Kannada cinema, also known as Sandalwood, or Chandanavana, is the segment of Indian cinema dedicated to the production of motion pictures in the Kannada language widely spoken in the state of Karnataka. The 1934 film Sati Sulochana directed by Y. V. Rao was the first talkie film in the Kannada language. It was also the first film starring Subbaiah Naidu and Tripuramba, and was the first motion picture screened in the erstwhile Mysore Kingdom. The film was produced by Chamanlal Doongaji, who in 1932 founded South India Movietone in Bangalore.

Major literary works have been adapted to the Kannada screen such as B. V. Karanth's Chomana Dudi (1975), (based on Chomana Dudi by Shivaram Karanth), Girish Karnad's Kaadu (1973), (based on Kaadu by Srikrishna Alanahalli), Pattabhirama Reddy's Samskara (1970) (based on Samskara by U. R. Ananthamurthy), which won the Bronze Leopard at Locarno International Film Festival, and T. S. Nagabharana's Mysuru Mallige (1992), based on the works of poet K. S. Narasimhaswamy.

Kannada cinema is known for producing experimental works such as Girish Kasaravalli's Ghatashraddha (1977), which won the Ducats Award at the Manneham Film Festival Germany, Dweepa (2002), which won Best Film at Moscow International Film Festival, Singeetam Srinivasa Rao's silent film Pushpaka Vimana (1987), Ram Gopal Varma's docudrama Killing Veerappan (2016), Prashanth Neel's action franchise K. G. F. film series being the highest-grossing Kannada film, and Rishab Shetty's Kantara (2022).

Kannada cinema is reported to have 8% market share in the gross domestic box office collections for the period January to August 2022 making it the fourth biggest Indian film industry. The share rose to 9% by October 2022. The total gross collections of the top five Kannada movies of 2022 in first ten months was reported to be ₹1800 crores. The year 2022 witnessed the beginning of new era for the industry in terms of popularity, quality content and collections.

History

Early history

In 1934, the first Kannada talkie, Sati Sulochana, appeared in theatres, followed by Bhakta Dhruva (aka Dhruva Kumar). Sati Sulochana, starring Subbaiah Naidu and Tripuramba, was shot in Kolhapur at the Chatrapathi studio; most filming, sound recording, and post-production was done in Chennai.

In 1949, Honnappa Bhagavathar, who had earlier acted in Gubbi Veeranna's films, produced Bhakta Kumbara and starred in the lead role along with Pandaribai. In 1955, Bhagavathar again produced a Kannada film, Mahakavi Kalidasa, in which he introduced actress B. Saroja Devi. B. S. Ranga was an Indian photographer, actor, writer, producer and director made many landmark movies in Kannada, under Vikram Studios.

Mainstream
Matinee idol, Rajkumar entered Kannada cinema after his long stint as a dramatist with Gubbi Veeranna's Gubbi Drama Company, which he joined at the age of eight, before he got his first break as a lead in the 1954 film Bedara Kannappa.

He went on to essay a variety of roles and excelling in portraying mythological and historical characters in films such as Bhakta Kanakadasa (1960), Ranadheera Kanteerava (1960), Satya Harishchandra (1965), Immadi Pulikeshi (1967), Sri Krishnadevaraya (1970), Bhakta Kumbara (1974), Mayura (1975), Babruvahana (1977) and Bhakta Prahlada (1983). His wife Parvathamma Rajkumar founded Film production and distribution company, Vajreshwari Combines.

Vishnuvardhan entered Kannada cinema with the National Award-winning movie Vamsha Vriksha (1972) directed by Girish Karnad based on the novel written by S. L. Bhyrappa. His first lead role was in Naagarahaavu, directed by Puttanna Kanagal and based on a novel by T. R. Subba Rao. It was the first in Kannada film history to complete 100 days in three main theatres of Bangalore. In his 37-year career, he has played a variety of roles in more than 200 films.

With his debut in Puttanna Kanagal's National Award-winning Kannada film Naagarahaavu (1972), Ambareesh's acting career commenced with a brief phase of portraying antagonistic and supporting characters. After establishing himself as a lead actor portraying rebellious characters on screen in a number of commercially successful films, he earned the moniker "rebel star". He also earned the nickname Mandyada Gandu ( Man of Mandya)

Rajkumar, Vishnuvardhan and Ambareesh are collectively known as Kannada cinema's triumvirate.

Method actor Shankar Nag received the inaugural IFFI Best Actor Award (Male): Silver Peacock Award" at the 7th International Film Festival of India for his work in the film Ondanondu Kaladalli. He is the younger brother of actor Anant Nag. M. V. Vasudeva Rao, the first Kannada actor to win National Film Award for Best Actor, was starred in over 200 films in his career; however, post Chomana Dudi, he only played minor roles.

B. Saroja Devi is One of the most successful female leads in the history of Indian cinema, she acted in around 200 films in over six decades. She is known by the epithets "Abinaya Saraswathi" (Saraswati of acting) in Kannada and "Kannadathu Paingili" (Kannada's Parrot) in Tamil. She is one of the very few actresses who starred in kannada,tamil,telugu and hindi in 1950's

Neo-realistic cinema

Kannada Cinema majorly contributed to the parallel cinema movement of India. Directors like Girish Kasaravalli, Girish Karnad, G. V. Iyer were the early names to join the movement. T. S. Nagabharana and B. V. Karanth were also popular names in the movement. Puttanna Kanagal's films were however considered a bridge between Mainstream and Parallel Cinema.

Modern era
Prakash Raj began his acting career with Doordarshan serials such as Bisilu Kudure (Kannada) and Guddada Bhootha (Tulu and Kannada). He later took up supporting roles in Kannada films such as Ramachari, Ranadheera, Nishkarsha and Lockup Death. He was known for his dialogue delivery and histrionics. His breakthrough role came in Harakeya Kuri, directed by K. S. L. Swamy starring Vishnuvardhan, with whom he had acted in other films such as Mithileya Seetheyaru, Muthina Haara and Nishkarsha. Prakash re-entered Kannada films through Nagamandala in 1997, directed by T. S. Nagabharana. Veteran Kannada actor Shakti Prasad's son Arjun Sarja is known for his work in South Indian cinema. He starred in movies such as Prasad; the film was screened at the Berlin Film Festival and Arjun received the Karnataka State Award for his performance in it.

Sanchari Vijay's portrayal of a transgender won him the National Best Actor Award. With the award, Vijay became the third actor after M. V. Vasudeva Rao, and Charuhasan to win the National Award for Best Actor for a performance in a Kannada film.

Shiva Rajkumar is known for his work in Janumada Jodi, Anand, Ratha Sapthami, Nammoora Mandara Hoove, Om, Simhada Mari and Chigurida Kanasu. He acted in Sugreeva, which was shot in 18 hours. His Om, directed by Upendra, set a trend of gangster movies in Kannada and other film industries in India. It continues to be shown even to this day.

Rockline Venkatesh founded Rockline Entertainments which has produced over twenty five films as of 2012. New age actors - Yash, Darshan, Puneeth Rajkumar, Rakshit Shetty and Sudeepa are some of the highest paid actors in Sandalwood. The Rakshit Shetty starrer Kirik Party went on to become one of the highest-grossing Kannada films by collecting ₹ 50 crores against a production budget ₹ 4 crores and completed 150 days in the main cities of Karnataka.

The 2015 release RangiTaranga starring Nirup Bhandari and directed by Anup Bhandari, created overseas market for Kannada cinema with a mega release, amassing $318,000 in USA alone. It went on to become the first Kannada film to enter the New York Box office listing, the first Kannada film to complete 50 days in USA and the first Kannada movie ever to release in several countries across the world. It ran for 365 days in Bangalore.

In 2018, Yash starrer K.G.F: Chapter 1 became the first Kannada film to gross ₹250 crores at the box office. Its sequel, K.G.F: Chapter 2 (2022) made ₹ 1000 crores at the box office. Its teaser gained more than 250 million views on YouTube as of April 2022. In 2022, Yash starrer K.G.F: Chapter 2 became the highest-grossing Kannada film of all time with a record collection of over ₹1000 crores within India itself. Kananda cinema is reported to have 8% market share in the gross domestic box office collections for the period January to July 2022 making it the fourth biggest Indian film industry.

Film scores
Composer Hamsalekha is usually referred to by the title Naadha Brahma ( The Brahma of Music) who is considered to be the major cause for the change in the music composing and lyric writing style which would appeal much to the younger generation. He integrated folk and introduced western musical sensibilities into the Kannada cinema.

Mano Murthy scored the blockbuster film Mungaru Male starring Ganesh and Pooja Gandhi. Upon the album's release, it topped the charts with the song "Anisuthide" receiving significant radio and TV air time. The album emerged as a massive success topping every Kannada music chart. It was reported that by mid-May 2007, over 200,000 copies were sold in compact discs.

International recognition
The 1964 movie Naandi  set a landmark by being the first ever Kannada film to be screened at an international film festival. It was screened at IFFI 1992 Kannada cinema Retrospect. The 1969 movie Uyyale was screened twice at the IFFI retrospect - once in 1992 and again in 2019.

The 1970 movie Samskara won the Bronze Leopard at Locarno International Film Festival The 1977 movie Ghatashraddha which had the distinction of being shown at the Museum of Modern Art, New York, became the only Indian film to be chosen by the National Archive of Paris among 100 others, during the centenary celebrations of cinema.
It also won the Ducats Award at the Manneham Film Festival Germany. At the 2009 International Film Festival of India, it was announced one of the 20 best films in Indian cinema, having received 1.6 million votes. The 1978 movie Ondanondu Kaladalli was released at The Guild Theatre, 50 Rockefeller Plaza on 17 May 1982. Vincent Canby, the chief film critic of The New York Times, called the movie "that is both exotic as well as surprising in view of all the bodies on the ground at the end, sweet natured!". The film was subtitled into English for its American premiere on 18 October 1995 in Shriver Hall at the Johns Hopkins University as part of the 1995 Milton S. Eisenhower Symposium "Framing Society : A Century of Cinema".

The 1987 film Pushpaka Vimana featured retrospectively in the Shanghai International Film Festival and Whistling Woods Film Festival.

The 1999 film Upendra was screened at the Yubari International Fantastic Film Festival in Japan in 2001. The 1999 movie Deveeri was selected for 18 international film festivals including the 44th London International Film Festival and the Cairo International Film Festival.

The 2000 movie Munnudi was screened at Palm Springs International Film Festival (2002). The 2002 movie Atithi was screened at Cairo International Film Festival. The 2002 movie Dweepa was screened at the Moscow International Film Festival. The 2004 movie Hasina was screened at Berlin's Asia Pacific Film Festival. The 2004 movie Bimba was selected for the Bangkok International Film Festival. The 2006 movie Thutturi won the Best Audience Award at the 9th Dhaka International Film Festival.
and won the Earth Vision Award of 2005-06 at the 15th Tokyo Global Environmental Film Festival. The 2006 movie Naayi Neralu was screened at six international film festivals including International Film Festival Rotterdam, Bangkok International Film Festival, Palm Springs International Film Festival , Osian's Film Festival and the Karachi International Film Festival. The 2006 movie Care of Footpath was selected for the Kids for Kids Film Festival at Cyprus and the 2006 film Cyanide was selected for the London Film Festival.

