The Border Security Force (BSF) is India's border guarding organisation at its borders with Pakistan and Bangladesh. It is one of the seven Central Armed Police Forces (CAPF) of India, and was raised in the wake of the Indo-Pakistani War of 1965 "for ensuring the security of the borders of India and for related matters".

It has various active roles during an outbreak of war. CAPF facilitates a navy, air wing and an artillery regiment. It is under the control of the Ministry of Home Affairs. However, the BSF has a small force of officers or "Cadre". Notably, the head designated Director-General (DG), has been an Indian Police Service officer since its establishment. The BSF has grown from 25 battalions in 1965, to 192 battalions with a sanctioned strength of 270,000 personnel including an expanding air wing, navy, an artillery regiment and specialized units. It is currently the world's largest border security force. BSF has been termed the First Line of Defence of Indian territories.

History
Since the independence of India in 1947, the protection of India's international boundaries was the responsibility of the local police belonging to each border state, with little inter-state coordination. However, during the Indo-Pakistani War of 1965, Pakistan attacked Sardar Post, Chhar Bet, and Beria Bet on 9 April 1965 in Kutch. This attack exposed the inadequacy of the State Armed Police to cope with armed aggression. Thus, after the end of the war, the government created the Border Security Force as a unified central agency with the specific mandate of guarding India's international borders. This act brought greater cohesion in border security. K F Rustamji, from the Indian Police Service, was the first Director General of the BSF. Since it was a new force, the officers had to be deputed or inducted from outside to fill the various vacancies at various levels until the force's own cadre matured sufficiently. It was for this reason that emergency commissioned officers and SS officers of the Indian Army were inducted in large numbers into the force along with IPS officers who were deputed to the force for high level appointments.

The BSF's capabilities were used in the Indo-Pakistani War of 1971 against Pakistani forces in areas where the Regular Forces were thinly spread; BSF troops took part in several operations including the famous Battle of Longewala. In fact, for BSF the war on the eastern front had started well before the war actually broke out in December 1971. BSF had trained, supported and formed part of Mukti Bahini and had entered erstwhile East Pakistan before the actual hostilities broke out. BSF had played a very important role in the Liberation of Bangladesh which Indira Gandhi and Sheikh Mujibur Rehman had also acknowledged.

List of DGs of BSF
K.F. Rustamji, IPS was appointed as the first Director General of Border Security Force from 22 July 1965 to 30 September 1972 and the current Director General is Nitin Agarwal, IPS, since 15 June 2023.

Engagements
Indo-Pakistani War of 1971
Operation Blue Star
Operation Black Thunder
Insurgency in Punjab
Insurgency in Jammu and Kashmir
Operation Vijay – Kargil War
2001 Bangladeshi-Indian border skirmishes
2001–2002 Operation Parakram – India-Pakistan Standoff
2013 India-Pakistan Border skirmishes
2014–15 India–Pakistan border skirmishes
2016–2018 India–Pakistan border skirmishes
2019 India–Pakistan border skirmishes

Roles
During peacetime
 Border guard and security.
 Prevention trans-border crimes, unauthorized entry into or exit from the territory of India.
 Prevention of smuggling and any other illegal activities on the border.
 Anti-infiltration duties.
 Collection trans-border intelligence.
 To promote a sense of security among the people living in the border areas.

During war time
 Holding ground in assigned sectors.
 Limited aggressive action against irregular forces of the enemy.
 Maintenance of law and order in enemy territory administered under the Army's control.
 Acting as guides to the Army in border areas.
 Assistance in control of refugees.
 Provision of escorts.
 Performing special tasks connected with intelligence including  cross-border raids.
 Replenishing manpower.

BSF is also employed for Internal Security Duties and other law and order duties on the requisition of the State Government. Being a Central Armed Police Force it can be entrusted with policing duties at any place apart from its mandate.Although originally charged with guarding India's external boundaries, the BSF in the 1990s was also given the task in counter-insurgency and counter-terrorism operations in Jammu and Kashmir, Punjab, and the Northeastern Seven Sister States. While in Punjab, BSF took part in operations like Blue Star, Black Thunder 1 & 2. However, when the insurgency in Jammu and Kashmir broke out in 1989, it moved towards the state and handed over the operations in Punjab to CRPF and local police. In Jammu and Kashmir, state police and the thinly-deployed Central Reserve Police Force (CRPF) struggled to cope with the spiraling violence, so it was deployed to combat these.

In Jammu and Kashmir, BSF initially suffered casualties from terrorist attacks but later saw successes. During the initial years, terrorist activity had even reached Jammu and  parts of Northern Punjab and Himachal Pradesh. However, it was only due to the successful operations by BSF that by the late 1990s, their area of activity had been restricted only to the valley.
BSF was also successful in setting up a robust HUMINT network. From arresting Maulana Masood Azhar, Bitta Karate, Yasin Malik BSF is also credited for killing Ghazi Baba - chief of Jaish-e-Mohammed and the mastermind of the 2001 Indian Parliament attack in August 2003, along with his deputy commander. The BSF raided Baba's hideout in Srinagar and he was killed in the ensuing gun battle along with his deputy chief.

However, with changing tactical and operational conditions, and expansion and modernization of State police, the Government withdrew all 60 BSF battalions and redeployed them on the Indo-Pakistani border and Bangladesh–India border. These troops were then replaced by fresh troops from the CRPF that had undergone specialised training in counter-terrorism.

Some units of BSF are also deployed in Central India to combat Naxal violence. Counter-Maoist operations are diversified. BSF is deployed in Kanker district of Chhattisgarh, where Naxal strength is comparatively thinner than that of other parts of Bastar region. At present total 15 battalions of BSF are stationed in different parts of Kanker district to combat the Naxal.

After recent civilian killings in Kashmir the Home Ministry reinducted BSF for counter-insurgency operations and law-and-order duties in valley. The BSF units will be deployed in sensitive areas which lie in various districts of the Kashmir valley. A significant contributor to BSF success in the Kashmir Valley is Commandant Jagmohan Singh Rawat SM, KC. He has played a crucial role in counter-insurgency operations.

Organisation

The Border Security Force has its headquarters in New Delhi and is known as Force Headquarters (FHQ) headed by a Director General. Various directorates like Operations, Communications & IT, Training, Engineering, General, Law, Provisioning, Administration, Personnel, Armaments, Medical, Finance etc. function under the DG. Each directorate is headed by an IG. The Eastern Theatre is looked after by Spl DG HQ (Eastern Command) at Kolkata and the Western Theatre is looked after by Spl DG HQ (Western Command) at Chandigarh. Field Formations in BSF are headed by an IG and are known as Frontiers Headquarters (FtrHQ). There is 13 such Frontier under which Sector Headquarters (SHQ) function headed by a DIG each. Each SHQ has under its command 4–5 infantry battalions, along with attachments of artillery, air and water wings. Presently 186 battalions are sanctioned to BSF. Five major training institutions and ten Subsidiary Training Centres (STCs) are imparting ab-initio as well as in-service training to its ranks and other CPOs/SPOs including IPS Probationers.

BSF is the only Central Armed Police force to have its own Air Wing and artillery regiment, and besides ITBP to have a Water Wing. All these specialized wings support the General Duty Battalions in their operations. The Financial Adviser of the BSF has been an Indian Revenue Service officer of the rank of Joint Secretary and also has Dy Advisers from the Indian Audit and Accounts Service, Indian Civil Account Service and Indian Defence Account Service.

The BSF also has a national level school for the breeding and training of dogs. Dogs from other CPOs and State Police are sent to National Training Centre for Dogs (NTCD) to be trained in infantry patrol, detection of explosives, tracking and the like.

The BSF maintains a Tear Smoke Unit (TSU), which is unique in India. The TSU is responsible for producing tear gas munitions required for the Anti-Riot Forces. It also exports a substantial quantity to other countries.

Three battalions of the BSF, located at Kolkata, Guwahati, and Patna, are designated as the National Disaster Response Force (NDRF). Each battalion maintains 18 self-contained specialist search and rescue teams of 45 personnel each, including engineers, technicians, electricians, dog squads and medics and paramedics. The establishment of each battalion is 1,158 personnel. The NDRF is a multi-disciplinary, multi-skilled, high-tech force for all types of disasters and can deploy to disasters by air, sea, and land. These battalions are equipped and trained for all natural disasters including combating Chemical, Biological Radiological, and Nuclear (CBRN) disasters.

Since 2014, As a part of modernisation, BSF also started installing infra-red, thermal imagers, aerostats for aerial surveillance, ground sensors, radars, sonar systems to secure riverine borders, fibre-optic sensor and laser beam intrusion detection systems on specific sections  of  border with Pakistan as well as Bangladesh. These Hi-tech systems are installed in areas where barbed wire fencing could not be installed due to treacherous terrain or marshy riverine topography. The largest section of this system is located at Dhubri, Assam, where Brahmaputra river enters Bangladesh.

ORBAT
Western Command, Chandigarh
Gujarat Frontier, Gandhinagar
Barmer Sector
Gandhinagar Sector
Bhuj Sector,
Rajasthan Frontier, Jodhpur
Jaisalmer (South)Sector
Jaisalmer (North) Sector
Bikaner Sector
Ganganagar Sector
Punjab Frontier, Jalandhar
Ferozepur Sector
Amritsar Sector
Gurdaspur Sector
Jammu Frontier, Jammu
Jammu Sector
Sunderbani Sector
Rajauri Sector
I/Nagar Sector
Kashmir Frontier, Humhama
Srinagar Sector
Baramulla Sector
Bandipore Sector
Kupwara Sector
Eastern Command, Kolkata
South Bengal Frontier, Kolkata
North Bengal Frontier, Kadamtala
Meghalaya Frontier
SHQ Shillong (at Mawpat)
SHQ Tura
Tripura Frontier, Agartala
Mizoram & Cachar Frontier, Masimpur
Aizawl Sector
Cachar Sector
CI Ops Manipur
Assam Frontier, Guwahati
FTR HQ (spl ops)Odisha
SHQ Koraput
SHQ Malkanagiri

Special Detachments

Creek Crocodile
The Creek Crocodile is  the specialized commando unit of BSF. Primary objective of this unit is to act as Quick reaction force and  prevent smuggling and infiltration by unwanted elements. The unit is specifically deployed at Indus River Estuaries in Gujarat and Sir Creek. It was raised in 2009. The base of operations of this unit is located at Koteshwar outpost of BSF. They are equipped with ATVs and fast patrol boats.

Camel Contingent

BSF Camel Contingent is a specialized battalion-size Camelry Unit which has its roots in Bikaner Camel Corps. The primary purpose of this unit is to patrol the  desert section of the border with Pakistan. This unit has a strength of 1200 camels and 800 riders. Both camels as well as riders are trained at Camel Training Centre located at  BSF Frontier Headquarters in Jodhpur.

However, with force modernization pacing up, BSF has equipped its formation across the western border with All-Terrain Vehicles and other specialized apparatus.

Proposal regarding guarding the Indo-Myanmar border
The Cabinet Committee on Security (CCS) has been considering a proposal to entrust the border-guarding duty along the Indo-Myanmar border to the Border Security Force (BSF). Presently, the  Indo-Myanmar border is being guarded by Assam Rifles.

The proposed move to guard the Indo-Myanmar border follows a proposal from the BSF to take over the role by raising 45 new battalions, one headquarters of additional director general, four frontier headquarters to be headed by an IG rank official and 12 sector headquarters to be headed by DIG level officials. However, as of 1 March 2015, it was decided by the Ministry of Home Affairs to keep the authority of this border with Assam Rifles only.

Proposed ORBAT for Myanmar Border
Northeast Command HQ, Imphal
Mizoram Frontier
Manipur Frontier
Nagaland Frontier
Arunachal frontier

Rank structure
Officers

Enlisted ranks

Equipment
All the equipment including the uniforms, weapons, ammunition, vehicles such as the bullet proof vehicles, troop carriers, logistics vehicles, mine protected vehicles are manufactured indigenously at the Indian Ordnance Factories under control of the Ordnance Factories Board. Drone and anti-drone equipment is an upcoming acquisition.

Pistols and handguns
 Glock 9mm Pistols
 Pistol Auto 9 mm 1A 9mm Pistol

Sub-machine guns and carbines

 Beretta MX4 Storm submachine guns. 68000 SMGs procured and replaced the SAF Carbine 1A.

