නව තෙස්තමේන්තුවෙහි සදහන් වන ආකරයට ශාන්ත ඇන්ඩෘ ජොනැහි ගේ පුතනුවන් වන අතර ශාන්ත පිටර්ගේ බාල සහොදරයාය. ඔකඩොක්සි සම්ප්‍ර‍දය හෙවත් Protoclets  පළමු කැදවුම්කරැ ලෙසින් හදුන්වන ශාන්ත ඇන්ඩෘ යේසුස්වහන්සේගේ දේවදුතවන් 12 දෙනා අතිරින් එක් දේවදුතයෙකි. ග්‍රික භාධෂවෙන් ඇන්ඩෘ යනු මනුෂ්‍යත්වය හා නිර්භිතකමයි.

ශාන්ත ඇනඩෘ සහ ඔහුගේ සහෝදර ශාන්ත පිටර ගැලිලියේ බෙත්සයිඩා හි උපත ලත අතර ඔවුන් දෙදෙනාම වෘතතියෙන් ධිවරයන් විය. සම්ප්‍රදායෙහි කියැවෙම අයරින් දෙවියන් වහ්නසේ ඔවුන් මිනිසුන්ගේ ධිරවරයන් නිරූපණය කිරිමට ශ්‍රාවකයන් බවට පත්කොට ඇත.
ජෝන් බයිබලය උගන්වන අයුරින් ඇන්ඩෘ මුලින්ම ජොන් නම් වු බෞතිසමකරැගේ ශ්‍රාවකයෙක් විය. ඉන්පසු ජොන් නැමැති ධර්ම දූතකයාගේ මග පෙන්විම යටතේ ඔහු යෙසුස්වහන්සේ වෙත ගොස් ඇත. යෙසුස්වහන්සේ දුටු දැනින්ම එතුමා ගැලුවුම්කරු බව හදුනාගත් ඇනඩෘ තම සහෝදරයා ද යේසුස්වහන්සේට හදුන්වා දුන්යේ. මෙලෙස සහෝදරයන් දෙදෙනා යෙසුස්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයන් බවට පත්විය.

බයිබලයේ සදහන් නවවන ආකාරයට යේසුස්වහන්‍සේගේ කුරුසයේ ඇණ ගැසිමෙන් ප්‍රාණයක්ත කර ඇත. ජනශ්‍රාතියට අනුව ශාන්ති ඇන්ඩෘ X හැඩට ඇකි කුරැසයක ඇණ ගැසිමෙන් ප්‍රාණත්‍යක්ත කර ඇත.පසු කළෙක එය ශාන්ත ඇන්ඩෘවරයාගේ කුරුසය ලෙසින් ද හැදිව්වේත

ශාන්ත ඇන්ඩෘ අනුශාසකයා ජනශ්‍රැතියට අනුව එහුගේ දාතු පැට්රා සිය මුලින්ම කොන්තතනිපෝලයට ගෙන ගොස් පසුව ශාන්ත ඇන්ඩෘ වෙත ගෙන ගොස් ඇ.ත. පුරාවෘත වලට අනුව ඔහුගේ ධාතු රෝමානුවන් විසින් මිලදි ගෙන ශාන්ත පිටර්ගේ බැසිලිකාවේ ශාන්ත ඇන්ඩාගේ හිස මිහිදන් කර අති අතර එය තෝමස් පලියෝලෝස් විසින් 1461 දි පියුස් II පාපිවහ්නසේ  (Pope Pius II) වෙත තිළිණ කරන ලද බව පැවසේ VI පාප්වහන්සේ ගේ තිරණයකට අනුව 1964 දි වතිකානු නගරයේ කර තිබු ධාතු නැවතත් පැට්රා වෙත තිළිණ කර තිබේ. පැට්රාහි ශාන්ත ඇන්ඩෘ දෙවස්ථානයෙහි තැන්පත් කර ඇති ධාතු සිහි කිරීමට සැම වර්ෂයකට නොවැම්බර් 30 වන දින සිදු කරනු ලබයි.

සටහන්

ශාන්ත ඇන්ඩෘ


În matematică, Identitatea lui Rothe–Hagen este o identitate matematică valabilă pentru toate numerele complexe () cu excepția cazului în care numitorii dispar:

Aceasta este o generalizare a identității lui Vandermonde, și este numită după Heinrich August Rothe și Johann Georg Hagen.

Referințe
 Chu, Wenchang (2010), "Elementare dovezi pentru convoluție identitatea lui Abel și Hagen-Rothe", Jurnal Electronic de Combinatorică, 17 (1), N24 .
 Gould, H. W. (1956), "Unele generalizări de Vandermonde este convoluție", The American Mathematical Lunar, 63: 84-91, JSTOR 2306429, DL 0075170 . Vezi mai ales pp.  89-91.
 Hagen, Johann G. (1891), Sinopsis Der Hoeheren Mathematik, Berlin, formula 17, pp. 64-68, vol. Eu . Citat de Gould (1956).
 Ma, Xinrong (2011), "Două matrice inversiuni asociate cu Hagen-Rothe formula, q-analogii și aplicații", Revista de Teoria Combinatorie, Seria a, 118 (4): 1475-1493, doi:10.1016/j.jcta.2010.12.012, DL 2763069 .
 Rothe, Heinrich August (1793), Formule De Serierum Reversione Demonstratio Universalis Co-Organizatori: Signis Localibus Combinatorio-Analyticorum Vicariis Exhibita: Dissertatio Academica, Leipzig . Citat de Gould (1956).
Analiză complexă
Subiecte factoriale și binomiale

Identitatea lui Rothe–Hagen (matematică)


Félix Armando Golindano Pereira (16 de noviembre de 1969, Caracas, Venezuela) es un exfutbolista venezolano. Formó parte de la plantilla de  en las Copas América de 1993 y 1995.

Equipos
  Trujillanos 1992-1995
  Happy Valley AA 1995-1996
  Estudiantes de Mérida 1997-1999
  12 de Octubre 1999
  Olimpia 1999-2001
  Caracas FC 2002-2004
  Mineros de Guayana 2009

Enlaces externos
 Perfil en Footballdatabase

Caraqueños
Futbolistas de Venezuela
Futbolistas del Caracas Fútbol Club
Futbolistas del Estudiantes de Mérida Fútbol Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Venezuela en los años 1990
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1993
Futbolistas de Venezuela en la Copa América 1995
Guardametas de fútbol

Félix Golindano


Sadie Calvano, née le , est une actrice américaine connue pour son rôle de Violet Plunkett dans la sitcom Mom de CBS. En 2016, elle tient le rôle principal dans le téléfilm The Perfect Daughter. Elle a également été gymnaste et a participé à des compétitions avant de se concentrer sur le théâtre à plein temps, en plus de ses études, vers l'âge de 10 ans.

Filmographie
 2010 : NCIS : Rébecca Mason (Épisode Le pire cauchemar)
 2011 : J.Edgar : La nièce d'Edgar
 2011 :  : Julia (Épisode Coup de poing mortel)
 2012 : Village People : Ione Wilson (Pilote de télévision invendu)
 2012 : Tatami Academy : Lindsay (Épisode Wazombie Warriors)
 2013 : Crash & Bernstein : Jenifer (Épisode Crash du système)
 2013 : Melissa and Joey : Keira (3 épisodes)
 2013-2016, 2018 : Mom : Violette Plunkett ( Rôle principal (saison 1–3); rôle récurrent (saison 4); invité (saison 6))
 2016 : The Perfect Daughter  : Natalie Parish
 2016 : The Skinny  : Sadie (Websérie)
 2018 : Le Paquet : Sarah
 2019 : Beautés meurtrières : Avril Warner (Rôle principal (saison 1))
 2021 : Secrets of a Marine's Wife  : Erin Corvin

Récompenses et nominations
 Young Artist Awards 2011 : Meilleure actrice invitée dans une série télévisée 11–15 pour NCIS
 Young Artist Awards 2013 : Meilleure actrice invitée dans une série télévisée 14–16 pour Tatami Academy
  2015 : Outstanding Female Actor – Rising Star pour Mom

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1997
Actrice américaine de télévision
Naissance à Los Angeles

Sadie Calvano


A Irmandade do Santo Sepulcro (em grego: Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότητα, Ierá Agiotafitikí Adelfótita; árabe palestino: اخوان القبر المقدس) ou Comunidade Sagrada do Santo Sepulcro é uma fraternidade monástica ortodoxa que guarda a Igreja do Santo Sepulcro e outros lugares sagrados cristãos na Terra Santa, fundada em sua forma atual durante o Mandato Britânico na Palestina (1920-1948). Encabeçada pelo Patriarca Ortodoxo Grego de Jerusalém, a irmandade também administra a Igreja Ortodoxa Grega de Jerusalém, como metropolitas, arcebispos, bispos, arquimandritas, hieromonges, hierodiáconos e monges.

Seu símbolo é o símbolo taphos, um monograma das letras gregas tau (Τ) e phi (Φ), para a palavra taphos (τάφος, que significa "sepulcro, sepultura"). Pode ser visto na maioria dos edifícios ortodoxos gregos em Jerusalém.

Sua sede é o Mosteiro Central dos Santos Constantino e Helena, Jerusalém, a nordeste do Convento Megali Panagia.

Nome
Um sepulcro é uma câmara mortuária e, neste caso, o Santo Sepulcro refere-se à câmara mortuária de Jesus, que se acredita ser seu túmulo dentro da Igreja do Santo Sepulcro.

Eles também são chamados de Irmandade Hagiotafita (membros: os Hagiotafitas ou Agiotafitas), do grego hagios ("santo") e taphos ("sepulcro").

História
Acredita-se que a história da Irmandade remonta a 313 (correspondente ao Édito de Milão de Constantino, o Grande, e à legalização do cristianismo no Império Romano). Antigos manuscritos confirmam a existência de uma Irmandade antes da chegada da Imperatriz Helena à Cidade Santa em 326. A Irmandade recebeu o apoio do Imperador e estendeu suas atividades além das fronteiras de Jerusalém, aos principais locais sagrados da Palestina.

Em 638, a Irmandade foi reconhecida pelo califa ortodoxo Omar  e posteriormente por seus sucessores. Nos séculos seguintes, todos os conquistadores da Palestina, de uma forma ou de outra, reconheceram os direitos dos monges ortodoxos da Irmandade de cuidar dos lugares sagrados para os cristãos. Por muitos séculos, a Irmandade esteve em competição com os pré-calcedônios e os católicos romanos, que tentaram de várias maneiras adquirir direitos para o cuidado dos Lugares Santos. Sem o apoio de um Estado correligionário na Terra Santa, a Irmandade do Santo Sepulcro travou uma luta sem fim para provar e fazer valer seus direitos à Terra Santa.

Organização
A Lei Jordaniana nº 227, de 16 de janeiro de 1958, regulamenta o governo da Irmandade.

Lugares Sagrados

 Igreja da Natividade em Belém;
 Local do batismo de Cristo no rio Jordão (Al-Maghtas & Qasr el Yahud);
 Monte Tabor;
 Nazaré, a cidade da Anunciação (Igreja de São Gabriel);
 Mar da Galiléia (também conhecido como Lago de Genesaré e Mar de Tiberíades);
 Cafarnaum, a "Cidade de Jesus".
 Caná;
 Poço de Jacó em Nablus.

Ver também

 Igreja Ortodoxa de Jerusalém
 Patriarca Grego Ortodoxo de Jerusalém

Referências

Ligações externas

 Site oficial (em inglês)

Cristianismo em Israel
Igreja Ortodoxa de Jerusalém
Jerusalém

Irmandade do Santo Sepulcro


Michael E. Kinsley (born March 9, 1951) is an American political journalist and commentator. Primarily active in print media as both a writer and editor, he also became known to television audiences as a co-host on Crossfire.

Early life and education
Kinsley was born in Detroit, Michigan, the son of Lillian (Margolis) and George Kinsley, who practiced medicine. Kinsley is Jewish. He attended the Cranbrook School in Bloomfield Hills, Michigan, then graduated from Harvard College in 1972. At Harvard, Kinsley served as vice president of the university's daily newspaper, The Harvard Crimson. He was awarded a Rhodes Scholarship and studied at Magdalen College, Oxford, then returned to Harvard for law school.

Early career
While a third-year law student, Kinsley began working at The New Republic. He was allowed to finish his Harvard juris doctor degree through courses at the evening program at The George Washington University Law School.

