ඉතිහාසය

8වන සියවසේ සිටි ආදි අරාබියානු රසායන විද්‍යාඥ ජාබීර් ඉබන් හයියන් (ජෙබර්) . මෙම සල්ෆියුරික් අම්ලය සොයා ගැනීම කෙරෙහි මහත් පිටුවහලක් වන ලදී. පසුව මෙම අම්ලය 9 වන සියවසේදී ආදි පර්සියානු භෞතික විද්‍යාඥ ඉබන් සකරියා අල් - රාසි (රාසිස්) විසින් නැවත අධ්‍යයනය කරන ලදී. මොහු අයන් (III)  සල්ෆේට් හෙප්ටහයිඩ්‍රේට් FeSO4.7H2O  ,  කොපර් (II) සල්ෆේට් පෙන්ටහයිඩ්‍රේට් CuSO4.5H2O  වැනි ඛණිජ වියළි ආසවනය කර මූලද්‍රව්‍ය ලබා ගන්නා ලදී. තාප ගත කරන විට ඉහත ඛණිජ පිළිවෙලින් iron(II)  oxide  හා copper (II) oxide  වශයෙන් වියෝජනය විය. එයින් ජලය හා සල්ෆර් ට්‍රයොක්සයිඩ් ද ලැබිණි.  මෙම ප්‍රතිඵල දෙක එක්ව සල්ෆියුරික් තනුක ජලීය ද්‍රවණයක් ලබා ගැනීමට හැකි විය. මෙම ක්‍රමය අරාබි හා පර්සියානු ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධනවල පරිවර්ථන මගින් ද 13 වන සියවසේ ජර්මාණු ඇල්බටස් මැග්නස් වැනි ආදි රසායන විද්‍යාඥයන් ගේ පොත්පත් මගින් ද යුරෝපය පුරා ප්‍රචලිත විය.

සල්ෆියුරික් අම්ලය මධ්‍යකාලීන යුරෝපියානු ආදි රසායන විද්‍යාඥයන් විසින් 'වයිට්‍රල්'(vitriol) ලෙස හදුන්වා ඇත. මෙම වයිට්‍රල් (vitrol) යන නාමය සල්ෆර් ලවණයේ වීදුරුමය ස්වභාවය නිසා ලතින් භාෂාවෙන් වූ 'vitres' (වීදුරු) යන්නෙන් ජනිත වූවකි. මෙම වීදුරු වැනි ලවණ සදහා උදාහරණ ලෙස Copper(II) Saltate ( නිල් වයිට්‍රල්) හෝ රෝමන් (Roman)  වයිට්‍රල්  Zinc sulfate (සුදු වයිට්‍රල්)  iron(II) sulfate  (කොළ වයිට්‍රල්)    iron(III) sulfate   (චන්ද්‍රයාගේ වයිට්‍රල්) , Cobalt (II) sulfate (රතු වයිට්‍රල්)

වයිට්‍රල් ඉතා වටිනා ආදි කාලීන ද්‍රව්‍යයක් ලෙස සැලකූ අතර එය 'දාර්ශනිකවාදි‍යාගේ පාෂාණය' ලෙස භාවිතා කිරීමට  අදහස් කරන ලදී. ඉතා පිරිසිදු වයිට්‍රල් අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රතික්‍රියා කරවීමට යොදා ගන්නා මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. රත්‍රන් සමග අම්ල ප්‍රතික්‍රියා නොකරන හෙයින් මෙය බොහෝ දුරට වැදගත් විය. ආදි රසායනික ක්‍රමවල ප්‍රධාන අරමුණ වූයේද මෙය නිපදවීමයි. ආදි රසායන විද්‍යාවට වයිට්‍රල් මගින් වූ සේවය ආදි රසායනික ආදර්ශ පාඨයක් වන 'Visita Interora Terrae Rectiticando Invenies Occultum Lapidem' යන්නෙන් දැක්වේ. මෙහි අදහස් පෘථිවි අභ්‍යන්තරය පිරිසිදු කරන විට ඔබට සැඟවුණු පාෂාණයක් සොයා ගත හැක යන්නයි. මෙම පාඨය 15 වන ශතවර්ෂයේ වූ ආදි රසායන විද්‍යාඥ බැසිලස් වැලන්ටිනස්ගේ 'ලසොක් දෙස්' ආශන වාදයේ සදහන් වේ.

17 වන සියවසේ දී පරමාණු - පෘතුග්‍රීසි රසායන විද්‍යාඥයෙක් වූ ජෝන් ග්ලේබර් විසින් සල්ෆියුරික් අම්ලය , සල්ෆර් හා සෝල්ට්පීටර් (පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් -  KNO3)  හුමාලයේ දී දහනයෙන් නිපදවන ලදී. සොල්ට් පීටර් වියෝජනයේදී සල්ෆර් , SO3  බවට ඔක්සිකරණය කරයි. SO3  ජලය සමග සල්ෆියුරික් අම්ලය සාදයි. 1736 දී ලන්ඩනයේ ඹෟෂධවේදියෙකු වන ජෝගුවා වෝඩ් විසින් ප්‍රථම වරට මහා පරිමාණයෙන් සල්‍ෆියුරික් නිපදවීමට මෙම ක්‍රමය භාවිතා කරන ලදී.

1746 බර්මින්හැම් හිදී ජෝන් රෝබන් විසින් කලින් යොදාගන්නා ලද වීදුරු භාජන වෙනුවට වඩා ශක්තිමත් , ලාභදායී හා වඩා කාර්යක්ෂම ඊයම් කුටීර ක්‍රමය භාවිතා කරන ලදී. මෙම ඊයම් කුටීර ක්‍රමය සල්ෆියුරික් අම්ල කාර්මිකව නිපදවීමට හේතුවක් වන ලදී. ප්‍රතිසංස්කරණ කිහිපයකින්ම පසුව රටවල් දෙකකම මෙම ක්‍රමය සල්ෆියුරික් අම්ලය නිපදවීමේ සම්මත ක්‍රමය ලෙස යොදා ගනී.

ජෝන් රෝබක් විසින් සාදන ලද අම්ලයේ සාන්ද්‍රණය 35 – 40% පමණ විය. පසුව ප්‍රංශ රසායන විද්‍යාඥ ජෝසප්දුවිස් ගේලුසැක් හා බ්‍රිතාන්‍ය රසායන ජෝන් ග්ලෝවර් විසින් කරන ලද ඊයම් කුටීර ක්‍රමයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කිහිපයක් පසුව මෙම සාන්ද්‍රණය 78% දක්වා වැඩි කර ගත හැකිවිය. කෙසේ නමුත් ඩයි වර්ග වැනි සමහර ද්‍රව්‍ය නිපදවීමේ රසායනික ක්‍රියාවලි සදහා මීට වැඩි සාන්ද්‍රණයෙන් යුත් සල්ෆියුරික් අවශ්‍ය විය. 18 වන ශත වර්ෂය පුරාවටම මෙසේ අධි සාන්ද්‍ර අම්ලය නිපදවූයේ මුල් ආදි රසායනික ක්‍රියාවලියකට සමාන වූ තාක්ෂණයකින් යුත් ඛණිජ වියළි ආස්‍රැත මගිනි. පයිරයිටීස් (Iron disulfide – FeS2)  වාතයේ රත් කිරීමෙන් ලබා ගන්නා අයන් සල්ෆේට් (Iron II Sulfate)  නැවත ඔක්සිකරණය කර Fe2(SO4)3  ලබා ගෙන එය 4800C  ට රත් කර වියෝජනයෙන් පසු Iron(II) Oxide හා SO3 (sulfer trioxide)  ලබා ගනී. S ඉන්පසු SO3  වායුව ජලය තුළින් යැවීමෙන් අවශ්‍ය සාන්ද්‍රණයෙන් යුත් සල්ෆියුරික් ලබාගත හැක. නමුත් මෙම ක්‍රමයේ මිළ අධික නිසා  මහා පරිමාණ ක්‍රියාවලි සදහා යොදා ගැනීමට නොහැකි විය.

1831 දී බ්‍රිතාන්‍ය විනාකිරි වෙළෙන්දෙක් මත පෙරිග්‍රීන් ෆිලිප්ස් විසින් SO2  හා අධි සාන්ද්‍රික සල්ෆියුරික් නිපදවීමේ වැදගත් වාණිජමය ක්‍රමයක් වන ස්පර්ශ ක්‍රමය සොයාගන්නා ලදී. වර්තමාන ලෝකයේ රටවල් බොහොමයක සල්ෆියුරික් නිපදවන්නේ මෙම ක්‍රමය භාවිතා කරගෙනය.

භෞතික ගතිගුණ

සල්ෆියුරික් අම්ල වර්ග
100%ට ඉතාම ආසන්න සල්ෆියුරික් අම්ලය නිෂ්පාදනය කළ හැකි මුත් , තාපාංකයේ දී එමගින් SO3  මුක්ත වී 98.3% සල්ෆියුරික් අම්ලය නිෂ්පාදනය වේ. 98% වර්ගයේ (18M)  සල්ෆියුරික් අම්ලය ගබඩා තුළ වඩා ස්ථායී වන අතර සාන්ද්‍ර සල්ෆියුරික් අම්ලය ලෙස හදුන්වන්නේ මෙයයි. වෙනත් සාන්ද්‍රණ විවිධ අවශ්‍යතා සදහා යොදා ගනී. එයින් සමහරක් පහත දැක්වේ.

	10%  තනුක සල්ෆියුරික් අම්ලය විද්‍යාගාර භාවිත සදහා
	33.5%  බැටරි අම්ලය (ඊයම් - අම්ල බැටරිවල භාවිතා වේ.)
	62.18%  කුටීර හෝ පොහොර අම්ලය
	77.67% අටළු හෝ ග්ලෝවර් (Glover) අම්ලය
	98% සාන්ද්‍ර අම්ලය

අම්ලවල වෙනස් සංශුද්ධතා ද පවතී. තාක්ෂණික තත්වයේ H2SO4  අශුද්ධ හා වර්ණයක් සහිත වේ. නමුත් පොහොර සෑදීමට යෝග්‍ය වේ. ඹෟෂධ හා සායම් වර්ග සෑදීමේ දී එක්සත් ජනපද ඖෂධ සංග්‍රහය (usp)  වැනි සංශුද්ධ තත්ව භාවිතා කෙරේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලයට ඉතා සාන්ද්‍ර SO3(g)  එකතු කළ විට පයිරො සල්ෆියුරික් අම්ලය ලෙස හදුන්වන  H2S2O7  සෑදේ. H2S2O7  සධුම සල්ෆියුරික් අම්ලය , ඕලියම් හෝ  නෝ‍ඩෝශන්  (Nordhausen acid )  අම්ලය ලෙස ද හැදින්වේ. ඕලියම්හි සාන්ද්‍රණය % SO3  (% ඕලියම් ලෙස හැදින්වේ) ලෙස හෝ % H2SO4  (H2O  එකතු කළ විට සෑදෙන ප්‍රමාණය) ලෙස දැක්වේ. ඕලියම් වල සාමාන්‍ය සාන්ද්‍රණය වන්නේ  40% ඕලියම් (109% H2SO4)  හා 65% ඕලියම් (114.6% H2SO4)  ය. සංශුද්ධ  H2S2O7 ද්‍රවාංකය 360C  වූ ඝනයකි.

ධ්‍රැවීයතාව සහ සන්නායකතාව
නිර්ජලීය H2SO4  ඉතාමත් ධ්‍රැවීය ද්‍රවයක් වන අතර පාර විද්‍යුත් නියතය 100ට ආසන්න වේ. H2SO4  ප්‍රෝටෝනිකරණය හරහා විඝටනය වීම නිසා විශාල විද්‍යුත් සන්නායකතාවක් පෙන්නුම් කරයි. මෙම ක්‍රියාවලිය ස්වයං අයනීකරණය ලෙස හැදින්වේ.

2 H2SO4 ⇌ H3SO4+ + HSO4−

ස්වයං අයනීකරණය සදහා සමතුලිතතා නියතය

Kap(25°C)= [H3SO4+][HSO4−] = 2.7 × 10−4.

ඒ හා සැසදිය හැකි ජලයේ සමතුලිතතා නියතය Kw 10-14  වන අතර 1010 (බිලියන 10) ගුණයකින් කුඩාය.

අම්ලය දුස්ස්‍රාවී වුවත් අන්තඃ අණුක ප්‍රෝටෝන හුවමාරු යාන්ත්‍රණය ජලයෙහි ග්‍රෝතස් (Grotthuss mechanism)  යාන්ත්‍රණයට සමාකාර නිසා  H3SO¬4+  හා HSO4-  අයනවල සඵල සන්නායකතාව විශාල අගයක් ගන්නා අතර එම නිසා සල්ෆියුරික් අම්ලය හොද සන්නායකයක් වී ඇත. තවද   බොහෝමයක් ප්‍රතික්‍රියා සදහා ප්‍රභල ද්‍රාවකයක් ලෙසද ක්‍රියා කරයි.

සමතුලිතතා‍ව ඉහත සදහන් කර ඇති ආකාරයට වඩා සංකීර්ණය . සමතුලිතතාවයේ දී 100% H2SO4  තුළ පහත දේ පවතී. (ද්‍රාවක කිලෝග්‍රෑමයට ඇති මිලි මවුල ගණන දැක්වේ) HSO4-(15.0) , H3SO4+(11.3)  , H3O+ (8.0) , HS2O7- (4.4) , H2S2O7(3.6) , H2O (0.1).

රසායනික ගතිගුණ

ජලය සමග ප්‍රතික්‍රියාව
සල්ෆියුරික් අම්ලයේ සජලන ප්‍රතික්‍රියාව බෙහෙවින් තාපදායක වේ.  සාන්ද්‍ර සල්ෆියුරික් අම්ලයට ජලය එක් කළ හොත් එය සීඝ්‍රයෙන් ප්‍රතික්‍රියා කොට ද්‍රව ජලය වාෂ්ප බවට පත්වී ස්පෝටනයක් සිදුවිය හැක. එබැවින් සැමවිටම අම්ලයට ජලය එක් නොකොට ජලයට අම්ලය එකතු කිරීම වඩාත් සුදුසු වේ. මෙම ද්‍රාවණයන් දෙකෙහි සාපේක්ෂ ඝණත්වයන් හේතු කොටගෙන මෙවැනි ආරක්ෂාකාරී පියවරක් අනුගමනය කිරීමට සිදුව ඇත. සල්ෆියුරික් අම්ලයේ ඝනත්වයට වඩා ජලයේ ඝනත්වය අඩුය. එබැවින් අම්ලය මත ජලය පාවීමේ නැඹුරුතාවයක්   ඇත.

