Platon veya Eflatun (Yunanca: Πλάτων, Plátōn; MÖ 428/427 veya 424/423 – 348/347), Antik Yunan filozofu ve bilgesi.

Dünyada üniversite düzeyindeki ilk kurumlardan biri olan (ve bu kurumlara günümüzdeki adını veren) Akademi'nin kurucusu olan ve düşünce tarihinde bir dönüm noktası teşkil eden Platon, felsefe ve bilim tarihindeki pek çok tartışmanın temellerini atmış, Hristiyanlık ve İslam gibi pek çok dini de derinden etkilemiştir. Hocası Sokrates ve öğrencisi Aristoteles ile birlikte felsefe tarihinin en etkili ismidir ve iddialarının büyük bir kısmı bugün hâlâ önemini korumakta, tartışılmakta ve çoğu düşünceye katkıda bulunmaktadır. İngiliz matematikçi ve filozof Alfred North Whitehead "Avrupa felsefe geleneğiyle ilgili yapılabilecek en güvenilir genel nitelendirme, Platon'a ait bir dizi dipnottan oluştuğudur.", demiştir.

Çağdaşlarının aksine, eserlerinin tahminen hepsi günümüze kalabilmiş olan Platon genellikle kendi çevresinden (ya da kendi için önemli) karakterlerden oluşan, belirli bir mekanda ve zamanda geçen, bir konu etrafında insanların tartıştığı ve birbirlerine karşı argümanlar vererek iddialarını çürütmeye veya ispatlamaya çalıştığı, çeşitli şakalar ve göndermeler de içeren, tiyatro metinlerine oldukça yakın kurgusal diyaloglar yazmıştır. Çoğunun ana karakteri Sokrates olan bu diyaloglar uzunluk, konu ve işleniş açısından büyük farklılıklar göstermektedir. Bu nedenle Platon'un etik, estetik, metafizik, politika gibi farklı alanları işlediği bu metinlerde pek çok düşünceyi hayatı boyunca tekrar tekrar değerlendirdiği, düşüncelerini değiştirdiği veya yeniden ele aldığı düşünülmüş, diyalogların kronolojisi, nasıl yorumlanması gerektiği, hangi iddiaları Platon'un kendisinin savunduğu, ya da Platon'un diyaloglarında yazmadığı düşünceleri olup olmadığı tartışma konusu olmuştur ve olmaya devam etmektedir.

Politik felsefenin kurucusu kabul edilen Platon'un, sadece akıl aracılığıyla bilinebileceğini iddia ettiği tümel gerçekler olan "idealar" teorisi, ruhun akıl, duygular ve arzulardan oluşan üç parçası olduğu ve bu parçalar arasında aklın yönetimine dayanan bir uyum kurulması gerektiği iddiası ve bu teoriler üzerine kurduğu etik ve politik düşünceleri tarih boyunca akıl, ruh, beden, tümeller, ahlak ve devlete dair tartışmalarda oldukça etkili olmuştur. En sık okunan ve temel düşüncelerinin çoğunu açıkladığı düşünülen diyalogları Devlet, Sokrates'in Savunması, Phaidon, Şölen, Theaetetus, Menon, Parmenides, Protagoras ve Timaeus olan Platon'un bunlar dışında asıl Sokrates'in bir konu hakkında konuştuğu kişinin verdiği cevapları çürüterek o insanı kendini sorgulamaya ve böylece felsefe yapmaya yönlendirme sürecini tasvir ettiği eğlenceli diyalogları tarih boyunca oldukça popüler olmuşlardır. Sokrates'in yanı sıra kendinden önce gelen Heraklit, Parmenides, Pisagor gibi filozoflardan da etkilenen Platon'un bu filozoflara yer verdiği metinleri aynı zamanda haklarında günümüze çok az şey kalmış olan bu filozoflara tanıklık ederek kaynak oluştursa da, Platon'un metinlerinin kurgusal metinler olduğu unutulmamalıdır.

Platon'un aşk üzerine Şölen adlı bir diyaloğu ve diğer diyaloglarında bu konuda çeşitli iddiaları bulunsa da, hiçbiri günümüzdeki anlamıyla "Platonik aşka" karşılık gelmemektedir. Platon gerçek aşka bedensel hazlara yönelerek değil ruhsal bir yolla gerçeğin, güzelin, iyinin kendisine dönük bir yönelimle ulaşıldığını iddia ettiği için zaman içerisinde 'Platonik aşk' terimi günümüzde 'romantik ya da cinsel bir karşılık beklenmeyen aşk' anlamı kazanmıştır, oysa Platon cinselliğe ya da romantik ilişkilere karşı çıkmamaktadır.

Hayatı
Platon'un hayatıyla ilgili hemen hemen hiç kaynak bulunmamaktadır ve hakkındaki pek çok rivayet milattan sonra 3. yüzyılda (yani Platon öldükten 5 yüzyıl sonra) pek çok filozofun biyografisini yazan Diogenes Laertios'a dayanmaktadır. Diogenes Laertios, Platon'un asıl isminin dedesinin adı olan Aristokles olduğunu, Platon'un iyi bir güreşçi olduğunu, 'geniş' anlamına gelen 'Platon' isminin güreş hocasının taktığını, göğsü, omuzları, çenesi ya da alnı geniş olduğunu için taktığı bir lakap olduğunu aktarmaktadır. Milattan sonra birinci yüzyılda yaşamış olan Seneca ise Platon'un göğsünün geniş olduğu için ona bu lakabın verildiğini söylemektedir. 'Platon' ismi o dönemde yaygın bir isimdir, fakat eğer lakapsa bile Platon bütün eserlerini bu adla yazmıştır, yakın zamanda 'en itibarlı' anlamına gelen Aristokles isminin sonradan biyografi yazarlarının uydurması olduğu ve Platon isminin asıl adı olduğu da iddia edilmiştir.

Diogenes Laertios Platon'un doğum tarihini kendi tahminlerine göre 428/7 yıllarına yerleştirmiştir ancak günümüzde Platon'un Yedinci Mektup'undan yola çıkarak 424/3'te doğmuş olması gerektiği düşünülmektedir. Atina kentinin köklü ve asil bir ailesinden gelen Platon'un gençliğinde güreşe ek olarak (güreş o dönemde varlıklı genç erkekler arasında yaygın bir faaliyetti) tiyatro oyunları yazdığı (Atina şehrinde her sene şehir için oldukça önemli ve oldukça popüler tiyatro festivali yapılmaktaydı) söylenir. Politikaya atılmayan Platon muhtemelen bütün hayatını ailesinden kalan mal varlığını felsefe yapmaya harcayarak geçirmiştir. Kendisinden önce Atina'nın düşünce dünyasındaki en etkili figürlerden biri olan Sokrates'in öğrencisiyken Sokrates Atina devleti tarafından suçlu bulunmuş ve (Platon tahminen 25 yaşlarındayken) öldürülmüştür. Platon'nun yazdığı "Sokrates'in Savunması" Sokrates'in ağzından ölümüne karar verildiği davada yaptığı savunmayı anlatmaktadır, fakat Sokrates bu konuşmasında ne kendini savunur, ne de özür diler, sadece kendine yöneltilen suçlamalarla ilgili kendi düşüncelerini söyler.

Babası Ariston, annesi Perictione olan Platon'un Devlet kitabında tartışmanın ana karakterleri olarak yer verdiği Adeimantus ve Glaukon adında iki erkek kardeşi ve Potone adında bir kız kardeşi vardır. Kız kardeşinin oğlu Speusippus Platon öldükten sonra Akademi'nin başına geçmiştir. Platon'un annesi Perictione'nin kardeşi Charmides (Platon'un Charmides, Şölen ve Protagoras diyaloglarında konuşur) ve dedesi Critias (Charmides ve Protagoras'ta konuşan Critias'ı Platon Callaeschrus'un oğlu, yani annesinin dedesi olarak tanıtır, fakat Timaeus ve Critias diyaloglarında tanıtmadığı ve yaşlı tasvir ettiği için başka bir Critias'dan bahsettiği düşünülebilir) Otuz Tiran döneminde Atina politikasında önemli yer alan figürlerdir. Aynı zamanda Sokrates'le yakın olan Critias bu dönemde lider rolü üstlenmiş ve Atina halkından oldukça tepki toplamıştır, dolayısıyla Sokrates'in idama mahkum edilmesi tarihçiler tarafından Sokrates'in etrafındaki önemli politik figürlere verilen bir tepki olarak da değerlendirilmiştir.

Platon'un hayatı hem Atina için hem de bütün Antik Yunan Medeniyeti için oldukça büyük değişimlerin yaşandığı bir döneme denk gelmiştir. Antik Yunan Medeniyeti milattan önce beşinci yüzyılda Ege Denizi'nin iki tarafına, Marmara ve Karadeniz kıyılarına, Sicilya ve Güney İtalya'ya yayılmış, Doğu Akdeniz kıyılarında da oldukça etkili olmaya başlamıştır. Atina ve Sparta bu süreçte ekonomik ve politik güç olarak yükselmişler ve bir süre sonra birbirleriyle MÖ 431-404 yılları arasında süren Peloponez Savaşı'na girmişlerdir. Atina bugün "doğrudan demokrasi" diyebileceğimiz bir yönteme yakın yönetime katılmada toplumsal eşitlik ve yasaya bağlı adaletin vurgulandığı bir sistemle kendini yönetirken, Sparta asiller ve köleler arasında katı bir sınıfsal ayrıma dayalı bir oligarşiye sahipti. Savaşın başında oldukça etkili emperyalist bir güç olan Atina kenti savaşta Sparta'ya yenilmiş, Sparta zoruyla Atina yönetimine "Otuz Tiran" getirilmiş, bu dönemde uygulanan idamlar ve baskılar sekiz ay sonra isyanla devrilmelerine ve bu sefer yeni yönetim tarafından Otuz Tiran'ın ve yandaşarının idam edilmesine yol açmıştır. Tarihçiler Sokrates'in de bu dönemde Pelopones Savaşında Atina için büyük kayıplara neden olan Alkibiadis ve Otuz Tiran'da etkili olan Critias gibi nefret duyulan figürlerle ilişkileri nedeniyle öldürüldüğünü düşünmektedir.

Dönemin varlıklı ailelerinin çocukları gibi Platon da gramer, müzik ve spor eğitimi alarak büyümüş olmalıdır; ancak o dönemin gramer ve müzik eğitimi günümüzün müzik, şiir, dil bilgisi, edebiyat, tarih gibi konularını, spor da beden eğitiminin yanı sıra savaş talimlerini de kapsamaktaydı. Spor yarışmalarından oluşan Olimpiyat oyunlarının yanı sıra şiir ve tiyatro performansı yarışmalarından oluşan festivaller Antik Yunan medeniyetinin kültürel yaşamının önemli parçalarıydı ve Platon'nun yaşadığı dönemde Atina bilim, sanat ve kültürde başı çekiyordu. Ayrıca Platon'nun hayatı boyunca iki önemli seyahat yaptığı düşünülmektedir. Birinci gezisinde Sicilya ve Güney İtalya'daki Yunan şehirlerinde orada etkili olan Pisagor ve Parmenides felsefesinden etkilendiği, ikinci gezisini yaptığı düşünülen İskenderiye veya Antik Mısır gezilerinde de Babil ve Mısır'da gelişmiş olan kozmoloji, astroloji ve Museviliğin tanrı ve yaradılış anlayışlarından etkilendiği varsayılmakla birlikte Platon'nun bu ikinci gezisinde ne gördüğüyle ilgili net veriler bulunmamaktadır. Kırk yaşında gezilerini tamamlayıp Atina'ya döndüğü söylenen Platon'un eserlerinin tahmini kronolojisine dayanılarak çıkarılan düşüncesindeki gelişmelerin seyahatlerinde gördükleri ve öğrendikleriyle ilgili olduğu düşünülmektedir.

Bunun yanı sıra Atina'nın politik dünyasına dahil olmasa da Diogenes Lartios'a göre Sicilya'nın önemli bir Yunan kenti olan Siraküza'nın yöneticisi olan Dionysius'un yanına gitmiş, Dionysius'un kayın biraderi Dion, Platon'un öğrencisi olmuş; ancak tiran Dionysius Platon'a karşı çıkınca Platon köle olarak satılmış ve onu tanıyan Anniceris tarafından özgürleştirilip Atina'ya geri gönderilmiştir. Platon'un Yedinci Mektubu'na göre Dionysius öldükten sonra başa geçen Dion, Platon'u varisi 2. Dionysius'u eğitmesi ve Platon'un öğretilerine uygun bir filozof kral yapması için tekrar çağırmış; ancak 2. Dionysius Dion'dan şüphe ederek onu sürgüne yollayıp Platon'u zorla alıkoymuş en sonunda Platon Siraküza'yı terk etmiştir. Dolayısıyla Platon kendi zamanının aktif politikasından kopuk olmayan, hatta politikayla olan bağları sebebiyle hayatı tehlikeye girmiştir. Filozofun kendi yaşadığı zamanın Akdeniz ve Orta Doğu kültürlerini yakından bilen birisi olduğu görülmektedir. Bu açıdan Platon sadece ürettiği düşüncelerin yelpazesi ve derinliği açısından değil, aynı zamanda en azından politik felsefesini kısmî olarak da olsa uygulamaya koyma imkânı bulması açısından da ender görülen filozoflardan biridir.