Kinsley's first exposure to a national television audience was as moderator of William Buckley's Firing Line. In 1979, he became editor of The New Republic and wrote the magazine's TRB column for most of the 1980s and 1990s. That column was reprinted in a variety of newspaper op-ed pages, including The Washington Post, and made Kinsley's reputation as a leading political writer. He shared the 1986 Gerald Loeb Award for Commentary.

Kinsley also served as managing editor of Washington Monthly (in the mid-1970s, while still in school), editor at Harper's (for a year and a half in the early 1980s), and American editor of The Economist (a short-term, honorary position).

Crossfire and Slate
From 1989 to 1995, Kinsley appeared on CNN's Crossfire, co-hosting with conservative Pat Buchanan. Representing the liberal position in the televised political debates, Kinsley combined a dry wit with nerdy demeanor and analytical skills.

In January 1995, Kinsley had a cameo on the first episode of the TV sitcom Women of the House, in which the show's main character, Suzanne Sugarbaker, was a guest on Crossfire. He also appeared in three movies during the 1990s: Rising Sun (1993), Dave (also 1993), and The Birdcage (1996).

After leaving Crossfire in 1995, Kinsley returned to his editorial roots, relocating to Seattle to become founding editor of Microsoft's online journal, Slate. In 1998 he was considered for the position of editor in chief of The New Yorker, but it was ultimately awarded to David Remnick. In 1999 he was named Editor of the Year by the Columbia Journalism Review for his work at Slate.

Kinsley stepped down from Slate in 2002, shortly after disclosing that he had Parkinson's disease.

Subsequent positions

Kinsley next moved to the Los Angeles Times as editorial page editor in April 2004. He maintained his Seattle residence and often worked from there, commuting to Los Angeles on a part-time basis. During his tenure, Kinsley tried to overhaul the paper's editorial page and led an abortive experiment with a Wikitorial, while also receiving criticism from USC professor and feminist advocate Susan Estrich alleging a dearth of editorials written by women. Kinsley announced his departure in September 2005 after a falling out with the publisher.

He returned to writing a weekly column for The Washington Post and Slate, and in 2006 he served briefly as American editor of The Guardian. He also became a regular columnist for Time magazine, but in May 2009 wrote that the magazine had "dumped" him.

On September 9, 2010, Kinsley and MSNBC pundit Joe Scarborough joined the staff of Politico as the publication's first opinion columnists. On April 29, 2011, Bloomberg L.P. announced that Kinsley had joined the Bloomberg View editorial board. In January 2013, Kinsley re-joined The New Republic as editor at large. In January 2014, Vanity Fair announced that Kinsley would become a contributing editor and write a monthly column.

Personal life
In 2002, Kinsley married Patty Stonesifer, a longtime top executive at Microsoft and the Bill and Melinda Gates Foundation. (As a Microsoft vice president, she had managed the Microsoft news portion of the MSNBC merger, which included Slate.) Stonesifer has two adult children from a previous marriage. She is president and CEO of Martha's Table, a non-profit that develops sustainable solutions to poverty.

In 2002, Kinsley revealed that he had Parkinson's disease, and on July 12, 2006, he underwent deep brain stimulation, a type of surgery designed to reduce its symptoms.

See also

 Kinsley gaffe
 List of newspaper columnists

References

Further reading
 "Mine Is Longer Than Yours".  New Yorker Magazine. April 7, 2008.
 Book: [https://web.archive.org/web/20081202211629/http://www2.wwnorton.com/catalog/spring08/006654.htm Please Don't Remain Calm: Provocations and Commentaries"] (W. W. Norton, 2008)
 "Michael Kinsley's First Bloomberg View Column: What it should say" Slate magazine''.  April 27, 2011.

External links

 Kinsley's website, such as it is
 Michael Kinsley's other website
 Archive of Kinsley work at Time magazine
 Video interview/discussion with Kinsley and Robert Wright on Bloggingheads.tv

1951 births
Living people
American atheists
American columnists
American male journalists
American political commentators
American political writers
Jewish American journalists
American Rhodes Scholars
American online publication editors
Cranbrook Educational Community alumni
The Harvard Crimson people
Alumni of Magdalen College, Oxford
Harvard Law School alumni
Los Angeles Times people
People with Parkinson's disease
Writers from Detroit
Writers from Seattle
The New Republic people
Slate (magazine) people
George Washington University Law School alumni
Harvard College alumni
Gerald Loeb Award winners for Columns, Commentary, and Editorials
Politico people

Michael Kinsley


Cullasaja River er en kort flod, der har hele sit forløb i Macon County i North Carolina i USA. Floden er en biflod til Little Tennessee River og flodens vand ender derfor via Tennessee River og Ohio River i Mississippifloden.

Forløb
Cullasaja River udspringer i den menneskeskabte sø, Lake Sequoyah uden for byen Highlands i den sydøstlige del af Macon County.  Herfra flyder den ca. 29 km mod nordøst, og ved Franklin udmunder den i Little Tennessee River. Det meste af flodens forløb ligger inden for grænserne af Nantahala National Forest.

Vandfald
På strækningen mellem udspring og udmunding findes over en strækning af ca. 14 km en række mindre vandfald, hvoraf de vigtigste er (angivet i forhold til flodens forløb):

 Dry Falls, også kendt som "Upper Culasaja Falls", nordvest for Highlands. Det er muligt at gå bag vandfaldet, og i tørre perioder kan man gøre det forholdsvis tørskoet.
 Quarry Falls er et lille vandfald eller strømfald. Det er bedst kendt for det dybe bassin for enden af faldet, som er et populært badested om sommeren.
 Cullasaja Falls består af en række mindre fald, der strækker sig over ca. 300 m, og den samlede højde angives forskelligt i forskellige kilder, men NCWaterfalls.com anfører en højde på 77 m.

På en lille biflod mellem Highlands og Dry Falls finder man endnu et vandfald

 Bridal Veil Falls, et knap 14 m højt vandfald, er det eneste vandfald i North Carolina, hvor det er muligt at køre i bil bag vandfaldet på grund af den måde vejen er anlagt. Vandfaldet ligger 4 km nord for Highlands.

Den største biflod er Buck Creek (nærmest en bæk), mens den mest kendte er Peek's Creek nær Franklin, hvor der fandt et stort mudderskred sted i 2004 efter at orkanerne Frances og Ivan havde ramt området med en uges mellemrum. Adskillige huse i bebyggelsen Peek's Creek blev ødelagt og fem mennesker blev dræbt ved skredet.

US Route 64
I dalen langs floden er anlagt en 2-spors hovedvej, som er en del af US Highway 64, som på denne strækning deler vejbane med North Carolina Route 28. Denne strækning er en del af Mountain Waters Scenic Byway, som af United States Forest Service er udpeget som National Scenic Byway på grund af dens nærhed til floden og vandfaldene.

En række landsbyer tilhørende Cherokee stammen lå tidligere i dalen langs floden, hvor der i dag ligger tre mindre bebyggelser, Sugar Fork, Gneiss og Cullasaja, som også forbindes af hovedvejen. Blandt de cherokesiske bebyggelser var den mest betydningsfulde Nikwasi, som lå ved udmunding af Cullasaja River i Little Tennessee River, hvor man nu finder Franklin.

Rekreative aktiviteter
Flere steder i floden anvendes til badning om sommeren, og floden anvendes også til lystfiskeri, ikke mindst efter ørred.

Noter

Eksterne Referencer
 Cullasja River Gorge

Vandløb i North Carolina

Cullasaja River


En matemática, y más precisamente en teoría analítica de números, la fórmula de Perron es una fórmula dada por Oskar Perron para calcular la suma de una función aritmética, mediante el uso de una transformada de Mellin inversa.

Enunciado
Sea  una función aritmética, y sea

su correspondiente serie de Dirichlet. Presuma la serie de Dirichlet de ser absolutamente convergente para . Entonces la fórmula de Perron es

Aquí, la estrella sobre el sumatorio indica que el último término de la suma debe ser multiplicado por 1/2 cuando x sea un entero. La fórmula requiere que  y  real, pero de otra manera arbitraria.

Demostración
Un sencillo esbozo de demostración proviene de tomar la fórmula de sumación de Abel

Esto no es sino una transformada de Laplace bajo el cambio de variable  Invirtiéndolo se obtiene la fórmula de Perron.

Ejemplos

Debido a su relación general con series de Dirichlet, la fórmula es aplicada comúnmente a varias sumas relacionadas con la teoría de números. Así, por ejemplo, se obtiene la famosa representación integral para la función zeta de Riemann:

y una fórmula similar para las funciones L de Dirichlet:

donde

y  es un carácter de Dirichlet. Otros ejemplos aparecen en los artículos de la función de Mertens y la función de von Mangoldt.

Referencias

Teoría analítica de números
Transformaciones integrales
Ciencia y tecnología de Alemania del siglo XX
Perron, fórmula

Fórmula de Perron


Shuja Shah Durrani (también conocido comoShah Shujah, Shoja Shah, Shujah al-Mulk) (4 de noviembre de 1785 – 5 de abril de 1842) fue gobernante del Imperio durrani desde 1803 a 1809. Luego gobernó desde 1839 hasta su muerte in 1842. Shuja Shah pertenecía a la línea Sadozai del grupo Abdali de los pastúnes. Se convirtió en el 5° Emir de Afganistán.

Familia
Shuja Shah era el hijo de Timur Shah Durrani del Imperio Durrani. Derrocó a su hermano del poder,  Mahmud Shah, y gobernó Afganistán desde 1803 a 1809.

Matrimonios
 Una hija del Fath Khan Tokhi
 Wafa Begum
 Una hija del Sayyid Amir Haidar Khan; Emir of [[Bokhara
 Una hija del Khan Bahadur Khan Malikdin Khul
 Una hija del Sardar Haji Rahmatu'llah Khan Sardozai; Visir
 Sarwar Begum
 Bibi Mastan; de origen hindú

Carrera

Deposiciones, prisión y alianzas
Shuja Shah fue gobernador de Herat y Peshawar, desde 1798 hasta 1801. Se proclamó rey de Afganistán en octubre de 1801 (después de la deposición de su hermano Shah Zaman), pero ascendió al trono debidamente el 13 de julio de 1803.

Shuja alió a Afganistán con el Reino Unido en 1809, como un medio de defensa contra una invasión combinada de India, de Napoleón y Rusia.

El 3 de mayo de 1809, fue derrocado por su predecesor Mahmud Shah y se exilio en India, donde fue capturado por Jahandad Khan Bamizai y encarcelado en Attock (1811-1812) y luego llevado por Atta Muhammad Khan a Cachemira (1812-1813). Cuando el visir de  Mahmud Shah, Fateh Khan invadió Cachemira junto con el ejército de Maharaja Ranjit Singh, optó por irse con el ejército Sij. Se refugio en Lahore entre 1813 a 1814. A cambio de su libertad, le dio el diamante Koh-i-Noor al Maharaja Ranjit Singh. Se quedó primero en Punyab y luego en Ludhiana con Shah Zaman.

En 1833 llegó a un acuerdo con el Maharajá Ranjit Singh, de Punyab: se le permitió marchar a sus tropas a través de Punyab, y en cambio él debía ceder Peshawar a la sikhs si lograba tomarlo. En una campaña llevada a cabo al año siguiente, Shuja marchó a Kandahar, mientras que los sikhs, al mando del general Hari Singh Nalwa atacaron Peshawar. En julio, Shuja Shah fue derrotado en Kandahar por los afganos al mando de Dost Mohammed Khan y huyeron. Los sikhs por su parte, ocuparon Peshawar.

En 1838 había ganado el apoyo de los británicos y el Maharaja Ranjit Singh de los sikh para arrebatar el poder a Dost Mohammad Khan Barakzai. Esto dio lugar a la Primera guerra anglo-afgana (1838-1842). Shuja fue restaurado en el trono por los británicos el 7 de agosto de 1839, casi 30 años después de su deposición, pero no permaneció por mucho en el poder cuando los británicos se retiraron ya que fue asesinado por Shuja ud-Daula, el 5 de abril de 1842.

Referencias

Enlaces externos

Historia de Afganistán
Gobernantes de Afganistán
Afganos del siglo XIX

Shuja Shah Durrani


الشيخ الدكتور منير جمعة أحمد محمد  (1967 القاهرة -) الأستاذ بكلية الأداب بجامعة المنوفية بمصر ورئيس لجنة الدعوة بالجمعية الشرعية الرئيسية بالقاهرة، وعضو هيئة كبار علماء الجمعية الشرعية الستة ونائب رئيس اتحاد العلماء والدعاة بألمانيا وعضو الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين. وأستاذ مساعد في جامعة أم القري بالسعودية قسم اللغة العربية وأدابها.

