خراب الشحم

سيرة لحضارات عريقة...

تقع منطقة خراب الشحم في محافظة درعا ب سوريا على الضفة الشرقية لوادي الزيدي، الذي ينبع من المنحدرات الغربية والجنوبية لجبل العرب على ارتفاع 1500 م عن سطح البحر. ويعتبر الرافد الرئيسي لنهر اليرموك اعتباراً من قرية زيزون في سوريا.

تحدها من الغرب بلدة تل شهاب السورية وبلدة الطرة الأردنية، ومن الشرق قرية اليادودة، بينما تمتد الأراضي الزراعية دون حدود من كلا الجهتين الشمالية والجنوبية.

اسمها القديم غير معروف ولم يتم التعرف على أصول اسمها الحالي، تضم بلدة خراب الشحم حوالي ثلاثة آلاف نسمة يعملون بالزراعة والرعي ولاسيما أن أغلبهم من البدو الرحل الذين تحولوا للاستقرار بناءً على المقومات المغرية لهذه المنطقة.

من خصوبة تربة إلى توافر مياه إلى وجود مراع كثيرة. وهذه المقومات تمتلكها المنطقة منذ آلاف السنين الأمر الذي جعلها موطنا للاستقرار المبكر.

وقد عانت هذه القرية من ويلات القصف من النظام فنجد فيها الكثير الكثير من المنازل المهدمة والمتضررة بسبب القصف العشوائي على المدنين وقد قدمت القرية عشرات الشهداء وعشرات المعتقلين ومن أبرز الشهداء القائد العسكري موسى الشنوان.

تحتوي منطقة خراب الشحم على الكثير من الكهوف والمغارات الطبيعية والأثرية التي تعود لمختلف العصور التاريخية، حصلت فيها تنقيبات أثرية عام 2004 نتج عنها اكتشاف أوان فخارية ومسلات برونزية وأدوات صوانية في غاية الأهمية تم عرضها في متحف درعا الوطني.

وتهتم هذه القرية بالتعليم والتعليم العالي اذ نجد فيها شهادات عليا وأهمها الطب اذ نجد فيها عددا من الاطباء والمهندسين وعددا كبيرا من الشهادات الجامعية الأخرى وهناك عدد من طلابها يدرسون في ارقى مدرسة ثانوية في المحافظة وهي ثانوية المتفوقين في درعا.

وكذلك يوجد عدد كبير من المغتربين في دول الخليج وأوروبا ولبنان وأستراليا
.

قرى محافظة درعا

خراب الشحم


مجبر بن إبراهيم بن سفيان أو مجبر بن إبراهيم بن سفيان الأغلبي كان من أفراد الأسرة الأغلبية وقد تولى عدة أعمال بإفريقية ثم وُلّي على صقلية، فخرج يريد أرض قلورية، فأسرته الروم، وحُمل إلى القسطنطينية فمات بها أسيرًا عام 285 هـ، وقد قال قصيدة وهو في أسره عند الروم وبعث بها إلى القيروان، ورددها أكثر الناس أيام بني الأغلب. مطلع القصيدة هو:

ويختم قصيدته بقوله:

أغالبة

مجبر بن إبراهيم بن سفيان


Gensyn er en dansk kortfilm fra 2006 instrueret af Maja Friis.

Handling
En visuel og poetisk fortælling om afsavn, forgængelighed, gensyn og afsked.

Medvirkende
 Lars Lunøe, Mand
 Elsa Marianne von Rosen, Kvinde
 Frank Bätge, Gartner

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Gensyn


Lazar Seferović (Zelenika, 1936.), crnogorski povjesničar umjetnosti i turistički djelatnik

Životopis
Rođen je 1936. u Zelenici kraj Herceg Novog. Nakon srednje glazbene škole upisao je studij povijesti umjetnosti i talijanskog jezika na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Djelatan je u Turističkom savezu Herceg Novog, Boke kotorske i Crne Gore. U kurikulu piše kako je bio «član Festivalskog savjeta Dubrovačkih ljetnih igara i Cetinskog bijenala». Dobitnik je «Oktobarske nagrade Herceg Novog 1983. godine i Zlatne povelje za životno djelo u kulturi i turizmu 2001 godine». Autor je knjiga: «Umjetničko blago Herceg-Novog» (1984. i 1987.); «Herceg-Novi – 22 sage o kulturnom blagu» (2006.) i «Od sveca i pape do pop i rock zvijezda – znameniti Novljani u svijetu» (2010.), te suautor Bokeška priča u 155. slika o mladosti Sv. Leopolda iz Herceg Novog. San mladog Bogdana Mandića (2011.).

Izvori

Životopisi, Herceg Novi
Povjesničari umjetnosti
Crnogorski znanstvenici

Lazar Seferović


Die Prinzessin-Astrid-Küste () ist ein Küstenabschnitt des ostantarktischen Königin-Maud-Lands. Sliegt zwischen dem 5° und 20° östlichen Längengrad. Nach Westen schließt sich die Kronprinzessin-Martha- und nach Osten die Prinzessin-Ragnhild-Küste an. Sie grenzt an die Lazarew- und die Riiser-Larsen-See, beides Randmeere des Südpolarmeers.

Entdeckt wurde die Küste im März 1931 von Kapitän Hans Halvorsen, der das Walfangmutterschiff New Sivilla steuerte. Die Küste wurde nach Prinzessin Astrid von Norwegen (* 1932) benannt.

Mehrere Länder haben Forschungsstationen in diesem Bereich.

Einzelnachweise

Küste Antarktikas

Prinzessin-Astrid-Küste


Waldeck Rochet (født 5. april 1905 i Sainte-Croix i Saône-et-Loire – død 17. februar 1983 i Nanterre, Hauts-de-Seine ved Paris) var en fransk kommunistisk politiker. Han var generalsekretær for det franske kommunistpartiet (PCF) mellem 1964 og 1972.

Politikere fra Frankrig
Kommunister fra Frankrig

Waldeck Rochet


O criză politică (sau criză de putere) apare atunci când neînțelegerile ivite între factorii de decizie ai unui regim politic sau guvern dintr-o țară par să nu se rezolve pe cale diplomatică
Articole care necesită citări suplimentare
. Aceasta este o fază gravă în evoluția situației politice a unui stat ce poate conduce la greve, proteste, mișcări sociale, revolte sau, mai grav, o revoluție sau un război.

Este important să se facă distincție între criza instituțională, care poate conduce la o nouă formă de regim politic (schimbarea constituției) și criza de regim, care poate conduce la o schimbare de guvern.

Forma cea mai gravă este revoluția, atunci când interdicția majoră pe care se bazează un sistem politic este abolită: cea a feudalismului a fost regicidul, Revoluția franceză a încălcat această interdicție și l-a ghilotinat pe rege.

O criză politică poate să apară într-un guvern minoritar, atunci când partidele politice nu ajung să se înțeleagă cu privire la probleme importante cum ar fi bugetul.

În Republica Romană au existat numeroase crize politice care au condus, în principal, la războaie civile precum acela dintre Marius și Sulla (Primul război civil dintre Marius și Sulla și Al doilea război civil dintre Marius și Sulla) sau cele din cadrul triumviratelor (primul triumvirat și al doilea triumvirat ).

Crize politice

Criză politică


Medzany este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 882 de locuitori. Se învecinează cu comuna Veľký Šariš.

Istoric
Localitatea Medzany este atestată documentar din 1230.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Medzany


Teori veya kuram, bilimde bir olgunun, sürekli olarak doğrulanmış gözlem ve deneyler temel alınarak yapılan bir açıklamasıdır. Kuram, herhangi bir olayı açıklamak için kullanılan düşünce sistemidir. Genel anlamda kuram, bir düşüncenin genel, soyut ve ussal olmasıdır. Ayrıca bir kuram, açıklanabilir genel bağımsız ilkelere dayanmaktadır. Bu ilkelere bağlı kalarak doğada sonuçların nasıl örneklendirileceğini açıklamaya çalışır. Sözcüğün kökü Antik Yunan'dan gelmektedir. Ancak günümüzde birçok ayrı anlamlarda kullanılmaktadır. Kuram, varsayımla (hipotez) aynı anlama sahip değildir. İkisinin de anlamı başkadır. Kuram bir gözlem için açıklanabilir bir çerçeve sağlar ve kuramı sağlayacak olan sınanabilir varsayımlar tarafından desteklenir.

Çağdaş anlamlarından biri de spekülatif ve genelleme doğasına vurgu yapmaktadır. Örneğin sanat ve felsefede kuramsal sözcüğü kolaylıkla ölçülebilir olmayan düşünceleri ve deneysel olayları tanımlamak için kullanılabilir. Felsefedeki anlam uzantısı olan kuram, hala tanrı bilimsel bağlamında kullanılan bir sözcüktür. Aristoteles'in tanımı olarak, arı kuram anlamına tamamen karşı olan "uygulama (pratik)", kuram tanımının çok sık çeliştiği bir sözcüktür. Tıbbın uygulamalı yanı insanları sağlıklı yapmaya çalışıyor iken tıbbi kuram, sağlık ve hastalık doğasını ve nedenleri anlamaya çalışıyor. Bu örnek tıpta kuram ve uygulamanın bir ayrımıdır. Bu iki olay birbiriyle ilişkilidir ancak hasta iyileştirmeden araştırma yapmak ya da bu iyileştirmenin nasıl olduğunu bilmeden bir hastayı iyileşirmek olanaklıdır.

Çağdaş bilimde, kuram, bilimsel kuram anlamı taşır ve bilimsel yöntem ile tutarlı bir biçimde yapılan ve çağdaş bilimin gerektirdiği ölçütlere uygun açıklamalardır. Kuram alanında bir bilim insanını anlamak için kuramının doğruluğunu olduğu gibi yanlışlığını da deneysel olarak kanıtlamak gerekir. Bilimsel kuramlarda bir şeyin hâla kanıtlanmamış olduğunu ya da düşüntülü olduğu varsayım sözcüğü ile belirtilir, kuram yaygın kullanımlarının tersine, bilimsel bilginin en güvenilir, titiz ve kapsamlı bir biçimidir. Bilimsel kuramlar kendi başına deneysel olarak sınanabilir. Varsayımlardan ve doğanın kesin koşulları altında nasıl davranış göstereceğini açıklayan bilimsel yasalardan ayrılırlar.

Bir kuram düzgüler ne üzerine ise varsayılabilir. Bu hedefleri, düzgüleri ve ölçünleri belirler.
Bir kuram bilgi tabanı oluşturabilir ve bu taban açıklayıcı modelleriyle uyuşmayabilir. Kuramsal yaklaşmak bu bilgi tabanını geliştirmektir.

Kökenbilim
Teori sözcüğü Türkçeye Fransızca théorie sözcüğünden geçmiş olup, bu sözcükse Fransızcaya Yunanca theoros 'gözlemci, izleyici' sözcüğünden geçmiştir. "Kuram" sözcüğü Türkçe 'kurmak' kökünden türetilmiştir.

Eski zamanlarda kullanımı
Teori (θεωρία, theoria) sözcüğü Antik Yunan filozofisinden teknik terim olarak türetilmiştir. Günlük kullanımda kuram "dikkatlice bakmak, seyretmek" demekti. Teknik anlamı doğasal olayların kuramsal ve uzun uzun düşünülmüş açıklamalarına denk gelmektedir. Aynı doğasal filozoflar gibi dalgın ve düşüntülü anlayış içindeydiler ve aynı yetenekli yazıcı ve esnaflar gibi bilgiyi öğrenmenin pratik yolları aramaktaydılar. Kuram kelimesi İngilizcede 16. Yüzyıldan beri kullanılmaktadır. Kuramın modern kullanımı gerçek anlamından türetilmiştir ancak yeni anlamlar da kazanmıştır. Yine de kuram gerçek anlamından temel alınarak doğanın düşünülmüş ve rasyonel yanımıdır.

İngiliz anlamına rağmen Yunanca'da daha olağan anlamları vardır. Görünen o ki θεωρία sözcüğü Yunan dilinde eski kayıtlara göre daha özel bir kullanıma sahiptir. Francis Comford "From Religion To Philosopy" kitabından Orphinclerin kuram sözcüğünü "tutkulu sempatik niyet" anlamında kullandıklarını öne sürmüştür.

Pisagor sözcüğün anlamını matematik ve bilimsel bilginin tutkulu sempatik niyeti olarak değiştirmiştir. Çünkü o böyle bir entelektüel takipçiliği varoluşun en yüksek mertebesine ulaşma yolu olarak kabul etmiştir. Pisagor'un yüksek bir mertebeye çıkmak için kuramı, duyguları ve bedensel arzuları bastırarak düşünmeyi sağlamaktır. Buna göre kuram kelimesine kesin anlamını veren Pisagor, klasik ve modern anlamından farklı olarak, doğal düşünce ve pratik olduğunu söylemiştir.

