Droum ist eine Landgemeinde im Departement Mirriah in Niger.

Geographie
Droum liegt in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Tirmini im Norden, Zinder im Osten, Dogo im Süden, Doungou im Südwesten und Ichirnawa im Nordwesten. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 79 Dörfer und 143 Weiler. Zusätzlich erhebt Droum Ansprüche auf die Dörfer Karagoua Wanzamey und Zangon Ismagaïla sowie die Weiler Garin Dodan Gado, Garin Gona und Guidan Abba Chékadawa im Arrondissement Zinder IV, auf den Weiler Kadada im Arrondissement Zinder V und auf den Weiler Nahouta in der Nachbargemeinde Dogo. Der Hauptort der Landgemeinde Droum ist das Dorf Droum.

Die Forêt classée de Droum ist ein 15 Hektar großes unter Naturschutz stehendes Waldgebiet im Gemeindegebiet von Droum. Die Unterschutzstellung erfolgte 1952.

Geschichte
Der Herrschaftssitz Droum wurde um 1820 von Sultan Sélimane dan Tintouma seinem Sultanat Zinder angeschlossen, das zum Reich Bornu gehörte. Sultan Ibrahim dan Sélimane von Zinder, der vom 1822 bis 1841 und von 1843 bis 1850 regierte, ermunterte Tuareg aus dem Aïr sich in seinem Sultanat anzusiedeln. Er stellte deren versklavten Ackerbauern, den Iklan, Land bei den Dörfern Droum, Baban Tapki, Dogo, Gouna und Zermou zur Verfügung. Ende des 19. Jahrhunderts boten die Märkte von Droum und weiteren Dörfern in der Region dem in der Stadt Zinder ansässigen bedeutenden Händler Malan Yaroh jene Handwerksprodukte, Pelze, Tierhäute und Henna, die er für den Transsaharahandel benötigte.

Frankreich besetzte 1899 das Sultanat Zinder. Die französische Kolonialverwaltung richtete Anfang des 20. Jahrhunderts einen Kanton in Droum ein, dem 1923 der aufgelöste Kanton von Mazoza und 1924 der aufgelöste Kanton von Magaria Tounkour angeschlossen wurden. Die Märkte in Droum und im zu Droum gehörenden Dorf Gogo zählten zu den kleinen Märkten in der Region, die bereits zu Beginn des 20. Jahrhunderts von der französischen Verwaltung zugelassen wurden. Im Jahr 2002 ging im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Droum die Landgemeinde Droum hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 102.306 Einwohner, die in 16.880 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 55.078 in 9755 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 4193 Einwohner in 731 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3753 in 665 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2129 in 364 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Damagarawa, Daurawa, Fulbe, Iklan, Kanuri und Katsinawa. In Droum leben außerdem Angehörige der vor allem Agropastoralismus betreibenden Tuareg-Untergruppen Iguimirdan, Mikitan und Tafazarak.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 24 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 11 PNDS-Tarayya, 3 ARD-Adaltchi Mutunchi, 3 CPR-Inganci, 3 RDR-Tchanji, 2 MODEN-FA Lumana Africa, 1 MNSD-Nassara und 1 RPP-Farilla.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 75 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
Eine mit Legenden verbundene Sehenswürdigkeit in der Gemeinde ist der "Friedhof ohne Gräber" im Dorf Zangon Illo.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. Wochenmärkte werden im Hauptort und im Dorf Mazoza abgehalten. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort. Dort wird auch eine Niederschlagsmessstation betrieben.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Gogo und Magaria Tounkour vorhanden. Bis auf das Gesundheitszentrum in Gogo verfügt alle jeweils über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Droum ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Das Berufsausbildungszentrum Centre de Formation aux Métiers de Droum (CFM Droum) bietet Lehrgänge in Landwirtschaftsmechanik, Brunnenbau, Metallbau, familiärer Wirtschaft, Tischlerei und Schneiderei an.

Durch den Hauptort führt die 90,6 Kilometer lange Landstraße RR7-004 zwischen Matamèye und der Nationalstraße 11. Hier zweigt die 17,12 Kilometer lange Route 753 nach Magéma ab.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Droum


Hjerte til salg er det niende og sidste album fra den danske gruppe Bifrost, udgivet i 1997 på Columbia. Albummet, der udkom ti år efter det næstsidste album, indeholder en blanding af sange fra gruppens samlede produktion og nyskrevne sange af Tom Lundén. Bifrost havde ikke reelt været aktiv i de ti år, der var gået.

Numre
Albummet indeholder følgende numre (her opdelt på de to cd'er):

Referencer

Bifrost-album
Album fra 1997

Hjerte til salg


Le Concert impromptu est un ensemble de musique de chambre créé à l'initiative d'Yves Charpentier, flûtiste, Christophe Tessier, bassoniste et Hervé Cligniez en 1986 à Lyon. En 1991, il devient un quintette à vent : flûte, hautbois, clarinette, cor et basson. Les musiciens sont permanents depuis 1996. Depuis 2001, l'ensemble est accueilli en résidence par la Ville d'Ivry-sur-Seine.

Présentation
Le Concert Impromptu est un ensemble créé notamment par le flûtiste Yves Charpentier.
Le Concert impromptu est un ensemble indépendant. Les musiciens, issus des hautes écoles européennes, se consacrent exclusivement à l'ensemble. Ambassadeur de l'école des vents français, Le Concert impromptu joue dans environ  : Chine, Brésil, Japon, Etats-Unis, Pakistan, Allemagne, Suisse, Espagne, Indonésie, Norvège, Kosovo, et plus de  africains. Il est aussi l'invité de festivals internationaux : Musika-Musica de Bilbao, La Chaise-Dieu, Festival Croisements de Chine.

Créations

Créations musicales et compositeurs
Depuis ses débuts, Le Concert impromptu se dédie à la musique de création. Plusieurs œuvres lui sont dédiées et il travaille avec plusieurs compositeurs actuels : Philippe Leroux, Bernard de Vienne, Stéphane Bortoli, Philippe Boivin, Raphaëlle Biston, Jean-Michel Bossini, Sébastien Béranger, Alexandros Markeas, Thierry Blondeau, Manon Lepauvre, Julien Roux, Diana Soh, Bruno Giner

Cross-opéras
Le Cross-Opéra est un genre de spectacle musical transdisciplinaire où le musicien devient interprète créatif au même titre que le comédien ou le danseur. Accompagnés de partenaires artistiques variés - poètes, chorégraphes, danseurs, scénographes, plasticiens, les musiciens investissent la scène par cœur, en mouvement, en lumière, en costume et en scénographie. Depuis ses débuts, Le Concert impromptu créé une vingtaine de Cross-Opéras dont les principaux :
 1991 : Geronimo / création musicale de Jean-Pierre Rivière
 1996 : Babar et autres histoires / musiques de Poulenc, Berio
 1998 : Zappa Phrophetic Attitude / musiques de Frank Zappa, verison Jean-Michel Bossini
 2000 : Mikrokosmos / musiques de Béla Bartok
 2001: Les nouvelles folies d'Espagne / de Marin Marais à Miles Davis
 2004 : La Nef des fous / musiques de Jean-Michel Bossini, avec la Compagnie Ana Sokolow (NY)
 2005 : Bleu d'Outremer / autour de René Char et de Maria-Helena Da Silva
 2006 : Mozart - de Vienne / Wolfgang Amadeus Mozart rencontre Bernard de Vienne
 2007 : Le récit du monde / musique de Denis Schuler, poésie de Michel Thion
 2009 : Woods / musiques de Rochberg, Vivaldi
 2011 : Allemagne/Brésil / musiques de Bach, Villa-Lobos, Bonfa, Jobim, Pascoal
 2015 : Musiques de Papier / création musicale de Raphaèle Biston
 2017 : BAAANG ! / création musicale de Jean-Michel Bossini
 2018 : Feux follets / de Scarlatti à Cage
 2020 : Pan Metamorphosis / Création musicale de Bruno Giner
 2021 : congOcéan / Slam, Stylo'oblique et musique, Julien Roux

Collaboration artistique
Quelques partenaires et compagnies avec lesquels Le Concert impromptu a collaboré : Compagnie Anna Sokolow Players project (danse), Jean-François Manier (poète et éditeur), Claire Jenny (chorégraphe), Orchestre National de Tunisie (Mohamed Lassoued), Alia Sellami, Dana Ciocarlie (piano), Quatuor Debussy, Bruno Belthoise (piano), le collectif de slam de Pointe-Noire Styl'oblique, Marie-Françoise Garcia (chorégraphe), Monia Boulila (poétesse), Nëggus (slam), Marie-Lise Naud (chorégraphe), Michel Thion (poète), Maud Tizon (chorégraphe), Philippe Andrieux (lumière).

Discographie
Le Concert impromptu enregistre une vingtaine d'albums dédiés au répertoire classique de la formation, aux transcriptions mais surtout au répertoire d'œuvres contemporaines. Il est artiste du label Coriolan.

Musique contemporaine
 Musiques françaises contemporaines,  de créations musicales, Disques Coriolan
 Les Identités remarquables, Bernard de Vienne, Disques Coriolan, COR 330 0901
 Souffles, Philippe Leroux, Disques Condor,  ARN 60439
 Hommage à Fernando Lopes-Graça, RDP-RTP
 Cracks, Sébastien Béranger, Disques Coriolan, COR 330 150
 La Mystique de l'eau et Comme la foudre sur les os, Julien Roux, Disques Coriolan, COR 202001
 La Maison dans l'allée, Jean-Michel Bossini, Aime la belle
 Mikrokosmos, Béla Bartók, Aime la belle

Répertoire
 Casino Belle époque, maîtres français du , Pierre Verany, GB2028
 Classique fantastique, Disques Coriolan, COR  330 171
 Musiques françaises, Disques Coriolan
 Quintettes à vent, François-René Gebauer, Pierre Verany, PV793112
 Works for wind instrument opus 1, Villa-Lobos, Disques Coriolan, COR 202003
 Les nouvelles folies d'Espagne, Aime la belle

Pop, rock et variété
 Prophetic attitude, Frank Zappa,  L'Empreinte digitale
 Mutatis Mutandis, Juliette, Polydor, 982 679-3
 Enfin seuls !, Enzo-Enzo & Kent, Barclay/Polygram 547 202-2

Production et contribution

Production
Depuis 2016, Le Concert impromptu produit le festival Barbacane Classics, musique classique et contemporaine pour les enfants. Deux éditions sont présentes à Mâcon et à Ivry-sur-Seine.

Contribution musicologique
Yves Charpentier écrit un article pour le recueil de Bernard de Vienne : Yves Charpentier, Sur une intimité artistique, Lettre à Bernard de Vienne, L'écriture musicale de Bernard de Vienne, collection Arts 8 UFR ART, Philosophie et esthétique - Université Paris 8, édition L'Harmattan

Contribution télévisuelle et cinématographique
Le Concert impromptu participe à plusieurs émissions dont : la boîte à musiques avec Jean-François Zygel (France 2), pour Arte ainsi que pour des documentaires, dont le dernier est  Comme la foudre sur les os (réalisation Maud Alessandrini).

Notes et références

Liens externes
 Site officiel
 Article de presse Midi libre

Ensemble français de musique classique
Concert impromptu
Musique à Paris
Société de concerts
Formation de musique classique fondée dans les années 1990
Organisme fondé en 1981

Le Concert impromptu


Psişik cerrahi; uygulayıcıların çıplak elleriyle ameliyat yapma yanılsaması yarattığı ve hastayı hastalıklı lezyonların çıkarıldığı ve kesiğin kendiliğinden iyileştiğine ikna etmek için el çabukluğu, sahte kan ve hayvan parçaları kullandığı sözde bilimsel bir tıbbi sahtekarlıktır.

ABD Federal Ticaret Komisyonu, psişik cerrahiyi "tamamen aldatmaca" olarak tanımlıyor. Psişik cerrahi, hastaları hayat kurtaran tıbbi bakımdan uzak tutarak ölümüne neden olabilir. Tıp uzmanları ve şüpheciler bunu el çabukluğu, olumlu sonuçları da plasebo etkisi olarak sınıflandırırlar.

Psişik cerrahi ilk olarak 20. yüzyılın ortalarında Filipinler ve Brezilya'daki Spiritualist topluluklarda ortaya çıktı ve farklı yollar izledi.

Prosedür
Psişik cerrahi bölge ve uygulayıcıya göre değişse de, genellikle bazı ortak çizgileri takip eder. Bir cerrahi alet kullanmadan, uygulayıcı parmak uçlarını tedavi edilecek bölgede hastanın cildine bastıracaktır. Uygulayıcının elleri hastanın vücuduna acısız bir şekilde giriyor ve kan akıyor gibi görünüyor. Uygulayıcı daha sonra hastanın vücudundan görünüşte çıkarılmış organik madde veya yabancı cisimleri gösterecek, alanı temizleyecek ve ardından hastanın cildinde hiçbir yara veya yara izi kalmayacak şekilde işlemi sonlandıracaktır.

Bazı uygulayıcılar gerçek insizyonlar yapsa da çoğu vakada gerçek ameliyat içermez. Dünyanın kötü ruhlara olan inancın yaygın olduğu bölgelerinde, uygulayıcılar bazen cam gibi nesneleri sergileyerek, yabancı cisimlerin hastanın vücuduna kötü ruhlar tarafından yerleştirildiğini söylerler.

Tarih
Psişik cerrahinin hesapları, 1900'lerin ortalarında Filipinler ve Brezilya'nın Spiritüalist topluluklarında ortaya çıkmaya başladı. 16. Yüzyıl kaşifi Álvar Núñez Cabeza de Vaca, Yerli Amerikalıların  bir kişiyi tutup çakmaktaşı bir bıçakla karnını kesen, bağırsaklarının bir kısmını çıkaran ve bir ateşte yakan "Mala Cosa" olarak bilinen sakallı bir figürün hikâyesini kaydeder. İş bittiğinde kesi kendiliğinden kapanacaktır.