Tahminen gezilerini tamamladıktan sonra Akademi'deki okulu kuran Plato, bu dışa kapalı okulda dönemin Atina'sındaki pek çok önemli insanla felsefi ve bilimsel tartışmalar sürdürmüş ve özgün düşüncelerini içeren pek çok diyaloğunu bu sırada yazmıştır. Platon altmışlı yaşlarındayken 17 yaşındaki Aristoteles Platon'un okuluna gelmiş ve yirmi yıl burada bulunmuştur. Bir yandan Aristoteles'in Platon'unkinden oldukça farklı bir felsefesi olması, yazılarında Platon'u pek çok nokta daha eleştirmesi, Platon'un düşüncesinin çoğu noktasında problemler görmesi, öbür yandan Platon'un son döneminde yazdığı düşünülen eserlerindeki bazı iddiaların önceki metinlerinden uzaklaşması veya farklılaşması Aristoteles'in Platon'un metinlerine yönelik eleştirel tutumunu belirlemiştir. Platon ve Aristotales arasında, aralarındaki yaş farkına rağmen üretken bir diyalog olduğunu düşündürebilir. Platon seksenli yaşlarının başında ölmüş, yerine Akademi'nin başına yeğeni geçtiğinde Aristotales Akademi'den ayrılmış, daha sonra o da Atina'nın Lyseum (bu isim de günümüzdeki 'lise' sözcüğünün kaynağıdır) bölgesinde kendi okulunu kurmuştur.

Eserleri
Platon'un eserleri kronolojik olarak üç gruba ayrılabilir:

İlk: Sokrates'in Savunması, Charmides, Kriton, Euthyphro, Gorgias, Hippias (minor), Hippias (major), Ion, Laches, Lysis, Protagoras

Orta: Kratylos, Euthydemus, Meno, Parmenides, Phaidon, Phaidros, Devlet, Symposion (Şölen), Theaetetos

Son: Critias, Sofist, Devlet Adamı, Timaeus, Philebus, Yasalar

Fakat aslında bu ayrımı yapabilmemizi sağlayan olgular yalnızca dil bilimcilerin Platon'un dil kullanımındaki ortak özelliklere bakarak yaptığı çıkarımlar ve eserlerin içeriklerindeki değişimlere ve gelişimlere dair yorumlamalardır. Bazıları ilk ve orta dönem arasında bir geçiş dönemi de görmektedir. Kimileri ise böyle bir ayrımı yapmaya çalışmayı reddetmekte, Platon'un eserlerinin bir bütün olarak görülmesi gerektiğini savunmaktadır. Çok yakın bir zamana kadar eserlerin kronolojisi umursanmamış, hatta kurgusal olmadıkları, yaşanmış olayları aktardıkları varsayıldıkları da olmuştur. Platon'un eserlerinin tamamını (ve Platon'a atfedilen ancak sonradan onun olmadığı kanıtlanmış pek çok başka diyaloğu) yorumla birlikte 16. yüzyılda basan Henricus Stephanus'un bastığı metin günümüzde Platon'un metinlerindeki satırların referans numaralarını belirlemek için kullanılmaktadır.

İlk dönem olarak adlandırılan eserler Sokrates'in konuyla ilgili otorite kabul edilen ya da kendini otorite olarak gören birisine "... nedir?" biçiminde çoğunlukla ahlak kavramlarının anlamlarını sorması, verilen çeşitli cevapları mantıkla test ederek çürütmesi ve en sonunda konuştuğu kişinin cevabı bilmediğini göstermesi sürecini anlatmaktadır. Çok uzun olmayan bu diyaloglar genellikle kısa soru cevap cümlelerinden oluştukları ve pek çok şaka ve gönderme içerdikleri için tiyatroya oldukça yakın, canlı metinlerdir. Sadece sorular sorduğunu, pozitif bir iddiada bulunmadığını iddia eden Sokrates kendisinin de bir şey bilmediğini iddia etmekte, bir şey bildiğini iddia eden karşı tarafın iddialarını ise boşa çıkarmaktadır. Bu diyalogların Sokrates'in Atina'da gerçekten yaptığı tartışmalara ve kendi felsefi tutumuna yakın olduğu düşünülmektedir. Bir insana sorular sorarak onun kendiyle çeliştiğini ona söyletme yöntemine "Sokratik metot" denmektedir. Bu diyalogların çoğu sonuçta varılan bir cevabın bulunamadığı ucu açık bir noktada bittiği için Antik Yunancada 'ne diyeceğini bilememe durumu' anlamına gelen aporia ile bittiği söylenir.

Orta dönem olarak ayrılan eserlerin Platon'un "idealar" (ya da formlar) teorisini geliştirdikten ve özellikle Pisagor, Heraklit ve Parmenides'in düşüncelerini inceledikten sonra yazdığı düşünülmektedir. Bu dönemde de Sokrates ana karakter olsa da, çok daha uzun olan metinler bir görüşün savunulduğu ya da ispatlanmaya çalışıldığı, farklı düşüncelerin tartışılarak hangisinin doğru olduğunun anlaşılmaya çalışıldığı metinlerdir. Theaetetus bilgi nedir sorusuyla başlayıp, çeşitli iddiaları inceledikten sonra aporia ile bitse de bu sürede Sokrates pozitif iddialar olarak yorumlanabilecek pek çok argüman vermektedir. Parmenides diyaloğu ise Parmenides'in Sokratesi çürütmesi sonrası amacı hâlâ daha farklı  yorumlanan uzun bir bölümle devam etmektedir. İlk döneme zıt olarak Phaidon, Devlet ve Parmenides'te asıl düşünceleri çürütülen ya da sorgulanan veya düşüncelerini ispatlanması beklenen kişi Sokrates karakteridir, fakat bu dönemdeki eserlerin hiçbirinin gerçek Sokrates'i yansıtmadığı, Platon'un kendi özgün fikirlerini ortaya koyduğu düşünülmektedir. Platon'un en ünlü eserlerinden Devlet, Phaidon, Şölen ve Menon bu dönemdedir.

Son dönem eserlerinde ise Platon iyice diyalog formatından uzaklaşmış, her ne kadar karakterler ve bir sahne olsa da monologa yaklaşan kesintisiz, uzun konuşmalardan oluşan oldukça karmaşık argümanlar ve iddialar içeren diyaloglar yazmıştır. Timaeus, Sofist, Devlet Adamı ve Yasalar gibi eserlerinin nasıl yorumlanması ve orta dönem eserleriyle lişkisi bugün hâlâ tartışma konusudur. Özellikle Timaeus'ta geliştirdiği ontolojik, metafiziksel ve kozmolojik argümanlar felsefe ve bilim tarihinde oldukça etkili olmuştur, zaten Rönesans'a kadar Avrupa'da Platon'un tek bilinen eseri Timeaus'tur. Her ne kadar Platon bu son dönem eserlerinde orta dönem eserlerinde ele aldığı konuların çoğunu yeniden ele alarak çok daha gelişmiş teoriler ortaya atsa da günümüzde bu metinler Platon'un orta dönem eserleri kadar popüler değillerdir.

Konuların işlenişi değişse de Platon'un bütün eserlerinde karakterler, olayların geçtiği yer ve zaman, tartışmaların nasıl bir atmosfer içerisinde ilerlediği, karakterlerin verdiği tepkiler argümanların birer parçasıdır, dolayısıyla Platon'un diyalogları salt felsefi ispatlar sunan metinler olarak değil, edebi sanat eserleri olarak da okunmalı ve Platon'un felsefesi bu perspektif göz önünde bulundurularak yorumlanmalıdır.

İdealar Teorisi
Platon'un felsefesi temel olarak Phaidon'da açıkladığı, algılanan şeylerle düşünülen şeyler arasındaki ayrıma dayanır. Bilginin nesnesinin, yani bilebileceğimiz şeylerin yalnızca düşünülen şeyler olabileceğini söyleyen Platon, algıladığımız şeylerin ancak kanıların, kanaatlerin, görüşlerin, sanıların nesnesi olabileceğini iddia eder. Herakleitos'tan etkilenerek algıladığımız her şeyin durmadan değişim içinde olduğunu, fakat bilginin değişmeyen, sabit bir şey olması gerektiğini, dolayısıyla bilgiye ancak düşüncede ulaşılabileceğini düşünmektedir.

Belki de en etkili ve en önemli teorisi olan idealar teorisini hiçbir zaman tam olarak ana tartışma konusu olarak eserlerinde yazmamış, Phaidon ve Devlet gibi bazı eserlerinde var olduklarını var saymış, Parmenides diyaloğunda ideaların ne olamayacaklarına dair iddialara yer vermiş, orta dönem eserlerinden sonra son dönem eserlerinde açıkça idealardan çok az yerde bahsetmiş; ancak ideaların varlığına olan inancından hiç vazgeçmemiş görünmektedir. Bu nedenle Platon'un idealar teorisini tamamlanmamış, ucu açık ve keşfedilmeyi bekleyen pek çok tarafı olan bir teori olarak düşündüğü, bir çeşit felsefi proje ya da soru olarak ele aldığı varsayılabilir.

Antik Yunanca idea eidos "görünen" demektir ve buna ek olarak, 'form, biçim, tür' anlamları da vardır. Devlet kitabında Platon güzel olan pek çok şey gördüğümüzü, bunlarda ortak olan güzel diye bir şeyin var olduğunu, bu nesnelerin ne kadar güzel oldukları değişirken onlarda ortak olan güzelin değişmeyen, mutlak ve tam anlamıyla güzel, "güzelin kendisi" olduğunu iddia eder. Bu anlamda idealar algıladığımız nesnelere algıladığımız özelliklerini kazandıran, o özelliklerin "kendisi" olan mutlak değişmeyen düşünce nesneleridir. Algıladığımız nesneler bir özelliğe sahip olduklarında o özelliğin ideasına "katılmakta", ondan "pay almaktadırlar" (methekein). Fakat Platon bu 'katılma'nın metafiziksel olarak nasıl bir şey olduğuyla ilgili bir teori vermemiş olsa da Timaeus'ta niteliklerin nasıl oluştuklarını açıkladığı kısım dolaylı olarak bu soruya cevap gibi görülebilir. Timaeus diyaloğunda nitelikler daha temel elementlerin geometrik özelliklerinden yola çıkarak açıklanırlar ve temel elementlerin bütün meydana gelme biçimlerini belirleyen demiurgos yani "sanatçı, zanaatkar, ya da yaratıcı" varoluşun bütün hallerini varlığa yani idealara bakarak var ettiği için, algıladığımız nesnelerde beliren bütün nicelikler demiurgosun yaratım sürecinde idealara "bakarak" yarattığı tikel varoluşlarının bizim algımıza yansımalarıdır.

Platon ideaları bir özelliğin ölçüldüğü mutlak standart olarak da düşünmektedir. Bir anlamda, ilk dönem diyaloglarında pozitif bir iddiada bulunmuyor gibi görünse de, Sokrates "... nedir?" sorusuna cevap isterken tümel tanımlar beklemekte ve aslında bir kavramın bütün nesnelerini içeren tümel ifadelere ulaşmaya çalışmaktadır. Bu açıdan idealar teorisinin Sokrates'e ait olabileceği, ya da Sokrates'in idealar teorisinin farklı bir versiyonuna inandığı öne sürülmüştür. İdeaları algı yoluyla değil düşünce yoluyla bildiğimizi iddia eden Platon, Menon ve Phaidon diyaloglarında ideaları doğduktan sonra öğrenmediğimizi, fakat onlara ruhumuzda zaten sahip olduğumuzu, fakat doğarken beden maddi yapıda olduğu için ruhtaki bilginin unutulduğunu, felsefe yoluyla ruhtaki bu bilginin tekrar ortaya çıkarılarak 'hatırlanabileceğini' iddia eder. İronik bir biçimde tarihte ilk üniversitenin kurucusu olan Platon 'bilgi aktarma' anlamında eğitimin imkânsız olduğunu söylemektedir, bilgi aktarılan bir şey değil, zaten ruhta olan ideaların tekrar ortaya çıkarılması, hatırlanmasıdır. Devlet diyaloğunda felsefi sürecin diyalektik yani kelimenin o günkü anlamıyla "tartışma" olduğunu, farklı hipotezlerin karşılaştırılarak en sonda hipotetik olmayan bir ve temel gerçeğe ulaşma süreci olduğunu söyler. Bu hipotetik olmayan gerçek, diğer bütün gerçekliğin nedeni olan idealardır.

Ancak idealara ulaşmanın nasıl bir şey olduğu çok açık değildir. Platon ideaların ne olduğunu söylemektense onları ve onlarla ilgili çeşitli özellikleri var sayar. Şölen diyaloğunda aşktan bahsederken aşk ideasına nasıl ulaşılacağını dört aşamada betimlemiştir. Önce bir insana aşık olarak tikel ve algıyla kavranan aşkı tanırız, sonra bu tikel algısal aşkın başka insanlardaki başka biçimlerine bakarak genel algısal aşkın ne olduğunu anlarız, sonra genel aşkı soyutlayarak düşünsel ve genel olan aşka ulaşırız. Bu düşünsel ve genel aşkı araştıra araştıra en sonunda genelin tamamına hakim olan tek bir aşka varırız. İşte bütün aşkın nasıl olacağını belirleyen, aşkın bütün durumlarında "görünen" fakat kendi hiç değişmeden kalan gerçek aşk, "aşkın kendisi" odur. Devlet diyaloğunda idealar hem nesnelerin bir özelliğe sahip olmalarının nedeni, hem de buna dair bizdeki bilginin nedeni olarak açıklanmaktadır, dolayısıyla bir şeyin gerçek olabilmesi ancak idealar tarafından sağlanmasıyla mümkündür. Gerçeği düşünsel nesnelere dayandırdığı için kimileri Platon'u "idealist" olarak adlandırırken, kimileri de tümel özelliklerin zihnimizin dışında var olduğunu iddia ettiği için "realist" olduğunu söylemiştir.