Assault rifles
 AKM: 7.62x39mm assault rifle.
 INSAS: 5.56 mm × 45 mm Assault Rifle. Service rifle of the force.
 Tavor: X95 or the MTAR-21 version used as the standard issue carbine
 Trichy 7.62x39mm Assault Rifle

Machine guns
 INSAS LMG
 FN MAG MMG
 NSV HMG Tripod Mounted
 Bren Gun Gun Machine 7.62x51mm OFB Made
 Vz 52 Machine Gun
 Uk vz.59 Universal Machine Gun

Sniper rifles
 Vidhwansak anti-materiel rifle (AMR) or large-calibre sniper rifle
 Steyr SSG 69
 FN FAL Completely phased out as the service rifle by the INSAS rifle but still used as a DMR.
 Barret M82 12.7 Sniper Rifle

Multi-role recoilless rifle

 Carl Gustav 84 mm recoilless rifles

Grenade launchers
 AGS-30 Automatic Grenade Launcher
 Milkor MGL Multi Grenade Launcher
 40mm UBGL Under Barrel Grenade Launcher

Artillery

 51 mm Mortar
 81 mm Mortar
 120 mm Mortar
 Advance Air defence Avni Gun
 105 mm Indian Field Gun

Armoured
 Mahindra Rakshak military light utility vehicle
 OFD Mine Protected Vehicle
 Tata 407 Armoured Variant
 Maruti Gypsy Armoured Variant
 Armoured Agricultural Tractors

Aircraft

 Embraer 135 BJ - 01
 Mi-17 V5 Helicopter - 08
 Mi-17 1V Helicopter  - 06
 ALH/Dhruv Helicopter - 06
 HAL Cheetah - 01

MANPADS
 SA-16 Gimlet
 SA-7 Grail

Watercraft

 Floating Border Out-Post - 03
 See BSF (Water Wing)

Criticism and controversy

Canadian controversy
In 2010, some Canadian visa officials rejected the immigration application of a retired BSF soldier Fateh Singh Pandher, terming BSF a "notoriously violent paramilitary unit engaged in systematic attacks on civilians and responsible for torturing suspected criminals." This accusation did not go down well with the Indian government. The Indian External Affairs Ministry was asked by the Home minister to take up the issue with Canada. The Home ministry of India, as well as the Indian public in general and several of India's political parties, expressed outrage at this attack and called Canada's actions discriminatory and spurious, and denounced their charges against the BSF as baseless and unproven. The Indian government threatened diplomatic retaliation unless Canada withdrew their allegations. The Canadian government did not respond immediately. It was speculated that diplomatic retaliation from India will consist of banning Canadians going to participate the War in Afghanistan if they are doing so through India. Public outrage in India prompted Canadian authorities to express "great respect for India's armed forces and related institutions." Subsequently, India's Ministry of External Affairs summoned Canadian High Commissioner Joseph Caron and demanded that "the blatant discrimination against Indian security agencies" cease. India's Minister of External Affairs, SM Krishna, condemned Canada's actions and has expressed pride in the accomplishments of the BSF.

Following complaints made by the Indian government and criticism of Canada's actions against India, the Harper government retracted their earlier accusations against BSF security officials. Canada's Minister of Citizenship and Immigration, Jason Kenney, termed as "unfortunate" the incidents involving use of "foul language by the Canadian High Commission in visa rejection letters to some individuals," Kenney said, "This language, or the inaccurate impression it has created, in no way reflects the policy or position of the Government of Canada."

Bangladesh border killings
According to the Bangladeshi government, 136 civilians were killed and a further 170 others suffered injuries in 2009. The Indian government has said that 67 were killed and 80 injured in 2009. The Bangladesh government and Bangladeshi organizations protested heavily against these alleged killings. Media reports claim that in August 2008, Indian BSF officials admitted that they killed 59 persons (34 Bangladeshis, 21 Indians, rest unidentified) who were trying to cross the border illegally during the prior six months. Indian media claimed that, in 2001, Bangladesh Rifles ambushed and killed 16 BSF soldiers while they were chasing some Bangladeshi smugglers back into the Bangladesh. Since then, the BSF has been compelled to act tough against Bangladeshi illegals. There was perceived retaliation by the BSF but was averted after Home Ministers of both countries had talks on the issue.

In July 2009 Channel 4 News reported that apparently "hundreds" of Bangladeshis and Indians are indiscriminately killed by the BSF along the Indo-Bangladeshi Barrier. The BSF claims that the barrier's main purpose is to check illegal immigration to India, and prevent cross-border terrorism from Islamists.

Bangladeshi media accused the BSF of abducting 5 Bangladeshi children, aged between 8 and 15, from the Haripur Upazila in Thakurgaon District of Bangladesh, in 2010. The children were setting fishing nets near the border.

In 2010, Human Rights Watch (HRW) issued an 81-page report which alleged "over 900 of abuses by the BSF" in the first decade of the 21st century. The report was compiled from interviews with victims of BSF shootings, witnesses and members of the BSF and its Bangladeshi counterpart. According to HRW, while most of them were killed when they crossed into Indian territory for indulging in cattle raiding or other smuggling activities.

In February 2012, the BSF website was hacked by Bangladeshi hackers in retaliation. The hackers later shared the news in the internet and also in the other social sites where they claimed to have defaced the sites asking the BSF to stop killing Bangladeshis at border. The site became normal sometime on 15 February 2012.

Challenges

Working conditions
Working conditions of the BSF have been questioned. "Zero Error Syndrome" adds stress. A home ministry standing committee report on the "Working Conditions in Border Guarding Forces" was published in December 2018, it was chaired by P. Chidambaram.

Health
Health of employees remains a challenge, and given the numbers of the force, more employees, as compared to operational deaths, die of diseases, illness; and mental health issues have also been raised and addressed by the force.

In Media
 BSF has appeared in National Geographic channel's documentry BSF : The first line of defence.

See also
 Assam Rifles
 Border Security Force (Water Wing)
 Central Industrial Security Force
 Central Reserve Police Force
 Indo-Tibetan Border Police
 Sashastra Seema Bal
 Border Security Force (football team)

References

External links

 Border Security Force at India Defence
 CI operations in Jammu and Kashmir
 Tear Smoke Unit

1965 establishments in India
Border guarding forces of India
Central Armed Police Forces of India
Federal law enforcement agencies of India
Military units and formations established in 1965

Border Security Force


Zvonimir Iveković može označavati:

 Zvonimir Iveković (atletičar), hrvatski atletičar i športski dužnosnik;
 Zvonimir Iveković (šahist), hrvatski šahist.

Zvonimir Iveković


රැජින මහත්මිය () යනු 2020-2021 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතා මාලාවක් වන අතර එය ෂින් හයි-සන් සහ කිම් ජුන්ග්-හ්යුන් රංගනයෙන් දායක වේ. එය 2020 දෙසැම්බර් 12 සිට 2021 පෙබරවාරි 14 දක්වා රූපවාහිනියේ විකාශය විය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදුම්

රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය

මිස්ටර් ක්වීන්


අස්ථායී පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් අයනීකෘත අංශු පිට කරමින් වඩා ස්ථායී අවස්ථාවකට පත් වීම විකිරණශීලී ක්ෂය වීම නම් වේ. න්‍යෂ්ටියක ඇති නියුක්ලියෝන එකිනෙක බැඳ තබා ගන්නා ප්‍රබල බල න්‍යෂ්ටියේ අරයට සාපේක්ෂව කුඩා වූ විට පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් අස්ථායී අවස්ථාවකට පත් වේ. විකිරණශීලී ක්ෂය වීමකදී α-අංශු, β-අංශු, ප්‍රෝටෝනය, නියුට්‍රෝන,නියුට්‍රිනෝ අංශු සහ γ-කිරණ යන විවිධ වර්ග වල විකිරණ නිකුත් වේ.

මෙහිදී එක් මූලද්‍රව්‍යයක් තවත් මූලද්‍රව්‍යයකට තත්වාන්තරණය වේ. පෘථක්කරණය වීමට පෙර තිබූ මුල් මූලද්‍රව්‍යය පීතෘ මූලද්‍රව්‍යය ලෙස ද පසුව සෑදෙන නව මූලද්‍රව්‍යය දුහිතෘ මූලද්‍රව්‍යය ලෙස ද හැඳින්වේ. මෙය කිසිදු ප්‍රතික්‍රියාවකින් තොරව අහඹු ස්වයංසිද්ධ විමෝචනයක් ලෙස සිදු වේ.
විකිරණශීලී ක්ෂය වීම සිදු කරන සමස්ථානික විකිරණශීලී යැයි කියනු ලැබේ. විකිරණශීලී සමස්ථානිකයක් නිදහසේ තැබූ විට එහි ඇති න්‍යෂ්ටි සංඛ්‍යාවෙන් හරි අඩක් ක්ෂය වීමට ගත වන කාලය එම සමස්ථානිකයේ අර්ධ ආයු කාලය ලෙස හැඳින්වේ.

විකිරණශීලී ක්ෂය වීමේ ක්‍රම

විකිරණශීලී න්‍යෂ්ටියක් ක්ෂය වීම ක්‍රම ගණනාවකට සිදු විය හැකි ය. පහත වගුවේ ඒවා සාරාංශගත කර ඇත. ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය A සහ පරමාණුක ක්‍රමාංකය Z  වන පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් (A, Z) ලෙස පහත නිරූපණය වෙයි. (A, Z) වින්‍යාසය සහිත පීතෘ න්‍යෂ්ටියක් ක්ෂය වීමෙන් සෑදෙන දුහිතෘ න්‍යෂ්ටියේ වින්‍යාසය දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය තීරුවේ පෙන්වා ඇත.

α-ක්ෂය වීම

අස්ථායී පරමාණුවක් α-අංශුවක් එසේත් නැතහොත් හීලියම් න්‍යෂ්ටියක් පිට කරමින් ස්ථායී අවස්ථාවකට පත් වීම α-ක්ෂය වීමයි. සාමාන්‍යයෙන් α-ක්ෂය වීම දැකිය හැකි වන්නේ ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය 200 ට වඩා වැඩි න්‍යෂ්ටි වෙතිනි. මෙම ක්ෂය වීමේදී සෑදෙන දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය පීතෘ න්‍යෂ්ටියට වඩා පරමාණුක ක්‍රමාංක 2ක් ද ස්කන්ධ ක්‍රමාංක 4ක් ද අඩු වෙයි.

සෑදෙන දුහිතෘ න්‍යෂ්ටියෙහි සහ α-අංශුවෙහි ස්කන්ධ එකතුව පීතෘ න්‍යෂ්ටියෙහි ස්කන්ධයට වඩා අඩු වෙයි. මෙම අඩු වන ස්කන්ධය ශක්තියට පෙරළෙන අතර α-අංශුවට සහ දුහිතෘ න්‍යෂ්ටියට මෙම ශක්තිය චාලක ශක්තිය ආකාරයෙන් ලැබේ. නමුත් දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය α-අංශුවට වඩා ස්කන්ධයෙන් ඉතා වැඩි නිසා ගම්‍යතා සංස්ථිති මූලධර්මයට අනුව α-අංශුව ඉමහත් වේගයකින් ඉවතට ප්‍රක්ෂේපණය වනු ඇත. α-කිරණ යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ මෙ බඳු අංශු ය.

β-ක්ෂය වීම

β-අංශු පිට කරමින් අස්ථායී න්‍යෂ්ටි ස්ථායී වින්‍යාසයන්ට ලඟා වීම β-ක්ෂය වීම ලෙස හැඳින්වේ. මීට අමතරව β-ක්ෂය වීමකදී නියුට්‍රිනෝ අංශුවක්ද මුක්ත වෙයි.  β-ක්ෂය වීමකදී පීතෘ න්‍යෂ්ටියේ ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය වෙනස් වීමක් සිදු නොවන නමුදු, පරමාණුක ක්‍රමාංකය අංක 1 කින් අඩු හෝ වැඩි වෙයි.

β-ක්ෂය වීමකදී මුක්ත වන β-අංශු, දෙවර්ගයක් පවතී:

 β− - ඉලෙක්ට්‍රෝනය (ඍණ ආරෝපිතය)
 β+ - පොසිට්‍රෝනය (ධන ආරෝපිතය. මෙය ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ ප්‍රතිපදාර්ථ අංශුවයි)

ඒ අනුව β-ක්ෂය වීම් වර්ග 2ක් පවතී.

β−-ක්ෂය වීම

අස්ථායී න්‍යෂ්ටියේ ඇති නි‍යුට්‍රෝනයක් ප්‍රෝටෝනයක් බවට හැරෙමින් β−-අංශුවක් සහ ප්‍රති-නියුට්‍රිනෝවක් පිට කරයි. මෙහිදී ප්‍රෝටෝන අංකය එකකින් වැඩි වන බැවින් පරමාණුක ක්‍රමාංකය එකකින් වැඩි වේ.

β+-ක්ෂය වීම

අස්ථායී න්‍යෂ්ටියේ ඇති ප්‍රෝටෝනයක් නි‍යුට්‍රෝනයක් බවට හැරෙමින් β+-අංශුවක් සහ නියුට්‍රිනෝවක් පිට කරයි. මෙහිදී ප්‍රෝටෝන අංකය එකකින් අඩු වන බැවින් පරමාණුක ක්‍රමාංකය එකකින් අඩු වේ.

γ-විකිරණය

α-ක්ෂය වීමක් හෝ β-ක්ෂය වීමක් සිදු වීමෙන් පසු දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය භූමි අවස්ථාවට නොපැමීණී සැකෙබුණු අවස්ථාවක පසු වීමට ඉඩ ඇත. මෙවිට න්‍යෂ්ටිය ප්‍රති-සකොබනය වෙමින් භූමි අවස්ථාවට පත් වීමේදී ශක්තිය පිට කරයි. ශක්තිය පිට කරන්නේ ෆෝටෝනයක් ලෙස ය. මෙම ශක්තිය ඉහළ අගයකින් යුක්ත වීම නිසා එම ෆෝටෝනය අධි සංඛ්‍යාතයෙන් යුතු γ-කිරණක් වනු ඇත.

විකිරණශීලීතාවය
රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
න්‍යෂ්ටික තාක්ෂණය

විකිරණශීලී ක්ෂය වීම


Ringu, Japon edebiyatının ünlü yazarlarından biri olan Koji Suzuki'nin aynı isimli kitabından uyarlanmış, Uzak Doğu korku sinemasının önde gelen isimlerinden biri olan Hideo Nakata tarafından yönetilmiş, 1998 yapımı filmdir. Halka adında bir de Hollywood uyarlaması bulunmaktadır.

1998 çıkışlı korku filmleri
Japonya korku filmleri
Japon romanlarından uyarlanan filmler
1990'larda psikolojik gerilim filmleri
1990'larda fantastik filmler
Korku romanlarından uyarlanan filmler
Hayalet filmleri
Doğaüstü korku filmleri
Kurguda lanet
Hideo Nakata'nın yönettiği filmler
1990'larda Japonca filmler

Ringu (film)


ගෞරවණීය විනිශචයකාර විස්ටි ගුණතිලක (ඉංග්‍රීසි: Visty C. Gunathilake) යනු  හිටපු ශ්‍රී ලංකා සොලිසිටර් ජෙනරාල්ර් වරයායි (1977 සිට 1981  දක්වා). ඔහු ජනාධිපති නීතිඥ වරයෙකි.