Ayrıca bakınız

 Alternatif kanser tedavileri
 İmanla tedavi
 <i id="mwASY">Gray'in Anatomisi</i> (film)
 Sağlık dolandırıcılığı
 Sözde bilim olarak nitelendirilen konuların listesi
 Psişik
 psikokinezi

Kaynakça

Doğaüstü iyileşme
Paranormal aldatmacalar
New Age
Sözdebilim
Parapsikoloji

Psişik cerrahlık


Sol over Siam er en film instrueret af Bendt Rom, Bodil Rom.

Handling
Thailand

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1955
Dokumentarfilm fra Danmark

Sol over Siam


Unitățile Feminine de Apărare (, YPJ, pronunțat Yuh-Pah-Juh; ; ) este o organizație militară din Siria cu personal complet feminin. YPJ includ femei kurde, arabe, asiriene, circaziene și voluntare din străinătate.

YPJ reprezintă echivalentul feminin al milițiilor Unitățile de Apărare a Poporului (Yekîneyên Parastina Gel, YPG). YPJ și YPG sunt aripa înarmată a Partidului Uniunea Democratică (PYD), care controlează cea mai mare parte din Rojava, nordul predominant kurd al Siriei.

Istoric

Organizația a luat formă în mișcarea kurdă de rezistență. La începutul lunii martie 2013, primul batalion YPJ a fost înființat în Jandairis. Pe 8 martie, YPJ era deja alcătuită din 4 batalioane: unul în Afrin, unul în Al-Malikiyah, al treilea în Al-Darbasiyah, iar al patrulea în Qamishli.

La sfârșitul lui 2014, YPJ avea peste 7.000 (sau 10.000, conform postului TeleSUR) de luptătoare voluntare, cu vârstele între 18 și 40 de ani. În noiembrie 2016, numărul luptătoarelor arabe și kurde era estimat la 20.000.

YPJ s-a alăturat organizației înrudite, YPG, în lupta împotriva grupărilor care arătau intenții de a aduce Războiul Civil Sirian în zonele locuite de kurzi. Din această cauză, YPJ a trebuit să facă față atacurilor crescânde din partea Statului Islamic în Irak și Levant și a fost implicată în asediul orașului Kobanî.

Aprovizionare
Unitățile Feminine de Apărare se bazează pe comunitățile locale pentru provizii și alimente. YPJ și YPG au primit 27 de transporturi, totalizând 24 de tone de arme ușoare și muniție, precum și 10 tone de medicamente, din partea Statelor Unite și a Guvernului Regional Kurd din Kurdistanul Irakian în timpul asediului orașului Kobanî.

Operațiuni militare în Irak
Gruparea a jucat un rol critic în salvarea a mii de civili Yazidiți încercuiți pe Muntele Sinjar de jihadiștii SIIL, în august 2014. O luptătoare a declarat:

Ideologie
Ideologia YPJ este confederalismul democratic, așa cum l-a imaginat Abdullah Öcalan. Odată înrolate în YPJ, femeile trebuie să petreacă cel puțin o lună studiind tacticile militare și teoriile politice ale lui Öcalan, inclusiv Jineologia, o formă de feminism cunoscută ca "știința femeilor".

Gruparea a fost lăudată de feministe pentru că a înfruntat așteptările tradiționale privind femeile și a redefinit rolul acestora în conflictul din regiune. Conform fotografei Erin Trieb, YPJ este o mișcare feministă, chiar dacă feminismul nu este principala misiune a grupării. Fotografa a declarat că "ele vor egalitate între femei și bărbați, iar un motiv pentru care s-au înrolat a fost ca să dezvolte și să îmbunătățească percepțiile asupra femeilor din cultura lor".

Influența YPJ s-a răspândit și în rândul asirienilor din Siria, Consiliul Militar Siriac înființându-și propria brigadă feminină, Forțele de Apărare Bethnahrain. De asemenea, Consiliul Militar Al-Bab, Jabhat al-Akrad și Jabhat Thuwar al-Raqqa și-au format și ele unități feminine.

Importanța în Războiul Civil Sirian
Diverse agenții media kurde indicau faptul că "trupele YPJ au devenit vitale în lupta împotriva Statului Islamic" în Kobanî. Realizările YPJ în Rojava au atras o considerabilă atenție internațională, ca un rar exemplu de colectiv feminin puternic și emancipat într-o regiune în care femeile sunt grav discriminate.

Referințe

Unități militare și facțiuni ale Războiului Civil Sirian
Forțele Democratice Siriene
Forțe armate neregulate
Organizații kurde din Siria
Unități și formațiuni militare feminine
Femei revoluționare
Feministe kurde din Siria
Aripi militare ale partidelor politice
Kurzii din Siria

Unitățile Feminine de Apărare


La gamme Surface Laptop 2 est une série d'ordinateurs portables de la marque Microsoft Surface.

Elle contient trois ordinateurs Windows : les Surface Laptop 1, 2 et 3, et le Surface Laptop Go, plus abordable.

Le Surface Laptop 2 est un ordinateur portable de la série Surface produit par Microsoft. Dévoilé lors d'un événement à New York le 2 octobre 2018, et aux côtés du Surface Pro 6 sorti le 16 octobre 2018, il succède au Surface Laptop sorti en juin 2017. Tout en conservant un design similaire au design original de son prédécesseur, le Surface L'ordinateur portable 2 a des spécifications matérielles améliorées par rapport à lui, un nombre accru d'options de stockage et une nouvelle couleur noire mate.

Configuration
Le Surface Laptop 2 est disponible en quatre couleurs : noir, platine, bordeaux et bleu cobalt. Les processeurs Intel Core i5 et Intel Core i7 sont disponibles. La RAM est configurable à 8 Go ou 16 Go tandis que la capacité de stockage est offerte en configurations de 128 Go, 256 Go, 512 Go et 1 To. L'ordinateur portable n'a pas d'option de stockage extensible.

Fonctionnalités
Le système d'exploitation par défaut est Windows 10 Famille. L'affichage est un écran tactile 10 points de 13,5 pouces 2256 x 1504 pixels avec une caméra frontale HD 720p. L'ordinateur portable pèse 2,76 livres pour les modèles Intel Core i5 et 2,83 livres pour le modèle Intel Core i7.

Matériel
Le Surface Laptop 2 comprend trois ports différents sur le côté gauche de l'ordinateur portable, un port USB-A, un port mini-écran et la prise casque. Le côté droit de l'appareil contient un port de connecteur de surface magnétique. Le Surface Laptop 2 a été critiqué pour ne pas inclure de port USB-C et de port Thunderbolt 3. [4]

Cet ordinateur portable dispose de deux haut-parleurs omnisoniques, d'une chaîne stéréo, de quelques microphones pour collecter l'audio et d'une prise casque située sur le côté gauche de l'ordinateur.

La durée de vie de la batterie de cet ordinateur portable est d'environ 14 heures et 20 minutes, [5] avec un temps de charge d'environ 3 à 5 heures.

Chronologie

Notes et références

Liens externes

Ordinateur portable

Microsoft Surface Laptop 2


O Campeonato dos Estados Unidos de Fórmula 4 é uma série de automobilismo que é realizada sob os regulamentos da Fórmula 4 da FIA. O campeonato é sancionado pela SCCA Pro Racing, a divisão profissional de corridas do Sports Car Club of America, em conjunto com o Automobile Competition Committee for the United States, o representante dos Estados Unidos na FIA. A competição serve de suporte para a Fórmula Regional das Américas, a SVRA e a Trans-Am Series

O campeonato foi projetado para apoiar os pilotos norte-americanos que entram em corridas internacionais de monoposto, usando os mesmos regulamentos usados por outras séries globalmente, em vez de competir na INDYCAR Road to Indy existente, com os pilotos ganhando pontos para uma Superlicença da FIA. Serve como um passo inicial no automobilismo para pilotos que se formam no kart.

Formato do campeonato
Cada evento do campeonato consiste em três corridas, que são realizadas como suporte de outros eventos automobilísticos nos Estados Unidos, e a partir de 2017, no Canadá. A temporada inaugural consistiu em cinco eventos e se expandiu para rodadas adicionais nas temporadas seguintes.

O chassi é fornecido pela Onroak Automotive, com um Honda K20 de 2.000 cc reduzido para 160 cc e fornecido pela Honda Performance Development, que atendem aos limites de preço da FIA para a Fórmula 4. Os pneus foram fornecidos pela Pirelli até a temporada de 2018 e pela Hankook desde 2019, e também têm preço limitado.

Campeões

Pilotos

Equipes

Estados Unidos
Monopostos


Richard Cœur-de-Lion (título original en francés; en español, Ricardo Corazón de León) es una opéra-comique, descrita como una comédie mise en musique en tres actos, con música de André Grétry y libreto en francés de Michel-Jean Sedaine. Se estrenó en la versión de tres actos en la Comédie-Italienne en su primera Salle Favart en París el 21 de octubre de 1784. Tuvo una versión revisada, de cuatro actos, en Fontainebleau el 25 de octubre de 1785.

La obra está reconocida en general como la obra maestra de Grétry y una de las más importantes opéras comiques francesas. Se basa en una leyenda sobre la cautividad del rey Ricardo I de Inglaterra en Austria y su rescate por el trovador Blondel de Nesle.

La ópera alcanzó el Reino Unido en 1786 y Boston, Estados Unidos, en 1797. Fue inmediatamente popular. Richard Coeur-de-lion desempeñó un papel importante en el desarrollo de la opéra-comique en su tratamiento de un tema serio, histórico. Fue también una de las primeras óperas de rescate. Es significativo que uno de los principales personajes en la más famosa ópera de rescate, Fidelio de Beethoven, se llame Florestan, aunque él es el prisionero y no el carcelero. Grétry intentó imitar la música medieval en la canción de Blondel Une fièvre brûlante. El aria de Blondel, O Richard, o mon roi! ("¡Oh Ricardo, mi rey!") se convirtió en canción popular entre los realistas de la Revolución francesa y fue prohibida por el gobierno republicano. Esta ópera aún se interpretaba en Francia a finales del .  Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias

Amadeus Almanac, acceso 6 de noviembre de 2008
Richard Coeur-de-lion por David Charlton, en 'The New Grove Dictionary of Opera', ed. Stanley Sadie (Londres, 1992) ISBN 0-333-73432-7
Folleto en la grabación Doneux por Michel Parouty
Artículo en The Viking Opera Guide ed. Holden (1993)
The Oxford Illustrated History of Opera ed. Roger Parker (OUP, 1994)

Enlaces externos

Óperas en francés
Óperas de André Grétry
Óperas de 1784
Óperas estrenadas en París
Representaciones culturales de Ricardo Corazón de León

Richard Cœur-de-Lion


Gibraltar Second Division er den næstbedste og laveste, nationale fodboldrække for herrer i Gibraltar. Den blev etableret af Gibraltars fodboldforbund i 1909. De to bedst placerede klubber rykker op i Gibraltar Premier Division. Der er ingen nedrykning. Der var en 3. division frem til 2006.

Etableret i 1909
Fodboldligaer
Anden Division

Gibraltar Anden Division


Kjárr ya da Kiárr, İskandinav mitolojisi'nde bir figürdür. Roma İmparatorlarının uyarlanmış masalsı kişiliği olduğu düşünülür. Eski Nors kaynaklarında Valir'in (Keltik güneyliler) kralı olarak yer alır. Birçok akademisyen isminin Sezardan türemiş olduğunu önermişlerse de, İskandinavya'ya nasıl geldiği konusu açıklık kazanamamıştır. Bir Batı Cermen dili aracılığıyla yayılmış olma ihtimali bulunsa da, İskandinavya ve Gotların yakın ilişkide olması sebebiyle Gotça ve böylece de aslında Yunanca'dan gelmiş olabilir.

Kaynakça ve notlar

Kjárr


Benjamin Sumner Welles (October 14, 1892September 24, 1961) was an American government official and diplomat. He was a major foreign policy adviser to President Franklin D. Roosevelt and served as Under Secretary of State from 1936 to 1943, during Roosevelt's presidency.

Born in New York City to a wealthy, well-connected political family, Welles graduated from Harvard College in 1914. He entered the Foreign Service at the advice of Franklin Roosevelt, who was a family friend.  Welles was excited by Woodrow Wilson's ideas about how American principles could reorder the international system based on liberal democracy, free-trade capitalism, international law, a league of nations, and an end to colonialism.

Welles specialized in Latin American diplomatic affairs and served several posts in Washington and in the field.  President Calvin Coolidge distrusted Welles because of his divorce, and dismissed him from the foreign service. Welles left public service for some years, and  wrote a book on the history of the Dominican Republic.

When Roosevelt was elected president in 1932, he put Welles in charge of Latin American affairs as Assistant Secretary of State for Latin American Affairs, Welles became heavily involved in negotiations that removed Cuban president Gerardo Machado from power and replaced him with rival Carlos Manuel de Céspedes y Quesada.  He was later promoted to Under Secretary of State, in which role he continued to be active in Latin American issues, but also expanded into European affairs as World War II began in Europe in 1939.  In 1940, he issued the Welles Declaration which condemned Soviet occupation of the Baltic states and proved to be a minor point of contention among the Soviets and their Western allies once the U.S. entered the war in 1941. Welles used American power and his senior position to intrude into the domestic affairs of other countries, especially choosing leaders who supported American policies. After the fall of France, he downgraded French affairs because they no longer were a major power. Roosevelt relied on Welles much more than on the official Secretary of State, Cordell Hull, who became the enemy of Welles.