මෙම ප්‍රතික්‍රියාවේ දී පළමුවෙන් හයිඩ්‍රොසෝනියම් අයන ද ඉන්පසු ඒවායෙන් සල්‍ෆේට අයන ලබා දෙන බවට නිගමනය කළ හැක.

H2SO4 + H2O → H3O+ + HSO4−,

HSO4− + H2O → H3O+ + SO42−

සල්ෆියුරික් අම්ලය සජලනය වීම තාපගතිකව වාසිදායක බැවින් එය ඉතා හොද සජලකාරකයක් වේ. ජලය කෙරෙහි සල්ෆියුරික් අම්ලය දක්වන ආකර්ෂණ බලය ඉතා ප්‍රභල බැවින් එය අනෙක් සංයෝගවල අඩංගු හයිඩ්‍රජන් හා ඔක්සිජන් පරමාණු ඉවත් කිරීම සිදු කරයි. උදාහරණයක් ලෙස සාන්ද්‍ර සල්ෆියුරික් අම්ලය සමග පිෂ්ඨය (C6H12O6)n  මිශ්‍ර කළ විට සල්ෆියුරික් අම්ලය මගින් මූලද්‍රව්‍ය කාබන් සහ ජලය උරාගනී.  (එමගින් අම්ලය තනුක වේ)

(C6H12O6)n → 6C + 6H2O

සාන්ද්‍ර සල්ෆියුරික් අම්ලය කඩදාසියක් මතට ඉසීමෙන් මෙම ප්‍රතික්‍රියාවේ බලපෑම නිරීක්ෂණය කළ හැක. එහිදී කඩදාසියේ ඇති සෙලියුලෝස් ප්‍රතික්‍රියාකොට පිළිස්සුණු ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කරන අතර ගින්නකින් ඇතිවූ දැලිමෙන් කාබන් තැන්පත් වී තිබෙනු නිරීක්ෂණය කළ හැක. සුදු සීනි මේස හැන්දක් තරම් ප්‍රමාණයකට සල්ෆියුරික් අම්ලය එක් කළ විට ඉහත ප්‍රතික්‍රියාව හොඳින් නිරීක්ෂණය කළ හැක.එහිදී දැඩි , කළු පැහැති, සවිවර කාබන් තීරුවක්  එසැණින් මතුවන අතර එම කාබන් දැඩි කැරමල් (උණු කළ සීනි ) ගන්ධයකින් යුක්ත වේ.

වෙනත් ප්‍රතික්‍රියා
අම්ලයක් ලෙස සල්ෆියුරික් අම්ලය ද බොහෝ ක්ෂාර සමග ප්‍රතික්‍රියා කොට ඊට අනුරූප සල්ෆේටය ලබා දේ. copper(II)sulfate  උදාහරණයක් ලෙස සැලකිය හැක. මෙම නිල් පැහැති කොපර් ලවණය විද්‍යුත් ලෝහාලේපනය සඳහා ද දිලීර නාශකයක් ලෙසද සුලභව භාවිතා වේ.  copper(II)oxide (CuO)  , සල්ෆියුරික් අම්ලය සමග ප්‍රතික්‍රියාවෙන් මෙම ලවණය සාදා ගනී.

CuO + H2SO4 → CuSO4+ H2O

දුර්වල අම්ලයන් ඒවායේ ලවණය‍න්ගේ විස්ථාපනය කිරීමට ද සල්ෆියුරික් අම්ල භාවිතා වේ. සල්ෆියුරික් අම්ලය  සමග  සෝඩියම් ඇසිටේට් ප්‍රතික්‍රියාවෙන් ඇසිටික් අම්ලය විස්ථාපනය වීම මීට උදාහරණ වේ.

H2SO4 + CH3COONa → NaHSO4 + CH3COOH

(මේ ආකාරයෙන්ම සල්ෆියුරික් අම්ලය සහ පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් අතර ප්‍රතික්‍රියාවෙන්   පොටෑසියම් බයිසල්ෆේට් අවක්ෂේපය නිෂ්පාදනය කරගත හැක.) නයිට්‍රික් අම්ලය  සමග එක් වූ විට සල්ෆියුරික් අම්ලය අම්ලයක් මෙන්ම සජලකාරකයක් ලෙස ද හැසිරී නයිට්‍රෝනියම් අයන (NO2+)  සාදනු ලැබේ. ඉලෙක්ට්‍රොෆිලික ඇරෝමැටික ආදේශක කිරීම් අඩංගු නයිටෝකරණ ප්‍රතික්‍රියා සඳහා මෙම නයිට්‍රෝනියම් අයන ඉතා වැදගත් වේ. (ඔක්සිජන් පරමාණුවක ප්‍රතික්‍රියා සඳහා වැදගත් වේ). ඔක්සිජන් පරමානුවක් මත ප්‍රෝටොනීකරණය සිදුවන මෙවන් ප්‍රතික්‍රියා කාබනික රසායනයේ බොහෝ ප්‍රතික්‍රියා සඳහා වැදගත් වේ. ෆිෂර් එස්ටරීභවනය සහ මධ්‍යසාර ජල විච්ඡේදනය එවැනි ප්‍රතික්‍රියාවේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලය එක් විස්ථාපන ප්‍රතික්‍රියාවක් මගින් බොහෝ ලෝහ සමග ප්‍රතික්‍රියා කොට හයිඩ්‍රජන් වායුව සහ අනුරූප ලෝහ සල්ෆේට නිෂ්පාදනය කරයි. තනුක සල්ෆියුරික් , යකඩ ,ඇලුමිනියම් , සින්ක් , මැංගනීස්, මැග්නීසියම් සහ නිකල් සමග ප්‍රතික්‍රියා කරන නමුත් ටින් සහ කොපර් ලෝහ සමග ප්‍රතික්‍රියා කිරීමට නම් සල්ෆියුරික් අම්ලය උණු සාන්ද්‍ර තත්වයේ පැවතිය යුතුය. ඒ කෙසේ වුවත් ලෙඩ් සහ ටංස්ටන් යන ලෝහ සල්ෆියුරික් අම්ලය හමුවේ ප්‍රතික්‍රියා නොකරයි. සල්ෆියුරික් අම්ලය යකඩ සමග පහත දක්වා ඇති අයුරින් ප්‍රතික්‍රියා කරන අතර ඉහතින් සදහන් අනෙකුත් ලෝහයන්ගෙන් බොහෝමයක් ද ඒ ආකාරයෙන්ම ප්‍රතික්‍රියා කරයි. නමුත් ටින් සල්ෆියුරික් අම්ලය සමග මීට වෙනස් අයුරකින් ප්‍රතික්‍රියා කරන අතර හයිඩ්‍රජන් වෙනුවට සල්පර් ඩයොක්සයිඩ් නිෂ්පාදනය කරයි.

Fe(s) + H2SO4(aq) → H2(g) + FeSO4(aq)
Sn(s) + 2 H2SO4(aq) → SnSO4(aq) + 2 H2O(l) + SO2(g)

සල්ෆියුරික් අම්ලය ඇරෝමැටික සංයෝග හමුවේ ඉලෙක්ට්‍රොෆිලික ඇරෝමැටික ආදේශක ලෙස ක්‍රියාකර අනුරූප සල්ෆොනික් අම්ලය ලබාදේ.

භාවිත

කාර්මික නිශ්පාදනය

සල්ෆියුරික් අම්ලය වෙළද රසායනික ද්‍රව්‍යයක් වූ අතර එය නිපදවීම රටක කාර්මික ශක්තිය පෙන්වන දර්ශකයක් විය. සල්ෆියුරික්  අම්ලය ලෝකයේ ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා කරන්නේ (ලෝකයේ නිෂ්පාදනයෙන් 60% ක් පමණ) ෆොස්පේට් පොහොර හා ට්‍රයිසෝඩියම් ෆොස්පේට් වැනි ක්ෂාලක නිපදවීමට උපයෝගී වන ෆොස්පරික් අම්ලය 'තෙත් ක්‍රමයෙන්' නිපදවා ගැනීමටයි. මෙම ක්‍රමය සදහා ෆොස්පේට් නිධි භාවිත කරන අතර වාර්ෂිකව ටොන් මිලියන 100 ක් ක්‍රියාවලිය සදහා යොදා ගනී. නිවැරදිම සංයුතිය නොවූවත් මෙම අමුද්‍රව්‍ය ෆ්ලූවොරෝ ඇපටයිඩ් ලෙස පහත දක්වා ඇත. මෙය කැල්සියම් සල්ෆයිඩ් , හයිඩ්‍රජන් ෆ්ලූවෝරයිඩ් (HF)  හා පොස්පරික් අම්ලය නිපදවීමට 93% සල්ෆියුරික් සමග පිරියම් කරනු ලබයි. HF හයිඩ්‍රො ෆ්ලූවෝරීන් අම්ලය ලෙස පද්ධතියෙන් ඉවත් කරයි. මෙම සමස්ත ක්‍රියාවලිය :-

Ca5F(PO4)3 + 5 H2SO4 + 10 H2O → 5 CaSO4•2 H2O + HF + 3 H3PO4.

වැදගත් නයිට්‍රජනීය පොහොරක් වන ඇමෝනියම් සල්ෆේට් , ලෝහ හා වානේ නිපදවන පිරියතයන්හි ඇති කෝක් පිරියත මගින් සෑදෙන අතුරු ඵලයකි. කෝක් තාප වියෝජනයෙන් නිපදවූ ඇමෝනියා වැයවූ සල්ෆියුරික් සමග ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙන් ඇමෝනියා ස්ඵටීකරණය වී ඇමෝනියම් ලවණ (යකඩ ඇති නිසා දුඹුරු පැහැ වේ) නිපදවන අතර මෙම ලවණ කෘෂි රසායන කර්මාන්තයට අපනයනය කරයි.

සල්ෆියුරික් අම්ලයේ තවත් වැදගත් භාවිතාවක් නම් ඇලුමිනියම් සල්ෆේට් හෝ 'කඩදාසි ඇලම්'  සෑදීමයි. මෙය කඩදාසි පල්ප කෙඳි මත වූ සබන් සමග ප්‍රතික්‍රියා කර ජෙලටිනීමය ඇලුමිනියම් කාබොක්සිලේට් සාදයි. මෙය රළු කඩදාසි පෘෂ්ඨ මත සල්පර් කෙඳි කැටි ගැසීම සඳහා උපකාරී වේ. තවද ඇලුමිනිම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් , ජලයේ අපද්‍රව්‍ය පෙරීමට ද ජලය පිරියම් කිරීමට හා ජලයේ රසය වැඩි කිරීමට උපයෝගී කරගනී. ඇලුමිනියම් සල්ෆේට් නිපදවනු ලබන්නේ පහත ආකාරයටය.

Al2O3 + 3 H2SO4 → Al2(SO4)3 + 3 H2O.

සල්ෆියුරික් අම්ලය රසායනික කර්මාන්තවල විවිධ භාවිතාවන් සඳහා උපයෝගී කර ගනී. උදාහරණයක් ලෙස නයිලෝන් නිෂ්පාදනයේදී භාවිතාවන කැප්‍රොලැත්ටම් බවට සයික්ලොහෙක්‍සනෝන්ඔක්සිම් පත් කිරීමට අම්ල උත්ප්‍රේරණයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. මෑන් හෙයිම් ක්‍රමයේදී ලුණු මගින් හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලය නිපදවී‍මට මෙය භාවිතා කරයි.

සල්ෆර් - අයඩීන් චක්‍රය
සල්ෆර් අයඩීන් චක්‍රය යනු හයිඩ්‍රජන් ලබා ගැනීමට සිදු කරන තාප රසායනික ක්‍රයාවලි කිහිපයකි. මෙම ක්‍රියාවලි කිහිපයේ සමස්ත ප්‍රතික්‍රියකය ජලය වන අතර සමස්ත ප්‍රතිඵලය ඔක්සිජන් හා හයිඩ්‍රජන් වේ.

2 H2SO4 → 2 SO2 + 2 H2O + O2
(830°C)

I2 + SO2 + 2 H2O → 2 HI + H2SO4
(120°C)

2 HI → I2 + H2
(320°C)

මෙම ක්‍රියාවලි චක්‍රයක් ලෙස සලකන විටදී සල්‍ෆර් හා අයඩින් සංයෝග නැවත ලැබෙන අතර නැවත ප්‍රයෝජනය සඳහා යොදා ගනී. මෙම ක්‍රියාවලිය තාප අවශෝෂක වන අතර ශක්තිය තාපය වශයෙන් සැපයීමට අධික උෂ්ණත්වලදී සිදුවිය යුතුය.

සල්ෆර් අයඩීන් චක්‍රයක් හයිඩ්‍රජන් සඳහා පමණක් ඉල්ලුමක් ඇති වෙළද පොළක් සඳහා ඉලක්ක කර සෑදිය යුතුය. ඒ සදහා 'හුමාල නිපදවීම' ක්‍රමයේදී මෙන් හයිඩ්‍රොකාබන අවශ්‍ය නොවේ.

සල්ෆර් - අයඩීන් චක්‍රයක් හයිඩ්‍රජන් ලබා ගැනීම සඳහා ඉතා සාර්ථක ක්‍රමයක් ලෙස සොයාගෙන ඇති නමුත් සාන්ද්‍රිත අධි උෂ්ණත්වයන්හි ඇති විඛාදන අම්ලයක් මහා පරිමාණයෙන් භාවිතා කිරීමේදී සිදුවන ආරක්ෂක උවදුරු පිළිබද ගැටළු පවතී.

