Michel Foucault (; doğum adı Paul-Michel Foucault) (15 Ekim 1926 - 25 Haziran 1984), Fransız filozof, sosyal teorist, tarihçi, edebiyat eleştirmeni, antropolog, psikolog ve sosyolog.

Bilginin iktidar olduğunu iddia eden Foucault, modern öznelik deneyimini bir tahakküm mekanizması olarak reddetmiş, "insanın" iki yüzyıllık tarihi olan kurgusal bir şey olduğunu söylemiş, 18. yüzyıldan önce "cinselliğin" ya da "eşcinselliğin" var olmadığını iddia etmiş, "hakikatin" söylemsel oluşumlar ve iktidar tertibatı adını verdiği toplumsal ilişkiler içerisinde gelişen tarihsel süreçte üretildiğini ortaya koymuştur.

Deliliğin Tarihi, Kliniğin Doğuşu, Kelimeler ve Şeyler, Bilginin Arkeolojisi, Hapishanenin Doğuşu, Cinselliğin Tarihi kitaplarının yazarı olan Foucault, aynı zamanda Collège de France'da verdiği ve ölümünden sonra yayımlanan derslerinde modern toplum, iktidar, özne, politika, bilgi gibi pek çok alanda felsefe ve sosyal bilimler alanlarında oldukça etkili olmuş ve hâlâ da etkili olmaya devam eden düşünceler ortaya atmıştır.

Hayatı
15 Ekim 1926'da Poitiers'de doğdu. Babası, oğlunun kendi kariyerini takip etmesini isteyen bir cerrahtı. Foucault, Saint-Stanislas Okulunu bitirdikten sonra, saygın bir okul olan Paris'teki 4. Henry Lisesi'ne girdi. 1946'da, daha önce sınavlarında başarısız olduğu École Normale Supérieure'e kabul edilen dördüncü öğrenciydi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Poitiers, Alman ordularının işgali altında kaldı.

Maurice Merleau-Ponty ile felsefe çalıştı. 1948'de felsefe diplomasını, 1950'de psikoloji diplomasını aldı ve 1952'de psikopatoloji diplomasıyla ödüllendirildi. 1950-1953 yılları arasında Fransa Komünist Partisi'nde yer almıştır. Partiye girişi Louis Althusser aracılığıyla olmuştur. Ancak Stalin'in Sovyetler Birliği'nde izlediği politikalar onu partiden soğutmuş ve bir süre sonra partiden ayrılmıştır.

1954'ten itibaren dört yıl İsveç'te Uppsala Üniversitesi'nde doktora tezini yazdı. Zamanın Uppsala Üniversitesinin pozitivist damarı Foucault'un tezini bilimsel bulmayıp kabul etmedi. Birer yıl da Varşova ve Hamburg Üniversitelerinde Fransızca öğretti. 1960'ta Fransa'ya Clermont-Ferrand Üniversitesine felsefe bölüm başkanı olarak döndü. "Deliliğin tarihi" (Folie et déraison. Histoire de la folie à l'âge classique) kitabındaki teziyle doktorayla ödüllendirildi. Aynı yıl Foucault, kendinden on yaş küçük olan felsefe öğrencisi Daniel Defert'la tanıştı. Defert'ın politik aktivizmi çalışmalarında ona yol gösterdi. Foucault, Defert'la aralarındaki ilişki için çok sonraları bunun zaman zaman da aşka benzeyen uzun soluklu bir tutku ilişkisi olduğunu söyledi.

Foucault'nun ikinci önemli eseri "Kelimeler ve Şeyler" (Les mots et les choses) 1966'da yayımlanan karşılaştırmalı bir ekonomi, doğa ve dil bilimleri çalışmasıydı. Çok satan bu kitap Foucault'nun adının tanınmasında büyük rol oynadı.

1966-1968 arasında Defert'la birlikte Tunus'a gitti ve birlikte tekrar Paris'e döndüler. Foucault, Vicennes'deki Paris-VIII Üniversitesi'nde Felsefe bölüm başkanı oldu, Defert da sosyoloji bölümünde ders vermeye başladı. 1968 öğrenci hareketinden oldukça etkilendiler. Aynı yıl Foucault başka aydınlarla beraber Hapishane Bilgilendirme Grubu'nu (Groupe d'information sur les prisons) kurdu.

1969'da "Bilginin Arkeolojisi"'ni (Archéologie du savoir) yayımladı. 1970'te en önemli araştırma enstitülerinden biri olan Fransa Koleji'ne Düşünce Sistemleri Tarihi profesörü olarak seçildi. 1975'te belki de en etkili kitabı olan "Hapishanenin Doğuşu"'nu (La naissance de la prison) yayımladı.

Ömrünün kalan yıllarında kendini "Cinselliğin Tarihi" (Histoire de la sexualité) çalışmasına adadı. 1976'da ilk cildini yayımladı, çalışmasını tam bitirememiş olsa da ikinci ve üçüncü ciltler 1984'teki ölümünden hemen sonra yayımlandı.

1978'li yıllarda İran'da Şah karşıtı gösteriler ayyuka çıktığında Foucault, Corriere della Sera ve Le Nouvel Observateur dergilerine muhabirlik yapmış, İran'ı ziyaret etmiştir. Paris'te Ayetullah Humeyni ile görüşmüş, İran'daki muhalefet liderleri ve gösteriye katılan insanlarla mülakatlar gerçekleştirmiştir. İran'a ilişkin "Ruhsuz dünyanın ruhu" gibi yazdığı makaleler ve kullandığı "siyasi ruhanilik" kavramı ilginçtir. Bu makaleler İngilizceye çok sonradan tercüme edilmiş, özellikle 11 Eylül saldırılarının ardından ilgi görmüş; siyasal İslam, İran-Batı ilişkileri bağlamında incelenen metinler olmuştur.

Michel Foucault, daha çok toplumdaki daimi doğruları inceleyen bir filozoftu. Nietzsche ve Heidegger'in düşüncelerinden oldukça etkilenen Foucault, çalışmalarında çoğunlukla Karl Marx ve Sigmund Freud'un fikirleriyle mücadele etti. Hapishaneler, polis, sigorta, delilik, eşcinsellik ve sosyal haklar konularında çalıştı. Bütün çalışmalarını modernitenin bireyler üstündeki etkisi ve getirdiği yeni iktidar ilişkileri üstüne kurdu. Öte yandan Gerard Raul'a verdiği röportajda post-modernist yahut post-yapısalcı olarak tasnif edilmeyi reddettiğini söylemiştir.

25 Haziran 1984'te Paris'te yakalandığı AIDS hastalığı nedeniyle ölmüştür.

Foucault toplumdaki daimi doğruların oluşum sürecini modernist bir bakış açısı olarak görür ve kökten reddeder. Postmodernite kendini genelgeçer doğruların aksine hareket eden bireylerde ve düşünüşlerde bulur. Bu nedenledir ki Foucault deliler üzerinde araştırmalar yapmıştır. Deliler ona göre toplumun daimi doğrularına uygun hareket edemeyen bireylerdir. Toplumun genelini bir oda içerisinde gören Foucault bütün düşüncelerin, hareketlerin bu daimi doğrular çerçevesinde yahut kıskacı altında ortaya çıktığını iddia eder. Gay, lezbiyen, transseksüel, biseksüel oryantasyonlar daimi doğrulardan ayrı doğrular çerçevesinde oluştukları için postmodernitenin varoluşunu ve moderniteden çıkıldığını gösterir (modernite bu kavramları asla kabul edemezdi). Foucault kendi çalışmalarının bile genelgeçer daimi doğrulardan olmaması gerektiğine inanır ve çalışmalarının kullanıldıktan sonra atılmasını öğütler.

Felsefi Temelleri
Foucault kendi zamanında herkes için temel teşkil eden üç akımın Marxism, fenomenoloji ve varoluşçuluk olduğunu söyler, üçünden de etkilenmiş olsa da üçüne de karşı çıkmıştır. Bu listeye Georg Wilhelm Friedrich Hegel'i de dahil edebiliriz, her ne kadar Foucault'un episteme ve iktidar kavramlarına yaklaşımı Hegel'in tin anlayışını hatırlatıyor olsa da, Foucault'nun temel amaçlarından birisi diyalektiğe dayanmayan bir tarih yorumu ve hakikat incelemesi geliştirmektir. Ayrıca Karl Marx'ın ekonomi-politik analizini de benimsemeyen Foucault, üretim biçimini politik süreçleri ve toplumsal sınıfları açıklayan bir neden olarak kabul etmez ve politika incelemesini güç ilişkileri ağı içerisinde şekillenen iktidarın kendine ait süreçlerinde temellendirir. Fenomenolojinin insan deneyimini inceleme ve bu sayede onda örtülü kalan anlamları ortaya çıkarmaya yönelik bakış açısını bir anlamda benimsese de, temelde "aşkın özneyi" varsaydığını düşündüğü için fenomenolojiye karşıdır. Varoluşçluğu ise, ki dönemin en ünlü isimleri Jean-Paul Sartre ve Simone de Beauvoir ile uzun tartışmalara girmiştir, özgürlüğü insan doğasında mutlak olarak verili varsaydığı ve dolayısıyla Hümanist temeller üzerine kurulu olduğu için eleştirir.

"Nietzsche, Soykütük, Tarih" makalesinde açıkça görülebileceği üzere Foucault'nun temel çıkış noktası Friedrich Nietzsche ve onun "soykütük" anlayışıdır. Nietzsche "Ahlakın Soykütüğü" ve diğer kitaplarında kullandığı haliyle soykütük kavramını ahlaki değerlere dair bir inceleme ve yorumlama metodu olarak geliştirir. Ahlakın Soykütüğü kitabında, ahlaki kavramların ortaya çıkışı ve tarihsel süreç içerisinde geçirdikleri değişimler ve dönüşümleri inceleyen Nietzsche, ahlaki değerlerin "doğal" ya da değişmez olmadığını gösterir. Halihazırda yerleşmiş olarak bulunan ahlaki değerlerin tarihsel süreç içerisinde üretilme koşullarını açığa çıkararak, onların ötesine geçmeyi ve yeni ahlaki değerler üretmeyi amaçlar. Bu metodu hakikat kavramına uygulayarak genişleten Foucault, aynı biçimde hakikat anlayışımızı oluşturan toplumsal ağların, süreçlerin ve ilişkilerin tarih içerisinde ortaya çıkışlarını ve değişimlerini konu edinerek hakikat olarak bildiklerimizin aslında tarihte belirli bir dönemde ve belirli bir toplumda ortaya çıkmış, olumsal, yani zorunlu olmayan yorumlar olduklarını göstermeye çalışır. Nietzsche'nin "özne"ye varlık atfetmeyi reddeden, gerçekliği olaylar ve eylemlerin zemininde anlayan düşüncesine dayanarak bir özne eleştirisi geliştiren Foucault, ayrıca güç ilişkilerinin düzeninde temellendirdiği iktidar analizinde de, Nietzsche'nin yaşam, güç istenci ve kendini aşma kavramlarından yola çıkmıştır.

Foucault'ya göre soykütük bir anlamda özgürlüğün koşuludur, çünkü ancak içine doğduğumuz toplumda yerleşik halde bulunan hakikat anlayışının zorunlu olmadığını ortaya çıkararak onu değiştirme ihtimalini ortaya çıkarabileceğimizi ve onun ötesinde yeni bir hakikat anlayışı üretebileceğimizi düşünmektedir. Ancak hiçbir zaman bu yeni hakikat anlayışının ya da özgürlüğün ne olduğuyla ilgili bir şey söylememiştir ve bu nedenle eleştirilmiştir.

Tarihsel olarak toplumda belirli bir hakikat yorumuna bağlı olarak ortaya çıkan bilgi ve bu hakikatin sınırlarının belirlenmesi ve ötesine geçilmesi olarak gerçekleştirilen özgürlük, Foucault'nun Martin Heidegger'den ve onun Varlık ve Zaman kitabından ne kadar temelden etkilendiğini göstermektedir. Ayrıca ömrünün son dönemlerine doğru geliştirmeye başladığı "kendilik kaygısı" ya da "öznenin yorumbilimi" gibi kavramlar ve analizler de Heidegger'in düşüncesi ve onun Antik Yunan felsefesi yorumuyla derinden ilişkilidir.

Foucault'nun dil ve söylem anlayışı, ayrıca hakikatin söylemsel oluşumlar dahilinde ortaya çıkışını inceleme biçimi pek çok açıdan, kendisi de Heidegger'den oldukça etkilenen, psikanalist Jacques Lacan'ın teorilerine dayanmaktadır. Dil içerisinde ortaya çıkan özne, dilin analizinden yola çıkarak bilinçdışının temel biçimlenme süreçlerini inceleme, toplum içerisinde şekillenen semboller ve imgeler arası ilişkiler sonucu geliştirilen gerçeklik anlayışı gibi fikirler Lacan'n psikanalizin temel yorumlarıdır.

Heidegger ve Lacan'ın yanı sıra, Foucault bazılarının öğrencisi olduğu ya da yakın ilişkiler kurduğu kendisinden bir önceki jenerasyonun ünlü filozofları Georges Canguilhem, Gaston Bachelard, Jules Vuillemin, Georges Dumézil, Jean Hyppolite gibi isimlerden oldukça etkilendiğini, özellikle de tarihsellik ve "hakikatin tarihini yazma" fikirleri konusunda onlardan ilham aldığını belirtir. Buna ek olarak Antonin Artaud, Georges Bataille, Samuel Beckett gibi yazarların yapıtlarının özne eleştirisi geliştirmesinde temel teşkil ettiğini, çünkü toplumda "anormal" ya da "marjinal" olarak görülenleri inceleyerek "normal" olanın analizini yapma fikrini bu yazarların edebi eserlerinden yola çıkarak geliştirdiğini söyler. Foucault felsefi yaşamı boyunca 18. yüzyılı bir kırılma noktası olarak alarak modern anlamda delilik, akıl, insan doğası, anormallik, sağlık, iktidar ve cinsellik gibi kavramların ortaya çıkışının, değişim ve dönüşümlerin tarihsel analizi ile "modern öznelik deneyimini" oluşturan temel süreçleri açığa çıkarmaya ve böylece yeni özgürlük alanları bulmamızı sağlayacak bir felsefe geliştirmeye çalışmıştır.