التعليم
ليسانس لغة عربية ــ كلية الآداب جامعة عين شمس 1989
ليسانس أخرى من كلية الشريعة  بالأزهر الشريف بالقاهرة  1998
ماجستير في غريب القرآن 1996
دكتوراه في معانى القرآن 2005
ماجستير أخرى في الشريعة من كلية الحقوق جامعة عين شمس 2007

العمل
معيد بكلية الأداب - جامعة المنوفية 1989
مدرس مساعد بكلية الأداب - جامعة المنوفية 1996
مدرس بكلية الأداب - جامعة المنوفية 2005
أستاذ زائر بجامعة غوتينغن بألمانيا 2006 ـ 2008
أستاذ مساعد بجامعة أم القرى 2008 - حتى الآن

أحد أصحاب برامج الفتوى بقناتى الناس والحافظ المصريتين

مشارك بصفحات الفتوى بموقعى إسلام أون لاين ،وأون إسلام

عضوية المؤسسات
عضو مؤسس بالمجلس العالمى للغة العربية ببيروت منذ 2003
عضو هيئة كبار العلماء بالجمعية الشرعية الرئيسية بالقاهرة سابقا
مقرر لجنة الدعوة بالجمعية الشرعية بالقاهرة 2005 ـــ2007
نائب رئيس هيئة العلماء والدعاة بألمانيا الاتحادية 2003 ـــ2008
عضو مؤسس بالاتحاد العالمى لعلماء المسلمين
عضو رابطة علماء أهل السنة

مؤلفات
معانى القرآن في التراث العربي دراسة في المنهج والمصادر دار بلنسية بالقاهرة 2005
معانى القرآن في التراث العربي ـدراسة صوتية ـ دار بلبسية 2006
زادنا في رمضان ـ دار بلنسية 2005
المواطنة...رؤية شرعية ـ مجلة كلية آداب المنوفية 2007
المواطنة وسياقاتها في التجربة الإسلامية ـــ مجلة رواق عربى ـ مركزالقاهرة لحقوق الإنسان  2008

انظر أيضاً
 الإخوان المسلمون
 حسن البنا
 محمد مهدي عاكف
 محمود عزت
 محمد حبيب
 خيرت الشاطر
 عصام العريان
 عبد المنعم أبو الفتوح

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الدكتور منير جمعة بجامعة أم القرى
 الثقافة الشرعية للمسلم المعاصر، منير جمعة، مجلة التبيان، العدد 48 يوليو 2008
 العلميات الاستشهادية.. دراسة فقهية، منير جمعة، الشبكة الإسلامية
 د: منير جمعة عضو الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين :- دول الغرب المسيحي تحتفي بكل الخارجين عن الإسلام وتلبسهم ألقابا رنانة. الرئيس بوش استقبل سلمان رشدي وكرمه في البيت الأبيض لانه سب الإسلام. نصر ابوزيد قدم نفسه امام عيني بجامعة فرانكفورت علي أنه شهيد الفكر وضحية التطرف في مصر، صحيفة الوسط، 7 ديسمبر 2008 م
 منْ يمثِّل الأزهر اليوم؟د. منير جمعة، جبهة علماء الأزهر، 12 يناير 2010

أعضاء الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين
إخوان مسلمون مصريون
دعاة مصريون
علماء دين سنة مصريون
مواليد 1967

منير جمعة


14. længdegrad kan henvise til:

 14. vestlige længdekreds
 14. østlige længdekreds

14. længdegrad


الأمير محمّد سعيد الجزائري (1885-1970) هو سياسي جزائري - سوري أقام في دمشق، ونصب نفسه حاكماً على المدينة خلال الفترة الانتقالية الفاصلة بين خروج الجيش العثماني ودخول القوات العربية مع نهاية الحرب العالمية الأولى عام 1918. وهو حفيد المجاهد الجزائري الأمير عبد القادر الجزائري الذي عاش وأقام في سوريا.

عقب انسحاب العثمانيين من دمشق تحرك محمّد سعيد الجزائري وأعلن نفسه رئيساً للحكومة العربية في سوريا باسم الشريف حسين بن علي قائد الثورة العربية الكبرى، واستمر في منصبه أياماً قليلة انقضت بدخول فيصل بن الحسين إلى دمشق حيث قام بتنصيب الفريق رضا باشا الركابي حاكماً عسكرياً ورئيساً للوزراء، والذي قام بدوره باعتقال الأمير محمد سعيد. وقام بإرسال شكري باشا الأيوبي إلى بيروت على رأس كتيبة من الجنود ليكون حاكماً عاماً عليها تابعآ للحكومة المركزية في دمشق.

نشأته وصعوده
ولد الأمير محمّد سعيد الجزائري لأسرة جزائرية مقيمة في دمشق منذ خمسينيات القرن التاسع عشر، وكان جده المجاهد الأمير عبد القادر الجزائري، قائد الثورة الجزائرية ضد الاستعمار الفرنسي التي دامت سبعة عشر عاماً من عام 1830 حتى عام 1847. احتجز جده في السجون الفرنسية حيث تعرض لتعذيب شديد، قبل اطلاق سراحة ونفيه إلى دمشق عام 1855. استقرت عائلة الجزائري في زقاق النقيب بحي العمارة، خلف الجامع الأموي، حيث ولد الأمير محمّد سعيد عام 1883، سنة وفاة جده الأمير عبد القادر.

لم يشارك الأمير محمّد سعيد بالثورة العربية الكبرى التي أعلنت ضد الدولة العثمانية عام 1916، بقيادة الشريف حسين بن علي، وحافظ على ولائه لنظام الحكم القائم حتى خريف العام 1918، عندما وصلت طلائع الثوار إلى مشارف مدينة دمشق. استدعي الأمير محمّد سعيد إلى مقر الحكم العثماني المؤقت في فندق فيكتورياعلى ضفاف نهر بردى، وعُقد اجتماع بينه وبين جمال باشا المرسيني، الذي طلب من الأمير تأمين حماية للجنود العثمانيين المنسحبين من دمشق. كان الأمير سعيد يأتمر على قوة عسكرية من الجنود الجزائرين الموالين لأسرته، والذين جاؤوا مع جده إلى دمشق، فأمرهم بتوفير حماية للجنود المنسحبين ولأحياء المدينة المنكوبة من أي عمليات سرقة أو شغب. المجموعة الأولى من رجاله نُشرت جنوب المدينة في حي الشاغور ووزعت الفرق الأخرى على الميدان، وباب شرقي، وباب توما، والقصاع، وحي الأكراد على سفح جبل قاسيون. وتوجهت مجموعة كبيرة من رجال الأمير إلى أحياء الصالحية والمهاجرين، حيث منزل الحاكم التركي ومعظم ضباطه، وذهبت مجموعة أخرى لحماية وسط المدينة، من حي باب الجابية وسوق مدحت باشا وسوق الحميدية مروراً بساحة المرجة حيث السراي الحكومي.

تنصيبه حاكماً على دمشق
ذهب الأمير سعيد برفقة ثلاثة من أقربائه إلى مبنى السراي ليجدوه خالياً تماماً من أي وجود عثماني. اتجه نحو مكتب الوالي في الطابق العلوي من البناء ووجد مقعد الحكم شاغراً، فجلس عليه عامداً، معلناً نفسه حاكماً عربياً مستقلاً على ولاية الشام، قائلاً: «اعتبرت نفسي مسؤولاً عن دمشق.» أعلن الحكم باسم الشريف حسين بن علي، قائد الثورة العربية الكبرى، بالرغم أن الأمير سعيد لم يكن قد حصل على أي تكليف، لا من الشريف حسين أو من الحكومة البريطانية الداعمة له. بدأ الأمير سعيد بترتيب البيت الداخلي واختيار فريق عمله لحكم العاصمة أولاً ومن ثم سوريا كلها، وطلب من صديقه الصحافي والروائي معروف الأرنأؤوط إحضار راية الثورة العربية من منزله بحي العمارة، لرفعها فوق دار الحكومة، بعد إنزال العلم العثماني. قيل يومها إن هذه الراية أعطيت لشقيقه الأمير عبد القادر الجزائري الصغير من الشريف حسين نفسه لتُرفع فوق دار الحكومة بدمشق بعد خروج آخر جندي عثماني من المدينة. اختلف المؤرخون وشهود العيان على تاريخ رفع العلم العربي في دمشق، فيقول الأمير سعيد في مذكراته أنها رفعت في 28 أيلول 1918، ويؤكد لورنس العرب أن الحدث تم في الثلاثين من الشهر ذاته، بفارق ثمانية وأربعين ساعة. أما جريدة المقتبس الدمشقية فقد نفت كلتا الروايتين، وأكدت في عددها الصادر يوم 27 أيلول 1918، أن العلم العربي رفع في 26 من شهر أيلول. في اليوم التالي، أقيمت الصلاة في الجامع الأموي باسم الشريف حسين، وأمّ بالمصلين الأمير سعيد نفسه، بصفته ولياً عن الأمة.

باشر الأمير حكمه باختبار رجال العهد الجديد، من معاونين ووزراء. ذهبت إدارة البرق والبريد مناصفةً بين معروف الأرنأؤوط وصديقه عثمان قاسم، وطُلب منهما الإبراق إلى المدن والقرى السورية كافة للإعلان عن تأسيس حكم وطني في دمشق تحت إمرته. جاء في نص البيان: "بناء على تسليمات الدولة التركية، فقد تأسست الحكومة العربية الهاشمية على دعائم الشرف. طمأنوا الجميع وأعلنوا الحكومة باسم الحكومة العربية." وُقِّعت الرسالة باسم «الأمير سعيد،» من دون تحديد الأسرة أو النسب، فكلاهما كان معروفاً لدى الناس. بعدها أمر الأمير بمصادرة ما تبقى من الأموال العثمانية ووضعها تحت مراقبة صديقه شكري التاجي، فقام الأخير بجرد الممتكلات العامة للدولة وسلمها بدوره للضابط الدمشقي ممدوح العابد. ثم عيّن الأمير سعيد الضابط الدمشقي سعدي كحالة قائداً للدرك، والفلسطيني أمين التميمي مديراً للأمن العام، كما عيّن الوجيه عمر بيهم حاكماً لمدينة بيروت، وأحمد مختار بيهم قائداً لأمنها. وشكل الأمير سعيد بعدها حكومة مصغرة لإدارة شؤون البلاد، مؤلفة من خمسة وزراء، هم: فارس الخوري وعطا الأيوبي وشاكر الحنبلي وجميل الإلشي وبديع مؤيد العظم.

إلا أن هذه الحكومة لم تدوم طويلاً، ففور وصول القوات البريطانية إلى دمشق، برفقة الأمير فيصل بن الحسين يوم 3 تشرين الأول 1918، قام الضابط توماس لورنس بعزل الأمير سعيد عن منصبه، وأمر باعتقال شقيقه الأمير عبد القادر الجزائري الحفيد، معتبراً أن في تسلمهم للحكم تجاوز صريح لمكانة بريطانيا العظمى ومخططاتها في الشرق الأوسط. سلّم الأمير سعيد مقاليد الحكم ومفاتيح السراي، منهياً بذلك أقصر فترة حكم عرفته مدينة دمشق في تاريخها المعاصر.

زمن الانتداب الفرنسي
في سنوات الانتداب الفرنسي، كان الأمير سعيد يظهر بين فينةٍ وأخرى بصفته حاكماً سابقاً ووريثاً للأمير عبد القادر الجزائري. عاد إلى دمشق بعد منفى قصير في مدينة حيفا دام حتى سنة 1924، ليؤسس جمعية الخلافة السورية في دمشق، رداً على إلغاء منصب الخليفة من جمهورية كمال أتاتورك العلمانية، وتفرّغ لإعادة خليفة صالح للمسلمين، عارضاً نفسه لهذا المنصب، بشرعية نسبه الشريف إلى الرسول. وعندما قصف الفرنسيون دمشق إبان الثورة السورية الكبرى في 18 تشرين الأول 1925، ظهر الأمير سعيد مجدداً، وسافر إلى بيروت لمقابلة المفوض السامي موريس ساراي، باسم أهالي مدينة دمشق، للتفاوض على وقف إطلاق النار وشروط الهدنة.