කර්මාන්තමය පිරිසිදුකාරකයක් ලෙස
විදුලි ගෘහ භාණ්ඩ හා මෝටර් රථ කර්මාන්තයේ පිරිවටන තහඩු හා යකඩ කූරු යකඩ මළ, ඔක්සයිඩ හා අනෙකුත් අපද්‍රව්‍ය හැරීමට යකඩ හා වානේ කර්මාන්තයේදී බොහෝ වශයෙන් සල්ෆියුරික් යොදා ගනී. භාවිතා කරන ලද අම්ලය නැවත 'වැය වූ අම්ල' ප්‍රතිචක්‍රීකරණ (SAR)  පිරියතය තුළින් යවා ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කරයි. මෙම පර්යේෂණ මගින් වැයවූ අම්ලය ස්වභාවික වායුව , පිරිපහදු වායුව , ඉන්ධන තෙල් හෝ ඉන්ධන ප්‍රභව සමග දහනය කරවයි. මෙම දහන ක්‍රියාවලිය වායුම සල්‍ෆර් ඩයොක්සයිඩ් (SO2)  සහ සල්ෆර් ට්‍රයොක්සයිඩ් (SO3)  සාදන අතර එම වායු මගින් නව සල්ෆියුරික් අම්ලය සාදා ගනී. SAR පිරියතයක් ලෝහ විරුවන පිරියතයක , තෙල් පිරිපහදුව හා තොග වශයෙන් සල්ෆියුරික් අම්ලය භාවිතා වන කර්මාන්ත ශාලා අසල සාදයි. එයට හේතුව වන්නේ වැයවන අම්ලය බැහැර  කිරීමේ හා නැවත මිළදී ගැනීමේ පිරිවැයට වඩා එය නැවත ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමේ පිරිවැය අඩු වීමයි.

බොහෝමයක් සල්ෆියුරික් පෙට්‍රෝලියම් පිරිපහදුවේ දී යොදා ගනී. උදාහරණයක් ලෙස , අයිසො බියුටේන් හා අයිසො බියු‍ටීන් එකිනෙකට ප්‍රතික්‍රියා කරවා ගැසොලින් (පෙට්‍රොල්)හි ඔක්ටේන් අංකය වැඩි කිරීමේ  සංයෝගයක් වන අයිසො ඔක්ටේන් සාදා ගැනීමේදී උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. සල්ෆියුරික් අම්ලය , ලෙඩ් - අම්ල (මෝටර් රථ) කෝෂවල 'අම්ල' ව‍ශයෙන් භාවිත වන dyestutts ද්‍රවණ සෑදීමේදී ඉතා වැදගත් වේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලය ඉතා සාන්ද්‍ර විට විජලකාරකයක් ලෙස හැසිරේ. වැඩිදුර විස්තර සඳහා 'ජලය සමග ප්‍රතික්‍රියාව' බලන්න.

සල්ෆියුරික් අම්ලය නිසා විය හැකි අනතුරු

පරීක්ෂණාගාර අනතුරු

සල්ෆියුරික් අම්ලයේ විඛාදක , ක්‍රියාවලිය එය ජලයත් සමග දක්වන අධික තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාව හේතුවෙන් වේගවත් වේ. සල්ෆියුරික් අම්ල නිසා සිදුවන පිළිස්සීම් අනෙකුත් ප්‍රබල අම්ල (උදා : හයිඩ්‍රක්ලෝරික් අම්ලය) මගින් සිදුවන පිළිස්සීම්වලට වඩා ප්‍රබලය. කෙසේද යත් පිළිස්සීම්වලට අමතරව ජලය සමග දක්වන අධික තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාව නිසා ජනිතවන තාපයෙන් ශරීර පටකවලට හානි පැමිණේ. සාන්ද්‍රණයෙන් ඉහළ සල්ෆියුරික් අම්ලය පිළියෙල කිරීම ඉතා අනතුරු දායකය. නමුත් සාමාන්‍ය විද්‍යාගාර භාවිතයට ගන්නා තනුක කරන ලද (ආසන්න වශයෙන් (1M, 10%) සල්ෆියුරික් අම්ලයට වුවද කඩදාසියක් අගුරු කිරීමට එය නියමිත ස්වරූපය යම් කාලයක් ලබා දුන් විට හැකිය. 1.5M ට සම හෝ වැඩි ද්‍රාවන විඛාදක වශයෙන් නම් කිරීමටත් 0.5 ත් 1.5 ත් අතර ද්‍රාවණ උත්ප්‍රේරක වශයෙනුත් නම් කළ යුතුය. සධුම සල්ෆියුරික් අම්ලය (ඔලියම්) පාසල්වල භාවිතයට නිර්දේශ කොට නොමැත. එයට හේතු වී ඇත්තේ එය අනතුරුදායක වන බැවිණි. සමට මෙන්ම අනෙකුත් විඛාදක පෘෂ්ටයකට සල්ෆියුරික් අම්ල බිදු වැටුණු විට ප්‍රථමාධාර වශයෙන් විශාල ජල ප්‍රමාණයක් මගින් විනාඩි 10 හෝ 15 හොඳින් සේදීම මගින් පිළිස්සුණු ස්ථානය සිසිල් කර ගැනීමෙන් අම්ලය නිසා සිදුවන පිළිස්සීමෙනුත් , දෙවන වශයෙන් සිදුවන අනතුරුවලින් ආරක්ෂා වීමත් සිදුවේ. සල්ෆියුරික් අම්ලය වැටුණු ඇදුම් ඉවත් කොට ඊට යටින් ඇති සම හොඳින් සේදිය යුතුය.

තනුක කිරීමේදී පිටවන අධික තාපය නිසා මෙම ක්‍රියාවලිය අනතුරු සහිත විය හැක. අත්‍යාවශ්‍යයෙන් අම්ලය ජලයට එක් කිරීම හැර අන් ක්‍රමයක් භාවිතා නොකළ යුතුය.ඒ මගින් ජලයේ අධික තාප ධාරිතාව ප්‍රයෝජනයට ගත හැක. සාන්ද්‍ර අම්ලයට ජලය එක් කළහොත් සල්ෆියුරික් අම්ලය එයරසෝල අයුරින් විසිරී යා හැක. එසේම එය පිපුරුමක් බවට පත්විය. 6M (35%) ට වැඩි ද්‍රාවණ පිළියෙල කිරීම ඉතා අනතුරු සහිතය. පිට කරන තාපය මගින් තනුක අම්ලය නැටීමට පවා ප්‍රමාණවත්ය. ඒ සදහා යාන්ත්‍රික මිශ්‍ර කිරීමක් හා බාහිර සිසිලනයක් (උදා අයිස් බදුනක්) අත්‍යවශ්‍යය.

කාර්මික අනතුරු
සල්ෆියුරික් අම්ලය දැවෙනසුළු නොවූවත් , අපතේ යාමක් නිසා ලෝහ සමග ක්‍රියා කොට හයිඩ්‍රජන් වායුව මුදාලිය හැකිය. අම්ල එයරසෝල හා වායුමය සල්ෆර් ඩයොක්සයිඩ් මුදාලීම. සල්ෆියුරික් කර්මාන්තයෙන් සිදුවිය හැකි ප්‍රධාන අනතුරු 2 කි.

සල්ෆියුරික් අම්ලය විඛාදකයක් ලෙස නොසලකන අතර එහි ඇති ප්‍රධානතම අවධානම වනුයේ සම සමග ස්පර්ශ වීම නිසා සිදුවන පිළිස්සීම් හා එහි එයරසෝල ආශ්වාස වීමය. ඉතා අධික සාන්ද්‍රණයෙන් යුත් එයරසෝලවලට නිරාවරණය වූ විට ඇස්වලට , ශ්වසන ප්‍රදේශයට හා ශ්ලේෂ්මල පටලයට ඉතා අධික වේදනාවක් දැනිය හැකිය. තව දුරටත් නිරාවරණය වීම නිසා 'පල්මෝනරි එඩීමා' නම් තත්ත්වයට පත් විය හැක. අඩු සාන්ද්‍රණවලට බොහෝ කලක් නිරාවරණය වීම නිසා දන්ත විඛාදනය වන බව වාර්තාවේ. මෙය සියලු ක්ෂේත්‍රවල දැකිය හැකිය.ශ්වසන ප්‍රදේශයට ඇතිවිය හැකි අවදානම පිළිබද තීරණයක් ගැනීම වර්ෂ 1997 වන තෙක් අවිනිශ්චිතව පැවතුණි. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සල්ෆියුරික් අම්ලය සදහා නීතියෙන් අවසර ලද නිරාවරණ මට්ටම (permissible exposure limit [PEL]) 1mg/m3 කි. අනෙක් රටවලද මෙම නිරාවරණ මට්ටම සමානය. සල්ෆියුරික් අම්ල අධිග්‍රහනය විටමින් B12 ඌනතාවයට Vitamin B12 deficiency මග පාදන අතර එය මද සරු භාවයට හේතුවේ.

මෙම හේතු නිසාවෙන්  සුසුම්නාවට බහුලව හානි සිදුවේ. නමුත් දෘෂ්ටික ස්නායුවෙහි මයලීන් අඩු වීම හා ගලයෝසිය සිදුවේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලය පරිහරණයට අදාළ නීතිමය සීමා කිරීම්
අන්තර්ජාතික වාණිජ සල්ෆියුරික් කර්මාන්තය , එක්සත් ජාතීන්ගේ තහනම් ගනුදෙනු මත්ද්‍රව්‍ය හා මනෝ ව්‍යාදික ද්‍රව්‍ය ගණුදෙණු සංගමය United Nations Convention Against Illicit Traffic in Narcotic Drugs and Psychotropic Substances මගින් වර්ෂ 1988 සිට සල්ෆියුරික් අම්ලය  පාලනය කරනු ලබයි. එහි සල්ෆියුරික් අම්ලය II වන ලැයිස්තුවේ සදහන් වනුයේ මනෝව්‍යාධික ද්‍රව්‍ය තැනීමට නිරතුරුව භාවිතා වන රසායනික ද්‍රව්‍යයක් ලෙසිනි.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සල්ෆියුරික් අම්ලය II වන ලැයිස්තුවේ අන්තර්ගත කොට ඇති අතර එය අත්‍යාවශ්‍ය හා පුරෝගාමි රසායන ද්‍රව්‍යයක් ලෙස පනතට එකග වන පරිදි සකසා ඇත. සල්ෆියුරික් අම්ල ගනුදෙනු , ප්‍රවාහන , අපනයන හා ආනයන කටයුතු ඇමරිකානු ඖෂධ වලංගුභාවය පිළිබද අධිකාරයේ බලපෑම යටතේ සිදු කරයි.
Felix ist cool. Emre ist der coolste

සල්ෆියුරික් අම්ලය


جامع سنان باشا يُعد ثاني مسجد يُنشأ في العصر العثماني بمصر وشيد طبقا لعمارة المساجد التركية ويقع بشارع السنانية بالسبتية، إحدى مناطق حي بولاق بمدينة القاهرة، بمصر.

منشئ الجامع سنان باشا
سنان باشا أحد ولاة مصر من العثمانيين وقد تولى ولاية مصر مرتين عام 1567 ميلادية ثم عام 1571 ميلادية كما أنه تولى منصب الصدر الأعظم مرتين (الرجل الثاني في الدولة العثمانية وهو منصب يعادل حاليا منصب رئيس وزراء) وكان يتصف بالدهاء والحنكة السياسية والمهارة العسكرية يرجع له الفضل في قيادة المعارك العثمانية في اليمن ضد الزيديين وكان له الفضل أيضا في فتح تونس وضمها لحظيرة الدولة العثمانية بعد هزيمة الأسبان. ومن أعماله العمرانية في مصر إعادة فتح خليج الأسكندرية وإنشاء هذا المسجد.

تخطيط الجامع
يبلغ طول الجامع 35 متراً وعرضه 27متراً وقوام المسجد قبة مركزية كبيرة محاطة بثلاثة إيوانات من الجهات الشمالية والجنوبية والغربية والجامع ليس له حرم بمعنى أنه لا يتقدمه أي فناء مكشوف والسبب في ذلك صغر المساحة حيث كان الجامع يطل مباشرة على ثغر النيل وقد أستعاض مهندس الأثر عن الفناء بالأروقة وقد كان الجامع محاط من خارجه بأسوار كانت تحوي أبواب وقد تهدم السور الشرقي أخر سور منها عام 1902 ميلادية.

أروقة المسجد
تحيط بالقبة من جوانب ثلاثة وتفتح على القبة بواسطة ثلاثة أبواب عرض كل منها 8 أمتار وكل باب منها يحوي عقد يعلوه مقرنصات بدلايات متنوعة الأشكال ويعلو الأروقة قباب ضحلة يبلغ عددها خمسة قباب في الرواق الغربي بينما الرواقين الشمالي والجنوبي يحويان أربعة قباب فقط.

القبة المركزية بالجامع
يبلغ قطرها 15 متر وقد شيدت من الداخل بالحجر ومن الخارج بالطوب الأجر (طور يتحمل درجة الحرارة العالية) وفتحت في رقبة القبة عدة شبابيك عددها 16 شباك.

المحراب
يتوسط الضلع الشرقي للقبة ويكتنفه عمودين رخاميين يحملان عقد مدبب مزخرف بطريقة الصنجات المعشقة بطريقة الأبلق وصنع بدن المحراب من الفسيفساء الرخامية المزخرفة بأشكال الأطباق النجمية المتعددة الألوان وزخرفت طاقية المحراب بزخرفة الزجزاج بألوان صفراء وسوداء.

المئذنة
تقع في الركن الجنوبي الشرقي ومقامة على قاعدة مربعة يعلوها بدن أسطواني زُخرف بستة عشر قناة من الخارج ويعلوها الطابق الثاني وهو دائري القطاع ينفصل عن الطابق الأول بشرفة ذات ستة عشر ضلع مزخرف بنقوش محزمة ويعلو الشرفة ثلاثة صفوف من المقرنصات والدلايات وفي النهاية نجد الشكل المخروطي الذي يشبه القلم الرصاص وهو السمة المميزة للمأذن في العمارة العثمانية.

يحوي الجامع مزولة قيشانية في النهاية الجنوبية الغربية صنعت على يد حسن الصواف عام 1862ميلادية.

معرض الصور

انظر أيضاً
 قائمة آثار إسلامية مصرية.
 قائمة مساجد القاهرة القديمة.
 قائمة المساجد.

مراجع
 حسن عبد الوهاب، مساجد القاهرة الأثرية، الجزء الخامس، القاهرة، 1946.
 سعاد ماهر، مساجد مصر وأولياؤها الصالحين، الجزء السادس.
 شحاته عيسى أبراهيم، القاهرة، الهيئة العامة للكتاب، القاهرة ,1999

مصادر

آثار إسلامية
آثار مصر
عمارة عثمانية في مصر
مساجد القاهرة
مساجد تاريخية

مسجد سنان باشا (القاهرة)


Hucknall Town Football Club is a football club based in the town of Hucknall, Nottinghamshire, England. The club is a member of the  and plays at the RM Stadium.