Platon ideaların algıyla kavranamayacağını iddia ettiği fakat onların var olan nesneler olduklarını söylediği için pek çok insan tarafından "idealar dünyası" diye "üçüncü bir dünyanın" (algısal ve zihinsel dünyaya ek olarak) varlığını iddia ettiği şeklinde yorumlanmıştır, fakat bu yorum yanlıştır çünkü Platon hiçbir metinde ideaların hacme sahip uzayda yer kaplayan cisimler olduğunu iddia etmez, dahası algısal ve zihinsel olan şeylerin de iki ayrı "dünya" olduğunu iddia etmez, tam tersi Timaeus'ta yalnızca bir evrenden bahseder. İdealar, fiziksel nesnelere karşıt olarak fiziksel olmayan, dolayısıyla fiziksel nesnelerin değişmek, ortaya çıkmak ve yok olmak gibi "kusurlarına" sahip olmayan mükemmel varlıklardır, hatta kelimenin tam anlamıyla varlığın kendisidirler. Devlet diyaloğunda idealar arasında bir seviye ilişkisi olduğunu da iddia eden Platon, iyi ideasının en üstte, varlıktan bile ötede olması gerektiğini, çünkü varlığın varlık olmasını iyi ideasının sağladığını iddia eder. Bu iddianın kanıtı Platon'un metafiziğin en temel sorularından biri olan "neden hiçbir şey yerine bir şey var?" sorusuna cevabıdır: bir şey vardır çünkü bir şeyin var olması hiçbir şey olmamasından daha iyidir, dolayısıyla hiçlik yerine varlığın olmasının nedeni iyi ideasıdır. İyi ideası diğer her şeyi belirleyen temel idea olduğu için, bütün idealar ve bütün varlık iyidir.

Platon ideaları ortaya atarken kendi zamanında popüler olan sofistlerin ortaya attığı pek çok soruna çözüm üretmeyi amaçlamaktadır. Bu sorunlardan birisi bir özelliğin nasıl birden fazla nesnede olabildiği sorunudur. "Birden fazla nesneye atfedilebilen özellikler" anlamında tümellerin ne oldukları tam da Platon'un idealar teorisini ortaya atmasıyla felsefenin konusu haline gelmiştir. Ayrıca sofistler retorikle yani inandırıcı konuşma yöntemleriyle pek çok yanlış iddiayı doğruymuş gibi göstermektedirler, Platon ise mantık temel alındığında gerçeğin idealara varacağını iddia etmektedir. Ayrıca Platon idealar teorisi sayesinde sadece fiziksel özelliklerin değil, ahlaki ve estetik kavramların da tümel olduklarını iddia edebilmiş ve evrensel ahlaki yasaların ya da güzelliğin ne olabileceğini tartışmaya açabilmiştir. Bu anlamda Platon idealar teorisiyle çok fazla problemi çözmeye çalışmaktadır, teorinin "bitmiş" bir halini hiçbir zaman sunmaması bu çabasına bağlı olabilir.

İdea nedir sorusuna Platon'un cevabı "gerçek olan şey" gibi görünüyor. İdeaların zamandan ve mekandan bağımsız, tümel, mükemmel, mutlak, değişmeyen, ortaya çıkmayan veya yok olmayan fakat yalnızca "var" olan şeyler olduğunu; ancak düşünce yoluyla, saf akıl ile bilinebileceklerini, varoluş halindeki algıyla kavranan her şeyin ve onlara dair bilgimizin nedeni olduklarını söylemiştir. Fakat idealarının bir çeşit "öteki dünya" ya da "ruhlar alemi" gibi yorumlanması Orta Çağda yaygınlaşan Hristiyan ve İslam inanışlarının ruh ve evren anlayışlarından kaynaklanmaktadır. İdealar soyut nesneler olsalar bile zihinsel nesneler değillerdir, dolayısıyla bu anlamda hayal edilemezler, zihinsel olarak görselleştirilemezler, öyle görünüyor ki Platon'a göre sadece düşünülebilirler, bilinebilirler ve söylenebilirler. Dolayısıyla Platon'un ne kadar "zihinsel" bir şeyden bahsettiği yoruma açık olsa da tarihte pek çok insan ideaları zihinde inşa edilen nesneler olarak yorumlamış, dolayısıyla Platon'un gerçeğin sadece zihnin içinde olan şeyler yoluyla anlaşılacağını iddia ettiği, ya da gerçekliğin tamamının zihnin içinde olduğunu söylediği sonucuna varmış, kimi bu sonucu desteklemiş, kimi eleştirmiştir. Platon'un gerçekten ne dediği ise hâlâ yoruma açıktır ve bu felsefe tarihini kateden önemli sorulardan biri gibi görünmektedir.

Ruh
Platon'nun Devlet diyaloğunda tasvir ettiği üç bölümden oluşan ruh, tarih boyunca insan doğasını anlamlandırmaya çalışan pek çok düşünceye temel teşkil etmiştir. Platon ruhun akıl, duygular ve arzulardan oluştuğunu söyler, fakat bu kelimelerin anlamları onun terminolojisinde biraz daha farklı anlamlara sahiptirler. Platon'un ruh için kullandığı kelime "psüke" aslında daha çok "canlılık veren şey" anlamına gelmektedir ve ilk defa Platon aklın canlılık veren psükeden kaynaklanan bir şey olduğunu ileri sürmüştür. Ondan önce aklın daha çok "yürekle", "kalple", "duygularla" ilgili olduğu düşünülmekteydi. Dahası ruhun ölümsüz olduğunu da ilk defa Platon bu kadar detaylı argümanlara oturtarak kanıtlamaya çalışmıştır. Dolayısıyla Platon'da (ve hatta belki de Geç Antik Döneme kadar) ruh bir çeşit "hayalet" anlamında değil, "can, canlılık, canlılık kaynağı, benlik" kavramlarını kapsayacak biçimde değerlendirilmelidir.

Ruhun Ölümsüzlüğü: Phaidon
Phaidon diyaloğu, Sokrates'in idama mahkûm edildikten sonra zehir içirilerek öldürülmeden hemen önceki saatlerde yakınlarıyla son anlarını anlatır. Tartışmanın konusu ruhun ölümsüzlüğüdür çünkü ruhun ölümsüz olduğuna dolayısıyla ölümün yok olmak olmadığına inanan Sokrates ölümüne hiç de üzülmemektedir, üstelik arkadaşlarının onu kurtarıp başka şehre kaçırma tekliflerini de reddetmektedir. Dostları da Sokrates'e ruhun ölümsüzlüğünden nasıl bu kadar emin olabildiğini sorarlar. Sokrates ideaların varlığına inandığını, bütün düşüncesinin bunun üstüne kurulu olduğunu söyler, ruh da idealar gibi algısal değil düşüncede bir şeydir, idealar gibi değişmeyen, mutlak ve mükemmeldir; dolayısıyla zamandan ve mekandan bağımsız olmalı, dolayısıyla da doğmamış ve ölümsüz olmamalıdır (üçüncü argüman: benzerlik argümanı). Ayrıca ruh canlılık veren şeyse, canlılık veren şeyin kendisi nasıl canlılıktan yoksun kalıp ölebilir? Ölen şey bedendir; ancak beden zaten her zaman ölüdür ve her zaman parçalanmakta ve dağılmaktadır, ruh ise onun karşıtı olarak her zaman yaşamakta ve her zaman "bir olmaktadır" (birinci argüman: döngüsellik ya da zıtlık argümanı). Ayrıca bir şeyi bilebilmemiz o bilgi ruhumuzda zaten var olduğu için mümkündür, yoksa bulduğumuz bir şeyin bilgi olup olmadığını bile anlayamazdık (bu, Menon paradoksu olarak bilinen, Menon diyaloğunda ele alınan bilgi paradoksudur), bilgiye ulaşabilmemiz için gerçeğin ruhumuzda biz doğmadan önce olması gerekir, dolayısıyla ruhun bilgiyle beraber her zaman var olması gerekir (ikinci argüman: hatırlama argümanı). Aslında diyaloğun gidişatı dostlarının Sokrates'i iddiasını savunması için gerçekten sorgulamasından çok, sanki Sokrates ölmeden önce ondan duymak istedikleri şeyleri son bir kez dinlemek için ona sorular sormaları gibidir, ya da onun hep anlatmayı sevdiği şeyleri son bir kez daha anlattırmaya çalışmaktadırlar. Çünkü sonuncu argümandan önce Cebes Sokrates'e şu ana kadar dediklerinin ruhun bedenden bağımsız bir şey olduğunu ve doğumdan önce ve sonra var olduğunu kanıtladığını; ancak ruhun ölümsüz olduğunu kanıtlamadığını söylediğinde Sokrates uzun bir konuşmayla kendi düşünsel hayatını anlatıp  ideaların var olması gerektiği sonucuna nasıl vardığını anlatır. Her şeyin altında yatan temel nedenleri arayan Sokrates maddeye dayanan açıklamaların hiçbirini beğenmemiştir, çünkü maddi nedenler her zaman göreceli ve değişken kalmakta, mutlak dayanaklar oluşturamamaktadır. Dolayısıyla bir şeyin nedeni o şeyin kendisi olan, mutlak değişmeyen bir idea olmalıdır. 3 sayısının nedeni 1+2 ya da 1+1+1 değil, 3'ün kendisi yani 3 ideasıdır. Aynı şekilde yaşamın da bir ideası olduğunu iddia eden Sokrates, yaşayan her şeye yaşamın kendisi olan ideanın, yani yaşam ideasının canlılık verdiğini, ruh da yaşam ideasından "pay aldığı" için bu özelliğini kaybedemeyeceğini söyler. Ruh ölümsüzdür çünkü yaşam ideası ruhu zorunlu olarak canlı kılmaktadır.

Platon Phaidon, Devlet ve Timaeos gibi pek çok diyaloğunda bir çeşit reenkarnasyona ve ruhun saflaştırılması veya kirletilmesi sürecine inanmaktadır. Phaidon'daki iddiası şöyledir: beden maddi olduğu için maddenin doğal konumu dünyadır, dolayısıyla yaşarken ne kadar bedensel olana yönelirsek ruhumuz o kadar maddi olanla karışır, dolayısıyla da öldüğümüzde tekrar maddi olanla beraber kalarak dünyada bir başka hayata başlar. Fakat ruhumuzun özüne dönüp onu ne kadar maddi olandan arındırırsak öldüğümüzde de o kadar kolayca maddesel olandan uzaklaşarak kendi özünün hâkim olduğu ruhsal varlığa ulaşır. Antik Yunan'da ölen ruhların gittiği yere "Hades" deniyodu. Hades aynı zamanda yeraltı tanrısının da ismidir ama Platon'un döneminde daha çok yer ismi olarak kullanılıyordu ve o dönemde cennet, cehennem, kıyamet, ölümden sonra sorgulama gibi mitler yoktu. Ancak Antik Yunan'da reenkarnasyon yaygın bir inanış değildir. Fakat Sokrates açıkça büyün hayatın aslında kendini ölüme hazırlamak olduğunu, ne kadar iyi ölürsek ölümden sonra ruhumuzun o kadar iyi temizlenmiş bir halde ruhsal özüne kavuşacağını ve maddi dünyadan kurtulup tanrısallığa ulaşacağını iddia etmekte, öldükten sonra Homeros'ta geçen Ajax, Odysseus gibi kahramanlarla görüşmeyi, onlarla sonsuza dek gerçeği konuşmayı hayal etmektedir. Bu açıdan pek çok insan Platon'u mitolojik pagan tanrısallık ve evren anlayışından Orta Çağ Hristiyan ve İslam anlayışına geçişte önemli bir adım olarak görmekte, kendi coğrafyasında "ruhaniliğin" ve "tinselliğin", hatta günümüzdeki anlamıyla dinin kurucusu olarak görmektedir.

Ruhun Parçaları: Devlet ve Phaedrus
Fakat Devlet diyaloğuna geldiğimizde ruh bedenle daha iç içe anlatılan ve Phaidon'daki gibi 'bir' olsa da, parçalarından bahsedilen bir şeydir artık. Aslında sadece akıl ruhun "ideal" bileşenidir, Phaidon'da Sokrates, öldüğünde bedenin bütün sıkıntılarından kurtulmuş "saf akıl" olarak gerçek filozoflarla öbür dünyada sonsuza dek gerçeği konuşmaya gideceğine inanmaktadır. Fakat Devlet diyaloğunda ruh bedenin etkilenimleriyle beraber açıklanmaktadır. Platon en baştan ruhta birbirine zıt etkilenimler olduğunu, fakat birbirine zıt etkilenimlerin kaynağının aynı olamayacağını, dolayısıyla ruhta birbirine zıt etkilenimlere yol açan farklı kaynaklar olması gerektiğini savunur. Örneğin acıktığımız için yemek yemeyi isteriz ancak aynı anda (mesela yemeği beğenmediğimiz için) yemek yemeyi istemeyebiliriz. Arzular (ἐπιθυμητικόν) Platon'a göre akla en uygun olmayan etkilerdir, onlar en maddi şeylerin peşindedir, daha çok bir çeşit maddeye dönük 'dürtü', "kaba iştah" olarak anlaşılırlar; cinsel haz isteği, açlık, susuzluk bunlardandır. Platon arzuların doyuruldukları organlara denk gelen bel ve kasıklardan kaynaklandığını söyler. Duygular (θυμοειδές) ise Platon'a göre bizim duygu diyeceğimiz her şeyi kapsamaz, daha çok bir çeşit cesaret enerjisi, öfkeyle birlikte gelen güç, bir kuvvet etkileniminden bahsetmektedir, zaten "thumos" kelimesi daha çok "yürek" olarak çevrilebilecek bir anlama gelmektedir ve Platon thumos'un göğüsten kaynaklandığını söyler. Akıl ise ruhun gerçeği arayan ve onu bulmak için çabalayan kısmıdır, ruha esas yön vermesi gereken akıl olduğu için vücuda esas yön vermesi gereken yerde yani beyindedir. Phaedrus diyaloğunda Platon ruhun doğru yönetimini açıklamak için at arabası metaforunu verir: arzular ve duygular arabayı çeken iki at, akılsa onları yönlendiren arabacı olmalıdır. Dolayısıyla bir anlamda aklın bedene ve bedensel etkilenimlere hükmeden olması gerektiğini söylerken, arzuların ve duyguların yok edilmesi gerektiğini iddia etmemektedir, fakat onların doğru biçimde, olması gerektiği gibi, doğalarına uygun olarak ruha etki etmeleri gerektiğini yani aklın kontrolüne girmeleri gerektiğini söylemektedir.