بعدها قام بإطلاق الحملة الوطنية لمقاطعة شركة كهرباء دمشق البلجيكية عندما رفعت تعرفة ركوب الترامواي مشعلة الغضب لدى الدمشقيين. هاجم رجال الأمير سعيد حافلات الترامواي وأضرموا النار بداخلها، ثم دخلوا المتاجر وأجبروا أصحابها على الإغلاق وعلى مقاطعة شركة الكهرباء برفضهم دفع التعرفة، وباستخدام مصابيح الكاز بدلاً من الكهرباء، في عصيان مدني ممنهج ضد حكومة الانتداب. واستمر الإضراب بأمر من الأمير سعيد طوال صيف عام 1931 ونجح في إجبار الشركة الأجنبية على التراجع وتخفيض تعرفة الكهرباء والركوب في الترامواي بقرش سوري. في تشرين الأول عام 1931 ترأس الأمير سعيد تظاهرات حاشدة عمّت أرجاء المدينة، في الذكرى الأربعين لاستشهاد عمر المختار قائد المقاومة الليبية ضد الإيطاليين.

وكان ضمن السياسيين المؤسسين لتنظيم الكتلة الوطنية، وهو أبرز تجمع سياسي مناهض للانتداب، عقد مؤتمره التأسيسي في بيروت في 19 تشرين الأول 1927 بحضور الأمير سعيد وبرئاسة هاشم الأتاسي وعضوية عدد من الأعيان كان من بينهم عبد الرحمن الكيالي ممثلاً عن حلب ونجيب البرازي ممثلاً عن حماة وعبد الحميد كرامي، ممثلاً عن طرابلس الشام.

نشرت مذكرات الأمير محمّد سعيد الجزائري في الجزائر عام 1968، وأعيد طبعها بدمشق عام 2015 من قبل مؤسسة الأمير عبد القادر الجزائري الدولية للثقافة والتراث تحت إشراف الأمير جعفر طاهر الجزائري، حيث راجعها وقدم لها المؤرخ السوري سامي مروان مبيّض. قبل وفاته عام 1970، تم استضافة الأمير محمّد سعيد الجزائري في القصر الجمهوري بدمشق، بصفته حاكماً سابقاً على المدينة، بدعوة من رئيس الدولة أحمد الخطيب ورئيس الحكومة حافظ الأسد.

المراجع

أشخاص من دمشق
ساسة سوريون
سوريون من أصل جزائري
سياسيون سوريون
مواليد 1883
مواليد 1885
وفيات 1970

محمد سعيد الجزائري


O USS Portland foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a primeira embarcação da Classe Portland, seguido pelo . Sua construção começou em meados de fevereiro de 1930 nos estaleiros da Bethlehem Shipbuilding em Quincy, em Massachusetts, e foi lançado ao mar no final de maio de 1932, sendo comissionado na frota norte-americana em fevereiro do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento carregado de mais de doze mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 32,5 nós (60,2 quilômetros por hora).

O Portland teve um início de carreira tranquilo e sem grandes incidentes, ocupando-se a maior parte de seu tempo de treinamentos e exercícios de rotina com o resto da frota. Os Estados Unidos entraram na Segunda Guerra Mundial no final de 1941 e o navio atuou na Guerra do Pacífico, sendo encarregado da escolta de porta-aviões. Nesta função lutou em 1942 nas Batalhas do Mar de Coral e Midway e em seguida em operações na Campanha de Guadalcanal, incluindo as Batalhas das Salomão Orientais, Ilhas Santa Cruz e Naval de Guadalcanal. Ele foi torpedeado por um contratorpedeiro japonês nesta última e seriamente danificado, ficando durante seis meses fora de ação em reparos.

Ao voltar ao serviço o Portland foi enviado para a Campanha das Ilhas Aleutas, ajudando na retomada de Kiska. Depois disso envolveu-se em operações de escolta de porta-aviões e bombardeios litorâneos durante as Ilhas Gilbert e Marshall, Nova Guiné, Ilhas Marianas e Palau, Filipinas e Ilhas Vulcano e Ryūkyū, incluindo as Batalhas de Tarawa, Peleliu, Golfo de Leyte e Okinawa. A guerra terminou em agosto de 1945 e o cruzador sediou a cerimônia de rendição das forças japonesas nas Ilhas Carolinas. Depois disso foi para o Oceano Atlântico e transportou tropas norte-americanas da Europa de volta para casa. O Portland foi descomissionado em julho de 1946 e depois desmontado em 1959.

Ligações externas

Classe Portland
Navios de 1932
Navios construídos em Massachusetts
Navios construídos pela Bethlehem Shipbuilding
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial

USS Portland (CA-33)


Lamon ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Belluno in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 51 Kilometer westsüdwestlich von Belluno und grenzt unmittelbar an die Provinz Trient.

Geschichte

2005 kam es zu einem Volksbegehren, bei dem sich die Mehrheit der Bevölkerung von Lamon für die Loslösung von der Provinz Belluno und für die Aufnahme in die Region Trentino-Südtirol und damit zur Autonomen Provinz Trient aussprach. Das diesbezügliche Verfahren ist noch nicht beendet und wurde durch die betroffenen staatlichen Organe verschleppt. Der Wunsch nach einem Regionswechsel wird seit damals und den nachfolgenden gleichen Bestrebungen in Cortina d'Ampezzo, Colle Santa Lucia und Livinallongo del Col di Lana umgangssprachlich als "lamonizzare" bezeichnet.

Verkehr
Durch die Provinz führt die frühere Strada Statale 50 del Grappa e del Passo Rolle von Ponte nelle Alpi kommend nach Predazzo.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Belluno

Lamon (Venetien)


Johanne Elisabeth Grundtvig (født 1. december 1856 i København, død 10. februar 1945 på Frederiksberg) var litterat, oversætter og forkæmper for kvindesagen.

Familie og uddannelse
Elisabeth var datter af arkivaren Johan Diderik Nicolaj Blicher Grundtvig (1822-1907) og Oline Vilhelmine Christiane Stenersen (1828-93). Gennem sin far var hun barnebarn af N.F.S. Grundtvig.

Hun blev uddannet som lærerinde fra N. Zahles Skole, hvor hun også aflagde institutbestyrerprøven i 1884.

Kvindebevægelsen
I 1883 blev både Elisabeth og moderen medlemmer af Dansk Kvindesamfund på Severine Casses anbefaling. Hun blev her den første redaktør af medlemsbladet Kvinden og Samfundet fra 1885-86, hvor hun overlod posten til Kirstine Frederiksen. Hun fik dog posten tilbage i 1890-94. I 1887-89 blev hun ydermere redaktør af foreningens tematiske småskriftserie Gule Hæfter. I første omgang foregik arbejder med Kvinden og Samfundet sammen med Ida Falbe-Hansen og de to kvinder boede sammen fra 1887 og indtil Falbe-Hansens død i 1922.

1887-89 og 1891-92 sad Elisabeth som styrelsesmedlem i Dansk Kvindesamfund, derefter var hun medlem af bestyrelsen for Københavnkredsen. Her var hun formand 1895-97.

Sædelighedsfejden
Ved et lukket møde i Dansk Kvindesamfund i 1887 holdt Elisabeth et foredrag om Nutidens sædelige Lighedskrav. Foredraget, som tog stilling til Sædelighedsfejden, blev foranledning til en indre splittelse i kvindesagsforeningen. Elisabeth gik her i forsvar for samtidens borgerlige og religiøse moral, nemlig førægteskabelig cølibat og monogami. Den faktiske seksuelle praksis og tidens dobbeltmoral gav hende afsæt for at kritisere mænd, som hun mente burde overtage de mere 'rene' kvinders kønsmoral, da den lå på et højere niveau end mænds.

Foredraget blev trykt i Kvinde og Samfundet og blev anledning til et ironisk bombardement fra tidens største litteraturkritiker, Georg Brandes i Politiken. Elisabeth gav igen ved at lægge sag an imod Brandes, men da han havde skrevet sine artikler under mærke blev de Politikens ansvarshavende redaktør Viggo Hørup, der blev idømt en bøde efter retssagen.

Rigsdagen
Gennem sit bekendtskab med rigsdagsmanden Svend Høgsbro, som også var styrelsesmedlem i Dansk Kvindesamfund, blev Elisabeth inspireret til at tage stenografeksamen, hvilket hun gjorde i 1889. Året efter, i 1890, blev hun ansat som Rigsdagens første kvindelige funktionær. Hun blev støttet af Folketingets formand, Sofus Høgsbro, men mødte stor modstand fra Landstingets formand, Otto Liebe. Af denne grund blev et kompromis indgået, og Elisabeth havde som følge heraf ikke adgang til Folketingssalen. Dette forbud ophørte først i 1891. I 1894 blev hun forfremmet til en korrektørstilling, men i 1897 søgte hun om at forlade sit job.

Senere liv
I 1904 stiftede Elisabeth sammen med historikeren Anna Hude og den finskfødte Anna Berendsen Politisk Kvindeforening, der senere fik navnet Københavns Kvindevalgretsforening. Udover dette var hun ikke synderligt synligt i kampen for kvindernes valgret.

Sammen med sin bofælle, Ida Falbe-Hansen, arbejde Elisabeth med oversættelser. F.eks. oversatte og introducerede de den svenske forfatter og senere Nobelpristager Selma Lagerlöfs værker. Dette arbejde fortsatte Elisabeth selv efter Falbe-Hansens død i 1922.

Bibliografi
 Elias Bredsdorff: Den store nordiske krig om seksualmoralen, 1973
 Gyrithe Lemche: Dansk kvindesamfunds historie gennem 40 år, 1912
 Agnete Rasmussen: Dansk Kvindesamfund og sædelighedsfejden 1887, 1972

Eksterne henvisninger

 Elisabeth Grundtvig  i Den Store Danske
 Elisabeth Grundtvig  på kvinfo.dk

Kvinderetsforkæmpere
Elisabeth

Elisabeth Grundtvig


was a town located in Haibara District, Shizuoka Prefecture, Japan. It is notable for its production of Shizuoka green tea.

As of July 1, 2005, the town had an estimated population of 6,236 and a density of 51.76 persons per km². The total area was 120.48 km².

On April 1, 2008, Kawane was merged into the expanded city of Shimada and thus no longer exists as an independent municipality.

Geography
There are a number of surrounding municipalities, including:

Aoi-ku, Shizuoka city
Tenryū-ku, Hamamatsu
Shimada
Fujieda
Kawanehon, Haibara District
Mori, Shuchi District

History
April 1, 1889 - "Shimokawane Village" founded from the merger of three pre-Meiji villages.
January 1, 1955 - Merged part of Ikumi Village in Shida District.
February 26, 1955 - Merged Sasama Village in Shida District.
April 1, 1955 - Shimokawane Village was reclassified as Kawane Town.
April 1, 2008 - Kawane Town was merged into Shimada City.

External links

 Shimada official website

Populated places established in 1889
Populated places disestablished in 2008
2008 disestablishments in Japan
Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Shimada, Shizuoka

Kawane, Shizuoka


«Dafydd y Garreg Wen» (en galés: David de Piedra Blanca) es una tonada tradicional galesa.

David Owen  fue un famoso arpista y compositor que vivió cerca de Porthmadog en Caernarfonshire, Gales durante la primera mitad del siglo XVIII, conocido localmente como Dafydd y Garreg Wen. Y Garreg Wen  (en galés: piedra blanca) era el nombre de la granja cerca de Morfa Bychan, donde vivía.

La tradición narra que Owen, en su lecho de muerte, pidió su arpa y compuso la tonada. Murió a los 29 años y fue sepultado en la iglesia de St Cynhaearn en Ynyscynhaearn cerca de Porthmadog.

La letra fue agregada cerca de cien años después por el poeta John Ceiriog Hughes.

Letra

Referencias

Enlaces externos

Canciones de Gales

Dafydd y Garreg Wen


Constantin Tomașciuc (scris și Tomaszczuk; ) a fost un profesor de drept, care a fost ales deputat în Dieta Bucovinei și în camera deputaților a Consiliului Imperial din Viena în perioada 1871-1889.

Biografie
S-a născut la Cernăuți la 13 martie 1840 într-o familie de religie greco-ortodoxă, mama sa fiind româncă, iar tatăl rutean.

Studii
După școala primară a absolvit la 31 iulie 1857 Obergymnasiumul din Cernăuți. Tot în același an s-a înscris la Universitatea din Lemberg, unde a urmat cursurile de drept, filozofie și istorie. În anul 1861 a absolvit Facultatea de Drept, iar la 16 august 1864 a obținut doctoratul în drept.

Activitatea politică
A fost deputat în Dieta Bucovinei și în camera deputaților a Consiliului Imperial din Viena în perioada 1871-1889.