History
Hucknall Town were renamed from Hucknall Colliery Welfare in 1987 and for the next two seasons finished first in the Notts Alliance.  They moved into the Central Midlands League where they finished first in both 1989–90 and 1990–91 and runners up in 1991–92 to Lincoln United.  The league cup was also won in all three seasons with the losing finalists being the now defunct Crookes, Nottingham neighbours Arnold Town and Nettleham.

Hucknall Town were promoted to the Northern Counties East League Division One and then to the Premier Division where they struggled in the Premier Division until 1996–97, when they recovered from a poor start to finish sixth. However, the League Cup and President's Cup made their way to Watnall Road with Hucknall beating Pontefract Colleries and Belper Town in the respective finals. It was the second time they had won the League Cup, having beaten Thackley in 1994.

In 1997–98, they won the Northern Counties East League and retained the league cup with North Ferriby United finishing second in both competitions. The following season came as a major surprise as Hucknall finished second in the Division One, behind Droylsden. The title would have been won but for an early season points deduction.

From 1999 to 2004 they played in the Northern Premier League Premier Division, winning the championship in the 2003–04 season. However, as their Watnall Road ground did not meet the standards of the Football Conference they were refused promotion to the Conference National division and had to settle for a place in the new Conference North.

They were due to be relegated from the Conference North to the Northern Premier League Premier Division following the 2007–08 season. This would have been the first relegation from any league in the club's history.  However, Halifax Town's financial woes meant that they were reprieved. The club were eventually relegated at the end of the 2008–09 season.

Relegation following the 2010–2011 season saw them drop into the Division One South and further financial woes lead to them relegated again, three levels in 2012–13 to Central Midlands League South Division.

In the 2014–15 season Hucknall Town finished 4th in the Central Midlands League and won the Central Midlands League Cup, beating Clifton All Whites 3–0 at Alfreton Town's North Street ground.

Hucknall Town became Central Midlands League South divisional champions in the 2018–19 season.

Following the 2022-2023 season, with Andy Ingle as the first team manager, Hucknall Town were promoted from the United Counties following two penalty shoot-out wins during the end of season promotion play-offs.  The semi-final was against Bourne Town and the final against Birstall United

Stadium
The club played at the Watnall Road ground, which has a 5,000 capacity with 270 seats with the development side. Hucknall Town Sunday and the Vet's team also played home fixtures at Watnall Road on the training pitch.

In May 2008, Worksop Town of the Northern Premier League became Hucknall's tenants, although the agreement was not renewed after the 2008–09 season.

In May 2015, it was announced that work had started on a new stadium.  The club had hoped to move into the new stadium just off Aerial Way (across the road from the current stadium) for the 2017–18 season. Their final games were both 2-0 defeats, the last league game was against Aylestone Park, 806 fans attended the match, then 4 days later on 19 October 2022, 290 fans watched the yellows play at Watnall Road for one final time, against Basford United in the Nottinghamshire Senior Cup.

Hucknall Town finally moved to their new stadium off Aerial Way, called RM Stadium  (sponsored by RM Resources) and was opened by Nigel Clough, The Yellows won their first game 3-2 vs Harrowby United on 7 January 2023 in front of 392 fans.

First Team squad

Managers
The manager from 1995 to 2001 as Town rose from the Northern Counties East League to the Northern Premier League Premier Division was Geordie John Ramshaw.  He was followed by Phil Starbuck and then Steve Burr.  Former Leek Town and Gainsborough Trinity boss Ernie Moss was manager for a short spell during the first part of the 2004–05 season.

Former Bury player Dean Barrick was player-manager until January 2006. Dean Barrick was popular amongst the club's fans, and was voted BBC Radio Nottingham Sports Personality of the year in 2005 having led the club to the FA Trophy final.

Barrick was replaced in February 2006 by Kevin Wilson, the former Northampton Town and Kettering Town manager.

In January 2007, Wilson was sacked as manager, and former Welsh international player Andy Legg was appointed as the new player-manager.  Legg remained as manager until September 2007, when he resigned following six consecutive defeats at the start of the season.  David Lloyd replaced Legg, but having failed to avoid a relegation position was sacked before the final game of the 2007–08 season and replaced by Mick Galloway and Andy Miller.
In November 2008 former Eastwood Town manager Brian Chambers was appointed as Director of Football.  Galloway and Miller were appointed as coaches. However, the clubs stated that he was to work with Galloway, rather than replace him. Although after a further defeat against King's Lynn, Galloway and Miller were dismissed and replaced by Chambers Chambers resigned as manager in January 2010

In May 2022 Andy Graves the clubs longest serving manager resigned following defeat in United Counties Division One play off semi-final against Hinckley A.F.C.

Former reserve team manager Andy Ingle took over first-team affairs with former player Michael Banister taking up the role of assistant manager, with the help of Darren Jubb the trio achieved promotion via a 3-5 penalty shoot out win, in the play-off final against Birstall United

Honours
FA Trophy
Runners-up 2004–05
Northern Premier League
Premier Division champions 2003–04
Chairman's Cup winners 2002–03
Division One runners-up 1998–99
Northern Counties East League
Premier Division champions 1997–98
League Cup winners 1993–94, 1996–97, 1997–98
Presidents Cup winners 1996–97
Central Midlands League
Supreme Division champions 1989–90, 1990–91
South Division champions 2018–19
Supreme Division runners-up 1991–92
League Cup winners 1989–90, 1990–91, 1991–92, 2014–15
League Cup runners-up 2016–17, 2018–19
Reserve League Champions 2015–16
Reserve League Cup winners 2015–16
Nottinghamshire Alliance
Senior Division champions 1976–77, 1977–78, 1987–88, 1988–89
Division One champions 1972–73, 1980–81, 1986–87 (all but 1972-73 by reserve team)
Division Two champions 1970–71
Intermediate Cup winners 1972–73, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1983–84 (all but 1972-73 by reserve team)
League Cup winners 1978–79
Nottinghamshire Senior Cup
Winners 1984–85, 1990–91, 1997–98, 1999–00, 2000–01, 2002–03
Runners-up 1989–90, 1998–99
Notts Intermediate Cup
Winners 1987–88, 1997–98 (both reserve team)
Notts Junior Cup
Winners 1963
United Counties League
Division One Play-off Winner 2022-23

Notable former players

Several players have played or gone on to play in the Football League:
 Danny Bacon; Lincoln City.
 Saul Deeney; Derby County
 Terry Hawkridge; Notts County, Mansfield Town and Scunthorpe United
 Liam Hearn; Mansfield Town.
 Leon McSweeney; Stockport County, Hartlepool United and Leyton Orient via Cork City.
 Stuart Nelson; Brentford, Leyton Orient, Norwich City. and Gillingham, Aberdeen and Notts County.
 Junior Ogedi-Uzokwe; Colchester United and Derry City
 Andy Todd; Accrington Stanley, Rotherham United and Mansfield Town
 Andy White; Boston United, Crewe Alexandra, Kidderminster Harriers, Mansfield Town and Notts County, last at Worksop Town.
Craig Westcarr; Nottingham Forest, Lincoln City, MK Dons, Cambridge United, Notts County, Chersterfield; Walsall, Portsmouth, Mansfield Town

References

External links

Club website

National League (English football) clubs
1943 establishments in England
Association football clubs established in 1943
Football clubs in England
Football clubs in Nottinghamshire
Northern Premier League clubs
Central Midlands Football League
Northern Counties East Football League
East Midlands Regional League
East Midlands Counties Football League
Mining association football teams in England
United Counties League

Hucknall Town F.C.


Edzard Ernst (født 30. januar 1948 i Wiesbaden, Tyskland) er en tysk-britisk læge og forsker i alternativ og komplementær behandling. Han er professor emeritus fra University of Exeter i Storbritannien, hvorfra han i 1993, som den første i verden, blev professor inden for alternativ behandling. Ernst begyndte sin karriere på et homøopatisk hospital i München og har senere arbejdet på Wien Universitet, inden han tog til Storbritannien i 1993. Siden 1999 har han været britisk statsborger. Han gik på pension i 2011 efter uoverensstemmelser med sin arbejdsgiver, hvilket ifølge ham selv skyldtes en kontrovers med prins Charles.

Ernst er grundlægger af to medicinske tidsskrifter: Focus on Alternative and Complementary Therapies (hvor han er den nuværende chefredaktør) og Perfusion. Ernst havde mellem 2004 og 2012 en fast klumme i avisen The Guardian, hvor han kommenterede nyheder om alternativ behandling ud fra den evidensbaserede lægevidenskabs synsvinkel. Siden han begyndte sin forskning i alternativ behandling, har han været anset som "alternativ behandlings plage", fordi han har udgivet kritisk forskning der afsløre metoder der mangler dokumentation for virkning. I 2015 blev han tildelt John Maddox-prisen, en pris i fællesskab uddelt af Sense About Science og Nature, for sit mod for at gå i brechen for videnskaben.

Ungdom
Ernst blev født i Wiesbaden i den tyske delstat Hessen i 1948. Som barn var hans familielæge homøopat, og på det tidspunkt betragtede han homøopati som en legitim del af lægevidenskaben. Både hans far og farfar var læger, og hans mor var laborant. Ernst ville oprindeligt være musiker, men hans mor overbeviste ham om, at lægegerningen ville være god at kunne falde tilbage på.

Uddannelse og tidlig karriere
Ernst blev færdiguddannet som læge i Tyskland i 1978, hvor han også tog sin doktorgrad. Han lærte om akupunktur, autogen træning, urtemedicin, massage og kiropraktik på et homøopatisk hospital i München i begyndelsen af sin karriere. I 1988 blev han professor i fysisk rehabilitering i Hannover (Medizinische Hochschule Hannover) og i 1990 leder af instituttet for samme fagområde ved Wien Universitet.

Forskning inden for alternativ behandling
Ernst var den første professor i verden inden for alternativ behandling. Hans forskning havde fokus på effikacitet og sikkerhed, og den bestod i hovedsagen af systematiske litteraturgennemgange og metaanalyser af kliniske forsøg. Hans institut udførte i en årrække ikke egne kliniske forsøg på grund af et begrænset budget. Ernst har publiceret mere end 700 artikler i videnskabelige tidsskrifter. Han har udtalt, at omkring fem procent af alternative behandlinger er understøttet af evidens, mens resten enten er utilstrækkeligt undersøgt eller beviseligt ikke virker.

Ernst er blevet kaldt "den alternative behandlings svøbe" på grund af sin publicering af kritiske forskningsresultater. I 2008 oplistede han i British Journal of General Practice de alternative behandlinger, der påviseligt havde "flere gavnlige end dårlige sider". De var begrænset til akupunktur for kvalme og slidgigt, aromaterapi som en palliativ behandling for cancer, hypnose i forbindelse med veer; massage, musikterapi og afspænding for angst og søvnløshed, og endelig visse planteekstrakter såsom prikbladet perikon for depression, havtorn for hjerteinsufficiens, guargummi for diabetes.

Kontroverser
I 2005 kritiserede Ernst en rapport om potentialet for alternativ behandling i det britiske sundhedsvæsen, National Health Service (NHS), få dage før dens offentliggørelse. Rapporten, udarbejdet på initiativ af prins Charles, kom til den konklusion, at man ved at erstatte flere konventionelle behandlinger med alternative behandlinger kunne spare mange penge i det offentlige sundhedsvæsen. Ernst havde læst en kladde til rapporten i forbindelse med at han var blevet rådført som ekspert på området, og kaldte den både "skandaløs" og "fuld af fejl". Prins Charles' kontor anklagede Ernst for at have brudt sin tavshedspligt, da han havde udtalt sig til en avis om rapporten. Dette afstedkom en 13 måneder lang undersøgelse fra Exeter Universitet, der dog kom til det resultat, at Ernst ikke havde foretaget sig noget galt. Ifølge Ernst stoppede universitetet dog finansieringen af instituttets forskning. Ernst erklærede sig parat til at gå på pension på betingelse af at instituttet fortsat blev finansieret.

Under en pressekonference i 2011 betegnede Ernst prins Charles og andre fortalere for alternativ behandling som svindlere ("snake-oil salesmen"), der promoverer produkter uden videnskabeligt belæg. Han sagde også at kontroversen med prins Charles havde kostet ham jobbet.

Litteratur

 Homeopathy: A Critical Appraisal (med Eckhart G. Hahn). Butterworth-Heinemann 1998.
 The Desktop Guide to Complementary and Alternative Medicine: An Evidence-based Approach. Elsevier Health Sciences 2006, , 556 sider.
 Complementary Therapies for Pain Management. An Evidence-Based Approach. Elsevier Science 2007.
 The Oxford Handbook of Complementary Medicine. Oxford University Press 2008.
 Trick or Treatment? Alternative Medicine on Trial (med Simon Singh). Transworld Publisher 2008.
 Healing, Hype, Or Harm?: Scientists Investigate Complementary Or Alternative Medicine (redaktør). Imprint Academic 2008, , 120 sider.
 A Scientist in Wonderland: A Memoir of Searching for Truth and Finding Trouble. Imprint Academic 2015. .
 More Harm than Good?: The Moral Maze of Complementary and Alternative Medicine (med Kevin Smith), Springer 2018, .
 SCAM: So-Called Alternative Medicine. Ingram Book Company 2018. 220 sider.

Referencer

Alternativ behandling
Læger fra Tyskland
Personer fra Wiesbaden

Edzard Ernst


Comuna Brăești se poate referi la una din următoarele:
 Comuna Brăești, Botoșani
 Comuna Brăești, Buzău
 Comuna Brăești, Iași

Comuna Brăești


Cuevas ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Belmonte de Miranda der Autonomen Region Asturien im Norden Spaniens. Die 31 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 8,18 km². Belmonte, der Verwaltungssitz der Gemeinde, ist über die "AS-227" in 17 km zu erreichen. Die nächstgelegene größere Stadt ist Oviedo, rund 60 Kilometer nordöstlich.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Belmonte de Miranda

Cuevas (Belmonte)


5431 Maxinehelin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5431 Maxinehelin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 23,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

5431 Maxinehelin


An Xerochloa barbata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Xerochloa barbata in nahilalakip ha genus nga Xerochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xerochloa

Xerochloa barbata


El bandon de Trebisonda (en griego: Τραπεζούντος Βάνδον) fue una división administrativa que cubrió un área pequeña alrededor de Trebisonda. Debido a su posición clave, los acontecimientos más importantes de su historia están relacionados con el histórico destino de la ciudad y el Imperio de Trebisonda. Según se registra en una crisobula de Alejo III Comneno en 1386. No se sabe si la que hacen referencia a finales corresponden a la división ya existente sobre el thema de Caldia en el período bizantino medio.