Politika, Etik ve Estetik

Ruhun ve Şehrin Doğru Yaşamı: Devlet
Platon ruhun parçalarının ne olduğundan ve nasıl çalıştığından çok bunların aralarındaki uyuma odaklanır çünkü onun asıl derdi ruh ve toplum arasındaki örtüşmedir. "Neden adalet ya da doğru yaşamak, adaletsiz ya da yanlış yaşamaktan daha iyi bir hayat yaşamaktır?" sorusuyla başlayan Devlet diyaloğunun ilk kısmında ideal toplum yapısının nasıl olması gerektiğini tasvir ederken insan ruhunun düzeniyle toplumun düzeninin örtüştüğünü iddia eder. Nasıl ki ruh üç bölümden oluşur ve sağlıklı bir ruh bu üç parça arasındaki doğru uyumla ortaya çıkar, ki bu uyum doğru yaşamak yani "adil olmaktır", ideal toplum da üç bölümden oluşmaktadır: yöneticiler, askerler ve üreticiler ve ideal toplum yapısı bu üç sınıf arasındaki mükemmel uyumla, yani doğru yönetimle, "adaletle" ortaya çıkar. Platon için etik bir hayat yaşamak demek doğru bir hayat yaşamak demektir, yani sağlıklı, ruha uygun bir hayat sürmek, bu da toplumda ruhuna uygun bir işlevde görev almaktır çünkü erdemler de bu üç sınıfın toplumun genel düzeninin kurulması ve korunması için yapmaları gereken görevler üzerinden tanımlanırlar. Adalet ya da doğruluk (δικαιοσύνη) daha çok doğru yönetme, doğru yönlendirme, iyi idare etme olarak çevrilebilir, dolayısıyla Platon insanın kendini doğru yönetmesiyle toplumun doğru yönetilmesi arasında bir eşleşme görmektedir.

Ruhun üç bölümüne denk düşen üç erdem, onların olmaları gerektikleri en iyi durumlar, yani bütün için kendi işlevlerini en iyi gerçekleştirdikleri eylemliliklerdir. Arzular üretici sınıfla örtüşür çünkü onlar toplumun en maddi, dürtüsel, fiziksel, bedensel zorunluluklarla belirlenmiş işlevlerini yerine getirmektedir, dolayısıyla en iyi halleri, arzular gibi, "ölçülülük, uysallık, uyumluluk, boyun eğmişlik" olmalıdır ki diğer sınıflar tarafından kolayca yönlendirilebilsinler. Duygular ise asker sınıfa denk gelmektedir, arzuların yani üretici sınıfın kontrolünü sağlarken aynı zamanda aklın yani yönetici sınıfın emirlerini en iyi ve en hızlı şekilde yerine getirmeleri gerektiği için "cesur", "yürekli" olmaları gerekir. Akılın yani yönetici sınıfın ise (askerler arasından bu iş için doğası uygun olduğu için seçilmiş ve yönetim kendilerine verilmiş az sayıda insanın) bedeni ve toplumu gerçek doğasına uygun olarak yönetecekleri için "bilgeliğe" sahip olması gerekmektedir. Zaten bilgelik neyin yapılması gerektiğini bilebilmektir, bilebilme gücü ise idealar nedeniyle gerçekleşir, iyi ideası her şeyin, bütün varlığın ötesinde her şeyi belirleyen idea olduğu için yöneticilerin ruhunun doğasını iyi yapan iyi ideası onların düşünme eylemini "bilgi", söylediklerini "doğru", yönetimini "adil", eylemlerini "erdem", yaşamlarını "mutlu" kılar. Bu anlamda etik bir hayat yaşamak insanın kendi ruhuna uygun olarak toplum içerisinde kendine uygun işlevi yerine getirmesi, politika ise buna denk düşecek şekilde toplumun yönetiminin toplumun farklı sınıfları arasındaki uyumun en iyi şekilde biçimde düzenlenmesidir, dolayısıyla bir anlamda Platon her şeyin olması gerektiği gibi iyi olmasını istemektedir.

İdeal Şehir
Bir anlamda Platon için ideal toplum filozof-kralın yönettiği Sparta şehridir, çünkü Platon ideal toplum yapısını tasvir ederken Sparta'ya çok benzeyen bir toplum yapısı betimlemektedir. Platon'nun ideal şehrinde de Sparta'daki gibi üstte asker bir sınıf altta üretici sınıf vardır, fakat Sparta'da üreticiler köleyken Platon onların da vatandaş olmalarını ve yönetici sınıfın hiçbir mal varlığı olmaması gerektiğini, sadece üretici sınıfın kendilerine sağladıklarıyla yaşamaları gerektiğini söylemektedir. Dolayısıyla Platon bir anlamda iş bölümüne dayalı bir ekonomik eşitlik hayal etmektedir. Dahası yönetici sınıfın hep beraber yaşaması gerektiğini, aile kurumunu yok edilip çocuklara hep beraber bakılması gerektiğini, kimsenin kendi çocuğunu bilmemesi gerektiğini (ve böylece mirasın da olmaması gerektiğini), aynı şekilde evlilik de olmayacağı için herkesin kura ile birlikte olması gerektiğini iddia etmiştir. Dahası, yönetici sınıf ile üretici sınıfın doğaları farkları olduğu için kura hileli yapılarak askerlerin sadece askerlerle, üreticilerin sadece üreticilerle çocuk yapması sağlanmalıdır, bu şekilde çocukların doğalarının olabildiğince saf ve ruhlarının işlevini gerçekleştirmeye olabildiğince uygun olmaları sağlanmalıdır. Asker sınıfta yer alacak çocukların altı yaşından itibaren eğitilmesi gerektiğini söyleyen Platon, ideal şehri anlattığı kısmın büyük bir bölümünü bu eğitimin nasıl yapılması gerektiğine dair detaylara ayırmıştır. Ruh ve akıl açısından kadınlarla erkekler arasında bir fark olmadığını iddia eden Plato, kadınların da askerlik yapması gerektiğini ve yönetici olabileceklerini söylemiştir; ancak bu iddiası bir çeşit proto-feminist iddia olsa da kadınların da devlet için bir iş gücü olarak çalışabileceği ve çalışması gerektiğini savunduğundan daha çok faydacıdır. Yöneticiler yirmi yaşına kadar fiziksel olarak eğitilmeli, müzik ve şiir öğretilmelidir (ne tarz müzik ve şiir öğretileceğine çok uzun bir bölüm ayırır), daha sonra geometri gibi bilimleri öğrenmeli, en son felsefe yapmalı, ondan sonra da yönetici olmalıdırlar. Sparta'da da kadınlar askeri eğitimle büyümekteydi ancak savaşa gitmiyorlardı, orada da asil sınıfın tamamı birlikte yaşıyor çocukluktan itibaren askerlik eğitimi alıyor ve kral onlar arasından seçiliyordu. Bir anlamda Platon'un ideal şehri kendine kral olarak aralarındaki filozofu seçen, üretici sınıfı köle değil vatandaş yapan, aile kurumunu dağıtmış ve yöneticilerin mal varlığına sahip olmadığı bir Sparta hayalidir.

Filozof
Bu ideal toplumun nasıl kurulacağı sorulduğunda ise Sokrates felsefe tarihinin en kışkırtıcı cevaplarından birini vererek ancak filozoflar kral olduğunda, ya da bir şekilde felsefeyle politik güç birleştiğinde ideal toplumu kurabilmenin mümkün olabileceğini iddia eder. Devlet kitabının ortasından sonraki büyük bir kısmının bu nedenle felsefi uğraşı, gerçeklik, bilgi, varlık ve metafizik üzerine olduğu düşünülebilir, çünkü Platon filozofların kral ve yönetici olmalarını isterken birçok problemle karşılaşır: filozof düşünmek ve gerçeği bulmak istemektedir, fakat politik iktidar pratik güç uygulamakla, insanları yönetmekle ilgilidir ve bunlar filozofun doğasına zıtken neden filozof politik iktidar için çabalasın? İş daha da kötüleşir; filozof gerçeği yapmaya çalışırsa, karşısında işlerin doğru yapılması hoşuna gitmeyecek, dolayısıyla filozofa karşı çıkacak bir kalabalık bulacaktır, ama filozof onlara boyun eğmeyi de kabul edemez çünkü bir kere gerçeği görmüştür. Platon durumu bir canavara tutsak düşmeye benzetir: filozof ne karşısındaki canavarı yenebilir, ne de ondan kaçabilir. Mağara alegorisi tam da filozofun dramını anlatmaktadır: mağarada oturup gölgelerin rastgele düzenlerini gerçek zannederek izleyen "bizim gibi" insanlar günlük hayatta algılarıyla kavradıkları "kanaatlerle" hiçbir zaman gerçeği göremeyerek bir yansımalar, yanılmalar, uydurmalar, şaşırmalar, kandırmacalar, yarışmalar dünyasında yaşamaktadır. Filozof buradan çıkarılıp da gerçek nesneleri ve en nihayetinde iyi ideasını (yani alegoride mağaranın dışındaki gerçek güneşi) gördükten sonra tekrar geri mağaraya dönüp duvardaki yansımalara bakmaya oturtulduğunda gözleri yansımaları göremeyecek, diğerleriyle anlaşamayacak, onlarla aynı dili bile konuşamayacaktır.

Beş Toplum Tipi
Her ne kadar filozofların doğaları gereği en mükemmel ruha sahip olduklarını, dolayısıyla da gerçeğe uygun olarak doğru şeyin yapılmasını sağlamak için cesaretleri olacağını söylese de, Platon hiçbir idealin maddesel dünyada çok uzun süre var olamayacağına inanmaktadır. Nasıl ki ruh ölümsüz olduğu halde beden yetersiz ve ölüme mahkûmdur, ideal toplumun kurulması mümkündür ancak kurulsa bile bozulmaya mahkûmdur. Platon insanın doğasına uygun yaşaması gerektiğini savunurken bir yandan da insanın doğasına uygun olmayan işlere kalkışmasının felaketle sonlanacağını da söyler. İdeal toplumun çöküşü de böyle olacaktır çünkü yöneticiler bir hata yaptığında, ki yapmak zorundalardır, yönetici sınıfın içine doğası daha alt tabakalara uygun insanlar karışacak ve sistem bozulacaktır. İdeal topluma "en iyilerin yönetimi" anlamına gelen aristokrasi (fakat tarihte aristokrasi olarak adlandırılan yönetimlerden farklı olarak Platon'unki günümüzdeki anlamıyla daha çok meritokrasi, ya da teknokrasidir) diyen Platon bu toplum bozulduğunda yerini bilgelikle değil onur, erk, şan peşinde koşan, ruhları akla değil "yüreğe" yani cesarete daha yatkın olan, aslında asker olması gereken yeni nesiller yönetici sınıfta büyüyecek ve "onurluların yönetimi" anlamına gelen timokrasi oluşacaktır ve bu toplum adalete değil savaşa daha yatkın olacaktır. Tarihsel anlamda baktığımızda Platon'un timokrasi olarak betimlediği toplum Sparta'ya oldukça benzemektedir, zaten Sokrates timokrasinin hâlâ daha iyiye oldukça yakın bir sistem olduğunu iddia eder ve onu kötülemez. Fakat timokraside yöneticilerin özel mülkü olmasına izin verildiğinde para hırsı bir süre sonra erdemliliğin önüne geçeceği için yönetici sınıfın çocukları artık onurlu olmayı değil zengin olmayı istediğinde "küçük bir grubun yönetimi" anlamına gelen oligarşi kurulacak, zengin ve fakir arasında ayrım oluşacak, bu da toplumun yozlaşmasına yol açacaktır. Sadece paraya önem veren oligarşi savaşlarda başarısız olacak, bu yöneticilerin toplumun düzenini iyi sağlayamamasına neden olacak, toplum içinde insanların erdemli davranma imkânı kalmayacak, yoksullaşan çoğunluklar isyan çıkaracaktır. Eğer isyanları başarısı olursa devrim yaparak "insanların yönetimi" anlamına gelen demokrasiyi kuracaklar ve topluma özgürlük hakim olacaktır, fakat özgürlük Platon için hiç o kadar da iyi bir kavram değildir, çünkü her şeyi yapma özgürlüğüne sahip insanlar yasaya uymamayı da özgülükten sayacaklar, yasaya bağlı adaletin işlememeye başladığı demokraside bir süre sonra bir düzen bile kalmayacak, herkes istediği gibi her işi yapmaya çalışacak, toplumun alt tabakası git gide büyüyecek, doğalarına uygun olmayan işleri yapan insanlar demokraside gereksiz arzuların peşinde koşacaklardır. Bu durum git gide toplumda kaosa neden olduğunda birisi gelip zorla bütün gücü eline geçirecek ve tiranlık kurulacaktır. 'Tiran' yasadan bağımsız yönetici demektir fakat Klasik çağın başlarına kadar olumsuz bir anlamı yoktur çünkü çoğu şehir 'tiranlar' tarafından yönetilmektedeydi ve tiran kral anlamında oldukça teknik bir kelimeydi. Atina'da ve pek çok şehirde demokrasinin (Platoncu anlamıyla değil, tarihsel bağlamında) ortaya çıkmasıyla kelime daha çok 'zorbalıkla ve zulümle yöneten' anlamı kazandı. Platon'a göre tiranlık ideal olanın karşıtıdır, tiran erdemlerden yoksundur, özgür bile değildir çünkü kendini maddesel arzuların bağımlısı haline getirmiştir, anlamsız en düşük bedensel arzuların peşindedir, topluma adalet değil şiddet hakimdir; tiran öldürmekte çekinmez, sadece maddi ve bedensel hazlarını doyurmaya bakar, tiranlık toplumda her şeyin yanlış gittiği sistemdir.