Söylem
Foucault, "Aydınlanma Nedir?" isimli Kant'ın aynı başlıklı ünlü metnine atden adlandırdığı makalesinde bu sorunun artık "modern felsefe nedir?" sorusuna denk geldiğini ve cevabın kendi anladığı haliyle "arkeoloji" ve "soykütük" olduğunu söyler. Arkeoloji terimine dair teorisini sunduğu Bilginin Arkeolojisi kitabı tamamı teorik bir metot geliştirmeye adanmış tek kitabıdır. Burada önceki üç kitabında (Deliliğin Tarihi, Kliniğin Doğuşu, Kelimeler ve Şeyler) yaptığı analizlerin hedefinde olan teorilerini sunar. Buna göre arkeoloji, belirli bir tarihsellik içerisinde bir toplumda bilgi olarak kabul gören ifadelerin ortaya çıkmasını sağlayan temel süreci belirten epistemenin analizidir.

Antik Yunanca bilgi, bilim gibi anlamlara gelen episteme kavramı ile Foucault söylemsel pratikleri oluşturan toplumsal ilişkiler bütününü kasteder. Söylem, ağzımızdan çıkan her söz ya da cümle demek değildir. Foucault'nun söylem kavramı söyleyeceğimiz bir sözün doğruluk değeri kazanarak hakikati üretmesini sağlayan kurallar, süreçler, ilişkiler bütününü belirtir. Söylemsel oluşumlar nesnelerin, ifade biçimlerinin, kavramların ve stratejilerin oluşmasıyla kurulur. Söylemsel pratikler işaret ettikleri nesnelerin dağılımını oluşturan farklılaşma ağlarını, ifadelerinin biçimsel dizilimini oluşturan özne konumlarını, kavramsal bütünlükleri ve ilişkileri üreten birlikte varoluş imkanlarını ve strajetik kurulumları ve mekanizmaları yönlendiren arzular ve amaçları belirleyerek işlev gösterirler. Belirli bir söylemsel oluşum en nihayetinde söylemsel pratiklerin ürettiği kurallar bütünüdür. Bu kurallara göre ortaya çıkan ifadeler pozitiflik, yani bir doğruluk değeri edinirken ifade ettikleri şey bilgi olma olanağı kazanır. Söylemsel oluşum tutarlılık ve özerkliğini geliştirdikçe epistemolojik olarak kendi alanını kurabilir, bilimsellik seviyesine oluşabilir ve kendi biçimselliğini geliştirebilir. Bu açıdan Foucault'nun söylem terimiyle Antik Yunan felsefesinin logos kavramını kastettiğini ve yorumladığını düşünebiliriz, çünkü logos hem mantık, hem dil, hem akıl, hem de hakikatin söz ile açığa çıkarılması anlamlarını taşımaktadır ki, Foucault için söylemsel oluşum bir anlamda hakikati sadece açığa çıkaran değil, aynı zamanda onu üreten ve belirleyen tarihsel süreçtir.

Foucault'nun tekrar tekrar vurguladığı nokta söylemsel oluşumların tarihselliğidir. Söylemler oluşturdukları belirli bir ağ içerisinde belirli bir dönemde ve toplumda bilginin ve hakikatin üretilme imkanlarını sağlarlar. Tarihsel süreçte episteme çeşitli söylemsel oluşumların sürekliliği ve süreksizliği içerisinde değişiklikler gösterir, ancak bu tarihsel sürecin tamamını kapsayan ve bilginin ilerleme yönünü tayin eden temel bir neden, yapı ya da mekanizma yoktur. Bir yandan Hegelci veya Marxist, öbür yandan pozitivist tarih ve hakikat anlayışlarına karşı çıkan Foucault, belirli bir bilgi sisteminden sonra başka bir bilgi sisteminin yeni bir kurallar bütünü ile gelebileceğini, fakat bu farklı hakikat anlayışlarını "bir ilerlemenin basamakları" olarak belirleyen hiçbir şeyin olmadığını, birinden sonra diğerinin gelmesini önceden belirleyen a priori bir nedenselliğin var olmadığını iddia eder.

Deliliğin Tarihi'nde delilik kavramının Rönesans'tan modern döneme kadar nasıl evrim geçirdiğini incelerken, Orta Çağ'da ve Rönesans'ta delilik ile akıl arasında hiyerarşik bir güç ilişkisi olmadığını, fakat aralarında bir diyalog olduğunu söyleyen Foucault, modern dönemle birlikte önce delilerin binalara kapatılması, sonra da delilik hakkında üretilen söylemsel pratiklarin deliliği bir akıl hastalığı olarak belirlemesi ile delilik üzerindeki iktidarın kurulduğunu söyler. Bu anlamda bir yandan delilik hakkında üretilen bilgi ve hakikat söylemsel pratiklerin bir sonucu iken, aynı zamanda güç ilişkilerinin de bir ürünüdür ve bir baskı ve iktidar sürecinde temellenir. Modern anlamda "akıl" dediğimiz şeyin bu söylem ve iktidar sürecinde deliliği baskı altında tutması gereken ve bunun için deliliği akıl üzerinden "akıl hastalığı" olarak anlaması gereken, dolayısıyla da her şeyin aklın kendisi üzerinden belirlenmek zorunda kaldığı bir süreç üzerine kurulu olduğunu söyler. Bununla ilişkili olarak Kliniğin Doğuşunda ise modern tıbbın nasıl 18. yüzyılın sonundaki hastene pratikleriyle ortaya çıkan, bedeni nesneleştiren bir inceleme ve sorgulama süreci olarak "tıbbi bakış" ve doktora atfedilen otorite ile geliştiğini inceler.

Kelimeler ve Şeyler kitabında ise 18. yüzyılda modern haliyle ortaya çıkan ekonomi, dilbilim ve biyoloji alanlarının doğuşunu inceleyerek, her ne kadar bu bilimler birbirlerinden bağımsızmış gibi görünse de üçünde de ortak varsayımların, düşünme biçimlerinin, söylemsel oluşumların ve hakikat anlayışının bulunduğunu iddia eden Foucault, bu değişimi, modern insan bilimlerinin ve dolayısıyla modern "insan" anlayışının temelini oluşturan söylemsel pratikleri belirleyen episteme değişimi olarak göstermeye çalışır. Dil alanında sözdiziminden dilbilme, canlılar alanında doğal tarihten biyolojiye, para alanında zenginliklerden ekonomiye geçişi, söylemsel oluşumlar açısından Klasik Çağda (14-17. yüzyıl) temsil, sıralama, özdeşlik ve farklılıklar üzerine kurulu sınıflandırma ve kategorileme süreçleri ile belirlenen bir hakikat anlayışından, Modern Çağda (18. yüzyıl ve sonrası) dilde kurularak ortaya çıkan ve kendini ifade eden bir özne anlayışı ile yeni üretilen bir "insan" tanımı üzerine kurulu bir hakikat anlayışına geçiş olarak belirler. Bu anlamda Foucault, "insanın" bu süreçte üretildiğini ve iki yüzyıllık bir tarihi olduğunu iddia eder.

İktidar
1970'lere kadar incelemeleri temelde "söylemlerin analizi" temasına odaklanan Foucault 70'lerden sonra yazdığı kitaplar ve verdiği derslerle birlikte inceleme alanını politik yönde genişletmiştir. Hapishanenin Doğuşu ile ortaya attığı iktidar teorisi ve Cinselliğin Tarihi'nin birinci cildinde sunduğu biyoiktidar kavramı, Foucault'nun sosyal bilimlerde en çok etkili olmuş ve etkisini günümüzde de sürdürmekte olan fikirleridir. Bu alanlara yönelip teorilerini geliştirmesinde, bir yandan 68 olayları ve sonrasında ortaya çıkan toplumsal hareketler, bir yandan da 68 olayları sonrası benimsediği "politik aktivist olarak ünlü Fransız entelektüeli" karakteri içerisinde dahil olduğu pek çok direniş, kampanya ve gösterinin etkili olduğu söylenebilir. Hapishanenin Doğuşunun ilk bölümünün sonunda kitabı yazmasınının nedeninin 70'lerin başında mahkumların Fransa'daki hapishane koşullarına karşı yaptığı eylemler olduğunu söyleyen Foucault, aynı dönemde hapishanelerdeki kötü koşulları ortaya çıkarmak ve mahkumlara kendilerini ifade etme imkanı sağlamak amacıyla kurulan Groupe d'Information sur les Prisons (GIP, yani hapishaneler hakkında bilgilendirme grubu) eş kurucularındandır.

Foucault, Cinselliğin Tarihinin birinci cildinin "Yöntem" bölümünde iktidar analizinin güç ilişkileri üzerine temellendirilmesi gerektiğini söyler. Buna göre iktidar, birbirleriyle karşılaşan güç ilişkileri çokluğu içerisinde bu ilişkileri kuran, örgütleyen, dönüştüren, sağlamlaştıran, tersine çeviren hareket; güç ilişkilerini birbirine bağlayan sistemler ile birbirinden ayıran farklılıklar ve karşıtlıkları oluşturan dayanak noktaları; ve en nihayetinde bu ilişkilerin etkili oldukları kurumsal saydamlaşmanın gerçekleştiği devlet aygıtlarında, hukuki sisteminin ve yasaların düzenlenmesinde ve toplumsal hegemonyada gelişen stratejiler sonucu oluşur. İktidar bir "şey" ya da bir "neden" değildir, toplumsal ilişkiler içerisinde bu ilişkilerin faaliyet gösterdiği güç ağlarının düzenlenme biçimidir. Bu her an her alanda gerçekleşen karşılaşmalar ile ortaya çıkan iktidar "micropolitka" düzeyinde işler, hegemonya ile temellenir ve toplumun yasal ve idari kurumlarında işlev gösteren mekanizmasını bulur. İktidar her yerdedir çünkü her yerden gelir, toplumsal ilişkiler içerisinde ortaya çıkan en küçüğünden en büyüğüne güç karşılaşmaları iktidarı belirleyen ilişkilerin ortaya çıktığı ve gerçekleştiği yerdir.

Hapishanenin Doğuşu kitabı bu anlamda modern iktidar rejiminin ortaya çıkışını 18. yüzyılın sonu ve 19. yüzyılın başında değişim geçiren hapishane sisteminden yola çıkarak belirleme amacındadır. Foucault'ya göre 18. yüzyıl ve öncesinin temel iktidar rejimi "hükümdarın iktidarı" üzerine kuludur. Antik Roma'ya kadar giden bu iktidar biçiminde hükümdar "yaşamı elinden alma ya da yaşamaya izin verme" yetkisine sahip olan kişidir. Bedenin üzerine kurulu olan bu iktidar kendisini yine beden üzerinden gösterir ve kurgular. Bir yanda tarihçi Alfred Kantorowicz'in ifade ettiği "Kral'ın bedeni" yani kral etrafında düzenlenmiş bütün bir politik-sembolik sistem vardır, diğer yanda ise Foucault'nun "mahkumun bedeni" dediği iktidarın varlığını topluma göstermek amacıyla herkesin önünde uzun uzun işkence ettiği, sorguladığı, günahını çıkarttığı, parçaladığı, darağacında astığı, kafasını kopardığı ve böylece iktidarının gücünü kanıtladığı beden vardır.

Modern iktidarın biçimine ise Foucault biyoiktidar adını verir. İlk olarak Hapishanenin Doğuşu kitabında ve sonrasında "Biyopolikanın Doğuşu" gibi derslerinde kavramsallaştırdığı biyoiktidar modern toplumda iktidar temel işleme biçimini ifade eder. Buna göre biyoiktidar beden değil ruh üzerine kuruludur, insanın yaşamını düzenleme, organize etme, belirleme, bilgisi üretme, yönlendirme ve kontrol etme gibi süreçlerle işleyen biyoiktidar üretkendir, yani yalnızca insanın içinde yaşadığı toplumsal ilişkiler bütününün düzenini değil, aynı zamanda bu ilişkiler içerisinde iktidara tabi olan bireylerin özneliklerini de üreterek işlev gösterir.

Hapishanenin Doğuşunun "Disiplin" bölümü ve özellikle son kısmındaki "panoptikon" incelemesi Foucault'nun metinleri içerisinde bir yandan en popüler, öbür taraftansa en açık ve sade anlatıma sahip olan kısımlarıdır. Panoptikon, İngiliz filozof, hukukçu, reformcu ve modern "faydacılık" felsefesinin kurucularından Jeremy Bentham'ın ortaya attığı bir hapishane modelidir. Ortada bir gözetleme kulesi ve etrafına dairesel biçimde sıralanmış hücrelerden oluşan bu basit hapishane düzeni Foucault'ya göre biyoiktidarın paradikmatik ve idea bir örneğini sunar. Bütün mahkumlar aynı hücrelere yerleştirilmişlerdir, parmaklıklar haricinde hiçbir zincir, gardiyan ya da baskı unsuru yoktur, ki zaten Bentham panoptikonu daha "insancıl" bir hapishane sistemi geliştirebilmek için ortaya atmıştır. Panoptikonun temel mantığı bütün mahkumların içerisini göremedikleri gözetleme kulesine her zaman görünür halde olmaları üzerine kurulur, böylece kulede onları izleyen birisi olsa da olmasa da mahkumlar kendi davranışlarını düzenlem zorunda kalacaklardır. Modern iktidar biçimi olarak biyoiktidar rejimi tam da insanın kendi kendisini kontrol etme ve kendi özneliğini oluşturma sürecine müdahale ederek dahil olmakta ve insanın bütün bireyselliğini dışsallaştırıp yaşamsal faaliyetlerini olabildiğince toplumsal süreçlerde işlev gösterebilecek birer kuvvet haline getirme çabasındadır.

Foucault'nun bu analizinin temelinde yatan temel iddia ise bu iktidar biçiminin sadece hapishanelere özgü olmadığı, fakat modern iktidarın kendisini gerçekleştirdiği her alanda benzer mantığa sahip süreçlerle işlev gösterdiğidir. Panoptikonu yalnızca bir hapishane olarak değil, bir işyeri, okul, hastane, akıl hastanesi veya ordu kışlası olarak da düşünebileceğimizi söyleyen Foucault modern disiplin anlayışının bu kurumlarının modern işleyiş süreçlerinde ortaya çıktığını iddia eder. Modern hapishane, okul, işyeri, hastane, askeriye gibi kurumların hepsinin "değiştirilebilir, dolayısıyla eğitilebilir, düzenlenebilir ve "iyileştirilebilir" bir insan doğası" düşüncesine dayanarak şekillendiğini düşünen Foucault, bedensel davranışların ve faaliyetlerin çeşitli işlevleri yerine getirme kapasitesine sahip kuvvetler olarak anlaşıldığı ve yönetildiği bu kurumlarda, en temelinde gözetleme, sınava tabbii tutma, derecelendirme, sınama, sorgulama, teşhis etme, kimliğini saptama, gibi yöntemlerle belirli bir bireyselliğin inşa edildiğini ve bu sürecin modern anlamda özne olma dediğimiz şeyi inşa ettiğini savunur.