Activitatea didactică
A fost primul rector al Universității Franz Joseph din Cernăuți. Profesor de drept civil, drept comercial și cambial și de filozofia dreptului.

Note

Bibliografie
 Constantin von Wurzbach, Tomaszczuk, Constantin

Nașteri în 1840
Decese în 1889
Rectori ai Universității din Cernăuți
Deputați în Dieta Bucovinei
Oameni din Cernăuți
Români bucovineni

Constantin Tomașciuc


The North Laramie River is a tributary of the Laramie River,  long, in southeastern Wyoming in the United States.

It rises in the Medicine Bow National Forest in the Laramie Mountains, in northern Albany County. It flows south, then east-northeast and east, emerging from the mountains and joining the Laramie River approximately  north of Wheatland.

See also
List of Wyoming rivers

References

Rivers of Wyoming
Rivers of Albany County, Wyoming

North Laramie River


අවම වශයෙන් දින 30ක්වත් සංස්කරණය නොකළ පරිශීලකයින් අළු පැහැයෙන් සිටී.

මෙම පිටුව අවසන් වරට යාවත්කාලීන කරන ලද්දේ 2023.02.06 දී ය.

ab:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ace:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
af:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
am:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
an:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
arc:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
as:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ast:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
av:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ay:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
az:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ba:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bar:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bat-smg:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bcl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
be-tarask:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
be:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bg:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bh:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bjn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bm:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bpy:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
br:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bs:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
bug:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
cbk-zam:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ce:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ceb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ch:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ckb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
crh:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
cs:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
csb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
cu:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
cv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
cy:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
diq:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
dsb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
dv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
el:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
eml:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
en:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
et:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
eu:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ff:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
fiu-vro:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
fo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
fr:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
frp:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
frr:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
fur:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
fy:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ga:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
gan:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
gd:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
glk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
gn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
got:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
gu:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
gv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
haw:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
he:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
hi:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
hif:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
hsb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
hy:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ia:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
id:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ie:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ig:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ilo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
io:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
is:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
it:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ja:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
jv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ka:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kaa:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kab:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

kk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
km:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
koi:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
krc:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ks:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ksh:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ku:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
kw:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ky:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
la:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lad:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lb:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lbe:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

li:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lij:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lmo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ln:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
lt:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

lv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
map-bms:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mdf:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mg:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mhr:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ml:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mr:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mrj:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ms:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mt:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mwl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
myv:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
mzn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nah:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nap:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nds-nl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nds:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ne:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
new:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
nn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
no:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

oc:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
or:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
os:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pa:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pcd:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pdc:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

pi:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pms:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pnt:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ps:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
pt:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
qu:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
rm:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
rmy:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ru:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

sa:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sah:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sc:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
scn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sd:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
se:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sg:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sh:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sq:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sr:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
srn:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
stq:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
su:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
sw:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
szl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ta:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
te:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tet:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tg:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tl:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tpi:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
tt:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ty:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
udm:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ug:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
uk:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
ur:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
uz:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
vec:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

vls:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
vo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
wa:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
war:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
wo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
wuu:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
xal:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

yi:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
yo:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
za:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
zea:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits
zh-classical:User:Emijrp/List of Wikipedians by number of edits

සංස්කරණ සංඛ්‍යාව අනුව විකිපීඩියානුවෝ


Wang Jingbin (født 9. maj 1995) er en kinesisk fodboldspiller.

Kinas fodboldlandshold

|-
|2017||2||1
|-
!Total||2||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kina

Wang Jingbin


Kızılorda Eyaleti (Kazakça: Қызылорда облысы / Kızılorda oblısı), Kazakistan'da bir eyalettir. İdari merkezi Ak Meçet olarak inşa edilmiş Kızılorda şehridir.

Doğuda Güney Kazakistan Eyaleti, güneyde Özbekistan, kuzeyde Karaganda Eyaleti ve batıda Aktöbe Eyaleti ile komşudur.

Diğer şehirleri arasında Kazalı ve Rus yönetimindeki Baykonur bulunmaktadır.

Kaynakça

Kızılorda (il)


نانسي بيلوسي، رئيسة الكونغرس الأمريكي.

 نانسي عجرم، مغنية لبنانية.
 نانسي زعبلاوي، مغنية سورية.
 نانسي كاريجان، متزلجة أمريكية.
 نانسي (مدينة) فرنسية.

صفحات توضيح أسماء أماكن

نانسي (توضيح)


Daniel James "Gus" Gerard (nacido el  en Uniontown, Pennsylvania) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la ABA y cinco más en la NBA. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante dos temporadas en los Cavaliers de la Universidad de Virginia, en las que promedió 17,9 puntos y 9,3 rebotes por partido. En su última temporada fue incluido en el mejor quinteto de la Atlantic Coast Conference, tras promediar 20,8 puntos por partido.

Estadísticas

Selección nacional
En 1974 fue convocado por la selección de Estados Unidos para disputar el Campeonato del Mundo que se celebró en Puerto Rico, donde consiguieron la medalla de bronce. Gerard promedió 12,7 puntos por partido.

Profesional
Fue elegido en el puesto 19 de la segunda ronda del Draft de la ABA por los Carolina Cougars, que esa temporada se convirtieron en los Spirits of St. Louis. Su primera temporada como profesional no pudo ser mejor, actuando como titular desde el primer momento, y acabando como el tercer mejor anotador del equipo tras Marvin Barnes y Freddie Lewis, promediando 15,7 puntos por partido, a los que añadió 7,8 rebotes. Estas cifras le valieron para ser incluido en el Mejor quinteto de rookies de la ABA.

Al año siguiente fue elegido en la quincuagésima posición del Draft de la NBA de 1975 por Portland Trail Blazers, pero prefirió seguir jugando en la ABA, siendo traspasado esa temporada a los Denver Nuggets. En su nuevo equipo tuvo que conformarse con ser suplente de Bobby Jones, promediando 9,9 puntos y 5,0 rebotes por partido, pero a pesar de ello esa temporada disputó el All-Star Game, ya que ese año se decidió que se enfrentara el vigente campeón, los Nuggets, contra un equipo del resto de la liga. Gererd consiguió 12 puntos y 9 rebotes.

Al año siguiente la ABA se fusionó con la NBA, y los Nuggets comenzaron su andadura en la nueva liga, pero poco después de comenzada la temporada, Gerard fue traspasado a Buffalo Braves junto con Chuck Williams a cambio de Jim Price. en los Braves asumió el papel de suplente del novato Adrian Dantley, promediando esa temporada 5,9 puntos y 2,9 rebotes por partido. Con la temporada 1977-78 ya comenzada, fue traspasado junto con John Shumate y una futura primera ronda del draft a los Detroit Pistons, a cambio de Marvin Barnes y dos rondas menores.

Pero poco después de comenzada la siguiente temporada fue despedido. A los pocos días fichó como agente libre por los Kansas City Kings, pero continuó ocupando puestos del banquillo, promediando ese año 3,8 puntos y 1,7 rebotes por partido. Jugó una temporada más en los Kings, y tras ser despedido, firmó un contrato por diez días con los San Antonio Spurs, donde jugaría sus últimos partidos como profesional.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la selección de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Virginia Cavaliers
Baloncestistas de los Spirits of St. Louis
Baloncestistas de los Denver Nuggets
Baloncestistas de los Buffalo Braves
Baloncestistas de los Detroit Pistons
Baloncestistas de los Kansas City Kings
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Deportistas en los Juegos Panamericanos de 1975

Gus Gerard


Bosna-Hersek, kısa haliyle B&H (BiH / БиХ), resmî adıyla Bosna ve Hersek (Boşnakça, Sırpça, Hırvatça: Bosna i Hercegovina, Sırp Kiril: Босна и Херцеговина), Balkanlar'da 51.197 km² yüz ölçümlü bir ülke. Kuzey, batı ve güneyden Hırvatistan; doğudan Sırbistan, yine güneyden Karadağ ile çevrili olup Adriyatik Denizi'ne Neum şehrinin olduğu yerde yalnızca 20 km'lik limansız bir kıyısı bulunmaktadır. Ülkenin coğrafyası merkez ve güneyde dağlık, kuzeybatıda tepelik, kuzeydoğuda düzlük bir karakter sergiler. Başkent ve en büyük şehir olan Saraybosna, birçok yüksek dağla çevrelenmiştir. Ülkenin çoğunluğunu kaplayan Bosna bölgesinde karasal iklim görülür, bu bölgede yazları sıcak, kışları kar yağışlı ve soğuktur. Ülkenin güney kıyılarındaki daha küçük Hersek bölgesinde ise tipik Akdeniz iklimi görülür. Bosna-Hersek doğal kaynaklar açısından da zengin bir görünüm arz eder.

Bosna-Hersek'te insan yaşamı Üst Paleolitik çağında, kalıcı yerleşim ise Cilalı Taş Devri'ne ait Butmir, Kakanj ve Vučedol kültürleriyle başladı. Hint-Avrupa halklarının ulaşmasının ardından İlirya ve Kelt uygarlıkları bölgeye yerleşti. Kültürel, siyasi ve sosyal açılardan zengin ve karmaşık bir tarihe sahip olan ülkede bugün çoğunluğu oluşturan Güney Slavları'nın yerleşmesi 6 ile 9. yüzyıllar arasına rastlar. 12. yüzyılda kurulmuş Bosna Banlığı'nı takip eden 14. yüzyıl Bosna Krallığı, 1463'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından yıkıldı. Bosna-Hersek 19. yüzyıl sonlarına dek Osmanlı hakimiyetinde kaldı. Osmanlılar bölgeye İslam'ı getirdiler ve ülkenin sosyokültürel yapısını büyük oranda değiştirdiler. 1878'deki Berlin Kongresi uyarınca Bosna Vilayeti fiilen Avusturya-Macaristan hakimiyetine girdi. İki savaş arası dönemde Yugoslavya Krallığı'na katılan Bosna-Hersek, II. Dünya Savaşı'nın ardından yeni kurulan Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'ni oluşturan federe cumhuriyetlerden biri oldu. Yugoslavya'nın dağılmasını takiben 1992'de bağımsızlık ilan eden Bosna-Hersek, yeni kurulan devleti kabul etmeyen Sırp toplumu nedeniyle üç yıl sürecek Bosna Savaşı'na sürüklendi. Savaş 1995'te imzalanan Dayton Antlaşması ile sona erdi. Antlaşmaya göre ülkede barışı uygulayacak Barışı Uygulama Konseyi adı altında uluslararası bir konsey kuruldu. Konsey tarafından kurulan Bosna-Hersek Yüksek Temsilciliği cumhurbaşkanını görevden alma dahil birçok yetkiyle donatıldı. Ayrıca üçlü cumhurbaşkanlığı ile ülkedeki üç etnik grup temsil edilmesi sağlandı.

2013 sayımına 3,531,159 nüfusa sahip olan ülke anayasada kurucu halklar olarak belirtilen ve eşit haklara sahip olan üç etnik gruba ev sahipliği yapmaktadır. Bu gruplar nüfusun %50,11'ini oluşturan Boşnaklar, %30,78'ini oluşturan Sırplar ve %15,43'ünü oluşturan  Hırvatlardır. İngilizcede ve daha birçok dilde etnik kimlik göz önünde tutulmadan tüm Bosna-Hersek halkına Bosnalı denir. Ancak Türkçede tarihten gelen yakınlıktan dolayı Bosnalı denildiğinde Boşnaklar yani Bosnalı Müslümanlar kastedilir. Ayrıca ülkede Bosnalı veya Hersekli olmak da ayrı etnik kimliği vurgulamak için kullanılır. Yahudiler, Çingeneler, Ukraynalılar ve Türkler gibi diğer azınlıklar, anayasada "diğerleri" kategorisinde sınıflandırılır.

Bosna-Hersek çift meclisli bir yasama organı ve üç üyeli Cumhurbaşkanlığı ile yönetilir, ancak merkezî hükûmetin gücü oldukça kısıtlıdır. Ülke iki özerk devletçiğe (entite) bölünmüş durumdadır. Bunlar, Bosna-Hersek Federasyonu ve Sırp Cumhuriyeti'dir. Brçko İlçesi Dayton Antlaşması'yla iki entitenin de dışında bırakılmıştır ve kendisine ait bir yerel yönetimi bulunmaktadır. Bosna-Hersek Federasyonu 10 kantona ayrılmıştır.