The 2010 movie Kanasemba Kudureyaneri  won the NETPAC Award at the Asiatica Film Mediale (Italy) (2010). The 2011 film Koormavatara was screened in 17 film festivals and won acclaims at the film festivals of Bangkok, New York and Vancouver. The 2013 movie Lucia premiered at the London Indian Film Festival on 20 July 2013. It won the Best Film Audience Choice award at the festival. It was also screened at the Zurich Film Festival. The 2015 movie Thithi won accolades at multiple international film festivals including the 68th Locarno International Film Festival and the 19th Shanghai International Film Festival. The 2016 movie Railway Children won the Ecumenical Jury Award (special mention) at Zlín Film Festival. The 2016 film Bombeyaata won three awards at seven International Film Festivals. The 2018 movie Nathicharami and Balekempa were screened at the MAMI Mumbai Film Festival. Balekempa also won the FIPRESCI Award at the 47th International Film Festival Rotterdam. The 2019 movie Arishadvarga also premiered at the London Indian Film Festival followed by the Asian Premiere at the Singapore South Asian International Film Festival and the North American Premiere at the Vancouver International South Asian Film Festival. The 2019 movie Manaroopa won 10 awards at various international film festivals including the  Best Thriller Film at Out of the Can International Film Festival at England, Best Experimental Film at the Cafe Irani Chaii International Film Festival  and was officially selected for the Miami Independent Film Festival in the United States and the Istanbul Film Awards in Turkey.

In the post - pandemic era, Kannada cinema started making waves across the world in several international film festivals. Pinki Elli?  was screened at around 50 International Film Festivals including the Prague International Film Festival and the Hainan International Film Festival. It opened the Busan International Film Festival and was screened at Hong Kong International Film Festival. It won three awards at the New York Indian Film Festival. It also won the Best Film award at the Asian Film Festival Barcelona 2021. Amruthamathi was screened at ten international film festivals including Boston Film Festival , Atlanta Film Festival , Austria Film Festival and won multiple awards. Abhilash Shetty's Koli Taal premiered at the 21st New York Indian Film Festival. It was then screened at various film festivals including the 18th Indian Film Festival of Stuttgart  and the 12th Indian Film Festival of Melbourne. Neeli Hakki was selected for multiple international Film festivals including the New York Indian Film Festival. Pinni (2020) was selected in the competition category at the New York Indian Film Festival. Daari Yaavudayya Vaikunthakke ? won a total of 94 awards  including multiple awards at Rajasthan Film Festival   and other international film festivals like Sundance Film Festival, Barcelona, Nawada  and Golden Sparrow International Film Festivals. Illiralaare Allige Hogalaare  won the Director's Vision Award at the 18th Indian Film Festival of Stuggart. It was earlier screened at the Dhaka International Film Festival and had won an award at the Rome Film Festival. It also won award at the Spain International Film Festival in Madrid. Baraguru Ramachandrappa's Mooka Nayaka won the Best Picture of the Decade Award by competing with movies from different languages around the globe. Jeevnane Nataka Samy (2021) was screened at Miami International Film Festival. Avalakki Pavalakki  won five awards in various categories at Uravatti International Film Festival, Indo Global International Film Festival, American Golden Pictures International Film Festival, Oniros Film Festival and the Sweden Film Festival. Rudri won multiple awards at Oniros Film Festival, Tagore International Film Festival and the Vindhya International Film Festival. Naanu Ladies had its world premier at the 16th Tasveer South Asian Film Festival in Seattle. It went on to win the Best Narrative Feature Award at the Kashish Mumbai International Queer Film Festival.

Pedro had its world premiere in the New Currents Section at the 26th edition of the Busan International Film Festival. and was shortlisted for the Directors Fortnight Cannes 2020. It went on to win the Best Director Award in the Crouching Tigers competition section at the Pingyao International Film Festival in Shanxi, China. It was also the joint winner of the Montgolfiere D'Argent Award at the Festival Des 3 Continents, France. It was also screened at the Indian Film Festival of Los Angeles(IFFLA) and at the Indian Film Festival of Melbourne.Dollu was screened at the Dhaka International Film Festival. It was shortlisted for screening at 72nd Berlinale's European Film Market and the Dallas ft worth South Asian Film Festival (virtual). It was also screened at the Caleidoscope Indian Film Festival Boston where it won the Best Indian Film award. It also won the Best Kannada Movie award at Innovative International Film Festival. Namma Magu received recognition from the International Organization for Migration (IOM).

Taledanda (2022) was selected for London International Film Festival. Koli Esru was selected for screening at New York Indian Film Festival (2022). Shivamma was selected for Marche du Film (2022) - the business counterpart of the Cannes Film Festival. It was also screened at the 27th Busan International Film Festival where it won the New Currents Award given to first or second feature film of a new Asian director. It also won the Young Jury Award at the 44th edition of the Three Continents Festival. It was also selected for screening at the US and Australian film festivals in 2023. Man Of The Match (2022), produced by Puneeth Rajkumar, was selected for screening at the 14th New York City Independent Film Festival in the foreign film category. In 2022, Shuddhi (2017) and Bell Bottom (2019) premiered at the Indian Film Week in Japan. Vagachi Pani was selected for the co-production market at the film festival in Busan. Thayi Kastur Gandhi was screened at LA Film Festival and it won the Best Editor award at the Dallas International Film Festival. Hadinelentu was screened at the Jiseok section of the Busan International Film Festival (2022).

1888 was screened at several International film festivals across the world. The 2012 movie Edegarike was screened at the Indo-French International Film Festival in 2023. Kantara, Koli Esru and Hadinelentu were nominated in various categories at the 14th edition of Indian Film Festival of Melbourne(IFFM) - 2023. Devara Kanasu was screened at around 30 film festivals, including an entry to participate in the panel screening and final selection of the Cannes Film Festival. Brahma Kamala won several awards and accolades at various film festivals including the Eediplay International Film Festival in France, Wonderland International Film Festival in Sydney, Old Monk  International Film Festival in Nepal and the Indo-Singapore Film Festival. Shivamma won the Grand Prix Award at the 17th Andrei Tarkovsky Zerkalo International Film Festival, Ivanovo (2023). Hadinelentu and Koli Esru won awards at the Ottawa Indian Film Festival Awards 2023. Koli Esru also premiered at the Indo-German Film Week.

National recognition
 The song Baare Baare from the 1972 movie Naagarahaavu was the first slow-motion song of Indian cinema.
 The 1986 movie Anuraga Aralithu was the first Indian movie to be remade in seven other languages.
 The 1986 movie Africadalli Sheela was the first Indian movie to be shot in African forests.
 The 1987 movie Ondu Muttina Kathe was the first Indian film to have an underwater action sequence shot in an ocean outside India without the help of oxygen mask.
 The 1989 movie Idu Saadhya created a record by becoming the first Indian movie to be shot within a span of 36 hours.
 The 1995 movie Om is the only Indian movie to have been re-released 550 times.
 The 2005 movie Shanti was the second Indian film to enter the Guinness Book of World Records in the Fewest actors in a narrative film category. It had only one actor with the other characters represented through voice and no physical appearance.
 The 2006 Kannada movie Mungaru Male was the first Indian movie to run for a year in a multiplex.
 The 2022 film K.G.F: Chapter 2 became the first movie to gross more than ₹400 crores within India in its opening weekend. It also became the first South Indian movie to gross more than ₹550 crores in its opening weekend.
 The 2022 film Kantara collected ₹25.5 crore in its sixth weekend which was reported to be the highest sixth weekend collection as well as the highest sixth week collection for an Indian movie.

Awards

Dadasaheb Phalke Awardees

National Film Award for Best Feature Film

National Film Award for Best Popular Film

State Recognition

 Karnataka State Film Awards
 Udaya Film Awards
 Suvarna Film Awards

State film festivals
 Bangalore International Film Festival

Other awards
 Filmfare Awards South
 SIIMA Awards
 IIFA Utsavam
 Mirchi Music Awards South
 South Scope Awards
 Chandanavana Film Critics Academy Awards
 Hello Gandhinagara Awards

Film schools
The first government institute in India to start technical courses related to films was established in 1941 named as occupational institute then called the Sri Jayachamarajendra (S J) Polytechnic in Bangalore. In September 1996, two specialised courses, Cinematography and Sound & Television were separated and the Government Film and Television Institute was started at Hesaraghatta, under the World Bank Assisted Project for Technician Development in India.

See also
 List of Kannada-language films
 Media in Karnataka
 Cinema of India
 Media of India
 List of Kannada film actresses
 List of highest-grossing Kannada films

References

External links

Cinema of Karnataka
Kannada-language films
Indian film industries

Kannada cinema


O Janeiro Seco é uma campanha de saúde pública pedindo às pessoas que se abstenham de álcool no mês de janeiro, praticada na Europa, nos Estados Unidos e na região do Cáucaso, incluindo o Azerbaijão.

A campanha, como entidade formal, parece ser relativamente recente, sendo descrita como tendo "surgido nos últimos anos" ainda em 2014. No entanto, o Governo Finlandês lançou uma campanha chamada "Sober January" em 1942 como parte de seu esforço de guerra. O termo "Janeiro Seco" entrou em uso mais comum nos anos 2000, quando Nicole Brodeur, do The Seattle Times, escreveu uma coluna em seu primeiro Janeiro Seco, motivada por um amigo que havia feito o mesmo por vários anos antes. O termo "Janeiro Seco" foi registrado como marca registrada pela instituição de caridade Alcohol Concern em meados de 2014;  a primeira campanha de janeiro seco da Alcohol Concern ocorreu em janeiro de 2013. Na preparação para a campanha de janeiro de 2015, pela primeira vez, a Alcohol Concern fez parceria com a Public Health England.

Em janeiro de 2014, de acordo com a Alcohol Concern, que iniciou a campanha, mais de 17 mil britânicos pararam de beber naquele mês. Embora haja controvérsia sobre a eficácia e os benefícios da prática, uma pesquisa de 2014 da Universidade de Sussex descobriu que seis meses após janeiro de 2014, dos 900 participantes pesquisados no costume, 72% "mantiveram os episódios de consumo nocivo" e 4% ainda não estavam bebendo.

O Dry January Switzerland foi lançado em 2021 por uma ampla coalizão de organizações sem fins lucrativos, incluindo a plataforma de inovação pública staatslabor, Blue Cross Switzerland e GREA.

Em alguns países, como a República Tcheca e o Canadá, o Dry February (ou Dry Feb) é feito em vez disso, em Tring Hertfordshire o Dry January é observado e os participantes recebem 3 coringas para jogar ao longo do mês, dando-lhes dias de trapaça.

Nos Estados Unidos
Uma pesquisa da Morning Consult realizada de 4 a 5 de janeiro de 2021, com 2.200 adultos norte-americanos, descobriu que 13% dos entrevistados americanos estavam participando do "Janeiro Seco". Isso em comparação com 11% em anos anteriores. 79 por cento atribuíram a decisão de ser mais saudável  enquanto 72 por cento estavam tentando beber menos álcool em geral; 63% disseram que queriam "redefinir" o hábito de beber e 49% disseram que estavam bebendo demais durante a pandemia do COVID-19.

Referências

Ligações externas

 Alcohol Change UK: Dry January
 Going Dry: The Benefits Of A Month Without Booze - NPR
Alcoolismo
Festas de janeiro
Jejum
Cultura da bebida

Janeiro Seco


Mary Abby van Kleeck (Glenham, 26 de junho de 1883Kingston, 8 de junho de 1972) foi uma cientista social americana. Foi uma figura notável no movimento trabalhista americano, bem como uma defensora da administração científica e de uma economia planificada.

Holandesa-americana, van Kleeck foi uma nova-iorquina ao longo da vida, com exceção de seus estudos de graduação no Smith College, em Massachusetts. Começou sua carreira como parte do movimento de assentamento, investigando o trabalho feminino na cidade de Nova Iorque. Ganhou destaque como diretora do Departamento de Estudos Industriais da Fundação Russell Sage, que liderou por mais de trinta anos, começando em 1916. Durante a Primeira Guerra Mundial, foi nomeada pelo presidente dos EUA, Woodrow Wilson, para liderar o desenvolvimento de padrões de trabalho para as mulheres que entram na força de trabalho, tornando-se a primeira mulher nomeada para um cargo de autoridade no governo federal americano durante a guerra.