Resmi ve bilimsel biçimde kuramlar
Kuramlar belirli bir konuyu anlamak açıklamak ve gelecekle ilgili tahminler yapmak için kullanılan analitik araçlardır. Çok sayıdaki çeşitli konularda kuramlar vardır, sanat ve bilim gibi. Resmi bir kuram belirli bir içeriğe uygulanarak dilsel bir anlam yüklenirse anlamlı olur. Farklı alanlardaki kuramlar doğal dille ifade edilir, ancak genel formları daima matematiksel mantığın resmi diliyle aynı anlama gelecek şekilde oluşturulurlar. Kuramlar matematiksel, sembolik veya normal dille ifade edilebilirler ancak genellikle rasyonel düşünce ya da mantık prensiplerini takip etmeleri beklenir.
Kuramlar tartışılan konu hakkında doğru önermelerle ilgili cümlelerle oluşturulurlar. Fakat bu cümlelerde herhangi birinin doğruluğu her zaman kuramın tamamına göre değişir (görecelidir). Bu yüzdendir ki bir kurama göre doğru olan bir önerme başka bir kurama göre yanlış olabilir. Buna göre "O çok kötü bir insan" önermesi kişinin kim olduğuna ve "kötü insan" kuramının ne olduğuna göre doğru ya da yanlış olarak kabul edilemez.

Bazen iki kuram tamamıyla aynı açıklama gücüne sahiptirler çünkü aynı tahminlerde bulunurlar. Bu kuramlara, çiftine ayırt edilemez kuramlar denir ve ikisi arasındaki seçim uygunluğa veya felsefi tercihe indirgenir.

Matematiksel mantıkta kuramlar formu resmi olarak incelenir, özellikle de model kuramında. Kuramlar matematikte incelendiğinde genellikle resmi bir dille ifade edilirler ve netice kuralları diye adlandırılan izlekler altında kapalı önermelerdir. Bunun özel bir durumu aksiyomatik kuramdır, aksiyomlardan ve netice kurallarından oluşur. Kuram ise bu aksiyomlara netice kurallarını uygulayarak türetilebilir. Uygulamalarda kullanılan kuramlar gözlemlenmiş görüngülerin alıntılarıdır ve sonuç olarak ortaya çıkan kuramlar gerçek dünyada karşımıza çıkan olaylarla örtüşürler. Göze çarpan örnekler arasında aritmetik(Sayılardan soyutlaşan kavramlar), geometri(uzay kavramları) ve olasılık(rastgelelik kavramı) sayılabilir.
Gödel'in tamamlanmama kuramı gösteriyor ki, doğal sayıların ifade edilebilindiği tutarlı hiçbir kuram onunla ilgili bütün doğru önermeleri içeremez. Sonuç olarak, bazı bilgi tanım kümeleri matematiksel kuram olarak tamamen ifade edilemez. Fakat bu kısıtlama hiçbir şekilde bilimsel bilgiyi resmileştiren matematiksel kuramların oluşumuna ön aşama değildir.

Belirsizlik
Eğer kuramı destekleyen bir kanıt varsa ve bu kanıta karşıt bir kuram mevcutsa ve bu kuram kanıtlara dayanıyorsa: kuram belirsiz (aynı zamanda kuram bilgisinde belirsizlik de denebilir) olur. Belirsizlik epistemolojik kanıt ve sonuç arasındaki ilişkinin durumudur.

Kuramlar arası düşüş ve eleme
Eğer görüngü açıklamada ve öngörmede eski bir kuramdan daha iyi yeni bir kuram varsa yeni kuramın gerçekliği daha iyi açıkladığı inancında haklı olur. Buna kuramlar arası azalma denir çünkü eski kuramın terimleri yeni kuramınkilere azaltılabilir. Mesela, ışık, ses ve ısı ile ilgili geçmişte anladıklarımız bugün sırasıyla dalga sıkışmaları ve seyrelmeleri, elektromanyetik dalgalar ve moleküler kinetik enerji olarak azaltılmıştır. Birbiriyle ilişkilendirilen bu kuramlara interteoretik kimlikler denir. Eski bir kuramla yeni bir kuram bu şekilde paralelse aynı gerçekliği daha bütünsel bir şekilde açıkladığımız sonucuna varabiliriz.

Yeni bir kuramın yeni terimleri eski kuramların terimlerini azaltmıyorsa, bunun yerine tamamen yeni terimler koyuyorsa bu aslında interteoretik elemenin yanlış yorumlanmasıdır. Örneğin kalorik sıvıyla ilişkili olarak ısı transferi anlayışı ortaya koyan eskimiş bilimsel kuram ısının enerji kuramı ortaya konunca elenmiş oldu. Ayrıca phlogiston maddesinin yanıcı ve yıpratıcı materyallerden açığa çıktığı bir madde olduğu kuramı oksijenin reaktivitesi incelendiğinde elimine edilmiştir.

Felsefi kuramlar
Deneysel veri içermeyen kuramların bilimsel ve felsefi düşünce alanında olduğu gibi farklılıkları bulunur. En azından bazı temel felsefi önermelerin açıklamalarının doğruluğu bilimsel-deneysel gözlemlerle kesin olarak sınanamaz.

Bazı çalışma alanları "kuram" olarak adlandırılır çünkü bunların amacı bir konuya alanın yaklaşımını açıklayan itirazlardır. Bu varsayımlar gerçek kuramın basit önermeleridir ve bu alanın beliti (aksiyom) olarak düşünülürler. Çoğunlukla bilinen örnekleri sayı kuramı ve set kuramıdır, yine de edebiyat kuramı, eleştirel kuram ve müzik kuramı da bazı çeşitleridir.

Metakuramı
Felsefi kuramının çeşitlerinden birisi metakuramıdır. Metakuramı bir kuram hakkındaki konu ve meselelerle ilgilidir. Kısaca metakuramı bir kuram hakkındaki bir başka kuramdır. Metakuramlar diğer kuramların üst kuramlarıdır.

Politik kuramlar
Politik kuramlar yasa ve hükûmet hakkındaki etik kuramlardır. Politik kuram konusunu genel bakış, özel etik, politik inanç ve tutum ya da siyasetten alır.

Alt belirleme
Buna göre bir kuramı desteklemek için belirtilen mevcut kanıtların ışığında, ona zıt ve onunla tutarsız bir rakip kuram vardır.

Bilimsel kuramlar
Bilimde kuram, genel gerçeklerin tekrarlanarak kabul gören gözlem ve deneyleri baz alınarak doğal dünyanın bazı görünüşlerinin iyi doğrulanmış açıklamalarıdır. Kuramlar aynı zamanda kesinlikle uzak düşüncelerle uyuşmalıdır, çürütülebilir tutarlı doğru bir bilimsel araştırma yapma yeteneği ve birçok bağımsız kaynaktan güçlü bir delil lehine kuram üretmek gibi.

Bilimsel kuramın kuvveti çeşitli görüngülere göre çürütülebilir tahminler üretme yeteneğine göre ölçülebilir. Kuramlar daha çok delil toplandıkça geliştirilebilir (ya da daha iyisiyle yer değiştirilebilir): bu doğruluk artışı bilimsel bilgide artışa neden olur. Bilim adamları teknolojiyi keşfetmek, bir hastalığı tedavi etmek yani bilimsel bilgiyi ileri taşımak için kuramı bir dayanak olarak kullanır.

Bilimsel kuruluşların açıklamaları
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilim Akademisi bilimsel kuramları şöyle tanımlar:

Kuramın resmi bilimsel tanımı kelimenin gündelik anlamından oldukça farklıdır. Doğanın geniş bir bölümünün kapsamlı açıklamalardan geldiğini destekler. Birçok bilimsel kuramın onları değiştirecek yeni bir kanıtı yoktur. Örneğin, hiçbir kuram Dünyanın güneş etrafında dönmediğini söyleyecek kanıtı yoktur. Bilimsel kuramların en kullanışlı özelliklerinden biri de henüz gözlenmemiş olan doğal olaylar veya olgular hakkında öngörülerde bulunmak için kullanılabilir olmasıdır.

O kuruluşa ait olmayan başka bir tanım ise şöyledir:

Bilimsel kuramlar doğada defalarca denenmiş ve teyit edilmiş olması gerekmektedir. Gerçek olgulara dayalı kuramlar sadece bir tahmin değildir. Onlar doğanın gerçekleridir. Biyolojik evrim kuramı "bir kuram"dan daha fazladır. Yerçekimini anlama çalışmalarımız hala devam etmektedir. Ama yerçekimi olgusu da, evrim gibi kabul edilen bir gerçektir.

Filozofik bakışlar
Mantıklı pozitivistler bilimsel kuramları, çıkarım kuramları olarak düşünürler. Bu kuramların içeriği genel mantık sistemine ve aksiyomlara dayalıdır. Çıkarım kuramlarında herhangi bir ya da daha fazla aksiyomun mantıklı sonuçları bu kuramın bir ibaresidir. Bu, kuramın görülen gösterimi olarak söylenir.
Kuramın alınan gösterimi yerini büyük ölçüde kuramın şematik gösterimi almıştır. Bu kuramlar bilimsel modelleridir. Gerçekliği gösterme niyetindeki mantıksal yapı model ("gerçeklik modeli"), bir şehrin ya da ilin bölgesinin grafiksel model haritasına benzetilir. Bu yaklaşımla, kuramlar önemli kıstasları dolduran özel kategori modelleridir.

Fiziğin içinde
Fizikte kuram terimi genellikle matematiksel sistemlerde –elde edilmiş küçük temel muhasebe kurallarında(genellikle simetri, uzay veya zamandaki uzaklık eşitliklerinde, elektronlar arası özdeşliklerde vb.)– verilen fizik sistemleri kategorisinde deneysel tahminler üretmekte kullanışlı olurlar. İyi örneklerinden biri klasik elektromanyetizmadır, ayar simetrisinin Maxwell denklemleri denilen birkaç denklemle çevrelenmesidir.

Kuramsal terimi
Eğer kuram çoktan güçlü bir delil ile yeterince destekletilmişse, bu kuramının kabulü için tüm ana tahminlerinin test edilmesine ihtiyaç duyulmaz. Örnek olarak önemli testler imkânsız veya teknik olarak zor olabilir. Sonuç olarak kuramları tahminlerinin kesinliği kabul edilmemiş ya da yanlış olduğu ispatlanmamış olabilir. Bu durumda bu tahminlerin sonuçları "kuramsal" kelimesiyle açıklanabilir. Bu tahminler zaman içerisinde test edilebilir ve eğer yanlışlarsa kuram reddedilir.

Kuramın varsayım, olgu ve yasa ile ilişkisi

Bilimsel kuram kavramı açıklanırken sıklıkla varsayım kavramı ile karşılaştırılır. Varsayım, bilimin ilgi alanındaki bir konunun anlaşılması için -başlangıç olarak- sınırlı sayıdaki kanıta, geçmiş bilgilere veya gözlemlere dayanarak ileri sürülen, sınanabilir bir tahmin veya açıklamadır. Bir varsayım deneyler veya daha fazla gözlem yaparak desteklenebilir veya çürütülebilir. Örneğin bir psikolog, öğrencilerin çalışma disiplini ve anksiyete düzeyi arasındaki ilişkiye dair bir çalışma yapmadan önce "düzenli çalışan öğrencilerin anksiyeteden daha az acı çektikleri," biçiminde bir varsayım ortaya atabilir. Çalışma sonuçları bu varsayımı destekleyebilir veya çürütebilir. Benzer bir şekilde, deterjanların etkinliği ile ilgili bir deneyden önce "deterjanların temizleme gücü arasında fark yoktur" varsayımı ortaya atılabilir. Eğer deneyler sırasında belirli bir leke sadece bazı deterjanlar tarafından temizlenebiliyorsa bu varsayım çürütülmüş olur.

Kuram doğal dünya ile ilgili belirli bir alanda sağlam temellere oturtulmuş ilkeler ve açıklamalar bütünüdür. Kuram bünyesinde farklı konularda pek çok kez 'sınanmış', desteklenmiş ve 'geniş şekilde kabul görmüş' varsayımları barındırır. Bunun dışında olguları ve bilimsel yasaları barındırır.

Kuram açıklanırken olgu ve yasa kavramlarına da değinilmelidir. Bilimde olgu; gözlem, hesaplama ve deneylerle pek çok kez doğrulanmış ve bilinen tüm uygulamalı amaçlar için doğruluğu kabul edilmiş bir bilgidir. Örneğin kütlesel çekim farkı nedeniyle Dünya üzerinde 1000 Newton ağırlığında olan bir astronotun Mars üzerinde 380 Newton olacağı veya insan ile bonobolarınların DNA'larının %98,7 oranında aynı olduğu bilgileri bilimsel olgulardır.

Bilimsel yasalar ise doğal dünyadaki herhangi bir durumun belirli koşullar altında nasıl gerçekleşeceğini açıklarlar. Örneğin Newton'un hareket yasalarının birincisine göre sabit hızla doğrusal hareket halindeki bir cisme etki eden bileşke kuvvet sıfır ise cisim aynı hızda doğrusal hareketine devam eder. Mendel'in kalıtım yasalarının üçüncüsüne (baskınlık yasası) göre heterozigotlarda (bir baskın, bir çekinik alelli genlerde) genin sadece baskın aleli fenotipte gözlenir ve çekinik alel gizli kalır.