Öznelik Deneyimi
Nietzsche Ahlak'ın Soykütüğünde, özne dediğimiz şeyin, güçsüz oldukları için bir eylemde bulunamayan insanların kendi güçsüzlüklerini gizlemek için aslında zorunda kalarak yaptıkları şeylerden bunu sanki onlar yapmış gibi bir öznenin faaliyeti olarak bahsetmesi sonucu ortaya çıktığını söyler. Bu durum dilin kullanımına yerleştiğinde, örneğin "şimşek çaktı" dediğimizde aslında gerçekte sadece bir olay olduğu halde biz bu olayın sanki onu gerçekleştiren bir faili olarak "şimşek" diye bir özne varmış gibi konuşmaya başlarız. Oysa Nietzsche, David Hume ile oldukça paralel biçimde, gerçekte yalnızca olayların ve eylemlerin olduğunu, özne diye bir şeyin gerçekte olmadığını, fakat bizim gerçeklik hakkında konuştuğumuz dil içerisinde üretildiğini söyler.

Foucault'nun temel özne analizi bu görüşe, yani öznenin toplumsal ilişkiler ve pratikler içerisinde gelişen bir anlamlandırma sürecinin sonucu olarak ortaya çıkan üretilmiş, inşa edilmiş bir ürün olduğu fikrine dayanır. Heidegger Varlık ve Zaman'da insanın var olduğu dünyanın her zaman belirli bir ortalama "herkes" için bir yorumu olduğunu ve dünyayı bu açıdan anlamlı kıldığını fakat bu hakikat yorumunun özgün ve insanın kendi varlığına dair olmadığını, hakikatin üstünü örtüp onu gizlediğini söyler. Bu anlamda Heidegger için özgün bir varlık yorumuna ulaşmanın birincil koşulu bu "herkes" bakış açısının içinin boşluğunu, anlamsızlığını, hiçliğini fark etmek ve ondan koparak "kendine gelmek" ve özgün bir kendini anlamlandırma ve var etme çabasına girişmektir. Fakat bu eylemlilik her halükarda toplumsal ortalamaya tekrar "düşecektir". Bu anlamda Foucault, özne analizini her zaman bu açıdan, yani toplum tarafından "herkes" için üretilmiş ve herkesi belirli bir ortalama normallik seviyesine indirgeyen bir özne inşaası olarak ortaya koyar.

Heidegger'den yola çıkan ve Sigmund Freud'un psikanaliz teorilerini Ferdinand de Saussure'ün dil üzerine geliştirdiği teoriler ışığında yorumlayan Lacan, içine doğduğumuz halihazırda anlamlandırılmış dünyayı "dil" olarak yorumlar. Dilin birbirlerine çeşitli zincirler ve ağlar ile bağlı işaretler, ya da "gösterenler" ile kurulan sembolik düzleminde üretilen "anlamlar", içinde yaşadığımız toplumsal gerçekliği, "herkes" için hakikat yorumunu, oluşturmaktadır. Lacan'ın en önemli tezlerinden birisi bilinçdışının da dil gibi yapılandığıdır, dolayısıyla Lacan bilinçdışını dilin yapısal analiziyle ulaşılabilen ve yorumlanabilen bir süreç olarak belirler. Lacan'a göre burada iki adet özne konumu vardır, birincisi dili kullanan ve konuşmayı yapan özne iken, diğeri ise dilde ifade edilen ve sembolik düzlem içinde kurgulanarak ortaya çıkan öznedir. İşte bu ikinci anlamıyla, yani dil içerisinde kurgulanarak ortaya çıkan ve inşa edilmiş halde var olan özne Foucault'un analizinin hedefidir.

Foucault'ya göre özne her zaman toplumsal ilişkiler ağı içerisinde ve dilin sembolik düzleminde ortaya çıkar, dolayısıyla analizlerinde hiçbir zaman bir özneye faillik atfetmez ve dolayısıyla da bir nedensellik sunmaz. Nedenselliği ve failliği reddeden Foucault öznenin söylemsel oluşumlar içerisindeki bir konum olduğunu ve esas olarak söylemsel pratikler ve iktidar ilişkileri tarafından üretildiğini savunur. Foucault'ya göre panoptikon gözetleme kulesi ile hücre arasındaki ilişkidir ve gözetleyen de, mahkum da bu iktidar ilişkisine tabii olarak kendi özneliğini bu süreç içerisinde üretir. Bu süreci belirlemek için Foucault "assujettissement" terimini kullanır ki bu terim Fransızcada hem "özneleştirme" hem de "tebaalaştırma" anlamına gelir. Öznelik deneyimi, iktidar ilişkileri içerisinde bireyi iktidara tabi kılmak için kurgulanır, dolayısıyla özne olmak iktidarın tebaası haline gelmektir.

Burada önemli olan iktidara tabi olanların her zaman pasif değil çoğu zaman katif rol oynadığı, iktidarın ise yalnızca kısıtlayıcı ve baskılayıcı değil aynı zamanda üretken olduğudur. Söylemsel pratikler ve iktidar ilişkileri içerisinde üretilen "hakikat" içerisine doğan insanlar aynı zamanda "kendi hakikatlerini" de bu yolla bulmakta ve kendilerini bu yolla anlamaktadırlar. Aslında Heidegger'in dediği üzere öznenin "kendi hakikati" toplum tarafından belirlenmiş bir konum olduğu için bir "hiçtir", ve Nietzsche'nin dediği üzere hakikat ancak bir onu kendimiz üstlenip ürettiğimiz ve ortaya koyduğumuz sürece vardır. Öznelik deneyimi bu anlamda dinamik bir süreçtir, bireyler kendilerini, toplum içerisindeki konumlarını ve gücün ilişkilenme biçimlerini sürekli olarak anlamlandırmakta, yorumlamakta ve eleştirmektedirler ve iktidar ilişkilerinin kendisi de bu süreçlerin tamamına bağlıdır. Bu nedenle kendi varlığını sürdürebilmek için iktidar her zaman belirli bir normalleştirme süreci olarak işlev göstermek zorundadır, bu da toplumsal açıdan normal, "herkese dair", olanın "kabul gören" olarak belirlenmesi ve bunun sonucunda ortaya çıkan "anormalliklerin" düzenlenmesi ve olabildiğince iktidar için işlevli hale getirilmesi çabasını doğurur. Bu anlamda örneğin deliler önceden toplum içerisinde yaşayan, kabul gören, günlük hayatın bir parçası olan insanlarken, modern dönemde toplumdan soyutlanmış, kapatılmış ve delilik hakkında üretilen bütün bir tıbbi müdahele prosedürleriyle "hayata dönmeleri" yani bir işte çalışabilir ve dolayısıyla "toplum için faydalı olabilir" hale gelmeleri sağlanmaya çalışılmıştır. Biyoiktidar tam da bu sürecin adıdır.

Cinsellik
Foucault'nun 7 kitap olarak planladığı fakat ölmeden önce ancak ilk üçünü yayımlayabildiği ve dördüncüsünün yarım kaldığı Cinselliğin Tarihinin ilk kitabında, 19. yüzyılda cinsellik hakkında üretilen söylemler ve pratikler üzerinden modern cinsellik kavramının ortaya çıkışını incelerken bir yandan da bu süreci biyoiktidar teorisi zemininde temellendirir. Bilgi üretiminin koşulunun iktidar rejiminin baskı ve tahakkum mekanizmaları olduğunu savunan Foucault, cinsellik hakkındaki bilginin de cinselliğin baskı altına alınması sonucu ortaya çıktığını ve tahakküm altına alma olarak bilgi üretme sürecinin Freud ve psikanaliz ile nihai noktasına ulaştığını savunur. "Batılı" ve "doğulu" ayrımı üzerinden "doğuyu" tahakküm altına alan ve onun bilgisini "oryantalizm çalışmaları" olarak üretirken bir yandan da ona karşı kendisini tanımlayan "batı", kendisini deliliği tahakkum altına alarak "akıl", kadını tahakküm altına alarak "erkek", "vahşiliği" tahakküm altına altına alarak "uygar" gibi kavramlar üzerinden tanımlayarak anlamlandırmaktadır ve Foucault'ya göre cinselliğin tahakküm altına alınması da bu sürecin geldiği son noktadır.

Biyolojik cinayetin doğasından kaynaklanan dürtüler dolayısıyla ortaya çıkan arzuların bir sonucu olarak seks, tam da iktidarın özneyi inşa etme sürecinde bireyin kişiliğini, kimliğini, arzularını, cinsel yönelimlerini ve cinsiyetini belirleme, düzenleme, tahakküm altına alma süreci olarak biyopolitikanın bireyi "bilmesi", yani biyoiktidarın özneyi üreterek onu tebaalaştırmasıdır. Modern biyoiktidar rejiminde ortaya çıkan "normal", biyolojik olarak ya penise ya da vajinaya sahip olan ve bu organlara göre ayrıştırılmış olarak belirlenmiş davranış biçimleri, giyiniş tarzı, toplumsal roller benimseyen insanların karşı cinsiyete cinsel arzu duymasıdır. Dolayısıyla bu "normal" tanımının dışında kalan herkes "anormal" olarak tanımlanır ve çeşitli biçimlerde normal olana entegre edilmeye, onun tahakkümü altında tutulmaya çalışılır. Burada önemli olan nokta nasıl ki "heteronormatif" cinsellik bu iktidar rejimi içerisinde üretilmişse, aynı şekilde "eşcinsellik" de biyoiktidarın mekanizmalarının bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. 19. yüzyıldan önce "cinsellik" gibi bir kelime bile olmadığı gibi "eşcinsel" gibi bir kelime olmadığına da dikkat çeken Foucault'nun analizine göre, eşcinselliği hastalık olarak ya da transseksüelliği kişilik bozukluğu olarak tanımlamak tam da biyoiktidarın tahakküm, baskı ve özneleştirme mekanizmaların işleyişinin bir sonucudur.

Bu analiziyle Foucault queer teorisi ve toplumsal cinsiyet eleştiri yönündeki çalışmaların öncüsü olsa da, kendi zamanındaki "cinsel özgürlük" tartışmalarına oldukça eleştirel yaklaşmıştır, çünkü belirli bir toplumsal iktidar rejiminin mekanizması olmadan toplumun da olmayacağını düşünen Foucault, iktidar süreçlerinden "özgürleşmek" diye bir şeyin de olmadığını savunur. Yapılabilecek olan, bir iktidar mekanizmasını bir başkasıyla değiştirerek tahakküme karşı direnmek ve kendi bireysel deneyimde kendini yaratma ve anlamlandırma alanı açmaya çalışmaktır. Burada önemli olan herhangi bir şekilde "insan doğası" olarak belirlenen hiçbir şeyin tahakkümden, baskılamadan ve iktidardan bağımsız olamayacağıdır.

Cinselliğin Tarihinin ilk ciltten yıllar sonra yayımlanan ikinci ve üçüncü ciltlerindeki değişim, Foucault'un bu özgürlük problemine bir çözüm üretme çabası olarak da görülebilir çünkü o zamana kadar söylemsel oluşumların ve iktidar pratiklerinin modern özneyi belirleyen süreçleri nasıl ürettiğini inceleyen Foucault, 80'lerle beraber Antik Çağdan başlayan yeni bir analiz biçimi geliştirmeye çalışarak "kendilik" üzerine farklı bir düşünce üretme çabasına girmiştir. 2. cildi Antik Yunan, 3. cildi milattan sonra 1. ve 2. yüzyıllardaki Roma hakkında olan bu kitaplarda, kendilik üzerine düşünmek ve kendiliği kurgulamak üzerinden kendini üretmeye dair farklı analizlere girişmiştir. Platon'un Alkibiadis diyaloğunda Sokrates'in bahsettiği epimeleia heautou (ἐπιμέλεια ἑαυτοῦ) "kendilik kayıgısı" kavramından yola çıkan Foucault, kendilikle ilişkinin "bilmek" üzerinden kurgulanışının modern iktidar rejiminin tahakküm mekanizmasına hizmet ettiğini iddia ederek Antik Çağın kendilik hakkında kaygı duymak, kendilikle ilgilenmek, özen göstermek üzerine kurulu benlik düşüncesini incelemeye girişmiştir. Her ne kadar Antik Çağın felsefe, yaşam, hakikat, etik gibi düşünceleri hakkında oldukça özgün ve Heideggerci yorumlar geliştirse de, Foucault Orta Çağ Hıristiyanlığı hakkındaki 4. cildi yazarken öldüğü için böyle bir bakış açısından nasıl yeni bir deneyim ve özgürleşme imkanı çıktığı herkes için açık değildir. Ancak her halükarda analizleri günümüzde yaygın biçimde tabulaştırılan, ötekileştirilen ve ayrımcılığa uğrayan kadınlar, LGBTİ+ bireyler, çocuklar, yaşlılar, sakatlar, akıl hastaları gibi farklı yaşam biçimleri altında tahakküm altına alınmış insanların politik haklarını savunabilmek için pek çok düşünüre, politikacıya, sosyal bilimcilere ve aktivistlere ilham vermiştir.

Kaynakça
 Biyografi.info

Foucault üzerine kitaplar
 Gilles Deleuze, Foucault. (2013) Çev. Burcu Yalım, Emre Koyuncu. (İstanbul: Norgunk); (1986) Foucault (Paris: Minuit)
 David Macey, Foucault Hakkında Her Şey. (2015) Çev. Fatih Demirci. (İstanbul: Dedalus); (2004) Michel Foucault (Londra: Reaktion)

1926 doğumlular
1984 yılında ölenler

20. yüzyıl Fransız filozofları
20. yüzyıl Fransız yazarları
Fransız filozoflar
Fransız sosyologlar
Fransız ateistler
Fransız antropologlar
20. yüzyıl Fransız tarihçileri

École Normale Supérieur'de öğrenim görenler

Kaliforniya Üniversitesi öğretim üyeleri

Postmodern düşünürler
LGBT yazarlar
Çağdaş filozoflar

Sosyal antropologlar
Siyaset felsefecileri

Postyapısalcılık
Postmodernizm
Yapısalcılık

Toplum felsefesi

Antipsikiyatri

AIDS'e bağlı hastalıklardan ölenler
IV. Henri Lisesinde öğrenim görenler

Michel Foucault


An Stenospermation angosturense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Stenospermation angosturense in nahilalakip ha genus nga Stenospermation, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenospermation

Stenospermation angosturense


El marquesado de la Rosa es un título nobiliario español creado el 16 de octubre de 1629 por el rey Felipe IV a favor de Francisco de Trejo Monroy y Paniagua, Capitán de Infantería de las Galeras de España, Gobernador de Málaga, señor de Chamartín de la Rosa, futuro primer marqués de Mota de Trejo (8 de diciembre de 1629). Era hijo de Gonzalo de Trejo y de María de Monroy de la Peña y Carvajal.