Após a guerra, van Kleeck liderou a criação de uma agência federal para defender as mulheres na força de trabalho, intitulado Women's Bureau, antes de retornar à Fundação Sage e continuar sua determinada pesquisa sobre questões trabalhistas. Na década de 1930, tornou-se socialista, argumentando que planejamento central das economias era a maneira mais eficaz de proteger os direitos trabalhistas. Além disso, foi uma notável crítica de esquerda do New Deal e do capitalismo americano durante a Grande Depressão, defendendo uma agenda radical para reformadores sociais e trabalhadores.

Posteriormente, ao concluir suas atividades na Fundação Sage em 1948, concorreu ao Senado do Estado de Nova Iorque como membro do Partido Trabalhista Americano, mas perdeu a eleição e retornou seu foco para o ativismo pela paz e o desarmamento nuclear. Como uma longa defensora das economias planificadas, se tornou uma defensora da amizade soviético-americana, levando à suspeita do poderoso movimento anticomunista. Morreu aos 88 anos em 1972.

Primeiros anos
Filha de Eliza Mayer de Baltimore e Robert Boyd van Kleeck, um ministro episcopal de origem holandesa, van Kleeck nasceu em 26 de junho de 1883, em Glenham, no Condado de Dutchess, Nova Iorque. Por parte de pai, era descendente da família Schenck do Brooklyn. Foi a caçula dos cinco irmãos, incluindo um irmão que morreu na infância. Seu avô se chamava Charles F. Mayer, um notável advogado e político de Baltimore. Na relação familiar, era mais apegada com a mãe, e tinha um relacionamento distante com seu pai que, muitas vezes, estava doente quando era jovem. Ele morreu em 1892, quando a filha tinha apenas nove anos. Van Kleeck foi a oradora de sua turma na Flushing High School em Nova Iorque, onde também foi líder estudantil e debatedora. Além disso, uma de suas principais características era a forte reputação de inteligência e força de personalidade entre seus colegas. Escreveu em seu discurso de despedida:
Estamos vivendo em uma época de disputas, e de forma alguma, a menor delas é a questão da mulher e seus direitos(...) [aqueles que defendem as mulheres] cometem um grande erro — defendem corajosamente a mulher, mas esquecem que ela não precisa de defesa, suplicam eloquentemente sua libertação dos laços da escravidão, mas esquecem que seu papel não é como uma escrava.— Mary van Kleeck, 1900.Van Kleeck estudou no Smith College de 1900 a 1904, onde floresceu — estudando cálculo, escrevendo poesia e desfrutando de popularidade entre seus colegas. van Kleeck ingressou na Smith College Association for Christian Work (SCACW), a principal organização estudantil do campus. Posteriormente, trabalhou como presidente da SCACW em 1903. Por meio dessa organização, conheceu a YWCA, à qual permaneceu vinculada pelo resto de sua vida. Em um retiro de verão da YWCA em Silver Bay, em Nova Iorque, foi atraída pelas ideias de Florence Simms, a secretária industrial da YWCA. Deste modo, optou por dedicar sua carreira ao serviço público, projeto na qual dedicou um poema no anuário de Smith.

Início de carreira
Um ano depois de se formar em Smith com um grau acadêmico Bachelor of Arts, van Kleeck recebeu uma bolsa de pós-graduação conjunta da College Settlement Association e da Smith College Alumnae Association, que lhe permitiu realizar pesquisas na cidade de Nova Iorque. Como parte desse trabalho, realizou investigações sobre a aplicação da lei trabalhista que rege a semana de trabalho (limitada a 60 horas no momento, embora esta disposição tenha sido frequentemente ignorada pelos empregadores).

Van Kleeck também trabalhou para o Comitê de Trabalho Infantil de Nova Iorque e para a Consumers League. Seu trabalho para a College Settlement Association, juntamente com seu papel como secretária industrial do Alliance Employment Bureau (AEB), levou ao início de sua pesquisa sobre mulheres na indústria e trabalho infantil. Para a AEB, desenvolveu um estudo sobre as condições irregulares de trabalho de modistas e fabricantes de flores artificiais, ambas as principais fontes de emprego das mulheres na época. Ademais, também realizou trabalhos de pós-graduação em economia social na Universidade de Columbia durante esse período. Posteriormente, teve aulas com o experiente economista trabalhista Henry Rogers Seager e os sociólogos Franklin Giddings e Samuel McCune Lindsay, mas nunca concluiu um doutorado.

Fundação Russel Sage
Van Kleeck ganhou o apoio da Fundação Russel Sage em 1907, logo após a sua criação, o início de uma relação profissional que duraria quarenta anos. A organização foi fundada por Margaret Olivia Sage para apoiar o ativismo social e as reformas progressistas por meio de pesquisas científicas dedicadas. Orientada e treinada por Florence Kelley e Lilian Brandt, notáveis ativistas trabalhistas e reformadores sociais, foi contratada diretamente pela Fundação em 1910 para liderar seu Comitê sobre o Trabalho das Mulheres. Seu salário inicial era de  dólares por ano. Seu papel foi fundamental na aprovação das leis de Nova Iorque proibindo longas horas de trabalho em 1910 e 1915. Diante disso, publicou junto com a Fundação Sage uma série de livros baseados em sua pesquisa: Artificial Flower Makers (1913), Women in the Bookbinding Trade (1913) e Wages in the Millinery Trade (1914).

Em 1916, van Kleeck convenceu a Fundação a criar a Divisão de Estudos Industriais ao atribuí-la como chefe. Como diretora do projeto, posteriormente foi ampliado e teve seu nome renomeado para Departamento de Estudos Industriais, tornando-se uma figura bem conhecida no estudo das condições de trabalho industrial e do emprego das mulheres na indústria. Seu departamento foi o resultado de uma organização conhecida por sua especialização em indústria e trabalho, por treinar estudantes de pós-graduação e por desenvolver novos métodos de investigação. Seu trabalho foi caracterizado por "cuidado no empirismo, revisão colegiada e cooperação com órgãos estatais e privados", segundo o historiador Guy Alchon.

O departamento de van Kleeck frequentemente recomendava reformas trabalhistas, como o estabelecimento de comissões salariais cooperativas. Mais de uma vez, a Fundação Sage foi obrigada a proteger o Departamento de Estudos Industriais de represálias de corporações prejudicadas que haviam sido investigadas pelo departamento. A empresa de fabricação Remington Arms, criticada pelo departamento em 1916 por fornecer condições precárias para seus trabalhadores, tentou suprimir o relatório resultante, mas foi rejeitada por Robert DeForest, vice-presidente da fundação.

Ao lado de Eleanor Roosevelt, van Kleeck também foi co-vice-presidente do Women's City Club of New York, fundado em 1915. Durante esse período, a produção de estudos trabalhistas e outros artigos realizados pela cientista foi prodigiosa, e ela, muitas vezes, trabalhou em estreita colaboração com a Women's Trade Union League (WTUL). Por exemplo, ao escrever um artigo na revista científica Journal of Political Economy, argumentou que as meninas trabalhadoras deveriam ter acesso a cursos noturnos sem obstáculos financeiros, publicado em maio de 1915. A cientista social também encontrou tempo para trabalhar no Comitê de Desemprego do prefeito de Nova Iorque, John P. Mitchel. Além disso, ministrou uma série de cursos sobre questões industriais na Escola de Filantropia de Nova Iorque da Universidade de Columbia, entre 1914 a 1917. Na Columbia, encontrou as ideias de Taylorismo (também conhecido como administração científica) e rapidamente se tornou uma referência, vendo-o como uma "ciência social de potencial utópico". Posteriormente, foi membro notável da Taylor Society por várias décadas.

Primeira Guerra Mundial e Women's Bureau

Em 1917, os Estados Unidos entraram na Primeira Guerra Mundial. A essa altura, van Kleeck gozava de "uma merecida reputação como uma das maiores especialistas do país em emprego feminino". A pedido do War Industries Board (WIB) e de Herman Schneider, decidiu investigar a possibilidade de empregar mulheres nos armazéns do Exército dos EUA. Também recomendou a criação de uma Women's Bureau no Departamento de Guerra e, como resultado, foi escolhida pelo presidente Woodrow Wilson para liderar um novo grupo de Serviço de Mulheres na Indústria, uma subagência do Departamento de Trabalho. Diante disso, tornou-se a primeira mulher nos Estados Unidos escolhida para um cargo de autoridade no governo federal desde o início do envolvimento do país na Primeira Guerra Mundial. Ademais, escreveu que o grande número de mulheres trazidas para a força de trabalho pela guerra representou uma "nova liberdade" para as mulheres: "liberdade de defender seu país através de sua indústria, não como mulheres, mas como trabalhadoras julgadas pelos mesmos padrões e recompensadas com a mesma recompensa que os homens".

O grupo Women in Industry Service produziu uma série de relatórios documentando disparidades salariais, condições de trabalho inseguras e discriminação contra trabalhadoras, realizando investigações em 31 estados. Suas recomendações foram, muitas vezes, ignoradas e, em uma conferência de outubro de 1918 para discutir o trabalho das mulheres organizada por van Kleeck, o secretário do Trabalho, William Wilson, se recusou a tomar medidas para lidar com a desigualdade salarial. A cientista social priorizou a nomeação de uma mulher negra para a equipe do grupo Women in Industry Service, trabalhando com George Haynes para encontrar um candidato adequado. Eventualmente, uma pesquisadora experiente chamada Helen Irvin, formada pela Universidade Howard, foi contratada da Cruz Vermelha.

Em dezembro de 1918, o grupo publicou um amplo relatório intitulado Standards for the Employment of Women in Industry. O relatório foi usado, mais tarde, como base para o inovador Fair Labor Standards Act de 1938, que aplicava padrões aos locais de trabalho em todo o país. Após a guerra, o grupo formado por van Kleeck criou o United States Women's Bureau. A cientista social escreveu a lei que permite essa transição em junho de 1920. Em 14 de julho, foi escolhida como chefe da nova agência do Departamento do Trabalho. Embora esperassem que van Kleeck liderasse o Bureau permanentemente, só foi chamada para ajudar a cuidar de sua mãe que estava morrendo, renunciando após algumas semanas. Mary Anderson, sua amiga e colega de trabalho, tornou-se sua primeira diretora de longo prazo.

Trabalho pós-guerra
Van Kleeck retomou seu trabalho e pesquisa com a Fundação Russell Sage após a Primeira Guerra Mundial, tornando-se mais uma vez diretora do Departamento de Estudos Industriais. A fundação continuou a realizar estudos aprofundados sobre as condições dos trabalhadores em locais de trabalho como as fábricas de carvão e aço Rockefeller (em cooperação com Ben Selekman), a Dutchess Bleachery e a Filene's Department Store. Esses estudos representaram coletivamente "um dos exames mais profundos da década sobre as mudanças dramáticas em curso na relação entre capital, trabalho, acionistas e administração", segundo o historiador econômico Mark Hendrickson. Durante a década de 1920, também atuou em vários comitês governamentais nas administrações de Harding, Coolidge e Hoover, incluindo a Conferência do Presidente sobre Desemprego em 1921. Presidido por Hoover, então Secretário do Comércio, o comitê de desemprego desenvolveu um plano para o cálculo uniforme das estatísticas de emprego nos Estados Unidos, trabalho no qual desempenhou um papel fundamental.

Trabalhadora incansável, van Kleeck também foi administradora do Smith College entre 1922 a 1930, e liderou a Conferência Nacional Interracial em 1928. Além disso, atuou como uma "luz principal" na organização episcopal feminina da Society of the Companions of the Holy Cross, nas palavras de Alchon.