Bilimsel bir kuram; varsayım, olguların ve yasaların anlamlı bir bütün oluşturacak şekilde birleştirilmesinden oluşur.

Başlıca bilimsel kuramlar
 Evrenbilim: Büyük Patlama
 Biyoloji: Hücre teorisi — Modern evrimsel sentez — Hastalık yapıcı mikrop teorisi
 Dilbilim: Yönetim ve Bağlama Kuramı - Durum Kuramı - X'-Kuramı - Theta Kuramı - Checking Kuramı - Hareket Kopyası Kuramı
 Kimya: Atom teorisi — Kinetik teori
 İklim bilimi: Küresel ısınma
 Ekonomi: Makroekonomi — Mikroekonomi
 Eğitim: Oluşturmacılık — Eleştirel pedagoji kuramı — Eğitim kuramı — Çoklu zekâ kuramı — İlerlemeci eğitim kuramı
 Mühendislik: Devre teorisi — Kontrol teorisi — Sinyal kuramı — Sistem kuramı — Bilgi kuramı
 Film: Film kuramı
 Jeoloji: Levha tektoniği
 Sosyal bilimler: Eleştirel kuram
 Edebiyat: Edebiyat teorisi
 Matematik: Olasılık kuramı — Arakelov kuramı — Asimptotik teori — Bifurcation teorisi — Catastrophe teorisi — Kategori kuramı — Kaos kuramı — Choquet teorisi — Coding teorisi — Deformasyon kuramı — Boyut kuramı — Ergodic teorisi — Alan teorisi — Galois teorisi — Oyun kuramı — Çizge Kuramı — Grup kuramı — Hodge teorisi — Homoloji kuramı — Homotopi kuramı — İdeal teori — Kesişim teorisi — Invariant teorisi — Iwasawa kuramı — K-teorisi — KK-kuramı — Düğüm kuramı — L-kuramı — Lie teorisi — Littlewood–Paley teorisi — Matriks teorisi — Ölçü kuramı — Model kuramı — Morse kuramı — Nevanlinna teorisi — Sayılar teorisi — Obstruction teorisi — Operator teorisi — PCF kuramı — Perturbation teorisi — Potential teorisi — Olasılık kuramı — Ramsey kuramı — Representation teorisi — Ring teorisi — Küme teorisi — Shape teorisi — Small cancellation teorisi — Spectral teorisi — Stability teorisi — Stable teorisi — Sturm–Liouville teorisi — Twistor teorisi
 Müzik: Müzik kuramı
 Felsefe: Kanıt kuramı — Spekülatif sebep — Gerçek kuramı — Tip kuramı — Değer kuramı — Virtue teorisi
 Fizik: Akustik teorisi — Anten kuramı — BCS Kuramı — Landau teorisi — M teorisi — Kuantum mekaniği — Görelilik kuramı — Kuantum alan kuramı — Scattering teorisi — Sicim kuramı
 Gezegenbilim: Büyük patlama
 Görsel sanatlar: Estetik — Sanat eğitimi kuramı — Mimari — Kompozisyon — Anatomi — Renk kuramı — Perspektivizm — Görsel algılama — Geometri — Manifoldlar
 Sosyoloji: Toplum bilimi kuramları — Eleştirel kuram
 Psikoloji: Psikanaliz
 Spor: Satranç kuramı
 İstatistik : Ekstrem değer kuramı
 Tiyatro : Tiyatral performansa ilişkin kuram.
 Diğerleri: Eski bilimsel kuramlar — Flojiston kuramı

Ayrıca bakınız
 Deney
 Yapısalcılık
 Bilim felsefesi

Kaynakça

Teori


Robert W. Wirch (born November 16, 1943) is an American politician serving as a Democratic member of the Wisconsin State Senate, representing the 22nd district since 1997. He previously served in the Wisconsin State Assembly from 1993 through 1997.

Early life and education
Wirch was born in Kenosha, Wisconsin, and graduated from Bradford High School. He received a bachelor's degree from the University of Wisconsin–Parkside in 1970 and served in the United States Army Reserve from 1965 to 1971.

Career
He served as a member of the Board of Supervisors for Kenosha County from 1986 to 1994.

Wisconsin legislature
In 1992, Wirch was elected to the Wisconsin State Assembly and was re-elected in 1994. In 1996, Wirch chose to run for Wisconsin Senate in the seat vacated by retiring senator Joseph F. Andrea. Wirch was elected to the Senate in 1996 and has been reelected six times, including his 2004 victory over future White House Chief of Staff Reince Priebus, and his 2011 victory against a recall attempt. He served as the Democratic Minority Caucus Chairperson from 2003 to 2005.

2011 Wisconsin protests

On February 20, 2011, it was reported that Wirch, along with 13 other Democratic Wisconsin State Senators, had left the state, allegedly to deny the State Senate a quorum on Governor Scott Walker's Budget Repair legislation. The Budget Repair bill later passed.

2011 recall attempt

On February 24, 2011, Taxpayers to Recall Robert Wirch officially registered with the Wisconsin Government Accountability Board as a result of the 2011 Wisconsin protests. 13,537 valid signatures of electors residing within the 22nd District had to be collected by April 25, 2011, to generate a recall election.
On April 21, Taxpayers to Recall Robert Wirch filed 18,300 signatures with Wisconsin's Government Accountability Board. On August 16, 2011, Wirch won 57% of the vote in a recall election, defeating Republican Jonathan Steitz.

Personal life
Wirch resides in Pleasant Prairie, Wisconsin. Mary, his wife of 47 years, died on February 23, 2020, from complications related to gall bladder cancer. They have a son, David, and a daughter, Julia.

Electoral history

Wisconsin Assembly (1992-1994)

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

Wisconsin Senate (1996-2016)

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| Primary Election

| colspan="6" style="text-align:center;background-color: #e9e9e9;"| General Election

References

External links
Senator Robert Wirch at the Wisconsin State Legislature
Bob Wirch for State Senate official campaign site
Wisconsin Historical Society-Robert W. Wirch

Campaign 2008 campaign contributions at Wisconsin Democracy Campaign
22nd Senate District, Senator Wirch in the Wisconsin Blue Book (2005–2006)

1943 births
Living people
County supervisors in Wisconsin
Democratic Party members of the Wisconsin State Assembly
Democratic Party Wisconsin state senators
Politicians from Kenosha, Wisconsin
University of Wisconsin–Parkside alumni
21st-century American politicians
People from Pleasant Prairie, Wisconsin
Mary D. Bradford High School alumni

Robert Wirch


An Oxychloë haumaniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Manuel Barros, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Manuel Barros. An Oxychloë haumaniana in nahilalakip ha genus nga Oxychloë, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oxychloë

Oxychloë haumaniana


Die Römische Villa Kohlerfeld liegt im Stadtteil Aigen der österreichischen Stadt Salzburg auf der rechten Straßenseite der Aigner Straße stadtauswärts Richtung Glasenbach, kurz vor der Ursulinenschule.

Grabungsgeschichte
Durch erste Probegrabungen von 1817 ist die Existenz einer Villa rustica in diesem Bereich bekannt. Durch zwei Schutthügel sind Gebäude markiert, von denen eines mit Fußbodenheizungen und Mosaiken freigelegt wurde. 1869/70 wurden angesichts von Planierungsmaßnahmen durch den Besitzer weitere Grabungen in dem bereits teilfreigelegten Gebäude sowie am zweiten größeren Schutthügel weiter nördlich durchgeführt. 1907 erfolgten zusätzliche Grabungen südwestlich des großen Schutthügels. 1990 wurden Teile eines norisch-pannonischen Grabhügels südlich der Ruinenfläche untersucht.

2006 wurde eine geophysikalische Prospektion des gesamten Geländes vorgenommen. Dabei wurde eine Fläche von 6 ha geomagnetisch untersucht. Weitere Prospektionen erfolgten mittels Bodenradar und Geoelektrik. Die Messergebnisse führten zur Aufdeckung zahlreicher weiterer Gebäude und der Umfassungsmauer der Gesamtanlage im Umfeld der Altgrabungen. Auch ein Nekropolenbereich wurde bei der Villenanlage festgestellt. Dies ermöglicht Aussagen hinsichtlich des Verlaufs der Römerstraße Virunum–Iuvavum in diesem Bereich.

Situation heute
Das Gelände ist heute eingeebnet und die römischen Mauern sind so gut wie nicht erkennbar. Eine archäologisch-kunstgeschichtliche Betreuung (etwa im Sinn eines Hinweisschildes) findet derzeit nicht statt. Einige der Funde werden im Salzburg Museum aufbewahrt, die an Ort und Stelle verbliebenen Objekte sind durch landwirtschaftliche Einwirkungen zerstört worden.

Am Ortseingang von Elsbethen-Glasenbach erinnert ein Denkmal mit zerbrochenen römischen Säulen an die Vergangenheit.

Literatur
 Torsten Riese, Raimund Kastler: Die Villa von Glas – eine Pioniergrabung vom Anfang des 19. Jahrhunderts im Spiegel der modernen geophysikalischen Prospektion. In: Programm und Abstractband zum zweiten österreichischen Archäometrie-Kongress am 13. und  14. Mai 2010, Universität Salzburg, IFFB Gerichtsmedizin, Ignaz Harrer-Straße 79, 5020 Salzburg Abstractband Archäometriekongress 2010 (PDF; 454 kB)

Einzelnachweise

Geschichte (Salzburg)
Römisches Bauwerk in Österreich
Römisches Wohnhaus

Römische Villa Kohlerfeld


KEGALLE OLAGAMA VIDATHA NENASALA URBEN COUNSIL KEGALLE
   OPEN-   2008-01-31
MEMBERS- CHAIRMEN OF URBEN COUNSIL MR. G.K. SAMARASINHE
NENASALA OWNER & MANAGER \ SECRATARY OF GAMA NAGUMA & VIDATHA MR.M;A;C;J' FERNANDO
FIRST AID & BEAURTY CULTURE DPT \TRESURA MISS CHANDI MALSINHE
DRAMA DPT MISS PIUMALY FERNANDO
OPERATOR MR. B;N;WEERASINHE
NEW STAFF-         G.SAMARASINHE SEENIER LECTURE COMPIUTOR
                                  J.JAYATHILAKE CORDINATOR & OPERATOR
                                  HELPERS & LECTURES- BAGYA \ JAYAMINI \ GAYANI
                               ANUHAS - KIDS CORDINATOR
                                   NENASALA OWNER & MANAGER \ SECRATARY OF GAMA NAGUMA & VIDATHA MR.M;A;C;J' FERNANDO
FIRST AID & BEAURTY CULTURE DPT \TRESURA MISS CHANDI MALSINHE
DRAMA DPT MISS PIUMALY FERNANDO

කෑගල්ල නගර සභාව නැණසල


Square Chikwanda  es un escultor de Zimbabue, nacido el año 1972 que vive y trabaja en Harare. Sus conocimientos iniciales acerca de la escultura los aprendió de su padre, también escultor.

Datos biográficos

Nacido en Mvurwi, Chikwanda se trasladó a la Comunidad Escultura Tengenenge con su padre a la edad de siete años.  Allí, su padre le enseñó a limpiar y pulir la piedra. Terminó la escuela primaria y aprendió el arte de la escultura para convertirse en un artista a tiempo completo a la edad de trece años, desarrollando su propio estilo. En la Comunidad había varios estudiantes, de los cuales Jonathan Mhondorohuma se convirtió en un buen amigo. En 1993 salió de la comunidad para trabajar en Harare en el Parque de Esculturas Chapungu. En este parque, Square continuó ampliando su formación artística, que le convirtió en uno de los principales escultores de Harare. Desde 2006 el escultor trabaja por su cuenta en Chitungwiza, un suburbio de Harare. Su obra ha sido expuesta en todo el mundo.

Estilo
Las esculturas de Square son sobre todo retratos  y animales, por ejemplo, Blind Portrait (retrato de un ciego), Berlín, Alemania,   o "Hippo", Tengenenge, Zimbabue.  Sus figuras son en general muy angulosas y estilizadas: brazos, piernas y dedos a menudo son cuadrados y muestran líneas duras, tienen bordes afilados, siendo las narices como cuchillos. Sus esculturas recuerdan de hecho las figuras de art-decó de las décadas de 1930 y 1940 y siempre están pulidas con un alto grado de perfección. Utiliza piedra local del país, por ejemplo, ópalo, ópalo limón, Springstone, serpentina y cobalto.

Exposiciones recientes

 Exposición Nacional de Patrimonio , Galería Nacional de Zimbabue en Harare, 1986, 1987, 1988, 1992, 1997.
 Museo del Humor y la Sátira, Bucarest, Bulgaria, 1988.
 Galería Nacional de Sudáfrica, Overport, Durban, Sudáfrica, 1991.
 Master Sculptors Of Zimbabwe, Centro de Arte de Friedrichstrasse, Berlín, Alemania , octubre – diciembre de 2006
 Mestres Escultors de Zimbabwe, Museo Comarcal, Montsia d'Amposta, España, 21 de mayo-21 de junio de 2009.
 Master Sculptors Of Zimbabwe, Galería Boserup , Boserupvej 100, Roskilde, Dinamarca, febrero de 2010.
 Master Sculptors Of Zimbabwe, Edificio Sanomatalo, Helsinki, Finlandia, marzo de 2010.
 Master Sculptors Of Zimbabwe, Galería Friends For Ever , Friedrichstrasse 134, Berlín, Alemania , mayo de 2010.