Estetik
Toplumun doğru işleyişi açısından Platon aklın ve mantığın temel alınması gerektiğini ve varlığın gerçeğine uygun olarak hareket edilmesi gerektiğini iddia eder, aynı şekilde her insanın da kendi doğasına uygun olan işlevi yerine getirerek yaşaması gerekmektedir. Platon bu noktada şairleri oldukça suçlu bulur (o dönemde şairler sadece şiir değil komedi ve trajedi de yazıyorlar, şarkılar besteliyorlar, oyunlarının yapımlarını üstleniyorlardı) ve ideal şehirden dışarı sürer, çünkü şairler yanlış görünümleri gerçek gibi göstermekte, mağaranın içindeki insanlara dışarıdaki gerçeği gördükleri hissini vermekte, çok derinlikli şeyler söylüyormuş gibi görünseler de ne söylediklerini bilmemektedirler. Platon ideal şehirdeki eğitimin nasıl olması gerektiğini tartışırken uzun uzun gençlerin beden, müzik, şiir eğitimlerinin nasıl yapılması gerektiğini oldukça detaylı biçimde inceler çünkü bedeni fiziksel ve sanatsal aktivitelerle biçimlendirmenin insanın bedeniyle ruhu arasındaki ilişkiye yönelik olduğunu, dolayısıyla ruhun doğasına uygun biçimde yaşamını sürdürebilmesi için bedenin de ruhun eğilimlerine uygun olarak şekillendirilmesi gerektiğini söyler. Şairler oldukça güzel "görünümler" üretmektedirler ancak bunları gerçeklerden farksızmış gibi sundukları için insanları kandırmaktadırlar.

Bu anlamda Platon belki de tarihte ilk defa sanatsal güzellik deneyimiyle bilimsel gerçeklik deneyimi arasında temel bir bağ olduğunu iddia etmiş ve estetik deneyimlerle gerçek arasındaki ilişkiyi felsefenin bir problemi haline getirmiştir. Platon'a göre doğru sanat gerçeğe ulaşmaya çalışan, onu "taklit eden" (mimesis), gerçeği görünümlerde, algılanan şeylerde yeniden üreten sanattır. Algıladığımız şeylerle oynayıp sanki doğru bir şey söylüyormuş gibi yapan şairler Platon'un ideal şehrinden kovulurlar. Aslında Platon'un zamanında (hatta neredeyse 19. yüzyıla kadar) günümüzdeki anlamıyla "sanat" ve "sanatçı" kavramları yoktur ve Platon pek çok yerde bir şey "yapmaktan" bahsederken örneğin marangoz, ressam, şair ve at yetiştiriciliğini bir tutar çünkü hepsinin bir çeşit "tekhne" yani "iş" olduğunu, hepsinin kendine ait bir ideası, dolayısıyla bilgisi olduğunu iddia eder. Fakat, şairlere yanlış görünümleri gerçek gibi gösterdikleri için kızarken, bir anlamda gerçekle bir ilişki kuran özel bir "yapma" deneyimi olarak sanatı diğer "iş"lerden ayırt etmekte, "sanat" ve "sanatçı" kavramlarının temelini atmaktadır. Platon sanatın gerçekle özel bir ilişki kuran, gerçeği deneyimlememize imkân sağlayan özel bir üretim olduğunu varsaymaktadır. Nitekim bu nedenle de Platon'un eserleri sanat eseri olarak okunmalıdır, çünkü Platon çok büyük ihtimalle doğru biçimde sanat yapmaya çalışmakta, yani gerçeğe en yakın görünümler üretmeye çalışmaktadır. Ancak felsefe dışında hiçbir çaba gerçekten doğruya ulaşamaz, yalnızca onu taklit edebilir. Dolayısıyla Platon kendi metinlerinin "felsefe" olduğunu düşünmemektedir, bu metinler ancak felsefenin gerçeğinin, yani insanların birbirlerinin düşüncelerini tartışarak ortak bir gerçeğe varmaya çalıştıkları sürecin birer taklididir.

Varlık, Metafizik, Bilgi
Kadın erkek eşitsizliğinin oldukça fazla olduğu Antik Yunan kültüründe kadınların hemen hemen bütün hayatları evin içinde geçmekteydi ve toplumsal hayata katılımları yok denecek kadar kısıtlıydı. Sadece Sparta toplumda kadınların daha fazla söz hakkı olduğundan bahsedilir. Platon da ideal şehirde kadınların da filozof ve yönetici olabileceğini, çünkü akıl ve ruh açısından kadınla erkek arasında fark olmadığını iddia etmesine rağmen Timaeus'ta asıl insan ruhunun erkek bedeninde ortaya çıktığını, kadınların ruhları erkek olamayacak seviyede insanlardan oluştuğunu iddia edecek kadar cinsiyetçidir. Dolayısıyla Platon'un varlık ve metafizik anlayışı yaşadığı toplumda yerleşik olan eşitsizliklerden bağımsız düşünülemez çünkü Platon bazen onları aşan, bazen de meşrulaştıran iddialarda bulunmuştur.

Platon'un yaşadığı dönemde ve öncesinde Antik Yunan medeniyetinde özellikle Atina'da en önemli ve en prestijli iş politkaya atılmaktı ve Atina gibi demokrasilerde politikanın temel biçimi topluluk önüne çıkıp konuşarak onları ikna edebilmekti. Eğitim sadece ailede ve çok büyük oranda babadan oğula idi. Zengin aileler çocuklarına özel hocalar tutarak eğitimlerini sağlıyorlardı, bu durum sofistler denilen meslek grubunu oluşturdu ve özellikle Atina'da büyük bir kültürel canlanma yarattı çünkü dört bir yandan kültürlü insanlar Atina'ya hoca olmaya geldiler. Sofistler temelde etkili konuşmayı öğrettikleri için asıl amaçları retorikti, dolayısıyla bir söylemin gerçek olmasıyla değil doğru olarak kabul ettirilebilmesiyle ilgileniyorlardı. Öte yandan pek çok sofist politik ve etik açıdan göreceliliğe dayanan yani tümel ahlaki değerler ya da doğrular olmadığını, söylemler düzleminde kurulan politik iktidarın belirleyici olduğunu düşünüyordu. Platon Devlet kitabının ilk bölümünde Thracymachus'u yermiş, ünlü sofistler Protagoras ve Gorgias hakkında diyaloglar yazmıştır. Sokrates'in Savunması'nda Sokrates kimseye para karşılığı bir şey öğretmediğini vurgular, Platon da Devlet'te ideal şehirde üretimin eşit paylaştırılması gerektiğini, kimsenin para için bilgiye dair bir şeyle uğraşmaması gerektiğini savunur, çünkü sofistlerin para karşılığı çalışırken yozlaştıklarını ve insanların gerçeğe ulaşmasını sağlamaktansa insanları gerçeklerden uzaklaştırdıklarını düşünmektedir.

Platon'un varlık ve bilgiyle ilgili temel iddiaları bu anlamda sofistlere cevap olarak düşünülebilir. Platon bir yandan mutlak bir bilginin imkânını bulmaya çalışırken bir yandan da tümel ahlaki değerlere bir zemin aramaktadır. Bu nedenle Platon kendinden önceki filozoflardan farklı olarak varlığı sadece ontolojik bakımdan değil, etik değerler üzerinden de düşünmektedir. En çok önem verdiği ve tartıştığı idealar iyi, güzel, eşit, büyük, benzer, bütün, varlık, aynı, farklı, değişim ve değişmeyen ideaları olan Platon , bir anlamda kendisinden önce zaten oldukça tartışılan ve geliştirilen doğaya dair düşünceleri, Sokrates'in tümel ahlaki doğrular üzerine yaptığı araştırma ile birleştirerek ontoloji, metafizik, epistemoloji, etik, estetik ve politikaya dair soruların tamamına cevap verecek teoriler aramaktadır.

Aristoteles Metafizik adlı metninde Platon'un Herakleitos'un anladığı biçimde her şeyin sonsuz bir akış içerisinde hareket ettiğine inandığını ve hayatı boyunca da bu inancı koruduğunu söyler. Platon'un Timaeus'u varlık ve varoluş arasında ayrım yaparak başlar, varlık "her zaman olandır" ve hiçbir zaman "oluşmaz", varoluş ise her zaman "oluşandır" fakat hiçbir zaman "olmaz". Benzer bir iddiayı Devlet'te de bilgi için bulabiliriz; insanın iki türlü kapasitesi olduğunu iddia eder, bilmek ve kanaat getirmek. Bilmek her zaman olanla ilgilidir, öte taraftan bilmemek yani cahillikse hiçbir zaman olmayanla ilgilidir. Kanaatler ise olan ve olmayanla ilgilidir. Bir anlamda kanaatler durmadan değişim içerisinde olan, dolayısıyla bazen öyle bazen böyle olan; ancak hiçbir zaman kendisi gibi kalmaya devam etmeyen akışla, algıladığımız varoluşla ilgili düşüncelerimizdir. Bilgi ise değişmeyen, yani her zaman ne ise o olarak kalmaya devam eden, akılla kavradığımız varlıkla ilgili düşüncelerimizdir. Bilginin varlıkta temellendiğini düşünen Platon, bilgiye ulaşma sürecinin ve varlıkta temellendiğine inanmaktadır, dolayısıyla bilgiye sahip olabilecek "bilge" insanlar, yani filozoflar, doğalarından gelen bir yatkınlık ve uygunlukla bunu başarabilirler. Bu açıdan Platon'un oldukça elitist, hatta ırkçı iddiaları bulunmaktadır.

Platon da Aristotales gibi maddenin dört elementten oluştuğunu düşünmekteydi ancak Aristotales'ten farklı olarak Platon, çok büyük ihtimalle Pisagor ve onun takipçilerinin düşüncelerinden etkilenerek, idealarla sayılar arasında bir ilişki olduğuna inanmaktadır çünkü sayılar arasındaki oranların ve uyumların ideaların mutlak gerçekliklerine oldukça yakın bir biçimde tutarlı, düzenli, değişmeyen ve mükemmel yapıda olduklarını düşünmektedir. Dolayısıyla pek çok noktada açıklamalarını sayısal olarak da temellendirmektedir, örneğin Devlet diyaloğunda ideal şehrin sayısını hesaplamıştır. Timaeus'ta da yaratıcı demiurgos evrenin ruhunu "varlık", "aynı" ve "farklı"yı belirli sayısal oranlarda karıştırıp biçimlendirerek yaratır. Daha sonra da 'formal' olarak yarattığı bu evrenle maddeyi bütünleştirerek dünyayı ve göğü yani evrenin ruhunun bedenini oluşturur. Evreni yaratırken evreni böldüğü çeşitli oranlar artık yıldızlar arasındaki oranlardır, ki yıldızlar tanrılardır, demiurgos tanrıları yarattıktan sonra tanrılara onları yarattığı gibi onların da demiurgosun yaratma gücünü 'taklit ederek' dünyaya biçim vermelerini ve insanları yaratmalarını söyler. Tanrılar mükemmel varlıklar oldukları için hareketleri de mükemmeldir dolayısıyla aynı dönme hareketini sonsuza dek sürdürmekte ve küre biçiminde kalmaktadırlar. Bu açıdan Platon Antik Yunan mitolojisini de kendi felsefesinin mantığına oturtmuş gibidir çünkü her ne kadar bir tane esas yaratıcı olduğunu iddia etse de bir alt seviyede pek çok tanrısal gücün varlığını kabul etmiş ve onları gök cisimleriyle eşleştirmiştir. Öte yandan önemli bir problemi de çözmüştür: eğer her şeyi demiurgos yaratsaydı bizim gibi düzensiz hareketlere sahip şeyler olmaz, her şeyin mükemmel olması gerekirdi, oysa dünyadaki hareketleri demiurgos kadar mükemmel olmayan, ölümsüz olsalar da yaratılmış olan tanrılar yönlendirmektedir.

