Estonya ya da resmi adıyla Estonya Cumhuriyeti (), Kuzey Avrupa'da bulunan bir Baltık devletidir. Kuzeyinde Finlandiya Körfezi ve Finlandiya, güneyinde Letonya, batısında Baltık Denizi ve İsveç, doğusunda Peipus Gölü ve Rusya bulunmaktadır. Başkenti ve en büyük şehri Tallinn'dir. Estonya toprakları anakara ve Baltık Denizi'ndeki 2.222 adadan oluşur. Nemli karasal iklim görülür. Ülke nüfusunun büyük çoğunluğunu bir Fin halkı olan Estonlar oluşturmaktadır. Ülkenin resmî dili, Finceden sonra dünyanın en çok konuşulan ikinci Baltık-Fin dili olan Estoncadır. Yapılan araştırmalara göre Estonya, Avrupa'nın; komşusu Finlandiya'dan sonra en temiz ikinci ülkesi, yaşam kalitesi en yüksek dokuzuncu ülkesi, en güvenli beşinci ülkesidir.

Estonya topraklarındaki ilk insan yerleşimleri en az MÖ 6500'e dayanır. Alman, Danimarka, İsveç ve Rus egemenliği altında kaldıktan sonra ülke Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru bir millî uyanış yaşamış ve 24 Şubat 1918'de Ruslardan bağımsızlığını kazanmıştır. İkinci Dünya Savaşı sırasında, 1940 yılında Estonya Sovyetler Birliği tarafından işgal edilmiş, bundan bir yıl sonra Nazi Almanyası'nın işgaline uğramış, 1944 yılında yine Sovyetler Birliği tarafından işgal edilmiştir. Yaklaşık 50 yıl boyunca kanundışı olarak Sovyet işgali altında kalmıştır. Estonya tam bağımsızlığını 20 Ağustos 1991 yılında kazanmıştır. Bağımsızlığın ilan edilmesinden bu yana Estonya üniter parlamenter cumhuriyet yapısını korumaktadır. Nüfusu  olan Estonya, Avrupa Birliği'nin, Euro Bölgesi'nin, NATO'nun, OECD'nin ve Schengen Bölgesi'nin en az nüfuslu ülkelerinden biridir. Tam bağımsızlığını elde ettikten sonra bir teknoloji devrimi gerçekleştirerek dijital dönüşümün dünyada en etkili uygulandığı ve devlet hizmetlerinin %99'unun e-Devlet aracılığıyla verildiği Estonya, teknolojik yatırımlar için gözde bir ülke konumuna gelmiştir. NATO'nun Siber Savunma Komutanlığı, Estonya'nın başkenti Tallinn'de faaliyetlerini sürdürmektedir.

Tarihi

Estonya'nın bilinen en eski yerleşim yeri Pärnu Nehri kıyısındaki Pulli yerleşim yeridir. 11,000 yıl öncesinde insanların yaşamış olduğu düşünülmektedir.

Tunç Çağı Estonya'da MÖ 1800'lü yıllarda başlamıştır ve bu dönemde yüksek tepelerin üzerinde korunaklı yerleşim yerleri inşa edilmiştir. Avcılık-balıkçılık-toplayıcılığa dayalı yaşamdan tarım toplumuna geçiş MÖ 1000 yılı civarında başlamış, MÖ 500 civarında, Demir Çağı'na gelindiğinde tarım toplumu tam olarak kendini gerçekleştirmiştir. Demir Çağı'nın ortalarında savaşa dayalı bir yaşam biçimi ortaya çıkmıştır.
Birçok İskandinav destanı Estonyalılarla karşılaşmadan söz eder. Bunlar arasındaki en önemli olay Estonyalıların İsveç kralı İngvar'ı öldürmesidir. 1030 yılında I. Yaroslav Estonyalıları mağlup etmiştir. 11. yüzyılda Estonyalılar çevre adalara ve İsveç'e deniz seferleri düzenlemişlerdir.