Em 1924, Will H. Hays, o poderoso chefe da Motion Picture Producers and Distributors of America, pediu para realizar um estudo da indústria de elenco em Hollywood, em que acreditava estar repleta de exploração. A cientista social não só conduziu o estudo e, entre outras descobertas, como também recomendou a criação de uma organização centralizada para extras de fundição e outras peças pequenas. Hays adotou essa sugestão e a Central Casting Corporation nasceu no ano seguinte.Um periódico de 1926, intitulado Brooklyn Daily Eagle e focando em seu prodígio com matemática e estatística, definiu van Kleeck como "uma mulher despretensiosa que realiza seu trabalho de maneira tranquila, que o faz principalmente porque ama e que aproveita cada minuto de sua existência." Em resposta à descrição do entrevistador de seus relatórios estatísticos como "trabalho sem fim", disse: "Realmente, não sinto que trabalhei uma hora em toda a minha vida(...) É algo que eu adoro fazer."  Alguns anos mais tarde, um jovem conterrâneo da cientista social, Jacob Fisher, a descreveria como tendo "a postura e a fala aristocrática, a presença imperiosa e os modos de grande dama da dona de um salão do século XIX".

A partir de 1928, van Kleeck também atuou no Instituto Internacional de Relações Industriais, que liderou junto com Mary Fleddérus. Membros notáveis do Instituto também destacaram Adelaide Anderson e Lillian Moller Gilbreth. Gilbreth, um amigo, intitulou-a como "a melhor pesquisadora que conheço". Fleddérus, um reformador social holandês, tornou-se o parceiro vitalício dela e as duas mulheres viveram juntas a maior parte de sua vida, dividindo seu tempo igualmente entre Países Baixos e a cidade de Nova Iorque a cada ano, trocando cartas diárias quando separadas. A historiadora Jacqueline Castledine define seu relacionamento como romântico, descrevendo as duas líderes profissionais como "mulheres comprometidas com as mulheres" em uma época em que o lesbianismo era aceitável na sociedade convencional. Tais relacionamentos, não desconhecidos em comunidades urbanas de mulheres com formação universitária, eram chamados de casamentos de Boston.

Em 1932, como uma longa defensora do planejamento socioeconômico, van Kleeck visitou a União Soviética, no qual considerava estar na vanguarda da gestão científica e dos direitos trabalhistas. No ano seguinte, foi eleita membro da Associação Americana para o Avanço da Ciência. Além disso, também liderou a formação da National Association of Social Workers, que, posteriormente, foi fundido para Associação Nacional dos Trabalhadores Sociais.

Socialismo e oposição ao New Deal

Embora vários colegas ativistas e cientistas sociais defendessem que van Kleeck recebesse um cargo de gabinete no novo governo Roosevelt em 1933, suas visões cada vez mais radicais tornaram isso improvável. No início da década de 1930, tornou-se socialista e se opôs às iniciativas do New Deal do governo Roosevelt. Também foi a favor do planejamento econômico no estilo soviético, pois estava convencida de que seria eficaz para resolver os problemas econômicos contínuos dos EUA. Suas opiniões foram amplamente divulgadas, como em artigo de 1931, publicado pelo The New York Times com o subtítulo "Mary van Kleeck diz que os efeitos sociais dos planos mundiais devem ser testados".

Embora nomeada para o Conselho Consultivo Federal do Serviço de Emprego dos EUA do New Deal, decidiu renunciar, em forma de protesto, após um dia devido à sua crença de que a National Recovery Administration não apoiava suficientemente os sindicatos. Posteriormente, continuou a realizar estudos trabalhistas e escrever em favor das políticas socialistas. Seu livro Miners and Management, publicado em 1934, foi baseado em um estudo da Rocky Mountain Fuel Company e defendia que toda a indústria deveria ser socializada. Seu próximo livro, Creative America, foi publicado em 1936 e se opôs ao controle privado contínuo dos meios de produção, além de apoiar uma "forma moderada de coletivismo". Alchon escreve que "para van Kleeck, o idealismo cristão e comunista eram complementares, se não intercambiáveis".

Durante os primeiros anos do New Deal, van Kleeck foi considerada uma figura de destaque da esquerda americana, com influência notável sobre o movimento nacional de assistência social, que defendia melhorias progressivas na sociedade. Sua influência foi demonstrada por uma recepção arrebatadora na reunião da National Conference of Social Work (NCSW) em 1934. Lá, apresentou seu artigo "Nossas ilusões sobre o governo", argumentando que os reformadores sociais não devem se deixar corromper por um governo controlado pelo capital e pelas grandes empresas, que "tenderia a proteger os direitos de propriedade e não os direitos humanos".

O discurso de van Kleeck, na presença de uma multidão de  pessoas em uma sala projetada para 500 pessoas, foi tão bem recebido que recebeu o principal prêmio da conferência por um excelente trabalho e foi convidada a apresentar o trabalho novamente, com intuito de atender à alta demanda dos participantes ao ouvir o trabalho dela. Um jornalista escreveu:Em minha longa experiência de coletivas, esta espectadora jamais havia presenciado uma aclamação tão prolongada (...) diante de seus colegas de serviço cansados e desanimados, conseguiu trazer uma nova esperança e sonho quando eles deixaram de ter ambas as coisas; ela enxerga uma pessoa como um líder inquestionável, vestido de coragem para uma boa luta. O efeito de seu público foi eletrizante.— Gertrude Springer escrevendo no The Survey, junho de 1934.Essa reação chamou a atenção dos membros mais conservadores do NCSW e levou seu presidente, William Hodson, a criticar o radicalismo da cientista social e a oposição ao New Deal no comitê anual da organização. Em resposta, cerca de  participantes da coletiva se organizaram para censurar Hodson não oficialmente.

Van Kleeck também foi membro do conselho de administração da União Americana pelas Liberdades Civis (abreviado do inglês: ACLU), liderando o Subcomitê de Política Trabalhista. Foi afiliada à ACLU entre 1935 até 1940, quando renunciou em protesto depois que a ACLU expulsou Elizabeth Gurley Flynn, uma de suas fundadoras, por pertencer ao Partido Comunista.

Van Kleeck se opôs inicialmente à entrada americana na Segunda Guerra Mundial, vendo-a como uma desventura imperialista. Durante a guerra, continuou a defender a inclusão das mulheres no governo e na força de trabalho. Em 1944, escreveu um livro junto com Mary Fleddérus, intitulado Technology and Livelihood. O livro argumentou que o aumento da inovação tecnológica e da eficiência inevitavelmente leva ao aumento do desemprego e do subemprego, e sugeriu um forte Estado de bem-estar social e movimento trabalhista como o remédio necessário para esse problema. Conhecida por suas contribuições pré-guerra às estatísticas trabalhistas, tornou-se membro da American Statistical Association em 1945.

Conclusão das atividades
Van Kleeck concluiu suas atividades pela Fundação Sage aos 63 anos em 1948, tendo recebido um salário de  dólares em seu último ano na organização. A cientista social concorreu ao Senado do Estado de Nova Iorque, no mesmo ano, como membro do Partido Trabalhista Americano de extrema esquerda no 20º distrito de Manhattan, contra o republicano MacNeil Mitchell e a democrata Evelyn B. Richman. No último ano de destaque para o Partido Trabalhista Americano, obteve  votos (10,01%), contra  de Mitchell e  de Richman. Após a derrota, voltou a investir na pauta do ativismo antinuclear e do trabalho de desarmamento. Além disso, também ajudou na fundação do Congresso das Mulheres Americanas, uma importante organização no movimento pela paz do período pós-guerra. Argumentando que a organização deveria se concentrar nas mulheres não apenas como donas de casa, mas como trabalhadoras, a ativista Mary McLeod Bethune foi convidada para apresentar à organização a discriminação contra as mulheres afro-americanas.

Embora nunca tenha se vinculado claramente ao Partido Comunista, van Kleeck tornou-se uma defensora da União Soviética, acreditando que esta posição representava a única alternativa viável do mundo ao capitalismo. Como resultado, ficou sob suspeita do governo e sustentou a vigilância do FBI como uma 'companheira de viagem' e possível membro secreto do Partido Comunista, apesar de não existir nenhuma evidência de filiação que tenha sido apresentada. Comitês do Congresso que investigam o comunismo a listaram como membro de até 60 diferentes organizações "subversivas" que consideravam possíveis frentes para o comunismo. Nesse contexto, teve o visto negado, inúmeras vezes, para realizar viagens ao exterior. Como socialista abertamente declarada, foi convocada por Joseph McCarthy, membro do Subcomitê Permanente de Investigações do Senado, em 1953, onde foi representada pelo advogado de direitos civis, Leonard Boudin, e questionada por Roy Cohn. Segue um trecho desse questionamento:Sr. COHN: Você acredita em nosso modelo de governo hoje?
Srta. VAN KLEECK: Claro que sim. Eu sou uma americana com uma longa história familiar contada desde aos primeiros dias, e todo o meu trabalho é dedicado aos Estados Unidos da América.

Sr. COHN: Minha pergunta foi: Você acredita na forma capitalista de governo?

Srta. VAN KLEECK: Os Estados Unidos são essencialmente e para sempre capitalistas? Eles mudaram sua forma de organização ao longo dos anos. Acredito na democracia política, que é a essência dos Estados Unidos da América.— Transcrição da audiência do Senado dos Estados Unidos, em 25 de março de 1953.Após encerrar suas atividades na Fundação Sage, van Kleeck viveu com Mary Fleddérus, sua companheira romântica de longa data, numa "casa velha e cambaleante" em Woodstock, Nova Iorque. Em 1956, por recomendação de Eleanor Flexner, começou a organizar seus papéis e entregá-los à Sophia Smith Collection em sua alma mater, com a ajuda de Margaret Storrs Grierson. Ela não tinha certeza se seus documentos tinham algum valor, afirmando que "escrever sobre [questões nacionais] apenas comigo como o elemento unificador os diminuiria a ponto de desaparecer", mas acabou acreditando que "a coleção, se adequadamente arranjado, seria a biografia mais útil."

Intitulada pelos seus conterrâneos como uma pessoa séria, brilhante e quieta, van Kleeck jogava tênis e bridge e era fã de esquetes de teatro e comédia. Durante toda sua vida foi cristã, sendo membro da Episcopal League for Social Action e da Society of the Companions of the Holy Cross. Posteriormente, morreu de insuficiência cardíaca em 8 de junho de 1972, em Kingston, Nova Iorque, aos 88 anos de idade.

Bibliografia

Ligações externas

 Obras de Mary van Kleeck na Coletânea Sophia Smith, na Biblioteca Especial do Smith College (em inglês)

Feministas socialistas
Membros da Associação Americana para o Avanço da Ciência
Norte-americanos de ascendência neerlandesa
Socialistas dos Estados Unidos
Cientistas sociais dos Estados Unidos
Mulheres estatísticas
Membros da Associação Estatística dos Estados Unidos
Feministas dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de destaque)

Mary van Kleeck


Kristján Gíslason einnig þekktur sem Hringfarinn ( f. 1956)  er íslenskur kerfisfræðingur og ævintýramaður sem hefur ferðast um heiminn á mótórhjóli sínu. Hann varð fyrstur Íslendinga til að ferðast einn um heiminn á mótorhjóli. Tvær bækur hafa verið gefnar út um ferðir hans og 10 heimildarþættir sem sýndir voru á RÚV.

Störf og fjölskylda
Kristján er menntaður kerfisfræðingur. Hann vann fyrir  SÍS  (Samband íslenskra samvinnufélaga) 1978-1985, rak sitt eigið fyrirtæki, Radíómiðun 1985-2013, en fyrirtækið seldi einkum siglinga- og fiskipleitartæki og ýmiss konar fjarskiptatæki. Kristján hefur setið í stjórnum fjölda fyrirtækja í gegnum árin og 2008-2012 var hann formaður skiptinemasamtakanna  AFS  á Íslandi.

Kristján er kvæntur Ásdísi Rósu Baldursdóttur (f. 1956), fv. kennara við Verzlunarskóla Íslands. Þau eiga þrjá syni: Gísla (f. 1981), Baldur (f. 1983) og Árna (f. 1989) og 5 barnabörn. Ásdís hefur hin síðari ár oft fylgt Kristjáni á mótorhjólaferðum hans og þá hefur Baldur nokkrum sinnum slegist með í för með föður sínum hluta af ferðunum. Hringfarinn hefur gefið út tvær bækur um ævintýraleg ferðalög sín. Þetta eru ríkulega myndskreyttar ferðasögur og rennur öll innkoma (100%) vegna sölu þeirra til góðgerðarmála. Þá hefur Kristján haldið fjölmarga fyrirlestra um ferðirnar og sagt sögu sína í hlaðvarpsþáttum Snorra Björnssonar (sjá: Tenglar).