Welles was forced out of government service by Secretary Hull after his enemies began to spread word of a 1943 incident in which he had propositioned two male railroad porters for sex. Returning to private life, he continued to write books on foreign relations and became an advisor to media organizations.  He was a target of the House Un-American Activities Committee during the post-war "red scare", though he was never formally sanctioned.  He died in New Jersey in 1961, survived by his third wife and several children.

Early life
Benjamin Sumner Welles was born in New York City, the son of Benjamin Sumner Welles Jr. (1857–1935) and Frances Wyeth Swan (1863–1911). He preferred to be called Sumner after his famous relative Charles Sumner, a leading Senator from Massachusetts during the Civil War and Reconstruction. His family was wealthy and was connected to the era's most prominent families. He was a grandnephew of Caroline Webster Schermerhorn Astor, known as "the Mrs. Astor". Among his ancestors were Thomas Welles, a colonial Governor of Connecticut, and Increase Sumner, Governor of Massachusetts from 1797 to 1799.  Although the two men were occasionally mistaken for cousins, Welles was no relation to director Orson Welles.

The Welles family was also connected to the Roosevelts. A cousin of Sumner Welles married James "Rosy" Roosevelt, Jr., half-brother of future President Franklin D. Roosevelt (FDR). At the age of 10, Welles was entered in Miss Kearny's Day School for Boys in New York City. In September 1904, he entered Groton School in Massachusetts, where he remained for six years. There he roomed with Hall Roosevelt, the brother of Eleanor Roosevelt. In March 1905 at the age of 12 Welles served as a page at Franklin D. Roosevelt's wedding to Eleanor.

Welles attended Harvard College where he studied "economics, Iberian literature and culture", and graduated after three years in 1914.

Diplomatic career
After graduating from Harvard, Welles followed the advice of Franklin Delano Roosevelt and joined the U.S. Foreign Service. A New York Times profile described him while he joined the foreign service: "Tall, slender, blond, and always correctly tailored, he concealed a natural shyness under an appearance of dignified firmness. Although intolerant of inefficiency, he brought to bear unusual tact and a self-imposed patience." He secured an assignment to Tokyo, where he served in the embassy as third secretary only briefly.

Latin America
Welles soon became a specialist in Latin American affairs. He served in Buenos Aires, Argentina in 1919 and became fluent in Spanish. In 1921, Secretary of State Charles Evans Hughes appointed him to head the Division of Latin American Affairs.

In March 1922, Welles briefly resigned from the State Department. He was unsympathetic to the view held by American diplomacy that military might was meant to protect the overseas interests of U.S. business. Hughes brought him back the next year as a special commissioner to the Dominican Republic. His particular assignment was to oversee the withdrawal of U.S. forces and to negotiate protection for overseas investors in the Dominican Republic's debt. Welles remained in that post for three years and his work was accomplished after his departure in a 1924 treaty.

In 1924, U.S. President Calvin Coolidge sent Welles to act as mediator between disputing parties in Honduras. The country had lacked a legitimate government since the election of 1923 failed to produce a majority for any candidate and the legislature had failed to exercise its power to appoint a new president. Negotiations managed by Welles from April 23 to 28 produced an interim government under General Vicente Tosta, who promised to appoint a cabinet representing all factions and to schedule a presidential election as soon as possible in which he would not be a candidate. Negotiations ended with the signing of an agreement aboard the USS Milwaukee in the port of Amapala.

Years out of government service

Coolidge, however, disapproved of Welles' 1925 marriage to Mathilde Scott Townsend, who had only recently divorced the President's friend, Senator Peter Gerry of Rhode Island. He promptly ended Welles' diplomatic career.

Welles then retired to his estate at Oxon Hill, Maryland. He devoted himself to writing and his two-volume history of the Dominican Republic, Naboth's Vineyard: The Dominican Republic, 1844–1924 appeared in 1928. Time described the work as "a ponderous, lifeless, two-volume work which was technically a history of Santo Domingo, actually a careful indictment of U.S. foreign policy in the Hemisphere". James Reston summarized its thesis: "we should keep in our own back yard and stop claiming rights for ourselves that we denied to other sovereign States".

He served as an unofficial adviser to Dominican President Horacio Vásquez.

During the presidential election of 1932, Welles provided foreign policy expertise to the Roosevelt campaign. He was a major contributor to the campaign as well.

Cuba

In April 1933, FDR appointed Welles Assistant Secretary of State for Latin American Affairs, but when a revolution in Cuba against President Gerardo Machado left its government divided and uncertain, he became instead the President's special envoy to Cuba. He arrived in Havana in May 1933. His mission was to negotiate a settlement so that the U.S. could avoid intervening as U.S. law, namely the Platt Amendment of 1901, required.

His instructions were to mediate "in any form most suitable" an end to the Cuban situation. Welles promised Machado a new commercial treaty to relieve economic distress if Machado reached a political settlement with his opponents, Colonel Dr. Cosme de la Torriente, from the Nationalist Union; Joaquín Martínez Sáenz, for ABC; Nicasio Silveira, for the Revolutionary Radical Cellular Organization; and Dr. Manuel Dorta-Duque, representing the delegation of the University of Havana. Machado believed the U.S. would help him survive politically. Welles promised the opponents of Machado's government a change of government and participation in the subsequent administration, if they joined the mediation process and supported an orderly transfer of power. One crucial step was persuading Machado to issue an amnesty for political prisoners so that the opposition leaders could appear in public. Machado soon lost faith in Welles and denounced U.S. interference as a colonialist adventure. Welles' mediation process conferred political legitimacy on sectors of the opposition that participated and allowed the U.S. to assess their viability as long-term political allies. Unable to influence Machado, Welles met with Rafael Guas Inclan, president of the Chamber of Representatives, at the home of newspaper publisher Alfredo Hornedo, and requested that he initiate impeachment proceedings against the president. When Guas harshly rebuffed him, Welles then negoiotiated an end to his presidency, with support from General Alberto Herrera, Colonels Julio Sanguily, Rafael del Castillo , and Erasmo Delgado after threatening U.S. intervention under the Platt Amendment and the restructuring of the Cuban army high command.

In 1937, FDR promoted Welles to Under Secretary, and the Senate promptly confirmed the appointment. Indicative of ongoing rivalries within the State Department, Robert Walton Moore, an ally of Secretary of State Hull was appointed the department's Counselor at the same time, a position equal in rank to that of Under Secretary.

World War II
In the week following Kristallnacht, in November 1938, the British government offered to give the major part of its quota of 65,000 British citizens eligible for emigration to the United States to Jews fleeing Hitler. Under-Secretary Welles opposed this idea, as he later recounted:

I reminded the Ambassador that the President stated there was no intention on the part of his government to increase the quota for German nationals. I added that it was my strong impression that the responsible leaders among American Jews would be the first to urge that no change in the present quota for German Jews be made...The influential Sam Rosenman, one of the "responsible" Jewish leaders sent Roosevelt a memorandum telling him that an "increase of quotas is wholly inadvisable. It will merely produce a 'Jewish problem' in the countries increasing the quota."

Welles headed the American delegation to the 21-nation Pan American conference that met in Panama in September 1939. He said the conference had been planned in earlier hemispheric meetings in Buenos Aires and Lima and he emphasized the need for consultation on economic issues to "cushion the shock of the dislocation of inter-American commerce arising from the war" in Europe.

In February and March 1940 Welles visited Vatican City,  Italy, Germany, and France;  (he visited President Albert Lebrun on March 7) and England to receive and discuss German peacemaking proposals. Hitler feared that the purpose of his visits was to drive a wedge between Germany and Italy.

Soviet occupation of the Baltics
On July 23, 1940, following the principles of the Stimson Doctrine, Welles issued a statement that became known as the Welles Declaration. In the Molotov–Ribbentrop Pact of August 23, 1939, Germany agreed to allow the Soviet Union to occupy and annex the three Baltic states of Estonia, Latvia, and Lithuania. Welles condemned those actions and refused to recognize the legitimacy of Soviet rule in those countries. More than 50 countries later followed the U.S. in this position.

The declaration was a source of contention during the subsequent alliance between the Americans, the British, and the Soviets, but Welles persistently defended the declaration. In a discussion with the media, he asserted that the Soviets had maneuvered to give "an odor of legality to acts of aggression for purposes of the record."

In a 1942 memorandum describing his conversations with British Ambassador Lord Halifax, Welles stated that he would have preferred to characterize the plebiscites supporting the annexations as "faked." In April 1942, he wrote that the annexation was "not only indefensible from every moral standpoint, but likewise extraordinarily stupid." He believed any concession on the Baltic issue would set a precedent that would lead to additional border struggles in eastern Poland and elsewhere.

Rivalries

A New York Times profile described Welles in 1941: "Tall and erect, never without his cane,... he has enough dignity to be Viceroy of India and... enough influence in this critical era to make his ideas, principles, and dreams count."

He appeared on the cover of Time on August 11, 1941, and in that issue Time assessed Welles' role within Hull's Department of State:

Sumner Welles is one of the very few career men ever to become Under Secretary of State, and as matters now stand may eventually become Secretary....Grave, saintly Mr. Hull, never an expert at paper-shuffling, has long left the actual administration of the Department to his chief aide, Sumner Welles. And Cordell Hull may choose not to retire. But even if Welles never becomes Secretary, he will still hold his present power: through Presidential choice, his own ability, background and natural stamina, he is the chief administrative officer of U.S. foreign policy.

Roosevelt was always close to Welles and made him the central figure in the State Department, much to the chagrin of secretary Cordell Hull, who could not be removed because he had a powerful political base.

The clash became more public in mid-1943, when Time reported "a flare-up of long-smoldering hates and jealousies in the State Department".  After Welles was forced out of office, journalists noted that two men who shared "aims and goals" were at odds because of a "clash of temperament and ambitions".

Resignation

Welles was a closeted bisexual. In September 1940, Welles accompanied Roosevelt to the funeral of former Speaker of the House William B. Bankhead in Huntsville, Alabama. While returning to Washington by train, Welles – who was drunk and under the influence of barbiturates – solicited sex from two male African-American Pullman car porters. Cordell Hull dispatched his confidant, former Ambassador William Bullitt, to provide details of the incident to Republican Senator Owen Brewster of Maine. Brewster, in turn, gave the information to journalist Arthur Krock, a Roosevelt critic; and to Senators Styles Bridges and Burton K. Wheeler. When FBI Director J. Edgar Hoover would not release the file on Welles, Brewster threatened to initiate a senatorial investigation into the incident. (In 1995, Deke DeLoach told C-SPAN's Brian Lamb on Booknotes that file cabinets behind J. Edgar Hoover's secretary Helen Gandy contained two-and-a-half drawers of files, including information about "an undersecretary of state who had committed a homosexual act.")  Roosevelt was embittered by the attack on his friend, believing they were ruining a good man, but he was obliged to accept Welles's resignation in 1943. Roosevelt particularly blamed Bullitt; his son Elliott Roosevelt wrote that President Roosevelt believed that Bullitt had bribed the porters to entrap Welles.

In August 1943, reports that Welles had resigned as Under-Secretary of State circulated for more than a week. The press reported it as fact on August 24, despite the lack of an official announcement. Writing in  The New York Times, Arthur Krock said that opinion in Washington saw Welles's departure as an attempt to end factionalism in the State Department: "The long-existing struggle disorganized the department, bred Hull and Welles factions among its officials, confused those having business with the department and finally produced pressure on the President to eliminate the causes." Despite the "personal fondness" of the President and his wife for Welles, he continued, the President sided with Hull because supporting a subordinate would promote revolts in other government agencies, Hull was politically connected and popular with Congress, and the Senate, he was told, would not support Welles for Secretary of State or any other office. Krock added a cryptic explanation: "Other incidents arising made the disagreements between the two men even more personal. It was those which aroused the Senate to opposition to Mr. Welles that was reported to the President."

While Welles vacationed in Bar Harbor, Maine, "where he held to diplomatically correct silence", speculation continued for another month without official word from the White House or the State Department. Observers continued to focus on the Hull–Welles relationship and believed that Hull forced the President to choose between them to end "departmental cleavage". Others read the situation politically and blamed FDR's "appeasement of Southern Democrats". Without confirming his resignation or speaking on the record, Welles indicated he would accept any new assignment the President proposed. Finally, on September 26, 1943, the President announced the resignation of Welles and the appointment of Edward R. Stettinius as the new Under-Secretary of State. He accepted Welles' resignation with regret and explained that Welles was prompted to leave government service because of "his wife's poor health". Welles' letter of resignation was not made public as was customary and one report concluded, "The facts of this situation remained obscure tonight." Time summarized the reaction of the press: "Its endorsement of Sumner Welles was surprisingly widespread, its condemnation of Franklin Roosevelt and Cordell Hull surprisingly severe." It also described the resignation's impact: "In dropping Sumner Welles [Hull] had dropped the chief architect of the US's Good Neighbor Policy in South America, an opponent of those who would do business with Fascists on the basis of expediency, a known and respected advocate of U.S. cooperation in international affairs. The U.S. still awaits a clarification of its foreign policy and the forced resignation of Sumner Welles made an already murky issue even more obscure."

Later years
Welles made his first public appearance following his resignation in October 1943. Speaking to the Foreign Policy Association, he sketched his views of the postwar world, including American participation in a world organization with military capability. He also proposed the creation of regional organizations. He also called on the President to express his opinions and help shape public opinion, praising him at length as "rightly regarded throughout the world as the paladin of the forces of liberal democracy" without once mentioning Hull.