ජීවන සටහන්

විස්ටි ගුණතිලක  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  විස්ටි ගුණතිලකයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු සිවිල් නිලධරයන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

විස්ටි ගුණතිලක


Alle Kneb gælder er en stumfilm fra 1915 instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915

Alle Kneb gælder


Wild & Free este un cântec al cântăreței germane Lena Meyer-Landrut .Cântecul a fost scris de către Lena, Sarah Connor, Tim Myers și echipa de producție Beatgees.Myers și Beatgees sunt totodată și producătorii cântecului pentru coloană sonoră a filmului Fack ju Göhte 2.Cântecul a fost lansat ca single pe data de 11 septembrie 2015.

Videoclip muzical
Videoclipul muzical al single-ului a fost lansat pe YouTube pe data de 11 septembrie 2015 și are o durată de 3 minute și 14 secunde.

Track Listing

Topuri

Topuri anuale

Lansare

Note

Legături externe

Cântece de Lena Meyer-Landrut
Discuri single din 2015

Wild & Free (cântec de Lena Meyer-Landrut)


Avdo Karabegović (poznat kao Avdo Karabegović Hasanbegov; Modriča, 1878. – Modriča, 20. prosinca 1900.), bosanskohercegovački je književnik bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Bio je rođak pjesnika Avde Karabegovića Halidbegova. Halidbegov je potajno učio Hasanbegova  latiničnom pismo protivno želji Hasanbegovog oca, koji mu je zabranio zapadnjačko obrazovanje. Iako su se oba rođaka Karabegovića  okušala u književnosti, povijest književnosti i književna kritika pamti i ozbiljno valorizira samo jednog od njih: Avdu Karabegovića Hasanbegovog, čiju tragičnu sudbinu, kao i literarni talent neki upoređuju sa sudbinom i darom Zije Dizdarevića.

Živio je samo dvadeset dvije godine, život mu je protekao u nesporazumima s okolinom, konzervativnom i dogmatskom. Nazivalo ga se "ukletim pjesnikom" koji je vodio borbu protiv društva, obitelji, sugrađana, protiv religije oličene u tadašnjoj ulemi na razmeđu dva stoljeća. Školovao se, usprkos roditeljskom naumu da ga vjerski odgajaju i obrazuju, u građanskim školama, ali nije imao materijalne pretpostavke za to jer je rano ostao bez oca i majke i morao se brinuti za dvije sestre i brata.

Za Avdu Karabegovića su tvrdili da je bio "tih, lijep, nadaren i ponizan mladić". Mlad je počeo oboljevati od tuberkuloze, nakon završene osnovne škole upisao je Učiteljsku školu u Sarajevu, gdje se u upisao na preporuku hrvatskog pjesnika Silvija Strahimira Kranjčevića, koji je bio literarni uzor samoukom pjesniku iz Modriče. Školovanje je morao prekinuti zbog bolesti i vratiti se u rodnu Modriču. Počeo je pisati već u 18. godini života.

Karabegović je za kratkog života objavio  veliki broj pjesama u književnim časopisima toga vremena. Svoje pojedinačne radove objavljivao je u Gajretu, Građaninu, Bršljanu, Zori, Nadi, Nevenu i mnogim drugim časopisima. Pred smrt je Svetozaru Ćoroviću poslao rukopis "sve svoje pjesme", da ih objavi "ako može". Objavljene su tri zbirke njegovih pjesama: prvo izdanje Svetozar Ćorović je priredio 1902., a druge dvije učiteljski pripravnici u Somboru 1903. i 1904. godine. Mnogi kritičari smatraju Avdu Karabegovića prvim modernim bošnjačkim pjesnikom, a  književnik i najrelevantniji antologičar bosanskohercegovčke književnosti Slobodan Blagojević uvrstio ga je u antologiju "Novije pjesništvo Bosne i Hercegovine".

Preminuo je u Modriči 1900. godine.

Izvori

Vanjske povezice
 Junaci Šabanove ulice: Ko je bio Avdo Karabegović kojeg Šešelj naziva "mučenikom i vrsnim intelektualcem", umjesto kojeg bi ulicu trebao dobiti Šaban Šaulić!?

Životopisi, Modriča
Bosanskohercegovački pjesnici

Avdo Karabegović Hasanbegov


Dizgicilik metin malzemesinin, matbaada basılmak üzere, harfler (Ar. hurufat) ve boşluk (espas) gibi özel işaretleri temsil eden ayrık birimlerin (karakter) kullanılmasıyla, düzenlenmesidir. Yazının bütün olarak bir yüzeye kazındığı taş baskı gibi tekniklerde geçerli olmayan bu işlem, Gutenberg tarafından hareketli harflerin icadı ve modern anlamda matbaacılığın başlangıcıyla 15. yüzyılda doğmuştur.

Tipo baskı dönemi

Metal harflerin el ile kumpasta dizildiği uzunca bir dönemin ardından, 19. yüzyıl sonlarında, matris diye adlandırılan metal harf kalıpları kullanarak erimiş metal alaşımlar halinde döküm yapan sıcak dizgi makinaları ortaya çıkmıştır. Bu makinalar, dökümleri ayrık harfler ya da satırlar halinde yapan iki gruba ayrılır ve kendilerini geliştiren firmaların adlarıyla Monotype (Lanston Monotype Machine Company) ve Linotype (The Mergenthaler Linotype Company) diye anılır.

Fotodizgi

Ofset baskı teknolojisi 20. yüzyıl başlarından beri kullanılsa ve özellikle gazete basımında hakim duruma gelse de, dizgi konusunda 1970'lere kadar tipo teknikleri kullanıldı; bu teknikle hazırlanan prova baskıların filmleri çekilerek ya da özel baskı teknikleriyle dizgiden kalıp çıkararak ofset ve web kalıpları hazırlandı. Ancak 1970'lerden itibaren, harf şablonları kullanarak kimyasal emülsiyonlu yüzeylerin pozlanmasına, fotodizgiye geçildi. Ancak, hızlı teknolojik değişimler çağında bu yenilik de çok uzun süre hakim kalamayacak, karakterlerin fotofiziksel tanımlaması yerini tamamen sayısal ortamdaki tanımlamalara terkedecekti.

Bilgisayar
Tarayıcı (ve optik karakter okuyucu yazılım, lazer yazıcı, Masaüstü Yayıncılık paket programları (Corel Draw, Photoshop, Illustrator, Photo Impact, Quark Express, FreeHand, InDesign, Scribus , Gimp , Inkscape  vs.)

Ayrıca bakınız
 Düzelti

Matbaacılık
Tipografi

Dizgicilik


Victor Leroy Anger (nacido el  en California, Estados Unidos) es un exjugador de baloncesto estadounidense. Con 2.02 de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Biografía
Juega para los Waves de la Universidad de Pepperdine durante cuatro años. Profesionalmente su carrera transcurriría en Europa, un breve paso por Bélgica y el resto en España, donde jugaría hasta en nueve equipos distintos.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en ACB.COM

Baloncestistas de California
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de los Pepperdine Waves
Baloncestistas del Real Club Deportivo Espanyol
Baloncestistas del Granollers Esportiu Bàsquet
Baloncestistas del Club Baloncesto Breogán
Baloncestistas del Club de Baloncesto Askatuak
Baloncestistas del Club Deportivo Caja Madrid
Baloncestistas del Obradoiro Club Amigos del Baloncesto
Baloncestistas del Club Bàsquet L'Hospitalet

Victor Anger


Le Peronne Road Cemetery  (Cimetière militaire  de la route de Péronne) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Maricourt, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière est situé au sud-ouest du village sur la D938 reliant Albert à Péronne à   des dernières habitations.

Histoire

Maricourt a été sur la ligne de front en 1916 lors de la bataille de la Somme. Connu à l'origine sous le nom de cimetière militaire de Maricourt n ° 3, il a été commencé par des unités combattantes et des ambulances de campagne lors des batailles de la Somme de 1916, et utilisé jusqu'en août 1917.

Caractéristiques
Il y a maintenant 1348 victimes de la guerre 1914-18 commémorées sur ce site. Parmi ceux-ci, 366 sont non identifiés et des monuments commémoratifs spéciaux sont érigés à 26 soldats du Royaume-Uni connus ou supposés être enterrés parmi eux.
Le cimetière couvre une superficie de 3,7 ha et est entouré sur trois côtés par un muret de briques rouges.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Maricourt

Cimetière militaire de la Première Guerre mondiale

Peronne Road Cemetery


18839 Whiteley este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18839 Whiteley este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Reedy Creek de John Broughton. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,98 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 10,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

18839 Whiteley


Sakar Şakir, yönetmenliğini Natuk Baytan'ın yaptığı 1977 yapımı bir Türk komedi filmidir.

Konu
Sakarlığıyla çevresindekileri bıktıran Şakir'e İstanbul'da ölen amcasından büyük bir miras kalır. Fakat mirası paylaşmak istemeyen bir akrabası onu ortadan kaldırmak için planlar yapmaya başlar. Fakat Şakir yine sakarlıklarıyla olaylardan kurtulmayı başarır. Bu olaylar sırasında yolda ve İstanbul'da karşılaştığı Gardırop Fuat ile kovalamacaları sürmektedir. Filmin sonunda akrabası malları alamayacağını anlar ve delirir. Şakir ise yine sakarlık yaparak dükkânını havaya uçurur ve köyüne geri döner. İstanbul'un yarısı dükkânın patlamasıyla yanmıştır.

Oyuncular

Kaynakça

Dış bağlantılar

1977 çıkışlı Türk filmleri
Natuk Baytan'ın yönettiği filmler
Konusu İstanbul'da geçen filmler
Natuk Baytan'ın senaryosunu yazdığı filmler
Yahya Kılıç'ın yapımcısı olduğu filmler
Suavi Süalp'ın senaryosunu yazdığı filmler
1977 çıkışlı komedi filmleri
Cem Film filmleri
Rafet Şiriner'in görüntülediği filmler
1970'lerde Türkçe filmler

Sakar Şakir


متحف البرازيل الوطني ويطلق عليه أيضا المتحف الوطني البرتغالى لأنّ من أنشأه هو ملك البرتغال. ويقع المتحف في حديقة كينتا دا بوا فيستا في مدينة ريو دي جانيرو في البرازيل.

في 2 سبتمبر 2018 ليلًا، احترق قصر سانت كريستوفر والذي أدى إلى حدوث حريق في متحف البرازيل الوطني.

التاريخ
تم إنشاء المتحف عام 1818 من قبل الملك البرتغالي دوم جواو السادس الذي عاش في الفترة (1769-1826) تحت اسم المتحف الملكي في مبادرة لتنشيط البحث العلمي في البرازيل. تضمن المتحف أساساً عينات لبعض الحيوانات وخصوصا الطيور وهذا تسبب في تسمية المبنى القديم للمتحف والذي كان يقع في وسط ريو دي جانيرو بأنه «بيت الطيور» حسب السكان المحليين.
ومع زواج ابن الملك الذي أسس المتحف واسمه دوم بيدرو الأول والذي أصبح فيما بعد أول امبراطور للبرازيل من أميرة النمسا بدأ المتحف يجذب اهتمام أكبر الباحثين الأوروبيين الذين يعشقون الطبيعة في القرن التاسع عشر مثل ماكسيميليان زو ويد نوويد (1782-1867) ويوهان بابتيست فون سبيكس (1781-1826)، وكارل فريدريش فيليب فون مارتوس (1794-1868) وأوغوستين سانت هيلاري (1799-1853) والبارون فون لانجسدورف (1774-1891).

بحلول نهاية القرن 19th طوره الإمبراطور دوم بيدرو الثاني (1825-1891) ليشمل نشاطات الأنثروبولوجيا وعلم المتحجرات وعلم الآثار
وهذا الإمبراطور نفسه كان هاوياً للعلوم ومؤيداً متحمساً لجميع فروع العلم وقد ساهم في جمع بعض القطع التي تخص فنون مصر القديمة والأحافير، والتي اقتناها خلال من رحلاته إلى الخارج.

المعروضات
يعد المتحف أحد أكبر المعارض في الأمريكتين، وتضم معروضاته: الحيوانات والحشرات، والقطع المعدنية، والأدوات المنزلية التي كان يستخدمها السكان الأصليون والمومياءات المصرية وتحف أثرية من أميركا الجنوبية وقطعاً من النيازك، والأحافير وغيرها.

حريق المتحف 2018

في 2 سبتمبر 2018 الساعة 19:30 بالتوقيت المحلي، اندلعَ حريق كَبير في قصر سانت كريستوفر والذي يضم متحف البرازيل الوطني في ريو دي جانيرو. كانت ردود الأفعال على الخسارة التراثية سريعة جدًا، حيثُ يتضمن المُتحف أكثر من 20 مليون قطعة، وقد وصفَ رئيس البرازيل ميشال تامر فقدان التراث التاريخي والثقافي بأنهُ «لا يُمكن حسابه». لم يُحدد بعد سبب اندلاع الحريق، ولكنه قد يكون مُتصلًا بالنقص المُستمر في التمويل المتاح للمتحف في العقد السابق. لم يتم الإبلاغ عن أي إصابات.

الروابط الخارجية
 موقع المتحف الوطنى
 المتحف الوطنى في ريو دي جانيرو. .