Ferðalög
Kristján ákvað að hlýða hvatningarorðum föður síns um að hætta aldrei að þora og lagði upp í hnattferð á mótórhjóli sínu árið 2014. Upphaflega var ætlunin að fara með öðrum mótorhjólamanni í leiðangurinn en sá hætti við og fór því Kristján einn og varði ferðalagið í 10 mánuði í stað þriggja. Hann hjólaði rétt um 48.000 kílómetra í gegnum 35 lönd í fimm heimsálfum. Hann fór síðar ásamt eiginkonu sinni í leiðangra um Bandaríkin, Ástralíu, Nýja-Sjáland og ýmis lönd í Evrópu. Hann fór svo einn í leiðangur um Rússland, Hvíta-Rússland og 13 ríki Afríku.

2014-2015:

Ísland, Færeyjar, Danmörk, Þýskaland, Tékkland, Slóvakía, Austurríki, Ungverjaland, Rúmenía, Búlgaría, Tyrkland, Íran, Sameinuðu arabísku furstadæmin (SAF), Óman, Indland, Nepal, Myanmar, Taíland, Malasía, Singapúr, Indónesía, Ástralía, Chile, Argentína, Perú, Ekvador, Kólumbía, Panama, Kosta Ríka, Níkaragva, Hondúras, El Salvador, Gvatemala, Mexíkó, USA.

2016:

Ísland, Spánn.

2017:

Ástralía, Nýja-Sjáland og Marokkó.

2018:

Bandaríkin: frá Washington DC til San Francisco. Ísland, Færeyjar, Danmörk, Þýskaland, Pólland, Eistland, Lettland, Litháen, Rússland, Hvíta-Rússland, Slóvakía, Austurríki, Ungverjaland, Slóvenía, Króatía, Svartfjallaland, Albanía.

2019:

Grikkland, Ísrael, Jórdanía, Egyptaland, Súdan, Eþíópía, Kenía, Úganda, Rúanda, Kongó, Tansanía, Malaví, Zambía, Zimbabve, Botsvana, Lesótó, Suður-Afríka.

Bækur
2018
Hringfarinn, einn á hjóli í hnattferð/Sliding Through – Around the World on a Motorbike, Alone. 190 síðna bók, hundruðir mynda og 66 sögur.

2021
Andlit Afríku – Hringfarinn – Einn á ferð um Afríku (Faces of Africa, Hringfarinn - Alone on a Motorbike in Africa) 185 blaðsíðna ljósmyndabók, 23 sögur og QR-kóðar inn á 33 stutt myndbönd úr ferðinni.

Heimildamyndir

2019
Hringfarinn – í kringum hnöttinn á mótorhjóli. 3 klst. Sýnt á RÚV 2019.

1. Hringfarinn –  Indland.

2. Hringfarinn – Indland – Indónesía.

3. Hringfarinn – Ástralía – Ísland.

2020
Hringfarinn . 2 klst. Sýnt á RÚV 2019.

4. Hringfarinn – Gegnum USA.

5. Hringfarinn – Rússland. Til Moskvu.

2022

Hringfarinn . 5 klst. Sýnt á RÚV 2019.

6. Hringfarinn – Grikkland

7. Hringfarinn –  Króatía, Ísrael, Jórdanía.

8. Hringfarinn – Egyptaland – Súdan.

9. Hringfarinn – Eþíópía – Kenía

10. Hringfarinn – Malaví - Suður-Afríka.

Tenglar
www.hringfarinn.is
www.slidingthrough.com
https://www.hi.is/frettir/broskallar_vinna_med_hringfaranum_ad_thvi_ad_fjolga_haskolanemum_i_afriku

https://k100.mbl.is/frettir/2019/07/29/kristjan_festist_i_sudan_og_komst_ekki_ur_landinu/

https://www.blik.is/single-post/2020/03/02/einn-58-%C3%A1ra-%C3%A1-hj%C3%B3li-umhverfis-hn%C3%B6ttinn-hringfarinn-vi%C3%B0bur%C3%B0ur-hj%C3%A1-origo-19mars-2020

https://www.visir.is/g/20212195088d

https://lifdununa.is/grein/med-motorhjoladellu-a-midjum-aldri/

https://www.mbl.is/frettir/innlent/2018/10/28/enginn_vill_58_ara_skiptinema/

https://www.visir.is/g/20181543572d

https://www.ruv.is/frett/2021/10/15/eg-kom-heim-breyttur-madur

https://lifdununa.is/grein/ad-ferdast-til-ad-fraedast-en-ekki-fordaema/

Íslenskir ævintýramenn

Hringfarinn


Kadsura (lat. Kadsura), rod vazdazelenih grmastih penjačica iz porodice Schisandraceae. Priznato je 17 vrsta koje rastu po južnoj i jugoistočnoj Aziji i istočnoj Himalaji.

Kadsura (što je i hrvatski naziv za ovaj rod), ne smije se brkati s rodom katsura drvo (Cercidiphyllum)

Vrste
 Kadsura acsmithii Saunders
 Kadsura angustifolia A.C.Sm.
 Kadsura borneensis A.C.Sm.
 Kadsura celebica A.C.Sm.
 Kadsura coccinea (Lem.) A.C.Sm.
 Kadsura heteroclita (Roxb.) Craib
 Kadsura induta A.C.Sm.
 Kadsura interior A.C.Sm.
 Kadsura japonica (L.fil.) Dunal
 Kadsura lanceolata King
 Kadsura longipedunculata Finet & Gagnep.
 Kadsura marmorata (E.G.Hend. & A.J.Hend.) A.C.Sm.
 Kadsura oblongifolia Merr.
 Kadsura philippinensis Elmer
 Kadsura renchangiana S.F.Lan
 Kadsura scandens (Blume) Blume
 Kadsura verrucosa (Gagnep.) A.C.Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Šisandrovke

Kadsura


Eczacı, ilaçların bileşenleri, etkileri, etki mekanizmaları, uygun ve etkili kullanımları konusunda uzmanlaşmış sağlık profesyonelidir. Eczacı, ilaçların etki mekanizması hakkındaki bilgilerini kullanarak ilaçlardan maksimum fayda, minimum yan etki elde etmek ve ilaç etkileşimlerinden kaçınmak için nasıl kullanılmaları gerektiğine hakimdir. Eczacılar, ilaçların biyokimyasal mekanizmalarını ve etkilerini, ilaç kullanımlarını, tedavi edici rollerini, yan etkilerini, olası ilaç etkileşimlerini ve izleme parametrelerini öğrenmek için üniversite veya yüksek lisans düzeyinde eğitim alırlar. Eczacılar bu uzmanlık bilgisini yorumlar ve hastalara, doktorlara ve diğer sağlık hizmeti sağlayıcılarına iletir.

Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu'nun eczane ve eczacılık hakkındaki yönetmeliğine göre eczacı, ''Hastalıkların teşhis ve tedavisi ile hastalıklardan korunmada kullanılan tabii ve sentetik kaynaklı ilaç hammaddelerinden değişik farmasötik tipte ilaçların hazırlanması ve hastaya sunulması; ilacın analizlerinin yapılması, farmakolojik etkisinin devamlılığı, emniyeti, etkililiği ve maliyeti bakımından gözetimi; ilaçla ilgili standardizasyon ve kalite güvenliğinin sağlanması ve ilaç kullanımına bağlı sorunlar hakkında hastaların bilgilendirilmesi ve çıkan sorunların bildiriminin yapılmasına ilişkin faaliyetleri yürüten sağlık hizmetini'' gerçekleştirir.

Diğer lisans gerekliliklerinin yanı sıra, bazı farklı ülkeler eczacıların Eczacılık Lisansı (BPharm, Bachelor of Pharmacy), Eczacılık Yüksek Lisansı (MPharm, Master of Pharmacy) veya Eczacılık Doktoru (PharmD, Doctor of Pharmacy) derecelerine sahip olmasını şart koşmaktadır.

Dünyadaki en yaygın eczacı pozisyonları, eczane eczacısı, hastane eczacısı ve klinik eczacıdır. Çoğu ülkede meslek, mesleki düzenlemeye tabidir. Bazı ülkelerde yasal uygulama kapsamına bağlı olarak eczacılar bazı yetki alanlarında reçete yazılmasına ve belirli ilaçların uygulanmasına (örneğin aşılar) katkıda bulunabilir. Eczacılar ayrıca endüstride medikal müdür, farmakovijilans uzmanı vb. olarak, araştırma, akademi, formülasyon yönetimi, ordu ve hükûmet dahil olmak üzere çeşitli başka ortamlarda da çalışabilirler.

İşin doğası

Tarihsel olarak eczacıların bir sağlık profesyoneli olarak temel rolü, hastalara reçete edilen ilaçları kontrol etmek ve doktorlara dağıtmaktı. Günümüzde dünyadaki eczacıların rolü, hastalara ve sağlık hizmeti sağlayıcılarına ilaçların seçimi, dozajları, etkileşimleri ve yan etkileri hakkında tavsiyelerde bulunmaya ve reçeteyi yazan doktor ile bir hasta arasında aracı görevi görmeye evrilmiştir. Eczacılar, ilaçların güvenli ve etkili kullanımını sağlamak için hastaların sağlığını ve hastalığın ilerleyişini izler. Eczacılar yapma ilaç (majistral) hazırlama pratiği yapabilir; bununla birlikte artık birçok ilaç, ilaç firmaları tarafından standart bir dozaj ve ilaç dağıtım sistemiyle üretilmektedir. Bazı hukuk sistemlerinde, eczacıların ya bağımsız olarak kendi yetkisiyle ya da üzerinde anlaşılmış bir protokol üzerinde anlaşmaya varılması yoluyla birincil bakım doktoru ile işbirliği halinde reçete yazma yetkisi vardır.

Türkiye'de ise eczacıların reçete yazma yetkisi yoktur; bu yetki sadece hekim, diş hekimi ve veteriner hekimlere mahsustur.

Artan sayıda ilaç tedavisi, yaşlanan ancak daha bilgili ve talepkâr nüfus ve sağlık sisteminin diğer alanlarındaki eksiklikler, eczacının klinik danışmanlık becerilerine olan talebi arttırıyor gibi görünmektedir. Eczacıların şu anda başlıca Amerika olmak üzere dünyada üstlendiği en önemli rollerden biri farmasötik bakımdır. Farmasötik bakım, sonuçları iyileştirmek için hastalar ve hastalık durumları, ilaçlar ve her birinin yönetimi için doğrudan sorumluluk almayı içerir. Farmasötik bakımın birçok faydası vardır: ilaç hatalarının azalması; ilaç yönetiminde artan hasta uyuncu; hipertansiyon ve diğer kardiyovasküler hastalık risk faktörleri dahil olmak üzere daha iyi kronik hastalık durumu yönetimi; güçlü eczacı-hasta ilişkisi; ve tıbbi bakımın uzun vadeli maliyetlerinin azalması.