Obras en colecciones permanentes

 Museo de Tengenenge, Zimbabue.
 Parque de esculturas Chapungu, Harare, Zimbabue.
 Africa Museum, Berg en Daal, Países Bajos.

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 -, "Contemporary Master Sculptors of Zimbabwe", Ruwa, Zimbabue 2007, p. 57; ISBN 978-0-7974-3527-8
Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XX
Zimbabuenses del siglo XXI

Square Chikwanda


41107 Ropakov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
41107 Ropakov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Uccle de Eric Walter Elst și Sergij Ivanovič Ipatov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,26 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 41001-42000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

41107 Ropakov


Sebastião Moreira Duarte (Baixio, 02 de março de 1944) é um professor e poeta brasileiro.

Biografia
Nasceu em Baixio, em 02 de março de 1944, sendo filho de Cícero Moreira da Silva e de Raimunda Alodias Duarte.

É Licenciado em Filosofia e Pedagogia, Mestre em Administração Universitária pela Universidade do Alabama e Doutor em Literatura Latino-Americana pela Universidade de Illinois.Ingressara em 1972 na Universidade Federal do Maranhão, tendo se aposentado pela instituição depois de décadas lecionando e exercendo funções administrativas.

Em 1977 publicara seu primeiro livro de poesias "Novena de Natal".

Fora eleito em 18 de dezembro de 1997 para a Cadeira de n.º 2 da Academia Maranhense de Letras, sucedendo Antenor Mourão Bogéa, tendo sido empossado em 20 de março de 1998 e recepcionado pelo poeta José Francisco das Chagas.

Obras

 Novena de Natal (1977)
Canto essencial (1979)
 Crônicas de Campo Serrano (1980)
Do miolo do sertão (1988)
O périplo e o porto (1990)
Estudos sobre o mosaico (1992)
Calendário lúdico (1998)
A épica e a época de Sousândrade (2002)
Brinquedos encantados (2003)
São Luís: Alma e história (2007)
Maranhão: História, cultura, natureza (2010)
Alcântara: Alma e história (2011)

Poetas do Maranhão
Poetas do Brasil
Membros da Academia Maranhense de Letras

Sebastião Moreira Duarte


Nová Bašta este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 483 de locuitori. Se învecinează cu , Gemerský Jablonec, Cered, Studená, Tachty și Večelkov.

Istoric
Localitatea Nová Bašta este atestată documentar din 1267.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nová Bašta


Eine Rassekatze ist eine Katze, die nach den Richtlinien eines felinologischen Dachverbandes (FIFe, WCF, GCCF, CFA, TICA) gemäß einem Rassestandard gezüchtet wurde. Ihre Rassezugehörigkeit wird durch die Ahnentafel bzw. den Stammbaum eines anerkannten Zuchtvereins, in dessen Zuchtbuch sie eingetragen ist, dokumentiert. Der Rassestandard einer Rasse legt die wesentlichen Merkmale fest, die eine Katze einer bestimmten Rasse aufweisen soll, insbesondere diejenigen, welche ihre Angehörigen von Katzen anderer Rassen unterscheidet.

Rassekatzen sind in der Regel über viele Generationen rein gezüchtet, d. h. weder mit anderen Rassen noch mit nicht reinrassigen Katzen gekreuzt. Reinrassig wird eine Rassekatze genannt, wenn sie die wesentlichen Eigenschaften ihrer Rasse (Rassemerkmale) trägt und regelmäßig vererbt und von ebenfalls nachweislich reinrassigen Eltern abstammt.

Zucht
Das vorherrschende Zuchtverfahren in der Rassekatzenzucht ist die Reinzucht. Durch die Reinzucht bei ständiger Selektion auf die erwünschten Merkmale sind viele Eigenschaften einer Rasse homozygot verankert. Deshalb besteht innerhalb einer Rasse ein hoher Grad der Einheitlichkeit sowohl im Phänotyp als auch im Genotyp. So ist gewährleistet, dass die Nachkommen von Rassekatzen wiederum (mit einer sehr hohen Wahrscheinlichkeit) dem Standard ihrer Rasse entsprechen.

Das im Rassestandard festgelegte Zuchtziel kann gegebenenfalls bei bestimmten Rassen phasenweise auch durch Rassekreuzungen erreicht werden. Dies ist insbesondere bei jungen Rassen, sogenannten Neuzüchtungen möglich. Rassekreuzungen können auch zur Erweiterung des Genpools als Gegenmaßnahme gegen einen zu hohen Inzuchtkoeffizienten und damit zur langfristigen Gesunderhaltung einer Rasse erlaubt werden. Ob und welche Rassekreuzungen bei welcher Rasse für welchen Zeitraum erlaubt sind, regeln die Zuchtverbände. Diese aus einem zielgerichteten Kreuzungszuchtkonzept hervorgegangenen Tiere werden jedoch nicht ins Zuchtbuch, sondern in ein Register (RIEX – Registration Initial et EXperimental) eingetragen und erhalten einen entsprechend gekennzeichneten Stammbaum. Zur Weiterzucht werden nur jene Tiere eingesetzt, welche dem angestrebten Rassestandard weitgehend entsprechen. In weiteren Generationen werden die angestrebten Merkmale genetisch so gefestigt, dass wieder ein hoher Grad der Erblichkeit erreicht wird. Nach mehreren Generationen können die Nachkommen dann ins Zuchtbuch übernommen werden.
Bei den sogenannten Naturrassen, vor allem den Waldkatzenrassen (Sibirische Katze, Norwegische Waldkatze, Maine Coon) ist die Einkreuzung fremder Rassen generell nicht gestattet, da sie in ihrer Ursprünglichkeit bewahrt werden sollen.  Bei diesen Rassen besteht aber die Möglichkeit, Tiere aus der züchterisch unbeeinflussten Ausgangspopulation im Herkunftsland neu in die Zucht zu nehmen, um den Genpool zu erweitern. Auch diese Tiere und ihre Nachkommen erhalten zunächst RIEX-gekennzeichnete Stammbäume.

Eine Rassekatze ist somit das Ergebnis langfristiger, zielgerichteter, vollständig dokumentierter und auch kostenintensiver Zuchtarbeit. Dies begründet ihren höheren (Markt-)Wert im Vergleich zu ähnlich aussehenden Tieren ohne diesen Nachweis.

Eine Katze, deren Herkunft nicht belegbar ist, kann daher nicht als Rassekatze gelten, auch wenn sie phänotypisch eine bestimmte Rassezugehörigkeit vermuten lässt.

In Deutschland gibt es zurzeit über 120 Vereine, die sich der Zucht von Rassekatzen widmen. Sie sind entweder den oben genannten Dachverbänden angeschlossen oder als freie Vereine tätig.

Geschichte der Rassekatzen
Die geschichtlich junge Zucht von Katzen, d. h. die Katzenzucht, hat seit der ersten Hälfte des 20. Jh. eine ganze Reihe von Rassen aus der Hauskatze herausgezüchtet. Die Mehrzahl der Rassen beruhen auf der systematischen Weiterzucht einer spontan aufgetretenen Mutation, welche Fellfarbe, Fellmuster, Haarlänge, Haarstruktur aber auch (seltener) den Körperbau betreffen kann: z. B. Point-Katzen-Rassen, die Manx-Katze, diverse Rexkatzen oder die Sphynx-Katze. Im Wildstand breiten sich solche Mutanten meist nicht weiter aus, weil ihre besonderen Merkmale einen Nachteil im Überlebenskampf darstellen. Bereits vor der Gründung von Dachorganisationen der Katzenzüchter um die Wende vom 19. zum 20. Jh. manifestierten sich unabhängig von züchterischen Eingriffen innerhalb der Gruppe der Hauskatzen regionale Typen mit solchen besonderen Merkmalen. Beispiele sind im Nahen Osten die Angorakatze, die heutige Norwegische Waldkatze in Skandinavien oder der Typus der Sibirischen Katze in Russland. In der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts wurden aus diesen Regionaltypen die entsprechenden sogenannten Naturrassen herausgezüchtet.

Siehe auch
 Liste von Katzenrassen

Weblinks

Europäische Organisationen
 Rasse-Standards und Rassebeschreibungen der FIFe
 Rasse-Standards der WCF
 Rassecodes der GCCF (xls-Datei; 26 kB)
 Rassen- und Farbcodes der WACC

Amerikanische Organisationen
 Rasse-Standards und Rassebeschreibungen der CFA
 Rasse-Standards der TICA
 Rasse-Standards und Rassebeschreibungen der AACE
Rasse-Standards und Rassebeschreibungen der ACFA
 Rassebeschreibungen der CCA (Kanada)

Sonstiges
 Cat Breeds, Types, Variants by Sarah Hartwell (englisch)
 Online Informationsportal rund um Rassekatzen
 Rassekatzen in der Welt der Katzen
 Katzenrassen - Digitale Katzenfibel
 WACC - World Association of Cat Clubs in Russia

Anmerkungen

Rassekatze


UEFA Champions League kvalifikationsfase og playoffrunde 2015-16 finder ti af de 32 hold der skal spille i gruppespillet.

Runder og lodtrækningsdatoer
Alle lodtrækninger fandt sted i UEFA's hovedkvarter i Nyon i Schweiz.

Første kvalifikationsrunde

Seeding
I alt otte hold deltog i første kvalifikationsrunde. Lodtrækningen fandt sted den 22. juni 2015.

Kampe
De første kampe blev spillet den 30. juni og 1. juli, mens returkampen blev spillet den 7. juli 2015.

|}

Første kamp

Returkamp

1–1 samlet. Crusaders vandt på reglen om udebanemål.

Lincoln Red Imps vandt 2–1 samlet.

The New Saints vandt 6–2 samlet.

Pyunik vandt 4–2 samlet.

Anden kvalifikationsrunde

Seeding
I alt 34 hold deltog i anden kvalifikstionsrunde: 30 hold trådte ind i denne runde samt fire vindere fra første kvalifikationsrunde. Lodtrækninen fandt sted den 22. juni 2015.

Noter

Kampe
De første kampe blev spillet den 14. og 15. juli, mens returkampene blev spillet den 21. og 22. juli 2015.

|}

Noter

Første kamp

Returkamp

Partizan vandt 3–0 samlet.

Molde vandt 5–1 samlet.

Milsami Orhei vandt 3–1 samlet.

HJK vandt 4–1 samlet.

Maccabi Tel Aviv vandt 6–3 samlet.

1–1 samlet. APOEL vandt på reglen om udebanemål.

Midtjylland vandt 3–0 samlet.

Malmö FF vandt 1–0 samlet.

Skënderbeu Korçë vandt 6–4 samlet.

Astana vandt 3–2 samlet.

Dinamo Zagreb vandt 4–1 samlet.

Steaua Bukarest vandt 4–3 samlet.

Videoton vandt 2–1 samlet.

Qarabağ vandt 1–0 samlet.

Lech Poznań vandt 3–0 samlet.

BATE Borisov vandt 2–1 samlet.

Celtic vandt 6–1 samlet.

Tredje kvalifikationsrunde

Seeding
Tredje kvalifikationsrunde blev delt op i to sektioner: mestervejen (for vinderne af deres ligaer) og ligavejen (for hold der ikke vandt deres pågældende liga). De tabende hold fra begge sektioner deltager i playoffrunden.

I alt 30 hold deltog i tredje kvalifikationsrunde:
Mestervejen: tre nye hold der træder ind i denne runde samt 17 vindere fra anden kvalifikationsrunde
Ligavejen: ti nye hold træder ind i denne runde.
Lodtrækningen fandt sted den 17. juli 2015.

Noter

Kampe
De første kampe blev spillet 28. og 29. juli, mens returkampene blev spillet den 4. og 5. august 2015.

|-
!colspan=6|Mestervejen

|-
!colspan=6|Ligavejen

|}

Første kamp

Returkamp

2–2 samlet. APOEL vandt på reglen om udebanemål.

4–4 samlet. Dinamo Zagreb vandt på reglen om udebanemål.

Rapid Wien vandt 5–4 samlet.

Monaco vandt 7–1 samlet.

Astana vandt 4–3 samlet.

Celtic vandt 1–0 samlet.

CSKA Moskva vandt 5–4 samlet.

BATE Borisov vandt 2–1 samlet.

Basel vandt 4–1 samlet.

Partizan vandt 5–3 samlet.

Malmö vandt 3–2 samlet.

Club Brugge vandt 4–2 samlet.

Skënderbeu Korçë vandt 4–0 samlet.

Maccabi Tel Aviv vandt 3–2 samlet.

Shakhtar Donetsk vandt 3–0 samlet.

Playoffrunde

Seeding
Playoffrunden blev delt op i to sektioner: mestervejen (for vinderne af deres ligaer) og ikke-mestervejen (for hold der ikke vandt deres pågældende liga). De tabende hold fra begge sektioner deltager i gruppespillet.