مراجع

الجامعة الاتحادية في ريو دي جانيرو
انهيارات مباني في 2018
تأسيسات عقد 1810 في البرازيل
مبان منهارة
مبان ومنشآت حرقت في البرازيل
متاحف أثرية في البرازيل
متاحف انحلت في 2018
متاحف أسست في 1818
متاحف في ريو دي جانيرو
معاهد أبحاث في البرازيل

متحف البرازيل الوطني


مكافأة البيئية  هو برنامج دعم سبّاق من الحكومة الألمانية قصد مساعدة الشركات المصنعة للسيارات والشركات المساندة لها. تلتها 7 حكومات أوروبية أخرى خلال الأزمة المالية لسنة 2009.

الدوافع
تأثر قطاع صناعة السيارات كثيرا بالركود الاقتصادي في العالم إثر الأزمة الاقتصادية الحادة، مما جعل الحكومة الألمانية تفكر في برنامج دعم غير مباشر، قصد مساعدة الشركات المصنعة للسيارات والشركات المساندة لها. كما يهدف برنامج الدعم الحكومي إلى تنشيط سوق السيارات والحد من العوادم الغازية الملوثة للبيئة من خلال تقديم دعم يصل إلى 2500 يورو لكل شخص يقوم بإعدام سيارته التي يزيد عمرها عن تسعة أعوام، ليشتري سيارة جديدة لا يزيد عمرها عن عام.

البرنامج
يمنح برنامج الدعم الألماني كل مشتر لسيارة جديدة أو عمرها أقل من سنة يستبدلها بقديمة يزيد عمرها عن عشر سنوات خصما بقيمة 2.500 يورو. وتتحمل كل من الحكومة وشركات السيارات نصف هذه القيمة.

بينما اتفقت حكومة النمسا مع تجار السيارات المحليين على تخصيص 45 مليون يورو بالمناصفة بينها وبين تجار السيارات والمستوردين، لمساعدة مالكي السيارات من النمساويين على التحول إلى شراء أنواع جديدة من السيارات، بحيث يمنح كل نمساوي راغب بالحصول على سيارة جديدة مبلغاً قدره 1.500 يورو.

أما البرنامج البريطاني فيمنح كل مشتر لسيارة جديدة يستبدلها بقديمة يزيد عمرها عن عشر سنوات خصما بقيمة 2.000 جنيه إسترليني (3.200 دولار). وتتحمل كل من الحكومة وشركات السيارات نصف هذه القيمة.

التكلفة
كلف برنامج مكافأة البيئية حتى أغسطس 2009 الحكومة الألمانية خمسة مليارات يورو (7.348 مليارات دولار).

النتائج

النتائج في ألمانيا
سجلت مبيعات السيارات في ألمانيا خلال الأشهر الستة الأولى من عام 2009 مستوى قياسيا قدره 06ر2 مليون سيارة بزيادة نسبتها %26 عن الفترة نفسها من العام السابق.

النتائج في أنجلترا
ساعد البرنامج في زيادة مبيعات السيارات الجديدة بنسبة 6% في أغسطس 2009 مقارنة مع العام السابق. وقد غطى 227.750 سيارة جديدة حتى أغسطس لكن تمديده يعني أنه سيغطي 400 ألف.

مراجع

اقتصاد ألمانيا
صناعة السيارات
بيئة طبيعية
دعم حكومي

مكافأة البيئة


An Pinalia ovata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wally Suarez och James Edward Cootes. An Pinalia ovata in nahilalakip ha genus nga Pinalia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pinalia

Pinalia ovata


St. Rochus und Sebastian, kurz Rochus-Kapelle ist eine katholische Kapelle in  Breidscheid im Landkreis Ahrweiler. Sie steht unter Denkmalschutz. Patrone der Kapelle, die wahrscheinlich im 17. Jahrhundert als Pestkapelle gestiftet wurde, sind die beiden Pestheiligen Rochus von Montpellier und Sebastian.

Geschichte

Am 6. Januar 1157 wird der Ort Breidscheid in einer Kaiserurkunde von Friedrich I. Barbarossa mit Gottfried von Breidscheid erstmals urkundlich erwähnt. Infolge der Pest von 1628–29 wurde vermutlich 1630 der Eigenkapelle der "Herren von Breidscheid" ein gestreckter Verputzbau an den dreiseitig geschlossenen Chor angefügt. Der Chor mit dem achtseitigen Helm ist der älteste Teil der Kapelle und stammt vermutlich aus dem frühen 13. Jahrhundert.

Architektur

Die einschiffige Kapelle ist im Lichten 17,20 m lang (der Chor 4,42 m) und 4,50 m breit (Chor 3,95 m). Das durchgehend steile Satteldach wird von einem  Dachreiter über dem quadratischen Grundriss mit achtseitigem Helm bekrönt. In den Längsseiten öffnen sich zwei Flachbogenfenster, ein rechteckiges im Chorschluss. Die Rundbogentür  im Westen ist mit Pilastern gerahmt und trägt die Jahreszahl 1630. Innen hat das Schiff eine niedrige Flachdecke, während der Chor, der wahrscheinlich aus dem 13. Jahrhundert stammt, mit einem  Gewölbe mit  vielteiligem Rippennetz gedeckt ist.

Ausstattung

An der Ostwand der Kapelle steht ein Missionskreuz von 1638 aus Basalt. Es ist 2,90 m hoch und der rechteckige Schaft ist mit langen spätgotischen Spitzbögen verziert. Auf dem Kreuzbalken steht "CRUX SS. MISSIONIS". Auf dem quadratischen, profilierten Sockel befinden sich sechs Hausmarken (Wappen). Über dem Westeingang ist ein Bildstock mit Maria mit dem Kind zu sehen. In früherer Zeit stand darin eine Holzfigur des hl. Matthias aus dem 17. Jahrhundert in volkstümlicher Ausführung.

Der Altar mit überstrichenem Tuffsteinaufsatz wurde um 1630 in Steinmetzarbeit ausgeführt. An ihm befindet sich an der Staffel das Schweißtuch Christi, von Engeln gehalten, darüber zwischen ionischen Säulen eine Figur der Muttergottes auf der Mondsichel und in Seitennischen die beiden Heiligen Sebastian und Rochus. Die Seitenwangen sind mit Knorpelvoluten und Engelsköpfen verziert, der obere Aufsatz besteht aus Holz, bekrönt mit kleiner Kreuzigungsgruppe.

In der Kapelle befinden sich einige Gemälde, darunter zwei Wandgemälde in der Größe 93 × 98 cm aus dem 17. Jahrhundert die Joachim und Anna, das Kind Maria im Tempel und den Tod des hl. Joseph zeigen. Ein Ovalbild des hl. Aloysius in Öl auf Leinwand aus der 1. Hälfte des 17. Jahrhunderts ist 83 cm hoch, 70 cm breit und auf der Rückseite des Bildes ist die Immakulata dargestellt. Die freskierte Decke aus dem 17. Jahrhundert wurde bei der  Renovierung im Jahr 1978 freigelegt und restauriert. Im Chor befinden sich zwei 1,05 m hohe barocke Holzfiguren der Heiligen Sebastian und Rochus. Die Rochusfigur mit einem Hund, das Brot im Maul haltend. Am Eingang der Kapelle stehen rechts zwei barocke Steinfiguren, grau angestrichen, 1,10 m hoch. An der rechten Langseite steht auf einem Sockel eine 33 cm hohe Holzfigur der Muttergottes mit Kind aus dem 17. Jahrhundert.

Im Schiff stehen 20 Kirchenbänke aus dem 18. Jahrhundert, auf einer der Bänke befindet sich die geschnitzte Inschrift "JOHAN S ANNO 1738 SN, S. ZU. B." (Schöffe zu Breidscheid). Eine Kommunionbank wurde Mitte des 20. Jahrhunderts von Peter Baur aus Breidscheid als Gesellenstück gefertigt. Der alte Beichtstuhl befindet sich seit  1978 in Wimbach.

Am Westausgang steht ein zweitüriger Aufsatzschrank aus Eiche mit der Jahreszahl 1740. In ihm werden die alten Messgewänder und Messbücher aufbewahrt. Von den ehemals zwei Messbüchern ist heute nur noch ein Messbuch von um 1900 vorhanden. Erhalten ist das Passionskreuz, welches bei Wallfahrten getragen wurde. Die Westtür ist aus Eiche gefertigt und mit eisernen Beschlägen, Türklopfer und massivem Schloss mit schwerem Schlüssel versehen, in der Gesamtheit vermutlich die Originale aus dem Jahr 1630. Noch im Jahre 1830 verfügte die Kapelle über zwei Kelche, darunter einen Silberkelch von 1634, sowie eine Monstranz mit Reliquie. Das Vermögen der Rochus-Kapelle betrug im Jahre 1831 230 Taler.

Glocken

Im Turm hängen zwei Glocken aus dem frühen 18. Jahrhundert, 45 cm und 41 cm im Durchmesser, mit den Inschriften "S ROCHUS S. SEBASTIANUS HEISCHEN ICH ANNO 1707" und "SANCTE DONATE ORA NOBIS ANNO 1764". Die größte Glocke wurde während des Zweiten Weltkrieges für die Rüstung abmontiert und in den Nachkriegsjahren wieder aufgehängt. Durch einen  Riss war die Glocke jedoch unbrauchbar geworden. Auf Initiative von Bürgermeister Bell wurde eine neue Glocke angeschafft.  Hierzu wurde von einer Fachfirma ein Abdruck der defekten Glocke genommen die anschließend eingeschmolzen wurde und das gewonnene Material für den Neuguss wieder verwendet. Den Betrag von 700 DM brachten hierfür die Breidscheider Bürger auf. Die neue Glocke wurde 1952 geweiht und 1953 im Kapellenturm aufgehängt.

Renovierungen

Durch die Spende einer Breidscheider Bürgerin im Jahr 1966 erhielt die Kapelle ein neues Dach. Im Jahre 1978 wurde die Kapelle vom Putz befreit und neu hergerichtet. Ein neuer Außen- und Innenanstrich folgten. Ebenso wurden die Figuren, Fresken und Bilder in den ursprünglichen Farbtönen von Fachleuten restauriert. Bei einer erneut notwendigen Renovierung im Jahr 1995 wurden durch den Verein "Heimatfreunde Breidscheid e. V." u. a. der Kapellenbrunnen saniert, Teile der Pflasterung erneuert und eine Gittertür am Bildstock über der Eingangstür angebracht.

Ebenfalls durch die Heimatfreunde Breidscheid erfuhr die Kapelle ihre bis dato letzte Renovierung in den Jahren 2003 und 2004. Erhebliche Spenden Breidscheider Bürger und Einsatz von Eigenleistung ermöglichten notwendige Sanierungsarbeiten im Eingangsbereich der Kapelle. Putz- und Anstricharbeiten wurden durchgeführt. Der marode Wetterhahn des Kirchturms wurde vom Breidscheider Hermann Prämaßing neu gefertigt, vergoldet und wieder auf dem Turm angebracht.

Literatur

 Buch ELF57, Dokumentation des Ortes von den Heimatfreunden Breidscheid e. V.

Weblinks

  (2 Abbildungen)

Einzelnachweise

Rochus Und Sebastian
Breidscheid
Breidscheid

St. Rochus und Sebastian (Breidscheid)


بول مكغان  ممثل إنجليزي من مواليد 14 نوفمبر 1959.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إنجليز من أصل أيرلندي
خريجو الأكاديمية الملكية للفنون المسرحية
رواة كتب صوتية
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو تلفزيون إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون إنجليز في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون من ليفربول
ممثلون وممثلات بريطانيون
مواليد 1959
مواليد في ليفربول

بول مكغان


Hendrik Brugt Gerhard Casimir () a fost un fizician teoretician neerlandez. Este cunoscut pentru explicarea supraconductibilității prin modelul celor două fluide (elaborat împreună cu Cornelis Gorter) și pentru descoperirea efectului Casimir (împreună cu Dirk Polder), ca și prin contribuții la teoria grupurilor Lie, calculul momentelor cvadupolare în fizica nucleară, fizica temperaturilor joase, relaxarea paramagnetică, teoria fenomenelor ireversibile.

Din 1942 până la pensionarea sa în 1972, Casimir a lucrat în cadrul departamentului de cercetare Philips, a cărui activitate a coordonat-o; a ocupat și posturi de conducere în companie, având o influență considerabilă.

Note

Bibliografie

 Martin Schuurmans: HENDRIK B. G. CASIMIR 1909–2000, The National Academies Press, Memorial Tributes: Volume 20, 2016 (accesat în 11 iunie 2018)
 Kenneth Chang: Hendrik Casimir, 90, Theorist In Study of Quantum Mechanics, The New York Times, 13 octombrie 2000 (accesat în 11 iunie 2018)
 Thomas S. Kuhn, Leon Rosenfeld, Aage Bohr și Erik Rudinger: Hendrik Casimir - Session I și Hendrik Casimir - Session II, Interview of Hendrik Casimir on 5–6 July 1963, Niels Bohr Library & Archives, American Institute of Physics (accesat în 11 iunie 2018)
 Hendrik B.G. Casimir: Haphazard Reality: Half a Century of Science, Harper Collins, 1984, ISBN-10: 0060911042, ISBN-13: 978-0060911041
 Carlo Beenakker: Dr. Hendrik Casimir (accesat în 11 iunie 2018)

Legături externe

 Astrid Lambrecht: The Casimir effect: a force from nothing, Physics World, September 2002 (accesat în 11 iunie 2018)
 H.B.G. Casimir, la www.lorentz.leidenuniv.nl/ (accesat în 11 iunie 2018)
 David L. Andrews: Hendrik Casimir, European Journal of Physics, Volume 22, Number 4, 2001 (accesat în 11 iunie 2018)
 Emilio Elizalde: A remembrance of Hendrik Casimir in the 60th anniversary of his discovery, with some basic considerations on the Casimir effect, Journal of Physics, Conference Series, Volume 161, Number 1, 2009 (accesat în 11 iunie 2018)

Nașteri în 1909
Decese în 2000
Fizicieni neerlandezi
Fizicieni din secolul al XX-lea
Absolvenți ai Universității din Leiden
Membri străini ai Royal Society
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe

Hendrik Casimir


නැනෝ ඉංජිනේරු විද්‍යාව

නැනෝඉංජිනේරුවිද්‍යාව යනු ඉංජිනේරුවිද්‍යාවේ නැනෝ පරිමාණයේ යෙදීමයි. එහි නාමය සෑදී ඇත්තේ නැනෝමීටර යන, මීටරයකින් බිලියනයකින් එකකට සමාන වන මිනුම් ඒකකය ආශ්‍රයෙනි.
නැනෝඉංජිනේරුවිද්‍යාව, නැනෝතාක්ෂණය හා ඉතා සමීප සම්බන්ධතාවක් පවතී.