Platon da Aristotales de Dünya ile gök cisimleri arasında kozmolojik bir farklılık olduğunu düşünüyorlardı. İkisine göre de dünyanın merkezi evrenin merkezinde ve dünya ateş, su, toprak ve hava elementlerinden oluşurken gök cisimleri hem farklı elementten, eterden oluşmakta ve diğer elementlerden farklı olarak mükemmel hareket etmektedir. Fakat Platon Aristoteles'ten farklı olarak evrenin ve zamanın bir başlangıcı olduğunu, yani bir anlamda demiurgosun evrenle birlikte zamanı da yarattığını iddia eder ki bu da mitolojiyle uyumludur. Varlık ve varoluş Platon'dan önce de Antik Yunan düşüncesinde olan kavramlarken Platon bunlara ek olarak bir de "uzay, mekan, alan" anlamlarında "kap" veya "koyacak" olduğunu öne sürer çünkü demiurgosun bir şeyleri var edebilmesi için onları var edebileceği bir yer olması gerektiğini, fakat bu "yerin" hiçbir özelliğe sahip olmaması gerektiğini söyler. Dahası demiurgos bu "yerde" bir şey yarattığında "yerin" yapısını etkilemiş olacağı için "yer" o nesneye bir etki uygulayacaktır. Bu anlamda günümüzdeki "vakum" kavramına oldukça yakın bir teori ortaya atan Platon, elementlerle ilgili teorisinde de metot olarak modern bilime oldukça yakındır. Dört element için (ateş, hava, su, toprak) dört üç boyutlu eş yüzlü geometrik cisim olduğunu söyler: ateş - dörtyüzlü (tetrahedron ya da üçgen piramit), hava - sekizyüzlü (octahedron), su - yirmiyüzlü (dodecahedron), toprak - altıyüzlü (küp). Ateş, hava ve su eşkenar üçgenlerden oluştukları için belirli bir oranda (10 ateş = 5 hava = 2 su) birbirlerine dönüşebilmektedirler, fakat toprak temel olarak dik üçgenlerden oluştuğu için diğer elementlere dönüşememektedir, dolayısıyla elementlerin temelde eşkenar üçgenlerden inşa edilenlerle dik üçgenlerden inşa edilenler olarak iki kategoride bulunduğunu söyleyebiliriz.

Platon bu elementleri anlatırken yüzeylerinden ve köşelerindeki açılardan bahsederek sadece geometrik özelliklerini dikkate alır ve içlerinin boş olduğunu söyler. Örneğin dörtyüzlü köşeleri en sivri olduğu için ateş diğerlerinden hızlı hareket etmekte ve diğerlerini ve parçalayabilmektedir. Dahası Platon bu elementlerin özelliklerine göre kendilerine uygun konumlar olduğunu da iddia eder, toprak en aşağıda, sonra su, hava ve ateş gelmektedir, fakat dünyadaki düzensiz hareket içerisinde elementlerin büyük bir kısmı iç içe geçmiştir. Platon deneyimlediğimiz pek çok doğa olayını ve maddelerin özelliklerini elementlerin geometrik yapılarından yola çıkarak açıklamaya çalışır, örneğin sıcak olma özelliği dörtyüzlünün sivri köşelerinin kesici etkisidir. En ilginç olanı ise ağırlıktır çünkü Platon ağırlığı göreceli olarak açıklar: tüm elementlerin doğal bir konumu olduğuna göre, eğer bir elementi doğal konumundan alıp başka bir konuma götürmeye çalışırsak o zaman o "ağır" olacaktır. Toprak doğal olarak en dipte olmalıdır, biz onu yerden alıp havaya kaldırdığımızda onu doğal konumundan uzaklaştırdığımız için bize ağır gelmektedir. Elementlerin toplam miktarının eşit olması gerektiğini iddia eden Platon, dünyada hiçbir elementin üretilmediğini ya da yok edilmediğini, sadece birbirlerine dönüştüklerini ve çeşitli oranlarda bir araya geldiklerini düşünmektedir.

Timaeus'un devamında uzun biyolojik incelemelere ve hastalıkların teşhislerine de giren Platon bu çalışmalarının büyük bir kısmını o dönemde onunla birlikte bilgi üreten başka insanlardan ya da ondan önce ulaşılmış bilgilerden yola çıkarak yapmış olmalıdır. Temel mantığı varoluşun altında yatan nedenleri değişmeyen idealara dayanarak açıklamak olan Platon, bilginin her zaman varlığa dair olduğunu düşündüğü için, durmadan değişen varoluşun içinde varlığı bilmeye çalışma sürecine de felsefe adını vermiştir. Bu anlamda gerçeğin ne olduğu sorusunu bir tartışma konusu haline getiren Platon bir yandan da evrenin yapısının metafizik koşullara göre nasıl olması gerektiğine bakarak evrenin yaratıcısının iyi olması gerektiği, çünkü evrenin iyi olduğu, çünkü evrenin "var" olduğu, bir varlığı olduğu sonucuna varmıştır. Platon'un anladığı biçimde ahlaki olarak bütün mükemmelliklere sahip bir yaratıcı düşüncesi Platon'dan önce Antik Yunan düşüncesinde o kadar sık rastlanmayan ya da bu kadar vurgulanmayan bir düşüncedir. Platon'un yaratıcı anlayışının o dönemin Yahudi ya da Mısır inanışlarından gelmiş olduğu, ya da Pisagorcuların da benzer bir tanrı anlayışı olduğu söylenmişse de bu çok açık değildir. Her halükarda, Platon'un evren, ruh ve yaratıcı anlayışı hem Hristiyanlıkta hem de İslam'da oldukça derinlemesine tartışılmış ve çoğu zaman da saygıyla karşılanıp kabul edilmiş, hatta Platon'un peygamberlerden birisi olarak kabul edildiği bile olmuştur.

Kendisinden önce varlığa dair tartışmalardan yola çıkarak sofistlerin şüpheciliklerine, yaşadığı dönemdeki bilimsel, etik ve politik sorulara cevap veren Platon'un, bir açıdan varlığın ne olduğu sorusunun yanı sıra varlığın yapısının nasıl olması gerektiğine dair tartışmalarıyla metafiziği, bilgiyle ilgili tartışmalarıyla epistemolojiyi, sanatla ilgili tartışmalarıyla estetiği, toplumla ilgili tartışmalarıyla politikayı birer felsefi konu haline getirdiği, etiği bütün bu alanlarla ilişkili bir seviyeye taşıdığı ve felsefe tarihi boyunca bu alanlarda yapılan tartışmaların çerçevesini belirlediği söylenebilir. Ontoloji, metafizik, epistemoloji, etik, estetik ve politika arasında ortak bir bağ kurarak gerçeğe ulaşmaya çalıştığı felsefesi, düşünce tarihinin en temel kavramlarını üretmiş, başka felsefi düşüncelerin üretilmesine zemin hazırlamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

MÖ 427 doğumlular
MÖ 347 yılında ölenler
MÖ 4. yüzyılda Yunanlar
Antik Atinalılar
Antik Yunan filozoflar
Antik Yunan fizikçiler
Hukuk filozofları
Sokrates'in öğrencileri
Antik Yunanistan'da felsefe
Antik Siraküza
Antik Yunanistan'da kölelik
Mantık felsefecileri
İdealist filozoflar
Geometriciler

Platon


كان المَزّاح أو البُهْلُول تاريخياً مُهرجاً خلال العصور الوسطى وعصر النهضة وكان أحد أفراد أسرة أحد النبلاء أو الملوك أو في البلاط الملكي، حيث كانت وظيفته الترفيه عنه وضيوفه. كان المزّاح أيضاً مؤدياً متجولاً يستعرض الترفيه في المعارض والأسواق. هم أيضاً مهرجو العصر الحديث الذين يشبهون نظرائهم التاريخيين.

غالباً ما يُعتقد أن المزّاحين في العصور الوسطى يرتدون ملابس زاهية الألوان وقبعات غريبة الأطوار بأسلوب (تُسمى طرطور المهرج) متنافر وعادة ما يحاكي نظرائهم الحديثون هذا الزي. تملك هذه الفئة من المُهرجين مجموعة متنوعة من المهارات: من أهمها الأغاني والموسيقى ورواية القصص، لكن العديد منهم استخدموا أيضًا الألعاب البهلوانية، مثل التورية والصور النمطية والتقليد والخدع السحرية وألعاب الخفة. تم تقديم الكثير من وسائل الترفيه بأسلوب هزلي والعديد من المهرجين جعلوا المزحات المعاصرة في كلمة أو أغنية عن أشخاص أو أحداث معروفة لجماهيرهم.

يختلف المزّاح عن المهرج بأن المزّاح له امتداد تاريخي في العصور الوسطى حيث كان المزّاح مُهرجاً للبلاط الملكي والطبقات النبيلة. لباس المزّاح أيضاً يختلف عن لباس المهرج.

المراجع

روابط خارجية

مزاحون
مهن الترفيه
نظرية الأنماط الأولية

مزاح


was a town located in Yoshiki District, Gifu Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,064 and a population density of 90.56 persons per km². The total area was 89.05 km².

On February 1, 2005, Kokufu, along with the town of Kuguno, and the villages of Asahi, Kiyomi, Miya, Nyūkawa, Shōkawa and Takane (all from Ōno District), and the village of Kamitakara (also from Yoshiki District), was merged into the expanded city of Takayama and no longer exists as an independent municipality.

Notes

External links
 Official website of Takayama

Dissolved municipalities of Gifu Prefecture
Takayama, Gifu

Kokufu, Gifu


المقاطعة الشمالية  هو حي من المناطق الـ 18 في هونغ كونغ. ويقع في الجزء الشمالي الغربي من الأقاليم الجديدة.بلغ عدد سكانها 290.240 نسمة في عام 2001.المقاطعة هي ثاني أقل مقاطعة من حيث الكثافة السكانية.

للمقاطعة حدود مع مدينة شينتشين على نهر شام تشون. حيث أن معظم نقاط الدخول الرئيسية إلى البر الرئيسي للصين من هونغ كونغ تكمن في هذه المنطقة.

أعلام
 لي واي ليم
 لي هونغ ليم

مراجع

وصلات خارجية

 مجلس مقاطعة الشمال

مقاطعات هونغ كونغ

المقاطعة الشمالية (هونغ كونغ)


Earl Howe is a title that has been created twice in British history, for members of the Howe and Curzon-Howe family respectively.
The first creation, in the Peerage of Great Britain, was in 1788 for Richard Howe, 4th Viscount Howe, but it became extinct upon his death in 1799. The second creation, in the Peerage of the United Kingdom, was in 1821 for Richard Curzon-Howe, 2nd Viscount Curzon, and it remains extant.

History

First creation (1788)
The Howe family descended from John Grobman Howe, of Langar, Nottinghamshire. He married Annabella, illegitimate daughter of Emanuel Scrope, 1st Earl of Sunderland. Their son, Scrope Howe, sat as a Knight of the Shire for Nottinghamshire. In 1701 he was raised to the Peerage of Ireland as Baron Glenawley and Viscount Howe. The second Viscount also represented Nottinghamshire in the House of Commons and served as Governor of Barbados. He married Charlotte, Baroness von Kielmansegg, niece of George I. Her mother was the illegitimate half-sister of the King. Lord Howe was succeeded by his son, the third Viscount. He was a Brigadier-General in the British Army and was killed during the Battle of Carillon in 1758.

He was succeeded by his younger brother, Richard, the fourth Viscount. He was a distinguished naval commander best known for his victory of the Glorious First of June in 1794. In 1782 Howe was created Viscount Howe, of Langar in the County of Nottingham, in the Peerage of Great Britain, which entitled him to a seat in the House of Lords. In 1788 he was further honoured when he was made Baron Howe, of Langar in the County of Nottingham, with remainder to his daughters and the heirs male of their bodies, and Earl Howe, with normal remainder to heirs male of his body. These titles were also in the Peerage of Great Britain. Lord Howe had no male issue and on his death in 1799 the viscountcy of 1782 and earldom became extinct. He was succeeded in the barony of Howe according to the special remainder by his eldest daughter Sophia Charlotte (see below). The Irish titles passed to his younger brother, William, the fifth Viscount. He was a noted soldier and served as Commander-in-Chief of the Forces in North America during the American Revolutionary War. He had no surviving issue and on his death in 1814 the barony of Glenawly and viscounty of Howe became extinct.

Second creation (1821)
The aforementioned Lady Sophia Charlotte, who succeeded her father as second Baroness Howe in 1799, married the Hon. Penn Curzon, Member of Parliament for Clitheroe. He was the only son of Assheton Curzon, second son of Sir Nathaniel Curzon, 4th Baronet, of Kedleston (ancestor of George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, and the Barons and Viscounts Scarsdale; see Viscount Scarsdale for earlier history of the family). Assheton Curzon represented Clitheroe in the House of Commons for twenty-seven years. In 1794 he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron Curzon, of Penn in the County of Buckingham, and in 1802 he was further honoured when he was made Viscount Curzon, of Penn in the County of Buckingham, in the Peerage of the United Kingdom. Lord Curzon was succeeded by his grandson, the second Viscount. He was the only son of Penn Curzon and Lady Howe. In 1821 he assumed by Royal licence the additional surname of Howe and the same year the earldom held by his maternal grandfather was revived when he was created Earl Howe in the Peerage of the United Kingdom. In 1835 he also succeeded his mother as third Baron Howe. He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He sat as Conservative Member of Parliament for Leicestershire South.

He died without male issue and was succeeded by his younger brother, the third Earl. He was a General in the British Army. His eldest son, the fourth Earl, was a Conservative politician and held minor office in the Conservative administration of 1895 to 1905. On his death in 1929 the title passed to his eldest son, the fifth Earl. He was a Conservative Member of Parliament and also involved in the world of motor racing. His only son, the sixth Earl, had four daughters but no sons and on his death in 1984 the line of the fourth Earl failed. The late Earl was succeeded by his second cousin, the seventh Earl. He is the only son of the actor George Curzon, son of the Hon. Frederick Graham Curzon-Howe, second son of the third Earl. Lord Howe held office from 1991 to 1997 in the Conservative administrations of John Major and since 2015 has been Deputy Leader of the House of Lords and Minister of State for Defence. He is now one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999. As a descendant of Sir Nathaniel Curzon, 4th Baronet, of Kedleston, he is also in remainder to this title, which is held by his kinsman the Viscount Scarsdale.