Bosna-Hersek gelişmekte olan bir ülkedir ve İnsani Gelişme Endeksi'nde 73. sırada yer almaktadır. Ülke ekonomisi büyük ölçüde sanayi ve tarıma dayalıdır, ancak turizm ve hizmet sektörü son yıllarda önemli ilerleme kaydetmiştir. Bosna-Hersek Birleşmiş Milletler, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı, Avrupa Konseyi, Barış İçin Ortaklık, Orta Avrupa Serbest Ticaret Antlaşması ve Akdeniz İçin Birlik üyesidir. Ülke Avrupa Birliği'ne potansiyel aday statüsündedir, 15 Aralık 2022'de Avrupa Birliği Bosna Hersek'e adaylık statüsüne onay vermiştir. ve Nisan 2010'dan beri NATO'ya adaydır.

Bosna adı
"Bosna" adından ilk kez 958 yılında Bizans İmparatoru VII. Konstantinos'un kaleme aldığı jeopolitik bir kitap olan De Administrando Imperioda bahsedilir.
Bosna adını "Horion Bosona" dan alır. Eski dilde iyi insanların bölgesi anlamına gelir.

Etnik yapı
Dayton Antlaşması sonrasında entitelerin yüz ölçümleri şöyledir:
 Bosna-Hersek Federasyonu: 26.345 km² (%51,46)
 Sırp Cumhuriyeti (RS): 24.840 km² (%48,52)
 Brčko İlçesi: 12 km² (%0,02)

İklim
Bosna-Hersek'te karasal iklim hakimdir. Hava sıcaklıkları, en sıcak aylar olan Temmuz ve Ağustos'ta 30 dereceye kadar çıkarken, en soğuk günler ise, Aralık ve Ocak aylarında yaşanmakta ve sıcaklık -20 dereceye kadar düşmektedir. Genelde 4 mevsim bol yağış alan ülkede en yağışlı ay Haziran (110–115 mm), en kurak ay ise Aralık'tır (40–70 mm). Ülkenin güneybatı kesiminde ve Neretva Vadisinde Akdeniz iklimi görülür. Bu bölgelerde meyve-sebze bahçeleri, üzüm bağları bulunmaktadır. Hayvancılık ise, ülkenin tümünde yapılmaktadır.

Başlıca nehirleri Una, Sana, Drina, Sava, Bosna, Vrbas ve Mostar Köprüsü'nün altından akan Neretva'dır.

Başlıca doğal kaynakları kömür, demir, boksit, manganez, ormanlar, bakır, krom, çinko, kurşun, tuz, barit, asbest, kaolin ve alçıdır.

Ülkedeki ekilebilir toprakların oranı %14, otlak ve meraların oranı %20, orman ve ağaçlık alanların oranı %39, diğer toprakların oranı da %27'dir. Sulanabilen arazi 20 km²'dir.

Eğitim
İlkokul eğitimi 9 yıldır. Lise eğitimi ise 4 yıl. Boşnak, Hırvat ve Sırplar aynı okullarda eğitim almaktadır. Öğretmen yetiştirme pedagoji fakültelerinde gerçekleşmektedir ancak öğretmen lisansı olmadan da öğretmenlik yapılmaktadır.
Bosna-Hersek'te eğitimi, kalitesi açısından iki kısma ayırmalıyız: Yükseköğretim öncesi ve yükseköğretim. İlk ve orta öğretimde sağlam Yugoslavya eğitim sisteminden vazgeçilmemesi; öğrencilerin yükseköğretime tam anlamıyla hazırlanmasını sağlamaktadır. Bosna-Hersek'te üniversite giriş sınavı olamamakla birlikte öğrenciler istedikleri bölümde istedikleri kadar sene uzatarak okuyabilmektedirler.

Bosna-Hersek'in köklü bir yüksek eğitim geçmişi vardır. Ülkede ilk yüksek eğitim kurumu 1531 yılında Gazi Husrev Bey tarafından kurulmuştur. Ülkenin ilk modern üniversitesi 1940 yılında kurulan Saraybosna Üniversitesi'dir. Bugün pek çok devlet okulunun yanı sıra özel üniversiteler de eğitim hizmeti vermektedir. Bosna-Hersek Bilim ve Sanatlar Akademisi bölgenin en önemli sanat okullarından biridir.

Tek Çatı Altında İki Okul

1995 yılında Bosna Savaşı'nın sonlanmasından sonra uygulanmaya konan bu sistemde Bosnalı, Sırp ve Hırvat öğrenciler için, özellikle tarih, edebiyat, dil gibi dersler ayrı müfredat olarak, farklı sınıflarda kendi etnik kökenlerindeki öğretmenler tarafından verilir. Okulun iki farklı girişi ve bölünmüş bir bahçesi bulunur.

Tarih

Akdeniz kıyısındaki diğer şehirler gibi Bosna'da tarih sahnesindeki yerini Roma İmparatorluğu içerisinde almıştır. Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Bosna'nın yönetimi 1200'lü yıllarda bağımsızlığını elde edene kadar çeşitli kereler el değiştirmiştir. Bağımsızlığını 260 yılı aşkın bir süre koruyan Bosna Krallığı, bu süre boyunca Macarlar ve Sırplara karşı topraklarını savunmak zorunda kalmıştır.

1463 yılında Osmanlı idaresi altına geçen Boşnaklar aynı zamanda İslam'ı benimsedi. İslamı kabul etmeyen Boşnakların dini vecibelerini yerine getirmesine izin veren Osmanlı idaresi Bosna topraklarında inşa ettiği yapılar ve camilerle aynı zamanda Boşnakların gelenekleri ile kültürüne de etki etmiştir. 1878 yılına kadar devam edecek olan Osmanlı idaresi altındaki dönemde pek çok Boşnak Osmanlı idaresinde, devlet yönetiminde önemli görevlere getirilmiştir. Zayıflayan Osmanlı İmparatorluğu'nu parçalamaya karar veren müttefiklerin malî sıkıntılar içerisindeki İstanbul'a baskısı sonucu Bosna'daki Osmanlı idaresi savaşılmadan, masa başında son bularak Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun kontrolüne geçmiştir.

1918-1941 yılları arasındaki dönem Yugoslavya Krallığı'nın iç karışıklıkları ve savaşla geçmiştir. 1941-1945 yılları arasındaki II. Dünya Savaşı sırasında Naziler Yugoslavya'yı işgal ederek Slovenya'yı Almanya'ya, Hırvatistan'ı İtalya'ya ve Makedonya'yı Bulgaristan'a bağlayarak özellikle Yahudi ve Çingenelere karşı bir etnik temizlik hareketine girişerek toplama kamplarında binlerce insanı öldürmüşlerdir.

1945-1990 yılları arasındaki soğuk savaş döneminin 35 yıllı Tito'nın liderliği altında geçti. Bu dönemde Bosna-Hersek'in sınırları 1918 öncesi döndü ve Boşnaklar kültürel kimliklerine yeniden kavuştular. Batı'nın desteği ile Yugoslavya'da savaşın izleri çabuk silindi. Batılı ülkeler Yugoslavya'yı sadece ekonomik değil aynı zamanda askeri ve siyasi alanda da destekledi. 1970'li yıllarda Sovyet müdahalesi riski ile karşılaşıldığında Amerika Birleşik Devletleri Yugoslavya'yı savunmak için nükleer güce başvurabileceğini açıkladı. Soğuk Savaş'ın son bulması ve sona eren komünist rejimle birlikte parçalanan Sovyetler Birliği'nden Yugoslavya da etkilendi.

1986-1992 yılları arasında yaşanan kanlı iç savaşların sonrasında Yugoslavya parçalandı. Aşırı milliyetçi Slobodan Miloşeviç ve onun desteklediği militanlarca Büyük Sırbistan'ı kurma hayalleri ile sistematik bir katliam gerçekleştirildi. Bu dönemde 100.000'in üzerinde Boşnak yaşamını kaybetti. Sırpların başta Saraybosna olmak üzere kuşatma altında tuttuğu şehirleri bombalamasına, sniper ateşi ile masum sivilleri öldürmesine, başta aydınlar olmak üzere seçilmiş kişilerin toplama kamplarında öldürülmesi ile gerçekleştirilen etnik temizlik hareketine batılı ülkeler; uzun süre gereken tepkiyi göstermeyerek soykırıma seyirci kaldı.

Şubat 1992'de bağımsızlığını ilan eden Bosna-Hersek 7 Nisan 1992'de ABD ve diğer batılı ülkelerce tanındı ve 22 Mayıs 1992'de Birleşmiş Milletler'e yaptığı üyelik başvurusu kabul edildi.

Bosna Savaşı 1992 yılının ilkbaharında başladı. Bosna'nın kuzeyini hedef alan saldırıların amacı bu bölgelerden Boşnak ve Hırvatları uzaklaştırarak Sırp devletini kurmaktı. Sırpların bu saldırıları bölgedeki diğer etnik gruplar için tam bir felakete dönüştü. Kuşatma altındaki şehirler ve mülteci kamplarında pek çoğu öldürüldü ve işkenceye uğradı.

Savaşın ilk aylarında askeri olmayan doğudaki pek çok Boşnak şehri Sırpların saldırıları sonucu kolayca düştü. Ancak şehri çeviren tepelerinde yardımıyla Srebrenitsa saldırılara karşı kendisini başarıyla savundu.

1993'te Birleşmiş Milletler altı yerleşim birimini "güvenli bölge" ilan etti; Srebrenitsa da bunlardan birisiydi. Amaç sınırları korunabilir hale getirerek barış için görüşülebilir bir zemin oluşturmaktı.

Mayıs 1995'te Sırplar Saraybosna'daki kuşatmayı şiddetlendirdi ve Nato Sırplara karşı hava saldırısı düzenlendi. Buna misilleme olarak Sırplar, altı güvenli bölgeyi bombalayarak 300 Birleşmiş Milletler askerini rehin aldı. Sırpların şehre yaklaşması üzerine, Srebrenitsa'daki Boşnaklar, Hollandalı askerlerin kendilerini savunmasını istemiştir. Buna rağmen red cevabı aldıklarında, güvenli bölge olduğu için şehre girilirken ellerinden alınan silahların teslimi ve şehrin bizzat Boşnaklar tarafından savunulması yönündeki taleplerini ilettikleri halde, Boşnaklar silahsız ve yalnız bırakılmışlardır. Temmuz 1995'te general Mladic komutasındaki Sırp güçleri Srebrenitsa'daki Hollandalı Birleşmiş Milletler güçleriyle anlaşarak şehri hedef aldı. Yaklaşık 25.000 Boşnak Sırp tehdidi üzerine şehri terk ederek bir başka güvenli bölge olan Potocari'ye ulaştı. Sırplar Srebsenitsa'ya geldiğinde Hollandalı Birleşmiş Milletler gücü komutanı, Sırpları engellemek yerine onlara katliam konusunda yardımcı oldu. Hollandalı birliklerin komutanı, Sırp general Mladic ile karşılıklı olarak kadeh bile kaldırmıştır. Hollandalı birlikler hiç müdahale bulunmamış, hatta soykırımın düzgün bir şekilde gerçekleştirilmesi için katliama yardımcı bile olmuşlardır. Kadın ve çocuklar ayrıldıktan sonra askerlik çağına gelmiş olan erkekler otobüslere bindirilip kampın yakınında kurşuna dizilerek öldürülmüştür. II. Dünya Savaşı'ndan sonraki bu en büyük soykırımda 10-15 bin Boşnak'ın katledildiği iddia edilmektedir. Kızılhaç yetkilileri bu olaylar sırasında 7.500-8.000 kişinin kaybolduğunu bildirmiştir. Olayın en ilginç tarafı ise, bu olaydan utanması gereken Hollandalı birlikler, memleketlerine döndüklerinde Hollanda hükûmeti tarafından "madalya" ile ödüllendirilmişlerdir.

Srebrenitsa Katliamı'nın ardından o güne kadar olaylara kayıtsız kalan batı kamuoyunda Sırplara karşı baskılar arttı ve 1995 yılı sonlarında savaş son buldu.