Continuing his career-long focus on Latin America, he said that "if we are to achieve our own security every nation of the Western Hemisphere must also obtain the same ample measure of assurance as ourselves in the world of the future." He also foresaw the end to colonialism as a guiding principle of the new world order:

Can the peaceful, the stable, and the free world for which we hope be created if it is envisioned from the outset as half slave and half free?—if hundreds of millions of human beings are told that they are destined to remain indefinitely under alien subjection? New and powerful nationalistic forces are breaking into life throughout the earth, and in particular in the vast regions of Africa, of the Near East, and of the Far East. Must not these forces, unless they are to be permitted to start new and devastating inundations, be canalized through the channels of liberty into the great stream of constructive and cooperative human endeavor?

In 1944, Welles lent his name to a fundraising campaign by the United Jewish Appeal to bring Jewish refugees from the Balkans to Palestine.

The same year, he authored The Time for Decision. His proposals for the war's end included modifications in Germany's borders to transfer East Prussia to Poland and to extend Germany's eastern border to include German-speaking populations farther east. Then, he suggested dividing Germany into three states, all of which would be included in a new European customs union. A politically divided Germany would be integrated to an economically-cohesive Europe. He also "favoured the transfer of populations to bring ethnic distributions into conformity with international boundaries." With the public engaged in the debate over America's postwar role, The Time for Decision sold half a million copies.

Welles became a prominent commentator and author on foreign affairs. In 1945, he joined the American Broadcasting Company to guide the organization of the "Sumner Welles Peace Forum," a series of four radio broadcasts providing expert commentary on the San Francisco Conference, which wrote the founding document of the United Nations. He undertook a project to edit a series of volumes on foreign relations for Harvard University Press.

In 1948, Welles authored We Need Not Fail, a short book that first presented a history and evaluated the competing claims to Palestine. He argued that American policy should insist on the fulfillment of the 1947 promise of the United Nations General Assembly to establish two independent states within an economic union and policed by a United Nations force. He criticized American officials whose obsession with the Soviets required submission to Arab and oil interests. Enforcing the decision of the United Nations was his overarching concern because it was an opportunity to establish the organization's role on the international stage that no other interest could trump.

Later that year, the American Jewish Congress presented Welles with a citation that praised his "courageous championing of the cause of Israel among the nations of the world."

On December 7, 1948, Welles appeared before HCUA as part of its investigation into allegations between Whittaker Chambers and Alger Hiss (part of the Hiss Case). Later that month (and after the death of his friend Laurence Duggan), he suffered a serious heart attack.

In April 1950, Senator Joseph McCarthy repeatedly charged that the Institute of Pacific Relations (IPR), an organization that fostered the study of the Far East and the Pacific, was a communist front. Welles was a member of the American branch of the IPR.

He remained always in the public eye. For example, his departure on the Île de France for Europe was noted even as he declined to comment on charges made by McCarthy about communists in the State Department.

He sold his estate outside Washington in 1952, when Oxon Hill Manor became the home of a "huge collection of Americana."

In 1956, Confidential, a scandal magazine, published a report of the 1940 Pullman incident and linked it to his resignation from the State Department, along with additional instances of inappropriate sexual behavior or drunkenness. Welles had explained the 1940 incident to his family as nothing more than drunken conversation with the train staff. His son Benjamin Welles wrote of the incident in his father's biography as drunken advances to several porters at about 4 a.m. that were rejected and then reported to government and railway officials.

Personal life

On April 14, 1915, Sumner Welles married Esther "Hope" Slater of Boston, the sister of a Harvard roommate, in Webster, Massachusetts. She came from a similarly prominent family that owned a textile empire based in Massachusetts. She was descended from industrialist Samuel Slater and granddaughter of the Boston painter William Morris Hunt. Welles and his wife had two sons: Benjamin Welles (1916–2002), a foreign correspondent for The New York Times, later his father's biographer, and Arnold Welles (1918–2002)

In 1923, Slater obtained a divorce from Welles in Paris "on grounds of abandonment and refusal to live with his wife".

Welles occasionally gained public notice for his art dealings. In 1925, for example, he sold a collection of Japanese screens that had been on exhibit at the Metropolitan Museum of Art for several years.

On June 27, 1925, Welles married Mathilde Scott Townsend (1885–1949), "a noted international beauty" whose portrait had been painted by John Singer Sargent, in upstate New York.  Until World War II, the Welles' lived on Massachusetts Avenue in Washington, D.C., in the landmark Townsend Mansion, which later became the home of the Cosmos Club.  Mathilde died of peritonitis in 1949 while vacationing in Switzerland with Welles.

Welles spent the bulk of his time a few miles outside of Washington in the Maryland countryside at a 49-room "country cottage" known as Oxon Hill Manor designed for him by Jules Henri de Sibour and built on a 245-acre property in 1929. He entertained foreign dignitaries and diplomats there and hosted informal meetings of senior officials. FDR used the site as an occasional escape from the city as well.

On January 8, 1952, Welles married Harriette Appleton Post, a childhood friend (and a granddaughter of architect George B. Post, designer of the New York Stock Exchange) who had previously married and divorced twice, and had resumed the use of her maiden name, in New York City at the bride's home on Fifth Avenue.

He died on September 24, 1961, at age 68 in Bernardsville, New Jersey. He is buried in Rock Creek Cemetery in Washington, D.C.

Legacy
The biography written by his son Benjamin Welles concludes:

Sumner Welles made four major contributions to the Roosevelt era. He conceived and carried out the Good Neighbor policy, arguably the all-time, high-water mark in U.S.–Latin American relations. With Roosevelt, Churchill and Alexander Cadogan, he wrote the Atlantic Charter, the cornerstone of the United Nations. In mid–World War II, at FDR's direction, he drafted the original UN Charter. And during and after the war, he threw his support behind a national homeland for the Jews: Israel. The Good Neighbor policy and the Atlantic Charter are largely memories. The United Nations and Israel endure.

Winston Churchill, who made the phrase "No comment" famous, cited Welles as his source for the cryptic response.

Welles' papers are held by the National Archives at the Franklin D. Roosevelt Library in Hyde Park, New York.

The street adjacent to the current Embassy of the United States in Riga, Latvia was named after Sumner Welles (as Samnera Velsa iela) in 2012.

Works
 The Time for Decision (Harper & Brothers, 1944)
 An Intelligent American's Guide to the Peace (Dryden, 1945),
 Where Are We Heading (New York: Harper & Brothers, 1946)
 We Need Not Fail (Boston: Houghton Mifflin Co., 1948)
 Seven Major Decisions That Shaped History (New York: Harper 1951),
 Naboth's Vineyard: The Dominican Republic, 1844–1924 (reprint: Arno Press, 1972),

References

Further reading
 Devine, Michael J. "Welles, Sumner" in American National Biography (New York: Oxford University Press, 1999), v. 23.
 Fullilove, Michael. Rendezvous with destiny: how Franklin D. Roosevelt and five extraordinary men took America into the war and into the world (Penguin, 2013).
 Gellman, Irwin F., Secret Affairs: Franklin Roosevelt, Cordell Hull, and Sumner Welles (Johns Hopkins University Press, 1995).
 Hoopes, Townsend and Brinkley, Douglas, FDR and the Creation of the U.N. (New Haven: Yale University Press, 1997),
  Excerpt.
 O'Sullivan, Christopher D., Sumner Welles, Postwar Planning, and the Quest for a New World Order, 1937–1943 (New York: Columbia University Press, 2007,
 Role, J. Simon. Franklin Roosevelt's Foreign Policy and the Welles Mission (2007)
 Welles, Benjamin, Sumner Welles: FDR's Global Strategist: A Biography, Franklin and Eleanor Roosevelt Institute Series on Diplomatic and Economic History (New York: St. Martin's Press, 1997),

Cuba
 Kapcia,  A., "The Siege of the Hotel Nacional, Cuba, 1933: A Reassessment" in Journal of Latin American Studies v. 34 (2002), 283–309
 Lazo, Mario, Dagger in the Heart: American Policy Failures in Cuba (New York: Funk & Wagnalls, 1968)
 Phillips, R. Hart, Cuban Side Show, 2nd ed. (Havana: Cuban Press, 1935)
 Phillips, R. Hart, Cuba, Island of Paradox (New York: McDowell, Obolensky, 1959)
 Thomas, Hugh, Cuba or The Pursuit of Freedom (New York: Harper & Row, 1971)

Primary sources
    primary documents based on O'Sullivan's book, 2007

External links

 Sumner Welles Index at the Franklin D. Roosevelt Presidential Library and Museum, Part 1 and Part 2

1892 births
1961 deaths
20th-century American LGBT people
Ambassadors of the United States to Cuba
Articles containing video clips
Bisexual male politicians
Burials at Rock Creek Cemetery
Harvard College alumni
American bisexual people
LGBT ambassadors of the United States
LGBT people from New York (state)
LGBT people from Washington, D.C.
People from Bernardsville, New Jersey
Politicians from New York City
United States Foreign Service personnel
United States Under Secretaries of State

Sumner Welles


جامعة العلوم والتكنولوجيا هي جامعة خاصة في اليمن تأسست عام 1994 وتتبع النظام الفصلي ونظام الساعات المعتمدة، وهي جامعة غير مختلطة، مقرها الرئيسي عدن ويوجد للطالبات كليات منفصلة عن كليات الطلاب، لها فروع في عدد من المحافظات اليمنية. ويبلغ عدد الطلاب الملتحقين بها في جميع فروعها ما يقارب ال 20 ألف طالب، تحتل الجامعة المرتبة 117 في تصنيف الجامعات العربية.

تاريخ
تأسست الجامعة عام 1994.
كانت البداية بنشأة الكلية الوطنية للعلوم والتكنولوجيا، بوصفها أول كلية أهلية تقنية في اليمن، بموجب الترخيص رقم (2220)، بتأريخ 29/12/1992م. وبعد ذلك تم افتتاح جامعة العلوم والتكنولوجيا بموجب القرار الوزاري رقم (2/94)، وتأريخ 30 رجب 1414 هـ ، الموافق 12/1/1994م الصادر عن وزارة التعليم العالي.
وقد استوعبت الجامعة منذ إنشائها عدداً كبيراً من التخصصات في مختلف المجالات الطبية والهندسية والتقنية والإدارية والإنسانية والاجتماعية، وركزت على توفير تخصصات نوعيه غير متوفرة في الجامعات المحلية ويحتاج إليها المجتمع.

اقتحام مقر الجامعة
كان المقر الرئيسي للجامعة يقع في صنعاء، ولكن الجامعة أعلنت نقل مقرها الرئيسي الى العاصمة المؤقته عدن عام 2020 بسبب إستمرار سيطرة الحوثيين على مقر ومباني الجامعة والمستشفى التابع لها في صنعاء. وفي يناير 2020 قام الحوثيين بإعتقال رئيس الجامعة السابق حميد عقلان وتعيين رئيس آخر بديلا عنه.

الكليات
 كلية الطب والعلوم الصحية].
 كلية الهندسة].
 كلية طب الأسنان].
 كلية الصيدلة].
 كلية العلوم الإدارية].
 كلية الحاسبات وتكنولوجيا المعلومات].
 عمادة التعليم المفتوح].
 كلية العلوم الإنسانية والاجتماعية]
 عمادة الدراسات العليا والبحث العلمي.

المراكز البحثية والخدمية في الجامعة
1- مركز الاستشارات والتنمية

2- مركز اللغات الدولي

3- مركز اللغة العربية والدراسات الشرقية

4- مركز تطوير التفوق

5- المركز الإعلامي للإنتاج والتدريب والاستشارات

6- مركز الحاسوب للتدريب والأنظمة

7- مركزالتعليم والتعلم

8- مركز أبحاث المناطق الحارة

9- مركز التعليم الطبي والتدريب

10- مركز الاستشارات والبحوث الهندسية

11- مركز معايرة واستشارات الأجهزة الطبية

12- مركز نظم المعلومات الجغرافية للتدريب والبحوث GIS

13- مركز التصميم الإلكتروني والطاقة المتجددة

14- المركزالتكنولوجي للمياه والبيئة

15-مركز جامعة العلوم والتكنولوجيا للكتاب الجامعي

16- مركز الابحاث والدراسات الصيدلانية

17-المركز الإسلامي للمصارف والتمويل الإسلامي

أبرز الخريجين
من أبرز خريجي جامعة العلوم والتكنولوجيا توكل كرمان الحاصلة على جائزة نوبل للسلام لعام 2011 لتصبح أول يمنية وأول امرأة عربية، وثاني امرأة مسلمة تفوز بجائزة نوبل، وثاني أصغر حائز على جائزة نوبل للسلام حتى الآن.

رؤساء الجامعة
 أ.د. داود الحدابي 1994 - 2007
 د. عبدالفتاح دياب 2007 - 2009
 أ.د.حميد محمد عقلان 2009 - 2020
 أ.د. عبدالغني حميد(مقر الجامعة الرئيسي في عدن) 2020- حتى الآن
 د. عادل المتوكل (مقر الجامعة الواقع تحت سيطرة الحوثيين في صنعاء) 2020 حتى الآن

انظر أيضًا
 جامعات يمنية
 جامعة صنعاء
 جامعة الملكة أروى
 جامعة الناصر
 جامعة سبأ
 جامعة الرازي

المراجع

روابط خارجية

ع
تأسيسات سنة 1994 في اليمن
جامعات اليمن
جامعات خاصة
صنعاء
هيئات تعليمية أسست في 1994

جامعة العلوم والتكنولوجيا (اليمن)


Hindistan Halk Partisi, () Hindistan'da bir siyasi partidir ve Hindistan Ulusal Kongresi ile birlikte Hindistan'ın iki büyük siyasi partisinden biridir. 2014'ten bu yana, görevdeki Başbakan Narendra Modi yönetiminde Hindistan'da iktidarda olan siyasi partidir. BJP sağcı siyasetle uyumludur ve politikaları Hindu milliyetçi bir ideoloji olan Hindutva'ya bağlıdır. Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) gönüllü paramiliter örgütü ile yakın ideolojik ve örgütsel bağlara sahiptir. Eylül 2023 itibariyle, Hindistan Parlamentosu'nun yanı sıra eyalet yasama meclislerindeki temsil açısından ülkenin en büyük siyasi partisidir.