Several other members of the Curzon-Howe family have also gained distinction. The Hon. Frederick Howe (1823–1881), third son of the first Earl, was a captain in the Royal Navy. The Hon. Ernest George Howe (1828–1885), sixth son of the first Earl, was a Colonel in the British Army. The Hon. Sir Leicester Smyth (1829–1891) (who assumed the surname of Smyth in 1866), seventh son of the first Earl, was a General in the British Army and served as Governor of Gibraltar. The Hon. Montagu Curzon (1846–1907), eighth son of the first Earl (and eldest from his second marriage), was a Colonel in the Rifle Brigade and Member of Parliament. The Hon. Sir Assheton Curzon-Howe, ninth son and youngest child of the first Earl, was a naval commander and served as Commander-in-Chief of the Mediterranean Fleet from 1908 to 1910. His eldest son Leicester Charles Assheton St John Curzon-Howe (1894–1941) was a Captain in the Royal Navy. Lady Mary Anna Curzon, only daughter of the second marriage of the first Earl, married James Hamilton, 2nd Duke of Abercorn. Their granddaughter Lady Cynthia Hamilton married Albert Spencer, 7th Earl Spencer, and was the grandmother of Diana, Princess of Wales. The aforementioned George Curzon, son of the Hon. Frederick Graham Curzon-Howe, second son of the third Earl, was an actor.

The family seat is Penn House, Penn Street, Buckinghamshire.

Earls Howe, first creation

Viscounts Howe (1701)
Scrope Howe, 1st Viscount Howe (1648–1713)
Emanuel Scrope Howe, 2nd Viscount Howe (c. 1700 – 1735)
George Augustus Howe, 3rd Viscount Howe (c. 1725 – 1758)
Richard Howe, 4th Viscount Howe (1726–1799) (created Baron Howe and Earl Howe in 1788)

Earls Howe (1788)
Richard Howe, 1st Earl Howe (1726–1799) (extinct)

Viscounts Howe (1701; reverted)
William Howe, 5th Viscount Howe (1729–1814) (extinct)

Earls Howe, second creation

Barons Howe (1788)
Richard Howe, 1st Baron Howe (1726–1799)
Sophia Charlotte Curzon, 2nd Baroness Howe (1762–1835)
Richard William Penn Curzon-Howe, 1st Earl Howe, 2nd Viscount Curzon, and 3rd Baron Howe (1796–1870) (had already been created Earl Howe in 1821; see below)

Viscounts Curzon (1802)
Assheton Curzon, 1st Viscount Curzon (1730–1820)
Hon. Penn Assheton Curzon (died 1797)
Richard William Penn Curzon-Howe, 2nd Viscount Curzon (1796–1870) (created Earl Howe in 1821)

Earls Howe (1821)
Richard William Penn Curzon-Howe, 1st Earl Howe (1796–1870)
George Augustus Frederick Louis Curzon-Howe, 2nd Earl Howe (1821–1876)
Richard William Penn Curzon-Howe, 3rd Earl Howe (1822–1900)
Richard George Penn Curzon, 4th Earl Howe (1861–1929)
Francis Richard Henry Penn Curzon, 5th Earl Howe (1884–1964)
Edward Richard Assheton Penn Curzon, 6th Earl Howe (1908–1984)
Frederick Richard Penn Curzon, 7th Earl Howe (b. 1951)

The heir apparent is the present holder's only son, Thomas Edward Penn Curzon, Viscount Curzon (b. 1994).

Male-line family tree

Line of succession

  Assheton Curzon, 1st Viscount Curzon (1729/30–1820)
 Hon. Penn Assheton Curzon (d. 1797)
  Richard William Penn Curzon-Howe, 1st Earl Howe (1796–1870)  George Augustus Frederick Louis Curzon-Howe, 2nd Earl Howe (1821–1876)  Gen. Richard William Penn Curzon-Howe, 3rd Earl Howe (1822–1900)  Richard George Penn Curzon, 4th Earl Howe (1861–1929)  Francis Richard Henry Penn Curzon, 5th Earl Howe (1884–1964)  Edward Richard Assheton Penn Curzon, 6th Earl Howe (1908–1984) Hon. Frederick Graham Curzon (1868–1920) Cdr. (Chambré) George William Penn Curzon (1898–1976)  Frederick Richard Penn Curzon, 7th Earl Howe (born 1951)
 (1) Thomas Edward Penn Curzon, Viscount Curzon (b. 1994)
 Col. Hon. Ernest George Curzon (1828–1885) Maj. Ernest Charles Penn Curzon (1856–1938) Charles Ernest Basset Lothian Curzon (1885–1952) Capt. James Quintin Penn Curzon (1923–1985) (2) Charles Mark Penn Curzon (b. 1967)
 Adm. Hon. Sir Assheton Gore Curzon-Howe (1850–1911) Lt-Col. Assheton Penn Curzon-Howe-Herrick (1898–1959) (3) Assheton Montagu Windsor Curzon-Howe-Herrick (b. 1939)

See also
Howe baronets
Viscount Scarsdale
Baron Ravensdale
Baron Chedworth

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage'' (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Extinct earldoms in the Peerage of Great Britain
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom

Noble titles created in 1788
Noble titles created in 1821

Earl Howe


11. etape af Tour de France 2018 gik fra Albertville til La Rosière 18. juli 2018.

Geraint Thomas vandt etapen og overtog samtidig den gule førertrøje.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

11

11. etape af Tour de France 2018


Sydengland eller Southern England er et upræcist udtryk, der referer til de sydlige grevskaber i England, der grænser op til the English Midlands. Der er flere forskellige tolkninger af områdets geografiske udstrækning. Mange betragter syden som en kulturel region med en særlig identitet i forhold til resten af England, men der er ingen generel enighed om områdets kulturelle, politiske og økonomiske karakteristika endsige dets geografiske afgrænsning. Sydengland er inddelt i de administrative områder South West England, South East England, London og the East of England. I alt er dækker området over 62.042 km2 og har en befolkning på omkring 26 millioner.

Divisioner
I de fleste definitioner inkluderer Sydengland alle de counties der ligger ud til eller nær den Engelske Kanal. Dette inkluderer:

Bristol
Cornwall
Devon
Dorset
Hampshire
Isle of Wight
Oxfordshire
West Sussex
East Sussex
Kent
Somerset
Wiltshire
Berkshire
Gloucestershire
Surrey
Greater London

Se også
Nordengland
English Midlands

Englands geografi

Sydengland


Dieter Friedrich (* 21. Dezember 1947 in Eldagsen) ist ein ehemaliger deutscher Hürden- und Mittelstreckenläufer.

1971 wurde er in der Halle Deutscher Vizemeister über 800 Meter und gewann bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Sofia mit der bundesdeutschen Mannschaft Bronze in der 4-mal-800-Meter-Staffel. Insgesamt trug er von 1969 bis 1976 zehnmal das Nationaltrikot.

1971 und 1975 wurde er Deutscher Vizemeister im 400-Meter-Hürdenlauf. Seine persönliche Bestzeit in dieser Disziplin von 50,56 s stellte er am 15. September 1974 in Berlin auf.

Dieter Friedrich startete zunächst für den Hannover 96, später für die LG Wuppertal.

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft S. 302

800-Meter-Läufer (Deutschland)
400-Meter-Hürdenläufer (Deutschland)
Geboren 1947
Deutscher
Mann

Dieter Friedrich


Office of the Advocate General for Scotland, le Bureau de l'Avocat général pour l'Écosse.
 Ottawa Art Gallery, la Galerie d'art d'Ottawa (GAO), au Canada.
 Official Airline Guide, une entreprise britannique de statistiques de transport aérien.

OAG


An Polystachya albescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Polystachya albescens in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. a. albescens
 P. a. imbricata
 P. a. kraenzlinii
 P. a. manengouba
 P. a. musozensis
 P. a. polyphylla
 P. a. principensis

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya albescens


Tskhinvali ( ) or Tskhinval (, ; , ) is the capital of the disputed de facto independent Republic of South Ossetia, internationally considered part of Shida Kartli, Georgia (except by the Russian Federation and four other UN member states.Tskhinvali Region, known historically as Samachablo, was always part of the Georgian state as a single military and administrative entity.  It is located on the Great Liakhvi River approximately  northwest of the Georgian capital Tbilisi.

Name
The name of Tskhinvali is derived from the Old Georgian Krtskhinvali (), from earlier Krtskhilvani (), literally meaning "the land of hornbeams", which is the historical name of the city. See ცხინვალი for more.

From 1934 to 1961, the city was named Staliniri (, ), which was compilation of Joseph Stalin's surname with Ossetian word "Ir" which means Ossetia. Modern Ossetians call the city Tskhinval (leaving off the final "i", which is a nominative case ending in Georgian); the other Ossetian name of the city is Chreba () which is only spread as a colloquial word. The name Chreba comes from the Georgian Ḳreba (), literally meaning "gathering" due to the city historically serving as a trading point.

History
The area around the present-day Tskhinvali was first populated back in the Bronze Age. The unearthed settlements and archaeological artifacts from that time are unique in that they reflect influences from both Iberian (east Georgia) and Colchian (west Georgia) cultures with possible Sarmatian elements.

Tskhinvali was first chronicled by Georgian sources in 1398 as a village in Kartli (central Georgia) though a later account credits the 3rd century AD Georgian king Aspacures II of Iberia with its foundation as a fortress. By the early 18th century, Tskhinvali was a small "royal town" populated chiefly by monastic serfs. Tskhinvali was annexed to the Russian Empire along with the rest of eastern Georgia in 1801. Located on a trade route which linked North Caucasus to Tbilisi and Gori, Tskhinvali gradually developed into a commercial town with a mixed Georgian Jewish, Georgian, Armenian and Ossetian population. In 1917, it had 600 houses with 38.4% Georgian Jews, 34.4% Georgians, 17.7% Armenians and 8.8% Ossetians.

The town saw clashes between Georgian People's Guard and pro-Bolshevik Ossetian peasants during the 1918–20 period, when Georgia gained brief independence from Russia. Soviet rule was established by the invading Red Army in March 1921, and a year later, in 1922, Tskhinvali was made a capital of the South Ossetian Autonomous Oblast within the Georgian SSR. Subsequently, the town became largely Ossetian due to intense urbanisation and Soviet Korenizatsiya ("nativization") policy which induced an inflow of the Ossetians from the nearby rural areas into Tskhinvali. It was essentially an industrial centre, with lumber mills and manufacturing plants, and had also several cultural and educational institutions such as a venerated Pedagogical Institute (currently Tskhinvali State University) and a drama theatre. According to the last Soviet census (in 1989), Tskhinvali had a population of 42,934, and according to the census of Republic of South Ossetia in 2015, the population was 30,432 people.

During the acute phase of the Georgian-Ossetian conflict, Tskhinvali was a scene of ethnic tensions and ensuing armed confrontation between Georgian and Ossetian forces. The 1992 Sochi ceasefire accord left Tskhinvali in the hands of Ossetians.

Russo-Georgian War

A considerable part of the population of South Ossetia (at least, 30,000 out of 70,000) fled into North Ossetia–Alania prior or immediately after the start of the 2008 war. However, many civilians were killed during the shelling and the following Battle of Tskhinvali (162 civilian deaths were documented by the Russian team of investigators and 365 – by the South Ossetian authorities). The town was heavily damaged during the battle due to extensive shelling by the Georgian Army. Andrey Illarionov visited the town in October 2008, and reported that Jewish Quarter indeed was in ruins, though he observed that the ruins were overgrown with shrubs and trees, which indicates that the destruction took place during the 1991–1992 South Ossetia War. However, Mark Ames, who was covering the last war for The Nation, stated that Tskhinvali's main residential district, nicknamed Shanghai because of its population density (it's where most of the city's high-rise apartment blocks are located), and the old Jewish Quarter, were completely destroyed.

Geography

Climate
Located in the Caucasus, at  above sea level, Tskhinvali has a humid continental climate (Köppen: Dfb), with an average annual precipitation of . Summers are mild and winters are cold, with snowfalls.

Present

Currently, Tskhinvali functions as the capital of South Ossetia. Before the 2008 war it had a population of approximately 30,000. The town remained significantly impoverished in the absence of a permanent political settlement between the two sides in the past two decades.

The city contains several monuments of medieval Georgian architecture, with the Kavti Church of St. George being the oldest one dating back to the 8th–10th centuries.

On August 21, 2008, a world-known Russian conductor and director of the Mariinsky Theatre, of Ossetian origin, Valery Gergiev conducted a concert near the ruined building of South Ossetian parliament in memory of the  Ossetian victims of the Russo-Georgian War.

In 2022, before the so-called presidential elections, the de facto leader of the South Ossetia, Anatoli Bibilov, announced the holding of a referendum to decide the issue of merging the historical region of Georgia with Russia. This was followed by criticism from the population of Georgia, because the region is occupied by Russia. Bibilov was defeated in the elections, and the new president canceled the referendum.

Transport
There was a railway service before 1991 at the Tskhinvali Railway station connecting the city with Gori.