Eczacılar, sağlık sorunları olan hastalar için genellikle ilk temas noktasıdır. Bu nedenle eczacılar, hastalardaki ilaç yönetimini değerlendirmede ve hastaları hekimlere sevk etmede önemli bir role sahiptir. Bu roller şunları içerebilir, ancak bunlarla sınırlı değildir:

 İlaç yönetimlerinin gözden geçirilmesi ve izlenmesi dahil olmak üzere klinik ilaç yönetimi
 Teşhis edilmemiş veya teşhis edilmiş durumları olan hastaların değerlendirilmesi ve klinik ilaç yönetimi ihtiyaçlarının belirlenmesi
 Böbrek ve karaciğer yetmezliğinde ilaçların dozlanması gibi hastalık durumlarının özel olarak izlenmesi (Klinik eczacılık)
 İlaçları birleştirmek
 Farmasötik bilgi sağlamak
 Hastalara genel rahatsızlıklar ve hastalık durumlarının tavsiye ve tedavisi dahil olmak üzere sağlık izleme ve tavsiyelerini sağlamak
 Eczane teknisyenlerini ve diğer personeli denetlemek
 Reçeteyle satılan ilaçların gözetimi
 Reçetesiz satılan ilaçlar hakkında danışmanlık sağlayıp bu ilaçları karşılama
 Hastalar ve diğer sağlık hizmeti sağlayıcıları için optimum ilaç kullanımı konusunda eğitim ve danışmanlık (örneğin akılcı ilaç kullanımı, aşırı ilaç tedavisinden kaçınma vb.)
 Gerekirse diğer sağlık uzmanlarına yönlendirmeler
 Farmakokinetik değerlendirme
 İlaç formülleri oluşturmak
 İlaç geliştirme için klinik deneyler tasarlamak
 Güvenli ilaç politikaları geliştirmek için federal, eyalet veya yerel düzenleyici kurumlarla çalışmak
 İlaç tedarikine yönlendiren semptom değerlendirmesi ve toplum temelli sağlık sorunları için yaşam tarzı tavsiyeleri (örneğin, soğuk algınlığı veya sigarayı bırakma)

Eğitim ve yeterlilik
Eczacılık eğitiminin, eczacı lisansının ve sürekli eğitimin rolü ülkeden ülkeye ve ülkelerdeki bölgeler arasında değişir. Çoğu ülkede, eczacılar bir eczacılık fakültesinde veya ilgili kurumda bir üniversite diploması almalı ve/veya diğer ulusal/yerel kredilendirme gereksinimlerini karşılamalıdır. Pek çok bağlamda, öğrenciler ilk önce meslek öncesi (lisans) kurslarını tamamlamalı, ardından eczacılıkta bir derece elde etmek için yaklaşık dört yıllık profesyonel akademik öğrenimi (PharmD) tamamlamalıdır. Avrupa Birliği'nde eczacıların MPharm derecesine sahip olmaları gerekir, bu pratik yapmak istedikleri başka herhangi bir AB ülkesinde mesleki ve dil sınavlarına kadar pratik yapmalarına izin verir. Eczacılar farmakoloji, farmakognozi, kimya, organik kimya, biyokimya, farmasötik kimya, mikrobiyoloji, eczacılık uygulamaları (ilaç etkileşimleri, ilaç izleme, ilaç yönetimini kapsar), farmasötik teknoloji, eczacılık etiği ve deontolojisi, patofizyoloji, fizyoloji, anatomi, farmakokinetik, farmakodinamik, ilaç salınımı, ilaç metabolizması, farmasötik bakım alanlarında eğitim almaktadır. Bunlara ek olarak eğitim bu derslerin laboratuvarlarda pratikleri, hastalık durumu yönetimi, terapötikler ve reçetelemeyi (belirli bir hasta için en uygun ilacın seçilmesini) de kapsayabilir.

Eczacılar mezun olduktan sonra eğitim aldıkları alanlarda çeşitli ilaçları dağıtma yetkisine sahiptirler.

Ülkelere göre eğitim ve uygulama

Almanya
Almanya'da eğitim ve öğretim, her biri eyalet sınavıyla biten üç bölüme ayrılmıştır:

 Üniversite: Temel çalışmalar (en az dört dönem)
 Üniversite: Ana çalışmalar (en az dört dönem)
 Serbest Eczane / Hastane Eczanesi / Endüstri: Pratik eğitim (12 ay, serbest eczacılıkta 6 ay)

Üçüncü bölüm incelemesinden sonra, birinin eczacılık alanında çalışması için "kayıtlı eczacı" ruhsatı alması gerekir. Bugün birçok eczacı, kamu eczanelerinde çalışmaktadır. Adexa ve işveren birliklerinin iş sözleşmesi uyarınca ödemeleri yapılmaktadır.

Amerika Birleşik Devletleri
2014 yılında Birleşik Devletler İşgücü İstatistikleri Bürosu çalışan 297.100 Amerikan eczacı olduğunu açıkladı. 2024 yılına kadar bu sayının %3 artması bekleniyor. Bu eczacıların çoğunluğu (%65) perakende satış ortamlarında, çoğunlukla maaşlı, bazıları ise serbest meslek sahibi olarak çalışmaktadır. Yaklaşık %22'si hastanelerde, geri kalanı ise çoğunlukla posta siparişi veya İnternet eczanelerinde, ilaç dağıtımcılarında, doktor muayenehanelerinde ve Federal Hükûmette çalışmaktadır.

Artık mezun olan tüm eczacıların eczacılık uygulamaları yapması için Kuzey Amerika Eczacı Ruhsat Sınavına (NAPLEX) girmeye hak kazanmadan önce Eczacılık Doktoru (PharmD) derecesi almaları gerekmektedir. Buna ek olarak, eczacılar eyaletten eyalete pratik yapmak için eyalet düzeyindeki içtihat sınavlarına tabidir.

Eğitim
Bir eczacılık doktora programına kabul, belirli ön koşulların tamamlanmasına veya transfer edilebilir bir lisans derecesi elde edilmesine bağlıdır. Eczacılık okulu, en az bir yıllık pratik deneyim içeren dört yıllık yüksek lisans okuludur (hızlandırılmış Eczacılık Okulları Ocak'tan Ocak'a kadar sürer ve sadece 3 yıldır). Mezunlar, mezun olduklarında Eczacılık Doktorası (PharmD) alırlar. Çoğu okul, öğrencilerin PharmD programına girmeden önce Eczacılık Fakültelerine Giriş Sınavı PCAT'a girmelerini ve fen bilimleri, matematik, kompozisyon ve beşeri bilimlerdeki 90 kredilik üniversite dersini tamamlamalarını ister. Büyük kabul gereksinimleri ve alanın oldukça rekabetçi doğası nedeniyle, çoğu eczacılık öğrencisi bir eczacılık okuluna girmeden önce lisans derecesini tamamlar.

Olası ön koşullar:

Anatomi
Fizyoloji
Biyokimya
Biyoloji
İmmünoloji
Kimya mühendisliği
Ekonomi
Patofizyoloji

Fizik
Beşeri bilimler
Mikrobiyoloji
Moleküler biyoloji
Organik kimya
Fizikokimya
İstatistik
Cebir

Teorik dersler almanın yanı sıra, mezun olmadan önceki ek gereksinimler; belirli bir süre hastanelerde, kliniklerde ve perakende satışta çalışma gibi toplum hizmetlerini içerebilir.

Eğitimin tahmini zaman çizelgesi: 4 yıl lisans + 4 yıl doktora + 1-2 yıl ihtisas + 1-3 yıl üst ihtisas = 8-13 yıl

Eczacılık doktorası yani PharmD (geleneksel olmayanlar hariç, örnek: başka bir ülkeden bir lisans transferi), Ulusal Eczacılar Birliği (NABP) tarafından Kuzey Amerika Eczacı Ruhsat Sınavı'na (NAPLEX) girilmesini uygun kabul edilen tek derecedir. Amerika Birleşik Devletleri'nde daha önce eczacılıkta 5 yıllık bir lisans eğitimi vardı. ABD'de eczacılık lisans mezunları için yarı zamanlı, hafta sonu veya çevrimiçi programlar aracılığıyla geleneksel olmayan doktora programları sunan 10 üniversite bulunmaktadır. Bunlar, Eczacılık Eğitimi Akreditasyon Konseyi (ACPE) tarafından tamamen akredite edilmiş programlardır ancak yalnızca eczacılık uygulama lisansına sahip mevcut BS (Bachelor of Science, Lisans) Eczacılık mezunları tarafından kullanılabilir. Bazı kurumlar hala 6 yıllık hızlandırılmış PharmD programları sunmaktadır.

PharmD eğitimi müfredatı, önceden geçerli olan BS'den önemli ölçüde farklıdır. Artık kapsamlı bir öğretici klinik hazırlığı, daha geniş bir sağlık hizmetleri yelpazesinde tam bir yıllık uygulama deneyimini ve farmakoterapi optimizasyonuna ilişkin klinik eczacılık pratiklerine daha fazla önem verilmektedir. ABD'de eczacı olmanın yasal gereklilikleri şunları içerir: akredite bir PharmD programından mezun olmak, lisanslı bir eczacı altında belirli bir süre staj yapmak (örneğin, bazı eyaletlerde 1800 saat), NAPLEX sınavını geçmek ve Çok Eyaletli Eczacılık Hukuku sınavı MPJE'yi geçmek. Arkansas, Kaliforniya ve Virginia'nın MPJE yerine kendi sınavları vardır; bu eyaletlerde eczacıların Arkansas Hukuk Sınavı, California Hukuk Sınavı veya Virginia Eczacılık Hukuku Sınavını geçmeleri gerekir.

İhtisas, genellikle 1-2 yıl uzunluğundaki mezuniyet sonrası öğrenciler için bir seçenektir. İhtisas eğitimi, lisanslı eczacılara yalnızca birkaç kısa yıl içerisinde son derece yoğun bir programla onlarca yıllık klinik deneyim sağlar. Yeni mezunların rekabetçi kalabilmeleri için, işverenler genellikle klinik pozisyonlar için ihtisas eğitimi almış adayları tercih etmektedir. Meslek, günümüzde doğrudan hasta bakımı klinik hizmetleri sunmak isteyen ihtisas yapmış eczacılara doğru ilerlemektedir. 1990 yılında, Amerikan Eczacılık Fakülteleri Birliği (AACP) yeni bir mesleki dereceye ihtiyaç duymuştur. Bir PharmD programından mezun olanlar ayrıca üst ihtisas yapmayı da seçebilirler. Üst ihtisasın uzunluğu değişebilir ancak programa bağlı olarak 1-3 yıl sürer ve genellikle en az 1 yıllık ihtisas gerektirir.

Uzmanlık ve yeterlilik
Amerikalı eczacılar, yeterlilik onayı kurullarından biri tarafından uygulanan bir sınavı geçerek tanınmış uzmanlık uygulama alanlarında sertifika alabilirler.

 Eczacılık Uzmanlıkları Kurulu, eczacıları on üç uzmanlık dalında onaylamaktadır:
 Ayakta tedavi
 Kardiyoloji
 Hazırlanmış steril ilaç (CSP)
 Yoğun bakım
 Geriatri
 Bulaşıcı hastalıklar
 Nükleer
 Beslenme desteği
 Onkoloji
 Pediatri
 Farmakoterapi
 Psikiyatri
 Organ nakli
 Geriatrik Eczacılık Sertifikasyon Komisyonu, eczacıları geriatri uzmanlık pratiğinde sertifikalandırmaktadır.
 Amerikan Uygulamalı Toksikoloji Kurulu, eczacıları ve diğer tıp uzmanlarını uygulamalı toksikoloji alanında onaylamaktadır.

Birleşik Krallık
İngiliz İngilizcesi'nde (ve bir ölçüde Avustralya İngilizcesi'nde), "eczacı" olarak bilinen meslek adı  "ilaç hazırlayan kimyager" ya da daha yaygın olarak "kimyager" olarak da bilinir. Eczacı genellikle tıbbi reçeteleri yerine getirebilir ve reçetesiz satılan ilaçlar ve diğer sağlıkla ilgili ürünleri satabilir. Eczacılar, belirli koşullar için ilaç yazmalarına izin vermek için ek eğitim alabilirler.

Uygulamalar
Birleşik Krallık'ta, Ulusal Sağlık Hizmeti (NHS) bünyesinde çalışan çoğu eczacı, hastane eczanelerinde veya serbest eczanelerde çalışmaktadır. 1979'daki Ulusal Sağlık Hizmeti Kraliyet Komisyonu, o sırada Birleşik Krallık'ta hastane ve toplum sağlığı hizmetlerinde çalışan yaklaşık 3.000 eczacı olduğunu bildirmiştir. Bu komisyon, eczacıların halka tavsiye verme rollerini geliştirebilecekleri fikrine sıcak bakmıştır.