Su denominación hace referencia a la antigua localidad de "Chamartín de la Rosa", de donde era señor Francisco de Trejo Monroy, localidad hoy desaparecida y transformada en el actual distrito madrileño de Chamartín, muy conocido por encontrarse en este distrito la estación central de Madrid, llamada de Chamartín.

Marqueses de la Rosa

Historia de los Marqueses de la Rosa

Francisco de Trejo Monroy y Paniagua (1570-1648), I marqués de la Rosa, I marqués de Mota de Trejo (16 de octubre de 1629).
Casó con Isabel Jáuregui y Salazar. Le sucedió su hijo:

Gabriel de Trejo Monroy y Jáuregui, II marqués de la Rosa, II marqués de Mota de Trejo, canónigo de Plasencia. Sin descendientes. Le sucede su hermana:

Ángela de Trejo y Jáuregui (1613-1668), III marquesa de la Rosa, III marquesa de Mota de Trejo.
Casó con Fernando de la Cerda e Ibarra. Le sucedió su hijo:

Fernando de la Cerda y Trejo (1641-1696), IV marqués de la Rosa, IV marqués de Mota de Trejo.
Casó en Madrid (San Martín) el 15 de enero de 1679 con Juana Denti y Castelli, hija de Vicente Denti y de Ángela castelli, duques de Piraino, príncipes de Castellazzo. Le sucedió su hijo:

Fernando de la Cerda y Denti (1680-1758), V marqués de la Rosa, V marqués de Mota de Trejo.
Casó con María Bibiana de Torquemada. Le sucedió su hijo:

Joaquín de la Cerda y Torquemada (1719-1767), VI marqués de la Rosa, VI marqués de Mota de Trejo.
Casó con María Guadalupe de Vera de Aragón. Le sucedió su hijo:

Antonio María de la Cerda y Vera (1750-1828), VII marqués de la Rosa, VII marqués de Mota de Trejo.
Casó con Antonia García con quién tuvo dos hijos, Antonia y Ambrosio, no reconocidos como legítimos en España. Designó sucesor a un bisnieto de Ana María de la Cerda y Torquemada, hermana del sexto marqués:

Fernando Rafael Cabrera y Pérez de Saavedra-Narváez (1798-1843), VIII marqués de la Rosa, VIII marqués de Mota de Trejo, VIII marqués de Villaseca, VIII marqués de Fuentes, VII conde de Villanueva de Cárdenas, conde de la Jarosa, VII conde de Talhara.
Casó con María del Carmen Bernuy y Aguado. Le sucedió su hijo:

Juan Bautista Cabrera y Bernuy (1830-1872), IX marqués de la Rosa, IX marqués de Mota de Trejo,  IX marqués de Villaseca, IX marqués de Fuentes, VIII conde de Villanueva de Cárdenas, conde de la Jarosa, VIII conde de Talhara. Sin dscendientes.

Referencias

Rosa, de la

Marquesado de la Rosa


An Masdevallia strobelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herman Royden Sweet ngan Leslie Andrew Garay. An Masdevallia strobelii in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia strobelii


Los siguientes reyes llevaron por nombre Rim-Sin:

Rim-Sin I, rey de Larsa entre los siglos XIX y XVIII a. C.
Rim-Sin II, rey de Larsa en el

Rim-Sin


Rös ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Durch das Dorf fließt der Rösgraben, der ein linker Zufluss des Schreinermühlbachs ist, der wiederum ein linker Zufluss der Altmühl ist, und es münden dort der Wiesengraben als linker und der Klingengraben als rechter Zufluss in den Rösgraben. Im Osten grenzt der Trüdinger Forst an, im Norden das Gemeindeholz. Im Nordwesten liegt das Flurgebiet Taubenloch, 0,5 km im Westen das Geräusch.

Die Kreisstraße AN 55/ANs 3 führt nach Rauenzell zur Staatsstraße 2249 (2,5 km südlich) bzw. nach Bernhardswinden (1,6 km nördlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Seebronn (1,3 km nordwestlich).

Geschichte
Laut einer Rechnung des Ansbacher Gumbertusstifts von 1342 übte dieses in "Reez" die Grundherrschaft über vier Anwesen aus. Der Ort lag ursprünglich im Fraischbezirk des eichstättischen Oberamtes Wahrberg-Herrieden. Spätestens seit Mitte des 18. Jahrhunderts gehörte Rös zum Fraischbezirk des brandenburg-ansbachischen Oberamtes Ansbach. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es zehn Untertansfamilien, von denen eine ansbachisch war. Zwei unterstanden den Herren von Crailsheim, eine dem Oberamt Wahrberg-Herrieden und sechs dem Oberamt Arberg-Eybburg. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Ansbach.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Rös mit der Rösmühle dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Rauenzell zugeordnet. Es gehörte auch der wenig später gegründeten Ruralgemeinde Rauenzell an. Am 1. Juli 1971 wurde Rös im Zuge der Gebietsreform nach Herrieden eingemeindet.

Baudenkmäler
 Katholische Kapelle, kleiner Massivbau mit Satteldachabschluss, 19. Jahrhundert, zugleich Kriegergedächtnis 1914/18
 Haus Nr. 25: Wegkreuz, gusseisernes Kruzifix auf Sandsteinsockel, drittes Drittel 19. Jahrhundert; 100 Meter nach dem Ortsausgang nach Seebronn
 Bittelberg: Wegkreuz, Gusseisen vergoldet, Sandsteinsockel, zweite Hälfte 19. Jahrhundert; 100 Meter nach dem Ortsausgang Richtung Bernhardswinden

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach Mariä Heimsuchung (Rauenzell) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Rös


La Universidad SEK Chile es una universidad privada chilena, creada el 8 de agosto de 1988. Su sede central se encuentra en la comuna de Providencia. Forma parte de la Institución Internacional SEK, institución educativa con colegios y universidades fundada en España en 1990.

Su primer campus fue el Parque Arrieta en la comuna de Peñalolén, adquirido en 1991. En mayo de 2008 se anunció la adquisición del club deportivo Unión Española, con lo que esta universidad se convirtió en la cuarta casa de estudios chilena en estar ligada a un club deportivo.

Organización

La Universidad cuenta con una sola sede en Santiago. Sus actividades académicas las desarrolla en el Campus Providencia y Anexo Santa Laura. Cuenta con cuatro facultades:

Facultades y Carreras

 Facultad de Ciencias de la Salud
 Enfermería
 Obstetricia y Neonatología
 Kinesiología
 Nutrición y Dietética
 Fonoaudiología
 Terapia Ocupacional
 Técnico de Nivel Superior en Enfermería

 Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales
 Derecho
 Psicología
 Trabajo Social
 Licenciatura en Trabajo Social
 PEC Trabajo Social
 PEC Psicología
 Técnico de Nivel Superior en Trabajo Social

 Facultad de Educación y Cultura
 Ciencias de la Actividad Física y del Deporte
 Diseño y Desarrollo de Videojuegos
 Licenciatura en Educación
 Técnico de Nivel Superior en Educación Diferencial Inclusiva
 Técnico de Nivel Superior en Educación Parvularia y Primer Subciclo de Educación Básica
 Técnico de Nivel Superior en Preparación Física

 Facultad de Administración, Finanzas y Negocios
 Contador Público y Auditor
 Ingeniería Comercial
 Ingeniería en Ciberseguridad
 PEC Contador Público y Auditor
 PEC Ingeniería Comercial
 PEC Ingeniería en Ciberseguridad
 Técnico de Nivel Superior en Comercio Exterior
 Técnico de Nivel Superior en Gestión Logística

Administración

Algunos de los presidentes de la Junta Directiva han sido los siguientes, siendo actualmente Luis Martínez Zorzo:
 Luis Martínez Zorzo
 Jorge Segovia Bonet

Algunos de los rectores de la universidad han sido los siguientes:
 Eva Flandes Aguilera
 Carlos Pereira Albornoz
 Alejando Ormeño

Controversias
En marzo de 2013, el exrector de la universidad, José Schroeder Quiroga, fue formalizado ante la justicia por cargos de soborno al expresidente de la Comisión Nacional de Acreditación (CNA-Chile), Luis Eugenio Díaz, luego de que se encontraran varios correos electrónicos donde este último le pedía trabajo para una sobrina en esta casa de estudios. El proceso fue suspendido condicionalmente sin reproche penal.

Véase también
 Institución Internacional SEK
 Club Unión Española
 Anexo:Universidades de Chile

Referencias

Enlaces externos
 Universidad SEK Chile

SEK
SEK
Instituciones educativas establecidas en 1990
Institución Internacional SEK
Enfermería en Chile

Universidad SEK Chile


Çocuk oyunları, genellikle çocukların oynadığı ancak bazen yetişkinlerin de eşlik ettiği veya kendi aralarında oynadığı oyunlardır. Bazı oyunlar için açık alan gerekirken, diğerleri bina içerisinde oynanabilir. Tek kişilik çocuk oyunları olduğu gibi onlarca kişi ile oynanan oyunlar da mevcuttur.

Bazı çocuk oyunları evrenseldir ve aşağı yukarı aynı kurallarla birçok ülkede oynanır. Pek çok oyun yüzyıllar öncesinden günümüze ulaşmıştır. Günümüzdeki seksek, körebe, ip çekme gibi oyunların Eski Roma döneminde de çocukların sevdiği oyunlar olduğu bilinmektedir. Bazı çocuk oyunları yüzlerce yıldır aynı kalmışken diğerleri zaman içerisinde evrim geçirmiş, farklı kurallarla oynanmaya başlamıştır.

Çocuk oyunları, "açık hava oyunları" ve "ev oyunları" şeklinde başlıca iki grupta toplanabilir. Kağıt-kalemle oynanan oyunlar, sportif oyunlar, müzikal oyunlar gibi pek çok oyun grubu vardır.

Denge ve yetenek oyunları

Birdirbir

Birdirbir, oyunculardan bir kısmının eğildiği, diğerlerinin eğilenlerin üzerinden atladığı bir oyundur. Eğilen oyuncular genellikle ellerini dizlerine koyarak (rükû pozisyonunda) beklerler. Atlayıcılar, arkadan öne (kalçadan başa doğru) veya sırtın bir yanından diğer yanına olacak şekilde yanlamasına atlarlar. Özellikle daha büyük yaştaki gençlerin oynadığı versiyonlarda, eğilen oyuncular arka arkaya dizilerek daha uzun veya ellerini enselerine koyarak ve neredeyse ayakta dikilerek daha yüksek engeller oluşturabilirler.

Birdirbir oynarken yaralanmaların önüne geçmek için mümkünse çimlik bir alan seçilmeli, oyun alanındaki taşlar temizlenmelidir. Kapalı mekanlarda oynarken düşüşü yumuşatacak minderler kullanılmalıdır. Eğilen oyuncular kafalarını iyice içeri çekerek muhafaza etmeli, atlayan oyuncular eğilenlerin kafasına tekme atmamak için azamî özen göstermelidir. Oyun alanı müsaitse ayakkabısız oynanabilir.

Bazı yörelerde oyun esnasında atlarken aşağıdakine benzer tekerlemeler söylenir:

Birdir bir
İkidir iki, [ebe olan kişinin adı] tilki
Üçtür üç, ebelik pek güç
Dörttür dört, kuş gibi öt
Beştir beş, aldım bir eş
Altıdır altı, yaptım kahvaltı
Yedim yedi, elim sırtına değdi
Sekizim seksek
Dokuzum durak

Çelikçomak
En az 2'şer kişilik 2 grupla oynanır. Biri kalın biri ince iki sopaya ihtiyaç vardır. Düz bir yere çizgi biçiminde küçük bir çukur açılır. Çukurdan 20 adım geride bir çizgi çizilir. Gruplardan biri ilk başlar. Karşı gruptan bir kişi elindeki uzun sopayı önceden açılan çukurun üzerine yatay olarak koyar. Oyuna ilk başlayan kişi önceden çizilen çizgiden elindeki küçük sopayı çukur üzerindeki sopaya atar. Vurur ise oyuna başlar. Elindeki büyük sopa ile küçük sopayı havaya kaldırır ve vurur. Küçük sopanın düştüğü yere kadar oyunu kaybeden gurubun oyuncuları sekerek gider. Oyun bu şekilde devam eder.

Üçgen

Oyun genellikle 5-6 kişiyle oynanır ancak oyuncu sayısının yetersiz olması durumunda daha az kişiyle de oynanabilir. Oyun için uzunca, esnek bir ip gerekir. İpin iki ucu birbirine düğüm atılarak bağlanır ve ipten geniş bir halka elde edilmiş olur. Üç kişi ipten halkanın iç kısmına girerek ipi bacakları ile gerer. Üçgenin her köşesinde bir kişi bulunur.

1. olan kişi ipin üstüne düz olarak atlar. 2. ve 3. kişi aynını yapar ve 1. kişi ipe bastıktan sonra yana döner 2 ve 3. kişi de yapar ve herkes kenarlarda kendi kenarına gelene kadar döner ve 1. kişi kendi kenarına gelince atlayarak arkasına döner herkes bunu yapar ve bir daha dönüldükten sonra 1. kişi 3 kez düz sonra da çapraz olarak geriye atlar ya da çapraz atlama yapmazsa 6 defa geriye atlar diğerleri de bunu yapar. 6 defa atladıktan sonra ipin içine girilir ve dışarı çıkılır.

2. bölümde ip diz kapağının arkasına konulur. Burada çatapat olduğu için zıplama yapılmaz bir ayak ipe basılır ve sonra öbür ayak yanına koyulur.

3. bölüme leylek adı verilir. Bu bölümde ipten dönerken atlama hareketi yapılmaz ipin ortasına oturulur ve sağ ayak sol tarafa sol ayak sağ tarafa atılır ve arkaya dönülür.

4. bölümde ip koltuk altına 3. bölümde bel hizasına 5. bölümde ise boyun hizasında tutulur. 5. bölümden sonra tekrar birlerden başlanır ama bu sefer ters atlanır yani Ters-birler yapılır.