I alt 20 hold deltog i denne runde:
Mestervejen: ti vindere fra tredje kvalifikationsrunde via mestervejen.
Ligavejen: fem nye hold trådte ind i denne runde samt fem hold via mestervejen fra tredje kvalifikationsrunde.

Lodtrækningen fandt sted den 7. august 2015.

Noter

Kampe
De første kampe blev spillet den 18. og 19. august, mens returkampene blev spillet den 25. og 26. august 2015.

|-
!colspan=6|Mestervejen

|-
!colspan=6|Ligavejen

|}

Første kamp

Returkamp

Dinamo Zagreb vandt 6–2 samlet.

Malmö FF vandt 4–3 samlet.

3–3 samlet. Maccabi Tel Aviv vandt på reglen om udebanemål.

Shakhtar Donetsk vandt 3–2 samlet.

Valencia vandt 4–3 samlet.

Astana vandt 2–1 samlet.

2–2 samlet. BATE Borisov vandt på reglen om udebanemål.

Bayer Leverkusen vandt 3–1 samlet.

Manchester United vandt 7–1 samlet.

CSKA Moskva vandt 4–3 samlet.

Eksterne henvisninger
 UEFA Champions League på UEFA's hjemmeside

Referencer

2015-16


Francisco Reynals Toledo (-1926) fue un arquitecto español. Se caracterizó por su estilo modernista en las obras que realizó en Madrid. Hermano del arquitecto Eduardo Reynals y Toledo, cultivó una especie de modernismo popular, al igual que su colega madrileño Arturo Pérez Merino.

Obras
Algunas de sus obras arquitectónicas son
 Ampliación de la sede del semanario ilustrado Nuevo Mundo (1909).
 Viviendas para Miguel Landi (reformado), calle de Mejía Lequerica (1911-1913).
 Hotel Gaudí en Gran Vía, n.º 9 (1917-1918).
 Antiguo almacén para D. Joaquín Ripoll, Fernando VI, n.º 3 (1924-1925).

Referencias

Enlaces externos

Arquitectos de España del siglo XX
Arquitectos del Modernismo
Arquitectos con obras en el cementerio de San Isidro
Arquitectos del modernismo madrileño

Francisco Reynals


Frekans ölçer, rezonans boşluğu kullanılarak frekans ölçümü yapma prensibiyle çalışır. Bu boşluk ayarlanarak gelen sinyalin frekansmetre içerisinde rezonansa girmesi sağlanır. Rezonans sağlandığında çıkıştaki sinyal seviyesi en aza iner.

Elektrik ve elektronik ölçü aletleri
Elektronik müzik aletleri

Frekansmetre


THK-16 diğer adıyla Mehmetçik 1952 yılında Türk Hava Kurumu tarafından tasarlanan jet eğitim uçağıdır.

Tarihi

Önceleri Türk Hava Kurumu (THK) Uçak ve Motor Fabrikası tarafından tasarlanan daha sonra Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu (MKE) Fabrikaları'nda devam eden proje Türk tasarımı ilk jet uçağıdır.

1926 yılında kurulan THK Uçak Fabrikası 1940 yılında II. Dünya Savaşı'dan kaçan Polonyalı mühendislerin yardımıyla büyük bir ilerleme gösterir. THK tarafından tasarlanan ve üretilen uçak ve planörler aynı zamanda Türk Hava Kuvvetleri tarafından da kullanılmaktaydı. Fabrikanın tasarladığı 16 değişik uçak ve planör tasarımından biri de jet motorlu THK-16 olarak adlandırılan Mehmetçik'ti. THK-16'ya hazırlanan projeler arasında 16'ncı sırada yer aldığı için bu isim verilmiştir.

THK-16 Yüksek Mühendis Selahattin Belen başkanlığındaki ekip tarafından tasarlanmıştır. Türk Hava Kuvvetlerinin bünyesinde barındıran jetlerde görev alacak pilotların eğitiminde kullanılacaktı. Uçağın gövdesi tamamen metalden oluşmaktaydı ve kokpit kısmında pilotlar tandem yani önde öğrenci, arkada öğretmen pilot olacak şekilde tasarlanmıştı. Bunun yanı sıra öğrenci ve öğretmen pilotun yan yana oturduğu bir model de tasarlanmıştır.

İlk jet savaş ve eğitim uçaklarında olduğu gibi motorlar kanatların altında yer alıyordu. Uçakta Fransız Turbomeca firması tarafından üretilen Pimene jet motorları kullanılmaktaydı, ayrıca aynı şirketin Palas tipi jet motoru da kullanılabilmekteydi.

THK'nın Ankara Gazi Çiftliği'ndeki Uçak ve Motor Fabrikası yeterli miktarda uçak siparişi alamadığı için krize girmiş ve 5 Nisan 1952'de yapılan anlaşma ile 4 milyon lira karşılığında MKE'ye satılmıştır. Fabrika Yavuz Kansu müdürlüğünde yeniden yapılandırılmıştır. MKE, THK'nın geliştirdiği aralarında Model 3 olarak yeniden adlandırılan Mehmetçik'in de bulunduğu 6 ayrı modeli imal etme kararı aldı.

Aynı yıl ABD'nin Lockheed T-33 tipi jet eğitim uçaklarını Türk Hava Kuvvetlerine hibe etmesiyle projenin uygulanmasından vazgeçildi. 1957 yılına gelindiğinde ABD Yardımının ön gördüğü koşullar neticesinde yapılan gizli anlaşmalar ile hükûmetin emri sonucunda Türkiye'deki uçak üretimi tamamen durdurulmuştur. Fabrika daha sonraları uçak üretimi yerine traktör ve çeşitli makine parçaları üretmeye devam etmiştir.

Teknik Özellikleri
 Mürettebat: 2
 Motor türü: 2 adet Turbomeca Pimene
 Azami hız: 430 km/saat
 Maksimum yükseklik: 12 bin metre
 Menzil: 710 km
 Boş ağırlık: 510 kilogram
 Kalkış ağırlığı: 1.100 kg
 Kanat açıklığı: 10 metre
 Kanat alanı: 14 metre kare
 Gövde uzunluğu: 7 metre
 Yerden yükseklik: 1.8 metre

Kaynakça
 http://webarsiv.hurriyet.com.tr/2004/03/21/431316.asp

Türk Hava Kurumu
Eğitim uçakları
Türk savaş uçakları
Çift motorlu jetler

THK-16


Socorro est un district situé au sud de la ville de São Paulo. Appartenant autrefois à la municipalité de Santo Amaro et région marécageuse, elle est aujourd'hui baignée par le réservoir de Guarapiranga, où se pratiquent des sports nautiques. Entre les deux réservoirs, est situé l'autodrome d'Interlagos, où se déroulent le Grand Prix du Brésil de la Formule 1, et les centres commerciaux tels que Shopping Fiesta.

Quartiers

 Interlagos
 Jardim Bessa
 Vila Califórnia
 Capela do Socorro
 Jardim Cristina
 Vila Franca
 Vila Friburgo
 Jardim Guarapiranga
 Parque Interlagos
 Jardim Ipanema
 Jardim do Lago
 Vila Lisboa
 Jardim Mara
 Jardim Marabá
 Jardim Nova Guarapiranga
 Jardim Paquetá
 Parque Rony
 Jardim Santa Helena
 Jardim São Jorge
 Jardim São José de Guarapiranga
 Socorro
 Jardim Socorro
 Vila Socorro
 Jardim Suzana
 Jardim Tereza
 Jardim Três Marias
 Veleiros
 Jardim Veneza

Voir aussi
 Gare de Socorro
 Parque Comandante Jacques Cousteau
 Diocèse de Santo Amaro
 Ligne 9 de la CPTM

Notes et références

Liens externes
 Sous-préfecture de Capela do Socorro
 Diocèse de Santo Amaro
 Interlagos News
 Gazeta de Interlagos

District à São Paulo

Socorro (district de São Paulo)


Debbie Klijn (født 29. december 1975 i Amsterdam, Holland) er en tidligere hollandsk håndboldspiller, der senest spillede i tyske Buxtehuder SV og Hollands kvindehåndboldlandshold.

Hun er pr. Januar 2018 målvogtertræner, for Tysklands kvindhåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Team Tvis Holstebro
Håndboldspillere fra Nederlandene

Debbie Klijn


دورة الألعاب العربية 1965 أقيمت الدورة الرابعة للألعاب العربية وهو حدث إقليمي متعدد الرياضات في القاهرة، مصر في الفترة بين 2 سبتمبر و 14 سبتمبر 1965. شارك في هذه الدورة 1500 رياضي من 14 دولة تنافسوا في 12 رياضة.

الدول المشاركة

  الجمهورية العربية المتحدة
  المغرب
  العراق
  لبنان
  الأردن

  سوريا
  فلسطين
  ليبيا
  الكويت
  الجزائر

  السودان
  عمان
  عدن
  لحج
  إندونيسيا (كانت مشاركتها شرفية)

الألعاب المشاركة

 ألعاب القوى
 كرة السلة
 كرة القدم
 رفع الأثقال
 السباحة

 الجمباز
 المصارعة
 الملاكمة
 الكرة الطائرة
 الدراجات

 الرماية
 كرة اليد
 كرة الماء
 كرة المضرب

جدول الأوسمة

المصادر

 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989
 (عرب ورياضة) شبلي الشطرات - عمان -1999
 (دورة الحسين لكل العرب) عثمان القريني وتيسير العميري -عمان -1999

الألعاب العربية

أحداث سبتمبر 1965 الرياضية
أحداث سبتمبر 1965 الرياضية في إفريقيا
ألعاب رياضية متعددة في 1965
ألعاب رياضية متعددة في مصر
1965
رياضة مصرية في 1965
القاهرة في عقد 1960
منافسات رياضية دولية تستضيفها مصر
منافسات رياضية في القاهرة

دورة الألعاب العربية 1965


Onthophagus lomii é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1942 por Müller.

Referências

Ligações externas

lomii
Coleópteros descritos em 1942

Onthophagus lomii


Johnson State College was a public liberal arts college in Johnson, Vermont. Founded in 1828 by John Chesamore, in 2018 Johnson State College was merged with the former Lyndon State College to create Northern Vermont University. In July 2023, Castleton University, Northern Vermont University-Johnson, Northern Vermont University-Lyndon, and Vermont Technical College merged to become Vermont State University.

History and governance

Both the college, and the town of Johnson are named for William Samuel Johnson (1727-1819), American jurist, statesman and educator.  The town of Johnson, and a part of neighboring Cambridge, Vermont together once made up the King's College Tract, a land grant chartered by King George III in 1774 for the eventual expansion of King's College in New York, today's Columbia University.  Following the Declaration of Independence, and the emergence of the Vermont Republic, the town was instead granted to William Samuel Johnson by Vermont's Council of Censors in 1782. Johnson represented Connecticut in the Continental Congress, and argued for Vermont's admission to the federal Union. He later became president of Columbia University. John Chesamore founded Johnson State College as Johnson Academy, a grammar school instructing students in Greek, Latin, algebra, and geometry. In 1867, the school became a Vermont state "normal school", a term based on the French école normale – a school to educate teachers. Early on Johnson embraced the ideas of learning from experience, and the role of the student in directing some part of their curriculum. The college was among the first Vermont universities to introduce electives. Through the early to mid-twentieth century, Johnson emerged as a college of the liberal arts and natural sciences.

A commitment to educating the whole student in an interdisciplinary manner, begun in the 1920s and 1930s, set in place a history of bringing visiting poets, playwrights, politicians, and artists to the college. That tradition continues, bringing filmmakers, political and spiritual leaders, and artists. Recent visitors to the campus include Japanese and Cuban drummers, New Orleans jazz musicians, and Buddhist monks who installed an environmental art work at Lower Pond.

The original campus was built in the village of Johnson, and over time, the college expanded; slowly building higher upon what is now called College Hill, finally settling upon a plateau above the village with a view of Sterling Mountain and the Sterling Mountain Range. Today, the college is a part of the Vermont State Colleges, a consortium of five colleges governed by a common board of trustees, chancellor, and Council of Presidents, each college with its own president and deans.

On July 1, 2018, Johnson State College and Lyndon State College were merged, creating Northern Vermont University.  In July 2023, Castleton University, Northern Vermont University-Johnson, Northern Vermont University-Lyndon, and Vermont Technical College merged to become Vermont State University.

Athletics
Johnson State College teams participated as a member of the National Collegiate Athletic Association's Division III. The Badgers were a member of the North Atlantic Conference (NAC). Men's sports included basketball, cross country, golf, lacrosse, soccer, tennis, track & field, and volleyball; while women's sports included basketball, cross country, soccer, softball, tennis, track & field, and volleyball. In 2018, women's triathlon was added to the varsity sports roster, representing the only NCAA institution in New England to carry women's triathlon as a varsity sport.

Philosophy and academic programs

Education by engagement
Johnson emphasizes the self-development of undergraduate students with what the college terms "education by engagement". The student is engaged not solely on her or his degree program, but as an adult citizen with emphasis on their place in, and contribution to, their society, nation, and world.  After a year of interdisciplinary study, students file a Plan of Study during the sophomore year.  This becomes a guiding yet flexible road map for completion of students' degree work.  Degree programs include the natural sciences, business, fine and performing arts, education, mathematics, literature, health sciences, writing and literature, and hospitality and tourism management. Precepts of Vermont educator-philosopher John Dewey (1859-1952) inform Johnson's emphasis on students' self evolution with emphasis on "learning by doing" and "learning by teaching". The college emphasizes the individual's civic contribution to their larger society.

