosno genetskog materijala. Ovu upotrebu genetskog materijala uveo je 1985. na Sveučilištu u Leicesteru njezin izumitelj Sir Alec Jeffries.

DNK analiza forenzička je  tehnika u kriminalističkim istragama, koja uspoređuje profile osumnjičenika s DNK dokazima kako bi se procijenila vjerojatnost da su bili uključeni u zločin. Također se koristi u testiranju očinstva, za određivanje podobnosti za imigraciju te u genealoškim i medicinskim istraživanjima. DNK analiza također se koristi u istraživanju populacije životinja i biljaka u poljima zoologije, botanike i poljoprivrede.

Počevši od 1980-ih, znanstveni napredak omogućio je korištenje DNK kao materijala za identifikaciju pojedinca. Prvi patent koji izravno pokriva korištenje varijacije DNK u forenzičke svrhe podnio je Jeffrey Glasberg 1983. godine, na temelju istraživanja koje je proveo na Sveučilištu Rockefeller 1981. godine. U Ujedinjenom Kraljevstvu, genetičar Sir Alec Jeffries samostalno je razvio postupak DNK analize početkom 1984. radeći na Odjelu za genetiku Sveučilišta u Leicesteru.

Dvoje ljudi općenito ima veliku većinu zajedničkih sekvenci DNK. Genetska identifikacija koristi mikrosatelite - nizove koji se ponavljaju i imaju visok stupanj varijacije. Dvije osobe koje nisu u krvnom srodstvu imat će različit broj mikrosatelita na određenom lokusu. Korištenjem PCR-a za određivanje stupnja ponavljanja sekvence na nekoliko lokusa, moguće je pronaći istu sekvencu koja se u normalnim okolnostima ne bi mogla slučajno uspostaviti.

Forenzički stručnjaci opsežno koriste genetsku identifikaciju kako bi ustanovili moguću vezu između uzoraka krvi, kose, sline ili sjemena. Ova metoda identifikacije također je pomogla u mnogim slučajevima kada su pojedinci pogrešno optuženi i njihova nevinost utvrđena. Također se koristi u studijama populacije divljih životinja, testiranju očinstva, identifikaciji lešine i sastavu hrane. Ova vrsta identifikacije također se pokazala korisnom u postavljanju hipoteze o uzorku ljudske dijaspore u prapovijesti.

Testiranje se provodi prema pravilima pravosudnoga tijela koje zahtijeva takvo testiranje. Ova vrsta testiranja obično je dobrovoljna, ali se može zatražiti i temeljem sudskog naloga. Nekoliko pravnih sustava u različitim zemljama započelo je sastavljanje jedinstvenih baza podataka koje sadrže genetske podatke osuđenika. Od 2005. Ujedinjeno Kraljevstvo trenutno ima najveću bazu podataka te vrste na svijetu s više od 2 milijuna primjeraka. Veličina ove baze podataka i brzina kojom raste od posebnog su interesa za neke skupine za građanska prava u Ujedinjenom Kraljevstvu, gdje policija ima visok stupanj prava i ovlasti dobiti uzorke od interesa, pa čak i imati ih pravo zadržati čak i nakon oslobađajuće presude.

Izvori

Deoksiribonukleinska kiselina
Molekularna biologija
Forenzika

DNK analiza


Bruno Benne, né en 1980 à Toulouse, est un chorégraphe et danseur français en danse contemporaine et en danse baroque.

Biographie
Spécialisé en danses et musiques baroques, Bruno Benne fonde la compagnie Beaux-Champs en 2013. Il développe une vision moderne et hybride de la danse baroque par son approche contemporaine.

Après une formation en danse classique au Conservatoire à rayonnement régional de Toulouse, il poursuit ses études en danse contemporaine au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris. En 2005, il rencontre deux spécialistes de la danse baroque, Béatrice Massin et Marie-Geneviève Massé, puis prend part à nombre de leurs créations. D'autres rencontres aiguiseront son apprentissage, comme l'interprétation des chorégraphies d'Atys de la pionnière Francine Lancelot. En tant qu'interprète, il a par exemple dansé à l'opéra royal du château de Versailles, au Festival international de danse contemporaine CDC, à l'Opéra Comique de Paris, au Santa Barbara Historical Dance Workshop, au Bard College et à la Brooklyn Academy of Music.

Dès ses débuts en tant que chorégraphe, il rencontre Lucinda Childs avec qui il collabore à trois reprises entre 2013 et 2017. Il crée plusieurs pièces avec la compagnie Beaux-Champs, telles que SQUARE (2016), Caractères (2019) ou Rapides water music (2022). Ses pièces ont été jouées entre autres au centre national de la danse de Pantin, à KLAP Maison pour la Danse de Marseille et au Centre Chorégraphique National de Tours

Bruno Benne est boursier de la Fondation Beaumarchais SACD en 2015 et Artiste Associé à La Barcarolle - EPCC Saint Omer de 2021 à 2024.

Chorégraphies
Bruno Benne a réalisé différentes chorégraphies, dont par exemple :

 Rapides - water music (2022), création pour 10 interprètes, sur les suites de la Water Music de G.F. Haendel revisitées par le compositeur Youri Bessières.
 Des Pas Baroques (2021), conférence dansée participative sur la danse et la musique baroque.
 Caractères (2019), solo de Bruno Benne avec la collaboration de Béatrice Massin, Marie-Geneviève Massé, Hubert Hazebroucq et une re-création d'une pièce de Francine Lancelot.
 Didon et Enée , opéra de Henry Purcell mis en scène par Andréas Linos à l'Atelier Lyrique de Tourcoing.
 Scylla & Glaucus (2018), opéra ballet mis en scène de Lucinda Childs au Kiel Theater.
 SQUARE (2016), chorégraphie baroque de Bruno Benne avec la collaboration de Lucinda Childs, musique minimaliste de Youri Bessières.
 Louis XIV et ses Arts (2016), une création jeune public.
 Ornements (2016), sur des musiques de Jean-Philippe Rameau et Youri Bessièresavec le Ballet de l'Opéra national du Rhin.
 Le Triomphe des Arts (2014), opéra ballet de Bernard-Aymable Dupuy.
 Figures Non Obligées (2013), duo dansé avec le quatuor du Concert Etranger.

Film

Bruno Benne apparaît dans le DVD de Béatrice Massin: La Danse Baroque.

Notes et références

Lien externe

Naissance en 1980
Naissance à Toulouse
Danseur français du XXIe siècle
Chorégraphe français

Bruno Benne


#1Lib1Ref (poznat na nekim romanskim jezicima i kao #1Bib1Ref) je wikipedijska kampanja koja poziva knjižničare da sudjeluju u projektu online enciklopedije tako da poboljšavaju članke dodavanjem kvalitetnih referenci člancima koji ih nemaju.

Prva kampanja #1Lib1Ref poklopila se sa 15. godišnjicom osnivanja Wikipedije u siječnju 2016. godine.

Prema premisi One Librarian, One Reference, organizatori ove kampanje procjenili su da ako svaki knjižničar/ka na svijetu odvoji 15 minuta dodajući citat, da će zajednički trud puno pripomoći kako bi se se riješio zaostatak na Wikipediji na engleskom jeziku koji se ticao članaka bez citata/referenci. Tako bi se uspješno riješilo 509.480 upozorenja za potrebe citata na tom jeziku.

Rezultati prve kampanje
Inicijalni događaj održan je od 15. – 23. siječnja 2016. godine te je korišten hashtag #1lib1ref na raznim društvenim mrežama.
Prva kampanja završena je sa 1.232 revizije na 879 stranica, od strane 327 korisnika na 9 jezika, koristeći hashtag #1lib1ref u rezimeu uređivanja; ovi brojevi vjerovatno potcjenjuju ukupan utjecaj pošto je zapaženo da mnogi korisnici izostavljaju hashtag u sažetaku uređivanja. Na Twitteru je #1lib1ref hashtag korišten u preko 1.100 postova od strane preko 630 korisnika.

Kampanja koja je pokrenuta kao godišnja proslava Wikipedijinog rođendana u narednim se godinama proširila i postala događaj koji traje tri tjedna. Kampanja 1Lib1Ref dio je strategije širenja Wikimedija zaklade koja se tiče GLAM sektora kako bi se knjižničari uključili u poboljšanje Wikipedije, a i drugih Wikimedija projekata.

Vanjske poveznice
 Službeni web 1Lib1Ref.org (na Meta Wiki serveru)
Wikimedia uređivanje sažetka hashtag pretraga: 1lib1ref

Izvori

Knjižničarstvo
Informacijske znanosti
Wikipedija

1Lib1Ref


Pseudathyrium, rod papratnica, dio porodice Athyriaceae. Pripadaju mu dvije vrste iz Europe i zapadne Azije. Odvajanje od roda Athyrium potkrijepljeno je molekularnim rezultatima (Wei et al. 2017.)

U Hrvatskoj raste alpska ili obična bujadika (P. alpestre, sin. Athyrium distentifolium)

Vrste
 Pseudathyrium alpestre (Hoppe) Newman
 Pseudathyrium flexile Newman; škotski endem

Izvori

Athyriaceae

Pseudathyrium


Aloe suffulta es una especie de planta suculenta de la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una plantas solitaria, de tallo corto, los tallos alcanzan hasta 200 mm de largo, con entrenudos distintos. Tiene unas 16 hojas estrechas deltoides, de 300-500 mm x 20 a 40, de color verde con muchas manchas blancas. La inflorescencia es una panícula de 1,75 hasta 2,25 m de largo; en forma de racimos laxos, cilíndricos, con brácteas deltoides. Las flores con la boca rojiza, blanquecina, de 18-35 mm de largo.
La localidad tipo de esta especie se encuentra en los matorrales espinosos, en las dunas consolidadas de la playa. Se encuentra  en la arena con humus suelto o en la tierra negra en lugares muy cálidos en KwaZulu-Natal, también en Mozambique y Zimbabue. Es muy sensible al frío.