Seksek

Seksek, tek başına ya da grup hâlinde oynanabilecek bir denge ve yetenek oyunudur. Oyun için yaklaşık bir A4 büyüklüğünde düz bir taş ve yere çizgi çizmek için tebeşir gerekir. Oyuncular seksek şemasını sert bir yüzeye (asfalt, kaldırım taşı vs.) çizdikten sonra 1' den 8e kadar  sırasıyla sayıları. Yazarlar sonra taşlarını kutucukların içine atmaya çalışırlar. Eğer taş bir çizginin üzerinde durursa veya hedeflenen kutunun dışına çıkarsa sıra diğer oyuncuya geçer. Taş kutucuğun içine girdiği zaman o kutuya kadar tek ayak üzerinde sekilerek bölümler geçilir. Sekerek ilerleyen oyuncu çizgilere basarsa sıra yine diğer oyuncuya geçer.

Oyunun daha zor varyantlarında seken oyuncu taşı yerdeki ayağıyla iterek sıradaki kutucuğa sokmaya çalışır.

İp atlama

İp atlama, tek başına ya da grupça oynanabilecek bir oyundur. Oyun için gereken tek araç uzunca ve ağır bir iptir. Grupla ip atlama oyunlarında iki kişi karşı karşıya geçerek ipin her bir ucundan tutarlar ve aynı yöne doğru, büyükçe bir çember oluşturacak şekilde çevirirler. Diğer oyuncular ise, teker teker veya ikişer ikişer orta kısıma (çevirenlerin arasına) geçerek, ip ayaklarına yaklaştıkça üzerinden atlarlar. İpe takılan oyuncular "yanarlar" ve ipi çeviren oyuncularla yer değiştirirler.

İki iple ip atlama oyununda aynı uzunlukta iki ip kullanılır veya uzunca bir ip ikiye katlanarak iki ip gibi kullanılır. İp çeviricilerin her biri iki ipin ucunu da tutar ve birbirinin aksi istikametlerde aynı anda çevirir. Örneğin sağ eli saat yönünde çeviriyorlarsa, sol eli saat yönünün tersine çevirirler. Böylece oyun alanında iki ip yaklaşık yarım tur farklı olarak döner. Bu durum zıplamalar arasındaki bekleme süresini yarıya indirir ve oyunu zorlaştırır.

Hulahup

Hulahup, genellikle plastikten yapılan ve vücudun çeşitli yerleriyle (genellikle bel etrafında) çevrilen halka şeklinde bir oyuncaktır. Kökeni tam olarak bilinmese bile dünyanın çeşitli bölgelerinde antik çağlardan beri oynanır. Özellikle 1950'lerde ve 1980'lerde moda olmuştur.

Çivi

Çivi oyunu, herkesin eve kapandığı, bu nedenle kalabalık oyunlar için yeterince oyuncu bulunamayan kış günlerinin favorilerinden olan bir yetenek oyunudur. İki kişi arasında ıslak ancak donmamış ve çamura dönüşmemiş yumuşak bir zeminde 2 büyük çivi ile oynanır. Oyunun amacı rakibinin çivisini, etrafını çembere alarak hapsetmektir.

Oyuna kimin başlayacağını tespit etmek için çivi ile yere orta uzunlukta bir çizgi çizilir. Her iki oyuncu da çivisini bıçak gibi yere atarak çizgiye en yakın konumda yere saplamaya çalışır. Çizgiye en yakın saplayan kişi oyuna önce başlar.

Sıralama oyununu kaybeden kişi çivisini dik şekilde yere eliyle (atmadan) saplar ve bırakır. Diğer oyuncu çivisini yere "atarak" yerdeki çiviye yakın bir yere saplar. Daha sonra çivisini sökerek tekrar atar ve iki nokta arasını dik bir çizgiyle birleştirir. Bu şekilde tekrar tekrar yere atarak (saplayarak) rakibin çivisi etrafında dar, spiral labirentler oluşturmaya çalışır. Çivi yere saplanmadığı ya da çizgiler kesiştiği zaman sıra diğer oyuncuya geçer. Çizgilerin kesişeceği anlaşıldığında oyun alanına zarar vermemek için hatalı çizgi (son çizgi) yere çizilmez.

Sıra kendisine geçen oyuncu hapsedildiği konumdan kurtulmaya çalışır. Dar labirentlerden çizgilerini birleştirerek çıkmayı başardığında rakip oyuncunun son deliği etrafında yeni bir labirent örmeye çalışır. Oyun bu şekilde taraflardan biri kımıldayamaz hale gelene (pes edene) kadar devam eder.

Çivi oyununun passız, temiz bir çivi ile oynanması gerekir. Yaralanma riskine karşı küçük çocuklar tarafından oynanmaması ve çivi yere atılırken elden kaçmaması için çok dikkatli olunması gerekir. Sırası geçen oyuncu ve izleyiciler, çivi atan oyuncudan uzakta durmalıdır.

Topaç

Topaç oyunu tek başına oynanılabileceği gibi birkaç oyuncu arasında yarışma şeklinde de oynanabilir. Oyuncu adedi kadar topaç ile genişçe, sert ve düz bir yüzey gerekir. Oyuncular aynı anda topaçlarını döndürürler. Topacı en uzun süre dönen oyuncu kazanır.

Oyuncular önceden topaçların çarpışması durumunda ne olacağını kararlaştırmalıdırlar. Genellikle ayakta kalan topaç yarışmaya devam eder.

Misket
Misket oyunlarında cam veya mermerden yapılmış misketler kullanılır. En az iki kişi ile oynanan bu tür oyunlarda kişi sayısında herhangi bir üst sınır yoktur. Oyunların amacı genellikle eldeki bir misketle diğer misketleri vurmaktır.

Türleri:
 Kuyu
 Dizmece
 Kovalamaca

Dizmecede amaç yan yana (bir çizgi oluşturacak şekilde) dizilmiş misketleri vurmaktır. Genellikle seçilen baştaki misketi (başı) vuran oyuncu tüm misketleri kazanır.

Kuyu türü oyunlarda yere küçük bir kuyu kazılır. Oyunun amacı genellikle bu kuyunun içindeki misketleri eldeki misketle vurarak kuyudan çıkartmaktır.

Kovalamacalar

Saklambaç

Saklambaç en az iki kişiyle oynanır ancak kalabalık bir grupla oynandığında daha zevklidir. Öncelikle bir ebe belirlenir. Ebe duvara yasladığı ön kolu üzerine yüzünü ve gözünü kapatarak önceden belirlenen bir rakama kadar yüksek sesle sayar. Bu sırada diğer oyuncular saklanırlar. Ebe  saymayı bitirince "Önüm, arkam, sağım, solum sobe; saklanmayan ebe!" diye bağırır ve diğer oyuncuları bulmaya çalışır. Diğer oyuncular ise ebenin korunaksız bıraktığı ebe duvarına "Sobe!" diye bağırarak dokunmaya çalışırlar. Dokunabilen kişiler sıradaki elde ebe olmaz. Ebe birini bulduğunda (gördüğünde) o kişinin adını yüksek sesle söyler ve o kişi ebelenmiş olur.

Eğer ebe bir kişi görüp de onun adını yanlış telaffuz ederse diğer oyuncular saklandığı yerden çıkar ve "Çanak çömlek patladı!" diye bağırırlar. El iptal edilir ve ebe olan kişi yeniden ebe olur.

Köşe kapmaca
Köşe kapmaca genellikle sokakta oynanır. Avlu gibi duvarları (dolayısıyla köşeleri) olan alanlar idealdir. Köşelerin yetersiz olduğu durumlarda bina girişleri, iki ağaç ya da pencere arası gibi yerler de köşe kabul edilebilir. Oyun genellikle az sayıda kişiyle oynanır. Ebe alanın ortasında durur ve her oyuncu bir köşeye geçer. Oyuncular ebeye yakalanmadan, birbirleriyle köşeleri sürekli değiştirmeye çalışırlar. Bu değiştirme sırasında ebeye yakalanan oyuncu köşesini kaybeder ve kendisi ebe olur. Oyuncular, sözde yer değiştiriyormuş gibi hareket edip ebeyi yanıltabilir. Herhangi bir oyuncu sürekli bir köşede bekleyemez.

Yağ satarım bal satarım
Yağ satarım bal satarım oyununda önce bir ebe belirlenir. Oyuncular yüzleri birbirine dönük, daire oluşturacak biçimde yere otururlar. Ebe bir mendilin ucunu düğümleyerek eline alır. Bunu arkasında saklayarak oturan grubun çevresinde -genellikle sekerek- dolaşmaya başlar. Bu sırada da oyuna adını veren şarkıyı söyler:

Yağ satarım, bal satarım
Ustam hasta/ölmüş ben satarım
Ustamın kürkü sarıdır
Satsam 15 liradır
 Zambak zumbak
 Dön arkana iyi bak

Oturanların etrafında (çemberin dışında) dolaşırken, mendili gizlice oyunculardan birinin arkasına (yere) bırakır. Arkasına mendil bırakılan oyuncu, bunun farkına vardığı anda mendili alarak ebeyi kovalamaya başlar. Ebe, yakalanmadan kalkan oyuncunun yerine oturursa, mendil kendisinde kalan oyuncu yeni ebe olur; yakalanırsa ebelik yapmaya devam eder.

Körebe

Körebe oyunu en az birkaç oyuncuyla oynanır. Oyuncu sayısı arttıkça oyun zorlaşır ve daha zevkli hâle gelir. Önce ebe belirlenir ve ebenin gözleri bir bezle bağlanır. Oyun adını, ebenin gözlerinin bağlanmasından alır. Oyuncular ebenin çevresinde bir halka oluştururlar ve genellikle şu şarkıyı söyleyerek ve el çırparak ebe etrafında dönerler:

Türkü söyler döneriz
Bil bakalım biz kimiz
Elindeki değnekle
Göster bizi körebe

Ebe bu sırada kollarını öne doğru uzatarak diğer oyunculardan birine dokunur. Dokunduğu kişinin başını, yüzünü ve üstünü elleriyle yoklar. Kim olduğunu anlarsa, dokunduğu oyuncu ebe olur. Tanıyamazsa, oyun aynı ebe ile devam eder.

Aspirin

İki aşamalı bir kovalamaca oyunudur. Kalabalık bir grupla oynandığında daha zevkli olur.

Oyundan önce bir doktor seçilir. Doktor 1'den 10'a kadar bir sayıyı aklından tutar ve diğer oyunculardan bu sayıyı tahmin etmelerini ister. Oyuncular sırayla tahminde bulunurlar. Sayıyı bulanlar doktorun yardımcısı olur ve ebelikten kurtulur. Kimse bilemezse herkes yeniden tahminde bulunur. İkinci turda doktor yeniden bir sayı tutar ve bu süreç sayıyı bilemeyen bir kişi kalana (diğer oyuncuların hepsi doktorun yardımcısı olana) kadar devam eder. Sona kalan (doktorun yardımcısı olamayan) çocuk ebe olur.

Ebe, diğer oyuncuları yakalamaya çalışır. Birini yakaladığında "Aspirin!" diye bağırır. Yakalanan oyuncu da ebeye katılır ve diğerlerini yakalamaya çalışır. Sona kalan (yakalanmayan) oyuncu oyunu kazanır.

Aspirin oyununda oyuncu sayısı az ise doktor daha küçük (örneğin 1'den 5'e kadar) bir sayı tutabilir.

Kısa versiyonu

Kısa aspirin oyununda doktor aynı zamanda ebedir. Oyunculardan biri doktorun tuttuğu sayıyı tahmin ettiğinde doktor "Aspirin!" diye bağırır ve diğer oyuncuları kovalamaya başlar. Yakalanan oyuncular da ebeye katılır ve diğerlerini yakalamaya çalışır. Sona kalan (yakalanmayan) oyuncu oyunu kazanır.

İsim ebesi

İsim ebesi oyununda yerden yüksek oyununa benzer. İlk önce oyuncular yan yana dururlar ve 1 2 ve 3 deyince hepsi karşıdaki yüksekliğe geçen bu koşmacayı en yavaş bitiren ise ebe sayılır.Ebe herhangi 29 harften herhangi bir harf söyler ve oyuncular bu harfle başlayan bir şarkı bulurlar ancak bu harf ya şarkının en başında ya da nakaratın başında olur ortadan başlanmaz.En sonunda geriye kalan kişi için bir süre beklenir eğer bulamazsa ve kişi görmeden karşıya geçemezse 10'a kadar sayılır eğer bu süre içinde de bulamazsa bu kez o oyuncu ebe olur.

Gölge kovalamacası
Gölge kovalamacasını oynayabilmek için güneşli bir hava gerekir. Bu oyun, ebe olan oyuncunun öbür oyuncuların gölgelerine basma esasına dayanır. Bu oyunda, ebenin gölgeye basıp basamadığına karar verecek bir de hakem seçilir.Oyun  bu  şekilde  devam  eder.En  son  kalan  kişi  1.  seçilir.Bir  el  boyunca  dokunulmazlık kazanır

Siyah adam

Oyun alanı üç sahaya bölünmüştür: birbirine bakan iki küçük yan saha ve av için gerekli olan uzun bir orta saha. Yan alanlar arasındaki mesafe, oyuncuların becerisine ve sayısına bağlı olarak artırılabilir. Oyuncular kendi karelerini seçer, bunlardan biri Siyah adam tarafından işgal edilirken (A karesi), diğer tüm oyuncular karşı taraftaki karede (B karesi) sıralanır. Siyah adam "Siyah adamdan kim korkar?" diye bağırır, bunun üzerine diğer oyuncular "Hiç kimse!" diye bağırır ve aynı anda kendi yan sahalarını terk ederek oyuncuları kovalayan Siyah adama yakalanmadan karşı yan sahaya koşarlar. Omzuna ya da sırtına aldığı üç darbeden ve "Bir, iki, üç!" çağrısından sonra Siyah adam rakip sahaya giderken mümkün olduğunca çok oyuncuyu yakalamaya çalışmalıdır. Yakalanan her oyuncu Siyah adama katılır ve diğerlerini yakalaması için ona yardım eder. Siyah adam ve yardımcıları diğer oyuncuları yakalamak için el ele tutuşabilir. Yaklaşan düşmandan kaçmak için oyun alanının sınırlarının ötesine koşan herkes yakalanmış sayılır. Oyun herkes yakalanana kadar devam eder. Yakalanan son (bazen ilk) oyuncu bir sonraki oyunda Siyah adam olur veya kalan son oyuncu üç tur boyunca yenilmezse, bir sonraki oyunda Siyah adam olması için bir oyuncu seçebilir.

Diyalog:
Siyah adamdan kim korkar?
Hiç kimse!
Siyah adam geldiğinde ne yaparsınız?
Sonra da kaçarız!