ක්‍රමවේදයන්

•	ගල්වල කැටයම් කර මුද්‍රණය කිරීම(Photolithography)
ආලෝකය භාවිතා කර රසායනික ද්‍රව්‍යවල මෝස්තර සෑදීම හා ඉන්පසු  පෘෂ්ඨය නිරාවරණය කරගැනීම සඳහා නිරේඛණය(etching) කිරීම.

•	ඉලෙක්ට්‍රෝන කදම්බයක් ආධාරයෙන් ගල්වල කැටයම් කර මුද්‍රණය කිරීම(Electron beam lithography)
මෙය Photolithography වලට බොහෝ සෙයින් සමාන වන අතර මෙහිදී ආලෝකය වෙනුවට  ඉලෙක්ට්‍රෝන කදම්බයක් යොදාගනී.

•	Scanning tunneling microscope (STM)
මෙය අනුරූපනය කිරීම හා පරමාණුවක් වැනි  ඉතා කුඩා ව්‍යුහයන් මෙහෙයවීම සඳහා යොදා ගත හැක.

•	අණු ස්වයං-බන්ධනය(Molecular self-assembly)
අභිමත DNA අනුපිළිවෙලවල් විශාල ලෙස අඩු වියදමකින් සංස්ලේෂණය කල හැකි අතර ඒවා ප්‍රෝටීන හෝ ක්‍රමවත් ඇමයිනෝ අම්ල රටාවන් නිර්මාණය කිරීමට යොදාගත හැකිය.එලෙසම DNA දාමයන් අනෙකුත් DNA දාමයන් හා එකිනෙක බැඳීම මගින් සරල ව්‍යුහයන් ද නිර්මාණය කල හැක.

නැනෝ ඉංජිනේරු විද්‍යාව


නාසරෙත්හි ජේසු (ක්‍රි.පූ 7-2 - ක්‍රි.ව 30-36) . බොහෝවිට  හඳුන්වනු ලබන්නේ ජේසුස් ක්‍රිස්තු ලෙසයි. ජේසුස් හෝ ක්‍රිස්තු ලෙසද හඳුන්වනු ලැබේ. ක්‍රිස්තියානිය පදනම් වී ඇත්තේ මොහු වටායි. කිතුණු නිකායන් රැසක් විසින් මොහු සර්වබලධාරියා හෙවත් පුත්‍රයා පිළිගන්නා අතර කුරුසයේ ඇණ ගසා ඝාතනය කිරීමෙන් පසුව මළවුන් ගෙන් නැගිට ආ බවද විශ්වාස කරයි.

ප්‍රධාන වශයෙන් ශුභ ආරංචි හතරේ දැක්වෙන තොරතුරු අනුව ජේසුස්ගේ ජීවිතය හා ඉගැන්වීම් ගැන තීරණය කරනු ලැබේ.

මොහු පිළිබඳ උනන්දු බොහෝ ඉතිහාස ගවේෂකයන් විසින් ජේසුස් යනු බෞතිස්ම කරන ලද යුදෙව්වෙක් බව පිළිගනු ලැබේ. මොහු එකල සමාජයේ ගුරුවරයෙක් හා සුව කරන්නෙක් වූ බවද පැවසේ.

රෝම ජාතික අධිපතියෙක් වූ පොන්ටියස් පිලාත් විසින් රෝම අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව කතා කිරීමේ වරදට ජේසුස්ව ජෙරුසලමේදී කුරුසයක ඇණ ගසා ජීවිතක්ෂයට පත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

Jesus

ජේසුස්


Ousmane Sy, surnommé Babson et Baba (né le  à Paris  et mort le  à Antony), est un danseur et chorégraphe français pionnier de la danse hip-hop.

Biographie
D'origine malienne, il grandit à la cité blanche, à Antony en banlieue parisienne.

Membre du collectif Fair-e et du collectif Wanted Posse, il est depuis 2019 co-directeur du Centre chorégraphique national de Rennes et de Bretagne.

Il a remporté quatre fois la rencontre internationale de danse hip-hop Juste debout.

Il est l'auteur des pièces Basic, One Shot et Queen Blood.

Il meurt à  d'une crise cardiaque dans la nuit du 26 au  à Antony. La presse le décrit à l'époque comme ,  ou encore , tandis que la ville d'Antony comme .

La ville d'Antony a rebaptisé le centre socio-culturel du Noyer-Doré de son nom peu après sa mort.

Notes et références

Naissance en septembre 1975
Naissance dans le 14e arrondissement de Paris
Décès en décembre 2020
Décès à Antony
Décès à 45 ans
Danseur français du XXe siècle
Danseur français du XXIe siècle
Danseur de hip-hop
Chorégraphe français

Ousmane Sy (danseur)


Roztoky este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 418 locuitori.

Istoric
Localitatea Roztoky este atestată documentar din 1435.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Roztoky, Svidník


Giuseppina Vittone Li Causi, née à Turin le , morte à Rome le , est une femme politique italienne.

Biographie
Enfant d'ouvriers, Giuseppina Vittone adhère au Parti communiste italien clandestin et s'engage dans la résistance italienne. Elle apprend la sténographie afin de retranscrire à ses camarades les messages de Radio Londres et Radio Moscou, et assure la diffusion de L'Unità, imprimée à Milan.

Giuseppina Vittone rencontre en 1943 le dirigeant communiste Girolamo Li Causi, de vingt-sept ans son aîné, qu'elle rejoint en Sicile en 1945 alors qu'il a pris la tête de la section régionale du PCI, et l'épouse civilement en 1946 à Termini Imerese, ville natale du mari.

Dès 1945 elle participe aux campagnes électorales, organisant des rassemblements sur les places des villages pour mobiliser l'électorat populaire face aux résistances des grands propriétaires et de l'Église.

Au printemps 1946, elle milite au sein de l'Union des femmes en Italie et arpente la campagne intérieure de l'île pour inciter les paysannes à voter lors du référendum institutionnel du 2 juin. Elle participe également à l'occupation des terres incultes des grands propriétaires fonciers. A cette époque, elle appartient à la direction régionale du PCI, avec son mari, Emanuele Macaluso, Armando Fedeli, Pancrazio De Pasquale, Giuseppe Montalbano, Nicola Cipolla et Pompeo Colajanni

Avec d'autres militantes des droits des femmes, comme Anna Nicolosi Grasso, Maria Fais, Giuliana Saladino, Lina Colajanni et Maria Conti, elle représente la première génération de femmes actives dans la politique sicilienne. Elle appelle les femmes des quartiers pauvres de Palerme, comme l'Albergheria ou Ballarò, à lutter pour l'accès à l'eau courante, au travail, à un logement décent. Le 8 mars 1953, elle organise une Semaine de la femme qui vote.

Elle est élue par le collège de Palerme lors des élections régionales de 1955, en remplacement de Pompeo Colajanni qui a privilégié le collège d'Enna. Considérant que son mari, parlementaire national, est déjà suffisamment rémunéré, elle refuse l'indemnité de député régional, sans en faire publicité. Dans cette assemblée, elle est engagée pour l'égalité salariale et le droit au travail.

En 1960, elle quitte la Sicile pour s'installer à Rome avec sa famille. Elle poursuit son engagement bénévole au sein de son parti. Elle est secrétaire du Centro-Cina, destiné à entretenir des relations avec la Chine de Mao Zedong, non encore reconnue par les officiels italiens, et secrétaire de l'Association d'amitié Italie-Cuba.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Politique de la Sicile

Liens externes

Personnalité du Parti communiste italien
Naissance à Turin
Naissance en mars 1923
Décès en septembre 2013
Député de l'Assemblée régionale sicilienne
Décès à Rome
Résistante italienne
Féministe italienne
Décès à 90 ans

Giuseppina Vittone Li Causi


Giulino (mai bine cunoscut ca Giulino di Mezzegra) este un frazione al comunei Mezzegra (azi comuna Tremezzina, după reforma comunală din 2014), în provincia Como, localitate pe malul lacului Como.

Istoric
Satul a fost o așezare autonomă până în 1928, când s-a unit Mezzegra, devenind frazione.

Moartea lui Mussolini

Satul a intrat în istorie deoarece a fost locul unde Benito Mussolini și amanta sa, Claretta Petacci, au fost uciși pe 28 aprilie 1945, în fața unei vile numite Villa Belmonte. Execuția a fost efectuată de un grup de partizani italieni care l-au capturat pe dictator în orașul Dongo, la 20 km nord de locul execuției.

Imaginea din infocasetă arată poarta de intrare în Villa Belmondo, respectiv locul unde cei doi au fost uciși. Crucea neagră cu numele lui Benito Mussolini a fost între timp îndepărtată.

Geografie
Giulino este parte a regiuni geografice Intelvi și se găsește pe dealurile din aproprierea malului dinspre nord-vest al lacului Como. Se află la 2 km de Mezzegra, 30 km de Como și 40 km de Lugano (în Elveția).

Note

Orașe din Lombardia
Istoria Italiei
Foste comune din Italia

Giulino, Como


Sangen er en kortfilm fra 2009 instrueret af Daniel Kragh-Jacobsen efter manuskript af Daniel Kragh-Jacobsen.

Handling
9-årige Sebastians forældre er ved at gå fra hinanden. En dag finder han en kærlighedssang, som hans far engang skrev til moderen. Sebastian beslutter sig for at redde forældrenes forhold, og prøver at lokke faderen til at skrive en ny sang. Da faderen ikke vil, beslutter Sebastian sig for selv at gøre det. Men kan han trodse sin far?

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Sangen


Pierre Hourcade  (* 6. August 1908 in Châlons-en-Champagne; † 3. Februar 1983 in Aix-en-Provence) war ein französischer Romanist, Lusitanist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Hourcade studierte an der École normale supérieure in Paris, dann an der Universität Coimbra in Portugal. Er schloss ab mit der Arbeit Guerra Junqueiro et le problème des influences françaises dans son œuvre| (Paris 1932). Von 1931 bis 1932 war er in Coimbra Lektor für Französisch. 1932 bestand er die Agrégation de lettres classiques. Von 1935 bis 1938 unterrichtete er französische Literatur an der Universität von São Paulo. 1938 ging er zurück nach Portugal und leitete zuerst das Institut français von Porto, dann von 1941 bis 1962 das Institut français in Lissabon (mit Paul Teyssier als Mitarbeiter). Gleichzeitig war er Kulturattaché der französischen Botschaft. Ab 1962 war er Leiter des Institut français d'Amérique latine und Kulturattaché der französischen Botschaft in Mexiko, dann bis zu seinem Ruhestand im Jahre 1973 Conseiller culturel in Ankara. Er ließ sich in Aix-en-Provence nieder und lehrte noch an der dortigen Universität.

Hourcade war von 1930 bis 1934 ein Bekannter von Fernando Pessoa. Für die Anfänge der französischen Lusitanistik hat er Wichtiges geleistet.

Weitere Werke

Eça de Queirós e a França, übers. und hrsg. von Castelo Branco Chaves, Lissabon  1936
(Übers. mit Michel Berveiller) Jorge Amado, Bahia de tous les saints. Roman, Paris 1938, 1997
(Übers.) Oliveira Salazar, Le Portugal et la crise européenne, Paris 1940
Temas de literatura portuguesa, Lissabon 1978

Literatur

Marie-Hélène Piwnik: Pierre Hourcade, le Portugal et la France, in: Lisbonne, atelier du lusitanisme français. Actes du colloque, Université Paris 3-Sorbonne nouvelle, 23-24 janvier 2004, organisé par le CREPAL, Centre de recherche sur les pays lusophones, hrsg. von Jacqueline Penjon et Pierre Rivas, Paris 2005, S. 55–64

Weblinks

Romanist
Lusitanist
Franzose
Geboren 1908
Gestorben 1983
Mann

Pierre Hourcade


Julemærkefilmen 1949 er en dansk dokumentarfilm fra 1949.

Handling
Hvad bruges julemærke-indsamlingens penge til? Udsatte og særligt trængende børn får mulighed for at komme på julemærkehjemmene rundt om i Danmark. Ikke alle børn har det lige let derhjemme, det kan være småt med midlerne, og de kan være meget overladt til sig selv. Børneliv i baggårdene er et vilkår for mange. Mange børn trænger til god pleje og frisk luft efter sygdom. De heldige får ophold på et julemærkehjem. Det kan dog være svært at sige farvel på Hovedbanegården. Filmen følger dagligdagen på Lindersvold i Faxe, som har 80 børn året rundt, Fjordmark ved Flensborg Fjord, Holbølls Minde ved Svendborg, som har 60 mindre børn, Hobro-hjemmet ved Mariager Fjord, som er det nyeste og mest moderne, samt julemærkehjemmet i Juelsminde. Kongeparret besøger Hobro Julemærkehjem.