Eczacıların yeni mesleki rolü olan reçete yazma, Mayıs 2006'dan beri Birleşik Krallık'ta "Bağımsız Reçete Yazıcısı Eczacı" olarak tanınmaktadır. Yetkilendirilmiş bir bağımsız reçete yazıcısı eczacı, yetkileri dahilindeki herhangi bir tıbbi durum için herhangi bir lisanslı ilacı reçete edebilir. Bu, 1. çizelge dışındaki kontrollü ilaçları ve bağımlılık tedavisi (kokain, diamorfin ve dipipanon) için belirli ilaçları içerir.

Eğitim ve ruhsatlandırma
Birleşik Krallık'taki eczacılar, eczane teknisyenleri ve eczane binaları İngiltere, İskoçya ve Galler için Genel Eczacılık Konseyi (GPhC) ve Kuzey İrlanda için Kuzey İrlanda Eczacılık Derneği tarafından düzenlenmektedir. Ruhsatlandırma ve meslek birliği olma görevi 2010'da GPhC'ye devredilene dek İngiltere Kraliyet Eczacılık Derneği'ne aitti.

Birleşik Krallık'ta eczacı olarak kalifiye olmak için aşağıdaki kriterler karşılanmalıdır (Kuzey İrlanda organı ve GPhC ayrı çalışır ancak genel olarak benzer kayıt gereksinimlerine sahiptir):

 GPhC onaylı bir üniversitede 4 yıllık MPharm derecesinin başarıyla tamamlanması. Yurt dışı kurumlardan Eczacılık diploması alan eczacılar, bir yıllık yüksek lisans diploması olan Yurtdışı Eczacı Değerlendirme Programı'nı (OSPAP) tamamlayarak bu aşamayı gerçekleştirebilmektedir. OSPAP'nin tamamlanmasının ardından, aday, kayıt sürecinin diğer aşamalarına bir Birleşik Krallık öğrencisi ile aynı şekilde devam edecektir.
 52 haftalık ön kayıt eğitim döneminin tamamlanması. Bu, bir eczacının gözetiminde onaylı bir hastanede veya serbest eczanede ücretli veya ücretsiz çalışma süresidir. Bu süre zarfında öğrenci, GPhC tarafından belirlenen belirli yeterlilik standartlarını karşıladığına dair kanıt toplamalıdır.
 GPhC kayıt değerlendirmesinde geçme notu almak (resmi olarak bir sınav ile). Bu, kapalı kitap sınavı ve bir açık kitap/zihinsel hesaplama sınavını içerir (referans kaynakları olarak İngiliz Ulusal Formüler ve GPhC'nin "Davranış, Etik ve Performans Standartları" belgesini kullanarak). Öğrenci, açık kitap sınavının hesaplamalar bölümünün en az % 70'ini içeren % 70'lik bir genel not almalıdır. Haziran 2016'dan itibaren, değerlendirme daha önce olduğu gibi iki sınav içerecek, ancak artık hesap makinesi kullanımına izin verilecek. Ama değerlendirmede referans kaynaklara artık izin verilmeyecektir. Bunun yerine, Britanya Ulusal Formülerinden ilgili alıntılar değerlendirme belgesinde sunulacaktır.
 GPhC'nin Uygulamaya Uygunluk Standartlarını tatmin edici bir şekilde karşılamak.

Japonya

Tarih
Eski Japonya'da eczacılara benzer rolleri yerine getirenlere saygı duyulurdu. Eczacıların toplumdaki yeri Taihō Kanunu'nda (701) belirlenmiş ve Yōrō Kanunu'nda (718) yeniden belirtilmiştir. Heian öncesi İmparatorluk sarayında dereceli pozisyonlar oluşturulmuş; ve bu organizasyon yapısı Meiji Restorasyonu'na (1868) kadar büyük ölçüde bozulmadan kalmıştır. Bu oldukça istikrarlı hiyerarşide, eczacılara ve hatta eczacı asistanlarına doktorlar ve akupunkturcular gibi sağlıkla ilgili alanlardakilerden üstün bir statü verilmiştir. İmparatorluk hanesinde, eczacı, İmparatorun iki kişisel doktorunun bile üstündeydi.

Günümüz
1997 itibarıyla, Japonya'daki 46 eczacılık üniversitesi yılda yaklaşık 8000 öğrenci mezun etti. Japonya'da klinik eczacıların çağdaş uygulamaları (Eylül 2000'de değerlendirildiği üzere), ilaç dağıtımı, hastalara danışmanlık, ilaç bilgisi sağlama, reçete değişiklikleri konusunda tavsiyelerde bulunma ve reçeteleri değiştirmeye odaklanmaktadır. Bu uygulamalar ile reçetelerdeki ortalama ilaç sayısı, ilaç maliyetleri ve advers ilaç olaylarının görülme sıklığının düşmesini sağlamıştır.

Türkiye

Eğitim
Türkiye'de eczacılığı Osmanlı İmparatorluğu ve Cumhuriyet olarak iki dönemde inceleyecek olursak Osmanlı Dönemi'nde ilk olarak 1839 yılında Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane'de eczacılık eğitim ve öğretimi başlamıştır. Bu dönemde eczacılık eğitimi 3 yıl sürmekteydi.

Cumhuriyet Dönemi başlangıcında Türkiye'de Eczacı Yüksekokulu ismiyle Tıp Fakültesine bağlı bir eczacılık öğretim kurumu bulunmaktaydı. Bu okul 1933 Üniversite Reformu'na kadar Tıp Fakültesine bağlı kalmış, 1933'te Tıp Fakültesinden ayrılarak Fen Fakültesine bağlanmıştır. Bu durum 1944 yılına kadar sürmüş, eczacı okulu 1944-1945 öğretim yılında tekrar Tıp Fakültesine bağlanmıştır.

1938 yılında eğitim-öğretim süresi 4 yıla çıkarılmıştır. Daha sonra, mezun olan eczacı sayısının ülke ihtiyaçlarını karşılayamaması nedeniyle bazı özel kuruluşlar Milli Eğitim Bakanlığı'na başvurarak Eczacılık Özel Yüksek Okulu açma izni almışlardır. Yüksek okullar anayasaya aykırı oldukları gerekçesiyle 9 Temmuz 1971 tarihinde devletleştirilmiştir. Ancak 28 Mart 1983 tarihinde kabul edilen Yüksek Öğretim Kurumları Teşkilatı Hakkında Kanun'un çıkmasıyla bu okulların bazıları kapatılmış, bazıları da eczacılık fakültesi haline dönüştürülmüştür. 1960 yılında açılan Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi Türkiye'de açılan ilk eczacılık fakültesi olmuştur. Türkiye'de eğitim-öğretim, 2005 yılından itibaren 5 yıl süreyle yapılmaktadır. 2019 itibarıyla Türkiye'de toplam 50 tane eczacılık fakültesi bulunmaktadır. Sürekli artan eczacılık fakülteleri ve öğrenci kontenjanları nedeniyle Türk Eczacıları Birliği, ülkenin ve mesleğin geleceğine dair kaygı duyduğunu ve yapılan yanlışlardan dönülmediği takdirde eczacıların ciddi bir istihdam sorunu ile karşı karşıya kalacağını söyleyerek Yükseköğretim Kurumu'na çağrıda bulunmuştur.

Türkiye'de tipik bir eczacılık müfredatında genel olarak birçok dersin teorik eğitim-öğretiminin yanı sıra bu derslerin uygulama dersleri de bulunmaktadır. Temel olarak genel kimya, analitik kimya, biyokimya, organik kimya, tıbbi biyoloji, mikrobiyoloji ve immünoloji, farmakoloji, farmasötik kimya, farmasötik teknoloji ve kozmetoloji, farmasötik botanik, farmakognozi, fitoterapi, klinik eczacılık ve bunlara ek olarak fakülteden fakülteye değişebilen çeşitli dersler müfredata dahildir. Eczacılık öğrencilerinin mesleki yeterliliklerinin tanınabilmesi için mezun olmadan önce en az 6 aylık staj yapmaları zorunludur.

Kariyer olanakları
Türkiye'de eczacılık mesleğindeki kariyer yollarından başlıca şunlar sayılabilir:

 Serbest eczacılık
 Veteriner eczacı
 Hastane eczacılığı
 Psikiyatri eczacılığı
 Klinik eczacılık
 Özel eczacılık
 Nükleer eczacılık
 Endüstriyel eczacılık
 Akademisyen eczacı
 Düzenleyici ve denetleyici kurum eczacılığı (SGK eczacısı)
 Depo mesul müdürü

Türk Eczacılar Birliğinin "Sağlık İlaç ve Eczacılık İstatistikleri Yıllığı" (2018) kapsamında çalışan toplam eczacı sayısının 29.215 olduğu ve 25.896 serbest eczanenin bulunduğu görülmüştür. Türkiye'de eczacıların en önemli istihdam alanı %93,70 ile serbest eczanelerdir. Sağlık İlaç ve Eczacılık İstatistikleri Yıllığı'na göre eczacı sayısının sektörlere göre dağılımı incelendiğinde yoğunluğun %90,6 ile özel sektördedir, bunu %8,3 ile Sağlık Bakanlığı'nda ve %1,1 ile üniversitede eczacı istihdamı takip etmiştir.

Türkiye'de eczacılık istihdamı uzun süreler boyunca serbest eczacılık alanında olmuştur ancak 2014 yılında getirilen ilçe sınırları içindeki her 3500 kişi için bir eczane açılabileceğine dair mevzuat düzenlemeleri ve yeni açılan eczacılık fakültelerinin sayısının artması ile diğer alanlara doğru büyük bir genişleme görülmektedir.

Yeni yönetmelikle birlikte aynı zamanda 2013 ve sonraki yıllarda fakültelere giriş yapan eczacılık mezunlarının direkt olarak serbest eczane açmak veya serbest eczanelerde mesul müdür olarak çalışabilmesi için en az bir yıl mesul müdür eczacı ile birlikte serbest eczanelerde yardımcı eczacı olarak çalışmak zorundadır. Hastane eczanelerinde veya ikinci eczacı olarak serbest eczanelerde en az bir yıl süre ile çalışanlar, yardımcı eczacı olarak çalışma şartını yerine getirmiş sayılacaktır.

21 Ekim 2016 tarihinde Eczacılıkta Uzmanlık Eğitimi Yönetmeliği'nin yürürlüğe girmesini takiben ilk kez 2017 yılında Eczacılıkta Uzmanlık Sınavı (EUS) yapılmıştır. Bununla birlikte eczacılar Yabancı Dil Sınavı ve Eczacılıkta Uzmanlık Sınavı'nda başarılı olduğu takdirde Klinik Eczacılık veya Fitofarmasi (bitkisel ilaçlar) Eczacılığı alanlarında 3 yıllık bir eğitimi tamamladıktan sonra bu alanlarda uzman eczacı unvanı alırlar. Hastanelerde uzman klinik eczacı istihdamı zorunluluğunun 1 Ocak 2023'te başlaması beklenmekteydi ancak ilan edilen kontenjanların bunu sağlamaya yetmeyecek kadar az olduğu görülmektedir.