Fuentes

Chrysobull of Alexios III, year 1386 (Miklosich, F. – Müller, I., Acta et diplomata graeca medii aevi sacra et profana, vol. 5 (Wien 1887), pp. 468 469.
Ouspensky, Th. – Bénéchevitch, V., Actes de Vazélon. Matériaux pour servir à l' histoire de la propriété, rurale et monastique à Byzance aux XIII – XV siècles [Vazelonskie Akty. Materialy dlja istorii krestjjanskogo i monastyrskogo zemlevladenija v Vizantii XIII – XV vekov] (Leningrad 1927), p. 61, no. of doc. 103.
The Chronicle of Michael Panaretos "Περὶ τῶν τῆς Τραπεζοῦντος βασιλέων, τῶν μεγάλων Κομνηνῶν, ὅπως καὶ πότε καὶ πόσον ἕκαστος ἐβασιέλευσε" ("On the Kings of Trebizond and of when and for how long has each of them reigned"), ed. Λαμψίδης Ο., «Μιχαήλ του Παναρέτου, Περί των Μεγάλων Κομνηνών», Αρχείον Πόντου 22 (1958), pp.1-128.

División administrativa del Imperio de Trebisonda

Trebisonda (bandon)


Perşembe, Zonguldak ilinin, Çaycuma ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
26 Aralık 1989 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Coğrafya
Perşembe Çaycuma'ya 7, Zonguldak il merkezine 59 km uzaklıktadır.

Nüfus
Yıllara göre merkez nüfusu:

1990 : 2.387
2000 : 2.631
2007 : 2.996

Kaynakça

Çaycuma belde ve köyleri
Zonguldak taslakları

Perşembe, Çaycuma


An Aloe fievetii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe fievetii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. f. altimatsiatrae
 A. f. fievetii

Mga kasarigan

Aloe

Aloe fievetii


رحلة أبولو 4  هي أول طيران لصاروخ ساتورن 5 حاملا مركبة فضاء غير مأهولة. وكان هذا أول مرة يستخدم فيها مرحلتي الصاروخ S-IC وS-II. تم هذا الإقلاع يوم 9 نوفمبر 1967.

الإغراض

هذهِ هي أول مرة ينطلق فيها أكبر صاروخ حتي هذا الوقت وهو صاروخ ساتورن 5 الذي يذهب فيما بعد برواد الفضاء إلى القمر. وكان ذلك الإقلاع قبل رحلة هبوط الإنسان على القمر بأقل من عامين.

وهو في نفس الوقت الإقلاع الأول من المنصة رقم 39 التي اعدت خصيصا لإقلاع ساتورن 5 بمركز كينيدي للفضاء. علاوة على ذلك فهو أول إقلاع للمرحلة الأولى S-IC الصاروخ ساتورن 5 وأول إقلاع للمرحلة الثانية S-II وإقلاع المرحلة الثالثة S-IVB حاملة مركبة الظاء غير ماهولة، وأول مره تمارس مركبة الفضاء أبولو مناورة دخول جو الأرض عند سرعة مقاربة لسرعة عودتها فيما بعد من القمر. لذلك زود الصاروخ ومركبة الفضاء بعدد 4098 جهازا للقياسات.

الإقلاع
كان إقلاع ساتورن 5 يوم 9 نوفمبر 1967 في تمام الساعة 7:00 من مركز كينيدي للفضاء من منصة الإقلاع رقم 39A.

في البدء وصلت مركبة أبولو 4 إلى مدار حول الأرض على ارتفاع 190 كيلومتر. وبعد اتمام دورتين حول الأرض شعلت المرحلة الثالثة للصاروخ ساتورن 5 وبعده أيضا محرك وخدة الخدمة Service Module بغرض ابعاد الصاروخ إلى ارتفاع 18000 كيلومتر فوق الأرض. وعند بلوغ أعلى نقطة اشعلت وحدة الخدمة محركها الصاروخي من أجل اتخاذ مسار العودة والتسريع إلى 40.000 كيلومتر /. وعادت كبسولة القيادة في نفس اليوم وسقطت في المحيط الأطلسي حيث التقطتها سفينة البحرية الأمريكية بيننجتون USS Bennington. وتمت جميع الاختبارات بحالة جيدة.

وتحمل هذه التجربة رقم أي.اس-501 طبقا لبرنامج أبولو.

سبق هذا الاختبار اختبارات أخرى تمت بتاريخ 26 فبراير أي.اس-201 و5 يوليو أي.اس-203 و25 أغسطس 1966 أي.اس-202 طبقا لبرنامج . وأحيانا تسمى تلك التجارب أبولو 1 و أبولو 2 ، وأبولو 3 .

وقد حدث ان توفي ثلاثة من رواد الفضاء خلال تجربة مركبة الفضاء أجريت بتاريخ 27 يناير 1967، لذلك سميت تلك التجربة فيما بعد تجربة أبولو 1.

مراجع

وصلات خارجية
 Apollo 4 flight listing NASA NSSDC catalog
 Moonport: A History of Apollo Launch Facilities and Operations
 Chariots for Apollo: A History of Manned Lunar Spacecraft
 John C. Stennis Space Center

الولايات المتحدة في 1967
أحداث نوفمبر 1967
مهام برنامج أبولو
مركبات فضائية أطلقت في 1967

أبولو 4


Patroloji veya Patristik, Kilise Babaları olarak bilinen erken dönem Hristiyan yazarları konu alan teoloji alt disiplinidir. İsmi Latince "baba" anlamına gelen pater sözcüğünden türemiştir. İncelediği zaman dilimi genellikle Yeni Ahit zamanlarının sonundan, yaklaşık MS 2. yüzyıl, 8. yüzyıl dolaylarına kadardır.Patristik felsefe, putperestliğe ya da aynı anlama gelmek üzere, seküler felsefeye karşı Hristiyan inancını savunmuş ve daha sonra benimsediği Platoncu ve Yeni Platoncu felsefeyle Hristiyan inancını anlamlandırıp güçlendirmeye, onu putperestliğin ve gnostisizmin saldırıları karşısında korumaya çalışmıştır. Başka bir deyişle, yaklaşık 500 yüzyıl süren tarihsel dönem boyunca, Patristik felsefe Hristiyan dini ve öğretisini felsefenin kavramsal araçlarını kullanarak temellendirmeyi amaçlamıştır. Söz konusu felsefe, Skolastik felsefeyle modern felsefeden, akla dayanılarak elde edilen sonuçlarla vahyin doğruları arasında bir ayırım yapmamak bakımından farklılık gösterir. Buna göre, Patristik dönemde felsefe, teoloji ve dinin doğrulan, bir bütünün ayrılmaz ögeleri ya da parçaları olarak değerlendirilir.

Kaynakça

Kilise Babaları
Kilise Babaları'nın eserleri

Patroloji


Martin Tilner (* 1. Februar 1964) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Karriere
Aus der Wattenscheider Jugend kommend wurde Martin Tilner bereits als 18-Jähriger von Trainer Fahrudin Jusufi in den Profikader der SG Wattenscheid 09 aufgenommen. Am 14. August 1982 gab er sein Debüt in der 2. Bundesliga im Heimspiel gegen Alemannia Aachen. In seiner ersten Profispielzeit kam der Mittelfeldspieler auf acht Einsätze und erreichte mit der SG 09 den Klassenerhalt in der Zweiten Liga. Für den Verein aus der Lohrheide absolvierte er bis 1986 insgesamt 103 Zweitligaspiele (neun Tore), zum Abschied landete er mit dem Klub in der Saison 1985/86 auf dem neunten Platz.

Martin Tilner nahm zur Spielzeit 1986/87 das Angebot des damaligen Bayernligisten TSV 1860 München an, der die Rückkehr in den Profifußball anstrebte, in der Rückrunde jedoch die Meisterschaft verspielte. Daraufhin wechselte Tilner 1987 zum FC Remscheid, dem Oberligameister aus NRW, der in die 2. Bundesliga aufgestiegen war. Mit Remscheid musste er 1987/88 wieder in die Oberliga Nordrhein absteigen, nach drei Jahren kehrte man aber als Meister der Spielzeit 1990/91 in die 2. Bundesliga zurück. Für den FCR bestritt Tilner von 1991 bis 1993 nochmals 75 Zweitligaspiele und erzielte dabei sechs Tore.

Nach dem erneuten Abstieg in die Oberliga 1993 wechselte er ein Jahr später zu Rot-Weiß Oberhausen. Bei RWO übernahm der Mittelfeldregisseur die Kapitänsbinde und führte das Team 1994/95 souverän zur Oberligameisterschaft und dem damit verbundenen Aufstieg in die Regionalliga West/Südwest. 1997 stand Martin Tilner mit Oberhausen im Finale um die Deutsche Amateurmeisterschaft, dort man unterlag jedoch dem SSV Reutlingen 05 mit 1:2.

Weblinks

 Spielerprofil im RWO-Archiv

Deutscher
Geboren 1964
Mann
Fußballspieler (SG Wattenscheid 09)
Fußballspieler (TSV 1860 München)
Fußballspieler (FC Remscheid)
Fußballspieler (Rot-Weiß Oberhausen)

Martin Tilner


Judgement (심판, Simpan) est un film sud-coréen réalisé par Park Chan-wook, sorti en 1999. Le film s'inspire de l'effondrement du grand magasin Sampoong

Synopsis
Dans une morgue, un couple prétend identifier sa fille disparue pour toucher des indemnités.

Fiche technique
 Titre : Judgement
 Titre original : 심판 (Simpan)
 Réalisation : Park Chan-wook
 Scénario : Park Chan-wook
 Photographie : Park Hyeon-cheol
 Montage : Kim Sang-bum
 Société de production : Studio Box
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 26 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival international du film de Busan)

Distribution
 Choi Hak-rak
 Gi Ju-bong
 Ko In-bae
 Myeong Sun-mi

Analyse
Le film est principalement en noir et blanc et préfigure le style visuel des films suivants de Park Chan-wook.

Notes et références

Liens externes

Film sud-coréen sorti en 1999
Court métrage sud-coréen
Film dramatique sud-coréen
Film réalisé par Park Chan-wook

Judgement (court métrage)


Haptens (derived from the Greek haptein, meaning "to fasten") are small molecules that elicit an immune response only when attached to a large carrier such as a protein; the carrier may be one that also does not elicit an immune response by itself. The mechanisms of absence of immune response may vary and involve complex immunological interactions, but can include absent or insufficient co-stimulatory signals from antigen-presenting cells.

Haptens have been used to study allergic contact dermatitis (ACD) and the mechanisms of inflammatory bowel disease (IBD) to induce autoimmune-like responses.

The concept of haptens emerged from the work of Austrian immunologist Karl Landsteiner,
who also pioneered the use of synthetic haptens to study immunochemical phenomena.

Immune reaction on a hapten-carrier adduct
Haptens applied on skin, when conjugate with a carrier, could induce contact hypersensitivity, which is a type IV delayed hypersensitivity reaction mediated by T cells and dendritic cells. It consists of two phases: sensitization and elicitation. The sensitization phase where the hapten is applied to the skin for the first time is characterized by the activation of innate immune responses, including migration of dendritic cells to the lymph nodes, priming antigen-specific naive T cells, and the generation of antigen-specific effector or memory T cells and B cells and antibody-secreting plasma cells. The second elicitation phase where the hapten is applied to a different skin area starts with activation of effector T cells followed by T cell-mediated tissue damage and antibody-mediated immune responses. Haptens initially activate innate immune responses by complex mechanisms involving inflammatory cytokines, damage-associated molecular patterns (DAMP), or the inflammasome.

Once the body has generated antibodies to a hapten-carrier adduct, the small-molecule hapten may also be able to bind to the antibody, but it will usually not initiate an immune response; usually only the hapten-carrier adduct can do this. Sometimes the small-molecule hapten can even block immune response to the hapten-carrier adduct by preventing the adduct from binding to the antibody, a process called hapten inhibition.

A well-known example of a hapten is urushiol, which is the toxin found in poison ivy. When absorbed through the skin from a poison ivy plant, urushiol undergoes oxidation in the skin cells to generate the actual hapten, a reactive quinone-type molecule, which then reacts with skin proteins to form hapten adducts. After a second exposure, the proliferated T-cells become activated, generating an immune reaction that produces typical blisters of a urushiol-induced contact dermatitis.

Other example of a hapten-mediated contact dermatitis is nickel allergy, which is caused by nickel metal ions penetrating the skin and binding to skin proteins.

Examples of haptens
A lot of haptens are comprised in different kinds of drugs, pesticides, hormones, food toxins etc. Most important factor is the molecular mass, which is <1000 Da.

The first researched haptens were aniline and its carboxyl derivatives (o-, m-, and p-aminobenzoic acid).

Some haptens can induce autoimmune disease. An example is hydralazine, a blood pressure-lowering drug that occasionally can produce drug-induced lupus erythematosus in certain individuals. This also appears to be the mechanism by which the anesthetic gas halothane can cause a life-threatening hepatitis, as well as the mechanism by which penicillin-class drugs cause autoimmune hemolytic anemia.

Other haptens that are commonly used in molecular biology applications include fluorescein, biotin, digoxigenin, and dinitrophenol.

Antibodies have successfully been raised against endogenous & unreactive small molecules such as some neurotransmitters (e.g. serotonin (5HT), glutamate, dopamine, GABA, tryptamine, glycine, noradrenaline), amino acids (e.g. tryptophan, 5-hydroxytryptophan, 5-metoxytryptophan), by using glutaraldehyde to crosslink these molecules to carrier proteins suitable for immune recognition. Notably, detection of such small molecules in tissues requires the tissue to be glutaraldehyde-fixed, as the glutaraldehyde covalent-linkage on the molecule of interest often forms a portion of the antibody recognized epitope.