Medvirkende
 Kong Frederik 9.
 Dronning Ingrid

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1949

Julemærkefilmen 1949


إزاناغي (باللغة اليابانية 伊弉諾) كما هي مكتوبة في كوجيكي أو (伊邪那岐) كما هي مكتوبة في نيهون شوكي ويعني (الذكر الذي يدعو) أو (مُرَحِّب) هو عبارة عن إله مولود في الأجيال المقدسة السبعة المذكورة في الأساطير اليابانية وفي الشنيتوية.
تقول الأساطير أن إزاناغي قام مع زوجته إزانامي بخلق العديد من جزر اليابان، والآلهة الآخرين وأجداد اليابانيين القدماء. وعندما ماتت إزانامي أثناء الولادة حاول إزاناغي استعادة روحها من يومي (العالم السفلي) ولكنه فشل.
تشبه قصة إزاناغي وإزانامي الأساطير الإغريقية في الحديث عن أورفيوس وإيورديكه على الرغم من الاختلافات الكثيرة.

تقول الأسطورة أنه عندما حملت إزانامي قام إزاناغي بانتزاع كامل قواها فغضبت وقامت بمطاردته لقتله لكنها فشلت في ذلك. لذلك قطعت عهداً بأنها ستقتل ألفاً من الأشخاص الذين يخلقهم كل يوم، ولكن إزاناغي رد عليها قائلاً أن ألفاً وخمسمائة شخص جديد سيولد كل يوم.

مراجع

آلهة الخلق
آلهة الصحة
آلهة يابانية
أرباب خلق
أساطير عن الخلق
أساطير يابانية
زنى المحارم في الأساطير
شنتو

إزاناغي


إبيسكوبي (Επισκοπή) هي مدينة في إراكليون في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 927   نسمة.

مراجع

مدن اليونان

إبيسكوبي (إراكليون)


An Vanilla savannarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton. An Vanilla savannarum in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla savannarum


John Wick 3: Parabellum er en amerikansk film instrueret af Chad Stahelski fra 2019.

Medvirkende
 Keanu Reeves som John Wick
 Halle Berry som Sofia
 Laurence Fishburne som Bowery King
 Mark Dacascos som Zero
 Asia Kate Dillon som Adjudicator
 Lance Reddick som Charon
 Anjelica Huston som Director
 Ian McShane som Winston
 Saïd Taghmaoui som Den ældre
 Jason Mantzoukas som Tick Tock Man

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2019
Actionfilm fra USA
Thrillerfilm fra USA
Engelsksprogede film

John Wick 3: Parabellum


Crystal Jang est une militante LGBT basée à San Francisco, en Californie. Elle est l'une des cofondatrices de l' (APIQWTC), ainsi que de l'organisation communautaire Older Asian Sisters in Solidarity (OASIS), qui fait maintenant partie de l'APIQWTC.

Biographie
Crystal Jang est née à San Francisco le 15 novembre 1946 de Bruce et Elaine Jang, qui appartenaient à la troisième génération sino-américaine. Elle est Franciscanaise de 3 génération et sino-américaine de 4 génération. En 1961, à 13 ans, elle « sort du placard ». Elle est mariée à Sydney Yeong et a un enfant, nommée Camie.

Dans les années 1970, elle a commencé à s'organiser autour des problèmes LGBT asiatiques et insulaires du Pacifique, s'exprimant sur les campus universitaires et participant aux premières formations du département de la santé de San Francisco sur les problèmes homosexuels. Jang a également coordonné les premières formations de sensibilisation LGBT à l'échelle du district, ainsi que la première formation d'enseignants sur les questions transgenres en tant que premier coordinateur de collège du district scolaire unifié de San Francisco pour les jeunes et les familles des minorités sexuelles. Elle a été la première habitante des îles du Pacifique asiatique du  à s'identifier publiquement comme LGBT.

En 1991, « frustrée par le manque de groupes de lesbiennes matures à San Francisco », elle s'est organisée avec d'autres lesbiennes asiatiques et insulaires du Pacifique et a fondé Older Asian Sisters in Solidarity (OASIS), dont les membres sont âgés de 35 ans ou plus.

En 2013, elle a été  de la San Francisco Pride Parade et a reçu le Phoenix Award au Banquet du Nouvel An lunaire de l'APIQWTC.

Bibliographie
 Shirley Hune, Gail M. Nomura, Asian/Pacific Islander American Women: A Historical Anthology, NYU Press, 2003, p. 326
 Katherine Crawford-Lackey, Megan E. Springate, Identities and Place: Changing Labels and Intersectional Communities of LGBTQ and Two-Spirit People in the United States, Berghahn Books, 2019, p. 138
 Linda Goldman, Coming Out, Coming in: Nurturing the Well-being and Inclusion of Gay Youth in Mainstream Society, Taylor & Francis, 2008, p. 113
 Love makes a family : portraits of lesbian, gay, bisexual, and transgender parents and their families, Amherst, Mass., University of Massachusetts Press, 1999, p. 141
 Kevin K. Kumashiro, Troubling Intersections of Race and Sexuality: Queer Students of Color and Anti-oppressive Education, Rowman & Littlefield, 2001, p. 91
 Trinity Ordona, Coming Out Together: An Ethnohistory of the Asian and Pacific Islander Queer Women's and Transgendered People's Movement of San Francisco, vol. 2, Ph. D., University of California, 2000, p. 225 ; 329

Références

Articles connexes

Liens externes

Naissance en novembre 1946
Militant pour les droits LGBT aux États-Unis
Personnalité liée à San Francisco

Crystal Jang


Aberdeen; İskoçya'da, Kuzeydoğu İskoçya'nın en önemli limanı ve ticaret merkezi olan bir şehirdir. Aberdeen, Kuzey Denizi kıyısında yer alır. Edinburgh'dan 94 km ve Londra'dan 649 km uzaktadır. Aberdeen şehri İngilizler tarafından "silver city" yani gümüş şehir olarak adlandırılır. Bunun sebebi şehirdeki tüm binaların metalik gri renginde olmasıdır.

Nüfusu 200.680 (2016) kişidir. Aberdeen İskoç balıkçılık sanayisinin merkezi, Orkney ve Shetland adalarına gönderilen malların yükleme limanıydı. Özellikle Kuzey Denizi'nde petrol yatakları bulunup işletilmeye başlanmasından sonra gelişmiştir.

Aberdeen şehrinde İskoçya'nın önde gelen üniversitesi Aberdeen Üniversitesi ve Robert Gordon Üniversitesi bulunur. Özellikle Aberdeen Üniversitesi Petrol/ Doğal Gaz Mühendisliği, Yenilenebilir Enerji ve Sürdürülebilir Enerji alanlarından dünyanın en iyi lisans ve yüksek lisans programlarını sunar.

Kardeş şehirler

Aberdeen'in şu resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:

 , 1955
 , 1983
 , 1986
 , 1990
 , 1990

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Aberdeen hakkinda bilgiler
 Kisa Aberdeen tarihçesi
 "Undiscovered Scotland" websitesi Aberdeen Tarihi
 Aberdeen Müzeleri ve Guzel Sanatlar Galerileri
 Oil and the City Aberdeen ve petrol sanayi
 The Kiosque Aberdeen Şehri'nde etkinlikler
 Aberdeen'de vakit geçirme kılavuzu
 Aberdeen Üniversitesi detayları
 Robert Gordon Üniversitesi detayları

İskoçya'daki şehirler
Avrupa'daki liman kentleri

Aberdeen


Nimsoft es una compañía informática que brinda soluciones corporativas y se especializa en servicios de computación en la nube, desktop services y recursos de software como servicio (SAAS). Fue fundada en 1998 en Oslo (Noruega). En 2010, fue comprada por CA Technologies y se constituyó como una división independiente dentro de ella.

Historia
La empresa fue fundada en Noruega en 1998 bajo el nombre oficial de "Nimbus Software". Mantuvo esa denominación comercial hasta el año 2004, año en que la firma se fusionó con Comverse Software  y trasladó sus oficinas centrales a Campbell, en Silicon Valley (California).
En 2008 amplió sus operaciones a Fort Collins (Colorado). Ese año, fue galardonada por el periódico especializado San Francisco Business Times con el "Best Place to Work Award" ("Mejor lugar para trabajar").
En marzo de 2010 fue adquirida por CA Technologies por un valor de 350 millones de dólares.

Productos y servicios

La compañía agrupa las soluciones informáticas que ofrece en tres grandes categorías: Nimsoft Unified Manager, Nimsoft Monitor (que incluye red, base de datos, nube, servidores, almacenamiento y virtualización) y Nimsoft Service Desk (que engloba todos los servicios orientados a la resolución de incidentes).

Referencias

Véase también

 CA Technologies

Enlaces externos

 Nimsoft (sitio web)

CA Technologies
Computación en nube
Empresas de Noruega
Empresas de software de Estados Unidos
Empresas fundadas en 1998

Nimsoft


Isolde Oschmann (født 20. maj 1913 i Berlin) er en tysk politiker (KPD/SED). Hun var undervisningsminister i staten Thüringen.

Politikere fra SED

Isolde Oschmann


An Gomphichis altissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jany Renz. An Gomphichis altissima in nahilalakip ha genus nga Gomphichis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomphichis

Gomphichis altissima


Anne Heggtveit,  (born January 11, 1939) is a former alpine ski racer from Canada. She was an Olympic gold medallist and double world champion in 1960.

Early years
Born in Ottawa, Ontario, Heggtveit was raised in New Edinburgh, one of the oldest areas of the city. She was encouraged into alpine skiing by her father, Halvor Heggtveit, a Canadian cross-country champion who qualified for the Winter Olympics in 1932, but did not compete. Her parents had emigrated from Norway to North Dakota. She learned to ski at Camp Fortune ski area in the nearby Gatineau Hills of Quebec, northwest of Ottawa, and was a student at Lisgar Collegiate Institute in Ottawa. Heggtveit was a ski racing prodigy, invited at age seven to serve as a forerunner to a downhill race at Lake Placid in 1946.

Racing career
At the age of 15 in 1954, Heggtveit first gained international attention when she became the youngest winner ever of the Holmenkollen giant slalom event in Norway. She also won the slalom and giant slalom at the United States national junior championships, and finished ninth in the downhill and seventh in the slalom at the World Championships in March at Åre, Sweden. After leading the top half of the giant slalom, she fell twice near the finish was well back in 31st, which dropped her final placing in the combined to 14th.

Although Heggtveit suffered several injuries between 1955 and 1957, she still earned a spot on Canada's Olympic team at age 17 in 1956 at Cortina d'Ampezzo, Italy.

At a time when Europeans dominated alpine skiing, Heggtveit was inspired by the breakthrough performance of teammate  Lucile Wheeler of Quebec, who won Olympic bronze in the downhill in 1956, and three medals at the World Championships in 1958 at Bad Gastein, Austria. Wheeler won gold in the downhill and giant slalom events, and took silver in the combined. Heggtveit finished in the top ten in three events, with an eighth in the slalom, seventh in the downhill, and sixth in the combined.

At the 1960 Winter Olympic Games in Squaw Valley, California, Heggtveit won Canada's first-ever Olympic skiing gold medal. Her victory in the Olympic slalom also made her the first non-European to win the world championship in slalom and combined. Heggtveit was the first North American to win the Arlberg-Kandahar Trophy, the most prestigious and classic event in alpine skiing.

World Championship results

From 1948 through 1980, the Winter Olympics were also the World Championships for alpine skiing.
At the World Championships from 1954 through 1980, the combined was a "paper race" using the results of the three events (DH, GS, SL).

Olympic results

Honors
Heggtveit was awarded the Lou Marsh Trophy as Canada's outstanding athlete of 1960. She was also the first recipient of the John Semmelink Memorial Award in November 1961, named for her fallen teammate. Her performance on the world stage was again recognized in 1976 when she was made a member of the Order of Canada, the country's highest civilian honor.

Heggtveit was inducted into Canada's Sports Hall of Fame in 1960, the Canadian Olympic Hall of Fame in 1971, and was among the first group inducted into the new Canadian Ski Hall of Fame in 1982.

Heggtveit has a road named after her at the Blue Mountain Ski Resort in the Town of the Blue Mountains, west of Collingwood, Ontario. She also has a ski run named after her at Camp Fortune, an extremely difficult double black diamond run.

Anne Heggtveit was inducted into the Ontario Sports Hall of Fame in 1995.

She was in the first induction of the Lisgar Collegiate Institute Athletic Wall of Fame, as part of the 160th Anniversary celebrations.

Personal
Following her competitive career, Heggtveit married James Ross Hamilton in August 1961, and resided in Quebec. They had two children and later relocated to nearby Vermont in the United States. She was later an accountant and photographer.

References

External links

  (archive)
 Anne Heggtveit at Canadian Ski Hall of Fame
 Canadian Olympic Hall of Fame
 Anne Heggtveit Hamilton at U.S. Ski & Snowboard Hall of Fame

1939 births
Living people
Canadian female alpine skiers
Olympic alpine skiers for Canada
Olympic gold medalists for Canada
Olympic medalists in alpine skiing
Medalists at the 1960 Winter Olympics
Alpine skiers at the 1960 Winter Olympics
Alpine skiers at the 1956 Winter Olympics
Canadian people of Norwegian descent
Canadian expatriate sportspeople in the United States
Northern Star Award winners
Members of the Order of Canada
Skiers from Ottawa
Lisgar Collegiate Institute alumni

Anne Heggtveit


Eldridge Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Eldridge Township (Missouri)
 Eldridge Township (North Dakota)

Eldridge Township


Khadija Ahrari (en ) est une femme politique afghane. En 1965, elle devient l'une des quatre premières femmes à être élues députées au Wolesi Jirga, la chambre basse du Parlement afghan (avec Roqia Abubakr, Masuma Esmati-Wardak et Anahita Ratebzad). Leur élection fait suite à l'adoption en 1964 de la loi qui accorde le droit de vote aux femmes dans la constitution afghane.