Partinin kökeni 1951 yılında Hintli siyasetçi Shyama Prasad Mukherjee tarafından kurulan Bharatiya Jana Sangh'a dayanmaktadır. 1975-1977 yılları arasındaki Olağanüstü Hal'in ardından Jana Sangh diğer bazı siyasi partilerle birleşerek Janata Partisi'ni kurdu; 1977 genel seçimlerinde o sırada iktidarda olan Hindistan Ulusal Kongresi'ni yenilgiye uğrattı. Janata Partisi üç yıl iktidarda kaldıktan sonra 1980 yılında dağıldı ve eski Jana Sangh üyeleri günümüz BJP'sini kurmak üzere yeniden bir araya geldi. Başlangıçta başarısız olsa da - 1984 genel seçimlerinde sadece iki sandalye kazandı - Uttar Pradesh'teki Ram Janmabhoomi hareketi sayesinde güçlendi. Çeşitli eyalet seçimlerinde elde ettiği zaferler ve ulusal seçimlerdeki daha iyi performansının ardından BJP 1996 yılında Parlamento'daki en büyük siyasi parti haline geldi; ancak Parlamento'nun alt kanadında çoğunluğa sahip değildi ve o zamanki lideri Atal Bihari Vajpayee yönetimindeki hükümeti sadece 13 gün sürdü.

1998 genel seçimlerinden sonra BJP liderliğindeki Ulusal Demokratik İttifak (NDA) olarak bilinen koalisyon, başbakan Vajpayee başkanlığında bir yıl süren bir hükümet kurdu. Yeni seçimlerin ardından, yine Vajpayee başkanlığındaki NDA hükümeti tam bir dönem görevde kaldı; bu, bunu yapan ilk Kongre dışı hükümet oldu. 2004 genel seçimlerinde NDA beklenmedik bir yenilgiye uğradı ve sonraki on yıl boyunca BJP ana muhalefet partisi oldu. O dönemde Gujarat'ın başbakanı olan Narendra Modi, partiyi 2014 genel seçimlerinde ezici bir zafere taşıdı. Modi o zamandan beri Hindistan başbakanı olarak NDA hükümetine liderlik ediyor ve 2019 genel seçimlerinde yeniden seçildi. Haziran 2023 itibariyle ittifak 15 Hindistan eyaletini ve birlik bölgesini yönetmektedir.

BJP'nin resmi ideolojisi, ilk kez 1965 yılında Deendayal Upadhyaya tarafından formüle edilen bütüncül hümanizmdir. Parti sosyal muhafazakârlığı ve milliyetçi ilkelere dayalı bir dış politikayı savunmaktadır. BJP, ulusal hükümetteki ilk döneminde Hindu milliyetçisi önceliklerinden kaçınmış ve sosyal refahtan ziyade küreselleşme ve ekonomik büyümeye öncelik veren büyük ölçüde liberal bir ekonomi politikasına odaklanmıştır. BJP hükümeti 2014 yılında hükümete geldiğinden bu yana RSS'nin öncelikleri arasında yer alan üçlü talak uygulamasının suç sayılması ve Hindistan anayasasının Cemmu ve Keşmir'e özerklik tanıyan 370. Maddesinin iptal edilmesi ve eyalet statüsünün kaldırılması gibi pek çok düzenlemeyi hayata geçirdi. Hindistan, 2014 yılından bu yana BJP'nin yönetimi altında ülke çapında demokratik gerileme yaşamıştır.

Kaynakça

1980'de kurulan siyasi partiler
Millî muhafazakâr partiler

Hindistan Halk Partisi


İlhami Soysal (4 Nisan 1928, Karadeniz Ereğli - 20 Eylül 1992, Ayvalık), Türk gazeteci, yazar.

Bursa Erkek Lisesi, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde okudu. Gazetecilik yaptı. Gazetelerin Ankara temsilciliğinde, Gazeteciler Sendikası ve Cemiyeti'nin başkanlığında bulundu. Mustafa Ertekiner'in başkanlığındaki,kurucu mecliste basın temsilcisiydi. Akşam gazetesi Ankara temsilcisiyken yazdığı yazılardan ötürü güpegündüz kaçırılıp dövüldükten sonra ıssız bir yere atılmıştır. 1972 yılında ise Kontrgerilla elemanları tarafından Ziverbey Köşkü'nde 26 gün işkenceye maruz kalmıştır. 96 kilo olarak girdiği köşkten, 76 kilo olarak çıkmıştır.

Bursa Ant, Pazar Postası, Son Havadis, Türk-İş, Akis, Vatan, Sosyal Adalet, İmece, Yön, Türk Solu, Kim, Devrim, Güney, Seçilmiş Hikayeler, Dost, Akşam, Yeni Ortam, Milliyet gazete ve dergilerinde siyasi ve edebi yazıları yayınlandı. Ayvalık'ta geçirdiği trafik kazası sonucunda 20 Eylül 1992'de ölmüştür.

Eserleri
 Sıfıra Sıfır Elde Sıfır (1969)
 Günün İçinden (1976)
 Dünyada ve Türkiye'de Masonlar ve Masonluk (1980)
 150'likler (1985)
 Kurtuluş Savaşında İşbirlikçiler (1985)
 Demokrasi Diye Diye (1992)
 20. Yüzyıl Türk Şiiri Antolojisi (1973)

Kaynakça

1928 doğumlular
Karadeniz Ereğli doğumlular
1992 yılında ölenler
Balıkesir'de ölenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye'de trafik kazasında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

İlhami Soysal


الأميرة ثروت الحسن (24 يوليو 1947 -) أميرة أردنية وزوجة الأمير الحسن بن طلال ولي عهد الأردن السابق  ولدت في كلكتا. يعود نسبها إلى عائلة بارزة من شبه القارة الهندية.

عن حياتها
هي الابنة الصغرى للسير محمد إكرام الله والبيجوم شيستا وردي إكرام الله، كان والدها برتبة ضابط سابق في الخدمة المدنية الهندية والمفوض السامي لدى بلاط سانت جيمس وأول وزير خارجية لحكومة باكستان وسفيرًا لبلاده إلى فرنسا والبرتغال ورئيس اللجنة الاقتصادية للكومنولث، بينما كانت والدتها رئيسة لوفد باكستان في الأمم المتحدة عام 1957، وسفيرة لباكستان في المغرب لمدة ثلاث سنوات، كما كانت إحدى أول امراتين عضوين في البرلمان الباكستاني. تم تفويضها عدة مرات إلى الأمم المتحدة.

تلقت الأميرة ثروت الحسن تعليمها في باكستان وكندا وفرنسا والمملكة المتحدة، وتجيد اللغات الإنجليزية والعربية والفرنسية والأوردية. وهي تحمل درجة الدكتوراة في القانون، من جامعة نيو برونزويك في كندا، كما نالت مؤخراً درجة الدكتوراة في التربية من جامعة باث.

اهتماماتها وأنشطتها
بدأت الأميرة ثروت واستمرت في دعم مختلف المشاريع والأنشطة في الأردن، وخاصة في مجال التعليم لأكثر من 40 عاماً. وتم تعيينها راعيةً لجمعية الشابات المسلمات عام 1972. وفي عام 1974، قامت بإنشاء جمعية الشابات المسلمات لرعاية وتعليم الأشخاص ذوي الإعاقات الذهنية، . كما أسست كلية الأميرة ثروت المجتمعية في عام 1980، مرة أخرى تحت مظلة جمعية الشابات المسلمات، بهدف تقديم الدعم المادي للشابات المتعثرات مالياً بالإضافة إلى تعليمهنّ المهارات المهنية اللازمة لكسب العيش المستقل. كما قامت بتأسيس المركز الوطني لصعوبات التعلم الذي يعتبر مشروعاً آخراً تطور إلى برنامج وطني منذ إنشائه في الكلية في عام 1993 ويعمل كمرفق إقليمي.

كما أسست مدرسة البكالوريا - عمان في عام 1981 ولازالت في رئاسة مجلس الأمناء الخاص بها. حيث تقدم هذه المدرسة تعليماً على أعلى المستويات العالمية، وهي أول مدرسة تقدم البكالوريا الدولية في المنطقة. وقد تم اعتماد العديد من البرامج التي تم تطويرها داخل المدرسة مثل جائزة الحسن للشباب على الصعيد الوطني. كما عملت أيضاً في مجلس تأسيس مؤسسة البكالوريا الدولية لسنوات عديدة، وحافظت على علاقات وثيقة مع البكالوريا الدولية (IB)، وقتمت بافتتاح مركز الامتحانات الجديد للبكالوريا الدولية في كارديف في عام 2014.

كما أنشأت لجنة الاختيار الوطنية للكليات العالمية الأردنية المتحدة في عام 1981. وشغلت ولعدة سنوات منصب عضو في الخدمات التطوعية الخارجية (VSO) المعتمدة على المجلس الدولي للمملكة المتحدة، وشغلت كذلك عضواً في مجلس الصندوق الدولي لتعزيز الثقافة – اليونسكو.

الأوسمة والجوائز
تحمل الأميرة ثروت وسام النهضة المرصع بالجواهر وهو أرفع وسام في الأردن، فضلاً عن الأوسمة وميداليات الشرف التي منحت لها من قبل العديد من الدول الأخرى.

زواجها وأسرتها

تزوجت من الأمير الحسن بن طلال في كراتشي في 28 أغسطس 1968، ورزقا بأربعة أبناء :
 الأميرة رحمة (13 أغسطس 1969).
 الأميرة سمية (14 مايو 1971).
 الأميرة بديعة (23 مارس 1974).
 الأمير راشد (20 مايو 1979).

مراجع

الأسرة الهاشمية الأردنية
المسلمون البنغال
أردنيون من أصل باكستاني
أردنيون من أصل هندي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كلكتا
أميرات أردنيات
أميرات برابطة الزواج
إنسانيون باكستانيون
باكستانيون مهاجرون إلى الأردن
حاصلون على هلال الامتياز
حائزون على الوسام الأعلى للنهضة
خريجو جامعة كامبريدج
فاعلو خير باكستانيون
مسلمون أردنيون
مسلمون باكستانيون
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947
مواليد في كلكتا
أعلام أردنيون من أصل بنغالي

ثروت الحسن


විලාසිතා ජනමාධ්‍ය යනු ප්‍රසිද්ධ කරන ලද විලාසිතා මාධ්‍යවල සියලු අංග විස්තර කිරීමට යොදා ගන්නා පදයකි. සමහරක් විට විලාසිතා රචකයන්ට, විලාසිතා විවේචකයන්ට හෝ විලාසිතා වාර්තාකරුවන්ට මෙම වදන යෙදේ. විලාසිතා ජනමාධ්‍ය සදහා වඩාත් සුදුසු උදාහරණය වන්නේ සඟරා හා පුවත් පත්වල දැක්වෙන විලාසිතාය. නමුත් මෙම වදනට විලාසිතා පිළිබඳව පොත්, රූපවාහිනියේ විකාශය වන විලාසිතාවලට අදාළ වාර්තා මෙන්ම අන්තර් ජාල විලාසිතා සඟරා, වෙබ් අඩවි හා බ්ලෝග් ඇතුළත් වෙයි.

විලාසිතා ජනමාධ්‍යයේ ක්‍රියාව සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය හැකිය. සාමාන්‍යයෙන් එයට ඇතුළත් වන්නේ ලිපි ලිවීම හා සංස්කරණය හෝ විලාසිතා සංදරශණයක් ඇති කිරීමට හා අලංකාර කිරීමට උපකාර කිරීමයි. විලාසිතා ජනමාධ්‍යකරුවෙක් පර්යේෂණ කිරීමට හා / හෝ සම්මුඛ සාකච්ඡා පැවැත්වීමට විශාල කාලයක් ගත කරන අතර ඔහුට හෝ ඇයට ඡායාරූප කරුවන්, නිර්මාණකරුවන් හා මහජන සම්බන්ධතා විශේෂඥයින් ඇතුළත් විලාසිතා කර්මාන්තයේ යෙදෙන මිනිසුන් සමග හොද සබඳතාවයක් පවත්වා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

විලාසිතා ජනමාධ්‍ය කරුවන් ප්‍රකාශකයන් මගින් පුර්ණ කාලීනව හෝ නිදහස් පදනමක් මත සේවයෙහි යොදවනු ලැබේ.

විලාසිතා ජනමාධ්‍ය හා අන්තර්ජාලය

විලාසිතා පිළිබඳව වූ ප්‍රථම අන්තර්ජාල අඩවිය වූයේ ෆැෂන් නෙට්ය. එය ආරම්භ වූයේ 1995 ජනවාරි මාසයේ දීය. 1990 මැද භාගය වන විට අන්තර්ජාලය යනු අධ්‍යාපන අංශ මඟින් ක්‍රියාත්මක කළ පර්යේෂණ ජාලයක් විය. නමුත් මෙම නවතම මාධ්‍යයේ අති විශාල ඉල්ලුම, විලාසිතාවල මුල් පිවිසීම හා ස්වාධීන හා ජනප්‍රිය විලාසිතා ප්‍රකාශකයන්, නිර්මාණකරුවන් හා දෘශ්‍ය කලාකරුවන් ඉක්මණින් අන්තර්ජාලය හා එක්වීම මඟින් නිරූපණය වේ.