Hapten conjugation
Due to their nature and properties, hapten-carrier adducts have been essential in immunology. They have been used to evaluate the properties of specific epitopes and antibodies. They are important in the purification and production of monoclonal antibodies. They are also vital in the development of sensitive quantitative and qualitative immunoassays. However, to achieve the best and most desirable results, many factors are needed to be taken into the design of hapten conjugates. These include the method of hapten conjugation, the type of carrier used and the hapten density. Variations in these factors could lead to different strengths of immune response toward the newly formed antigenic determinant.

Carriers
In general, carrier proteins should be immunogenic and contain enough amino acid residues in the reactive side chains to conjugate with the haptens. For protein haptenation to occur, hapten must be electron deficient (electrophilic), either by itself, or it can be converted to a protein-reactive species for example by air oxidation or cutaneous metabolism. Haptens become fastened to a carrier molecule by a covalent bond. Depending on the haptens being used, other factors in considering the carrier proteins could include their in vivo toxicity, commercial availability and cost.

The most common carriers include serum globulin, albumins, ovalbumin and many others. Human serum albumin (HSA) is often the model protein of choice for protein-binding assays. This is a well-characterized protein, and the role of albumin in blood and tissues in vivo is often to bind to xenobiotics via its substrate-binding pockets and remove the invading chemical from the circulation or tissue, thus acting as a detoxification mechanism.

Although proteins are mostly employed for hapten conjugation, synthetic polypeptides such as Poly-L-glutamic acid, polysaccharides and liposomes could also be used.

Mechanisms of protein binding
Most common reaction mechanisms forming covalent bonds and predicted to be involved in sensitization are nucleophilic substitution on a saturated centre, nucleophilic substitution on an unsaturated centre and nucleophilic addition. Other reactions are also possible, such as electrophilic substitution (diazonium salts), radical reactions, and ionic reactions.

Methods of hapten conjugation
While selecting a suitable method for hapten conjugation, functional groups on the hapten and its carrier must be identified. Depending on the groups present, one of the two main strategies could be employed:

Spontaneous chemical reaction: Used when hapten is a chemical reactive molecule such as anhydrides and isocyanates. This method of conjugation is spontaneous and no cross-linking agents are needed.
Intermediary molecules cross-linkage: This method mainly applies to nonreactive haptens. Agents with at least two chemically reactive groups such as carbodiimide or glutaraldehyde are to aid the conjugation of haptens to their carriers. The extent of cross-linkage is dependent upon the hapten/carrier to coupling agent ratio, hapten/carrier concentration and the temperature, pH of the environment.
Carbodiimide: A group of compounds with a general formula of R-N=C=N-R′, where R and R′ are either aliphatic (i.e., diethylcarbodiimide) or aromatic (i.e., diphenylcarbodiimide). Conjugation using a carbodiimide requires the presence of α or ɛ-amino and a carboxyl group. The amino group usually comes from the lysyl residue of the carrier protein while the carboxyl group comes from the hapten. The exact mechanism for this reaction is still unknown. However, two pathways are proposed. The first postulates that an intermediate that can react with an amine is formed. The second stating that a rearrangement of an acyl urea, the main side product of the reaction at high temperature, has occurred.
Glutaraldehyde: This method works by the reaction between glutaraldehyde with amine groups to form Schiff bases or Michael-type double bond addition products. The yield of conjugates can be controlled by varying the pH of the reaction. Higher pH would give rise to more Schiff base intermediates and subsequently lead to the increase in hapten conjugates' number and size. Overall, cross-linkage involving glutaraldehyde is very stable. However, immunized animals tend to recognize glutaraldehyde's cross-linking bridges as epitopes.
 High performance capillary electrophoresis: High performance capillary electrophoresis (HPCE) is an alternative method in optimizing hapten-protein conjugation. HPCE is predominantly used in separating carbohydrates with a very high separation capacity. There are numerous advantages to using HPCE as a technique to investigate certain conjugates such as only requiring minute sample sizes (nl). In addition, the sample used does not need to be pure and no type of radiolabeling is needed. A great benefit to this method of hapten conjugation is that there is automated analysis of sample and the testing of sample interactions can be determined in free solution. This method of hapten-protein conjugation is exceptionally effective with conjugates of low epitope densities, where it is otherwise very challenging by the use of other methods to determine their electrical or ionic mobility.

Clinical use

Hapten inhibition
Hapten inhibition or "semi-hapten" is the inhibition of a type III hypersensitivity response. In inhibition, free hapten molecules bind with antibodies toward that molecule without causing the immune response, leaving fewer antibodies left to bind to the immunogenic hapten-protein adduct. An example of a hapten inhibitor is dextran 1, which is a small fraction (1 kilodalton) of the entire dextran complex, which is enough to bind anti-dextran antibodies, but insufficient to result in the formation of immune complexes and resultant immune responses.

Research
Haptens are widely used in immunology and related fields. Sensitizing chemicals can cause different forms of allergy, allergic contact dermatitis, or sensitization of the respiratory tract. Interestingly, discrete types of chemicals induce divergent immune responses: contact allergens provoke preferential type I hypersensitivity responses, whereas respiratory allergens stimulate selective type II responses, which could be very suitable for modeling how the immune response is polarized towards different types of antigens.

In allergology, in vitro/in silico tests for skin sensitization, hazard identification, and potency evaluation on different drug and cosmetic components are highly preferred in early product development. The ability of a drug to act as a hapten is a clear indication of potential immunogenicity.

Hapten-specific antibodies are used in broad area of different immunoassays, immunobiosensor technologies and immunoaffinity chromatography purification columns; those antibodies could be used to detect small environmental contaminants, drugs of abuse, vitamins, hormones, metabolites, food toxins and environmental pollutants.

See also
Toxin
Antigen

References

External links

Immune system
Immunology

Hapten


Karrar (per. کرار, hrv. Napadač) je bespilotna letjelica (UAV) koja je razvijena za potrebe iranske vojske. Riječ je o prvom dronu dalekog dometa razvijenom i proizvedenom u Iranu.

Predstavljanje
Letjelica je službeno predstavljena krajem kolovoza 2010. na svečanosti kojoj je prisustvovao tadašnji predsjednik Mahmud Ahmadinežad. On je tada letjelicu nazvao "ambasadorom smrti za iranske neprijatelje" ali je istaknuo da su glavne poruke letjelice mir i prijateljstvo. Tada je otkrio da Iran namjerava poslati svoje astronaute u svemir do 2025. godine.

Sama proizvodnja Karrara je započela još u veljači te navodno ima izuzetne izviđačke kapacitete koje su Iranci proizveli sami. Time je zemlja pokazala kako znatno napreduje na području vojne tehnologije jer se tenkovi i borbeni avioni proizvode samostalno još od 1992. godine. Također, Iran je u lipnju 2009. uspješno testirao letjelice koje izmiču radaru. Time je zemlja pokazala da je jedna od vodećih na svijetu u pogledu UAV-a čija se tehnologija počela usvajati još 1980-ih tijekom iransko-iračkog rata a jer su dronovi postali važni u ratnim sukobima, Iran je nastavio s intenzivnim razvojem bespilotnih letjelica.

Opis
Prema informacijama koje prenosi Voice of America, Karrar je letjelica velikog dometa koji iznosi tisuću km. Iranska nacionalna televizija izvjestila je da UAV ima izuzetne izviđačke kapacitete te da može prenositi dvije nenavođene bombe težine 115 kg ili jednu navođenu od 250 kg.

Osim za kopnene ciljeve može ga se koristiti i u mornaričko jurišnoj ulozi postavljajući na njega dva ili četiri Kowsar protubrodska projektila domaće proizvodnje ili pak jedan Nasr-1. Također, Karrar se može koristiti u izviđačkim misijama leteći iznad meta i snimajući ih te šaljući slike vlastitoj kontroli.

Prema nekim zapadnim vojnim izvorima, letjelica ima očiglednu sličnost s američkim MQM-107 Streakerom kojeg je tijekom 1970-ih razvio Beechcraft kao leteću metu. Procjenjuje se da je dosad proizvedeno oko 30 Karrara.

Korisnici
: oružane snage Irana (primarni korisnik).

{{Infookvir teh. karakteristike zrakoplova
 |izvori             =*KARRAR</small>
 |inačica            =Karrar
 |posada             =0
 |kapacitet          =
 |dužina             =4 m
 |raspon krila       =
 |promjer rotora     =
 |površina krila     =
 |strijela krila     =
 |visina             =
 |širina trupa       =
 |aeroprofil         =
 |težina zrakoplova  =
 |maksimalna dozvoljena težina zrakoplova  =
 |maksimalna težina uzlijetanja  =
 |korisni teret      =
 |najveća brzina     =821,3 km/h (560 mph)
 |ekonomska brzina   =
 |dolet              =998 km (620 milja)
 |borbeni dolet      =
 |brzina penjanja    =
 |maksimalna visina leta =
 |omjer potisak/težina=
 |specifično opterećenje krila =
 |motor              =1× Toloue-4 ili Toloue-5 turbomlazni motor
 |snaga motora       =3,7 - 4,4 kN
 |propeler           =
 |naoružanje         =
Nosač oružja: ovisno o misiji:
Projektili:
Protu-brodski projektili
4x Kowsar protubrodska projektila
Bombe
1x navođena bomba težine 250 kg ili
2x nenavođene bombe težine 115 kg
 }}

Izvori

Bespilotne izvidničke letjelice
Iranske vojne bespilotne letjelice
Oružane snage Irana

Karrar (bespilotna letjelica)


نادي أيكس بروفينس الرياضي  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة السادسة . تم تأسيس النادي في سنة 1941 .

مراجع

آكس أون بروفانس
أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم انحلت في 2014
أندية كرة قدم أسست في 1941
أندية كرة قدم سابقة في فرنسا
أندية كرة قدم في بروفنس ألب كوت دازور
أندية كرة قدم في فرنسا
الرياضة في بوش دو رون
انحلالات سنة 2014 في فرنسا
تأسيسات سنة 1941 في فرنسا

نادي أيكس


Translacija (lat. translatio: prijenos) ili translacija krutoga tijela, u mehanici, je gibanje krutoga tijela bez rotacije pri kojemu se sve točke tijela gibaju po jednakim putanjama. Translatorno gibanje ili pravocrtno gibanje je gibanje u kojem sve točke krutog tijela u jednom trenutku imaju istu brzinu i prevale isti put, i zato je svaka na tom tijelu za vrijeme gibanja sama sebi paralelna.

Jednoliko pravocrtno gibanje

Jednoliko pravocrtno gibanje  ili jednoliko gibanje po pravcu je gibanje tijela bez ubrzanja. Tijelo se giba uvijek istom brzinom v i tijekom čitavog puta prevaljuje uvijek jednake puteve s. Jednadžba za brzinu tijela tijekom jednolikog pravocrtnog gibanja je:

Jednoliko ubrzano gibanje po pravcu

Jednoliko ubrzano gibanje po pravcu ili jednoliko ubrzano pravocrtno gibanje je gibanje po pravcu kod kojega se ubrzanje (akceleracija) ne mijenja, to jest to je gibanje stalnim (konstantnim) ubrzanjem. To znači da je pravo ubrzanje jednako srednjem (prosječnom) u bilo kojem vremenskom razmaku (intervalu). Posve isto značenje ima određenje da se kod jednoliko ubrzanog gibanja po pravcu brzina promijeni za jednake iznose u jednakim vremenskim razmacima (intervalima). Veličine koje opisuju gibanje su ubrzanje, brzina i pređeni put, te se kao funkcije vremena opisuju sljedećim jednadžbama:

Slobodni pad

Slobodni pad je jednoliko ubrzano pravocrtno gibanje tijela bez početne brzine, uzrokovano djelovanjem Zemljine privlačne sile ili sile teže (gravitacija), kao i pojava težine tijela. Pri tome tijelo pri padu uz stalno ubrzanje prevaljuje sve veći put, jer je brzina pada sve veća. Važno je napomenuti da ubrzanje tijela ne ovisi o masi tijela. U slobodnom padu prevaljeni put tijela koje slobodno pada (inače se označava sa s) je u ovom slučaju visina s koje tijelo pada te se označava s h, akceleracija ili ubrzanje (inače se označava s a) je u ovom slučaju gravitacija te se označava s g, vrijeme s t, a brzina s v. Jednadžba jednolikog ubrzanog gibanja po pravcu:

postaje jednadžba slobodnog pada:

Jednadžba koja opisuje zavisnost vremena o visini s koje tijelo pada i gravitaciji, glasi:

Jednadžba koja opisuje zavisnost brzine o visini s koje tijelo pada i gravitaciji, glasi:

Ono što je vidljivo jest da bez otpora zraka (vakum) da slobodni pad nije ovisan o težini nekog tijela koji je u slobodnom padu, već je isključivo ovisan o sili teže.

Izvori

Klasična mehanika

Translacija


Teorija redova je područje matematike koje modelira ponašanje redova. Ovu se teoriju naziva i teorijom masovnog usluživanja (posluživanja). Dio je operacijskih istraživanja u kojima predstavlja metodu koja proučava procese usluživanja slučajno pristiglih jedinica ili zahtjeva za nekom uslugom služeći se pritom matematičkim modelima pomoću kojih se ustanovljava međuzavisnost između dolazaka jedinica, njihova čekanja na uslugu, usluživanja, te na kraju izlaska jedinica iz sustava, radi postizanja optimalna funkcioniranja promatranog sustava. Teorijom redova cilja se postići maksimalne ekonomske učinke odnosno donijeti optimalne odluke. Teorija redova iznimno je velike matematičke složenosti. Kad se dođe do situacije kad klasična teorija masovnog usluživanja ne može pružiti rješenja, prilazi se metodi simulacijskog modeliranja slučajnih procesa, poznatija kao simulacijsko modeliranje Monte Karlo. To se metodom dolazi do približnih rješenja za niz matematičkih problema primjenom statističkog uzorkovanja na računalskim modelima.

Izvori

Matematika

Teorija redova


La prisión de La Force fue una mansión señorial construida a partir de 1533, transformada en cárcel de París entre 1780 y 1845. Se encontraba en la primitiva rue du Roi de Sicile, en el IV distrito de París.

Construida sobre la ruinas de un antiguo palacio, fue residencia particular de Jacques-Nompar de Caumont, duque de la Force, de donde tomó el nombre.