Estonya'nın pagan dini uygulamalarına dair çok az şey bilinmektedir. Ruhsal ayinlerin şamanlar tarafından yönetildiği, kutsal koruluklarda, özellikle meşe ağaçlarının bulunduğu yerlerde ibadet ettikleri bilinmektedir.

Estonya 1227'de Almanların Kılıç Kardeşliği ve Danimarkalılar tarafından fethedilmesiyle Hristiyanlaştırılmıştır. Estonya; tarihin değişik dönemlerinde Danimarka, İsveç, Polonya ve Rusya egemenliği altına girmiştir.

1700 yılında Büyük Kuzey Savaşı başlamış ve on yıl içinde Estonya'nın tamamı Rus İmparatorluğu tarafından fethedilmiştir. 19. yüzyılda aktif bir milliyetçilik akımı baş göstermiş, önce kültürel boyutlara ulaşmış, daha sonra Estonya millî kimliğinin oluşturulmasına kadar varmıştır.

Rusya'da 1917 yılında gerçekleşen Ekim Devrimi'yle Bolşeviklerin yönetimi ele geçirmesinden ve Alman ordularının Rus ordularına karşı zaferler kazanmasından sonra Rus Kızıl Ordu geri çekildi ve Alman birlikleri Estonya'ya ilerledi. Bu sırada, 23 Şubat 1918'de Estonya bağımsızlığını ilan etti. Alman birlikleri Estonya'yı ele geçirdi. Brest Litovsk Barış Antlaşması imzalandı. Almanlar 1918 yılının Kasım ayına kadar Estonya'da kaldıktan sonra tamamen geri çekildi. Böylece Bolşevik birlikleri Estonya'ya ilerledi. Bu da 14 ay sürecek olan Estonya Bağımsızlık Savaşı'nın başlamasına neden oldu.

Sovyet Rusya'ya karşı Estonya Bağımsızlık Savaşı'nın kazanılmasından sonra 2 Şubat 1920'de Tartu Barış Anlaşması imzalandı.

Estonya bu tarihten itibaren bağımsızlığını yaklaşık yirmi yıl elinde tuttuktan sonra İkinci Dünya Savaşı patlak verdi. Estonya 6 Ağustos 1940 tarihinde Sovyetler Birliği tarafından ilhak edilmiş, bundan yaklaşık bir yıl sonra Alman orduları Estonya'yı ele geçirmiş, 22 toplama kampı kurmuş, Estonyalı Yahudileri, Çingeneleri ve Sovyet savaş mahkûmlarını toplu kıyımdan geçirmiştir (bkz: Estonya'da Holokost). Almanların ve Sovyetlerin çekişmeleri sırasında Estonya nüfusunun %25'inin hayatını kaybettiği düşünülmektedir. İkinci Dünya Savaşı sırasında 90.000 civarında Estonyalı ölmüştür.

1944 yılında Estonya yeniden Sovyetler Birliği'ne dâhil olmuştur. 20 Ağustos 1991 tarihinde, Sovyetler Birliği'nin çökmesi ile birlikte, Şarkı Devrimi ile bağımsızlığını tekrar ilan etmiştir. 20 Ağustos "Estonya Ulusal Bayramı" olarak kabul edilmektedir.

31 Ağustos 1994'te Rus askerlerinin ülkeden çekilmesi ile Estonya Batı Avrupa ve diğer bölgelerdeki ülkelerle ilişkilerini bağımsız olarak yönetme hakkını almıştır.

Ülke, 29 Mart 2004 tarihinde NATO'ya, 1 Mayıs 2004 tarihinde ise Avrupa Birliği'ne katılmıştır.