Top oyunları

Yakar top
Yakar top veya yakan top, oyunu sayıları eşit iki grup ile oynanır (en az dört kişi iki kişi bir gruba iki kişi de bir gruba). Sonra ikiye bölünen bir uzunluğu kapsayan iki çizgi çizilir bu çizgiler eşit aralıkta olmak üzere ortadan bir çizgi ile ayrılır. İlk önce yazı tura atılarak topun hangi gruptan başlayacağı seçilir. Sonra herkes istediği sahaya geçer (tabi herkes kendi grubunun sahasına geçer). Her grubun bir kalecisi olur. Kaleciler orta çizginin ayırdığı iki çizgiden birine geçer ama grubunu vurmamak için grubunun olmadığı tarafa geçer. Bu oyunda en önemlisi kimse can veremez vurulan kaleye geçer topu havadan kapan can tutmuş olmaz yere değdikten sonra top size değerse vurulmuş sayılmazsınız vurulduğunuzda herhangi bir kişi yere değmeden o topu kaparsa vurulmuş olmazsınız ve kaleciniz topu size yollarken topu tuttuktan sonra yere düşürmüş veya bir yerinize değip topun yere düşmesi sizin oyundan çıkmanızı sağlamaz çünkü kendi kaleciniz. Ve bazı oyunların kuralları farklı oyuna başlarken kurallara belirlemelisiniz sonra kurallar hiç değişmez. Pas tutmak için topun üstten yani yukarıdan gelmesi gerekir.

İstop
İstop oyununda oyuncular bir daire oluştururlar. Ebe olan oyuncu topu hızla dikey olarak havaya atar ve top yükselirken bir isim söyler. İsmi söylenen kişi topu tutmaya çalışır. Topu havada (yere düşmeden) tutabilirse aynı şekilde o da bir isim söyler. Tutamazsa bu kez bir renk söyler ve oyuncular oyun alanında bu rengi bulmaya (ve genellikle o renkteki nesneye temas etmeye) çalışırlar.

Aynı esnada ebe elindeki topla diğer oyunculardan o rengi henüz bulamayanlardan birini vurmaya çalışır. Vurabilirse o kişi ebe olur ve oyun yeni ebeyle aynı şekilde devam eder. Eğer herkes rengi bulabildiyse eski ebe ebeliğe devam eder.

Top yetiştirme
Oyuncular eşit iki gruba ayrılır. Gruplar arka arkaya sıraya dizilir ve herkes bacaklarını omuz genişliğinden biraz fazla açarak bekler. Grupların başındaki oyunculara birer tane top verilir. Başla işaretiyle öndeki oyuncular topu bacak arasından arkadaki oyuncuya verirler. Bu şekilde top yere düşmeden en arkadaki oyuncuya ulaştırılır.

En arkadaki oyuncu elinde topla koşarak sıranın başına geçer ve topu bacak arasından ikinci oyuncuya verir. Oyun bu şekilde ilk oyunculardan biri tekrar başa gelene kadar devam eder. İlk bitiren grup kazanır.

On pas
Futbol topuyla, nispeten yaşça büyük oyuncular arasında oynanan bir oyundur. Oyuncular iki grup oluşturacak şekilde ayrılır. Gruplar arasında kura çekilir ve kurayı kazanan grup oyuna başlar. Topu alan takım kendi takım arkadaşlarıyla havadan paslaşmaya başlar. Kendi aralarında paslaşırken ona kadar (her bir pası) yüksek sesle sayarlar.

Paslaşma devam ederken topun yere düşmesi, rakip oyuncuların eline değmesi veya rakip takımın eline değip yere düşmesi halinde saymaya sıfırdan başlanır. On pası tamamlayan takıma bir puan verilir. Topu puan alan takım oyuna sokar. Grup içinde paslaşırken rakibi de tutma, çekme ve itme olmayacaktır. Kurallara uymayanlar oyundan elenir.

9 aylık veya 21

En az iki kişi ve basketbol topu ile oynanan bir oyundur. Oyun kalabalık bir grupla oynandığında daha zevkli hale gelir. Herkes tek başınadır, yani takım yoktur. Potaya göre 1, 2 ve 3 sayılık konumlar belirlenir (oyuncular genellikle pota önünde yarım daire oluştururlar). Bazı versiyonlarında her sayı 1 puan değerindedir. Oyuncular sırayla farklı konumlardan durarak basket atışı yaparlar. Belirlenen skora (genellikle 9 veya 21) ilk ulaşan kazanır.

Bir başka versiyonunda kimin ebe olacağını belirlemek için uzak bir noktadan sırayla basket atışları yapılır. Basket atanlar kenara ayrılır ve atamayanlar kendi aralarında yarışırlar. Böylece en sona kalan kişi (en fazla ıskalayan kişi) ebe olur. Ebe olan kişi potanın altında bekler ve diğer oyuncular sırayla yarım daire şeklindeki konumlarından atış yaparlar. Eğer ebe diğer oyuncuların attığı sayılar sonucu belirlenen skora ulaşırsa oyunu kaybeder (oyundan çıkar). Oyunculardan biri basket atamazsa ebe olur ve eski ebe oyuncuların en başına geçerek herkesi bir yan konuma kaydırır. Oyun bu şekilde biri elenene veya bir kişi sona kalıp şampiyon olana kadar devam eder.

Kâğıt-kalemle oynananlar

İsim, şehir, hayvan, bitki, eşya oyunu
Önce bir kağıda dikdörtgen şeklinde tablo çizilir. Bu tabloya isim,şehir,hayvan, bitki,eşya,puan ve harf  yazılır. Bir kişi içinden alfabeyi sayar, yanındaki kişi ona "Dur" değince sayan kişi durur, kaldığı harfi söyler ve bununla ilgili isim, şehir bitki hayvan eşya  bulunur. Eğer doğru bulunursa 10 puan verilir. Eğer diğer oyuncu bir soruyu boş bırakırsa ya da yanlış yazarsa, başka bir oyuncu doğru yaparsa 10 puanı ona geçer ve toplam 20 puanı olur. Fakat ikisi de aynı şeyi yaparsa yani mesela isim yerine ikinizde "A" harfinden "Ayşe" yazılırsa her oyuncu 5 puan alır.

Kim, kiminle, nerede, ne yapıyor?

Bu oyun kâğıt ve kalem ile en az 2 kişi tarafından oynanır. Her yaş grubunda oynanabilir. Kâğıt düzgün çizgilerle belirlenen soru adedi kadar sütuna bölünür ve her sütunun en üstüne bir soru yazılır (örneğin "kim"). Yaygın olarak kullanılan sorular; "kim", "kiminle", "ne zaman", "nerede", "ne yapıyor(du)", "kim gördü" ve "ne dedi"dir. Sorular grubun sayısına göre artırılabilir veya azaltılabilir. Oyuncuların arzusuna ve yaşına göre argo cevapların uygun olup olmadığı önceden kararlaştırılır.

Oyuncu adedi kadar kâğıt-kalem gereklidir. Oyuncular birbirlerinin cevaplarına bakmadan (birinci sorudan başlayarak) "sadece bir bölümü" doldurur. Sonra bu bölüm cevap görünmeyecek şekilde katlanır, kâğıtlar diğer oyuncularla değiştirilir ve yazma işlemine sıradaki soruyla devam edilir. Tüm bölümler doldurulduğunda kâğıtlar açılır ve cevaplar düzgün bir cümle kuracak şekilde sırayla okunur. Ortaya komik cümleler çıkar. Genellikle puanlama ya da kazanan-kaybeden bulunmaz.

Amiral battı

Amiral battı iki oyuncuyla oynanır. Oyunun amacı kareli bir kâğıt üzerinde koordinat vererek (gemilerin yerlerini tahmin ederek) rakibin gemilerini batırmaktır. Öncelikle her iki oyuncu da kâğıtlarına iki büyük kare çizer ve bunları enine ve boyuna 10x10'luk 100 kareye bölerler. Sütunların başına sol üstten A'dan başlayarak sağa doğru harfler, satırların başına da da 1'den 10'a kadar, yukarıdan aşağıya rakamlar yazılır (bkz. sağdaki çizim). Büyük karelerden biri oyuncunun kendi savaş alanını, diğeri rakibinin savaş alanını temsil eder. Her oyuncu kendi savaş alanının kareleri içine kendi savaş gemilerini yerleştirir (gizler): Bir adet amiral gemisi (4 kare uzunluğunda), iki adet kruvazör (3 kare uzunluğunda), üç adet muhrip (2 kare uzunluğunda) ve dört adet denizaltı (1 kare) savaş alanına gizlenir.

Oyunculardan biri, elindeki boş kareler üzerinden, önce bir harf sonra da bir rakam söyleyerek (örneğin C7: C sütunu ile 7. satırın kesiştiği kare) rakibinin gemilerini vurmaya çalışır. Gemiyi bulduğunda (isabetli atışta) da gemiyi yaralamış veya -o gemiye ait tüm kareleri vurduysa- batırmış olur. Gemileri saldırıya uğrayan oyuncu da karşısındakine, "Amiral yara aldı", "Bir denizaltı battı" türünden bilgi verir. Üç atıştan sonra sıra öbür oyuncuya geçer. Oyunu, rakibin tüm gemilerini batıran taraf kazanır.

S.O.S
Kareli ya da düz bir kâğıda, düzenli aralıklarla soldan sağa ve yukarıdan aşağıya, hayali bir kare oluşturacak biçimde eşit sayıda noktalar koyulur. Örneğin, 10 x 10 bir kare oluşturacak gibi 100 adet nokta işaretlenir. Oyun iki kişiyle oynanır. Oyunu başlatan kişi, iki noktayı birleştiren bir çizgi çeker. Amaç çizgileri kareye tamamlayarak, en çok kutuyu elde etmektir. Son çizgiyi çizip kareyi tamamlayan oyuncu, karenin içine kendi işaretini koyar (örneğin, adının baş harfini). Rakipler birbirlerine kutu kaptırmamaya bakarlar. 100 karelik bir bir oyunda 51 ve daha fazla kare alan oyunu kazanır.

XOX
"XOX", kâğıt kalemle oynanan en basit oyunlardan biridir. İki oyuncuyla oynanır. Kâğıda karşılıklı dört çizgi çizilir ve ilk oyuncu karelerden birine bir "çarpı", öbürü ise başka bir kareye bir "sıfır" koyar. Oyun böylece sürer ve oyuncular dikey, yatay ya da çapraz sırada üç çarpı ya da üç sıfır elde etmeye çalışırlar.

Dikiş-nakış
Dikiş-nakış veya iğne-iplik oyunu, eşit sayıda oyuncudan oluşan iki grupla oynanır. Her gruba bir dikiş iğnesi ve iplik verilir. "Başla!" uyarısıyla birlikte, her iki grubun ilk oyuncuları ipliği iğneye geçirir. İkinciler çıkarır, üçüncüler geçirir, böylece sonuncu oyuncuya kadar oyun sürer. Önce bitiren grup oyunu kazanır.

Sözcük bulma
Sözcük bulma, çocuklar ile yetişkinlerin birlikte oynayabildiği bir oyundur. İki takım arasında oynanır. Hakem tarafından kendisine bir sözcük verilen oyuncu, sözcüğü kendi takımına pantomimle anlatmaya çalışır. Konuşmak kesinlikle yasaktır. Takım, belirlenen sürede sözcüğü doğru olarak bilirse 1 puan kazanır.

"Keçiboynuzu" gibi bileşik sözcükler bölünerek anlatılabilir. Oyunda sinema, müzik gibi temalar belirlenebilir.

Hımbıl
Hımbıl oyununda oyuncular çember şeklinde otururlar. Oyuncu sayısı kadar nesneler belirlenir. Nesneler; meyve, sebze, şehir, hayvan ve marka ismi olabilir. Bu nesnelerden oyuncu sayısı kadar bir kağıda yazılır ve oyuna başlanır. Tüm kağıtlar katlanıp yere bırakılır ve her oyuncu eşit sayıda kağıt alır. Oyuncular yanındaki oyuncuya bir kağıt vererek oyun saat yönünde ilerler. Oyunda amaç aynı nesnelerin yazdığı tüm kağıtları toplamaktır. Aynı nesneleri toplayan oyuncu oyuncuların ortasına elini yere vurarak 'Hımbıl' der. Diğer oyuncular da hımbıl yapan oyuncunun elinin üzerine hızlı bir şekilde hımbıl yapar. Hımbıl yapma sırasına göre puan kazanılır. Oyun bu şekilde devam eder. Oyun sonunda en çok puan toplayan oyuncu oyunu kazanır.

Bellek ve algı oyunları

Teyzem çarşıya gitti
Teyzem çarşıya gitti oyunu grup halinde oynanır. İlk oyuncu "Teyzem çarşıya gitti ve... ([örneğin] "a" harfi ile başlayan bir nesne) aldı" der. İkinci oyuncu bu cümleyi tekrarlayıp, "a" harfi ile başlayan yeni bir nesnenin adını söyler. Oyuncuların "Teyzem çarşıya gitti ve bir ananas, bir atkı, bir ayakkabı, bir anahtar (...) aldı" şeklinde önceden söylenen nesneleri anımsaması ve her seferinde yeni bir nesne adı ilave etmesi gerekir. Sözcük bulamayan, söylenen nesneleri unutan ya da çok bekleyen oyuncu o eli kaybeder ve bir sonraki oyuna kadar bekler.

Babam Çin'den geldi
Daha çok küçük yaştaki, kalabalık oyuncu grupları için uygundur. Bu oyunda, oyunu başlatan oyuncu "Babam Çin'den geldi," dedikten sonra, yanındaki oyuncu "Ne getirdi?" diye sorar. Örneğin yanıt "bisiklet" ise, tüm oyuncular hayali bir pedalı çevirmeye başlar. İkinci oyuncu da, "Babam Çin'den geldi," der ve "Ne getirdi?" sorusuna, örneğin "Yelpaze" yanıtı verdikten sonra, oyuncular pedal çevirmeyi sürdürürken, bir yandan da yelpazelenmeye başlar. Oyun hareketle tarif edilebilecek nesneler söyleyerek devam eder.

Çağrışım oyunu
Oyununda oyunculardan biri aklına ilk gelen sözcüğü (örneğin, deniz) söyler. Sonraki oyuncu bu sözcüğün çağrıştırdığı bir başka sözcüğü söyler (örneğin, balık). Oyun bu şekilde birbirini çağrıştıran sözcüklerle sürer ve böylece bir sözcükler zinciri oluşur. İlgisiz sözcük söyleyen kişi oyun dışı kalır. Her oyuncu üçer sözcük söyledikten sonra oyun durur ve zincirin hiçbir halkasını atlamadan geriye doğru, yeniden "deniz" sözcüğüne ulaşmaya çalışılır.