Una nueva prisión para prostitutas fue construida al mismo tiempo y fue llamada La Petite Force. En 1830, las dos fueron unidas y colocadas bajo una única dirección. Al mismo tiempo fue convertida en prisión masculina para penados a la espera de juicio. Los prisioneros fueron divididos en dos clases; Los reincidentes en un ala y los más jóvenes en otra.

Los prisioneros dormían en unas grandes salas bien ventiladas y los más jóvenes en un especie de apartamentos con una cama cada uno. Los prisioneros tenía el privilegio de poder trabajar, aunque no estaban obligado a ello, teniendo en cuenta que muchos de ellos se encontraban en prisión preventiva a la espera de juicio.

Había una ala- hospital, una sala de baño, un locutorio y una habitación donde los presos podían reunirse con sus abogados. El número de presos era muy grande: Unos 10000 pasaban habitualmente a lo largo del año.

Asaltada por la multitud durante la Revolución Francesa, la princesa de Lamballe fue linchada en el patio de la prisión. La cárcel fue finalmente demolida en 1845 por insalubre, sobreviviendo un paño del muro, que se encuentra adyacente a la Bibliothèque historique de la ville de Paris.

Algunos detenidos famosos:
Claude Ledoux,
Constantin-François Chassebœuf,
Jean Sylvain Bailly,
Pierre Choderlos de Laclos,
Victor Claude Alexandre Fanneau de Lahorie,
Pierre Victurnien Vergniaud y otros 12 diputados Girondinos,
Claude Fournier,
Pierre-Jean de Béranger,
Charles Darnay, (Personaje ficticio de la obra de Charles Dickens, "Historia de dos ciudades"),
Francisco de Miranda
Lucien de Rubempré, (Personaje ficticio de la obra de Honoré de Balzac, "Illusions perdues"),
Benedetto, (Personaje ficticio de la obra de Alejandro Dumas, "El conde de Montecristo").
Thenardier, (Personaje ficticio de la obra de Victor Hugo, "Los Miserables").

Prisiones de Francia

Prisión de La Force


Orson Bean (born Dallas Frederick Burrows; July 22, 1928 – February 7, 2020) was an American film, television, and stage actor.  He was a game show and talk show host and a "mainstay of Los Angeles' small theater scene." He appeared frequently on several televised game shows from the 1960s through the 1980s and was a longtime panelist on the television game show To Tell the Truth. "A storyteller par excellence", he was a favorite of Johnny Carson, appearing on The Tonight Show more than 200 times.

In the 1960s, Bean remarked in an interview that he became known as a "neocelebrity who's famous for being famous" for his appearances as a panellist on television prime-time gameshows.

Early life
Bean was born in Burlington, Vermont, in 1928, while his first cousin twice removed, Calvin Coolidge, was President of the United States. Bean was the son of Marian Ainsworth (née Pollard) and George Frederick Burrows. His father was a founding member of the American Civil Liberties Union (ACLU), a fund-raiser for the Scottsboro Boys' defense, and a 20-year member of the campus police of Harvard College. Bean said his house was "full of causes". He left home at 16 after his mother died by suicide.

Bean graduated from Rindge Technical High School in Cambridge, Massachusetts, in 1946. He then joined the United States Army and was stationed in Japan for a year. Following his military service, Bean began working in small venues as a stage magician before moving in the early 1950s to stand-up comedy. He studied theatre at HB Studio.

Stage name
In an interview on The Tonight Show Starring Johnny Carson in 1974, Bean recounted the source of his stage name. He credited its origin to a piano player named Val at "Hurley's Log Cabin", a restaurant and nightclub in Boston where he had once performed. According to Bean, every evening before he went on stage at the nightclub, Val would suggest to him a silly name to use when introducing himself to the audience. One night, for example, the piano player suggested "Roger Duck," but the young comedian got very few laughs after using that name in his performance. On another night, the musician suggested "Orson Bean" and the comedian received a great response from the audience, a reaction so favorable that it resulted in a job offer that same evening from a local theatrical booking agent. Given his success on that occasion, Bean decided to keep using the odd-sounding but memorable name. (Bean again told the story nearly verbatim on the Carson show September 23, 1976, but Carson appeared to not remember having heard it before.)

Bean claimed that his name was a blend of the pompous and the amusing. He recalled that Orson Welles once called him over to a table and said, "You stole my name," and then dismissed him with a wave.

Rising comedian
In 1952, Bean made a guest appearance on NBC Radio's weekly hot-jazz series The Chamber Music Society of Lower Basin Street, giving the young comic his first national exposure. The series, burlesquing stuffy symphonic and operatic broadcasts, had the host (always introduced as a doctor of music) reciting dignified commentary in jazz-musician slang. NBC had broadcast the series off and on since 1940, and it was revived for a 13-week run with "Dr. Orson Bean" now as full-time host. Bean's august, bemused delivery belied the fact that this eminent professor was only 24 years old.

For 10 years, he was the house comic at New York's Blue Angel comedy club. In 1954, The New York Times noted in a review of The Blue Angel, Bean's delivery was always well played, even if a joke fell flat. In the summer of 1954, he hosted a television show, "Blue Angel", on CBS in which he served as emcee, introducing various acts at the simulated nightclub. Time magazine, reviewing the show, called Bean "a quiet, wry, young comedian ... who has a happy way with a joke.". He "maintained a steady career since the 1950s and cut his teeth on and off Broadway before becoming a live-television staple."

Temporary eclipse
Bean was placed on the Hollywood blacklist for attending Communist Party meetings while dating a member, but continued to work through the 1950s and 1960s. "Basically I was blacklisted because I had a cute communist girlfriend," he said in a 2001 interview. He only stopped working in television for a year. An appearance on The Ed Sullivan Show was cancelled due to his being on the blacklist and he was rendered persona non grata there for years because of it. Sullivan eventually relented and re-booked him, declaring that he was the master of his own show, not "Campbell's Soup."

Theatre
On Broadway Bean starred in the original cast of Will Success Spoil Rock Hunter? with Walter Matthau and Jayne Mansfield. Then, in 1961, he was featured in Subways Are for Sleeping with Sydney Chaplin, for which he received a Tony Award nomination as Best Featured Actor in a Musical. Bean performed in Never Too Late the following year. In 1964, he produced the Off-Off-Broadway musical Home Movies — which won an Obie Award.  And the same year, he appeared in the Broadway production I Was Dancing.  Bean starred in the musical John Murray Anderson's Almanac.  He also voiced and sang the role of Charlie Brown on MGM's original 1966 concept album of the musical You're a Good Man, Charlie Brown, and starred in Illya Darling, the 1967 musical adaptation of the film Never on Sunday.

He was a chief creator and "mainstay" of The Pacific Resident Theatre in Venice, California.

Television
Bean played the title character in the Twilight Zone episode "Mr. Bevis" (1960) that was an unsuccessful television pilot. For the CBS anthology series The DuPont Show with June Allyson, he starred as John Monroe in "The Country Mouse" (1961), based on the works of the American humorist James Thurber, an episode which was later developed into the series My World and Welcome to It on NBC, starring William Windom in the Monroe role.

Among dozens of appearances, Bean starred in Dr. Quinn, Medicine Woman, and Desperate Housewives while tallying guest appearance credits on programs such as How I Met Your Mother, Modern Family, Two and a Half Men, and The Closer.  Bean was a regular in both Mary Hartman, Mary Hartman and its spin-off Fernwood 2Nite. He also portrayed the shrewd businessman and storekeeper Loren Bray on the television series Dr. Quinn, Medicine Woman throughout its six-year run on CBS in the 1990s. He played the main characters Bilbo and Frodo Baggins in the 1977 and 1980 Rankin/Bass animated adaptations of J.R.R. Tolkien's The Hobbit, and The Return of the King. In 2000, he appeared in the Will & Grace episode "There But For the Grace of Grace" as Will Truman and Grace Adler's old college professor. He also appeared in the short-lived ABC sitcom Normal, Ohio as the homophobic father of a gay man (played by John Goodman).

Bean appeared as a patient in the final two episodes of 7th Heavens seventh season in 2003. In 2005, Bean appeared in the sitcom Two and a Half Men in an episode titled "Does This Smell Funny to You?", playing a former playboy whose conquests included actresses Tuesday Weld and Anne Francis. He appeared in the 2007 How I Met Your Mother episode "Slapsgiving" as Robin Scherbatsky's 41-year-old boyfriend, Bob. In 2009 he was cast in the recurring role of Roy Bender, a steak salesman, who is Karen McCluskey's love interest on the ABC series Desperate Housewives. At the age of 87, Bean in 2016 appeared in "Playdates", an episode of the American TV sitcom Modern Family.  He appeared in a 2017 episode of Teachers (TV Land, season 2, episode 11, "Dosey Don't"). He appeared at the age of 89 as a doctor in the Superstore episode "Delivery Day" in 2019.  In 2020, Bean appeared in the Netflix series Grace and Frankie, as the rascally character Bruno, a potential green card spouse for Joan-Margaret, in the episode "The Scent" (S6E10). It was Bean's final television performance.

Game shows
Doing stand-up comedy and magic tricks, and passing on wit and wisdom, he became a regular on I've Got a Secret, What's My Line?, and To Tell the Truth. He appeared on game shows originating from New York. He was a regular panelist on To Tell the Truth in versions from the late 1950s through 1991. He appeared on Super Password and Match Game, among other game shows. He hosted a pilot for a revamped version of Concentration in 1985; it was not picked up, but elements carried over to Classic Concentration with Alex Trebek, primarily the theme, graphics and announcer Gene Wood.

Talk and variety shows
A skilled raconteur, Bean was a popular guest on various television talk and variety shows, e.g., The Ed Sullivan Show, The Mike Douglas Show, and The Tonight Show (with both Jack Paar and Johnny Carson), where he made frequent appearances.

Film
Bean played the eccentric, foul-mouthed Dr. Lester in Spike Jonze's 1999 film, Being John Malkovich. He also appeared as a Holocaust survivor in the 2018 film The Equalizer 2 and as Meg Ryan's editor in Joe Dante's 1987 film Innerspace.

Personal life
Bean was married three times. His first marriage was in 1956 to actress Jacqueline de Sibour, whose stage name was Rain Winslow. Sibour was the daughter of French nobleman and pilot Vicomte Jacques de Sibour and his wife Violette B. Selfridge (daughter of American-born British department-store magnate Harry Gordon Selfridge). Before their divorce in 1962, Bean and Jacqueline had one child, Michele.

In 1965, he married actress and fashion designer Carolyn Maxwell, with whom he had three children: Max, Susannah, and Ezekiel. The couple divorced in 1981. Their daughter Susannah was married to journalist Andrew Breitbart from 1997 until his death in 2012. In the early 1970s Bean took his family on a sabbatical break from New York to live briefly on a farm commune in Victoria, Australia.

Bean's third wife was The Wonder Years co-star Alley Mills. They married in 1993 and lived in Los Angeles until his death in 2020. When Mills was baptized as an adult, Bean walked with her down to the beach so "Pastor Ken" from First Lutheran Church of Venice could baptize her in the waters of the Pacific Ocean.  For many years, Bean and Mills played roles in First Lutheran's annual production of A Christmas Carol; Bean played Ebenezer Scrooge.

An admirer of Laurel and Hardy, Bean, in 1965, was a founding member of The Sons of the Desert. This international organization is devoted to sharing information about the lives of Stan Laurel and Oliver Hardy and preserving and enjoying their films.

In 1966, he helped found the 15th Street School in New York City, a primary school using the radical, democratic, free school Summerhill as a model. Bean wrote an autobiographical account about his life-changing experience with the orgone therapy developed by Austrian-born psychoanalyst Wilhelm Reich. Published in 1971, the account is titled Me and the Orgone: The True Story of One Man's Sexual Awakening.

He was a distant cousin of President Calvin Coolidge. In later life, "his politics turned more conservative" and he authored intermittent columns for Breitbart News. He ventured the thought that being a conservative in 21st-century Hollywood was much like being a suspected Communist back in the 1950s.

For much of his career and until his death, he was represented by the Artists & Representatives agency. In its brief statement after his death, they noted he was an "assiduous nurturer of rising talent."

Death
On February 7, 2020, while crossing Venice Boulevard in the Venice section of Los Angeles, Bean was struck by the drivers of two vehicles, with the second driver striking him fatally. The driver of the first vehicle did not see Bean and "clipped him and he went down", said Los Angeles Police Department Captain Brian Wendling. "A second vehicle's driver was distracted by people trying to slow him down; when the driver looked ahead, a second traffic collision occurred and it caused the death of Bean".

Filmography

Film

Television

Awards and nominations

Books

Recordings
 At the Hungry i (1959 Fantasy UFAN 7009), comedy
 You're A Good Man, Charlie Brown (as Charlie Brown, 1966), comedy
 I Ate the Baloney (1969 Columbia CS 9743), comedy

References

External links

1928 births
2020 deaths
20th-century American male actors
21st-century American male actors
20th-century American comedians
21st-century American comedians
Accidental deaths in California
American autobiographers
American male film actors
American male stage actors
American male comedians
American television personalities
Male television personalities
American male television actors
American male musical theatre actors
Hollywood blacklist
Male actors from Vermont
Orgonomy
Writers from Burlington, Vermont
Comedians from Vermont
Military personnel from Vermont
Cambridge Rindge and Latin School alumni
Pedestrian road incident deaths
Road incident deaths in California
Coolidge family

Orson Bean


Paul Franck peut désigner :

 Paul Franck (1870-1947), comédien, auteur et directeur de théâtre français ;
 Paul Franck (1918-1989), peintre, graveur et sculpteur belge.

Paul Franck


An Glomera amboinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Glomera amboinensis in nahilalakip ha genus nga Glomera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glomera

Glomera amboinensis


Gran Capitán es el apodo honorífico de Gonzalo Fernández de Córdoba.

El término Gran Capitán también puede referirse a:

 Avenida del Gran Capitán, en la ciudad de Córdoba, España.
 Ramal Federico Lacroze - Posadas, ramal ferroviario por argentino cuyo servicio de pasajeros es apodado El Gran Capitán.
 El nombre de uno de los tercios de la Legión Española.
 Miguel Ángel Sanchez Muñoz, mítico capitán del Rayo Vallecano.