A. suffulta, a diferencia de Aloe chabaudii, es trepador y solitario, con entrenudos distintos entre las hojas recurvadas abundantemente manchadas. La inflorescencia tiene 1.5 a 2.25 m de altura y se apoya, porque el pedúnculo es demasiado delgado para mantenerse erecto. Esta especie es una de las más distintivas en el género.

Taxonomía
Aloe suffulta fue descrita por Gilbert Westacott Reynolds y publicado en  J. S. African Bot. 3: 151, en el año 1937.
Etimología
Ver: Aloe

Referencias

suff

Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1937
Plantas descritas por Reynolds

Aloe suffulta


Bu liste yalnızca Vikipedi'de yer alan doğal dilleri içermektedir.

A

B

C

Ç

D

E

F

G

H

İ

J

K

L

M

N

O

Ö

P

Q

R

S

Ş

T

U

V

Y

Z

Notlar
Türk, Moğol ve Tunguz dillerini (ve ayrıca Korece ve Japoncayı) soysal açıdan bir arada toplayan Altay dilleri teorisi 20. yüzyılın ortalarından beri dilbilim çevrelerinde büyük oranda kabul görmemektedir.
Maya dili ve Keçuva gibi eski Güney Amerika uygarlıklarına dayanan diller, günümüz yaygın dil ailesi kavramlarıyla sınıflandırılamamaktadır.

Kaynakça

Diller listesi


Ordubaşı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir. 1985 yılında Soğucak Köyü'nden ayrılarak köy tüzel kişiliğine kavuşmuş olup 2014 yılında çıkan büyükşehir kanuna göre mahalle olmuştur.

Coğrafya
Ordubaşı Mahallesi, Samsun merkezine 55 km,  Çarşamba merkezine ise 23 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çarşamba'nın mahalleleri

Ordubaşı, Çarşamba


Suriye-Filistin (Suriye, Filistin, Sina-Filistin) Cephesi, I. Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın isteği üzerine açılan bir cephedir. Osmanlı ordusu, 1915'te Birinci Kanal Harekâtı'nı, 1916'da İkinci Kanal Harekâtı'nı düzenledi. Amaç; Osmanlı İmparatorluğu'nun Süveyş Kanalı'nı ele geçirmesi ve Mısır'a yeniden sahip olmasıydı. Başarılı olunursa İngilizlerin Uzak Doğu'daki sömürgeleri ile bağlantısı kesilecekti. Ancak Gelibolu kuşatmasını kaldıran İngilizlerin, Çanakkale'deki birliklerinin bir kısmını Filistin cephesine nakletmeleri sonucu harekâtlar başarısızlıkla sonuçlandı ve T. E. Lawrence'ın organize ettiği bazı isyancı Arapların da etkisiyle Osmanlı ordusu Suriye'ye kadar geri çekilmek zorunda kaldı.

Dördüncü Ordu

1915

1916

1917

Yıldırım Orduları Grubu

1917

Mustafa Kemal Paşa daha işin başından beri Falkenhayn'ı açık bir şekilde eleştirmekte, Alman subaylarının önünde onun plânlarını tenkit etmekteydi. Bu hususta Cemal Paşa, M. Kemal Paşa'yı destekliyor ve Filistin cephesi komutanı olarak da, tıpkı onun gösterdiği sebeplerden dolayı Bağdat projesine şiddetle karşıydı. Eldeki kuvvetleri Halep ile Şam arasında toplamak ve duruma göre nereye kuvvet gerekli ise oraya sevketmek istiyordu. Neyse ki, Falkenhein kurmay subaylarından önemli bir kişilik sahibi olan Binbaşı Franz von Papen'in yerinde vermiş olduğu nasihatleri sayesinde, fikrini değiştirmeye başlamıştı. Filistin cephesinde von Papen'le yaptığı bir gezi sırasında tehlikeyi görebilmişti. İngilizler taarruza geçerse Osmanlı mevzilerini yarıp, Filistin ve Suriye'yi geçerek Bağdat'la bütün ulaşım yollarını kesebilirdi. Böylece von Falkenhein, ün peşinde koşmak yerine, tedbirli davranmayı daha münasip görerek, Bağdat seferini şimdilik tehir etmişti.

Böylece, 1917 yılının yaz ayları her iki taraf için de bir hazırlık devresiydi. Hazırlıklarını daha erken tamamlayan İngiliz Generali Allenby, 27 Ekim 1917 sabahı Gazze'nin bombardımanı ile taarruza geçti.

Bu taarruzda kara topçusuna, denizden de İngiliz ve Fransız gemileri yardım ediyordu. Aynı gün akşamı ise, Osmanlı cephesinin sol kanadını düşürmek için, Beer-Şeba üzerine hücum etti.

31 Ekim akşamı Albay İsmet bey (İnönü) yenilmiş ve  Birüssebi İngilizlerin eline geçmişti. Böylelikle Osmanlı cephesi tehlikeli bir duruma girmişti. Bunun için 5 Kasım'da Gazze boşaltıldı ve 7 Kasım'da İngilizler Gazze'yi ele geçirdiler.

Bundan sonra ise, Osmanlı kuvvetleri çekilmeye, İngiliz kuvvetleri de ilerlemeye başlamıştı. İngilizler 15 Kasım'da Yafa'yı da ele geçirince, Osmanlı kuvvetleri de Kudüs'e doğru çekilmeye başlamışlardı. Kudüs'te kuvvetli bir savunma hattı meydana getiren Osmanlı kuvvetleri Allenby'in taarruzunu durdurmuşlardı. Bunun üzerine Allenby hareketini yavaşlatıp, malzemesini ve kuvvetlerini topladıktan sonra, 8 Aralık'ta Kudüs'e karşı taarruza geçti ve 9 Aralık 1917 günü Kudüs'ü düşürdü.

Böylece Ekim ayının son günlerinde 97.000 kişilik bir kuvvetle başlayan İngiliz taarruzu Kudüs'ü ve bütün Filistin'i kaybetmemize neden olmuştu . Daha önce Lloyd George, Allenby'den İngilizlere Noel hediyesi olarak Kudüs'ü almasını istemiş ve o da almıştı. Diğer bir husus da, Allenby burayı almakla Osmanlıların maneviyatına acı bir darbe indirmiş oluyordu. Ayrıca Mekke ve Bağdat'tan sonra Kudüs, düşman eline geçen üçüncü mukaddes şehirdi.

1918

Diğer taraftan General Allenby hazırlıklarını tamamladıktan sonra 1918 yılının Şubat'ından itibaren Filistin cephesinde tekrar faaliyete geçti. Böylelikle Lût gölünün kuzeyindeki Jericho'yu 21 Şubat 1918'de ele geçirdi. Bundan sonra ise, İngiliz cephesinin sağ yanı Şeria nehri vadisine dayanmış oluyordu. Bu durum, Hicâz'daki Osmanlı kuvvetlerinin tek ulaşım yolu olan Hicâz demiryolu için tehlikeliydi. Gerçekten Emir Faysal komutasındaki Arap kuvvetleri Akâbe körfezinden kuzeye doğru ilerleyerek, adı geçen demiryolunu ele geçirmek için çalışıyordu. Bundan dolayı, Allenby esas faaliyetini batıya yani Amman istikametine çevirip, Arap kuvvetleriyle birleşmeyi düşünüyordu.

Osmanlı komutanlığı bu tehlikeli durumun farkına varmış ve sert bir savunma yapmaya karar vermişti. Bu sırada, Kudüs yenilgisinden dört ay sonra, 25 Şubat 1918'de Falkenhein'ın görevine son verilerek, Yıldırım Orduları Grubu Komutanlığına Otto Liman von Sanders atanmıştı. Bu göreve atanırken Liman von Sanders'in Enver Paşa'dan bazı istekleri olmuştu. Bu istekler, Irak'ta bulunan 6. Ordu'nun Yıldırım Orduları Grubu emrinden çıkarılması, ayrıca Kurmay Başkanı Kâzım Bey ile 5. Ordu Karargâhındaki bazı Osmanlı subaylarını da yanında götürmek istediğini bildirmiş ve bu istekler de Enver Paşa tarafından kabul edilmiştir. Alman İmparatoru'ndan henüz muvafakat cevabı gelmediği için Liman von Sanders Filistin'e hareketini birkaç gün geciktirmişti. Daha sonra durumun Sanders'e telgrafla bildirileceği haberi üzerine 24 Şubat akşamı İstanbul'dan ayrılarak, cepheye ancak 1 Mart günü ulaşabilmiştir. Yıldırım Orduları Grubu Komutanlığına yeni atanan Sanders, birliklerini teftiş ederek, kendine göre yeni düzenlemeler yapar. 7. Ordu karargâhını Nablus'tan Amman'a nakledilmesine karşı çıkarak, tekrar karargâhını Nablus'a almak ister ve 7. Ordu komutanı Fevzi Paşa ile karargâhını da Nablus'a geri çağırır. 3. Kolordu Komutanı Albay İsmet Bey'in karargâhını da giderek, onunla da görüşür ve durumun hiç de iç açıcı olmadığını anlar.

Öte yandan hazırlıklarını tamamlayan Allenby, 8-12 Mart 1918 tarihlerinde Osmanlı cephesini yararak kuzeyde Nablus'a yürümek istediyse de, beklemediği kadar sert bir mukavemetle teşebbüsten vazgeçti. Bundan sonra ise Amman'a doğru gitmek isteyen Allenby, 21 Mart'ta Şeria nehrini geçerek, 26 Mart'ta ise Amman yakınında bulunan El-Salt'ı zaptetti. Bir hafta süren çetin muharebelere rağmen Amman'daki Osmanlı savunmasını kıramayınca, 1 Nisan'da çekilip tekrar Şeria nehrine geldi.