 M.Ö. 1. yüzyıl	: Romalıların bugünkü B-H toprakları üzerinde hakimiyet kurması.
 476		: Roma İmparatorluğu'nun yıkılması ve bölgenin Ostrogotların ve daha sonra Bizans'ın eline geçmesi.
 650		: Hırvat ve Sırpların ve başka slavların Balkanlara göç etmeleri (Bazı kaynaklar Hırvat ve Sırpların bugünkü İran'dan Balkanlara göç ettiklerini iddia etmektedir).
 1102		: Bölgenin Macar hakimiyetine geçmesi.
 1167-1180	: Bölgenin tekrar Bizans'ın kontrolüne geçmesi.
 1180-1204	: Ban Kulin'in hakimiyeti.
 1322-1353	: Ban Stephen Kotromanic'in egemenliği.
 1353-1391	: Kral Stephen Tvrtko'nun egemenliği.
 1366		: Osmanlıların Balkanlardaki ilk kazanımları.
 1382-1386	: Osmanlıların Bulgaristan, Arnavutluk ve Sırbistan'da toprak kazanımları.
 1389		: Kosova Meydan Savaşı.
 1463		: Bosna'nın Fatih Sultan Mehmed tarafından fethedilerek Rumeli Eyaletine bağlı bir sancak statüsüyle Osmanlı İmparatorluğu'na katılması.
 1483		: Osmanlıların Hersek'i fethi.
 1492		: Engizisyon zulmünden kaçan Yahudilerin Balkanlara ve özellikle Bosna'ya yerleşmeleri.
 1583		: Bosna'nın eyalet statüsü kazanması.
 1699		: Karlofça Antlaşması (Habsburg İmparatorluğu'nun Macaristan'ı ele geçirmesi).
 1789		: Fransız ihtilali ve Avrupa'da milliyetçilik akımlarının güçlenmesi.
 1804		: Sırp soylularının Osmanlı yönetimine karşı ayaklanması.
 1807		: Sırp özerkliğinin kabulü.
 1812		: Osmanlı yönetiminin Sırbistan üzerinde tekrar hakimiyet sağlaması.
 1875		: Bosna'da dinî çekişmelerin başlaması.
 1878		: 93 Harbi (1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı)'nı takiben yapılan Berlin Antlaşması (1878)hükümleri uyarınca Bosna'nın Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yönetimine bırakılması.
 1908		: Bosna'nın Avusturya-Macaristan İmparatorluğu tarafından ilhâkı.
 1912-1913	: Balkan savaşları.
 1914		: Avusturya-Macaristan İmparatorluğu veliaht prensi Franz Ferdinand ve eşinin Saraybosna (Saraybosna)'da Gavrilo Princip adlı bir Sırp milliyetçisi tarafından öldürülmesi ve I. Dünya Savaşı'nın başlaması.
 1918		: Bosna'nın I. Dünya Savaşı sonrası kurulan Sırp-Hırvat-Sloven Krallığı'nın bir parçası olması.
 1921		: Kral Alexander'ın iktidarı ve ülke adının Yugoslavya (Güney Slavların Ülkesi) olarak değiştirilmesi.
 1929		: Yugoslavya'da çok partili demokrasiye geçme çabaları, ancak başarılı olunamaması.
 1941		: Bosna'nın Almanya tarafından ilan edilen "Hırvatistan Bağımsız Devleti"nin yönetimi altına girmesi. Almanya'nın kontrolü altındaki Hırvat milliyetçisi Ustaşaların yönetimi ele geçirmesi. Partizan ve Çetniklerin (Sırp milliyetçisi) Almanya'ya ve Ustaşa yönetimine karşı direniş başlatmaları.
 1945		: Josip Broz Tito'nun yeni Yugoslavya'yı kurması, II. Dünya Savaşı'nın sonu.
 1948		: Tito ve Stalin arasındaki anlaşmazlık neticesinde Yugoslavya'nın Kominform'dan ihraç edilmesi.
 1974		: YFSC'de Müslümanlara etnik statü tanınması.
 1980		: Tito'nun ölümü.
 1990		: Slobodan Miloşeviç'in Sırbistan Cumhurbaşkanlığı'na seçilmesi. Milliyetçi Sırp hareketlerinin ateşlenmesi.
 1991		: Slovenya ve Hırvatistan'ın Yugoslavya'dan ayrılması, Belgrad tarafından kontrol edilen Yugoslav Ordusu'nun bu ülkelere saldırması.Birleşmiş Milletler' in eski Yugoslavya'ya silah ambargosu uygulaması.
 1992		: Referandum akabinde Bosna-Hersek'in bağımsızlık ilan etmesi, buna karşılık Bosnalı Sırpların da Republika Srpska'yı ilanı, ülke içi çatışmaların başlaması. BM'nin Hırvatistan'daki çatışmaların Bosna-Hersek'e yayılmasını önlemek amacıyla UNPROFOR Karargahı'nı Saraybosna'ya yerleştirmesi. Sırp-H
 1993		: B-H'in etnik temeller çerçevesinde kantonlara ayrılmasını öngören Vance-Owen planı nın Bosnalı Sırplar tarafından reddedilmesi. Boşnaklar ve Hırvatlar arasında çatışmaların başlaması. NATO uçaklarının BM'nin uçuş yasağını uygulamaya koyması. BM Güvenlik Konseyi'nin Boşnaklar için 6 güvenlikli bölge ilan etmesi.
 1994		: Hırvatlar ve Boşnakların, aralarındaki çatışmaları sona erdiren anlaşmayı imzalamaları. NATO'nun Bosnalı Sırplara geri çekilmeleri hususunda ültimatomu. 50 uçağın katılımı ile NATO'nun Bosna Sırp Yönetimi'nin askeri havaalanlarını bombalaması.
 1995		: BM Güvenlik Konseyi'nin Boşnaklar için 6 güvenlikli bölgesinden biri olan Srebrenitsa'da Bosna Sırp Yönetimi'nin askerleri tarafından kadın, erkek, çocuk ayırt edilmeksizin yapılan katliam. (Srebrenitsa Katliamı'nın ardından birbirine karışıp tanınmayacak hale gelen binlerce cesetten bulunabilen ceset sayısı 8.372'dir. Bu katliam Avrupa'nın gördüğü gelmiş geçmiş en büyük toplu katliam olma özelliğini taşır.
 1995		: Boşnak ve Hırvat güçlerinin Sırpların kontrolündeki Orta ve Batı Bosna'da ilerlemeleri. NATO'nun artan hava saldırıları sonucu tarafların ateşkesi kabulü.
 1995 : 14 Aralık: Paris'te "Dayton Barış Antlaşması"nın imzalanması ve Bosna-Hersek Devletinin kurulması. BM Güvenlik Konseyi'nin barış gücü faaliyetlerini NATO'ya devretmesi. Dayton Barış Antlaşması'nın askeri yönlerini uygulamak amacıyla NATO liderliğinde 60.000 kişilik IFOR'un (Implementation Force) ülkeye yerleştirilmesi.
 1996		: IFOR'un yerini daha az personele sahip SFOR'un (Stabilization Force, hâlen 17.700 kişi) alması. Dayton Barış Antlaşması'nın sivil yönlerini uygulamakla yükümlü Yüksek Temsilcilik Ofisi 'nin (OHR-Office of High Representative) faaliyete geçmesi. Bosna-Hersek'in ilk üçlü Başkanlık Konseyi üyelerinin seçimle göreve gelmesi: Aliya İzzetbegoviç (Boşnak üye), Kresimir Zubak (Hırvat üye), Momcilo krajisnik (Sırp üye).
 1997		: 4 Şubat: Statüsü Dayton Barış Antlaşması'yla düzenlenmemiş olan ihtilaflı Brcko Bölgesi'nin uluslararası yönetime devredilmesi.
 1998		: 22 Haziran: Bosna-Hersek'in para birimi Konvertibl Mark (KM)'ın yürürlüğe girmesi.
 2001		: Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından aranan sanıklardan, Slobodan Miloseviç'in, Bosna-Hersek, Kosova ve Hırvatistan'daki suçlarla ilgili olarak yargılanmak üzere, Mahkemeye teslim edilmesi.

Siyasi yapı

Bosna-Hersek, iki entite ve Brcko bölgesinden oluşmaktadır:

 Toprakların %51'ine sahip Hırvat ve Boşnaklardan oluşan Bosna-Hersek Federasyonu,
 Toprakların %49'una sahip Sırplardan oluşan Sırp Cumhuriyeti.

Bosna-Hersek Devletinin yapısı 1992-1995 yılları arasında cereyan eden iç savaşı sona erdiren Dayton Barış Antlaşmasıyla (DBA) belirlenmiş olup ülke Bosna-Hersek Federasyonu (Federasyon da kendi içinde 10 Kantona ayrılmıştır) ve Sırp Cumhuriyeti (Republika Srpska-RS) olarak iki birime (entiteye) ve bir küçük özerk bölgeye (Brcko) bölünmüştür.

Her birimin siyasi ve ekonomik yapılanması birbirinden farklıdır. Bosna-Hersek, Hırvatistan ve Yugoslavya'nın yanı sıra, AB, Fransa, Federal Almanya, Rusya, İngiltere ve ABD temsilcilerinin de gözlemci olarak imzaladıkları Dayton Barış Antlaşması bir ana metin ile 11 ekten oluşmakta ve sivil ve askeri alanlarda düzenlemeler içermektedir. Anlaşmanın askeri yönlerinin uygulanması ilk bir yıllık süre için IFOR (Implementation Force) adı altında NATO liderliğinde, bazı NATO dışı ülkelerin de katılımıyla oluşturulan yaklaşık 60.000 kişilik kuvvetin sorumluluğuna verilmiştir.

Bir yıllık görev süresi 20 Aralık 1996'da biten bu kuvvetin yerini daha az personele sahip SFOR (Stabilization Force) almıştır. Türkiye her iki kuvvete de Zenica'da konuşlanmış bulunan bir Tugay ile katılmıştır. 2001 yılı sonu itibarıyla SFOR'daki asker sayısı 17.700'e, Türk Tugayı ise Tabur düzeyine indirilmiştir.

8-9 Aralık 1995 tarihlerinde Londra'da düzenlenen Barışı Uygulama Konferansı'nda Dayton Barış Antlaşması'nın imzalanmasıyla Uluslararası Eski Yugoslavya Konferansı'nın (ICFY) başlıca hedeflerine ulaşılmış olduğu ve barışın uygulanmasından sorumlu olacak yeni bir yapıya ihtiyaç duyulduğu tespit edilerek, ICFY'nin yerini almak üzere Londra Konferansı'na katılan tüm devletlerin, Uluslararası Örgütlerin ve Kuruluşların katılımıyla bir Barışı Uygulama Konseyi'nin (Peace Implementation Council-PIC) kuruluşuna karar verilmiş, Konseye siyasi yönlendirmede bulunmak üzere de bir Yönlendirme Kurulu (Steering Board-SB) kurulmuş ve üyeleri belirlenmiştir. Türkiye Yönlendirme Kurulu'nda İslam Konferansı Örgütü'nü temsilen yer almaktadır.

Anlaşmanın sivil yönlerinin uygulanması "Yüksek Temsilcilik"in (Office of the High Representative) sorumluluğundadır. Yüksek Temsilcilik görevini hâlen İngiliz Liberal Demokrat Partinin eski lideri Paddy Ashdown, yardımcılıklarını ise Amerikalı Ralph Johnson ve Alman Matthias Sonn yürütmektedir. Saraybosna'daki Yüksek Temsilcilik Ofisi'nde Türkiye'den de Dışişleri Bakanlığı ve Emniyet Genel Müdürlüğü mensubu görev yapmaktadır. Ayrıca Birleşmiş Milletler Uluslararası Polis Görev Gücü - United Nations International Police Task Force - UNIPTF- bünyesinde Türk Polis gücü başkanlığında Türkiye İçişleri Bakanlığı,Jandarma Genel Komutanlığı ve Emniyet Genel Müdürlüğü'nden personel görev yapmaktadır. Söz konusu görevde değişik tarihlerde Emniyet Müdürlerinden Ömer Gürülkan, Metin Meydan UNIPTF- Türk Grubu Başkanı olarak görev yapmışlardır.

Demografi

Din

Bosna Hersek dini açıdan çeşitlilik gösteren bir ülkedir. 2013 nüfus sayımına göre, Müslümanlar nüfusun %50,7'sini oluştururken, Ortodoks Hıristiyanlar %30,7, Katolik Hıristiyanlar %15,2, %1,2 diğer ve %1,1 ateist veya agnostik, geri kalanı ise beyan etmemiş veya soruyu yanıtlamamıştır. 2012 yılında yapılan bir anket, Bosna'daki Müslümanların %54'ünün mezhepsiz, %38'inin ise Sünnilik mezhebine mensup olduğunu ortaya koymuştur.