Siyasi yapısı
Estonya parlamenter yapıya sahip temsilî demokrasinin uygulandığı bir cumhuriyettir. Çok partili siyasi sistemin bulunduğu ülkede hükûmetin başında başbakan bulunur. Estonya'da politik kültür kendini koruyarak, değişmeden devam eder. Siyasi güç uzun süreden beri siyasette olan birkaç parti arasında paylaşılır. Bu durum diğer Kuzeybatı Avrupa ülkeleri için de benzer niteliktedir.

Parlamento ve Hükümet
Estonya'da yasama yetkisine Estonya Parlamentosu () sahiptir. Parlamento üyeleri 4 yıllık süre için seçilir. Estonya, temsili demokrasinin uygulandığı parlamenter bir cumhuriyettir. Estonya siyasi sistemi 1992 yılında tasarlanan anayasal metine uygun olarak işler. Estonya Parlamentosu'nda 101 milletvekili bulunur. Milletvekilleri hükûmeti devletin yönetiminde esas olarak etkiler. Parlamento aynı zamanda devlet bütçesini, vergileri, devletin gelir ve giderlerini belirleyen mekanizmadır.

Parlamento Cumhurbaşkanı da dâhil olmak üzere devletin üst kademe memurlarını seçer ve atamalarını yapar. Buna ilaveten Cumhurbaşkanından gelen teklifle Ulusal Mahkeme başkanının, Estonya Merkez Bankası'nın yönetim kurulu başkanının, Savunma Birlikleri Genelkurmay Başkanı'nın da atamalarını gerçekleştirir. Parlamento üyelerinin hükûmete soru önergesi sunma hakları vardır.

Estonya hükûmeti cumhurbaşkanının aday gösterdiği, parlamentonun onayladığı başbakan tarafından kurulur. Hükûmet başbakan dâhil on iki bakandan oluşur.

Estonya'da çok gelişmiş bir e-devlet ve e-hükûmet sistemi vardır. Seçimlerde internet oylaması sistemi kullanılmaktadır. İlk internet oylaması Estonya'da 2005 yılındaki yerel seçimlerde gerçekleştirilmiştir.

Bölgeleri

Estonya, 15 ayrı yönetim birimine bölünmüştür. Bu bölgeler iktisadî ve coğrafî yapılarına göre birbirinden ayrılmıştır.

Bu bölgeler, eyalet değil de, ayrı yönetim birimleri olarak değerlendirilmelidirler.

Estonca'da Maakond adı verilen bölgeler ülkenin en büyük idari alt birimleridir. Her bölge idaresinin başında bir bölge valisi bulunur. Bölge valileri Estonya Hükûmeti tarafından beş yıllık bir süre için atanır.

 Harju (Estonca: Harjumaa)
 Hiiu (Estonca: Hiiumaa)
 Ida-Viru (Estonca: Ida-Virumaa)
 Järva (Estonca: Järvamaa)
 Jõgeva (Estonca: Jõgevamaa)
 Lääne (Estonca: Läänemaa)
 Lääne-Viru (Estonca: Lääne-Virumaa)
 Pärnu (Estonca: Pärnumaa)
 Põlva (Estonca: Põlvamaa)
 Rapla (Estonca: Raplamaa)
 Saare (Estonca: Saaremaa)
 Tartu (Estonca: Tartumaa)
 Valga (Estonca: Valgamaa)
 Viljandi (Estonca: Viljandimaa)
 Võru (Estonca: Võrumaa)

Coğrafya

Estonya 57,3 enlem ve 59,5 boylamları arasında yer alır.

Estonya Baltık Denizi'nın doğu kıyılarında, rakımı 50 metre olan bir alandadır.