Faculty and students
The college has a faculty-student ratio of 1:14. Ninety-one percent of the college's faculty hold a Ph.D. or equivalent doctorate level terminal degree in their area of instruction.  Nearly 60% of undergraduate students come from Vermont, with approximately 40% coming from other U.S. states and more than a dozen nations.

Graduate programs at Johnson include an M.F.A. in Studio Arts, a Master of Arts in Education, and Master of Arts in Counseling. Parts of these programs can be completed with a low residency requirement. Portions of the  M.F.A. in Studio Arts program includes course work in conjunction with the Vermont Studio Center, located in the village of Johnson.

Facilities

The Dibden Center for the Arts
Named for Arthur J. Dibden, president of Johnson State College 1967-69, Dibden oversaw the expansion and development of the fine and performing arts programs. The center is located on the southwest side of the campus and houses the college's Dance, Music, and Theater programs as well as gallery exhibition space for the Fine Arts programs. The striking late modernist building, whose sculptural roofline echoes the contours of the Sterling Mountain Range–its backdrop to the south, is the work of architect Robert Burley. Burley apprenticed in the studio of Eero Saarinen. The large 500-seat Dibden Theater with  a 44' proscenium stage is the centerpiece of the performing arts facilities at the center. Excellent acoustics are achieved by a system of hardwood baffles along the walls and ceilings. Practice and instruction rooms wrap around the theater and the Julian Scott Memorial Gallery on the front of the center showcases exhibitions of fine art and design by the college's fine art students as well as travelling exhibitions and the work of visiting artists. The Dibden Center for the Arts houses the faculties of the Department of Music and the Department of Theater, a recording studio, music studios, practice rooms, classrooms, and a piano laboratory. Recitals and concerts, theater and contemporary dance performances, and open rehearsals bring performing arts into the daily life of the college. The Vermont Symphony Orchestra performs regularly at the center. Several performing arts series available to the college community, are also available to the public by subscription. The Dibden Center is an important fine and performing arts venue for all of Vermont. One of the best aspects of Dibden is the fact that it is fully student run, both working Front of House and backstage, so there is always learning and working opportunity for students that seek work opportunities and those who would like to learn more about the theater.

Library and Learning Center
Johnson's Library and Learning Center (LLC) opened in 1996 and incorporates the collections of the older John Dewey Library with expanded collections and new technology. The print collection includes 130,000+ volumes and over 700 journals and periodicals. The LLC houses the largest collections of fine arts publications in Vermont and is a designated National Archives and Records Administration repository. The contemporary, green design building makes use of passive and active solar heating. Its south-southwest orintetation for reading rooms utilizes natural light. The LLC is built of terra cotta brick, Vermont gray granite, Vermont blue-gray slate, steel, and green-tinted glass. The LLC was designed by the architectural firm of Gossens Bachman Architects and has won numerous awards for its architecture and environmental efficiency. Awards include the 1997 American Institute of Architects (AIA) Vermont "Excellence in Architecture Award". The LLC also houses the faculties of the Department of Humanities, and the Department of Writing and Literature. A skybrige links the LLC with Wilson Bentley Hall. The LLC has become a community centerpiece and serves as a gateway to the northwest side of the quadrangle. An informal outdoor amphitheater facing the quadrangle has become a popular outdoor social area in warmer weather.

John Dewey Hall
John Dewey Hall on the south side of the quadrangle was built in 1963 in the International Style; to house the college's library. It is named for the philosopher and educator John Dewey. The building is lit by natural light from a panoramic glass clerestory around the perimeter of the building. Today, the building houses the college bookstore, the office of the dean of students, the Student Association, the Registration and Advising Center, TRIO, academic advising, and career & internship offices.

Visual Arts Center
Johnson's Visual Arts Center (VAC) houses the college's Visual Arts Programs, which was renovated in 2012, with studios for design, drawing, painting, printmaking, photography, sculpture, ceramics and woodworking. The Digital Imaging Laboratory (DIL) is also located here with state-of-the-art oversized high-resolution laser CMYK and Inkjet printers. The VAC augments exhibition space at the Julian Scott Memorial Gallery in the Dibden Center with a gallery for exhibiting works in progress and student projects. Exhibitions play a major role in both academic and student life at Johnson. Students have opportunities to show their work beginning in their freshman year. Exhibition programs support and expand the studio curriculum, providing students with frequent opportunities to share their work and receive input; and, by exhibiting faculty and visiting artists' work, providing insights into teachers' approaches to making art and critique. Exhibitions in many mediums both of work produced within the college, and by work exhibited by visiting artists exposes students to a wide range of contemporary thinking and art-making methods. Fine arts majors in the freshman and sophomore levels most commonly exhibit work in the VAC. Students in their junior and senior years, especially those presenting thesis level work exhibit in the Julian Scott Memorial Gallery at the Dibden Center for the Arts.

Wilson Bentley Science Hall
Named for the scientist-artist, Wilson Bentley (1865–1931) who first photographed snowflakes in the nineteenth century in nearby Jericho, Vermont. Bentley brought an objective scientific eye to the examination of snow and ice crystals via hugely magnified images called photomicrographs. Bentley published a monograph titled Snow Crystals which documented more than 2000 snowflakes and ice crystals. Wilson Bentley Hall, designed by noted architect Robert Burley, houses the faculties of the Department of Mathematics, and the Department of Environmental and Health Sciences. A 200-seat lecture hall with digital projection facilities, an interactive television studio, and laboratories for biology, chemistry, physical sciences, cartography, and geographic information systems. Bentley Hall also houses a state-of-the-art interactive multimedia computer laboratory and is a designated National Science Foundation research facility. The building also houses a meteorological station, and green house.

The Babcock Nature Preserve
The Babcock Nature Preserve, located ten miles from Johnson in Eden, Vermont is a 1,000 acre (4 km²) tract of forest land owned and maintained by the college for scientific and educational study. A large, environmentally significant bog, and three large ponds dominate the physical landscape. The Babcock Nature Preserve is a natural laboratory for field biology, ornithology and environmental sciences courses. The summer field program at the Babcock Nature Preserve features a number of intensive courses designed to provide field experience in the environmental and natural sciences.

Notable alumni
 Susan Bartlett, former member of the Vermont Senate from the Lamoille district
Vernon A. Bullard, United States Attorney for the District of Vermont
 Jim DeRose, head coach of the Bradley Braves men's soccer team
 Charles Clark Jamieson, U.S. Army brigadier general
 Gregory C. Knight, adjutant general of the Vermont National Guard beginning in March 2019
 Cyndi Lauper, singer, songwriter, actress and LGBT rights activist
 Raymond J. McNulty, Dean of the School of Education at Southern New Hampshire University
 Walter Mosley, crime fiction novelist
 Anthony Pollina, member of the Vermont Senate from the Washington district
 Julian Scott, Union Army drummer during the American Civil War, recipient of the Medal of Honor
 Caroline S. Woodruff, educator, president of Castleton University, president of National Education Foundation

See also
 List of colleges and universities in the United States
 List of colleges and universities in Vermont

References

Sources
 Bentley, Wilson A. and W. J. Humphreys. Snow Crystals. McGraw Hill Book Company: 1931, Dover reprint edition: 1962. .
 Dewey, John. Experience and Education. Free Press, reprint edition: 1997. .
 Dewey, John. Democracy and Education. Free Press, reprint edition: 1997. .
 Graff, Nancy Price. Visible Layers of Time: A Perspective on the History and Architecture of Johnson, Vermont. The University of Vermont, Historic Preservation Program: 1990.
 Raymond, Kenneth. The History of Johnson State College: 1828-1984. Johnson State College: 1985.
 Mantell, Suzanne. Vermont: Art of the State. Henry N. Abrams, Inc., Publishers: 1998
 Swift, Esther Monroe. Vermont Place Names: Footprints of History. The Stephen Greene Press: 1996 .
 Bulletin of Johnson State College, 1974/'05, 1976/'07.
 Johnson Views. 2003, 2004, 2005.
 Vermont Life. Fall 1971.

External links

Defunct universities and colleges in Vermont
Liberal arts colleges in Vermont
Educational institutions established in 1828
1828 establishments in Vermont
Vermont State Colleges
Buildings and structures in Lamoille County, Vermont
Education in Lamoille County, Vermont
Tourist attractions in Lamoille County, Vermont
Johnson, Vermont
Public liberal arts colleges in the United States
Educational institutions disestablished in 2018
2018 disestablishments in Vermont

Johnson State College


Modern Kırım Tatar dili için Latin ve Kiril alfabeleri kullanılmıştır.

Latin alfabesi
Kırım Tatar Latin alfabesi, 1992 yılında II. Kırım Tatar Millî Meclisi tarafından onaylandı. Alfabe, otuz bir harf ve bir işaretten ibarettir.

 â işareti ayrı bir harf olarak değil, önünde duran kalın sesi yumuşatıcı işaret olarak kullanılır.

Bu harflerin telaffuzu şöyledir (Uluslararası Fonetik Alfabesi (IPA) ile yazıldı):

Kiril alfabesi
Kırım Tatar Kiril alfabesi, 1938 yılında Sovyetler Birliği tarafından onaylandı. Latin alfabesinin 1992 yılında onaylanmasına rağmen Kırım Tatar Kirili bugün de çok sık kullanılmaktadır. Alfabe otuz yedi harften ibarettir.

гъ, къ, нъ ve дж harfleri Rus Kirilinde olmayan harflerdir.

Latin alfabesinden türeyen alfabeler
Kiril alfabesinden türeyen alfabeler

Kırım Tatar alfabesi


බොලිවුඩ් හංගාමා (අතීතයේ හැඳින්වුණේ ඉන්ඩියාඑෆ්එම් හෙවත් ඉන්ඩියාඑෆ්එම්.කොම්) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බොලිවුඩ් රසවින්දන වෙබ්අඩවියකි. හංගාමා ඩිජිටල් මීඩියා එන්ටර්ටේන්මන්ට් විසින් හිමිකාරීත්වය දරන මෙහි බොලිවුඩ් ද්වාරය හිමිකරගත්තේ 2000දී ය.

මෙම වෙබ්අඩවිය මගින් ඉන්දියානු චිත්‍රපට කර්මාන්තයට, විශේෂයෙන්ම බොලිවුඩ් හා සම්බන්ධ පුවත්, චිත්‍රපට විචාර සහ බොක්ස් ඔෆීස් වාර්තා සපයයි. 1998 ජූනි 15 දියත් කළ මෙම වෙබ්අඩවිය මුලින් IndiaFM.com නම් විය. 2008දී එය "බොලිවුඩ් හංගාමා" ලෙස වෙනස් කෙරිණි.

2017 අප්‍රේල් වන විට, මෙහි ඉන්දියාව තුළ ඇලෙක්සා ස්ථානගත කිරීම වූයේ 1,042කි.

මේවාත් බලන්න
 කොයිමොයි
 බොක්ස් ඔෆීස් ඉන්ඩියා

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 බොලිවුඩ් හංගාමා වෙබ්අඩවිය

ඉන්දියානු චිත්‍රපට වෙබ්අඩවි
චිත්‍රපට විචාරක වෙබ්අඩවි
1998දී ස්ථාපිත අන්තර්ජාල දේපළ
බොලිවුඩ්
මුම්බායි පාදක කරගත් සමාගම්
1998 ඉන්දියාවේ ස්ථාපිත කිරීම්

බොලිවුඩ් හංගාමා


Mesdames de la Halle (título original en francés; en español, Señoras de la Halle) es una opérette bouffe en un acto con música de Jacques Offenbach y libreto en francés de Armand Lapointe. Se estrenó en el Théâtre des Bouffes Parisiens, París el 3 de marzo de 1858. y fue la primera obra de Offenbach en los Bouffes con un coro y un gran reparto. Gänzl describe la pieza como "una deliciosa pieza de bouffonerie parisina".

Historia
"Bouffes on tour" representó Mesdames de la Halle en Viena con Lucille Tostée como Croûte-au-pot, luego en Budapest, donde le siguió pronto una versión en húngaro. Se estrenó en Berlín en 1858, Bruselas en 1860, y Montecarlo en 1908. También producido en el Théâtre des Arts el 3 de abril de 1913, dirigida por Gabriel Grovlez y con un reparto que incluía a Lucy Vauthrin, Marcelle Devries y Maurice Lamy. Fue montada en la Opéra-Comique de París el 4 de mayo de 1940 con René Hérent, Lillie Grandval y Roger Bourdin, dirigidos por Gustave Cloez.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de Jacques Offenbach
Óperas en francés
Óperas de 1858
Óperas estrenadas en París
Operetas

Mesdames de la Halle


Mare Island (Spanish: Isla de la Yegua) is a peninsula in the United States in the city of Vallejo, California, about  northeast of San Francisco. The Napa River forms its eastern side as it enters the Carquinez Strait juncture with the east side of San Pablo Bay. Mare Island is a peninsula, as no full body of water separates this or several other named "islands" from the mainland. Instead, a series of small sloughs cause seasonal water-flows among the so-called islands. Mare Island is the largest of these at about  long and a mile wide.