Bunların yanı sıra Emir Faysal birlikleri Nisan sonunda ancak 2.000 Osmanlı askerî tarafından savunulan, güneyde Hicâz demiryolu üzerindeki Maan'a saldırmış, fakat geri püskürtülmüştü. Bunun üzerine Allenby, 30 Nisan'da Amman'a karşı ikinci bir harekete geçmek istedi. El-Salt ve Tel-İmrin civarında yapılan dört günlük muharebelerde İngilizler ikinci defa geri püskürtülerek, tekrar Şeria nehrine çekildiler. Allenby'nin bu iki başarısızlığından da İngiliz kayıtlarında hiç bahsedilmemiştir.

Nisan (1918) ayındaki yenilgiler üzerine İngilizler, Mayıs ayından sonra Filistin cephesinde faaliyetlerini durdurmak zorunda kalmışlardı. İngiliz kuvvetlerinin 110.000 civarında, Osmanlı kuvvetlerinin ise 46.000 civarında olmasına rağmen Allenby gayet kuvvetli bir savunma karşısında kalmıştı. Bundan dolayı tekrar hazırlanmak gereği duydu. Diğer bir konu ise havaların ısınmasıydı.

Diğer taraftan Nisan ayı içerisinde Yıldırım Orduları İngilizlere karşı taarruza da geçmiş, fakat bu taarruzdan beklenilen bir netice alınamamıştı. Zaten T. E. Lawrence komutasındaki bir kısım Araplar cephe gerisinde İngilizlerin lehine çalışıyorlar, demiryolu köprülerini İngilizlerin verdikleri vasıtalarla tahrip ediyorlardı.

Bir süre sonra, Mehmet Reşat ölmüş ve yerine kardeşi Vahidüddin padişah olmuştu (5 Temmuz 1918). Padişah Vahidüddin, M. Kemal Paşa'yı İstanbul'a çağırmış ve memlekete dönen M. Kemal Paşa ikinci defa olarak 7. Ordu Komutanlığına tayin edilmişti.

Batı cephesinde durum
Bu sırada Alman ordusunun Bahar Taarruzu neticesinde Britanya ordusu 418.000 asker kaybetmişti. Sadece Somme saldırısında bir günde Alman kuvvetleri 12 mil (19 km) ilerledi; İngilizler toplamda 1.000 top ve 160.000 asker kaybederek savaşın en kötü yenilgisini yaşadı. Böylece Filistin Cephesi ikinci plana düştü. İngiliz Savaş Kabinesi, Osmanlı İmparatorluğu'nun devrilmesinin en azından ertelenmesi gerektiğini hemen kabul etti. Allenby, durumu şöyle ifade etti: "Bir gecede Filistin, İngiliz hükümetinin ilk önceliği olmaktan çıktı."

Bunun üzerine Allenby, Savaş Bakanlığından gelen emirler doğrultusunda Mayıs-Ağustos 1918 dönemi içinde, Batı cephesini takviye etmek amacıyla, 2 piyade tümeni (52 ve 74. Tümen) dışında 9 Yeomanry alayı, 23 İngiliz taburu (2 tümene eşdeğer bir kuvvet) ve 5 makineli tüfek bölüğü olmak üzere en seçkin birliklerinden toplam 60.000 askerini Fransa'ya göndermek zorunda kaldı.

Birliklerinin önemli bir kısmını Almanların başlattığı bahar taarruzu (Spring Offensive) nedeniyle batı cephesine gönderen General Edmund Allenby, bunların boşluğunu Hint taburları (3. Lahore Piyade Tümeni ve 7. Indian Piyade Tümeni) ile takviye edip yeniden düzenledi. Ayrıca Ermenilerin oluşturduğu 3 taburluk Fransız birliği de Allenby'nin kumandasına verilmişti. Son durumdaki birliklerin üçte biri hiç savaş tecrübesi olmayan askerlerdi.

Sir Edmund Allenby'nin 19 Eylül 1918 günü İngiliz ve Türk kuvvetlerinin karşılaştırmalı savaş güçleri şöyleydi:

İngilizler: 12,000 süvari, 57,000 piyade, 540 top.

Türkler: 3,000 süvari, 32,000 piyade, 402 top.

Megiddo Muharebesi

Mustafa Kemal paşa, daha önce 1913'te İngiliz Aubrey Herbert'in evinde tanıştığı Sir Allenby ile karşı karşıya gelmişti. Muharebenin zorlu geçeceği muhakkaktı. Bundan sonra General Sir Allenby, 40.598 kişilik Osmanlı kuvvetlerini yenmek maksadıyla, bu defa 69.000 kişilik taarruz kuvveti hazırlamıştı.  General, Yafa'nın kuzeyinde ve kıyı bölgesinden yapılacak saldırı için, XXI. Kolordu ve Çöl Atlı Kolordusu'nu burada konuşlandırmıştı. Bunların muharip gücü toplam 35.000 piyade ve 383 top kadardı. Karşılarında ise 8.000 piyade ve 130 top kuvvetindeki Osmanlı 7. ve 20. piyade tümenleri bulunuyordu. Osmanlı IV. ordusunun bulunduğu Es-Salt ve VII. ordunun bulunduğu Nablus dağlık arazi olduğudan İngilizler için doğrudan bir taarruza elverişli değildi. Ancak 8. ordunun bulunduğu kıyı kesimindeki Tul-Karm düz bir arazi olduğu için buraya yapılacak bir saldırının başarı ihtimali epey yüksekti. İngilizlerin Megiddo, Türklerin ise Nablus Muharebesi dedikleri savaşın ilk 36 saatinde, 19 Eylül 04:30 ile 20 Eylül 17:00 arasında, 8. Ordu yoğun İngiliz bombardımanına fazla dayanamadı ve Alman - Osmanlı cephesi İngilizlerin XXI. Kolordusu tarafından yarıldı. İngiliz XXI. Kolordusu Osmanlı cephesinin sağ kanadını tahrip ederek 7.000 esir ve 100 top ele geçirdi. Geri çekilen 8. Ordu'nun kalıntıları, ertesi gün  Cenin'deki Çöl Atlı Kolordusu tarafından ele geçirildi. 19 ve 20 Eylül'de XXI. Kolordu, 446'sı ölü toplam 3.378 zayiata karşılık 12.000 esir, 149 top ve çok miktarda cephane ve nakliye aracı ele geçirmişlerdi. Asya Kolordusu haricinde, Sekizinci Ordu'nun çoğu yok edilmişti.

Çöl Atlı Kolordusu süvarileri kıyı boyunca süratle geçip Afulah, Nasıra ve Bisan'a doğru hızla ilerlediler. İki Osmanlı ordusu etkili iletişimden mahrum kaldığı için, İngiliz İmparatorluğu piyadelerinin Judean Tepeleri'nde devam eden saldırılarına karşı herhangi bir ortak eylem organize edemediler. Yıldırım Ordu Grubu komutanı Otto Liman von Sanders temas hattından 80 km geride Nasıra'daki karargahında İngiliz süvarilerini bir anda karşısında görünce apar topar kaçmak zorunda kaldı. Daha sonra İngiliz 20. Kolordu birlikleri 7. ordunun bulunduğu Nablus'a doğru ilerlemeye başladılar. Birkaç çatışmadan sonra İngilizlerin kuşatma tehdidine karşı 20-21 Eylül gecesi [[Mustafa Kemal Pasa Komutasindaki ]] Yedinci Ordu Nablus'u tahliye etmeye başladı. 21 Eylül'de, Yedinci Ordunun bir bölümü nehrin batısında bir uçak tarafından tespit edildi. RAF (Kraliyet Hava Kuvvetleri) geri çekilen birlikleri bombalamaya başladı ve tüm sütunu yok etti. Ortalama her üç dakikada bir bombardıman  sonucu operasyonun beş saat sürmesi planlanmış olmasına rağmen, Yedinci Ordu 60 dakika içinde bozguna uğradı. Yıkılan sütunun enkazı 6 mil (9,7 km) boyunca uzanıyordu. İngiliz süvarileri daha sonra 87 top, 55 kamyonet, 4 motorlu araç, 75 araba, 837 dört tekerlekli vagon ve yolda yıkılmış veya terk edilmiş çok sayıda su arabası  buldu. Lawrence buna dair  "RAF (Kraliyet Hava Kuvvetleri)  dört askerini kaybetti. Türkler ise bir kolordu kaybettiler." diye yazdı.

Diğer birliklerin bir kısmı, İngiliz süvarilerinin eline geçtiğinden habersiz olarak kuzeye Bisan'a doğru ilerlerken, bir kısmı da 4. ordunun bulunduğu doğuya Es-Salt istikametine yönelmişti. Bu birlikler Ürdün Nehri'ni aşmak için Jisr ed Damiye Köprüsü'nden geçmek zorundaydı. Bu sırada Osmanlı 4. ordusu karşısında mevzii almış olan Chaytor Kuvvetleri mümkün olan en kısa sürede Osmanlı Yedinci ve Sekizinci Orduları için ana geri çekilme hattını kesecek olan Jisr ed Damiye Köprüsü'nü ele geçirmek için kuzeye doğru ilerleyecekti. Bu aynı zamanda  Ürdün Nehri'nin batısındaki iki ordu ile doğudaki Dördüncü Ordu arasındaki ana iletişim hattıydı. Çöl Atlı Kolordusu ve XXI. Kolordu hedeflerine ulaştıkça, XX. Kolordu birlikleri de ilerlemelerine devam ettiler. Nablus, 21 Eylül'de öğle saatlerinde 10. Tümen ve XXI. Kolordu'dan Avustralya 5. Hafif Süvari Tugayı tarafından ele geçirildi. İngiliz 53. Tümeni, geri çekilen Osmanlı askerlerinin hava saldırılarıyla etkili bir şekilde yok edildiği anlaşılınca, Wadi el Fara yoluna doğru ilerleyişini durdurdu. 22 Eylül'de Ürdün Nehri'nin batı yakasında ise, Osmanlı 53. Tümeni, Wadi el Fara yolu yakınındaki karargahında Meldrum birlikleri tarafından saldırıya uğradı. Meldrum, Jisr ed Damiye Köprüsü'nü ele geçirirken 53. Tümen komutanını, karargahını ve 600 esiri ele geçirdi.