Çoğunluğu kireç taşı ile kaplı ülkenin %50'si ormanlardan oluşur. En yaygın ağaç türleri çam, ladin ve huş ağaçlarıdır. Estonya doğal kaynaklardan yoksun olan bir ülkedir. Estonya çoğunluğu çok küçük olan 1.400 göle sahiptir. Bunlardan en büyüğü 3.555 km² olan Peipus Gölü'dür. Denize, çoğunlukla bataklık olan, 3.794 kilometre kıyısı vardır. Ülkede 1.500'e yakın ada vardır ve bunlardan Saaremaa ve Hiiumaa en büyük olanlarıdır. Ülkede çok sayıda nehir de vardır. Bu nehirlerin en uzunları Võhandu (162 km), Pärnu (144 km) ve Põltsamaa (135 km) nehirleridir.

En yüksek noktası, ülkenin güneydoğu bölgesinde bulunan 318 metre yüksekliğindeki Suur Munamägi tepesidir.

Ülkenin en çok karla kaplı olan kesimi güneydoğusudur. Kar yağışı genellikle Aralık ortalarından Mart sonlarına kadar sürebilir. Estonya ılıman iklim alanının kuzey kısmında kalır ve deniz iklimi ile karasal iklim arasında bir iklime sahiptir. Mevsimlerin uzunlukları neredeyse birbirlerine eşittir.

İklim
Estonya, ılıman iklim kuşağının kuzey kesiminde ve deniz ve kara iklimi arasındaki geçiş bölgesinde yer almaktadır. İklim, ülkenin doğu kesimlerinde daha karasal, batı kesimlerinde, özellikle adalarda daha fazla denizcidir. Estonya'da neredeyse eşit uzunlukta dört mevsim vardır. Ortalama sıcaklıklar adalarda 17,8 °C (64,0 °F) ile en sıcak ay olan Temmuz ayında iç kesimlerde 18,4 °C (65.1 °F) ve adalarda -1,4 °C (29,5 °F) ile -5,3 ° arasında değişir. C (22,5 °F) iç kesimlerde, en soğuk ay olan Şubat'ta. Estonya'da yıllık ortalama sıcaklık 6,4 °C'dir (43,5 °F). Ülke yıl içinde ortalama 1.829,6 saat güneş ışığı alır. Güneşlenme süresi kıyı bölgelerinde en yüksek, iç kesimlerde ise en düşüktür.

Askeri
Estonya Savunma Kuvvetleri kara kuvvetleri, deniz kuvvetleri ve hava kuvvetlerinden oluşmaktadır. Mevcut ulusal askerlik hizmeti, 18 ila 28 yaş arasındaki sağlıklı erkekler için zorunludur ve askerler, eğitimlerine ve Savunma Kuvvetleri tarafından sağlanan pozisyona bağlı olarak 8 veya 11 aylık görev turlarına hizmet eder. Estonya Savunma Kuvvetleri'nin barış zamanı büyüklüğü yaklaşık 6.000 kişidir ve bunların yarısı askere alınmıştır. Savunma Kuvvetlerinin planlanan savaş zamanı büyüklüğü, 21.000 yüksek hazırlık rezervinde personel dahil olmak üzere 60.000 personeldir. 2015'ten beri Estonya savunma bütçesi GSYİH'nın %2'sini aşarak NATO savunma harcamaları yükümlülüğünü yerine getiriyor.

Estonya Savunma Birliği, Savunma Bakanlığı'nın yönetiminde gönüllü bir ulusal savunma örgütüdür. Askeri esaslara göre teşkilatlanmıştır, kendi askeri teçhizatına sahiptir ve üyelerine gerilla taktikleri de dahil olmak üzere çeşitli farklı askeri eğitimler vermektedir. Savunma Birliği'nin 16.000 üyesi var ve bağlı kuruluşlarında ek 10.000 gönüllü var.

Estonya, birkaç üçlü Baltık savunma işbirliği girişiminde Letonya ve Litvanya ile işbirliği yapmaktadır. Baltık Hava Gözetleme Ağı'nın (BALTNET) bir parçası olarak, üç ülke Baltık hava sahası kontrol merkezini yönetiyor, Baltık Taburu (BALTBAT) NATO Mukabele Gücü'ne katıldı ve ortak bir askeri eğitim kurumu Baltık Savunma Koleji Tartu'da bulunuyor.