Nesi var?

Nesi var? oyununda bir kişi ebe seçildikten sonra, diğerleri birlikte bir nesne ya da kişi belirlerler. Ebe her çocuğa sırayla "Nesi var?" diye sorarak, aldığı dolaylı yanıtlarla belirlenmiş nesnenin ne olduğunu anlamaya çalışır. Bir sürahinin nesne olarak belirlendiğini varsayalım:

Ebe: Nesi var?

Oyunculardan biri: Kulbu var

Ebe: Nesi var?

Oyunculardan biri: Suyu var.

Ebe: Nesi var?

Oyunculardan biri: Camı var

Ebe kimin yanıtından sonra tutulan nesneyi bilirse, o ebe olur ve oyun böyle devam eder. Ebenin daha önceden saptanan sayıda soru sormasına karşın nesneyi bilememesi durumunda, ebeliği sürer.

Hafıza Oyunu
Bu oyunda çeşitli nesneler herkese bir dakika süreyle gösterilir. Seçilen nesnelerin kolay akılda kalacak türden olmamasına dikkat edilir. Tepsi ortadan kaldırıldıktan sonra, her oyuncu aklında kalan nesnelerin adlarını yazar. Nesnelerin çoğunu hatırlayan kişi oyunu kazanır.

Tatma oyunu
Bu oyunda, yarım düzine kadar bardak değişik içeceklerle doldurulur. Oyuncuların gözleri bağlanır ve yalnızca tadına bakarak bardaklardaki içeceklerin ne olduğunu anlamaları istenir.

Ne Kokuyor?
Tatma oyununa benzer bir oyundur. Fincan tabaklarına adaçayı, nane, kekik, tütün gibi şeyler koyulur. Her tabağın üzeri bir bez parçasıyla örtülür. Oyuna katılanlar kokularından tabaktakilerin ne olduğunu anlamaya çalışır.

Neyin sesi?
Bu oyunda oyuncuların gözleri bağlanır.  Oyuncular, tahta bir yüzeye yüksekten bırakılan nesnelerin çıkardığı sesten ne olduğunu anlamaya çalışırlar.

Müzikli ve şarkılı oyunlar

Paketi geçir
Paketi geçir oyunu, ödülle sonuçlanan bir oyundur. Ödül olarak belirlenen bir nesne kâğıtla birkaç kat sarılır. Oyuncular bir halka oluşturacak biçimde otururlar ve müzik çalarken paketi birbirlerine geçirirler. Müzik durduğu anda elinde paket kalan oyuncu onu açmaya başlar, ama müzik yeniden başlar başlamaz paketi diğerine geçirir. Oyuncular paketin katlarını tek tek açmak zorundadır. Paketin en son katını açan ve nesneyi ortaya çıkaran oyuncu oyunu kazanır ve ödülü alır.

Sandalye kapmaca
Sandalye kapmaca oyununda, sandalyeler halka oluşturacak biçimde sırt sırta dizilir. Sandalyelerin sayısı oyuncuların sayısından her zaman bir eksiktir. Oyuncular müzik çalarken sandalyelerin çevresinde müziğin ritmine uyarak yürürler. Müzik durunca en yakın sandalyeye otururlar. Açıkta kalan oyundan çıkar ve her duruştan sonra da  bir sandalye eksiltilir. Böylece sonunda bir sandalyenin çevresinde dönen iki oyuncu kalır. Sandalyeyi kapan kazanır.

Müzikle zıplama
Müzikle zıplama oyununda, oyuncular müzik çalarken zıplarlar. Müzik durduğunda yere oturup bağdaş kurarlar. Bağdaş kurmada sona kalan oyuncu oyundan çıkar.

'Şarkılı' yerden yüksek
Bu oyun aynı yerden yüksek oyunu gibidir.Ancak bu oyunda ebe alfabeden bir harf söyler (Ğ hariç). Oyuncular ebenin söylediği harf ile başlayan bir şarkı söyleyerek bulundukları yerden başka yere (ebe olan kişiden yüksek) doğru ebeye yakalanmadan geçerler. Ebe diğer oyuncuları şarkı söylerken ebeleyemez ama şarkı bulamayan ve söyleyemeyen kişiler karşıya kaçabilir ve ebe onları ebeleyebilir. Karşıda tek bir kişi varsa ebe çok az bekler ve 10'dan geriye sayar. Ebe saymayı bitirdiği zaman karşıda tek kalan kişi ebe olur. Bu oyunda kurtarma da vardır. Kurtarma şöyle olur: Söylenen harfle bir şarkı bilen kişi karşıdan bir kişiyi kendi şarkısıyla karşıya geçirir.Oyun böyle devam eder.

Sözcük oyunları

Sıcak-soğuk
Sıcak-soğuk oyununda bir nesne belirlenir. Ebe seçiminden sonra belirlenen nesne bir yere saklanır. Ebe nesneye yaklaşırsa, çocuklar hep bir ağızdan "sıcak", uzaklaşırsa da "soğuk" derler. Bu oyun, cisimin yerini belirtmek için el çırparak da oynanır. Ebe saklanan cisime yaklaştıkça el çırpma kuvvetlenir, uzaklaştıkça yavaşlar. Ebe nesneyi bulunca yeni ebe seçilir.

Cicoz
Cicoz yüzük uzun bir sicime geçirilir ve sicimin iki ucu birbirine bağlanır. Oyuncular bir halka oluşturarak otururlar, bir elleriyle ipi tutarken öbürüyle cismi ebeye göstermeden birbirlerine geçirirler. cisim elden ele geçerken, "Al cicozu, ver cicozu, geldi cicoz, gitti cicoz. Haniya cicoz, işte cicoz. Kimde cicoz, bende cicoz" diye bir türkü tuttururlar. Ortada duran ebe cismin kimin avucunda olduğunu tahmin etmeye çalışır; şüphelendiği oyuncuya elini açtırır. cismi bulursa ebeler değişir. Bulamazsa oyun sürer.

Bom
"Bom Oyunu"nda, genellikle 8-10 ya da daha çok sayıda kişi oturarak  bir halka oluşturur. Oyunculardan biri "Bir"den itibaren sırayla saymaya başlar. Sayarken oyuncunun, beş, on, on beş gibi beşin katlarının yerine "Bom" demesi gerekir. "Bom" demeyi unutarak sayı söyleyen oyuncu oyundan çıkar. Hiç yanlış yapmayarak sona kalan kişi oyunu kazanır. Oyunu biraz zorlaştırmak için üçün ya da yedinin katları da "Bom" olabilir.

Gezginin masalları
"Gezginin Masalları Oyunu"nda ilk oyuncu yanındakine "Duyduğuma göre A....'ya geziye gidiyormuşsun. Orada ne yapacaksın?" diye sorar. Yanındaki oyuncunun, sözcükleri "A" harfiyle başlayan bir yanıt vermesi gerekir. Örneğin, "Anneme çiçek alacağım" gibi. Bundan sonra ikinci oyuncu, üçüncüye aynı soruyu "B" ile başlayan bir yer söyleyerek sorar ve oyun böylece sürer.

Ünlüler
"Ünlüler Oyunu"nda, oyunu yöneten bir harf söyler. Amaç, o harfle başlayan bilim adamı, devlet adamı, sanatçı, sporcu gibi ünlü kişilerin adlarını sıralamaktır. Örneğin "A" ile başlayan Atatürk, Aristo, Andersen, Arşimed gibi. En çok ad yazan oyunu kazanır.

Hece oyunu
"Hece Oyunu"nda ilk oyuncu bir sözcük söyler. Yanındaki bu sözcüğün son hecesiyle başlayan yeni bir sözcük türetir. Örneğin "reklam"dan sonra "lamba". Bundan sonraki oyuncu "başak" dedikten sonra, yanındaki oyuncunun "şak" hecesiyle başlayan bir sözcük bulması gerekir. Bulamayan kişi oyundan çıkar. Sona kalan oyuncu oyunu kazanır.

Hortlak
"Hortlak" oyununda her oyuncu, özel adlar dışında bir sözcük oluşturmak için sırayla alfabeden bir harf söyler. Ama sözcüğün kendisinde bitmesini engellemeye çalışır. İlk oyuncu "s", ikinci "i", üçüncü "n", dördüncü "e" diyebilir. Beşinci eğer "k" derse, sözcük tamamlanmış (sinek) olur ve beşinci oyuncu bir "can" kaybeder. Oyunda üç can kaybeden oyuncu "hortlak" olur. Üç harfli bir sözcük için ceza uygulanmaz.

Dedektif
"Dedektif Oyunu"nda, bir şapkanın içine oyuncu sayısı kadar katlanmış kâğıtlar koyulur. İki kâğıttan birine "Katil", öbürüne de "Dedektif" yazılır. Bu ikisi dışında kâğıtların tümü boş bırakılır. Her oyuncu şapkanın içindeki kâğıtlardan birer tane çeker. Dedektifi çeken oyuncu kimliğini açıklar. Tüm ışıklar söndürülür ve oyuncular evin içine dağılırlar. Bir süre sonra "Katil" kendine bir kurban seçer ve ona sarılır. Kurban "Katil var!" diye bağırarak kendini yere atar. Katilden başka herkes olduğu yerde kalır. Katil yerini değiştirebilir. Bundan sonra ışıklar açılır ve dedektif sorguya başlar. Sorgu sırasında katil dışındaki oyuncular doğruyu söylemek zorundadır. Katil ise istediği kadar yalan söyleyebilir.  Dedektifin katili bulabilmesi için iki hakkı vardır, bulamazsa katil serbest kalır.

Tıp
Tıp oyununda ebe veya hakem "tıp" der ve herkes susar. Kımıldamak serbesttir ancak konuşan veya sesli gülen kişi oyundan çıkar. Sona kalan kişi kazanır. Bazı versiyonlarında ebe diğer oyuncuları komik yüz ifadeleri veya şakalarla güldürmeye çalışır.

Estepeta
Estepeta tıpa benzer ancak kıpırdamanın da yasak olduğu bir oyundur. Ebe çocukların dalgın bir anını kollar ve "Estepeta!" diye bağırır. Ebeyi duyan çocuklar, oldukları yerde kalmak zorundadırlar. Ne kımıldayabilir, ne de konuşabilirler. Bu durum ebenin "Boz!" demesine kadar sürer. Ebe "Boz" demeden kımıldayan ya da konuşan olursa, bu kez o ebe olur.

Binek oyuncaklarıyla oynananlar

Salıncak
Oturup sallanmaya yarayan oyuncak.

Tahterevalli

Tahterevalli, genellikle çocuk bahçesi, park ve okul bahçelerine sabit kurulan ve iki ucuna en az birer çocuğun oturup biribirini yukarı aşağı indirip kaldırmasına yarayan oyun aracı. Tahterevalli, genellikle tam orta noktasından desteklenen bir tür kaldıraçtır.

Cezalar
Bazı oyunların sonunda, gülmek ve eğlenmek amacıyla oyunu kaybeden kişilere cezalar verilir. Cezalar genellikle zor veya cezalıyı komik duruma düşüren eylemler içerir: takla atmak, şarkı söylemek, alfabeyi tersten okumak, dört ayak üstünde emeklemek, sekerek bir yere gitmek gibi. Yaş grubu büyüdükçe cezalar da zorlaşabilir.

Kaynakça

Türk oyunları
Çocuk gelişimi

Çocuk oyunu


Les élections législatives françaises de 2022 dans la Moselle se déroulent les  et . Dans le département, neuf députés sont à élire dans le cadre de neuf circonscriptions.

Contexte

Élections législatives de 2017

Les élections législatives de 2017 voient La République en marche remporter sept des neuf sièges à pourvoir dans le département avec un score de 50.09 % des voix au second tour, le Mouvement démocrate, lui, se voit remporter un siège avec 6.22 % des voix. Les Républicains, avec 21.40 % des voix, perdent trois de leurs quatre sièges dans le département, tandis que le Parti socialiste perd l'intégralité de ses sièges restant, soit quatre sièges.

Élection présidentielle de 2022

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer  une nuance propre.

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Analyse
Cinq ans après avoir remporté huit des neuf circonscriptions du département, la majorité présidentielle recule principalement au profit du RN et dans une moindre mesure des LR et de la NUPES. Un recul local qui s'inscrit dans une tendance de recul au niveau national. Dans un département ou Marine le Pen a remporté cinq des neufs circonscriptions au second tour, le Rassemblement national parvient à obtenir des députés pour la première fois depuis 1986, raflant trois des cinq circonscriptions gagnés par Marine le Pen. Les deux autres circonscriptions sont remportés par les Républicains, qui bénéficient de leur ancrage local, notamment Fabien Di Filippo qui l'emporte largement dans la quatrième circonscription, ou Marine le Pen s'était imposé avec 57,4 % des voix à la présidentielle. Les quatre autres circonscriptions ayant votés pour Emmanuel Macron au second tour, sont pour la plupart remportés par le parti présidentielle, à l'exception de la troisième circonscription ou la candidate NUPES Charlotte Leduc l'emporte, faisant d'elle la seule élue de gauche du département. Dans cette circonscription ou Emmanuel Macron a réalisé 30 % des voix au premier tour et où Jean-Luc Mélenchon n'était arrivé que troisième, la candidate a bénéficié de l'alliance des forces de gauche lui garantissant un accès au second tour, et de la division des forces macronistes, entre l'ancienne députée Les Républicains de la circonscription Marie-Jo Zimmerman, passée chez le parti Horizons de l'ancien premier ministre Edouard Philippe, et le députés LREM sortant Richard Lioger, bénéficiant du soutien officiel de la coalition présidentielle ENSEMBLE. Cette division provoque un duel entre le RN et la NUPES, remporté finalement par la NUPES. La victoire de la gauche est historique pour cette circonscription qui était représenté depuis sa création en 1988 par la droite, sans interruption.

Résultats par circonscription

Première circonscription

Député sortant : Belkhir Belhaddad (La République en marche).

Deuxième circonscription

Député sortant : Ludovic Mendes (La République en marche).

Troisième circonscription

Député sortant : Richard Lioger (La République en marche).

Quatrième circonscription

Député sortant : Fabien Di Filippo (Les Républicains).

Cinquième circonscription

Députée sortante : Nicole Trisse (La République en marche).

Sixième circonscription

Député sortant : Christophe Arend (La République en marche - Territoires de progrès).

Septième circonscription

Députée sortante : Hélène Zannier (La République en marche).

Huitième circonscription

Député sortant : Brahim Hammouche (Mouvement démocrate).

Neuvième circonscription

Députée sortante : Isabelle Rauch (La République en marche).