ෆැෂන් නෙට් හි නිකුත් කිරීම සිදුවී වසර භාගයකට පමණ පසු 1995 පසුභාගයේ දී නිව් යෝර්ක් මත පදනම් වූ ෆැෂන් මෝල් හා ELLE පැමිනුණි. ලුමියර් ප්‍රථම අන්තර්ජාල විලාසිතා සඟරාව වු අතර එහි නික් නයික් හා ජීන් බැප්ටිස් මොන්ඩිනෝ ඇතුළු ඡායාරූපකරුවන් නිරූපණය විය. එය නිකුත් වුයේ 1995 ඔක්තෝබර් මාසයේ දීය. 1996 දී යූව්ස් සෙන්ට් ලොරෙන්ට්ගේ රන් වේ සංදර්ශණය සඳහා ෆැෂන් ලයිව් මඟින් ප්‍රථම අන්තර්ජාල සජීවී විලාසිතා වෙබ් විකාශනය ආරම්භ කරන ලදී. ෆැෂන් වින්ඩෝස් මේ ප්‍රමුඛයන් අතර සිටන අතර එය 2007 දී එහි දසවන සංවත්සරය සමරන ලදී. CNN ස්ටයිල් හා හින්ට් සඟරාව 1998 දී ආරම්භ විය. ඊළඟ වසරේ දී Boo.com හි නැඟීම හා බිඳ වැටීම සිදු විණි. එම සමාගම මඟින් මාස 18 තුළ දී ඩොලර් මිලියන 135 ක් විනාශ කරන ලදී. වෝග් හා W සඳහා වූ SHOWstudio.com හා style.com 2000 වසරේ දී ආරම්භ විණි. ඉන්පසුව 2002 දී ජේසන් කැම්බෙල්ගේ JC Report හා 2005 දී Refinery 29.com ද ඇරඹිණි. 2007 යම් අපහසු කාල සීමාවකට පසුව W විසින් style.com අතහැර එය වෝග් හි තනි අන්තර්ජාල නිවස බවට පත්විමට ඉඩ දුණි. විලාසිතා රචකයන් මඟින් නිර්මාණය කරන ලද දැනටමත් එහි ඔප ඇති සැකැස්මට ජනප්‍රිය නවතම වෘත්තීයමය බ්ලොග් එක් වුයේ Fashionreporters ය. 2007 දී Beauty flow විශිෂ්ට අන්තර්ගතවලින් යුත් සම්පූර්ණයෙන්ම ෆ්ලෑෂ්වලින් නිර්මාණය කරන ලද සඟරාවක් සමඟ කරලියට පැමිණුණි.

වර්තමානයේ විලාසිතා බ්ලොග් විලාසිතා කර්මාන්තයේ දිනෙන් දින දියුණු වන බලයක් බවට පත්ව ඇත. 2006 අගෝස්තු මාසයේ දී මෙම ප්‍රවණතාවයට එරෙහිව ලෝකයේ විශාලතම සාප්පු සංකීර්ණය වන වෙස්ට් ෆීල්ඩ් ගෘප් හි හිමිකරුවා වක්‍රාකාරව ඔවුන්ගේ වෙළෙඳ සාප්පු තුළ ඇති නිෂ්පාදන ප්‍රචාරණය කරන දර්ශනයකින් යුත් නව ජනප්‍රිය විලාසිතා ප්‍රවණතා හඳුනාගන්නේ කුමකටදැයි යන මාතෘකාවෙන් යුත් වෙබ් ලිපියක් නිකුත් කරන ලදී. එවැනි දෙයක් සඳහා මුදල් සැපයීම ස්වාධීන වන අතර එය මිළ දී ගැනීම හෝ ප්‍රචාරණය මත රඳා නොපවතින නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙළෙඳ දැන්වීම් මත රඳා පවතී.

විලාසිතා පිලිබඳ ජනමාධ්‍ය


Yusuke Matsuda (født 23. april 1991) er en japansk professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Ryukyu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Matsuda


Başkent, bir devletin yönetim merkezi olan şehir. Bir ülkedeki hükûmet merkezidir. Bazı monarşilerde, başkent hükümdarın sürekli ikamet ettiği şehri temsil eder. Demokrasilerde genellikle meclis ve diğer hükûmet organları başkentte bulunur. Diplomatik ilişki içerisinde bulunulan ülkelerin büyükelçilikleri de genellikle başkentte yer alır.

Bir ülke, politik nedenlerden dolayı birden fazla başkent tayin edebilir. Örnek olarak, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin idari başkenti Pretoria, yasama başkenti Cape Town, yargı başkenti Bloemfontein'dir.

Tarihçe
Başkentlerin ortaya çıkabilmesi için kentlerin ortaya çıkması yeterli değildi. Fırat ve Dicle nehirleri arasındaki Mezopotamya'da ilk kentler MÖ 6000 yıllarına kadar geri gitse de başkentin ortaya çıkması ancak bir devlet örgütlenmesi gerekiyordu. MÖ 2350 dolaylarında Agade kralı Büyük Sargon'un Sümer kent devletlerini zor kullanarak ele geçirip bölgesel bir devlet kurması ile ilk başkent ortaya çıktı. Sargon ve sonraki Akad kralları fethettikleri yerlerden elde ettikleri büyük ganimetleri başkentte topladılar, burayı tapınaklar ve benzeri kamusal binalarla süslediler. Mezopotamya'da daha önce var olan kent devletleri ile karşılaştırıldığında başkent hem kralın oturduğu yer hem de zenginliklerin yığıldığı yer olarak diğer kentlerden ayrışır.

MÖ 1750 dolaylarında Babil kralı Hammurabi Sümer ve Akad kentlerini tek bir yönetim altında birleştirerek bölgesel devletten imparatorluğa geçişi sağladı. Bu sefer tüm kaynaklar başkent Babil'de toplandı. Antik dönem imparatorluklarında başkent değiştirmeler de sık olarak görülüyordu. Örneğin Antik dönem Mısır'da bir düzineden fazla başkent değiştirme oldu. İlke olarak her firavun kendi başkentini seçip anıt mezarını oraya yakın bir yere yaptırıyordu. Dolayısıyla ardından gelen firavun yeni bir yeri başkent olarak seçebilirdi. Aşağı ve Yukarı Mısır'ı birleştiren Menes MÖ 3100'de Memfis'i başkent yapmıştı. Ancak MÖ 2000'lerde Teb kenti gerçek anlamda bir başkent niteliğini kazandı. Başkent değiştirme Mezopotamya'da da sık görülen bir olaydı. Sümer'ler döneminden beri kralların kendi adlarına bir kent kurmaları çok onurlu bir iş sayılmaktaydı. Örneğin Asur kralı I.Tukulti Ninurta başkent Asur'dan 3 kilometre uzakta kendi adını taşıyan yeni bir başkent yaptırmaya girişti. Kralı temel amacı bu kentin Susa kralı Untaş Napirişa'nın eski başkent Susa'dan 60 km. ileride kendi adına kurduğu başkentten daha görkemli olması idi. Görüldüğü gibi bu kentlerin kurulmalarının nedeni ekonomik veya stratejik değildi. Nitekim kralın ölümünden bir süre sonra ihtişamlı görünümü olan kent terkedildi.

Tarihsel olarak Mezopotamya, Mısır ve Anadolu'da kurulmuş olan büyük kentler ve başkentler hükümdarın oturduğu karargahlar görünümündeydi. Burada yaşayan yönetici seçkinler ve çevreleri için zanaatkarlar, köleler ve kentin savunmasını yapan askerler bu merkezlere toplanmıştı. Elde edilen zenginlikler de bu kentteki saraylara, anıt mezarlara ya da büyük kamu binalarına yatırılmaktaydı. Gerçekleştirilen bayındırlık işlerinden dolayı  başkent çok görkemli görülse de, bu kentin dışında başka büyük kentin bulunmaması, toplumsal yaşamın kentsel bir dizgeye dayanmadığını gösteriyordu.

Avrupa tarihinde başkentler
Avrupa tarihinde ilk devletler Yunan kent devletleri idi ve dolayısıyla başkent henüz oluşmamıştı. Yunan kent devletlerinin ardından İskender'in kurduğu imparatorluğun bir başkenti oldu. İskender Mısır'ı ele geçirdikten sonra MÖ 332'de başkent Memfis'in doğusundaki küçük bir balıkçı köyüne bir kent kurdurttu ve burayı başkent ilan etti. Doğu toplumlarındakine benzer şekilde başkent kurmanın burada da devam ettiğini görüyoruz. İskender'in adını taşıyacak pek çok kentten biri olan İskenderiye antik dünyanın en büyük iki kütüphanesinden birine sahip idi. Roma devleti ise önce bölgesel bir devlet, sonra imparatorluk haline geldi ve döneminin benzeri olmayan bir merkezine dönüştü. MÖ 390'da Roma'nın Galya'lılar tarafından yağmalanmasından sonra kısa bir süre kentten ayrı kalan Romalılar, tehlike geçip Galyalılar gittikten sonra yeniden başkenti imara giriştiler. Bu dönemde başkentin Roma'dan Veii'ye taşınması önerisi kabul edilmedi. Bu öneriye karşı çıkanlar kutsal yerlerinin çoğunun kentin içinde olduğunu gerekçe gösteriyorlardı.

Batı Roma imparatorluğunun çöktüğü 5. yüzyıldan 10. yüzyıla kadar olan sürede Avrupa tarihinde kentler de neredeyse tarihten silindi. İtalya ve Güney Fransa'da bazı kentler ayakta kalsalar da kente dayalı ekonomik düzen çöktü. Bir zamanlar bir milyon insanı barındıran Roma'nın nüfusu Karolenjler döneminde 20 bin kişiye kadar düştü, Viyana gibi bazı kentler tamamen tarih kayıtlarından silindi. Charlemagne'nın ne bir başkenti ne de bir oturma yeri vardı. 11. yüzyıldan itibaren kentler oluşmaya başlasa da ulus devletlerin ortaya çıkışına kadar yarı özerk derebeylikler ya da erk alanları şeklindeki kent devletleri varlıklarını sürdürdü. Kent devletleri farklı özellikler gösterse de ortak özelliği iktidarın bir kişide değil senato, konsey, meclis vb. bir kolektif siyasal kurumda toplanmış olması idi. Güçlü bir kişinin iktidarı tek başına ele geçirdiği de görülürdü ama kısa süreli olurdu. Bu kent devletçikleri fetihe dayalı askeri bir siyaset izler, bazen diğer kentleri kendi iktidarları altına alırlardır. Bu şekilde Kuzey ve Orta İtalya'da, İsviçre'de, Flanders'de ve Kuzey Almanya'daki Hansa kentlerinden bahsedilebilir. Bu kent örgütlenmelerin hiçbirinde gerçek anlamda bir başkentten söz edilemez.

15. ve 16. yüzyıllarda Batı ve Kuzey Avrupa'da feodalizmin çöküşüyle birlikte kent devletleri güçlerini kaybetti, merkantilizm düşüncesi ve monarşiler güçlerini artırmaya başladı.1648'de yapılan Westfalya barışı ulus devletlerin ortaya çıkmasına doğru önemli bir adım oldu. Ancek merkezi monarşiler ile kent devletleri arasındaki ekonomik ve siyasi erk savaşı birdenbire son bulmadı, 19. yüzyıla kadar devam etti. Hansa kentlerinin birçoğu Polonya ve Danimarka krallarının egemenliği altına girdi, Flanders'deki kentler Burgund dükünün dolayısıyla Habsburg'ların kontrolüne girdi. Krallar kimi kent devletlerine ayrıcalıklar vermek zorunda kaldılar. Lizbon, Sevilla, Frankfurt, Hamburg gibi kentler merkantilist krallık yönetimleri altında zenginleştiler. 17. yüzyılın sonlarında nüfusu hızla artan en önemli başkent Londra oldu. Ticari kapitalizmden endüstri kapitalizmine geçiş Manchester, Liverpool gibi endüstri kentlerinin nüfus ve üretim güçleriyle Londra seviyesine ulaşmasını sağladı. Zenginliğin toplandığı haraççı ekonomilerdekinden farklı şekilde sermaye ve emek piyasalarının sistemli bir biçimde ilişki içinde olduğu günümüz başkentlerin ortaya çıkmasının ilk örneği Londra olmuştur.

Ulus devletlerde başkent

Endüstri devrimi tek tek kentlere ya da kentsel birliğe dayalı kent devletleri düzenini çökertti. Avrupa'daki son kent devletleri de ya ulus devlet haline geldiler ya da ulus devletlerin egemenliğine girdiler. Ulus devletlerin yönetim merkezi olarak başkentlerin planlanması, mimarisi, klasik mimari ve planlamanın ötesinde simgesel bir işlev ve değer taşımaya başladı. Buralar ulusal kimliğin simgelendiği ve diğer kentlere örnek gösterildiği mekanlar haline geldi. Kısaca çağdaş başkentin ortaya çıkması büyük ölçüde ulusal devletlerin gelişmesine denk düşer. Bu simgesel içeriklerinin yanı sıra mal üretimi ve hizmet sunumunun da merkezidir. Amos Rapoport başkentlerin özelliklerini şöyle sıralar

 güçlü bir merkezcilik
 ulusal kimlik, statü ve iktidarın simgeleşmesi
 diğer kentler üzerinde liderlik ve denetim
 siyasal ve ekonomik karar alma süreçlerinde öncelikli olma

Siyasal toplum ve mekan ilişkisi başkentlerde daha çok önem kazanır. Başkentler iktidarın kendisini meşrulaştırdığı ve sağlamlaştırdığı kentler olmuştur. Avrupa'nın önde gelen başkentlerinde 1850-1880 yılları bu anlamda kökten dönüşümlerin olduğu yıllar oldu. Bu dönemde başkentler yeni değerlere ve ekonomik ilişkilere uygun olarak yeniden imar edildiler.