Tanınmış eczacılar

 Charles Alderton (1857-1941), alkolsüz içecek Dr Pepper'ın Amerikalı mucidi
 Caleb Bradham (1867-1934), meşrubat Pepsi'nin Amerikalı mucidi
 Ikililou Dhoinine (1962 doğumlu), Komor politikacı
 Pravin Gordhan (1949 doğumlu), Güney Afrika hükümetinde bakan
 Luke Howard (1772–1864), "meteorolojinin babası"
 Hubert Humphrey (1911-1978), ABD Başkan Yardımcısı 1965-69
 David Jack (1924-2011), majör astım ilaçlarını geliştiren araştırma lideri
 Edna O'Brien (1930 doğumlu), İrlandalı yazar ve oyun yazarı
 Hans Christian Ørsted (1777-1851), elektromanyetizmayı keşfeden Danimarkalı fizikçi
 Tadeusz Pankiewicz (1908-1993), Krakov Gettosu'ndaki Polonyalı eczacı ve II. Dünya Savaşı sırasında aktivist
 John Pemberton (1831-1888), meşrubat Coca-Cola'nın Amerikalı mucidi
 Friedrich Sertürner (1783-1841), morfini keşfeden Alman kimyager
 Joseph Swan (1828-1914), akkor ampulün mucidi

Ayrıca bakınız

 Eczacılık
 Eczacılıkta Uzmanlık Sınavı (EUS)
 Uluslararası Eczacılık Öğrencileri Federasyonu
 Eczane eczacılığı
 Eczane teknisyeni
 Fitoterapi
 Hastane eczacılığı
 Klinik eczacılık

Kaynakça

Eczacılık
Hastane personeli
Eczacılar
Tıbbi meslekler

Eczacı


Billy Bailey (January 1947 – January 25, 1996) was a convicted murderer who was hanged in Delaware in 1996. He became the third person to be hanged in the United States since 1965 (the previous two were Charles Rodman Campbell and Westley Allan Dodd, both in Washington), and the first person hanged in Delaware in 50 years. As of 2023, he remains the last person to be lawfully executed by hanging in the United States.

Early life
The ninth of 23 children, Bailey lived in stark poverty and suffered chronic physical abuse, state records show. His mother died when he was less than a year old. As an adult, Bailey was known to police as a brawler and a thief.

The crime
In 1979, after being convicted of forgery, Bailey was assigned to the Plummer House, a work release facility in Wilmington, Delaware, but soon escaped. He later appeared at the home of his foster sister, Sue Ann Coker, in Cheswold, Delaware, saying he was upset and was not going back to the Plummer House.

He and Charles Coker, his foster sister's husband, went on an errand in Coker's truck. Bailey asked Coker to stop at a liquor store. Bailey entered the store and robbed the clerk at gunpoint. Emerging from the store with a pistol in one hand and a bottle in the other, Bailey told Coker that the police would be arriving, and asked to be dropped at Lambertson's Corner, about  away.

At Lambertson's Corner, Bailey entered the farmhouse of Gilbert Lambertson, aged 80, and his wife, Clara Lambertson, aged 73. Bailey shot Gilbert Lambertson twice in the chest with a pistol, and once in the head with the Lambertsons' shotgun. He also shot Clara Lambertson once in the shoulder with the pistol, and once each in the abdomen and neck with the shotgun. Both Lambertsons died. Bailey arranged their bodies in chairs, and then fled from the scene. He was spotted by a Delaware State Police helicopter as he ran across the Lambertsons' field. He attempted to shoot the helicopter co-pilot with the pistol, and was later arrested.

Conviction
Bailey was found guilty of the murders in 1980. After his conviction, the jury found that his crimes "were outrageously or wantonly vile, horrible, or inhuman", and recommended a death sentence. Bailey was sentenced to be hanged by his neck until dead.

Preparations

Although the method of execution in Delaware had been changed to lethal injection in 1986, he had the legal option of choosing to be hanged instead. Bailey refused to accept lethal injection, telling a visitor, "I'm not going to let them put me to sleep."

As Delaware had not carried out a hanging in 50 years, state officials sought advice from corrections officials at Washington State Penitentiary in Walla Walla, Washington, where hangings had recently been performed.

The wooden gallows were built on the grounds of the Delaware Correctional Center at Smyrna in 1986, where Bailey was imprisoned, prior to January 9, 1987, which was one of Bailey's execution dates prior to January 25, 1996. The structure required renovation and strengthening before Bailey could be executed on it. The platform housing the trap door was  from the ground and accessed by 23 steps.

Delaware used an execution protocol written by Fred Leuchter. Leuchter's protocol specified the use of  of  diameter Manila hemp rope, boiled to take out stretch and any tendency to coil. The area of the rope sliding inside the knot was lubricated with melted paraffin wax, to allow it to slide freely. A black hood was specified by the protocol, as was a sandbag to test the trap door and a "collapse board" to which a prisoner could be strapped if necessary.

The day before, Bailey was weighed at , and the drop was determined to be around .

Bailey was moved from his prison cell to the execution trailer used for lethal injection prior to the execution. There, he spent his last 24 hours, sleeping, eating, watching television, talking with staff, and meeting with his fifty-three-year-old sister, Betty Odom, the prison chaplain, and his attorney. For his last meal, he requested a well-done steak, a baked potato with sour cream and butter, buttered rolls, peas, and vanilla ice cream.

His final appeals having failed, Bailey was executed on January 25, 1996. The gallows in Delaware were dismantled in 2003, because in that year, none of its death row inmates remained eligible to choose hanging over lethal injection.

See also
 Capital punishment in Delaware
 Capital punishment in the United States
 List of people executed in Delaware

References

External links
 CNN article on Bailey's hanging

1947 births
1996 deaths
People from Smyrna, Delaware
American people executed for murder
1979 murders in the United States
20th-century executions by Delaware
People executed by Delaware by hanging
Executed people from Delaware
People convicted of murder by Delaware
20th-century executions of American people

Billy Bailey


Giuseppe Grassi (* 8. Mai 1883 in Lecce, Provinz Lecce; † 25. Januar 1950) war ein italienischer Jurist und Politiker der der Unione Democratica Nazionale (UDN) und Partito Liberale Italiano (PLI), der von 1947 bis zu seinem Tod Justizminister Italiens war.

Leben
Nach dem Schulbesuch studierte Grassi Rechtswissenschaften und war nach Abschluss als Rechtsanwalt sowie als Universitätsdozent tätig.

Bereits im Königreich Italien engagierte er sich politisch und wurde im November 1913 erstmals zum Mitglied der Abgeordnetenkammer (Camera del Regno d'Italia) gewählt, der er bis zum 25. Januar 1924 angehörte.

Zum Ende des Zweiten Weltkrieges begann er sein Engagement in der UDN und vertrat diese vom 25. Juni 1946 bis zum 26. April 1948 als Mitglied in der Verfassunggebenden Versammlung (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana).

Am 31. Mai 1947 wurde er von Ministerpräsident Alcide De Gasperi zum Justizminister (Minstro della Giustizia) in dessen viertes Kabinett berufen und behielt diese Funktion auch in dessen fünfter Regierung bis zu seinem Tod am 25. Januar 1950. Während seiner Amtszeit als Justizminister kam es zur Verabschiedung der Verfassung (La Costituzione della Repubblica Italiana) am 22. Dezember 1947, die er kraft Amtes siegelte.

Zuletzt war er vom 11. Juni 1948 bis zu seinem Tod auch Mitglied der Abgeordnetenkammer (Camera dei deputati), in der er als Vertreter der PLI die Interessen des Wahlkreises Lecce vertrat.

Weblinks

 Eintrag (I. Legislaturperiode) auf der Homepage der Camera dei deputati

Mitglied der Abgeordnetenkammer (Italien)
Justizminister (Italien)
Mitglied der Assemblea Costituente
Mitglied des Partito Liberale Italiano
Rechtsanwalt (Italien)
Italiener
Geboren 1883
Gestorben 1950
Mann

Giuseppe Grassi (Politiker)


Gaj Salustije Krisp(o) (lat. Gaius Sallustius Crispus (Amiternum kraj Rima, 1. listopada 86. pr. Kr. - ?, 13. svibnja 35. pr. Kr.) bio je rimski povjesničar i političar.

Životopis
Gaj Salustije Krisp rođen je 86. pr. Kr. u plebejskoj obitelji. U političkim borbama podupirao je demokratsku stranku i Cezara. U građanskom ratu bio je uz Cezara, nakon čega postaje pretor i upravitelj provincije Nove Afrike, gdje je stekao bogatstvo. Zagovarao je Cezarovu politiku i borbu protiv optimata. Nakon Cezarove smrti Salustije se povlači iz javnog života i počinje pisati povijesna djela.

Salustijevi uzori bili su Tukidid i Katon Stariji. Salustijev stil je sažet, pun sentencija, antiteza i arhaizama. Pisao je živo, sa sjajnim psihološkim crtanjem glavnih likova, ali više kao političar nego kao povjesničar. Rado je moralizirao, osobito u uvodima svojih djela. Utjecao je na Tacita. Znatno je utjecao i na europsku historiografiju i književnost, te hrvatske latiniste 15. i 16. stoljeća.

Djela

Povijesni spisi
 O Katilininoj uroti (De Catilinae coniuratione), povijesna monografija
 Rat s Jugurtom (Bellum Iugurthinum), povijesna monografija
 Povijesti (Historiae), opsežno djelo koje obrađuje razdoblje od 78. do 67. godine pr. Kr.; sačuvana su 4 govora, 2 pisma i niz fragmenata

Politički spisi
 Poslanice Cezaru o državi (Epistulae ad Caesarem de republica)

Salustiju se pripisuje i Napad na Cicerona (Invectiva ad Ciceronem) u kojem se kritizira Ciceronov javni život.

Izvori
Bilješke i literatura
 Gaj Salustije Krisp, Djela, Matica hrvatska, Zagreb, 1998.,
 Salustije Krispo, Gaj, Hrvatska enciklopedija, www.enciklopedija.hr, pristupljeno 16. rujna 2017.
 Salustije Krispo, Gaj, Proleksis enciklopedija, proleksis.lzmk.hr, pristupljeno 16. rujna 2017.
 Gaj Salustije Krisp, Autori, Matica hrvatska, www.matica.hr, pristupljeno 16. rujna 2017.

Vanjske poveznice
 Ostali projekti

Rimski političari
Rimski povjesničari

Salustije


An Specklinia subpicta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fábio de Barros. An Specklinia subpicta in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia subpicta


Mlaștina "Togai" este o rezervație naturală mixtă în raionul Ștefan Vodă, Republica Moldova. Este amplasată la est de satul Crocmaz, 100 m de la albia Nistrului, ocolul silvic Olănești, parcela 27. Are o suprafață de 50 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Bender.

Referințe

Togai, Mlaștina
Togai
Raionul Ștefan Vodă

Mlaștina „Togai”


Margaret à Barrow (1500 – 26 de agosto de 1560) foi uma senhora inglesa conhecida por seu conhecimento. Ela é algumas vezes referida como Margaret Aborough (uma variante de à Barrow) ou como Lady Margaret Elyot.

Margaret era filha de Sir Thomas à Barrow (ou Aborough) e fazia parte de um pequeno grupo de crianças educadas na casa de Thomas More. Os seus estudos durante a infância, ao lado da filha de More, Margaret, incluíram direito, história, filosofia e teologia. Os seus vínculos com More continuaram na idade adulta e ela esteve presente em reuniões em sua residência nas quais intelectuais discutiam teologia humanista.

Por volta de 1520, ela casou-se com o autor Thomas Elyot. Margaret e Elyot posaram para retratos de Hans Holbein, o Jovem, na casa de Thomas More. Nenhuma pintura a óleo desses retratos sobreviveu, no entanto, os desenhos originais são mantidos pelo Royal Collection Trust.

Embora não se saiba como chegou a sua posse, Margaret possuía o Manuscrito do Novo Estatuto da Inglaterra da Faculdade de Direito de Yale e, apesar de seu valor, ela não o vendeu. Em vez disso, ela o deu de presente para George Freville, um advogado de Cambridgeshire após a morte de seu marido. Thomas Elyot morreu aproximadamente em 1545 e Margaret se casou com seu segundo marido, Sir James Dyer, em abril de 1551. Dyer era uma membro do Middle Temple e advogado acadêmico que se tornou presidente da Câmara dos Comuns.

Ela faleceu em 26 de agosto de 1560 e está enterrada em St. Andrew Churchyard, Great Staughton, Cambridgeshire.

Margaret à Barrow