History

In 1775, Spanish explorer Perez Ayala was the first European to land on what would become Mare Island – he named it Isla de la Plana. This area was part of Rancho Suscol, deeded to General Mariano Guadalupe Vallejo in 1844. It became a waypoint for early settlers.  In 1835, whilst traversing the Carquinez Strait, a crude ferry transporting men and livestock capsized in a squall. Among the livestock feared lost in the wreckage was the prized white mare of General Mariano Guadalupe Vallejo, the Mexican Commandante for Northern California. Several days later, General Vallejo's mare was found on the island, having swum ashore. Grateful for the fortunate turn of events, he renamed the island to Isla de la Yegua, Spanish for Mare Island, in her honor. It is shown, labeled "Mare Island", on an 1850 survey map of the San Francisco Bay area made by Cadwalader Ringgold and an 1854 map of the area by Henry Lange. In 1892, development of the Mare Island Golf Club began, making it the oldest golf course west of the Mississippi.

Shipyard

On November 6, 1850, two months after California was admitted to statehood, President Fillmore reserved Mare Island for government use.

On January 15, 1852, Secretary of the Navy William Alexander Graham ordered a Naval Commission to select a site for a Naval Yard on the Pacific Coast.  Commodore D. Sloat along with Commodore C. Ringgold, Simon F. Blunt and William P.S. Sanger (former overseer of construction of Drydock Number One, Norfolk Naval Shipyard) were appointed to the commission.  On July 13, 1852, Sloat recommended the island across the Napa River from the settlement of Vallejo, as it was "free from ocean gales and from floods and freshets."  The Navy Department acted favorably on Commodore Sloat's recommendations and Mare Island was purchased for use as a naval shipyard in July 1853 at a cost of $83,410. On September 16, 1854, Mare Island became the first permanent U.S. naval installation on the west coast, with Commodore David Farragut, as Mare Island's first commander.

For over a century, Mare Island hosted the Navy's Mare Island Naval Shipyard. The growing size and number of the country's naval fleet was making older facilities obsolete and led to increased building and refitting of shipyards nationally. In 1872, the U.S. Public Works Department commenced construction of a  drydock on the island, setting it on a foundation of cut granite blocks. The work was completed in 1891. A second drydock was begun in 1899, a concrete structure  long set on wooden piles; it was completed in 1910. By 1941 a third drydock had been completed and drydock number four was under construction. The ammunition depot and submarine repair base were modern, fireproof buildings. A million dollar, three-way vehicle causeway to Vallejo replaced a ferry service.

Before World War II, Mare Island had been in a continual state of up-building. By 1941, new projects included improvements to the central power plant, a new pattern storage building, a large foundry, machine shop, magazine building, paint shop, new administration building, and a huge storehouse. The yard was expected to be able to repair and paint six to eight large naval vessels at a time. Several finger piers had recently been built, as well as a new shipbuilding wharf, adding one  and a  berth. It employed 5593 workers at the beginning of 1939, and rapidly increased to 18,500 by May 1941, with a monthly payroll of $3.5 million. In 1941, the drafting department had expanded to three buildings accommodating over 400 naval architects, engineers and draftsmen. The hospital had 584 beds. During World War II, the shipyard employed up to 50,000 workers.

In 1969, the Navy transferred its (Vietnam War) Brown Water Navy Riverine Training Forces from Coronado, California, to Mare Island. Swift Boats (Patrol Craft Fast-PCF), and PBRs (Patrol Boat, River) conducted boat operations throughout the currently named Napa-Sonoma Marshes State Wildlife Area, on the north and west portions of Mare Island. Mare Island Naval Base was deactivated during the 1995 cycle of US base closures, but the U.S. Navy Reserves still have access to the water portions of the State Wildlife Area for any riverine warfare training being conducted from their new base in Sacramento, California.

The , a Sturgeon-class submarine, SSN-665, was constructed at Mare Island between December 9, 1964, and July 27, 1968. On May 15, 1969, while still under construction and tied to the pier, the Guitarro was flooded and sank when construction crews mismanaged testing procedures.  It took three days to raise her and many months to salvage her.

During the latter years of Mare Island's military use, U.S. Marines were trained for Security Management and Security Force Operations, including; F.A.S.T. (Fleet Anti-Terrorism Team), Security Guards, and Security Force Reaction Forces.  In the 1970s Navy technical training schools included those for Data Systems Technicians (DSs), Firecontrol Technicians (FTs), Communications Technicians (CTs) and nuclear power ratings of many types.

Restoration and reuse

In 1993 Congress approved the findings of the Base Realignment and Closure report, leading to the closure of Mare Island Naval Shipyard. The shipyard had long been the economic engine of the city of Vallejo, employing 10,000 workers after reductions in 1988. When Congress ordered the base closure, the shipyard employed 5,800 workers.

The vision of rebuilding Mare Island as a vital place where people lived and worked was a key goal in the base conversion planning process undertaken by the city of Vallejo in the early 1990s. After the base was recommended for closure in 1993, the City undertook an extensive community-based reuse planning process, which resulted in a Final Reuse Plan that was approved by the Vallejo City Council in 1994. The Final Reuse Plan laid out the general vision for the Island's redevelopment. The Reuse Plan was the basis for the Mare Island Specific Plan, which was approved in 1999 and amended in 2005 and 2007. The Mare Island Specific Plan designated land uses and established development standards for identified reuse areas and provided an implementation program to guide all subsequent planning activities.

Preservation of many of Mare Island's 661 structures and other cultural resources was an additional factor in the planning process. As the oldest shipyard and naval facility on the West Coast, the shipyard earned a National Historic Landmark designation by the federal government in 1975. In 1979 California listed the entire naval base as a State Historical Landmark. In 1999 the city of Vallejo added Mare Island to the National Register of Historic Districts with 42 individual city landmarks.

Finally, as with any restoration of an industrial, brownfield landscape, both city and government agencies required environmental reviews, toxic substance removal, and soil remediation.

In 1998, Vallejo contracted with Lennar Mare Island LLC (LMI) to develop  of the eastern portion of Mare Island into a multi-use community. LMI contracted the Sausalito-based SWA Group to provide a Master Development Plan for Vallejo, additional historical research and landscape architectural services.

The Specific Plan included a variety of land uses, including a university district, an industrial zone, historic core, and residential neighborhoods. In addition, 78% of the island was set aside for wildlife habitat and wetlands, parkland and open space, and dredge ponds. In 2007, LMI finished construction on the residential neighborhoods. Farragut Village, with 277 homes, was the first completed neighborhood. Additional neighborhoods include Coral Sea and Kirkland Isle II. Mare Island's Specific Plan calls for a total of 1,400 homes and condos, plus  of commercial, retail, entertainment, and industrial space.

Mare Island's residents petitioned LMI and the City of Vallejo to eliminate the dredge ponds, whose role had been to collect silt, drainage, and storm water from the Napa River and the Bay, and instead restore that acreage to wetlands. The city and the developer agreed, and in January 2006, the land use plan was amended to add the Mare Island Shoreline Heritage Preserve. An advisory board was appointed by the city to restore the  site into publicly accessible parkland.

In 2009, Alstom moved its train maintenance facility from Oakland to Mare Island.

Location in films and television

 In 1917 Charlie Chaplin, Douglas Fairbanks and then heavyweight boxing contender, Jack Dempsey make a silent film with soldiers based on Mare Island, including a staged fight between Chaplin and Dempsey as Fairbanks plays double duty as both a military bandleader and the fight referee. – (Source- 1964 Chaplin documentary film "The Funniest Man in the World.")
 In the 1943 war film Destination Tokyo starring Cary Grant, Mare Island cranes and the dockside are prominent in the beginning along with shots of the Vallejo coast line.
 In the 1953 film Submarine Command starring William Holden, a major portion is filmed on Mare Island with some shots of Vallejo.
 The cast and crew of the 2012 Paul Thomas Anderson film The Master shot on Mare Island for a month. The final product included scenes of a hospital and an admirals mansion.
 In the 1997 action film Metro starring Eddie Murphy, Scott Roper (Murphy) is instructed by Korda (Michael Wincott) to bring $10 million in stolen jewelry to Mare Island in order to save his girlfriend.
 Reality television series Battlebots sixth season was shot on at the Mare Island Sports Center from May 21–23, 2015.
 St. Vincent (musician) recorded her 2011 music video for "Cruel" around Mare Island.
 An old warehouse building, known as Building 1310, is frequently used as interior stages for several projects. From 2016 to 2019, the location was used for the Netflix teen drama 13 Reasons Why, as well as the 2018 Transformers film Bumblebee.

Transportation

Mare Island is accessed by State Route 37 on its north side, as well as by Interstate 80 via the Wichels Causeway (popularly the Mare Island Causeway) and Tennessee Street. The causeway also has rails embedded in the roadway to allow access for trains. The San Francisco Bay Ferry provides year-round weekday and weekend service, and service on select holidays, between Mare Island, Vallejo, and the San Francisco Ferry Building or Pier 41 terminals.

Mare Island is the location of Touro University California, the US Forest Service Pacific Southwest Regional Office, and the administrative offices of the Vallejo City Unified School District.

Climate

This region experiences warm (but not hot) and dry summers, with no average monthly temperatures above 71.6 °F.  According to the Köppen Climate Classification system, Mare Island has a warm-summer Mediterranean climate, abbreviated "Csb" on climate maps.

See also
1898 Mare Island earthquake
Mare Island Light
Mare Island Naval Shipyard
Mare Island Naval Shipyard Airfield
Mare Island San Pablo Bay Trail
Mare Island Strait

References

Further reading
Holzer, T.L. et al. (2002). Comments on potential geologic and seismic hazards affecting Mare Island, Solano County, California [U.S. Geological Survey Open-File Report 02-425]. Menlo Park, CA: U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey
Blackman, Raymond V.B.  Jane's Fighting Ships 1970–71.  London: Jane's Yearbooks
Lott, Arnold S., Lt. Comdr., U.S.N.  A Long Line of Ships: Mare Island's Century of Naval Activity in California.  Annapolis: United States  Naval Institute, 1954
Silverstone, Paul H.,  U.S. Warships of World War II.  New York: Doubleday & Company, 1968
Steffes, James, ENC Retired: Swift Boat Down- The Real Story of the Sinking of PCF-19. (2006)
Tillman, Barrett Clash of the Carriers.  New York: New American Library, 2005.
1941 Society of Naval Architects Bulletin, Harold W. Linnehan

External links
 Discovermareisland.com: Mare Island website
 Mare Island Museum
 Mare Island Dry Dock, LLC
 Ships of Mare Island
 FAS.org: MINS—Mare Island Naval Shipyard

San Pablo Bay
Vallejo, California
American Civil War army posts
Military in the San Francisco Bay Area
Islands of the San Francisco Bay Area
Islands of Northern California

Mare Island


Piotr Sowisz (født 10. september 1971) er en tidligere polsk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Polen

Piotr Sowisz


Gornja Spreča je bila ranosrednjovjekovna župa u Soli, BiH.

Bila je dio solske zemlje odnosno oblasti. Sol je ostala samo u imenu Soli i naselja Donje i Gornje Soli, poslije Donja i Gornja Tuzla. Slijev rijeke Spreče predstavlja zemljopisnu cjelinu i znan je pod nazivom Spreča. U narodnom poimanju dijeli se na Gornju, Srednju i Donju Spreču. Dijelom je srednjovjekovne oblasti Usore od polovine 14. stoljeća. Do tada su porječje Spreče - Sol i srednje Podrinje sa slivom rijeke Drinjače su bili teritoriji organizirani kao posebne teritorijalno-političke jedinice, a od bana Stjepana I. Kotromanića su jedna jedinica Usora i Soli. Prema pretpostavkama Pavla Anđelića, Gornja Spreča prostirala se teritorijem gornjem porječja rijeke Spreče. U njoj su bili teritoriji okruga i poslije nahija Spreče, Gostilja i Dramešina (s današnjim Banovićima).

Izvori

Povijest Bosne i Hercegovine

Gornja Spreča


Damas, también conocida como Fátima, es el distrito número diez del cantón de Desamparados, de la provincia de San José, en Costa Rica, fundado en el año de 1968.

Historia
Las primeras ocupaciones recordadas de este territorio fueron por indígenas del antiguo Reino Huetar de Occidente, el cual se encontraba encabezado por el Cacique Garabito. Los indígenas que habitaron esta región fueron los mismos que habitaron la región de Aserrí, sobresaliendo entre ellos el Cacique Accerrí, originario de la tribu Quepoa.

Los primeros pobladores ubicaron sus casitas a lo largo de un camino que unía San José con Aserrí, y separaron sus propiedades con cercas, ya sea de piedra o árboles naturales, por lo que antiguamente se llamó a esta región Dos Cercas.