Références

Articles connexes
 Condition des femmes en Afghanistan
 Liste des premières femmes parlementaires

Femme politique afghane
Pionnière en politique

Khadija Ahrari


Za Ródinu (, 'Por la Patria') puede referirse a:

 Za Ródinu, una localidad del krai de Krasnodar (Rusia);
 Za Ródinu, za Stálina! ('¡Por la Patria, por Stalin!'), grito de guerra del ejército soviético durante la Segunda Guerra Mundial; o
 Za Ródinu, periódico en ruso publicado por las autoridades alemanas de ocupación durante la Segunda Guerra Mundial.

Za Ródinu


Život na stijeni (eng. Life on the Rock), televizijska emisija, jedna od najpoznatijih i najdugovječnijih emisija na EWTN-u. Voditelji emisije su franjevački misionari Vječne Riječi - redovničke zajednice kojoj je karizma i poslanje evangelizirati kroz medije i koji svoju službu obavljaju na televiziji EWTN. emisija traje 30 minuta. Traje 30 minuta. Unutar emisije su različiti segmenti koji doprinose dinamici i zanimljivosti emisije. U Hrvatskoj se prikazuje na Laudato TV od 7. prosinca 2017. godine.

Dijelovi emisije su: Razgovor na Stijeni (eng. Rock Talk), Kul je biti katolik (eng. Cool 2B Catholic), Pravila igre (eng. Faith Playbook), Glazbena lista (eng. The Playlist) i U vinogradu (eng. Into the Vineyard). U Razgovoru na stijeni razgovaraju s gostima u studiju. U Kul je biti katolik prikazuje se kratki film na temu u svezi s katoličkim učenjima. Pravila igre služe se športskim analogijama u razmišljanjima o vjeri. Glazbena lista jest glazbeni dio emisije i tu se prikazuje najnovije glazbene uradke mladih glazbenika. Svoja razmišljanja i poticaje voditelji emisije kazuju u poddijelu U vinogradu.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Najava emisije, kanal Laudato TV

Rimokatolička Crkva u Hrvatskoj
Televizijske emisije

Život na stijeni


7800 Zhongkeyuan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7800 Zhongkeyuan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

7800 Zhongkeyuan


Radical Faeries (na engleskom: Radikalne vile) je slabo povezana svjetska mreža i kontrakulturni pokret koji pokušava redefinirati queer svijest kroz sekularnu duhovnost. Pokret koji se ponekad smatra oblikom modernog poganstva, također prihvaća elemente anarhizma i okolišnog aktivizma.

Odbijajući hetero-imitaciju, pokret Radical Faeries pokrenut je 1970-ih, tijekom seksualne revolucije među homoseksualacima u SAD-u. Pokret se proširio u tandemu s većim pokretom za gej prava, odbijajući komercijalizaciju i patrijarhalne aspekte modernog LGBTQ+ života, slaveći eklektične konstrukcije i rituale. Faeries imaju tendenciju biti žestoko neovisni, usmjereni protiv establišmenta i usredotočeni na zajednicu.

Pokret Radical Faerie osnovali su u Kaliforniji 1979. gay aktivisti Harry Hay i Don Kilhefner Pod utjecajem naslijeđa kontrakulture šezdesetih godina, održali su prvu duhovnu konferenciju za Radical Faeries u Arizoni u rujnu 1979. Odatle su se formirali razni regionalni vilinski krugovi i organizirana druga velika seoska okupljanja. Iako su se Kilhefner i kasniji, glavni član, Mitch Walker, odvojili od Haya 1980. godine, pokret je nastavio rasti, proširivši se u međunarodnu mrežu ubrzo nakon drugog okupljanja Faeriesa 1980.

Danas Radical Faeries utjelovljuju širok raspon spolova, seksualnih orijentacija i identiteta. Svetišta i okupljanja uglavnom su otvorena za sve, iako se nekoliko okupljanja i dalje fokusira na određeno duhovno iskustvo muškaraca koji vole muškarce i koji zajedno stvaraju privremene autonomne zone. Vilinska svetišta prilagođavaju ruralni život i ekološki održive načine korištenja modernih tehnologija kao dio kreativnog izražavanja. Radikalne vilinske zajednice ponekad su nadahnute autohtonim, autohtonim ili tradicionalnim duhovnostima, posebno onima koje uključuju senzibilitet prema rodnom identitetu.

Filozofija i rituali

Hayev biograf Stuart Timmons opisao je Faeries kao "mješavinu političke alternative, kontrakulture i duhovnog pokreta". Peter Hennan ustvrdio je da su Faeries sadržavali elemente "marksizma, feminizma, poganstva, indijanske duhovnosti i duhovnosti New Agea, anarhizma, mitopoetskog muškog pokreta, radikalnog individualizma, terapijske kulture samoispunjenja i samoaktualizacije, ekološki pokreti u znak podrške održivim zajednicama, duhovna svečanost, zajedno sa senzibilnošću logora, homoseksualnim oslobađanjem i draga."

Pokret Radical Faerie bio je reakcija protiv društvene praznine za koju su mnogi homoseksualci smatrali da je prisutna i u heteroseksualnom establišmentu i u asimilacijskoj gay zajednici. Kao što je komentirao jedan Faerie, prema njegovom mišljenju mainstream gay kultura bila je "ugnjetavajuća parodija na heteroseksualnu kulturu", koja se odvijala prvenstveno u barovima i nije poticala ljude da "stvaraju veze ili brinu jedni za druge". Suprotno tome, vile "žive svoju seksualnost na način koji je vrlo povezan sa zemljom".

Vile predstavljaju prvi duhovni pokret koji je "usredotočen na gejeve i generiran od gejeva", gdje je gej-stvo središnje mjesto u ideji, a ne kao dodatak ili slučajno u već postojećoj duhovnoj tradiciji. Njihovo iskorištavanje "homoseksualnog duha" je središnje i samo po sebi izvor duhovnosti, mudrosti i inicijacije. Mitch Walker tvrdi da "zbog svoje autohtone, homoseksualno usmjerene prirode, pokret Radical Faeries uvodi novu ozbiljnost gejstva, njegove dubine i potencijala, najavljujući time novu fazu u značenju Gay Liberation".

U skladu s hipi, neopaganskim i ekofeminističkim trendovima toga doba, okupljanja su se održavala na otvorenom, u prirodnim uvjetima. U tu svrhu, zasebne radikalne vilinske zajednice stvorile su svetišta koja su "blizu zemlje".

Osnivanje: 1978. – 79.

Pokret Radical Faerie osnovali su Harry Hay i Don Kilhefner u Don Kilhefnerovom stanu u Los Angelesu. Hay je bio veteran aktivizma za homoseksualna prava, dugogodišnji aktivist u Komunističkoj partiji SAD-a prije nego što je postao osnivač društva Mattachine 1950. godine. Nakon što je javno izložen kao marksist 1953. godine, Hay je odustao od čelne pozicije u Društvu, malo prije nego što su konzervativni članovi prisilili ostale osnivače na ostavku. Kilhefner je bio glavni član podružnice Gay Liberation Fronta (GLF) u Los Angelesu, a potom je osnovao Los Angeles LGBT centar koji je danas najveći na svijetu. Prepoznajući vrijednost istraživanja sličnih vilama, Kilhefner je bio domaćin radionica pod nazivom "Gay Voices and Visions" u razdoblju od 1975. do 1981. godine. Walker je 1990. izjavio da je ideja o duhovnoj konferenciji za istraživanje homoseksualne svijesti proizašla iz njihovog duboko nadahnutog sastanka kad se Mitch odvezao u pustinju da ga posjeti. Walker je kasnije postao kontroverzna figura zbog svoje strasne predanosti poštovanju onoga što je vidio kao sveti duh homoseksualnosti koji je zastrašivao mnoge ljude. Kilhefner se složio s Walkerom oko osobnosti Harryja Haya koji ilustrira neuspjeh u rješavanju problema nesvjesne moći, a njih dvoje su osnovali Treeroots posebno za rješavanje takvih pitanja u novom organizacijskom naporu. Koreni drveta do danas nastavljaju sponzorirati događaje. Kilhefner je dao otkaz iz Treerootsa krajem 1980-ih jer se nije složio s Walkerovim inzistiranjem da organizatori iskreno rješavaju međusobne probleme, dok je Kilhefner bio uporan u tome da svoja pitanja drži privatnim.

Odgojen u zajednicu amiša-menonita, Kilhefner je studirao na Sveučilištu Howard gdje se pridružio anti-ratnom pokretu i Studentskom nenasilnom koordinacijskom odboru. Nakon studija, proveo je vrijeme u Etiopiji s Mirovnim korpusom prije nego što se pridružio Stranci mira i slobode i postao vodeća osoba u GLF-u od 1969. do 1971. Kako je GLF evoluirao u LA Gay Community Services Center, Kilhefner je postao njegov prvi izvršni direktor. Kako je rastao, tražio je potporu bogatih homoseksualaca da financiraju njegov socijalni rad i odnose s javnošću, s tim da je Kilhefner bio zabrinut zbog njegovog sve asimilacijskog stava i uzimao dopust 1976. Povukao se u resort kojim je upravljao Baba Ram Dass, gdje je započeo poduži razgovor s Hayem u svibnju 1978.

Kilhefner je 2019. izjavio da su radikalne vile proizašle iz razgovora između Harryja i njega počevši od 1973. o "tijeku pokreta za oslobađanje gejeva i onome što je nedostajalo". Nastavlja da je "intelektualni i duhovni temelj proizašao iz radionica [kojima je] bio domaćin u razdoblju 1975. – 1981. pod nazivom Gay Voices and Visions".

U jesen 1978. terapeutkinja Betty Berzon pozvala je Haya, Walkera, Burnsidea i Kilhefnera da vode radionicu na temu "Nova otkrića u prirodi u vezi načina percipiranja homoseksualne svijesti" na godišnjoj konferenciji Gay Academic Union, održanoj na Sveučilištu Southern Kalifornija u Los Angelesu. Ovaj je događaj uvjerio Haya i njegovog partnera Johna Burnsidea da trebaju napustiti svoj dom u Novom Meksiku i preseliti se u Los Angeles, gdje su se smjestili u kuću iz 1920-ih na istočnom rubu Hollywooda. Njih su četvero tada odlučili organizirati konferenciju na otvorenom na kojoj bi mogli razgovarati s drugim homoseksualcima o idejama vezanim za homoseksualnu svijest i duhovnost. Kilhefner je prepoznao idealno mjesto iz oglasa u časopisu The Advocate; Sri Ram Ashram bio je homoseksualno duhovno utočište u pustinji blizu Bensona u Arizoni, u vlasništvu Amerikanca po imenu Swami Bill. Hay, Walker, Burnside i Kilhefner posjetili su ga kako bi provjerili prikladnost, i premda Hay nije volio Billa i nije želio koristiti stranicu, Kilhefner je inzistirao.

Njihova konferencija, zakazana za praznik rada 1979., trebala bi se nazvati "Duhovna konferencija za radikalne vile",  s tim što je Hay skovao izraz "radikalna vila". Pojam "radikalne" odabran je kako bi odražavao i političku krajnost i ideju "korijena" ili "suštine", dok je izraz "vila" odabran u odnosu na besmrtne animističke duhove europskog folklora i na činjenicu da "vila" "postao pejorativni žargonski izraz za homoseksualce. U početku je Hay odbacio izraz "pokret" kada je raspravljao o radikalnim farama, smatrajući da je to "način života" za homoseksualne muškarce, i počeo ga je nazivati "ne-pokretom". U organizaciji događaja, Hay se bavio političkim pitanjima, Burnside logistikom i mehanikom, Kilhefner proračunskom i administrativnom stranom, a Walker je trebao biti njezin duhovni vođa. Letak, koji je napisao Kilhefner, oglašava događaj, objavljen je i proglasio da je homoseksualcima mjesto u "promjeni paradigme" New Agea, a zajedno s Hayom citirao je Marka Satina i Aleistera Crowleyja; ti su letci poslani u gay i ljevičarske knjižare, kao i u homoseksualne zajednice i trgovine zdrave hrane.

Oko 220 ljudi pojavilo se na događaju, unatoč činjenici da je Ašram mogao primiti samo oko 75. Hay je održao pozdravni govor u kojem je izložio svoje ideje u vezi sa subjekt-SUBJEKT sviješću, pozivajući okupljene da "bace ružnu zelenu žablju kožu hetero-imitacije kako bi ispod pronašli sjajnog vilinskog princa". Umjesto da se nazivaju "radionicama", događaji koji su se zvali bili su poznati kao "vilinski krugovi", i bavili su se različitim temama kao što su masaža, prehrana, lokalna botanika, iscjeliteljska energija, politika nadahnuća homoseksualaca, engleski country ples i autofelacija. Okupljeni su sudjelovali u spontanim ritualima, zazivajući duhove i izvodeći blagoslove i napjeve,  dok je većina sudionika odbacila većinu odjeće, umjesto toga nosila perje, perle i zvona i ukrašavala se duginim šminkom. Mnogi su izvijestili kako osjećaju promjenu svijesti tijekom događaja, što je jedna osoba tamo opisala kao "četverodnevno putovanje na LSD-u - bez LSD-a!". Posljednje večeri skupa sastavili su izvedbu simetrikona, Burnsideovog izuma, dok je Hay održao oproštajni govor.

Rast, trvenja i podjela: 1979. – 80.