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de la Moselle
 Liste des députés de la Moselle
 Élections législatives françaises de 2022

Moselle
Législatives, 2022

Élections législatives de 2022 en Moselle


Brodmann area 46, or BA46, is part of the frontal cortex in the human brain. It is between BA10 and BA45.

BA46 is known as middle frontal area 46. In the human brain it occupies approximately the middle third of the middle frontal gyrus and the most rostral portion of the inferior frontal gyrus.  Brodmann area 46 roughly corresponds with the  dorsolateral prefrontal cortex (DLPFC), although the borders of area 46 are based on cytoarchitecture rather than function. The DLPFC also encompasses part of granular frontal area 9, directly adjacent on the dorsal surface of the cortex.

Cytoarchitecturally, BA46 is bounded dorsally by the granular frontal area 9, rostroventrally by the frontopolar area 10 and caudally by the triangular area 45 (Brodmann-1909). There is some discrepancy between the extent of BA8 (Brodmann-1905) and the same area as described by Walker (1940).

Function
The dorsolateral prefrontal cortex plays a central role in sustaining attention and managing working memory, and has recently been shown to regulate self-control. It is one of the few cortical areas whose activity diminishes during REM sleep.

The high connectivity of this area within the frontal lobe as well as other parts of the brain means that damage can have a wide variety of effects. Lesions impair short-term memory, cause difficulty inhibiting responses, impair the ability to judge the relevance of stimuli, and cause problems in organization.

Recent research has shed light on the mechanism of working memory and the role of the dorsolateral prefrontal cortex. Studies using transcranial direct current stimulation (tDCS) observe changes in cortical activity due to either depolarization or hyperpolarization of underlying areas. The effect of these voltage shifts on activity in other structures is then measured. The goal of the studies is to identify the role of the dorsolateral prefrontal cortex in memory circuit modulation and learning.

In a limited research study, participants tested their baseline working memory with digit span exercises, then underwent tDCS for ten minutes before being retested with the exercises. Contrary to expectations, tDCS showed only minimal effects on working memory.

Due to the lack of coherent resources and data of the experiment, more WM experiments using tDCS need to be evaluated. Some applications being discussed involve using tDCS adjunctively with cognitive remediation to enhance WM in neurologic and psychiatric conditions.

A recent study found that targeting Transcranial magnetic stimulation to Brodmann area 46 has better clinical efficacy treating depression, as its functionally is connected (negatively correlated) to Brodmann area 25.

Image

See also
 Brodmann area
 List of regions in the human brain

References

Sources

External links

 For Neuroanatomy of the area visit BrainInfo

46
Frontal lobe

Brodmann area 46


واتارو تاكاجي(高木 渉, Wataru Takagi) شخصية في المحقق كونان ضمن أفراد شرطة، كثير الظهور مع المفتش ميغوري, ليس ذكيا كثيرا لكنه نشيط ويبذل جهده على أكمل وجه، متواضع لايثق بنفسه كثيرا، يعمل في شرطة طوكيو مع الأنسة ساتو يملك مشاعر معها وتبادله نفس الشعور، حل بعض القضايا بمساعدة من كونان دائما مايطيع أوامر الآنسة ساتو, يستغرب أحيانا من ذكاء كونان.

«قصة حب في مقر شرطة المدينة»
أفراد مركز شرطة طوكيو بقيادة شيراتوري حقدوا كثيرا على تاكاجي بسبب حب ساتو له، شيراتوري الذي يبدوا من عائلة ثرية كان يريد كسب قلب ساتو مقابل تاكاجي الذي يئس من القرب من ساتو حتى أنه تخيل الطفل المستقبلي لشيراتوري مع ساتو !

وتستمر الأحداث حتى يعترف تاكاجي بحبه لساتو  في الحلقة 535..أما شيراتوري فقد عثر على الفتاة التي كان يبحث عنها وهي معلمة كونان في المدرسة كوباياشي

حلقات قصة تاكاجي مع ساتو
 146 قصة حب في مقر شرطة المدينة (الجزء الأول)
 147 قصة حب في مقر شرطة المدينة (الجزء الثاني)
 156 قصة الحب الثانية في مقر شرطة المدينة (الجزء الأول)
 157 قصة الحب الثانية في مقر شرطة المدينة (الجزء الثاني)
 205 قصة الحب الثالثة في مقر شرطة المدينة (الجزء الأول)
 206 قصة الحب الثالثة في مقر شرطة المدينة (الجزء الثاني)
 240 حادثة قطار الطلقة السريع (الجزء الأول )
 241 حادثة قطار الطلقة السريع (الجزء الثاني)
 253 قصة الحب الرابعة في مقر شرطة المدينة (الجزء الأول)
 254 قصة الحب الرابعة في مقر شرطة المدينة (الجزء الثاني)
 301 استعراض الشر والقداسة (الجزء الأول)
 302 استعراض الشر والقداسة (الجزء الثاني )
 304 مقر شرطة المدينة المضطرب: 12 مليون رهينة
 358 قصة الحب الخامسة في مقر شرطة المدينة (الجزء الأول)
 359 قصة الحب الخامسة في مقر شرطة المدينة (الجزء الثاني)
 390 قصة الحب السادسة في مركز الشرطة (الجزء الأول)
 391 قصة الحب السادسة في مركز الشرطة (الجزء الثاني)
 431 قصة الحب السابعة في مركز الشرطة(الجزء الأول)
 432 قصة الحب السابعة في مركز الشرطة(الجزء الثاني)
 449 حفل الزفاف المزيف
 487 قصة الحب الثامنة بين أفراد شرطة المدينة - الأصبع البنصر من اليد اليسرى
 530 حقيقة شائعة المدينة - هوية رجل المطرقة الحقيقية (الجزء الأول)
 531 حقيقة شائعة المدينة - هوية رجل المطرقة الحقيقية (الجزء الثاني)
 532 جرح الحب الأول (الجزء الأول)
 533 جرح الحب الأول (الجزء الثاني)
 534 الندبة الجديدة ورجل الصفير
 535 الندبة القديمة وروح الضابط
 681 بث الحياة المعلقة بالحب ( بداية البث ) الجزء الأول
 682 بث الحياة المعلقة بالحب ( حالة اليأس ) الجزء الثاني
 683 بث الحياة المعلقة بالحب ( دخول المسرح ) الجزء الثالث

مراجع

شخصيات أنمي ومانغا ذكور
شخصيات المحقق كونان
ضباط شرطة خياليون

واتارو تاكاجي


Gbelce este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.170 de locuitori.

Istoric
Localitatea Gbelce este atestată documentar din 1233.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Gbelce


Constantin C. Petolescu () este un istoric român, membru corespondent al Academiei Române în cadrul Secției de Științe Istorice și Arheologie (28 iunie 2018).

A fost prof. univ. dr. la Facultatea de Istorie, Universitatea din București și cercetător științific I la Institutul de Arheologie "Vasile Pârvan". Este specialist în istorie antică, epigrafie și arheologie clasică, autor a numeroase cărți, studii și articole de specialitate. Între 1997-2002 a fost membru în comitetul de conducere al Asociației Internaționale de Epigrafie Greacă și Latină. A fost redactor responsabil adjunct al colegiului de redacție al revistei «Studii și cercetări de istorie veche și arheologie» și corespondent pentru România al publicației Année épigraphique (Paris). A efectuat cercetări arheologice la castrele romane din Deva, Câmpulung, Voinești, Drobeta, Sucidava, Buridava, Slăveni. A urmat stagii de documentare în Germania (bursă DAAD, octombrie decembrie 1985), Italia (Institutul Arheologic German din Roma, noiembrie 1990 - ianuarie 1991), Elveția (Universitatea Lausanne, septembrie - octombrie 1991). A fost distins cu premiul "Vasile Pârvan" al Academiei Române pentru lucrarea Inscriptions externes concernant l'histoire de la Dacie romaine, vol. I-II, București, 1996-2000.

Lucrări publicate:

Cărți

 Les cultes orientaux dans la Dacie méridionale (colecția "Études préliminaires aux religions orientales dans l'Empire Romain", 54), E. J. Brill, Leiden, 1976, XVI + 71 p. + 32 pl. (coautor: Ion Berciu).

 Inscripțiile Daciei romane, II, București 1976, 276 p. + 46 pl. (coautor: Gr. Florescu).

 Decebal, regele Dacilor, Editura Academiei Române, București, 1991 (112 p. + 17 fig. în text).

 Scurtă istorie a Daciei Romane, Editura Didactică și Pedagogică, București, 1995 (180 p. + 2 fig. în text și 4 hărți).

 Inscriptions de la Dacie romaine. Inscriptions externes concernant l'histoire de la Dacie romaine (Ier- IIIe sičcles), vol. I. Les provinces occidentales, București, 1996 (238 p. + 8 pl.); vol..II. Zones de CIL III et CIL VIII, București 2000 (în pregătire pentru tipar) (Editura Enciclopedică).

 Dacia și Imperiul Roman, Editura Teora, București, 2000 (420 p.).

 Contribuție la tratatul de Istoria României, vol. I, București, 2001 p. 668-720 (Dacia în perioada 44 a.Chr.-106 p.Chr.).

 Epigrafia latină, Editura Ars Docendi, București, 2001 (272 p.+8 planșe).

 Auxilia Daciae. Contribuție la istoria militară a Daciei romane, București, 2002 (198 p.).

 Inscripții Latine din Dacia, București, 2005 (332 p.).

Articole și studii

 Vasile Christescu, Dacia NS 48-49, 2004-2005 (2005), p. 481-484 (în colaborare).

 Cariera centurionului M. Calventius Viator, Pontica 37-38, 2005, p. 195-198.

 Albata decursio, Analele Universității din Craiova. Seria științe filologice. Limbi și literaturi clasice, I, 2004, p. 164-169;

 Granița de sud-est a Daciei romane pe timpul împăratului Caracalla, Argesis, 14, 2005, p. 271-278;

 Organizarea administrativă a Daciei romane, Studii și articole de istorie, 71, 2006, p. 137-149;

 Organizarea provicială a Daciei, în catalogul expoziției Dacia Augusti Provincia, deschisă la Muzeul Național de Istorie, p.17-26;

 Cronica epigrafică a României (XXI-XXIV, 2001-1004), SCIVA, 54-56, 2003-2005, p. 337-396.

 Dacia e l'Impero. L'imagine della Dacia nel spazio geografico antico, Dacia N.S., 50, 2006 (2007), p. 77-84.

 Anthroponymie et histoire, Dacia N.S., 50, 2006 (2007), p. 121-126.

 Cronica epigraficǎ a României (XXV, 2005), SCIVA 57, 1-4, 2006 (2007), p. 211-222.

Editări:

 Studia historica et theologica. Omagiu profesorului Emilian Popescu, Iași 2003 (volum coordonat de C. C. Petolescu, T. Teoteoi și A. Gabor, 840 p.).

 Vasile Christescu, Viața economică a Daciei romane, Ars Docendi, București, 2004 (ediție îngrijită de C. C. Petolescu și Claudiu Christescu; reactualizare bibliografică și postfață de C. C. Petolescu).

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – P

Nașteri în 1943
Nașteri pe 20 februarie
Istorici români în viață
Membri corespondenți ai Academiei Române
Oameni din județul interbelic Mehedinți

Constantin Petolescu


Shandukai Gundiro  es un escultor de Zimbabue, nacido el 18 de enero de 1968 en Tafara.

Datos biográficos

Nacido en Tafara, Gundiro empezó a esculpir en 1988, trabajando con Tapfuma Gutsa y el Estudio Utonga. En su tiempo libre iba a trabajar en sus propias piezas, y después de un corto período de tiempo fue capaz de crear sus propias esculturas. De 1993 a 1998 trabajó con Dominic Benhura. Sus obras se encuentran en las colecciones del Parque de Esculturas Chapungu y la Galería Nacional de Zimbabue.

Notas y referencias

 Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XX
Zimbabuenses del siglo XXI

Shandukai Gundiro


Cugaru (japanski: 津軽海峡, Tsugaru Kaikyō) je morski prolaz između japanskih otoka Hokkaido i Honšu koji povezuje Japansko more s Tihim oceanom.

Nazvan je prema istoimenom zapadnom dijelu Aomori prefekture. Preko najužeg dijela prolaza od 19,5 km prolazi tunel Seikan koji povezuje poluotoke Cugaru na otoku Honšu i Matsumu na Hokkaidu. Također, postoji i trajektna linija koja povezuje otoke. U pomorskoj nesreći 26. rujna 1954. u prolazu je potonuo trajekt Tōya Maru te su pritom poginule 1,172 osobe.

Japanske teritorijalne vode pružaju se tri nautičke milje od obale (5,6 km) umjesto uobičajenih 12, prema navodima kako bi bio omogućen prolaz brodovima Američke mornarice s nuklearnim oružjem bez da krše japansku zabranu nuklearnog oružja na njegovom teritoriju. Dio kojim prolazi tunel Seikan pod suverenitetom je Japana, dok su dijelovi prolaza koji se smatraju međunarodnim vodama unutar japanske ekskluzivne ekonomske zone.

Engleski istraživač Thomas Blakiston primjetio je da su životinje na Hokkaidu srodnije životinjama sjeverne Azije, dok su one na Honšuu srodnije južnoj Aziji. Zbog toga je označio Cugarov prolaz kao zoogeografsku granicu, koja je danas poznata kao Blakistonova linija.

Izvori

Vanjske poveznice

Tjesnaci Tihog oceana (Azija)
Vodene mase u Japanu
Vodene mase Japanskog mora

Cugaru (prolaz)


Der Barn Bluff ist ein Berg im Westen des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt im Nordteil des Cradle-Mountain-Lake-St.-Clair-Nationalparks südlich des Cradle Mountain und bildet die Grenze der Einzugsgebiete des Murchison River und des Mackintosh River.

Mit 1.559 m Höhe ist der vierthöchste Berg der Insel und damit 14 m höher als der deutlich bekanntere Cradle Mountain.

Häufig ist er schneebedeckt, manchmal auch im Sommer. Der einzeln stehende Berg ist von den meisten Stellen des Nationalparks zu sehen und ist daher einer seiner wichtigsten Sehenswürdigkeiten. Für Bergsteiger und Wanderer ist er ein beliebtes Ziel.

Weblinks

 LISTmap (Barn Bluff). Department of Primary Industries an Water. Tasmanian Governement
  Tasmanian National Parks
 Barn Bluff bei SummitPost (englisch)
 Frank Hurley (Foto): Barn Bluff form Cradle Mountain, with wild flowers. National Library online collection. (1910–1962)

West Coast Municipality
Tasmanische Wildnis

Barn Bluff (Tasmanien)