Allenby'nin savaş değerlendirmesi
Sir Edmund Allenby, Aralık 1918'de hazırladığı ilerleme raporunda savaşı şöyle özetledi:

"Operasyonlar birbirini takip eden beş aşamadan oluşuyor.

İlk aşama kısa sürdü.

Otuz altı saatte, 19 Eylül 04:30 ile 20 Eylül 17:00 saatleri arasında 8.Türk Ordusu'nun büyük bir kısmı altüst olmuştu. 7. Ordunun birlikleri, çıkışları süvarilerimin elinde olan Samiriye tepelerinde tam olarak geri çekiliyorlardı.

İkinci aşamada bu başarının meyveleri toplandı.

Geri çekilen düşmanın arkasına acımasızca bastıran piyade, onu süvarilerimin kollarına itti ve sonuç olarak neredeyse 7. ve 8. Türk Ordusu'nun tamamı silahları ve nakliye araçlarıyla ele geçirildi. Bu aşama aynı zamanda Hayfa ve Akka'nın ele geçirilmesine ve Taberiye'nin ve Celile Denizi'nin güney ve batısındaki toprakların işgaline de sahne oldu. 7. ve 8. Orduların bozguna uğratılması sonucunda Ürdün'ün doğusundaki 4. Türk Ordusu geri çekildi ve Maan tahliye edildi.

Üçüncü aşama, Chaytor'un kuvvetleri tarafından 4. ordunun takibi ile başladı ve Amman'ın ele geçirilmesi ve teslim olan Maan garnizonunun geri çekilmesinin durdurulmasıyla sona erdi.

Dördüncü aşama, Çöl Atlı Kolordusunun Şam'a ilerlemesine, 4. Türk Ordusu'nun kalıntılarının ele geçirilmesine ve XXI. Kolordu'nun Hayfa'dan Beyrut'a kıyı boyunca ilerlemesine sahne oldu.

Beşinci aşamada birliklerim muhalefet görmeden Humus ve Trablusşam'a ulaştı. Süvarilerim daha sonra Halep'e doğru ilerledi ve 26 Ekim'de o şehri işgal etti."

Osmanlı Dördüncü Ordusu 21 Eylül'e kadar mevzilerinde kalmıştı ve Ürdün'ün batısındaki Osmanlı ordularının onlara ulaşana kadar yok edildiğinden habersizdi. O gün Liman von Sanders, Dördüncü Ordu'ya yaklaşık  kuzeye doğru Dera ve İrbid'e çekilme emri verdi. Dördüncü Ordu, 23 Eylül'de İngiliz ve Avustralya uçaklarının Es Salt ile Amman arasındaki yollarda geri çekilen birliklere ağır kayıplar vermesi nedeniyle artan düzensizlik içinde 22 Eylül'de Ürdün ve Amman'dan geri çekilmeye başladı. Aynı gün, Chaytor birlikleri, Es Salt'ı ele geçirmek için Ürdün Nehri boyunca ilerledi.

25 Eylül'de Amman'dan trenle Mafrak'a ulaşan, ancak önündeki demiryolunun yıkılması nedeniyle daha fazla ilerleyemeyen Osmanlı birlikleri, çok sayıda zayiata ve kargaşaya neden olan ağır hava saldırısına uğradı. Pek çok Osmanlı askeri çöle kaçtı, ancak birkaç bin asker düzenini korudu ve tekerlekli taşımacılıktan vazgeçerek, sürekli hava saldırısı altında yaya veya at sırtında kuzeye Dera'ya doğru çekilmeye devam etti.

Chaytor birlikleri 25 Eylül'de Amman'ı ele geçirdi. Yine kuzeye çekilmeye çalışan Maan'daki 8.000 - 10.000 civarı Osmanlı birlikleri, geri çekilme hattında Amman'ın güneyindeki El- Cize'de ele geçirildi ve Anzaklı askerlere teslim oldu.

Şam'ın düşüşü
Allenby şimdi süvarilerine Dera ve Şam'ı ele geçirmek için Ürdün'ü geçmelerini emretti. Bu arada, 3. (Lahor) Tümen kıyı boyunca kuzeye, Beyrut 'a doğru ilerledi ve 7. Tümen,  Beka Vadisi'nde ilerledi. 27 Eylül'de 4. Süvari Tümeni, Lawrence kumandasındaki Arap birliklerine terk edilmiş olan Dera'yı ele geçirdi. Beşinci Süvari Tümeni ve Avustralya Süvari Tümenleri doğrudan Golan Tepeleri üzerinden Şam'a doğru ilerledi. 29 Eylül'de Şam'ın kuzey ve kuzeybatı çıkışlarına ulaştılar. Avustralyalılar 30 Eylül'de Barada geçidinden geri çekilmeye çalışırken Şam garnizonunu yakaladılar. Müttefiklerin 20.000 esiri ele geçirmesiyle Şam ertesi gün düştü.

Mustafa Kemal paşa, 3 Ekim 1918'de Mareşal Liman von Sanders ile buluşarak, durum değerlendirmesi yaptı; "Elde kalan 7'nci Ordu bir enkazdan ibarettir. Bunlar, Halep'te Suriye'nin kuzeyinde toplanmalı, ardından yeni bir karar alınmalıdır." Mareşal de buna karşılık; "Karar budur, fakat ben nihayet bir yabancıyım, bu kararı veremem. Bunu ancak, bu yurdun sahipleri verebilir." dedi. Bunun üzerine Mustafa Kemal, geri çekilme kararının uygulanacağını belirtti.

Genel olarak, Şam'ın düşüşüne yönelik harekât 75.000 Osmanlı askerinin esir olmasıyla sonuçlandı. Şam'ın düşüşünden sonra, 5. Süvari Tümeni ve Kuzey Arap Ordusu'nun bazı müfrezeleri 26 Ekim'de Halep'i ele geçirerek Suriye üzerinden kuzeye ilerlediler.

Etkileri

İngilizler 26 Ekim'de Halep'i işgal ederek 38 günde 560 km ilerleme kaydettiler. Mustafa Kemal Paşa'nın çektiği telgraf üzerine 14 Ekim'de kurulan Sadrazam Ahmet İzzet Paşa kabinesi ve yeni Bahriye Nazırı Rauf Orbay 30 Ekim'de Mondros Ateşkes Anlaşması'nı imzaladı. Sadrazam Ahmet İzzet Paşa, 30 Ekim 1918'de Otto Liman von Sanders'e bir telgraf çekerek, Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya devretmesini istedi. Bunun üzerine 31 Ekim günü Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya bırakan von Sanders, 31 Ekim 1918 günü görevinden ayrıldı. Mustafa Kemal Paşa'nın 31 Ekim günü Adana'da devralmış olduğu Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığı görevi 7 Kasım 1918 tarihine kadar 8 gün sürdü. Mütarekenin son derece ağır olduğunu gören VI. Mehmed Vahdettin, 14 Ekim'de kurulan Ahmet İzzet Paşa kabinesini 8 Kasım'da düşürdü.

Osmanlı Ordusu tarihçisi Edward Erickson daha sonra şunları yazdı:Nablus Muharebesi, Ludendorff'un Alman Ordusu'nun Kara Günleri'nde Türk Genelkurmayı'nın gerçekleri görmesine neden oldu. Nablus mağlubiyeti sonucu Türklerin savaşta bittiği artık en cesur milliyetçiler dışında herkes için açıktı. Ermenistan'da ve Azerbaycan'da elde edilen büyük zaferlere rağmen, Türkiye artık savunulamaz bir durumdaydı ve bu durum eldeki kaynaklarla düzeltilemezdi. Bulgar Ordusu'nun Selanik'te dağılması ve Avusturya-Macaristan Ordusu'nun dağılması, İttifak Devletleri için felaket ve yenilgi anlamına da geliyordu. Bu andan itibaren Mütareke'ye kadar, Türk stratejisinin odak noktası olabildiğince çok Osmanlı topraklarını korumaktı.

Osmanlı Devleti'ni işgal için savunmasız bir konuma getiren Bulgaristan'ın teslim olmasının ardından, Osmanlı hükûmeti 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi'ni  imzalamak zorunda kaldı ve iki gün sonra doğrudan teslim oldu.