Başkent türleri
Lawrence J. Vale çağdaş başkentleri yaşadıkları evrime göre üç tipe ayırarak incelemiştir.

Evrimlerini kendi içsel dinamikleriyle gerçekleştiren başkentler: Bu başkentler uzun bir geçmişe sahiptir ve başkentlik niteliklerini kesintisiz sürdürmüşlerdir. Londra, Paris, Viyana gibi başkentler bu gruba girer. Roma İmparatorluğu döneminde Viyana ve Londra küçük bir garnizon, Paris de mütevazı bir kentti. Bato Roma'nın yıkılmasından sonra hepsi kent niteliğini yitirdi. Roma ve Paris sadece piskoposluk kenti olarak varlıklarını sürdürdüler. 10. ve 11. yüzyılda kentler yeniden canlanmaya başladı. Viyana 1200 yıllarında Roma'nun dört katı büyüklüğünde bir kent oldu. 13. yüzyıldan sonra ise Habsburg'ların merkezi oldu.

Evrimlerini kendi içsel dinamikleriyle gerçekleştirmiş ancak başkentlik niteliği kesintili olan başkentler: Bunlar tarihin bir döneminde başkent olmuş ancak bu niteliğini bir dönem kaybedip sonra yeniden kazanmıştır. Roma, Moskova, Atina gibi başkentler bu gruba girer.

Daha önce başkentlik niteliğine sahip olmayan ancak siyasal bir kararla yeni yönetim merkezi yapılan başkentler: Bu tip başkentlere daha çok kıta Avrupa'sı dışındaki bölgelerde rastlanır.

Wolman başkentleri sahip oldukları işlevler ve niteliklere göre sınıflandırmıştır.

Çok işlevli başkentler: Ekonomik, politik, sosyal ve kültürel alanda her yönüyle işlevsel olan Londra, Paris, Tokyo, Moskova, Berlin örnek verilebilir.

Uluslararası başkentler: Diğer işlevlerinin yanı sıra uluslararası alandaki etkin rolleriyle önce çıkan Londra, Tokyo gibi başkentler

Politik başkentler: Diğer fonksiyonları daha zayıf olup politik yönleriyle öne çıkan başkentler: Örneğin Ankara, Canberra, Washington D.C.

Federal sistemdeki başkentler: Washinton D.C., Brasilia, Canberra, Berlin

Üniter devletlerdeki başkentler: Ankara, Atina

Kaynakça

Başkent


Mykensk er et hellensk oldtidssprog overleveret i tekster (fortrinsvis lertavler) fra minoisk tid skrevet i stavelsesskriften Linear B og fundet i Mykene, Pylos, Knossos og Theben. Sprogforskere regner gerne med, at græsk i minoisk tid var delt op i to dialekter, en sydlig og en nordlig. Fra sydgræsk, som mykensk repræsenterer, stammer de klassiske dialekter arkadisk-kyprisk og attisk-ionisk.

Mykenske kultur

Mykensk (sprog)


Die Königs-Schwingalge  (Oscillatoria princeps) ist eine Art fädiger Cyanobakterien.

Merkmale und Lebensraum
Die Filamente sind von blau-grüner, rotbrauner, rötlicher oder violetter Färbung. Die Zellen sind breiter als lang und besitzen Gasvesikel. Die Zellwände im Trichom sind erkennbar. O. princeps bildet keine Heterozysten.

Die Königs-Schwingalge ist weltweit als Plankton im Süßwasser verbreitet.

Systematik
Die Art ist die Typusart der Gattung Oscillatoria. Ein Synonym ist Lyngbya princeps  (Vaucher ex Hansgirg, 1892). Sie ähnelt Oscillatoria limosa, diese besitzt im Verhältnis zur Länge breitere Zellen.

Belege

Konigsschwingalge

Königs-Schwingalge


Ante Sironić (Trviž kraj Pazina, 1915. – 15. ožujka 1996.), hrvatski katolički svećenik, književnik, novinar, feljtonist, autor reportaža, urednik, katolički kulturni radnik

Životopis
Rodio se je u Trvižu. Gimnaziju je pohađao u Zagrebu i na Sušaku, gdje je maturirao na Državnoj realnoj gimnaziji.
U Senju je studirao bogoslovlje od 1936. do 1940. godine. Zaredio se je 1940. godine. U mladosti je postao član Hrvatskoga katoličkoga akademskoga društva Domagoj, društvo koje je njegovalo hrvatsku samosvijest. Talijanskim fašistima nije promaknuo te su ga 29. studenoga 1941. priveli u riječki zatvor, pa premjestili u Veneciju u zatvor Carceri giudiziarie, s karakteristikom »izraziti antifašist iredentist«. Pušten je 7. siječnja 1942. i vraćen u Rijeku. Kao svećenik prvo je bio kapelan na Jelenju, pa župnik u Sušačkoj Dragi te naposljetku na Trsatu od 1984. do 1991. Uz pastoralni rad, bio je predavač na srednjoj klasičnoj školi petnaestak godina biskupskoga i salezijanskoga Sjemeništa u Rijeci književnost. Umro je 15. ožujka 1996. godine. Pokopan je na Trsatu.

Izvori

Životopisi, Rijeka

Ante Sironić


Das Handwerksmuseum Bederkesa in Bad Bederkesa ist ein kommunales Handwerksmuseum, das die Entwicklung des Handwerks im Elbe-Weser-Raum von den Anfängen bis in das 20. Jahrhundert zeigt. Das Museum hat seinen Standort in einem alten Gaswerk von Bad Bederkesa. Es geht auf Vorarbeiten und die Initiative des Obermeisters der örtlichen Schuhmacher-Innung, Peter Hennig († 2013) und seiner Frau Martha Hennig zurück.

Geschichte
Ein Vorläufer des heutigen Handwerksmuseums war das Schuhmachermuseum, ein privates Museum, das auf Initiative von Peter Hennig 1986 im Amtshaus (gegenüber der Burg) in Bederkesa in einem Raum eingerichtet wurde. Hennig entwickelte weitergehende Ideen für ein größeres Handwerksmuseum und gewann für diese Idee die Unterstützung des damaligen Samtgemeindedirektors von Bad Bederkesa, Wilfried Habenicht. Schließlich wurde nach langjährigen Überlegungen und Planungen ein Standort für das Museum gefunden: ein ehemaliges Gaswerk wurde von der Gemeinde Bad Bederkesa zur Verfügung gestellt. Mithilfe von Spenden und der Eigenleistungen der Handwerksinnungen im Umfang von insgesamt 170.000 Euro wurde das Gebäude zu einem Museum umgebaut. 1996 wurde durch 14 Innungen der Kreishandwerkerschaft Bremerhaven-Wesermünde und die Gemeinde Bad Bederkesa das Museum in der Form eines Vereins gegründet. Daneben gibt es seit September 1997 hierfür einen Förderverein.

Die Sammlung
Die in der Sammlung gezeigten Gewerke sind:

Bäcker, Böttcher, Dachdecker, Drucker und Schriftsetzer, Elektriker, Fischer, Fleischer, Fliesenleger, Fotograf, Friseur, Hutmacher, Klempner, Korbmacher, Kraftfahrzeugmechaniker, Maler, Ofensetzer, Polsterer, Raumausstatter, Sattler, Schmied, Schneider, Schuhmacher, Steinmetz, Stellmacher, Stickerin, Tischler, Uhrmacher, Zimmermann

Mehrere dieser Berufsbezeichnungen sind durch die Neuordnung der Handwerksberufe inzwischen überholt. Auch sind teilweise in der Region die entsprechenden Innungen nicht mehr aktiv. Weiterhin existiert eine umfangreiche Bügeleisensammlung als Sonderausstellung.

Drei Werkstätten konnten von ihren Vorbesitzern komplett übernommen werden: eine Schuhmacher-Werkstatt, ein Friseursalon und eine Druckerei.

Bundesverdienstkreuz für die Gründer
Im Februar 2010 erhielten die Museumsgründer Peter Hennig und seine Frau Martha Hennig die Verdienstmedaille des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland. Peter Hennig ist im September 2013 verstorben.

Weblinks
 Homepage des Museums

Einzelnachweise

Organisation (Geestland)
Heimatmuseum in Niedersachsen
Bad Bederkesa
Gegründet in den 1980er Jahren
Museum im Landkreis Cuxhaven
Kultur (Geestland)
Technikmuseum in Deutschland
Wirtschaft (Landkreis Cuxhaven)
Handwerk (Deutschland)

Handwerksmuseum Bederkesa


A vug, vugh, or vugg () is a small- to medium-sized cavity inside rock. It may be formed through a variety of processes. Most commonly, cracks and fissures opened by tectonic activity (folding and faulting) are partially filled by quartz, calcite, and other secondary minerals. Open spaces within breccias formed by an ancient collapse are another important source of vugs.

Vugs may also form when mineral crystals or fossils inside a rock matrix are later removed through erosion or dissolution processes, leaving behind irregular voids. The inner surfaces of such vugs are often coated with a crystal druse. Fine crystals are often found in vugs where the open space allows the free development of external crystal form.

The term vug is not applied to veins and fissures that have become completely filled, but may be applied to any small cavities within such veins. Geodes are a vug-formed rock, although that term is usually reserved for more rounded crystal-lined cavities in sedimentary rocks and ancient lavas.

The word vug was introduced to the English language by Cornish miners, from the days when Cornwall was a major supplier of tin. The Cornish word was , which meant "cave".

Images

See also
 Amygdule
 Rock microstructure
 Vesicular texture

References

External links

Petrology
Geology terminology
Cornish words and phrases

Vug


Jacobs ist der Name einer deutschen Unternehmerfamilie, die aus Borgfeld (Bremen) stammt. Die Familie ist in Borgfeld ab 1581 nachweisbar. Johann Jacobs wurde Kaufmann und eröffnete 1895 in Bremen einen Kolonialwarenladen, der unter anderem mit Kaffee und Tee, Kakao und Schokolade handelte. Das Unternehmen wurde von seinem Neffen Walther J. Jacobs ab 1958 weitergeführt. Im Jahre 1982 fusionierte Jacobs Kaffee mit der Schweizer Interfood AG, zu der Tobler und Suchard zählten. Jacobs Suchard wurde 1990 von Klaus J. Jacobs an Kraft Foods verkauft, um seine Geschwister auszuzahlen.

Heute ist die Familie vor allem mit dem Schokoladenhersteller Barry Callebaut (30 % Anteil) und mit dem Zeitarbeitsunternehmen Adecco verbunden. Andreas Jacobs ist seit 2005 im Verwaltungspräsidium von Barry Callebaut. Die Familie zählt mit einem Vermögen von etwa 11,2 Milliarden Euro zu den reichsten Deutschen.

Louise Jacobs, eine Enkelin von Walther J. Jacobs, veröffentlichte 2006 eine Familiengeschichte. Sie beschreibt auch die Linie der sephardisch-jüdischen Familie Jessurun, die wegen der Nationalsozialisten emigrieren musste.

Genealogie
 Daniel Jacobs (1839–1908) verheiratet mit Adelheid (1838–1871)
 Johann Jacobs (1869–1958)
 Jacob Jacobs (1866–1952)
 Walther J. Jacobs (1907–1998) und Lore
 Klaus Johann Jacobs (1936–2008)
 Johan Christian Jacobs (geboren 1962)
 Andreas Jacobs (geboren 1963)
 Lavinia Jacobs (geboren 1980)
 Nicolas Jacobs (geboren 1982)
 Philippe Jacobs (geboren 1984)
 Nathalie Jacobs (geboren 1985)
 Bärbel Jacobs (geboren 1939)
 Petra Stelling geborene Jacobs (* 1943)
 Jens Jacobs (geboren 1947) und Margit Grobin
 Louise Jacobs (geboren 1982)

Literatur
 Louise Jacobs: Café Heimat: die Geschichte meiner Familie. Ullstein, Berlin 2006 (1. Auflage, später noch weitere Ausgaben), ISBN 3-550-07871-4.
 Svenja Kunze und Alexander Schug: Jacobs Kaffee ...wunderbar – Eine Bremer Kaffeegeschichte (PDF; 939 kB), abgerufen am 14. Mai 2012

Einzelnachweise

Deutsche Unternehmerfamilie
Borgfeld

Jacobs (Unternehmerfamilie)


A região de Nullarbor é uma região criada para a nomenclatura de meteoritos encontrados em Nullarbor, na Austrália, sendo reconhecida pela Sociedade Meteorítica.

Nullarbor é um dos locais mais populares do mundo para procurar meteoritos, com milhares de espécimes encontrados de 332 classes diferentes. De acordo com as estimativas feitas pelo Museu da Austrália Ocidental em parceria com a EUROMET, até 2015, 55% dos meteoritos encontrados na Austrália vieram de Nullarbor.

Muitos dos meteoritos encontrados na região não se encontram mais em território australiano, pois foram comprados por colecionadores particulares ou transferidos para outros museus.

Geografia

Nullarbor se encontra dentro da Depressão de Eucla, entre a Austrália Ocidental e a Austrália Meridional, que se formou durante o Mioceno. Sua composição geográfica é feita principalmente de rochas de calcário que se estendem por 240 mil km², o que faz com que o terreno seja plano. A vegetação é feita principalmente por arbustos e é considerada no geral constante. O próprio nome "Nullarbor" vem do latim, significando "Sem árvores". O clima é árido, com uma média de chuva que chega ao máximo a 240 mm na região de Mundrabilla.