Gran Capitán (desambiguación)


قرية بمنة قرية سورية تابعة لمحافظة طرطوس وتقع في سلسلة جبال الساحل السوري - جبال العلويين وتبعد 18 كم عن مدينة دريكيش تمتاز بطبيعتها الخلابة وينابيعها المعدنية حيث تقع على سفح جبل النبي متى وترتفع عن سطح البحر 750 متر وهي غنية بمكتشفاتها الأثرية. وآثار ومدافن تعود للفترة البيزنطية عبارة عن مغاور ومدافن منحوتة بالصخر

تشكل قرية بمنة اتحاد عدة مزارع العقيبة- بعلية- بنمرة -بيت الوادي - النبي متى
.

مصادر

مراجع وهوامش

قرى محافظة طرطوس

بمنة (قرية)


is a fighting game in Capcom's Street Fighter series, originally released as a coin-operated arcade game in 1997. The game's name as it appears on the cabinet is Three: A New Generation of Street Fighters. Street Fighter III was produced for the CD-ROM-based CP System III hardware, which allowed for more elaborate 2D graphics than the CPS II-based Street Fighter Alpha games (the previous incarnation of the Street Fighter series), while revamping many of the play mechanics. The game, which was designed as a direct sequel to Street Fighter II, initially discarded every previous character except for Ryu and Ken (hence the "New Generation" subtitle), introducing an all-new roster led by Alex. Likewise, a new antagonist named Gill took over M. Bisons role from the previous games as the new boss character.

Street Fighter III was followed by two updates: Street Fighter III: 2nd Impact in 1997 and Street Fighter III: 3rd Strike in 1999. A single home version of the game was released for the Dreamcast in a two-in-one compilation titled Street Fighter III: Double Impact, which also includes 2nd Impact.

Gameplay

Like its predecessors, Street Fighter III is a one-on-one fighting game, in which two fighters use a variety of attacks and special moves to knock out their opponent. The gameplay of the original Street Fighter III has several new abilities and features introduced. Some abilities are also taken from other Capcom fighting games, such as players being able to dash or retreat like in the Darkstalkers series, as well as performing super jumps and quick stands after falling from an attack like in X-Men: Children of the Atom. The game also introduced leap attacks, which are small jumping attacks used against crouching opponents. As well, the player cannot perform aerial guards like in the Street Fighter Alpha series, which are replaced by parrying ("blocking" in the Japanese version).

The 1994 fighting game Samurai Shodown II is often credited with the first parry system. The main new feature is the ability to parry an opponent's attack, by deflecting any incoming attack without receiving damage. At the exact moment an opponent's attack is about to hit his or her character, the player can move the controller toward or down to parry the attack without receiving damage, leaving the opponent vulnerable for a counterattack. Additionally, this allows the player to defend against Special Moves and even Super Arts without sustaining the normal minor damage that blocking normally would incur. However, parrying requires precise timing.

The other new feature introduced in Street Fighter III is Super Arts. This is a powerful special move similar to a Super Combo in Super Turbo and the Alpha games. After selecting a character, the player will be prompted to select from one of three character-specific Super Arts to use in battle. Like the Super Combo gauge in previous games, the player has a Super Art gauge which will fill up as the player performs regular and special moves against an opponent. The player can only perform a Super Art once the gauge is filled. Depending on the Super Art chosen by the player, the length of the Super Art gauge will vary, as well as the amount of filled Super Art gauges the player can stock up. The players can now cancel a special move into a Super Art, a technique borrowed from Street Fighter EX.

Among the elaborated sprites include multiple hit stun sprites, including a new "turned-around state," in which a character is turned around (his or her back faces the opponent) after being hit. Only certain attacks can put characters in a turned-around state, and grabs and throws can now be comboed, as it typically takes longer for an attacked character to recover from this new type of hit stun.

Characters
 Ryu - As usual, Ryu seeks to better his skills and find worthy opponents. Voiced by Wataru Takagi in New Generation and 2nd Impact, and by Toru Okawa in 3rd Strike.
 Ken - As the current U.S. martial arts champion, Ken seeks to test his strength against his old friend and rival Ryu, once again. Voiced by Koji Tobe in New Generation and 2nd Impact, and Yuji Kishi in 3rd Strike.
 Alex - The lead character of the Street Fighter III series. He fights with close-range grappling techniques and powerful punches. His initial goal is to avenge the defeat of his friend Tom at the hands of Gill. He later gets defeated by Ryu in Third Strike. Voiced by Michael Sommers in New Generation and 2nd Impact, and Patrick Gallagan in 3rd Strike.
 Dudley - A gentleman British boxer who seeks to recover his late father's antique Jaguar convertible from Gill. Voiced by Bruce Robertson in New Generation and 2nd Impact, and by Francis Diakowsky in 3rd Strike.
 Elena - An African princess from Kenya who uses the fighting style of capoeira. She seeks to make new friends. All of her attacks use her legs or feet, even the punch button attacks and throws. Voiced by Kaoru Fujino in New Generation and 2nd Impact, and Mie Midori in 3rd Strike.
 Ibuki - An aspiring female ninja who is sent to retrieve the G File from Gill's organization. Voiced by Yuri Amano in all three games in the series.
 Necro - A Russian man who was kidnapped and experimented on by Gill's organization. He seeks revenge only to get trapped and barely escape later on. Voiced by Michael X. Sommers in New Generation and 2nd Impact, and by Lawrence Bayne in 3rd Strike.
 Oro - A seclusive hermit who seeks a fighter worthy to inherit his fighting style. He binds one arm while fighting, to keep from accidentally killing his opponent (except when performing specific special techniques). Voiced by Kan Tokumaru in New Generation and 2nd Impact, and by Takashi Matsuyama in 3rd Strike.
 Sean - A young Japanese-Brazilian fighter who becomes Ken's self-appointed apprentice. Voice by Isshin Chiba in New Generation and 2nd Impact, and Mitsuo Iwata in 3rd Strike.
 Yun and Yang -  Twin kung fu experts from Hong Kong who are guardians of their hometown. While the two brothers are head-swaps, their move sets are identical and they share the same slot in the player select screen, but Yang was given a separate moveset and slot in 2nd Impact. Yun was voiced by Koji Tobe in New Generation and 2nd Impact, and by Kentaro Ito in 3rd Strike. Yang was voiced by Wataru Takagi in New Generation and 2nd Impact, and by Masakazu Suzuki in 3rd Strike.
 Gill - The leader of a secret organization which seeks to turn the Earth into a utopia.  He can manipulate fire and ice. He is the final opponent for all the characters in New Generation and 3rd Strike, and for most of the characters in 2nd Impact. Gill is only playable in the console versions of the series. Voiced by Bruce Robertson in New Generation and 2nd Impact, and Lawrence Bayne in 3rd Strike.

Development
Capcom announced that Street Fighter III was in development during a March 27, 1996 meeting in Tokyo. They later stated that development took more than two years.

The game was first unveiled at the September 1996 Japan Amusement Machine and Marketing Association show, in the form of a few minutes of footage incorporated into Capcom's PR demo tape. In an interview shortly before this show, Capcom senior planner Shinji Mikami stated that it would be impossible to convert Street Fighter III to any of the home consoles then on the market. This prompted rumors that it would be ported to the then-upcoming Panasonic M2. In January 1997, IGN witnessed a demonstration of the game in development on Nintendo 64 and 64DD, so IGN and its anonymous insider speculated that the game might join the launch of the upcoming 64DD peripheral in Japan, which was scheduled for late 1997. Capcom referred to the Nintendo 64 release as "just a rumor", and Nintendo would coincidentally delay the launch of the 64DD peripheral until December 1999 anyway. Amending Mikami's earlier statement, in late 1997 Capcom said it might be possible to port Street Fighter III to the Sega Saturn if one of the console's RAM expansion cartridges were used.

Because this and the next two Street Fighter III games run on the CPS III engine, more elaborate 2D sprites were created. Each character is made up from approximately 700–1200 individually drawn frames of animation, with the game running at 60 frames per second.

General producer Noritaka Funamizu explained the controversial decision to keep the series in 2D: "We feel that 3D is not really suitable for the head-to-head fighting ... and, to be frank, Capcom doesn't really have the techniques to display high quality graphics in 3D."

Release
In 1999, Capcom released Street Fighter III: Double Impact (Street Fighter III: W Impact in Japan) for the Dreamcast, a compilation containing the original game and 2nd Impact. The compilation features an Arcade, Versus, Training, and Option Mode for both games, as well as a "Parry Attack Mode" in 2nd Impact, where the player can test parrying skills in the game's bonus round. This compilation also allows players to use Gill (in both games) and Shin Akuma (in 2nd Impact only), who are exclusively computer-controlled characters in the arcade version.

The soundtrack to the first game in the series was released on CD by First Smile Entertainment in 1997, and the 3rd Strike original soundtrack was released by Mars Colony Music in 2000 with an arranged version afterward. The soundtrack to 3rd Strike features three songs and announcer tracks by Canadian rapper Infinite. The themes for the games are predominantly drum and bass, with some jazz, hip-hop, house and techno elements. Yuki Iwai worked on the soundtracks for New Generation and 2nd Impact, and Hideki Okugawa worked on all three games.

New Generation was re-released in 2018 as part of the Street Fighter 30th Anniversary Collection for the PlayStation 4, Xbox One, PC, and Nintendo Switch.

Reception

In Japan, Game Machine listed Street Fighter III on their April 1, 1997 issue as being the most successful arcade game of the month. However, the game struggled to break even in Japan, with a high budget of 1 billion yen ($8 million), while only selling 1,000 cabinets. Worldwide arcade sales estimates range from between 1,000 and 10,000 units sold.

Next Generation reviewed the arcade version of the game, rating it four stars out of five, and stated that "The great mystery is why Capcom called this SFIII instead of leaving that honor for a more powerful and revolutionary 3D title. Gameplay in the SF series reached the ceiling of 2D possibilities a while ago, and as good as this game admittedly is, besides the stunning graphics there's little to distinguish it from the 11 games before." GamePro similarly remarked that while the graphics are outstanding and the controls are flawless, the game lacks the innovation and series evolution that players expected it to deliver. They also said the new characters are a mix, with some of them seeming like they would be more appropriate for the Darkstalkers series, and concluded that the game "makes you look forward to the next SF installment rather than getting you excited about playing this one repeatedly".

Famitsu magazine scored Street Fighter III: Double Impact, the Dreamcast version of the game, 31 out of 40.

Jim Preston reviewed the Dreamcast version of the game for Next Generation, rating it three stars out of five, and stated that "It's a no-frills port of the arcade game that is great at a party but pointless for single players."

References

External links
Official website of Street Fighter III W Impact for the Dreamcast

1997 video games
Fighting games
2D fighting games
Arcade video games
Cancelled Panasonic M2 games
CP System III games
Dreamcast games
Rutubo Games games
Street Fighter games
Video games developed in Japan
Video game sequels
Video games set in New York City
Video games set in Japan
Video games set in England
Video games set in Kenya
Video games set in Moscow
Video games set in Brazil
Video games set in Hong Kong
Video games with alternative versions
Virgin Interactive games
Works about the Illuminati
Multiplayer and single-player video games

Street Fighter III


Elín Jensen (født 1. marts 1995) er en islandsk foodboldspiller, der spiller som angriber for Valur og Islands landshold.

Klubkarriere
Jensen har spillet for Valur siden 2010. Hun fik sin debut i Úrvalsdeild som 15-år gammel i juli 2010, hvor hun scorede Valurs femte mål i en 7-2 sejr over Haukar. I 2012 scorede hun 18 mål i 18 kampe og vandt ligaens Gyldne Støvle. Jensen underskrev en ny tre-årig kontrakt med Valur i november 2013.

International karriere
Elín Metta Jensen fik sin debut for Islands A-landshold den 16. juni 2013, hvor hun blev skiftet ind for rekord målscoreren Margrét Lára Viðarsdóttir efter 75 minutter i en 3–0 sejr i en venskabskamp over Ungarn.

Hun var en del af Islands trup til EM i fodbold for kvinder 2013 og igen til EM i fodbold for kvinder 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Island
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Island

Elín Metta Jensen


Budvanski statut je srednjovjekovni statut grada Budve.  Nastao je 1346. godine. Sadrži građansko-pravne odredbe i gradu je osiguravao znatnu samoupravu. 1650. je  Kristofor Ivanović na talijanskom napisao Budvanske anale, a tri godine poslije objavio Budvanski statut koji je izvorno bio pripremljen 1442. godine.

Važan je pravna pravnopovijesni pisani spomenik. Uz Kotorski, jedan od od najznačajnijih spomenika te vrste s područja Crne Gore. Premda su ga brojni znanstvenici proučavali, nikad to nisu napravili u cjelini. Najvrijedniji prinos dao je povjesničar dr Ilija Sindik u članku Odnos grada Budve prema vladarima iz dinastije Nemanjića. Obradio je neka opća pitanja u svezi s cijelim statutom te nekoliko prvih poglavlja svojstvenih odnosu grada Budve prema državi Nemanjića.

Izvori

Vanjske poveznice
Montenegrina Statut Budve

Budva
Povijest prava

Budvanski statut


Lehmann-diskontinuiteten er en ændring i udbredelseshastigheden af seismiske bølger i Jorden, der forekommer omkring 220 km dybde. Ændringen menes at være forsaget af et faseskift i Jordens indre, hvor en øvre, mere fast del af jordens kappe gradvist erstattes af den mere plastiske (omend stadig faste) kappe nedenunder.

Diskontinuiteten kommer til udtryk ved, at seismiske bølger (P- og S-bølger) generelt udbredes langsommere i jordens skorpe (Asthenosfære), ved større dybder, blandt andet som følge af den større densitet i materialet. Denne tendens ændres dog omkring 220 km dybde, hvor bølgerne igen begynder at udbredes hurtigere, desto længere nede de bevæger sig. Diskontinuiteten forefindes ved varierende dybder afhængig af, hvor på Jorden den måles. Dette skyldes antageligvis at Jordens lagdeling ikke er homogen, og at de enkelte lags tykkelse varierer.

Lehmann-diskontinuiteten er én af flere sådanne ændringer i seismiske bølgers udbredelse ved forskellige dybder, herunder Mohorovicic-diskontinuiteten, der definerer grænsen mellem Jordens skorpe (Lithosfære) og kappe, samt Gutenberg-diskontinuiteten, der ses ved overgangen mellem Jordens kappe og den flydende ydre kerne.

Diskontinuiteten er navngivet efter den danske seismolog, Inge Lehmann, som først beskrev fænomenet i 1959.

Noter

Seismologi
Videnskab

Lehmann-diskontinuiteten