Kayıplar

Savaşlara göre Türk kayıpları:

 Sina 1915: 1.700 (192 ölü, 381 yaralı, 727 kayıp, 400 esir)
 Sina 1916: 1.000 (250 ölü, 750 yaralı)
 Magbade 1916: 1.639 (97 ölü, 300 yaralı, 1.242 esir)
 Rarah 1917: 1.802 (200 ölü, 168 yaralı, 1.434 esir)
 1. Gazze 1917: 1.650 (300 ölü, 750 yaralı, 600 esir)
 2. Gazze 1917: 1.660 (82 ölü, 1.336 yaralı, 242 kayıp)
 3. Gazze/Kudüs 1917: 28.057 (3.540 ölü, 8.982 yaralı, 9.100 kayıp, 6.435 esir)
 2. Ürdün 1918: 3.000 (1.000 ölü, 2.000 yaralı)
 Megiddo/Suriye 1918: 105.000 (10.000 ölü, 20.000 yaralı, 75.000 esir)

Savaşlara göre İngiliz kayıpları:

 Sina 1915: 162 (32 ölü, 130 yaralı)
 Sina 1916: 1.202 (291 ölü, 909 yaralı)
 Magbade 1916: 166 (42 ölü, 124 yaralı)
 Rarah 1917: 486 (71 ölü, 415 yaralı)
 1. Gazze 1917: 3.967 (523 ölü, 2.932 yaralı, 512 kayıp)
 2. Gazze 1917: 6.402 (509 ölü, 4.359 yaralı, 1.534 kayıp)
 3. Gazze/Kudüs 1917: 18.000 toplam
 2. Ürdün 1918: 1.649 (436 ölü, 1.076 yaralı, 137 kayıp)
 Megiddo/Suriye 1918: 5.343 (782 ölü, 4.179 yaralı, 382 kayıp)

Ayrıca bakınız
Seydibeşir Kuveysna Osmani Useray-i Harbiye Kampı

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 Filistin Cephesi Fotoğrafları

Ayrıca bakınız
 Sina Yarımadası
 Sevr antlaşması

Suriye-Filistin Cephesi


An Arizona state park is an area of land in the U.S. state of Arizona preserved by the state for its natural, cultural, or recreational resources. The state park system in Arizona includes both state parks and state historic parks, as well as other designations such as natural areas and recreation areas. Arizona currently has 31 state park units, which are managed wholly or partly by the Arizona State Parks government agency.  In 2010 several Arizona state parks were closed due to budget cuts.  Some have since reopened thanks to support in the form of donations and partnerships with local agencies.

List

See also
List of U.S. national parks

Notes

References

External links
Arizona State Parks

State parks
Arizona state parks
Environment of Arizona
Protected areas of Arizona
Tourist attractions in Arizona

List of Arizona state parks


Cartas Fluminenses foram duas crônicas, em forma de cartas para entidades alegóricas, a Opinião Pública e a Hetaira, que o escritor Machado de Assis, sob o pseudônimo de Job (criado em 1865 para assinar contos destinados ao Jornal das Famílias) publicou no jornal Diário do Rio de Janeiro de 5 e 12 de março de 1867. Em 1861-2 já havia colaborado para esse jornal com os Comentários da Semana e em 1864-5 com a seção de crônicas Ao Acaso. Machado acompanhava a moda da ocasião, iniciada por José de Alencar com as Cartas de Erasmo.

O termo "fluminense", também usado no livro "Contos Fluminenses", designava na época o natural ou habitante da cidade do Rio de Janeiro, hoje chamado de "carioca".

Conteúdo das crônicas

Machado começa a primeira carta apresentando "seu autorretrato, desenhado em traços largos e jocosos":

Depois de declarar suas convicções monarquistas ("[...] gosto do imperador. Tem as duas qualidades essenciais ao chefe de uma nação: é esclarecido e honesto. Ama o seu país e acha que ele merece todos os sacrifícios.") e aversão ao Republicanismo ("[...] peço aos deuses [...] que afastem do Brasil o sistema republicano, porque esse dia seria o do nascimento da mais insolente aristocracia que o sol jamais iluminou.)", exprime o desejo de que o povo (a "opinião pública" a que se dirige) faça boas escolhas nas eleições legislativas do dia seguinte:

Segundo o deputado Marcelo Almeida, "Essa crônica foi escrita há mais de 140 anos e seu conteúdo permanece tão atual! A análise do caráter do homem público feita por Machado parece ter saído das páginas dos jornais da atualidade."

"A crônica 'À opinião pública' é um chamamento aos seus leitores do século XIX e aos da atualidade a refletirem sobre quem é a opinião pública, o que é dito em nome dela, quem a apresenta e a constrói para a população.

A segunda carta dirige-se às mulheres que convidam "os passantes para a mercancia do amor", ou seja, as prostitutas, rainhas "por graça do diabo e unânime aclamação da vaidade humana". Designa-as de Hetairas, termo grego para as prostitutas refinadas da Grécia Antiga. Com essa carta, despediu-se do Diário do Rio de Janeiro.

Ligações externas

Crónicas
Machado de Assis

Cartas Fluminenses


Nils Åke Torsten "Björnungen" Johansson (* 3. Oktober 1904 in Stockholm, Schweden; † 8. Dezember 1936 ebenda) war ein schwedischer Eishockeytorwart.

Karriere
Auf Vereinsebene spielte Nils Johansson ausschließlich für seinen Heimatverein Djurgårdens IF. Von 1921 bis 1930 trat er mit seiner Mannschaft in der schwedischen Meisterschaft an. In der Saison 1926 gewann er mit Djurgårdens IF den nationalen Meistertitel.

International
Für Schweden nahm Johansson an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Als bestes europäisches Team bei den Olympischen Winterspielen gewann er mit seiner Mannschaft den Europameistertitel.

Erfolge und Auszeichnungen
 1926 Schwedischer Meister mit Djurgårdens IF

International
 1928 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Schweden)
Eishockeytorwart (Djurgården Hockey)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1904
Gestorben 1936
Mann

Nils Johansson (Eishockeyspieler, 1904)


Düzine, 12'li gruplara verilen isimdir. 1 Düzine içerisinde 12 adet eleman bulunur. Grupta bulunan elemanların tıpkı küme kavramında olduğu gibi en az bir ortak noktası olmalıdır. Latincedeki duodecim kelimesinden türemiştir. Eski Mezopotamya'da onikilik sayma sistemi kullanılırdı. On iki düzineye (12x12) de gross denir.

Sayılar

Düzine


Wimbledon şu anlamlara gelebilir:

 Wimbledon Tenis Turnuvası,
 Wimbledon (film),
 Wimbledon Effect
 Wimbledon, Londra, eski şehir, bugün Büyük Londra, güney-batı Londra'da bir mahalle, nerede Wimbledon Tenis Turnuvası

 Wimbledon, North Dakota, ABD'deki küçük bir şehir

Wimbledon


Nýhefðbundinn arkitektúr (nýtradisjónalismi) (enska: neotraditional architecture) er stefna í arkitektúr og hönnun. Nýhefðbundinn arkitektúr er ekki ákveðinn byggingarstíll, heldur grundvöllur um nýtingu staðbundinna byggingarhefða og klassískra hlutfalla í nýrri hönnun.

Nýhefðbundinn arkitektúr


Eduardo Herrera Aguirre (Ciudad de México, 25 de julio de 1988) es un exfutbolista profesional de nacionalidad mexicana. Jugaba como delantero y fue internacional con su selección. Su último equipo fue Venados Fútbol Club de Yucatán de la Liga de Expansión MX de México.

Trayectoria

Club Universidad Nacional
Se formó en las fuerzas básicas del Club Universidad Nacional, desde el 2007 Pasó al primer equipo , el 2011 tuvo actuaciones alternas con Pumas Morelos de la Primera División A, en donde anotó 20 goles en 89 partidos, y en Pumas Naucalpan de la Segunda División de México con quienes jugó 27 partidos, consiguiendo 11 goles. En abril de 2009, sufrió una lesión en la espalda que lo marginó de las canchas por seis meses.

Su primer partido internacional fue el 9 de octubre de 2008, contra Luis Ángel Firpo en El Salvador, entró al minuto 73 por Martín Bravo.

Lo debutó Guillermo Vázquez con el Club Universidad Nacional el 24 de julio de 2011 en el torneo Apertura 2011. Entró de cambio por Juan Carlos Cacho en el minuto 30 contra San Luis Fútbol Club, en el Estadio Olímpico Universitario. Anotó su primer gol en contra del Club de Fútbol Monterrey en un partido disputado el 3 de agosto de 2011. Su primer gol internacional lo consiguió ante el FC Dallas el 21 de septiembre de 2011.

Club Santos Laguna
El 5 de junio del 2013, pasa al Club Santos Laguna en calidad de préstamo con opción a compra. Anotó su primer gol con el equipo el 6 de agosto de 2013 en un partido de la Copa México contra el Club Zacatepec.

Club Universidad Nacional (Segunda Etapa)
Para el Apertura 2014 regresó a Pumas, donde tuvo una buena campaña en lo individual, al anotar 14 goles en la campaña regular y 1 más en la liguilla por el título, donde Pumas fue eliminado por el Club América en cuartos de final. En la Copa MX, anotó 6 goles, aunque Pumas quedó eliminado en fase de grupos.

En el Apertura 2015 terminó junto a Pumas como líder general, ya en la final, casi remonta el marcador de 3-0 en la ida por parte de Tigres, en el partido de vuelta en el Olímpico Universitario al minuto 89' fue expulsado después de empujar a Antonio Briseño cuando el intentaba sacar el balón del área chica, Pumas ganó el partido de vuelta 4-1 pero perdió 4-2 en penales

Tiburones Rojos de Veracruz
El 14 de diciembre del 2016 se convierte en nuevo refuerzo de los Tiburones Rojos de Veracruz de cara al Clausura 2017.

Rangers F.C.
Eduardo Herrera llegó a Europa y sumó sus primeros minutos como jugador de Rangers, luego de que entrara de cambio en el partido de vuelta contra FC Progrès Niedercorn de Luxemburgo, en la primera fase de clasificación de la Europa League.

Anotó su primer gol el 27 de agosto contra el Ross County al minuto 89. Dicho partido terminó con victoria 3-1.

Se estrenó en la Copa de la Liga de Escocia entrando de cambio y anotando el tercer gol de su equipo en la victoria sobre el Partick Thistle F.C. en los cuartos de final de la copa y también colaboró con una asistencia.