En aquella época, Dos Cercas, que era un distrito de San José, se conformaba por los barrios de Patarrá, Salitral (hoy San Antonio), San Felipe (hoy San Miguel), Palo Grande (hoy San Rafael) y El Molino (hoy San Juan de Dios).

En 1821, el caserío Dos Cercas ya tenía gran importancia y se había planificado muy bien sus primeros cuadrantes, de conformidad con las normas que ordenaba la vetusta "Ley de Indias para la formación de cabildos", además de que ya contaba con más población que otros asentamientos como Patarrá, San Antonio, Aserrí y el mismo Curridabat.

En 1841, Desamparados ya era un barrio de San José, y se conformaba por los cuarteles de El Centro, El Molino (hoy San Juan de Dios), Palo Grande (hoy San Rafael), Patarrá, San Antonio y San Felipe (hoy San Miguel).

El 4 de noviembre de 1962, se funda el cantón de Desamparados, número tres de la provincia de San José, mediante la Ley de Ordenanzas Municipales.

El 12 de octubre de 1968, el distrito de Damas es segregado del distrito de Patarrá.

Ubicación
Ubicada en el norte del cantón, limita al norte con el distrito de San Antonio, al oeste con el distrito de Gravilias, al sur con el distrito de Los Guido y al este con el cantón de La Unión.

Geografía

Demografía

Concejo de distrito
El concejo de distrito de Damas vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. La presidenta del concejo del distrito es la síndica propietaria del partido Liberación Nacional, Simey Herrera Retana.

El concejo del distrito se integra por:

Organización territorial
El distrito de Damas se conforma por las siguientes comunidades o barrios:

 Barrio Cajita
 Barrio Calle Cura
 Barrio Calle Díaz
 Barrio Dorado
 Barrio Dos Cercas
 Barrio Fátima (centro)
 Barrio Fomentera
 Barrio Lomas de Salitral (comparte con Gravilias)
 Barrio Monteverde (comparte con La Unión)
 Barrio Nuestra Señora de la Esperanza
 Barrio San Lorenzo
 Barrio Suecia
 Barrio Villa Don Alfonso
 Barrio Zenaida

Cultura

Educación
Ubicadas propiamente en el distrito de Damas se encuentran los siguientes centros educativos:

 Escuela Ciudadela Fátima
 Escuela de Dos Cercas
 Colegio Técnico Profesional (C.T.P.) de Dos Cercas

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 212

Referencias

Enlaces externos
 Municipalidad de Desamparados

Distritos del cantón de Desamparados

Damas (Costa Rica)


William Fisher Packer (April 2, 1807September 27, 1870) was an American politician from Pennsylvania who served as the 14th governor of Pennsylvania from 1858 to 1861.

Early and personal life
Packer was born in Howard Township, Pennsylvania to James and Charity Packer. When William was seven years old, his father died, leaving him and his four siblings to help run the house.

At the age of 13 he began work as a printer's apprentice at the Sunbury Public Inquirer and later at the Bellefonte Patriot. He also worked as a journeyman at Simon Cameron's newspaper the Pennsylvania Intelligencer in Harrisburg.

Packer studied law in Williamsport, Pennsylvania, under future member of Congress Joseph Biles Anthony but did not practice, choosing instead to stay in the newspaper business.  In 1829 he purchased a controlling share and became the editor of the Lycoming Gazette which he published until 1836. While working at the Lycoming Gazette, he began an early foray into politics as a major supporter of the construction of the West Branch of the Pennsylvania Canal. The state legislators in Philadelphia had opposed funding the construction and Packer penned an address to Philadelphia to raise public support for the project. The campaign worked and the Philadelphia delegation reversed their position to support the canal.

Packer married Mary W. Vanderbilt on December 24, 1829. The couple had ten children.

Entry into politics
Packer's support for the canal did not go unnoticed and in 1832, he was appointed by the Canal Commission to serve as Superintendent of the canals. The position was abolished in 1835 and Packer spent most of that year working for the re-election of Governor George Wolf and running for the Pennsylvania State Senate. A schism in the Democratic Party cost Wolf re-election and Packer a Senate seat.

In 1836, Packer co-founded The Keystone, a Democratic newspaper published in Harrisburg. Packer, through the Keystone, was a supporter of David R. Porter for Governor against Joseph Ritner in the election of 1838. His support of Porter's successful bid helped him earn an appointment to the Board of Canal Commissioners, a powerful post at the time.  After he was re-elected, Porter appointed Packer to the post of Pennsylvania Auditor General in 1842.

After an unsuccessful bid for the Pennsylvania House of Representatives in 1845, Packer won a seat in Pennsylvania House of Representatives in 1847 and served as Speaker of the House in 1848 and 1849.  Packer won re-election in 1848 and then served as a member of the Pennsylvania State Senate for the 12th district from 1851 to 1852.

In the State Senate, Packer was an ardent supporter of railroad development in Central Pennsylvania, working towards the establishment of the Susquehanna Railroad. At the time, state policy was to restrain railroad development in southern Pennsylvania which would benefit Baltimore rather than Philadelphia. The act to authorize the railroad connected the York and Cumberland Railroad to cities like Williamsport and Sunbury and increased their access to regional trade. In 1852, Packer became the first President of the Susquehanna, stepping aside after the line was consolidated into the Northern Central Railway.

During the 1856 Presidential Election, friend and fellow Pennsylvanian James Buchanan ran for the Democratic nomination against incumbent Franklin Pierce and Senator Stephen Douglas.  Packer worked hard for his nomination and election. Buchanan won the nomination at the 1856 Democratic National Convention in Cincinnati, Ohio, and went on to win the Presidency over Republican John C. Frémont and Know Nothing candidate and former President Millard Fillmore.

Governor
In 1857, Packer was nominated as the Democratic Party Candidate for Governor. He was opposed by David Wilmot, author of the Wilmot Proviso which aimed to ban the expansion of slavery to territories acquired from Mexico, and Isaac Hazlehurst of the Native American Party. The Panic of 1857 had crippled the nation's economy, including the Pennsylvania iron industry. With strong support for tariffs in more normal times, the Panic increased Pennsylvania's support for high tariffs, a stance which hurt the pro-free trade Wilmot. The question of the day, however, remained the issue of slavery in Kansas. Packer forwarded a letter to his friend, President Buchanan, supporting the Kansas-Nebraska Act, but opposing an expansion of slavery in that state without a free and open process. The split of the Republicans and Know Nothings made it difficult to defeat the united Democrats and Packer swept into office.

A large crowd attended his inaugural ceremonies on January 19, 1858.

In dealing with the economic crisis caused by the Panic, Packer vehemently blamed banks and the free issue of paper money over gold and silver coinage. As part of a recovery plan, the Governor approved legislation to requiring state banks to limit the issue of paper currency to amounts covered by real security deposited with the state.

In 1859, Packer sought to end the state's involvement in construction and management of canals and railroads, selling off the state's investments to the Sunbury and Erie Railroad.

Governor Packer was a proponent of public schools and supported the new public school system with funds for teacher training. Packer also used his veto power to stop attacks on the new public education system by forces in the legislature.

As his term came to an end, southern states had begun seceding from the union. Packer recommended that the nation's differences be addressed in a national convention. He opposed secession and, in his final address to the General Assembly, he stated, "It is therefore clear, that there is no Constitutional right of secession. Secession is only another form of nullification. Either, when attempted to be carried out by force, is rebellion, and should be treated as such, by those whose sworn duty it is to maintain the supremacy of the Constitution and laws of the United States."

Packer retired from public life after the end of his term and died September 27, 1870, in Williamsport. He is interred at Williamsport Cemetery.

Places named for William F. Packer
Packer Park  - A neighborhood along Packer Avenue in South Philadelphia.

Packer Hall - A residence hall on the University Park campus of the Pennsylvania State University.

Packer Street Williamsport PA

See also

 Speaker of the Pennsylvania House of Representatives

References

External links

|-

1807 births
1870 deaths
19th-century American male writers
19th-century American newspaper editors
19th-century American politicians
American male journalists
American newspaper founders
American people of English descent
American Quakers
Burials in Pennsylvania
Democratic Party governors of Pennsylvania
Journalists from Pennsylvania
People from Centre County, Pennsylvania
Democratic Party Pennsylvania state senators
P
P
19th-century American businesspeople

William F. Packer


An Zingeria in uska genus han Liliopsida. An Zingeria in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zingeria

Zingeria


التيار الإصلاحي يشار به إلى توجه سياسي أو اجتماعي أو ديني ضمن اتجاه عام معين من أي من السابقة الذكر، يدعوا الأفراد الذين في هذا التيار إلى تغييرات يعتبرونها غير انقلابية وليست جذرية بحيث تصلح أمور يعتبرونها خاطئة ضمن النوجه السائد أو السابق.

مقالات متعلقة
 التيار الإصلاحي في السعودية
 يهودية إصلاحية
 الإصلاح البروتستانتي
 فلسفة إصلاحية

مصطلحات سياسية

التيار الإصلاحي


Nicolai Nicolaevici Korotchevici (în ) (n. 24 noiembrie 1859 – d. ?) a fost unul dintre generalii Armatei Țariste Ruse din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Corpului 36 Armată rus în campania acesteia din România, având gradul de general-locotenent.

Note

Bibliografie
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Nașteri în 1859
Generali ruși
Comandanți ruși pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Nicolai Nicolaevici Korotchevici


Joan Nestle (12. svibnja 1940.) spisateljica je i urednica, osnivačica Lezbijskog povijesnog arhiva, otvorena lezbijka koja svoj rad na arhiviranju povijesti vidi kao kritičan za vlastiti identitet "žene, lezbijke i Židovke".

Život
Otac Joan Nestle umro je prije nego što se ona rodila. Odgajala ju je majka, Regina Nestle, knjigovotkinja, kojoj pripisuje "vjerovanje u neosporno pravo žene da uživa u seksu". Pohađala je srednju školu Martin Van Buren u Queensu i stekla bakalaureat na Queens College 1963. godine. Sredinom 60-ih uključila se u Pokret za građanska prava, putujući u na Jug SAD-a da bi se pridružila maršu od Selma do Montgomeryja i sudjelovala u akcijama registriranja birača. Magistrirala je engleski jezik na Sveučilištu New York 1968. godine i radila na doktoratu dvije godine prije nego što se vratila predavati na Queens College.

Nestle je bio dio radničke, butch i femme barske kulture New Yorka kasnih 50-ih. Nakon pobune u Stonewallu 1969. godine, gej oslobođenje postaje žarište njezina aktivizma. Pridružila se Odboru za oslobođenje lezbijki 1971. godine i pomogla u osnivanju Akademskog Gej Saveza 1972. godine. Sljedeće godine, ona i druge članice Saveza počinju prikupljati i čuvati dokumente i artefakte vezane uz lezbijsku povijest. Ovaj projekt izrastao je u Lezbijsku povijesnu arhivu, no započeo je 1974. godine u smočnici stana koji je Nestle dijelila sa svojom tadašnjom partnericom Deborah Edel, a kasnije sa svojom obiteljskom čistačicom Mabel Hampton. Projekt se preselio u Park Slope u Brooklynu 1992. godine. Danas njezin fond obuhvaća više od 20.000 knjiga, 12.000 fotografija i 1.600 časopisa.

Nestle je počela pisati beletristiku 1978. godine, kada ju je dugotrajna bolest spriječila da predaje godinu dana. Njezina erotika usredotočena na butch i femme veze učinila ju je kontroverznom figurom tijekom feminističkih seksualnih ratova 80-ih. Aktivistkinje inicijative Žene protiv pornografije pozvale su na cenzuru njezinih priča. U svojim političkim spisima, Nestle, koja sebe identificira kao femme, tvrdila je da je suvremeni feminizam, odbacujući butch i femme identitete, tražio od nje da potisne važan dio sebe.  Njezini spisi na tu temu bili su vrlo utjecajni; Lillian Faderman ju opisuje kao 'primalju' revidiranog pogleda na butch i femme odnos,  a njezina antologija Uporna želja: Femme-Butch čitanka iz 1992. godine postala je poznato djelo iz ovog područja.

Povukla se s Queens Collegea 1995. godine zbog bolesti kolorektalnog karcinoma.  Dijagnosticiran joj je rak dojke 2001. godine.  Trenutno živi u Australiji sa svojom partnericom Dianne Otto, profesoricom Ljudskih prava na Sveučilištu Melbourne, i predaje na Sveučilištu Melbourne .

Život Joan Nestle bio je tema dokumentarca Joyce Warshowa iz 2002. godine naziva Ruka na pulsu, a pojavljuje se u dokumentarcu iz 1994. godine o lezbijskoj povijesti Ne samo u prolazu.

Nestle je dugogodišnja pokroviteljica australskog Gej i lezbijskog arhiva.

Joan Nestle i lezbijke bivše Jugoslavije
Joan Nestle i njezina partnerica Dianne Otto bile su gošće na četvrtoj Lezbejskoj nedelji 2011. godine u organizaciji Labrisa, udruge za lezbijska ljudska prava iz Beograda na kojoj je prisustvovalo oko šezdeset lezbijskih aktivistkinja iz Srbije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Makedonije i Slovenije.

Izvori

Pisci
Američki borci za prava LGBT osoba

Joan Nestle