International relations

Twin towns and Sister cities
Tskhinvali is twinned with the following cities:
Arkhangelsk, Russia
 Vladivostok, Russia

Notable people
 Mamed Aghaev, former professional wrestler representing Armenia
 David Baazov, founder of the Zionist movement in Georgia
 Kakhi Kakhiashvili, Olympic Champion weightlifter
 Arsen Kasabiev, weightlifter
 Vadim Laliev, former professional wrestler representing Armenia and Russia

See also
 Shida Kartli
 Samachablo

Notes

External links

Sites
 Site of Tskhinvali: information, news, video, photos, etc. – www.chinval.ru

Pictures
 Casualties in South Ossetia from Human Rights Watch
 Tskhinvali after the war from RIA Novosti
 13 Aug 2008: Pictures of destroyed Tskhinvali after shelling of the city by Georgian troops on 8 Aug 2008 from Osinform
 "Kvartals old Tskhinval (photo)"(«Кварталы старого Цхинвала (фото)») – OSinform.ru

References

Populated places in South Ossetia
Cities and towns in Shida Kartli
Tiflis Governorate
De-Stalinization
1398 establishments
Populated places established in the 1390s
1398 establishments in Europe

Tskhinvali


Agere Systems Inc. era un fabricante de componentes de circuito integrado con sede en Allentown, Pennsylvania. Se creó como una compañía separa de  Lucent Technologies en 2002, Agere se fusionó con LSI Logic formado LSI Corporation en 2007.

Agere nace el 1 de agosto de 2000 como una subsidiaria de Lucent Technologies y luego se convierte en empresa aparte el 1 de junio de 2002.  El nombre Agere era el de una empresa de electrónica con sede en Texas que Lucent había adquirido en el 2000, aunque las pronunciaciones de los nombres de las empresas son diferentes. La compañía de Texas se pronuncia con tres sílabas y una "g" dura: A-gear-uh. El nombre de la empresa se pronuncia con dos sílabas y una "g" dura: A-gear.

Además de la oficina principal en Allentown, la empresa mantuvo también oficinas en:
 Reading, Pennsylvania: Las instalaciones de "Reading Works" (lectura de obras en inglés), anteriormente Lucent/AT&T y Bell Labs. Cerró en 2002.
 Dallas, Texas: Agere Optoelectronics South (OES), anteriormente Hermann Technologies. Comprado en 2000, cerró en 2002.
 Whitefield, India: se encuentra en la ciudad de Bangalore, participa en el diseño de ASIC y el desarrollo de software.
 Ra'anana, Israel: Esta oficina se basa en Modem-Art, un desarrollador de tecnología de procesador avanzado para dispositivos móviles 3G/UMTS, que Agere adquirió en el año 2005.
 China: Shanghái y Shenzhen.
 Nieuwegein, Holanda:Esta antigua división de NCR / AT&T / Lucent Technologies conocida bajo el nombre de WCND (Wireless Communication Network Division) se dedicaba al desarrollo de tecnología Wi-Fi y cerró diciembre de 2004.
 Tres Cantos, Madrid, España: fábrica de semiconductores (). Producía dispositivos CMOS de 0.3, 0.35 y 0.5 micrómetros

Microsoft

Demanda contra Microsoft presunto robo de propiedad intelectual
Microsoft fue demandada por Agere por robo de la tecnología clave utilizada en la telefonía por Internet. Las acusaciones hacían referencia a reuniones entre Agere y Microsoft en 2002 y 2003, donde las compañías discutieron la venta de la tecnología de cancelación de eco acústico  estéreo de Agere a Microsoft. Esta tecnología se utiliza para mejorar el sonido de las comunicaciones por teléfono o teleconferencia a través de Internet (es decir, VOIP). Justo antes de firmar el acuerdo, Microsoft puso fin a la discusión diciendo que hizo un avance significativo por sí misma, hasta ahora no revelado por la investigación, y que ya no necesitaba la tecnología de Agere.

Agere Systems HDA Modem
Agere Systems HDA Modem es un controlador del módem integrado en Windows ( 56 kbps), habitualmente en portátiles. Es un módem por software, definido como dispositivo módem en el bus de audio de alta definición.

La última versión de Agere Systems HDA Modem es 2.1.87, aparecida el 13/07/2009. Para utilizarlo se necesita Windows Vista o superior, aunque también se puede utilizar en Linux, instalando scanModem.

Enlaces externos
Página oficial de LSI Corporation.
Perfil de Agere Systems en Yahoo!.
Perfil de Agere Systems en NNDB.

Referencias

Empresas de Pensilvania
Empresas de semiconductores fabless

Agere Systems


Dig Your Own Hole is the second studio album by the English electronic music duo the Chemical Brothers. It was released on 7 April 1997 in the United Kingdom by Freestyle Dust and Virgin Records and in the United States by Astralwerks. It was recorded between 1995 and 1997, and features Noel Gallagher of Oasis and Beth Orton as guest vocalists.

Dig Your Own Hole was the first Chemical Brothers album to reach number one on the UK Albums Chart. Five singles were released, two of which reached number one in the UK: "Setting Sun", "Where Do I Begin", "Block Rockin' Beats", "Elektrobank", and "The Private Psychedelic Reel". The album has been included in several British magazines' lists of the best albums ever. The success of the album led the Chemical Brothers to be much sought-after remixers, and they released a mix album in 1998, Brothers Gonna Work It Out.

Background
After the Chemical Brothers' successful debut album, Exit Planet Dust, released in June 1995, the duo continued to tour but quickly sought to record new material. Following the release of "Life Is Sweet", the final single from that album, the duo had changed labels from Junior Boy's Own to Virgin, with Virgin getting credit on their album Exit Planet Dust as well under the liner notes. The duo released an EP, Loops of Fury in January 1996, consisting of new material and a remix of one of the band's earliest and signature tracks, "Chemical Beats".

The songs "It Doesn't Matter" and "Don't Stop the Rock" were released in June 1996 on vinyl as "Electronic Battle Weapon 1" and "Electronic Battle Weapon 2" respectively as promos for DJs to test in clubs. The duo met up with Noel Gallagher. They were interested in collaborating for a track. The Chemical Brothers had reportedly given him an instrumental track and he then wrote lyrics for the track. The song was released as the single "Setting Sun" on 30 September 1996. The song entered the UK Singles Chart at number one. Stereogum said that "the combination of rave sirens and psych-rock far-outness [on Exit Planet Dust] was probably what convinced people like Noel Gallagher and Mercury Rev to jump onboard".

"Where Do I Begin" was released as a promotional single in early 1997. "Block Rockin' Beats" was released on 24 March 1997 and reached number one on the UK Singles Chart, becoming the duo's second number one single.

Release
Dig Your Own Hole was released on 7 April 1997 by record labels Virgin and Freestyle Dust.

"Elektrobank" was released on 8 September 1997 and reached number 17 in the UK Singles Chart. "The Private Psychedelic Reel" was released on 1 December 1997. A numbered release, it was ineligible for the UK Singles Charts. Further physically released promotion for the album include a DJ mix and interview set.

The album was certified platinum by the British Phonographic Industry (BPI) on 21 January 2000. In 2004, the album was packaged with 1995's Exit Planet Dust in a limited edition box set as part of EMI's "2CD Originals" collection.

Dig Your Own Hole was nominated for a Grammy Award for Best Alternative Music Album, at the 40th Annual Grammy Awards.

Legacy

In 1998, Q readers voted Dig Your Own Hole the 49th greatest album of all time, and was also included in Q TV's "Top 100 Albums of All Time" list in 2008. In 2000, the same magazine placed it at number 42 in its list of the 100 Greatest British Albums Ever. NME ranked it at number 414 in its 2014 list of the 500 Greatest Albums of All Time. Rolling Stone included it in their list of the "100 Best Albums of the Nineties", as did Spin.

Track listing

Sample credits
 "Block Rockin' Beats" contains samples of "Gucci Again", written and performed by Schoolly D.
 "It Doesn't Matter" contains samples of "It Comes On Anyhow", written by Paul Conly, John Emelin, Tom Flye, Rusty Ford and Kim King, and performed by Lothar and the Hand People.
 "Get Up on It Like This" contains samples of "Money Runner", written by Quincy Jones and performed by John Schroeder.

Personnel
Credits for Dig Your Own Hole adapted from album liner notes.

The Chemical Brothers
 Tom Rowlands – production
 Ed Simons – production

Additional musicians
 Noel Gallagher – vocals on "Setting Sun"
 Beth Orton – vocals on "Where Do I Begin"
 DJ Kool Herc – vocals on introduction of "Elektrobank"
 Keith Murray – sampled vocals on "Elektrobank"
 Ali Friend – bass on "Elektrobank" and "Dig Your Own Hole"
 Seggs – bass on "Lost in the K-Hole"
 Jonathan Donahue – clarinet on "The Private Psychedelic Reel"
 Simon Phillips – drums

Additional technical personnel
 Cheeky Paul – compiling, editing
 Steve Dub – engineering
 Jon Collyer – engineering (assistant)
 Jon Dee – engineering on "Setting Sun"
 Tim Holmes – engineering on "Get Up on It Like This"
 Mike Marsh – mastering

Design
 Negativespace – design

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

References

The Chemical Brothers albums
1997 albums
Virgin Records albums

Dig Your Own Hole


Saururusovke (lat. Saururaceae), biljna porodica u redu paparolike. Ime je dobila po rodu saururus ili daždevnjakov rep (Saururus), vodenim trajnicama koje rastu po Sjevernoj Americi,  Kini, Japanu, Koreji, Indiji, Luzonu na Filipinima i Vijetnamu.

Porodica je zastupljena od svega 6 vrsta,i to dva u rodu saururus, dva u rodu Gymnotheca i hutujnije i anemopsisa u monotipskim rodovima Houttuynia i Anemopsis.

Houttuynia cordata ili biljka kameleon je ljekovita i jestiva, koristi se u ajurvedi i tradicionalnoj kineskoj medicini.

Rodovi
 Saururus L. (2 spp.)
 Houttuynia Thunb. (1 sp.)
 Anemopsis Hook. & Arn. (1 sp.)
 Gymnotheca Decne. (2 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Paparolike

Saururusovke


Das alte Lied ist der Titel folgender Werke:

 Das alte Lied (1920), deutscher Stummfilm von Karl Otto Krause
 Das alte Lied (1927), österreichisches Lied von Hilde Loewe-Flatter mit Text von Fritz Löhner-Beda
 Das alte Lied (1930), deutscher Liebesfilm von Erich Waschneck
 Das alte Lied (1945), deutscher Liebesfilm von Fritz Peter Buch
 Das alte Lied…, deutsches Filmdrama von Ula Stöckl (1991)

Das alte Lied


Josefstadt İlçesi Josefstaeder Strasse 39 da bulunan Strozzi Sarayı, 1699 ve 1702 yılları arasında Barones Maria Katharina Strozzi adına yapılmıştır. Bina günümüzde Vergi Dairesi olarak kullanılmaktadır.

Barones Maria Katharina Strozzi aslında kendine fazla gösterişli olmayan bir yazlık yaptırmak istemiştir ama zamanla eklenen binalarla bugünkü saray ortaya çıkmıştır.
Saray 19. yüzyıla kadar ailenin malı olarak kalsa da Valensiya Kardinali, İmparatoriçe Maria Theresia'nın askeri danışmanlarından Mareşal Johann Graf Chotek ve ressam Friedrich von Amerling gibi birçok kişiye de ev sahipliği yapmıştır.

Zamanında çok büyük bir bahçeye sahip olan bina devletin zorlaması sonunda sahipleri tarafından büyük bir bülümü satılmıştır. 1840 yılında Avusturya Devleti tarafından satın alınan bina hemen sonra İmparator tarafından Kadın Talim Terbiye Öğretmen Okulu'na dönüştürülmüştür.

1919 yılında Viyana tarafından gazilerin bakıldığı yurt yapılmış ve en sonunda da 1940 yılından beridir Bölge Maliyesi olarak hizmet vermektedir. Bina en son 1995 ve 1998 yılları arasında restorasyondan geçmiştir.

Viyana'daki saraylar

Strozzi Sarayı


I'm Alan Partridge é uma sitcom britânica escrita por Steve Coogan, Peter Baynham e Armando Iannucci e estrelada por Coogan no papel de Alan Partridge. Duas temporadas de seis episódios cada (12 no total) foram transmitidas durante cinco anos. A primeira temporada foi lançada no final de 1997, enquanto uma segunda temporada se seguiu em 2002.

Junto com Coogan no elenco estão Felicity Montagu, Simon Greenall e Phil Cornwell. A segunda temporada também contou com Amelia Bullmore como a namorada ucraniana de Partridge, Sonja. O programa foi aclamado pela crítica e foi um sucesso de público, sendo indicado a três BAFTAs (vencendo dois), dois British Comedy Awards (vencendo ambos) e um prêmio Royal Television Society. Em uma lista elaborada pelo British Film Institute em 2000, votada por profissionais da indústria, I'm Alan Partridge foi eleita a 38ª melhor série de televisão britânica de todos os tempos.

Elenco
Steve Coogan	...	 Alan Partridge
Simon Greenall	...	 Michael
Felicity Montagu ... Lynn Benfield
Phil Cornwell ... Dave Clifton
Andrew Burt ... Voz do Radio Norwich
Amelia Bullmore ... Sonja
Barbara Durkin ... Susan
Sally Phillips ... Sophie
James Lance ... Ben
Tim Dantay ... Builder
David Schneider	...	 Tony Hayers
Simon Ludders ...	 Builder
Danny Cunningham	...	 Builder
Terence Booth	...	 Peter Linehan
Michael Wardle	...	 Gordon

Recepção
Digital Spy escreveu: "o personagem de Partridge atingiu seu pico cômico" em I'm Alan Partridge. Entertainment Weekly descreveu o programa como "desoladamente hilário". O The Telegraph nomeou I'm Alan Partridge como um dos 10 melhores sitcoms de TV de todos os tempos.

Ligações externas

Programas de televisão do Reino Unido que estrearam em 1997
Programas de televisão do Reino Unido encerrados em 2002
Programas de televisão em língua inglesa
Sitcoms do Reino Unido
Programas da BBC

I'm Alan Partridge