Club Santos Laguna (Segunda Etapa)
El 18 de julio de 2018, al ya no entrar en planes del nuevo técnico del Rangers, fue puesto como transferible y fue oficializado su regreso al Club Santos Laguna en calidad de Préstamo por 1 año.

Club Necaxa
Se integra al club para el torneo Clausura 2019, anotando su primer gol en torneo de Copa después de 21 meses de sequía en México, con tan solo 3 minutos jugados en el partido.

Venados de Yucatán
Inició labores con el club para el torneo Grita México Apertura 2021, jugando liguilla de esa misma temporada pero siendo eliminados en la primera ronda. Anunció su retirada el 23 de mayo del 2022, después del torneo Grita México Clausura 2022, siendo Venados su último equipó profesional.

Selección nacional
Actualmente ha jugado 9 partidos con la selección nacional y anotó 3 goles.

Partidos

Participaciones en fases finales

Goles internacionales

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido jugado el 25 de agosto de 2019.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha oficial de Eduardo Herrera en la LIGA MX
 Ficha oficial de Eduardo Herrera en la FEMEXFUT

 Ficha de Eduardo Herrera en MedioTiempo

 Ficha de Eduardo Herrera en futbol360

Nacidos en Ciudad de México
Futbolistas del Estado de México
Futbolistas del Club Universidad Nacional en los años 2000
Futbolistas del Club Universidad Nacional en los años 2010
Futbolistas del Club Santos Laguna
Futbolistas de los Tiburones Rojos de Veracruz
Futbolistas del Rangers Football Club
Futbolistas de México en la Copa América 2015

Eduardo Herrera


Ana Buljan (1939.) hrvatska je prevoditeljica.

Biografija
Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je komparativnu književnost i francuski jezik.

Članica je Društva hrvatskih književnih prevodilaca od 1970. godine.

Radila je kao redaktor u medicinskom časopisu u KBC Sestre milosrdnice, kao urednik u izdavačkoj kući Globus, te kao redaktor u arhitektonskim časopisima Čovjek i prostor i Arhitektura.

U mirovini je od 1996. godine.

Od 1963. godine prevodi studije, eseje i kritike, s područja književnosti, likovnih umjetnosti, kazališta, filozofije i sociologije, za studentske i književne novine i časopise (Studentski list, Danas, Telegram, Dubrovnik, Arhitektura, Kritika, Prolog, Mogućnosti, Lettre international, Hrvatsko slovo) te za Treći program Hrvatskog Radija (autori: Alain Roger, Maurice Merlau-Ponty, Julija Kristeva, Jean Pierre Richard, Kostas Axelos, Roland Barthe, Annie Le Brun, Alain Finkielkraut, Paul Garde, Robert Abirached, Pascal Bruckner...)

Prijevodi

Vanjske poveznice

 Ana Buljan u Društvu hrvatskih književnih prevodilaca

Hrvatski prevoditelji

Ana Buljan


Carlos Eurico da Costa () a fost un scriitor suprarealist portughez, cu o activitate remarcabilă în domeniul jurnalismului și al publicității.

Biografie
Este fiul scriitorului și jurnalistului Severino Costa. A lucrat la ziarele Diário de Lisboa și Diário Ilustrado (1956 -), de unde a fost înlăturat ulterior în urma unui proces politic care a devenit faimos în istoria jurnalismului portughez. A colaborat la publicații precum Seara Nova, Árvore, Serpente, Diário de Notícias etc. A avut o activitate intensă în calitate de critic de film și a fost conducătorului unui cineclub.

Numele lui a fost legat de istoria suprarealismului portughez. A participat în 1949 cu desenele Grafoautografias la prima expoziție a suprarealiștilor portughezi alături de Henrique Risques Pereira, Mário Cesariny de Vasconcelos, Oom, F. J. Francisco, A. M. Lisboa, Mário Henrique Leiria, Fernando Alves dos Santos, Artur Cruzeiro do Seixas, Artur da Silva, A. P. Tomaz și Calvet. În 1951 el a fost unul dintre protagoniștii rupturii în cadrul mișcării suprarealiste portugheze, când a subscris la răspunsul lui Alexandre O'Neill în pamfletul colectiv Do Capítulo da Probidade.

Ca urmare a opoziției sale față de Estado Novo, a fost arestat din motive politice în timp ce-și satisfăcea serviciul militar obligatoriu. A menținut o atitudine constantă de intervenție civică față de abuzurile săvârșite de conducerea dictatorială a statului portughez. El a fost membru al comitetului de conducere al Societății Scriitorilor Portughezi și președinte al Associação da Imprensa Diária. Printre alte activități desfășurate în plan civic, a fondat în 1979 Asociația de Cooperare cu Organizația Națiunilor Unite din Portugalia.

El a desfășurat o activitate profesională remarcabilă în domeniul relațiilor publice și a publicității, făcând parte din consiliul de administrație al companiei CIESA-NCK și conducând grupul Sociedade Nacional de Sabões.

Lucrări publicate
Opera sa poetică este cuprinsă în volumele
 Sete Poemas da Solenidade e um Requiem (Lisabona: Edições Árvore, 1952. Prolog de Mário Cesariny de Vasconcelos: "A volta do filho prólogo"),
 Aventuras da Razão (Lisabona: Livraria Morais Editora, Col. "Círculo de Poesia", 1965),
 A Fulminada Imagem (Lisabona: Editorial Estampa, Col. "Poesia, Ensaio, Teatro". Prólogo de Alberto Ferreira, 1968) și
 A Cidade de Palagüin (Lisabona: & etc, 1979).
A elaborat antologiile
 Doze Jovens Poetas Portugueses (Rio de Janeiro: Ministério da Educação e Saúde, 1953, împreună cu Alfredo Margarido) și
 Os Melhores Contos Fantásticos (Lisabona: Editora Arcádia, ed. I, 1959, ed. a II-a, 1967).
Creația sa literară este inclusă, printre altele, în următoarele antologii
 Surreal-abjeccion (ismo) (Lisabona: Editorial Minotauro, 1963; reed., *Surreal-abjeccion (ismo). Lisabona: Edições Salamandra, s.f.),
 Antologia Surrealista do Cadáver Esquisito (Lisabona: Guimarães Editores, 1961; reed.,
 Antologia do Cadáver Esquisito. Lisabona, Assírio & Alvim, 1989),
 A Intervenção Surrealista (Lisabona: Ed. Ulisseia, 1966; reed.,
 A Intervenção Surrealista. Lisabona, Assírio & Alvim, 1997),
 O Surrealismo na Poesia Portuguesa (Lisabona: Publicações Europa-América, 1973),
 You are welcome to Elsinore (Santiago de Compostela, Edicións Laiovento, 1996),
 A Única Real Tradição Viva (Lisabona, Ed. Assírio & Alvim, 1998),
 Antologia da Poesia Portuguesa 1940-1977 (Lisabona: Moraes Editores, 1979, 1º vol.) și
 Antologia da Poesia Erótica (Lisabona: Universitária Editora, 1999).
Există o antologie bilingvă în portugheză și spaniolă a operei sale poetice: A Cidade de Palagüin/La ciudad de Palagüin. Editată și tradusă de Perfecto E. Cuadrado. Badajoz, Junta de Extremadura [Col. "La Estirpe de los Argonautas-Cuadernos de Poesía", nr. 2], 2001.

Carlos Eurico da Costa a coordonat cartea A Caça em Portugal (Ed. Estampa, Lisabona, 1963; ediția a II-a, 1988, ediția a III-a, 1994)

Note

Nașteri în 1928
Decese în 1998
Scriitori portughezi

Carlos Eurico da Costa


An inertial platform, also known as a gyroscopic platform or stabilized platform, is a system using gyroscopes to maintain a platform in a fixed orientation in space despite the movement of the vehicle that it is attached to. These can then be used to stabilize gunsights in tanks, anti-aircraft artillery on ships, and as the basis for older mechanically based inertial navigation systems. See Inertial measurement unit

References

Aircraft instruments
Navigational equipment

Inertial platform


An Pteroceras unguiculatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henrik Aerenlund Pedersen. An Pteroceras unguiculatum in nahilalakip ha genus nga Pteroceras, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pteroceras

Pteroceras unguiculatum


An Guzmania fuerstenbergiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christina Hedwig Kirchhoff ngan  Marx Carl Ludwig Ludewig Wittmack, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni  Marx Carl Ludwig Ludewig Wittmack. An Guzmania fuerstenbergiana in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania fuerstenbergiana


Signe Munk (født 10. marts 1990 i Odense) er en dansk politiker der siden Folketingsvalget 2019 har siddet i Folketinget for Socialistisk Folkeparti. Ved siden af det politiske arbejde læser hun til sygeplejerske. Hun blev på SF's landsmøde i 2014 valgt som partiets næstformand sammen med Tonni Hansen.

Politisk karriere
Hun blev som 19-årig ved Kommunalvalget i 2009 valgt til byrådet i Viborg Kommune med 685 personlige stemmer. Som byrådsmedlem sad Signe Munk i kulturudvalget, hvor hun især kæmpede for at bevare det lokale spillested Paletten. Hun genopstillede ikke ved Kommunalvalget i 2013.