Nakon što su se Hay i ostali vratili u Los Angeles, primili su poruke zahvale od različitih sudionika, od kojih su mnogi pitali kada će biti sljedeće Faerie okupljanje. Hay je odlučio osnovati vilinski krug u Los Angelesu, koji bi se sastajao u njihovoj kući, a koji je postao poznat kao "Faerie Central", posvetivši pola svog vremena ozbiljnoj raspravi, a drugu polovicu rekreaciji, posebno engleskom plesu u krugu. Kako su se više pridruživali krugu, počeli su se sastajati u Prvoj prezbiterijanskoj crkvi zapadnog Hollywooda, a zatim u masliniku na vrhu brda u parku Barnsdall; no bilo im je teško dobiti istu promjenu svijesti koja je bila prisutna na seoskom okupljanju. Skupina je počela raspravljati u što se razvija vilinski pokret; Hay ih je ohrabrio da se upuste u politički aktivizam, koristeći marksizam i njegovu teoriju svijesti subjekt-SUBJEKT kao okvir za provođenje društvenih promjena. Drugi su, međutim, željeli da se pokret usredotoči na duhovnost i istraživanje psihe, odbijajući politiku kao dio "heteroseksualnog svijeta". Još jedno sporno pitanje bilo je oko toga što je činilo "vilu"; Hay je imao idealiziranu sliku onoga što netko s "homoseksualnom sviješću" misli i kako se ponaša te je odbio neke potencijalne članove Kruga jer se nije slagao s njihovim stavovima. Jedan potencijalni član, redatelj homoseksualnog kazališta John Callaghan, pridružio se krugu u veljači 1980., ali ga je Hay ubrzo izbacio nakon što je izrazio zabrinutost zbog neprijateljstva prema heteroseksualcima.

Drugo Faerie okupljanje održalo se u kolovozu 1980. u parku Estes blizu Boulder-a u Koloradu. Dvostruko duži i gotovo dvostruko veći od prvog, postao je poznat kao Faery Woodstock. Također je pokazivao sve veći utjecaj američkog poganskog pokreta, jer su Faeries u svoje prakse ugrađivali elemente Evansovog Witchcraft and the Gay Counterculture i Starhawkov Spiralnog plesa.  Na tom je skupu Dennis Melba'son predstavio šal koji je stvorio s heklanim prikazom božanstva Cernunnos iz željeznog doba sjeverozapadne Europe; šal je postao važan simbol vila i slao se od okupljanja do okupljanja tijekom sljedećih desetljeća. Tamo je Hay javno otkrio želju osnivačkog trojca za stvaranjem trajne rezidencijalne zajednice Faerie, u kojoj bi mogli uzgajati vlastite usjeve i tako živjeti samoodrživo. Ovaj bi projekt uključivao osnivanje neprofitne korporacije za kupnju imovine pod zajedničkim zemljišnim fondom sa statusom oslobođenja od poreza. Djelomično ih je nadahnuo već postojeći gay kolektiv u ruralnom Tennesseeju, Short Mountain. Okupljanju je također prisustvovao sve veći broj muškaraca izvan Amerike, posebno Kanade, ali i iz Australije, Norveške, Francuske i Njemačke, od kojih su se mnogi vratili u svoje zemlje porijekla da bi osnovali vilinske komune, poput Wellington Boot, Common Ground itd. u Australiji.

Između Haya i Walkera postojao je određeni antagonizam, zbog Walkerove brige o rješavanju problema nesvjesne moći, "sjene", u njegovoj omiljenoj jungovskoj psihološkoj orijentaciji; Walker je analitičku psihologiju smatrao središnjom za njegov svjetonazor i vjerovao je da se ona može koristiti za pomoć homoseksualnom pokretu, dok ju je Hay prezirao. Kako je Los Angeles Circle rastao, Kilhefnera je također iznervirao Hay zbog tendencije potonjeg da dominira u razgovorima kako u krugu tako i izvan njega, kao i zbog njegovog prozelitskog stava. Godine 1980. Walker je, frustriran Hayovom dominantnom osobnošću, na periferiji oformio "vilinsku fašističku policiju" za borbu protiv "vilinskog fašizma" i "otkazivanja moći" unutar vila. Posebno je ciljao Haya: "Regrutovao sam ljude da špijuniraju Harryja i vide kad manipulira ljudima, kako bismo mogli poništiti njegovo potkopavanje scene."

Na zimsko okupljanje u južnom Oregonu 1980. godine, namijenjeno raspravi o stjecanju zemljišta za vilinsko svetište, Walker je doveo svog bliskog prijatelja Chrisa Kilbournea, a dvojica članova, Sai i David, doveli su Iona. Hay, Kilhefner i Burnside bili su ogorčeni zatvorenim krugom i ponašali su se kao da Kilbourne i Ion ne postoje, što je za njih užasno teška situacija, pogotovo jer je deset ljudi bilo zatvoreno u maloj kući po kiši koja je padala, šest dana. Konačno, Kilbourne nije mogao podnijeti licemjerje trojice vođa i suočio se s Harryjem oko dinamike moći unutar kruga jezgre. U sukobu koji je uslijedio ključni krug se rascijepio. Planovi za kopneno svetište zastali su i formirao se zaseban krug. Ključni krug pokušao se pomiriti, ali na sastanku koji je postao poznat kao "Krvava nedjelja", Kilhefner je dao otkaz, optužujući Haya i Burnsidea za "prekidanje moći", zajedno s Walkerom. Walker i Kilhefner osnovali su novu homoseksualnu duhovnu skupinu sa sjedištem u Los Angelesu nazvanu Treeroots koja je promovirala oblik ruralne homoseksualne svijesti povezan s jungovskom psihologijom i ceremonijalnom magijom. Međutim, usprkos podjeli među osnivačima, pokret radikalne vile nastavio je rasti, uglavnom kao rezultat njegove antiautoritarne strukture, s tim da mnogi sudionici nisu bili svjesni sukoba u vezi s odricanim moći Walker i Kilbourne također su nastavili biti uključeni u okupljanja u Južnoj Kaliforniji dugi niz godina, povremeno nudeći radionice o problemu Sjene, izazivajući kontroverzu zbog poteškoća mnogih sudionika u njihovoj poruci. Pokušaj isključivanja Walkera i Kilbournea bio je kontroverzan u ranim 1990-ima i do danas su neki pojedinci, uključujući Kilhefnera, pokušali izbrisati Walkera iz njegove ključne uloge u izvornim organizacijskim naporima. I samog Haya i dalje su dočekivali na skupovima, pri čemu su ga u očima nekih ljudi vidjeli kao starijeg državnika, a u drugima pokroviteljsku maskotu.

Nastavak rasta: 1981.-danas

Prvo Faerie okupljanje u Australiji održano je u siječnju 1981. godine na Whole Earth Dream Farm Tonyja Newmana u blizini Ourimbahe (osnovano 1974. godine), nadahnuto izvješćima o drugom okupljanju Faerieja u Coloradu od strane RFD-a, a održano je zajedno sa Sydneyjevim Gay Men Rapom, iako ovo prvo okupljanje nije generiralo nikakvu trajnu vilinsku aktivnost. Sljedeće i nepovezano Faerie okupljanje održano je 9. – 12. travnja 1982. u Mandali, homoseksualnoj duhovnoj općini koju je David Johnstone osnovao u blizini Ukija na sjeveru NSW-a 1974. godine. Ovo drugo okupljanje uključivalo je Faeries koji su prisustvovali drugom i trećem okupljanju u Sjedinjenim Državama, što je dovelo do kontinuiranog rasta Radikalnih Vila u Australiji i ponovljenih pokušaja uspostavljanja Faerie komuna, kao što je Common Ground (dolina rijeke Clarence), i na kraju tekuća komuna Faerieland, blizu Nimbina, NSW.

Vođeni Micom Kindman, Lloydom Fairom, Cass Brayton i Willom Roscoeom, San Francisco Faerie Circle osnovali su neprofitnu korporaciju pod imenom NOMENUS (različito se tumače kao "Nema nas ljudi", "Nema prijetnje" i "Ne" Izbornici "), podržao Hay. Prikupili su dovoljno novca za polog na nekom zemljištu s okupljanja u Napi 1983. godine, međutim odlučili su se protiv formiranja samodostatne zajednice, umjesto da odluče kupiti manji komad zemlje koji bi nekoliko stanara moglo smjestiti i u kojem bi se moglo smjestiti redovita okupljanja. 1987. godine kupili su farmu Magdalene – imanje od 80 hektara u blizini Grant's Passa u Oregonu – od Georgea Jalberta, koji se bezuspješno nadao da će tamo uspostaviti vlastitu ruralnu gay komunu tijekom prethodnog desetljeća.

Tijekom 1980-ih radikalni vilinski pokret širio se iz Sjedinjenih Država i okupljao se u Kanadi, Australiji, Ujedinjenom Kraljevstvu i Italiji kao i Folleterre u Francuskoj.

Black Leather Wings organizacija je za duhovnu gay kulturu kože, udružena s radikalnim vilama. San Francisco South of Market Leather History Alley uključuje brončane otiske čizama kojima se odaje počast 28 ljudima važnim za lokalne zajednice kože, uključujući Marka Thompsona, suosnivača organizacije Black Leather Wings, i Alexisa Sorela, člana Black Leather Wings-a.

Svetišta i okupljanja

Seosko zemljište ili urbane zgrade u kojima se vile okupljaju kako bi živjele zajedničkim životom nazivaju se svetištima, koja s vremena na vrijeme mogu biti domaćin skupova.

Kulturni utjecaj
Sudionici vilinskih okupljanja 1979. pomogli su uspostaviti Sestre trajnog prepuštanja u San Franciscu iste godine.

Krajem 1990-ih Faeries je održao New York City Drag March, aktivistički događaj održan u petak prije sponzoriranog njujorškog marša ponosa. Drag marš započeo je 1994. godine kao odgovor na pokušaje zabrane kože i drag tijekom svečanosti obilježavanja 25. godišnjice Stonewallskih nereda.

Epizoda Queer as Folk "Zauzmite se za sebe" sadrži priču u kojoj likovi Emmett i Michael prisustvuju seoskom okupljanju kako bi otkrili svoju "unutrašnju vilu".

Vile su utjecale na film Shortbus Johna Camerona Mitchella iz 2006., uključujući i uloge umjetnika performansa Justina Vivian Bonda.

Taylor Mac poziva se na "Radical Faerie reality ritual" tijekom izvedbi.

Poveznice

 LGBT teme u mitologiji
 Religija i LGBT osobe
 Running Water Farm, mjesto nekoliko Faerie okupljanja između 1978. i 1989
 Subjekt-SUBJEKT svijest, koncept predložio Harry Hay
 Stavovi modernih pagana o LGBT osobama

Bibliografija

 . Republished in Thompson (1987).

 Gunny Catell: Rise like a Faerie. Vienna, Eigenverlag, 2015,
 Gunny Catell: Zuhören. Listen Without Prejudice. Listen To The Earth. Vienna, Eigenverlag, 2019,

Časopisi
 R.F.D.,  Radical Faerie Digest
 White Crane, časopis gejske mudrosti i kulture

Napomene

Izvori

Bibliografija

Vanjske poveznice
 RadFae, web portal for Faerie-related resources including local circles
 Beginnings of a movement, personal recollections from men involved in early days of the Faeries (and the Sisters)
 Faerie Tales (1992) documentary short by Philippe Roques
 Radical Faeries at the Short Mountain Sanctuary (2006) StoryCorps segment for Nashville Public Radio

LGBT

Radical Faeries


El tiluchí estriado occidental (Drymophila devillei), también denominado hormiguerito estriado (en Colombia), hormiguero estriado (en Ecuador y Perú) o tiluchí estriado, es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae perteneciente al género Drymophila. Es nativo de la cuenca amazónica occidental en América del Sur.

Distribución
Se distribuye en el occidente de la Amazonia, en el centro sur de Colombia y noreste de Ecuador, y el en sureste de Perú, norte y centro de Bolivia y Amazonia brasileña occidental.

Esta especie es considerada localmente bastante común (más rara en Ecuador y Colombia) en su hábitat natural: confinada a macizos de bambuzales Guadua en selvas húmedas, hasta los 1300 m de altitud, en Perú.

Sistemática

Descripción original
La especie D. devillei fue descrita por primera vez por los ornitólogos francés Auguste Ménégaux y austríaco Carl Eduard Hellmayr en 1906 bajo el nombre científico Formicivora devillei; localidad tipo «noreste de Perú; error = Cuzco, sureste de Perú».

Etimología
El nombre genérico femenino «Drymophila» se compone de las palabras del griego «drumos»: bosque, bosquecillo, soto y «philos»: amante; significando «amante del sotobosque»; y el nombre de la especie «devillei», conmemora al naturalista, taxidermista y colector francés Émile Deville (1824-1853).»

Taxonomía
Puede ser pariente próxima a Drymophila caudata (incluyendo D. klagesi y D. hellmayri). Los estudios genéticos, combinados con observaciones de campo, sugieren una diferenciación entre las poblaciones a oriente y a occidente del río Madeira, lo que implicaría en haber más de una especie envuelta, pero se considera que las diferencias vocales y otras son mínimas y poco convincentes.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.3, 2017) y Clements Checklist v.2016, se reconocen 2 subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Drymophila devillei devillei (, 1906) – centro sur de Colombia (oeste de Meta, Nariño, oeste de Putumayo), noreste de Ecuador (Napo), sureste de Perú (Ucayali, este de Cuzco, Madre de Dios), suroeste de la Amazonia brasileña (oeste del río Madeira en el oeste de Amazonas y Acre) y noroeste y centro de Bolivia (Pando, La Paz, Cochabamba).
 Drymophila devillei subochracea , 1921 – centro sur de la Amazonia brasileña (al este de los ríos Madeira y Mamoré en el este de Amazonas, Rondônia, oeste y norte de Mato Grosso y oeste de Pará) y noreste de Bolivia (noreste de Santa Cruz).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Drymophila devillei en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Drymophila devillei en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Drymophila devillei en Wikiaves.

Aves de América del Sur
Aves del Amazonas
devillei
Animales descritos en 1906
Taxones descritos por Carl Eduard Hellmayr
Taxones descritos por Auguste Ménégaux

Drymophila devillei