A grande quantidade de meteoritos encontrados em Nullarbor é explicada pelos fatores geográficos e climáticos da região, que criam uma tendência deles permanecerem no mesmo lugar onde caíram e a se manterem preservados. Na queda, há um grande efeito da atmosfera no meteorito, mas por causa do clima árido, os efeitos do ambiente afetam o meteorito em média por apenas mil anos. Durante o período, desenvolve-se uma crostra de óxidos que protege o interior do meteorito contra os efeitos climáticos. Além disso, a vegetação rasteira facilita a localização de meteoritos. A região também se manteve fisicamente intacta de atividades humanas por 30 mil anos. Por isso, a região é importante para o estudo do clima terrestre e do fluxo de meteoritos na Terra. A única região mais prolífica para se encontrar meteoritos é a Antártica.

História

Museu da Austrália Ocidental

Uma importante entidade para a coleção de meteoritos no estado foi o Museu da Austrália Ocidental. Em 1881, o reverendo Charles Grenfell Nicolay, geólogo e estudioso autodidata de história natural, havia se tornado conselheiro científico do governo australiano, e ganhou permissão do governador Sir William Robinson para formar uma coleção pública de rochas, minerais e fósseis, que seria o início do Museu Geológico. Em 1889, sua coleção foi transferida para Perth e combinada com a coleção de Henry Page Woodward, outro geólogo do governo. O Museu Geológico acabou agregando outras áreas do conhecimento e mudou de nome diversas vezes, até ser batizado com o nome atual em 1959.

Primeiras descobertas na Austrália Ocidental
Os primeiros meteoritos da Austrália Ocidental foram encontrados devido a expansão da agricultura e da mineração no estado. O primeiro encontrado foi Youndegin, cuja massa principal pesa 2.628 kg. Ele é um meteorito de ferro cujo primeiro fragmento (11,7 kg) foi descoberto em 5 de janeiro de 1884 por Alfred Eaton, membro da Polícia Montada, e recebeu seu nome em homenagem ao posto policial a 50 km a noroeste do local.  A descoberta chamou a atenção de Nicolay, que ordenou a primeira excursão oficial em busca de outros fragmentos e fez a primeira descrição de meteorito do estado.

A partir de então, diversos meteoritos e crateras de grande importância científica foram descobertas, incluindo o meteorito de Bencubbin, a cratera de Wolf Creek e a cratera de Dalgaranga. As descobertas fizeram que houvesse um crescimento do interesse da comunidade científica no fim dos anos 50 e no início dos anos 60. Físicos da Universidade da Austrália Ocidental passaram a colaborar nos estudos de meteoritos e o Museu da Austrália Ocidental criou o Comitê Consultivo de Meteoritos, para supervisionar a coleção e fazer parcerias com outras instituições quando necessário.

Escola de Minas de Kalgoorlie

A Escola de Minas de Kalgoorlie já possuia meteoritos da Austrália Meridional desde 1915, quando o meteorito Naretha foi descoberto pelo engenheiro surpervisor John Darbyshire, que estava trabalhando na construção do trilho do trem que passaria por Nullarbor.

Devido ao crescimento de interesse pelos meteoritos no estado vizinho, nos anos 60 a Escola de Minas passou a criar sua própria coleção na região, que na época chegou a ter 2% de todos os meteoritos já encontrados no planeta (37 exemplares).

Entre 1963 e 1971, expedições da escola recuperaram 809 meteoritos em Nullarbor.

Família Carlisle
A família Carlisle eram caçadores de coelhos que atuavam na região de Nullarbor e já tinham certa experiência em encontrar meteoritos.

Interessado pelas descobertas da Escola de Minas, Harvey Harlow Nininger, renomado colecionador de meteoritos, viajou até o estado para realizar suas buscas. Lá, ele foi introduzido a Albert John Carlisle, que encontrou dois meteoritos para Nininger, sendo um deles o Rawlinna 001, o primeiro meteorito de pallasita encontrado no estado.

Inspirados por Nininger, nos anos seguintes a família doou grandes quantidades de meteoritos, sendo vários deles raros e únicos, para a Escola de Minas de Kalgoorlie, e depois para o Museu da Austrália Ocidental, por causa do Museum Act (1969), lei que transferiu todos os Meteoritos do estado para a coleção real no museu.

Em 1982, Albert foi laureado com a Medalha da Ordem da Austrália por seus serviços na área de meteoritos.

Programa de Recuperação de Meteoritos
O número de meteoritos descobertos cresceu, até que houve uma explosão nos anos 90, com a maioria deles sendo encontrados na região de Nullarbor.

Então, em 1986, o Museu da Austrália Ocidental, junto com parceiros como a EUROMET, lançaram o Programa de Recuperação de Meteoritos. O programa foi bem-sucedido e, apenas entre 1992 e 1994, recuperou 600 espécimes.

Desert Fireball Network

Em 2007, a Universidade Curtin instalou um protótipo de uma rede de câmeras conhecidas como Desert Fireball Network na região de Nullarbor com o objetivo de registrar a queda de meteoritos e procurar por um meteorito cometário, para avançar nos estudos sobre a formação do Sistema Solar. O protótipo foi um sucesso, e um meteorito foi encontrado logo no primeiro dia de funcionamento a apenas 100 m do local previsto. Atualmente, o projeto conta com 50 câmeras que cobrem um terço do céu australiano e colabora com projetos como o Observatório Global de Bolas de Fogo.

Em 2022, um meteorito da região foi recuperado pela equipe utilizando um drone e inteligência artificial, sendo um marco tecnológico para a área.

Nomenclatura

Austrália Ocidental

Devido ao grande fluxo de meteoritos encontrados em Nullarbor, os cientistas A. W. R. Bevan, do Departamento de Mineralogia do Museu da Austrália Ocidental, e R. A. Binns, da Divisão de Exploração da Geociência do SCIRO, criaram um sistema de nomenclatura para meteoritos na região localizada na Austrália Ocidental. Nele, a região foi dividida em 47 áreas, e os meteoritos encontrados são denominados com o nome da região e um número. Os meteoritos recuperados antes de 1970 sofreram no máximo pequenas auterações em seus nomes, como no caso de Forrest (a) e (b), que viraram Forrest 001 e 002.

Austrália Meridional

Em junho de 1993, o sistema de nomenclatura foi expandido para a Austrália Meridional por A. W. R. Bevan, do Departamento de Ciências Planetárias do Museu da Austrália Ocidental, e A. Pring, do Departamento de Mineralogia do Museu da Austrália Meridional. Meteoritos encontrados antes de 1989 não foram renomeados.

Meteoritos notórios

Mundrabilla

Meteorito de mais de uma tonelada, cujo primeiro fragmento foi descoberto em 1911 por Harry Kent e a massa principal foi descoberta em Mundrabilla em 1966. Estima-se que ele tenha caído há um milhão de anos. Ele é o meteorito mais pesado encontrado na Austrália, com a massa principal tendo 12,4 toneladas. Desde então, mais de 12 fragmentos foram encontrados, totalizando uma massa de 20 toneladas. O meteorito é o mais antigo já encontrado em Nullarbor.

Dingo Pup Donga
Meteorito encontrado em 1966 por Albert John Carlisle há 20 km de Sleeper Camp, perto de um esqueleto de um filhote de Dingo. É um meteorito raro de 122.7 g, com sua composição feita de ureilita e interior contendo fenocristais vítreos e com brecha contendo olivina e clinopiroxena. Possui fases de carbono elemental, como diamantes isométricos e lonsdaleíta.

Referências

Meteoritos
Austrália Ocidental
Austrália Meridional

Região de Nullarbor (meteorito)


Hiroyuki Takeda (født 30. november 1983) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokyo Verdy.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Takeda


Zirkonyum dioksit (ZrO2), zirkonya olarak da bilinir (zirkon ile karıştırılmamalıdır), zirkonyumun beyaz kristal oksitidir.

Bilinen en doğal hali monoklinal bir kristal yapısı ile nadir mineral baddeleyitdir. Yüksek derecede kübik kristal hali tazheranit minerali (Zr,Ti,Ca)O2 ve şüpheli bir mineral arkelit olarak doğada nadiren bulunur. Kübik zirkonya adlı bu diğer mineral, değerli taş ve elmas benzeri olarak kullanılmak için çeşitli renklerde sentezlenir.

Oksitler
Zirkonyum bileşikleri
Refrakter malzemeler
Bilgi kutusu bulunmayan kimyasal maddeler

Zirkonyum dioksit


Byeongsan Seowon est une seowon située dans le village de Byeongsan-ri du canton de  dans la ville d'Andong, dans la province du Gyeongsang du Nord, en Corée du Sud.

Histoire
La seowon est un type d'institut néoconfucéen de la dynastie Joseon (1392-1897). Elle a d'abord été créé sous le nom de Jondeoksa (尊德祠) par des érudits confucéens locaux, notamment Jeong Gyeong-se (鄭經世) en 1613, la cinquième année du règne du roi Gwanghaegun, pour commémorer la réussite scolaire et la vertu du notable érudit confucéen et politicien . Avant la seowon, il y avait un Pungak Seodang (豊岳書堂) qui était une école située à  pour éduquer le clan Pungsan Ryu pendant la période Goryeo. Ryu Seong-ryong a déplacé le  à l'endroit actuel en 1572.

Références

Liens externes

Seowon
Gyeongsang du Nord
Fondation en 1572
Patrimoine mondial en Corée du Sud

Byeongsan Seowon


Kaçak Yusuf Destanı, Karapapak'ların sözlü anlatı sanatının örneklerinden birisidir.

Halk arasında toylarda, toplantılarda halk ozanları bu destanı anlatırlarmış. Eğer toplulukta Kaçak Yusuf'un akrabaları varsa, Kaçak Yusuf'un ölümünü anlatan kısmı okumadan destanı bitirirlermiş.

Destan Bakü'de yayın yapan edebi eserler Neşir evi tarafından Azerice ve kiril alfabesi ile basılmış ve bugünkü Türkçeye çevirisi de kitap olarak Mehmet Hacaloğlu ve Tolga Kağan Önder tarafından hazırlanmıştır.

Destandan bir alıntı;

Yusuf sözünü tamamlayıp atının yularını boşaltı. Güllüce'nin üstünden aşıp Göydağa (çıldır hududundaki dağın ismidir) teref (taraf) yüz tuttu (gitti). Yusuf, evvelce Çıldır yolu ile bir hayli gittikten sonra, atın ağzını aşağı dönderdi (yönlendirdi). Dağ taş yayla cemaatı ile doluydu. Ona göre de Yusuf öyle giderdi ki çoban çoluk çocuk duyuk düşmesin (görmesin). Tan yeri sökülüp gökte yıldızlar seyrekleşirdi. Hava ışıklanmamış. O özünü (kendisini) Kars'ın yukarı başında Bayrampaşa mahallesine yetirdi (yetiştirdi).
(O vakit Kars vilayeti, Akbaba mahali ile birlikte Rusya'nın tabiyetinde imiş.) Burada Yusuf'un Ahmet adında bir dostu var idi. Ahmet efendi ile Yusuf çoktanın dostuydu. Dar günde bir birine arka olmuşlardı. Ona göre de Yusuf erkle (güvenerek), Ahmet efendinin kapısını döydü. Hele hele bu vakit kapı döyülmezdi. Ona göre Ahmet efendi, kapının arkasına gelip sordu: "Kimsin? Kim var orada?" Yusuf dostunun sesini tanıyıp dedi: "Benim. Yusuf'am. Ahmet aç kapıyı." Ahmet efendi kapıyı açıp atı yedeğinde duran Yusuf'u görünce kollarını geniş açtı. "Ay hoş geldin. Ne yahşı (iyi) geldin. Durma atı içeri çek." Ahmet efendi, tez lambayı yakıp, Yusuf'un atını tavlaya bağladı. Önde Ahmet efendi, arkasında Yusuf dönüp eve girdiler. Yusuf'un gözü kapının ağzında ayak üstü duran kadına sataştı. Elini uzatıp "Hoş gördük bacı" dedi. Kadına selam verdi. Kadın utangaç başı ile razılık eledi (gösterdi). Yusuf, oturan gimi (oturunca) Ahmet efendi. küçük yastığı götürüp küçük pencereye hastı. İçerde lambanın ışığı titredi. Bayırdan (dışarıdan) bakan olsaydı içeriyi görmek olmazdı. Bunu gören Yusuf erkle (güvenerek) Ahmet efendiye dedi: "Niye böyle yapıyorsun? Işığın önünü niye kapıyorsun?" Ahmet efendi dedi: "Cavanık (gençlik) eyleme. Zaten seni el el geziyorlar. Böylesi daha iyi." Yusuf gülerek dedi: "Ben buraya gizlenmeye gelmedim." Ahmet efendinin karısı sofrayı açtı. Çay çörek getirdi. Yiyip içtiler. Yusuf dedi: "Hey... arkadaş badronumuz (mermimiz) kurtulup (tükenip), gelmişem buralardan mermi alıp gideyim." Ahmet efendi kalkıp giyindi. Ahmet efendinin hanımı kapıyı biraz aralayıp, sokağa baktı. Küçede hiç kimsenin olmadığını görüp başı ile işaret eyledi. Yusuf'la Ahmet efendi sokağa çıktılar. Yüzümüze hayırlı sabahlar açılsın. Hava aydınlandı. Ahmet efendi dedi: "Yusuf yerin dibinde de olsa sana mermi buluruz. Ancak sen biraz sabırlı ol. Hayırlısı Allah'tan. Benim bir dostum var. Gidelim onun yanına. O bir encam çeker (düşünür)." Yusuf, Ahmet efendinin elbisesini giymişti. Şimdi andan hiç kimse şüphelenmezdi.

Türk destanları

Kaçak Yusuf Destanı


Fort Dodge puede referirse a dos localidades estadounidenses:

  Fort Dodge (Iowa); o
  Fort Dodge (Kansas).

Fort Dodge