Ved Folketingsvalget i 2015 var Signe Munk opstillet i Vestjyllands Storkreds, hvor hun opnåede 1.536 personlige stemmer, og blev i SF kun overgået af Steen Gade. I sommeren 2018 blev hun valgt som SF's spidskandidat i Vestjyllands Storkreds. Til Folketingsvalget 2019 fik hun 6.285 personlige stemmer og blev valgt på et kredsmandat. Siden valget har hun været SF's klima-og energiordfører samt ordfører for velfærdsuddannelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Odense
Nuværende folketingsmedlemmer fra SF
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra SF
Medlemmer af Viborg Byråd

Signe Munk


An Gongora ionodesme in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Günter Gerlach. An Gongora ionodesme in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora ionodesme


Cyrtanthus ist die einzige Gattung der Tribus Cyrtantheae in der Unterfamilie Amaryllidoideae innerhalb der Pflanzenfamilie der Amaryllisgewächse (Amaryllidaceae). Die 56 bis 60 Arten sind in Afrika südlich der Sahara verbreitet.

Beschreibung

Die Gattung Cyrtanthus ist sowohl in den vegetativen als auch in den generativen Merkmalen sehr variabel.

Erscheinungsbild und Laubblätter
Die Cyrtanthus-Arten wachsen als ausdauernde, krautige Pflanzen, die je nach Art sehr unterschiedliche Wuchshöhen erreichen. Sie bilden Zwiebeln als Überdauerungsorgane, die einen Durchmesser von 1 bis 5 Zentimetern aufweisen und meist nicht aus dem Boden herausragen. Die Zwiebeln produzieren oft viele Tochterzwiebeln. Sie sind entweder immergrün (Cyrtanthus brachysciphus, Cyrtanthus elatus, Cyrtanthus epiphyticus, Cyrtanthus herrei, Cyrtanthus montanus, Cyrtanthus obliquus, Cyrtanthus obrienii, Cyrtanthus ochroleucus, Cyrtanthus staadensis) oder es sind Geophyten, bei denen während Trockenzeit die Blätter vertrocknen und frische Blätter erst nach der Blütezeit wieder austreiben. Unter den Geophyten gibt es Arten, die im südafrikanischen Sommer und andere, die im Winter grün sind.

Die je nach Art wenigen bis vielen nur grundständigen, aufrechten bis ausgebreiteten Laubblätter sind ungestielt. Die einfachen Blattspreiten sind lineal bis riemenförmig, manchmal gedreht bis spiralig gedreht. Die Blattflächen sind kahl und der Blattrand ist glatt. Die Mittelrippe ist oft deutlich erhaben und es liegt Parallelnervigkeit vor.

Blütenstand und Blüten
Der meist hohle, kahle Blütenstandsschaft ist aufrecht. Je nach Art stehen ein bis viele Blüten in einem oft locker aufgebauten, doldigen Blütenstand zusammen. Im knospigen Zustand umhüllen zwei bis vier schmal-lanzettliche, häutige Tragblätter (Spatha genannt) den Blütenstand; sie verwelken früh während der Anthese. Die Blüten stehen jeweils über einem Deckblatt (Brakteolen). Die aufrechten bis hängenden Blütenstiele sind höchstens gleich lang wie die Blütenhülle.

Bei einigen Arten duften die Blüten. Die je nach Art sehr unterschiedlich großen Blüten sind zwittrig, selten radiärsymmetrisch, meist etwas zygomorph und dreizählig. Die sechs gleichgeformten Blütenhüllblätter sind auf mehr als der Hälfte ihrer Länge zu einer oft gebogenen Röhre verwachsen, die an ihrer Basis mehr oder weniger verbreitert ist. Die Blütenhülle ist röhren- oder trompetenförmig. Die Farbe der Blütenhüllblätter reicht von weiß über gelb bis orangefarben und von rot bis rosafarben. Es sind zwei Kreise mit je drei gleichen, Staubblättern vorhanden, die die Blütenhülle überragen können. Die Staubfäden sind meist untereinander frei oder selten verwachsen mit einer verbreiterten Basis und bilden dann eine Nebenkrone. Die Staubbeutel sind dorsifix oder selten pseudo-basifix und frei beweglich. Drei Fruchtblätter sind zu einem fast kugeligen, dreikammerigen, unterständigen Fruchtknoten verwachsen. Jede Fruchtknotenkammer enthält viele (10 bis 30) Samenanlagen. Der aufrechte, gerade Griffel ist so lang oder länger als die Staubblätter und kann die Blütenhülle überragen; er endet mit einer kurz bis deutlich dreilappigen Narbe.

Früchte und Samen
Die mehr oder weniger ellipsoiden Kapselfrüchte öffnen sich lokulizidal mit drei sich zurückkrümmenden Fruchtklappen. Die schwarzen Samen sind abgeflacht, runzelig und meist ein bisschen geflügelt.

Chromosomenzahl
Die Chromosomengrundzahl beträgt x = 8, darin weicht Cyrtanthus von den meisten Gattungen der Amaryllidoideae ab.

Ökologie und Phänologie
Für einige Arten wird der englischsprachige Trivialname "fire lily" verwendet, dies ist beispielsweise für Cyrtanthus contractus, Cyrtanthus ventricosus und Cyrtanthus odorus auch ein sehr treffender Name. Diese Arten blühen sehr schnell nach Buschbränden. Von Cyrtanthus ventricosus ist bekannt, dass sie schon neun Tage nach einem Buschbrand blühte und von Cyrtanthus odorus wird angenommen, dass sie in der Natur nur nach Buschbränden blüht.

Bei den meisten Cyrtanthus-Arten reicht die Blütezeit vom südafrikanischen späten Sommer bis zur Herbstmitte. Ausnahmen sind beispielsweise Cyrtanthus galpinii, deren Blütezeit von Anfang bis Ende des südafrikanischen Winters reicht, und Cyrtanthus falcatus, die im zeitigen Frühling blüht.

Für Arten der Gattung Cyrtanthus gibt es viele unterschiedliche Bestäuber. Die im Sommer und Herbst rot blühenden Arten werden von großen Schmetterlingen (aus der Unterfamilie der Augenfalter (Satyrinae), beispielsweise Aeropetes tulbaghia) bestäubt. Bei Arten mit roten, röhrigen Blüten sind Nektarvögel (Nectariniidae) die Bestäuber. Motten bestäuben Arten (beispielsweise Cyrtanthus mackenii) mit duftenden und engröhrigen Blüten. Auch Bienen und langrüsselige Fliegen wurden als Bestäuber beobachtet.

Systematik, Verbreitung sowie Gefährdung der Arten
Der Gattungsname Cyrtanthus wurde 1789 durch William Aiton in Hortus Kewensis, 1. S. 414 erstveröffentlicht. Als Lectotypusart wurde 1951 Cyrtanthus angustifolius Aiton durch Edwin Percy Phillips in The Genera of South African Flowering Plants, 2. Auflage, S. 204 festgelegt. Ein Homonym ist der im gleichen Jahr durch Johann Christian Daniel von Schreber in Genera Plantarum, 1789, S. 122 veröffentlichte Name Cyrtanthus  Dies wurde in Vienna ICBN Art. 14.10 & App. III festgelegt. Synonyme von Cyrtanthus  nom. cons. sind: Anoiganthus , Gastronema , Monella , Vallota . Der Gattungsname Cyrtanthus leitet sich von den griechischen Wörtern kyrtos für "gebogen" und anthos für "Blüte" ab, dies bezieht sich auf die gebogene Blütenröhre vieler Cyrtanthus-Arten.

Cyrtanthus ist die einzige Gattung der Tribus Cyrtantheae  in der Unterfamilie Amaryllidoideae innerhalb der Familie der Amaryllidaceae. Früher wurde sie auch in die Familie der Liliaceae eingeordnet.

Die Gattung Cyrtanthus ist auf dem Afrikanischen Kontinent südlich der Sahara weit verbreitet. 22 Arten sind Florenelemente der Capensis. Im Ostkap kommen die meisten Arten vor.

Die meisten Arten gedeihen im feuchten Klima des östlichen Bereichs des Südlichen Afrikas. Nur sechs Arten reichen bis ins sommertrockene Gebiet der südwestlichen Capensis. Nach Norden bis nach Ostafrika reichen nur zwei Arten.