Kültür
 Ayvaz Dede Şenlikleri
 Đurđevdan

Ayrıca bakınız
 Bosna-Hersek Cumhuriyeti
 Bosna Savaşı
 Bosna-Hersek'in erken tarihi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bosna-Hersek hükûmeti resmî web sitesi
 Bosna-Hersek Cumhurbaşkanlığı resmî web sitesi
 Bosna-Hersek Turizm Ofisi resmî web sitesi
 Bosna-Hersek ile İlgili Arşiv Belgeleri (1516-1919)

Balkanlar
Avrupa ülkeleri
Federal cumhuriyetler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Boşnakça konuşan bölgeler ve ülkeler
Hırvatça konuşan bölgeler ve ülkeler
Sırpça konuşan bölgeler ve ülkeler
Slav ülke ve bölgeler
Güneydoğu Avrupa
Cumhuriyetler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Balkan ülkeleri
Güneydoğu Avrupa ülkeleri
1992'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Güney Avrupa ülkeleri

Bosna-Hersek


Idzinga (auch: Itzinga, Itsenga) ist der Name einer der ältesten, heute ausgestorbenen ostfriesischen Häuptlingsfamilien.
Abzugrenzen davon sind die in den Niederlanden, das heißt in den heutigen Provinzen Friesland und Groningen, vorkommenden Familien Idsinga und Tjaerda van Idsinga.

Geschichte
Die Idzinga stammen aus Norden und hatten ihren Sitz auf der Idzingaburg in Lintel (zwischen dem heutigen Norden und Norddeich gelegen) und auf einer Burg am Norder Markt.

Der älteste bekannte Träger dieses Namens war Hicco Ytzinga, urkundlich genannt 1278 unter den "advocati et iudices terre Nordensis universis" und 1277 als Consul (friesisch: Redjeve) des Norderlandes.

Im Jahre 1337 trat Poppo Ytzinga unter den "consulibus et advocatis terrae Nordensis" in Erscheinung. 1340 siegelte wiederum ein Hicko Itzinga, welcher, wenn man den friesischen Namensregeln folgt, höchstwahrscheinlich ein Enkel des o. g. Hicco war, mit "S. ADVOCATORV(M) ET CONSULUM TERRE NORDE". Hicko führte das erste nachweisbare Wappen der Idzinga, einen nach heraldisch links auffliegenden Adler. Er heiratete wohl eine Dyurled, mit der er den Sohn Evenardus und die Tochter Idze hatte. Idze heiratete Eger, den Sohn des Häuptlings  Hero Eylwerdessen (Olde Hero) von Dornum und wurde damit zur Ahnherrin der Häuptlingsfamilie der Kankena von Dornum.

Evenardus Ytzengha erschien 1367 zusammen mit Martin Zyertza (Cirksena) und Hylo Attana (Attena) als "advocati terre Nordensis". Noch im selben Jahr 1367 nannten sich dieselben drei allerdings bereits "advocati et capitales terre Nordensis", womit sie ihren Aufstieg zu Häuptlingen (capitales) beurkundeten. Evenardus fiel im Jahr 1372 und hinterließ lediglich eine Erbtochter Djudelt (auch Diudleta, Djurled, Djulke oder Dudelef geschrieben), benannt nach ihrer Großmutter.

Djudelt Itzingha heiratete Liuward Abdena, Drost von Emden, der den Namen seiner Frau annahm und mit "S: LINWARDI ITZINGHA" siegelte. Im Siegelbild sind unter dem Abbild des Heiligen Liudger zwei Wappenschilde zu sehen, die beide einen Löwen zeigen, wobei der erste den Abdena von Emden, die dieses Wappen nachweislich führten und der zweite den Idzinga zuzuordnen ist, woraus geschlossen werden kann, dass Djudelts Vater Evenardus einen Löwen im Wappen geführt haben muss.

Liuwards Nachfolge als Häuptling zu Norden trat sein Sohn Evenard an, der als letzter männlicher Idzinga 1414 zu Farmsum im Gefecht mit den Groningern fiel. Aus seiner Ehe mit Sibbe Allena, der Tochter des Häuptlings zu Osterhusen, Folkmar Allena, ging die Erbtochter Hima Idzinga hervor, welche Udo Fockena, den Sohn Focko Ukenas, heiratete. Auf einer Goldmünze, die Udo zwischen 1427 und 1430 prägen ließ, sieht man in einem Dreipass den Ukena'schen Löwen, begleitet in den drei Ecken von je einem Wappenschild, welches ein Spornrad zeigt. Bei dem Spornrad muss es sich um Himas Wappen handeln, das sie von ihrem Vater Evenard geerbt hatte. Diese drei Spornräder fanden später Eingang in das Wappen der Stadt Norden. Udo fiel 1433 bei Bargebur und Hima starb kinderlos 1439 im Kloster Marienthal. Damit endete die Geschichte der Familie Idzinga.

Die Überlieferung schreibt den Idzinga ein Familienwappen zu: In Blau drei goldene Spornräder (2:1); allerdings existiert kein Beleg dafür, dass ein solches Wappen je von einem Idzinga geführt wurde.

Inwieweit der 1387 in  Upgant urkundlich genannte Enrico Ytsinga in diese Verwandtschaft gehört, muss genauso offenbleiben, wie bei den im sechzehnten Jahrhundert ebenfalls zu Upgant wohnhaften Itzen bzw. Ytz.

Einzelnachweise

Familienname
Ostfriesisches Häuptlingsgeschlecht

Idzinga


Daniela Jansen geborene Bloscheck (* 23. September 1977 in Dortmund) ist eine deutsche Politologin und nordrhein-westfälische Landespolitikerin (SPD). Sie war von 2012 bis 2017 gewählte Abgeordnete im Landtag von Nordrhein-Westfalen.

Biografie
Daniela Jansen studierte nach dem Abitur Soziologie, Politikwissenschaften und Medienwissenschaft an der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf mit Bachelor-Abschluss. Ein Magisterstudium der Politischen Wissenschaft, Soziologie und Wirtschafts- und Sozialgeschichte an der RWTH Aachen (Abschluss 2005) schloss sich an.

Für eineinhalb Jahre war sie dann wissenschaftliche Mitarbeiterin des Landtagsabgeordneten Karl Schultheis. Zuletzt war sie bei der Regionalagentur Aachen als Projektmanagerin tätig.

Daniela Jansen ist verheiratet mit Björn Jansen (SPD), der von 2009 bis 2015 amtierender Bürgermeister der Stadt Aachen war.

Politik

Kommunalpolitikerin
Im Rat der Stadt Aachen war Jansen von 2008 bis 2012 sachkundige Bürgerin im Betriebsausschuss Kultur.

Seit 2014 gehört sie in der Städteregion Aachen dem Ausschuss für Soziales, Gesundheit, SeniorInnen und demographischen Wandel an.

Sie war eine von sechs Kandidaten zur vorgezogenen Wahl am 4. November 2018 für die Städteregionsrätin der Städteregion Aachen. Bei der Stichwahl am 18. November 2018 unterlag sie mit 47,41 Prozent dem CDU-Kandidaten Tim Grüttemeier.

Landtagsabgeordnete
Bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 errang Jansen ein Direktmandat im Landtagswahlkreis Aachen II. Bei der Landtagswahl 2017 unterlag sie ihrem Wahlkreis-Konkurrenten und gleichzeitigen CDU-Spitzenkandidaten Armin Laschet und schied aus dem Landtag aus.

Trivia
Seit dem Start des Hochschulradios Aachen 2006 ist Daniela Jansen dessen Station-Voice.

Weblinks

 Website von Daniela Jansen

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Aachen)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1977
Frau

Daniela Jansen


නිව්ටන්ගෙ ඩෙවන නියමය මගින් බාහිර අසන්තුලිත බලයට ප්‍රමානත්මක වටිනාකමක් ලබා ඩෙ.එය ගම්යතාව වෙනස් වීමෙ සීඝ්‍රතවයි.ගම්යතාව වෙනස වීමෙ සීඝ්‍රතාව වැඩි වන විට බලය වැඩිවෙ.

ගම්‍යතාව (p)
  චලිත වන වස්තුවක, ස්කන්ඩයෙත් ප්‍රවෙගයෙත් ගුණිතය ගම්‍යතාවයි.

                                                      P = MV වෙ.                                    P   = ගම්යතාව
                                                                                M  =  ස්කන්ඩය
                                                                                V   = ප්‍රවෙගය
  ගම්යතාවෙ මාන :- MLT-1
  ගන්යතාවෙ ඒකක :- kg m s-1
   ස්කන්ඩය වන වස්තුවක් මත නියත බලයක් ක්‍රියා කිරීම මගින් කලයක් තුල එහි ප්‍රවෙගය සිට ඩක්වා වඩිවෙනම්
                               ආරම්භක ගම්යතාව  =   m*u
                                  අවසාන ගම්යතාව  =   m*v
                                      ගම්යතා වෙනස  =   m*v - m*u
             ගම්යතා වෙනස් වීමෙ සීග්‍රතාවය  =  [m(v-u)] / t
                                                  (v-u) / t   =  a
             ගම්යතා වෙනස් වීමෙ සීග්‍රතාවය  =  ma
         නිව්ටන්ගෙ 2 වන නියමයට අනුව F = ma          වෙ.

                                                                                HASHAN KALHARA
                                                                                T.P.072 402 275 7

නිව්ටන්ගෙ 2 නියමය ගනිතමය ස්වභාවය


Slade Professor of Fine Art (dt. Slade-Professur der Schönen Künste) ist ein in englischer und amerikanischer Tradition nach einem Stifter benannter Lehrstuhl und Titel der älteren Professuren für Kunst an den Universitäten von Cambridge, Oxford und London.

Sie sind das Erbe des Philanthropen Felix Slade und wurden an dessen erstem Todestag 1869 gegründet. Mit dieser Gründung verbunden war die Errichtung der Slade School of Fine Art in London, dessen jeweiliger Präsident diese Slade-Professur innehat. Die Slade-Professur in Oxford ist eine Gastprofessur am All Souls College, die mit einem verpflichtenden Lehrauftrag ausgestattet ist.

Inhaber der Professur

University College, London

University of Cambridge

University of Oxford

Einzelnachweise

Weblinks
 Homepage der University of Oxford

University of Cambridge
University of London
Universität Oxford

Slade Professor of Fine Art


Linda Trinkaus Zagzebski (nascida em 1946) é uma filósofa norte-americana. Ela é a professora de pesquisa George Lynn Cross, bem como a cátedra de Filosofia da Religião e Ética do Kingfisher College, na Universidade de Oklahoma. Ela escreve nas áreas de epistemologia, filosofia da religião e teoria da virtude. Ela foi (2015–2016) presidente da Divisão Central da American Philosophical Association e deu as Gifford Lectures na Universidade de St. Andrews no outono de 2015. Ela é ex-presidente da American Catholic Philosophical Association e ex-presidente da Sociedade de Filósofos Cristãos.

Publicações selecionadas

 Virtue Epistemology: Essays on Epistemic Virtue and Responsibility.  Editado com Fairweather, Abrol. New York: Oxford University Press. 2001. .
 Intellectual Virtue: Perspectives from Ethics and Epistemology. Editado com DePaul, Michael. Oxford: Clarendon Press. 2003. . .

Filosofia

Linda Trinkaus Zagzebski


El parque nacional de Chatkal se encuentra en la provincia de Taskent, en Uzbekistán. Comprende alrededor de  de estepas de montaña, bosques de montaña, prados alpinos, valles y bosques de llanura inundables. Una reserva natural del estado se estableció aquí en 1947, y fue designado como Reserva de la Biosfera de la UNESCO en 1978.

Véase también
Geografía de Uzbekistán

Referencias

Chatkal
Provincia de Taskent
Reservas de la biosfera de Asia
Áreas protegidas establecidas en 1947
Uzbekistán en 1947

Parque nacional de Chatkal


5369 Virgiugum este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5369 Virgiugum este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Zimmerwald de Paul Wild. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 4,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

5369 Virgiugum


Santer - en dreng fra Sri Lanka 1. Santer får en drage er en dansk dokumentarfilm fra 1980 instrueret af Leif Jappe.

Handling
Bedstefar bygger en drage til Santer. På flodbredden leger Santer med sin drage. Dragen flyver fra ham og lander i junglen. Da han finder dragen, bliver han overrasket af en cobraslange og kan ikke få fat på sin drage. Santer kommer for sent hjem, bliver skældt ud og kommer på hovedet i seng. Næste dag opsøger han en slangetæmmer. Slangetæmmeren fanger slangen, og Santer får fat på sin drage. Bedstefar bliver glad, da han ser ham komme tilbage med dragen. Egnet til børn fra 4 år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1980