Es gibt etwa 56 bis 60 Cyrtanthus-Arten:
 Cyrtanthus angustifolius : Sie kommt in den südafrikanischen Provinzen Ost- sowie Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus attenuatus : Sie kommt von der südafrikanischen Provinz Free State bis Lesotho vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus aureolinus : Dieser 2007 erstbeschriebene Endemit ist nur von einem feuchten Standort im Swartberg-Gebirge im Westkap bekannt. Er wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Critically Rare" = "selten, aber nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus bicolor : Sie kommt von Mpumalanga bis Eswatini vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus brachyscyphus  (Syn.: Cyrtanthus parviflorus ): Sie kommt vom Ostkap bis KwaZulu-Natal vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus brachysiphon : Sie kommt in KwaZulu-Natal vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus breviflorus : Sie kommt von Kenia bis Südafrika vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus carneus : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus clavatus : Sie kommt nur im Ostkap vor.
 Cyrtanthus collinus : Sie kommt in den südafrikanischen Provinzen Ost- sowie Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus contractus : Sie ist im südlichen Afrika, beispielsweise in den südafrikanischen Provinzen Ostkap, Free State, Gauteng, KwaZulu-Natal sowie Mpumalanga verbreitet. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus debilis : Dieser Endemit kommt im südlichen Westkap nur im Outeniqua-Gebirge vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Rare" = "selten, aber nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus elatus : Sie kommt in der Capensis vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus epiphyticus : Sie kommt vom Ostkap bis KwaZulu-Natal vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus erubescens : Diese seltene Art kommt nur an wenigen Standorten in den Drakensbergen in KwaZulu-Natal vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Rare" = "selten, aber nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus eucallus : Sie kommt Mpumalanga vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus falcatus : Sie kommt KwaZulu-Natal vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Rare" = "selten, aber nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus fergusoniae : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus flammosus : Sie kommt im Ostkap. Sie ist nur von einem Standort bekannt, aber trotzdem nicht gefährdet. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Critically Rare" = "selten, aber nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus flanaganii : Sie kommt in Südafrika vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus flavus : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus galpinii : Sie kommt vom westlichen Mosambik bis Südafrika vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus guthrieae : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Critically Endangered" = "vom Aussterben bedroht" bewertet.
 Cyrtanthus helictus : Sie kommt im Ostkap vor.
 Cyrtanthus herrei : Sie kommt von Namibia bis ins Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Near Threatened" = "gering gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus huttonii : Sie kommt von Mpumalanga bis zum Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus inaequalis : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus junodii : Sie kommt im Nordkap vor.
 Cyrtanthus labiatus : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus leptosiphon : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Critically Endangered" = "vom Aussterben bedroht" bewertet.
 Cyrtanthus leucanthus : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus loddigesianus : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus mackenii : Sie kommt mit zwei Unterarten vom Ostkap bis KwaZulu-Natal vor. Eine davon wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus macmasteri : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus macowanii : Sie kommt Mpumalanga bis Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus montanus : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus nutans : Sie kommt von KwaZulu-Natal bis Eswatini vor.
 Cyrtanthus obliquus : Sie kommt im Binnenland von KwaZulu-Natal und südöstlichen Bereich des Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Declining" bewertet, damit soll zum Ausdruck gebracht werden, dass diese Art laufend an Exemplaren abnimmt, dies aber noch nicht dazu geführt hat, dass diese Art gefährdet ist.
 Cyrtanthus obrienii : Sie kommt vom Ostkap bis KwaZulu-Natal vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus ochroleucus : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus odorus : Sie kommt im südlichen Westkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus rhodesianus : Sie kommt im tropischen Südlichen Afrika nur im Chimanimani-Gebirge vor.
 Cyrtanthus rhododactylus : Sie kommt in der Capensis vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus rotundilobus : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus sanguineus : Sie kommt vom Sudan bis Tansania und vom Ostkap bis KwaZulu-Natal vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus smithiae : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus spiralis : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus staadensis : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Near Threatened" = "gering gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus stenanthus : Sie kommt mit zwei Varietäten in Südafrika vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus striatus : Sie kommt in der Capensis vor.
 Cyrtanthus suaveolens : Sie kommt im Ostkap vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Endangered" = "stark gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus taitii : Die herbstblühende Art wurde 2016 aus dem Ostkap nördlich von Uitenhage erstbeschrieben.
 Cyrtanthus thorncroftii : Sie kommt im Nordkap vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus tuckii : Sie kommt mit drei Varietäten in Südafrika vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus ventricosus : Sie kommt in der südlichen Capensis vor. Sie wird in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Least Concern" = "nicht gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus wellandii : Sie kommt in der südlichen Capensis vor. Sie wurde 2009 in der Roten Liste der gefährdeten Pflanzenarten Südafrikas als "Vulnerable" = "gefährdet" bewertet.
 Cyrtanthus welwitschii : Sie kommt im tropischen Südlichen Afrika vor.

Nutzung
Einige Arten werden als Zierpflanzen verwendet. Am häufigsten sind Cyrtanthus sanguineus und Cyrtanthus elatus in Kultur.

Quellen
 John C. Manning, Peter Goldblatt, Deirdré A. Snijman: The Color Encyclopedia of Cape Bulbs, 2002, Timber Press, Portland. ISBN 0-88192-547-0: Cyrtanthus auf S. 116–124 (Abschnitte Beschreibung, Vorkommen und Nutzung)
 Emily Smith, 27. April 2009: Cyrtanthus - Datenblatt bei Gateway to African Plants. (Abschnitt Beschreibung)
 Graham Duncan, Juli 2002: Cyrtanthus Aiton bei PlantZAfrica vom South African National Biodiversity Institute = SANBI. (Abschnitte Beschreibung, Vorkommen und Nutzung)
 C. O'Neill: The genus Cyrtanthus, In: Herbertia, Volume 46 (1990): 1991, S. 37.
 Deirdré A. Snijman: Amaryllidaceae: Cyrtantheae: new species and notes on Cyrtanthus in the Southern Cape, South Africa, In: Bothalia, Volume 29, Issue 2, 1999, S. 258–263.
 Deirdré A. Snijman: A new Cyrtanthus species (Amaryllidaceae: Cyrtantheae) endemic to the Albany Centre, Eastern Cape, South Africa, In: Bothalia, Volume 33, Issue 2, 2003, S. 145–147.

Einzelnachweise

Weblinks

 Eintrag bei pacificbulbsociety.org.
 Eintrag bei biodiversityexplorer.org von Iziko.
 Eintrag bei der Flora of Zimbabwe.
 Eintrag bei der Flora of Mosambik.

Amaryllidoideen
Amaryllidoideae

Cyrtanthus


Os pastéis ou cores pastéis pertencem a uma família de cores pálidas, que, quando descritas no espaço de cores HSV, apresentam alto valor e baixa saturação . Eles recebem o nome de um meio artístico feito de pigmento e agentes de ligação sólidos, semelhantes ao giz de cera . Os lápis de pastel historicamente tendem a ter uma saturação mais baixa do que as tintas do mesmo pigmento, daí o nome da família de cores. As cores desta família são geralmente descritas como "calmantes". As cores pastel são comuns na estética kawaii .

Rosa, lilás, e azul bebê  são cores pastel frequentemente usadas, assim como verde menta, pêssego, pervinca e lavanda .

Na moda
Uma forma de estilo gótico chamada gótico pastel adiciona cores pastel à paleta geralmente monocromática da moda gótica.

Exemplos

Galeria

Referências

Ligações externas

Cor

Pastel (cor)


321P/SOHO, komet Jupiterove obitelji. Predotkriven na snimkama 1. svibnja .

Izvori

Kometi

321P/SOHO


Sırça Fanus (İngilizce: The Bell Jar), Amerikalı şair ve yazar Sylvia Plath'in Ocak 1963'te Victoria Lucas takma adıyla yayımlanmış tek romanıdır. Plath'ın intiharından sonra gerçek ismiyle yayımlanmış ve büyük ilgiyle karşılanmıştır.

McCarthy döneminin toplumsal sorunlarının ortasında bir üniversitelinin bunalımlı yaşantısına eğilen yarı otobiyografik romanda kişi ve yer isimleri değiştirilmiştir. Sylvia Plath, romanın baş kahramanı Esther Greenwood gibi 31 yaşında intihar ederek ölmüştür.

Otobiyografik kitaplar
Amerikan romanları
1963 romanları
İngilizce romanlar
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen romanlar
Ethel ve Julius Rosenberg
Kapak resmi aranan kitaplar

Sırça Fanus


Mauricio de Battenberg, KCVO (3 de octubre de 1891- 27 de octubre de 1914), fue descendiente de la casa de Hesse, a través de la familia Battenberg, y de la familia real británica, el nieto más joven de la reina Victoria  del Reino Unido, nacido 32 años después del mayor, Guillermo II de Alemania. Fue conocido durante toda su vida como príncipe Mauricio de Battenberg, ya que murió antes de que la familia real británica renunciara a sus títulos alemanes, y los Battenberg adoptaran el nombre Mountbatten.

Primeros años

El príncipe Mauricio nació el 3 de octubre de 1891. Se le dio el nombre de Mauricio en honor de su padre, el príncipe Enrique de Battenberg, y su bisabuelo, el conde Mauricio von Hauke, Víctor por su abuela, la reina y Donald, en honor a Escocia, ya que había nacido en el Castillo de Balmoral. Su padre era el príncipe Enrique de Battenberg, hijo del príncipe Alejandro de Hesse y del Rin y de la condesa Julia de Hauke, y su madre la princesa Beatriz del Reino Unido, hija menor de la reina Victoria y de Alberto, príncipe consorte.

Como su padre era hijo de un matrimonio morganático, el príncipe Enrique de Battenberg tomó el título de príncipe de Battenberg de su madre, la condesa Julia Hauke, que había sido creada princesa de Battenberg por propio derecho. Como tal, Mauricio fue titulado su alteza serenísima el príncipe Mauricio de Battenberg, desde su nacimiento. En el Reino Unido, fue titulado su alteza el príncipe Mauricio de Battenberg por Real Cédula aprobada por la reina Victoria en 1886.

Mauricio era el más parecido a su padre, quien murió cuando el príncipe sólo tenía cuatro años, la misma edad que tenía su madre cuando su padre murió. Fue educado en Lockers Park Prep School, Hertfordshire.

Su hermana mayor, Victoria Eugenia de Battenberg, se casó con Alfonso XIII de España, y fue reina consorte de España entre 1906 y 1931.

Años posteriores

Mauricio asistió al prestigioso Wellington College y fue miembro de la Benson House. El joven príncipe sirvió durante la Primera Guerra Mundial como teniente del Real Cuerpo de Fusileros del Rey, y murió en acto de servicio en la primera Batalla de Ypres en 1914. Su madre rechazo la repatriación del cuerpo de su hijo. Está enterrado en Ypres Town Commonwealth War Graves Commission Cemetery.

Títulos y órdenes

Títulos

 Su Alteza el príncipe Mauricio de Battenberg.
 En el Imperio alemán: Su Alteza Serenísima el príncipe Mauricio de Battenberg.

Órdenes

 Caballero comendador de la Real Orden Victoriana. (Reino Unido).
Extranjeras
 Caballero grans cruz de la Real y Distinguida Orden de Carlos III (27/05/1906).

Ancestros

Referencias

Enlaces externos

Militares británicos de la Primera Guerra Mundial
Casa de Battenberg
Caballeros comendadores de la Real Orden Victoriana
Caballeros grandes cruces de la Orden de Carlos III

Mauricio de Battenberg