Estonya 2004'te NATO'ya katıldı. NATO Kooperatif Siber Savunma Mükemmeliyet Merkezi 2008'de Tallinn'de kuruldu. Rusya-Ukrayna Savaşına yanıt olarak, 2017'den beri NATO Gelişmiş İleri Varlık tabur savaş grubu Tapa Ordu Üssü'nde bulunuyor.  Ayrıca NATO Baltık Hava Polisliği konuşlandırmasının bir parçası 2014'ten beri Ämari Hava Üssü'nde bulunuyor.  Avrupa Birliği'nde Estonya, Nordic Battlegroup ve Kalıcı Yapılandırılmış İşbirliğine katılıyor.

1995'ten beri Estonya, Afganistan, Irak, Lübnan, Kosova ve Mali dahil olmak üzere çok sayıda uluslararası güvenlik ve barışı koruma misyonuna katılmıştır. Afganistan'daki Estonya konuşlandırmasının en yüksek gücü 2009'da 289 askerdi. Afganistan ve Irak'taki görevlerde 11 Estonya askeri öldürüldü.

Ekonomi

Bir Avrupa Birliği üyesi olarak Estonya, dünyanın en büyük ekonomik bölgelerinden biri üzerinde yer almaktadır. 1999 yılı, 1998 Rusya Ekonomik Krizi etkisiyle, 1991'de bağımsızlığını ilan ettiğinden beri Estonya'nın geçirdiği en ağır ekonomik kriz dönemidir. Estonya Kasım 1999'da Dünya Ticaret Örgütüne üye olmuştur ve bu dönemde Avrupa Birliği ile müzakerelere başlamıştır.

Estonya'da enerji üretimi ve dağıtımı, telekomünikasyon, demiryolları ve diğer kamu kuruluşlarının özelleştirilmesi hâlen devam etmektedir.

Estonya 2002 yılında Avrupa Birliği ile yaptığı müzakereleri tamamlamış ve birliğe üye olmuştur. Bu dönemde Estonya, birliğin genişleme sürecinde, yeni üye ülkeler arasında ekonomisi zamanında Kıbrıs Cumhuriyeti'nden sonra en güçlü olan ülke olarak belirlenmiştir.

Estonya ekonomisi hızla gelişen, birçok Finlandiya menşeli firmanın yatırım yaptığı bir yapıdadır. Estonya ekonomisi özellikle Bilişim Teknolojisi alanında güçlüdür. Kişi başına düşen gayri safi millî hasılası  ile Baltık Ülkeleri arasında en yüksek olanıdır.

 yılı itibarıyla millî geliri  dolaylarındadır. 1996'da hayata geçen  projesinin de etkisiyle ekonomisi bilgi teknolojisine dayalı olarak büyümektedir. Elektronik, makine ve ileri teknolojiye dayalı üretim öne çıkmış durumda. İsveç ve Finlandiya'daki uluslararası kuruluşlar üretimlerinin büyük kısmını Estonya'da gerçekleştirmektedirler. Millî gelirin oluşumunda yabancı sermayenin payı üçte birdir. İhracatın yarısına yakını yabancı sermayeli firmalar tarafından yapılmaktadır.

Estonya'nın  çok güçlü bir bilişim teknoloji alt yapısı bulunmaktadır. Dijital devlet alanında Avrupa'da öncü ülke olan Estonya; 1996 yılında ilk elektronik bankacılık, 2000'de ilk elektronik vergi beyan sistemi, 2002'de elektronik kimlik ve dijital imza, 2008'de e-sağlık gibi sistemleri hayata geçirmiştir.

İnternet tarihinin devrimsel ürünleri olan Skype ve  Estonyalı geliştiriciler tarafından geliştirilmiştir.

Estonya'nın dijital yatırımları ve yatkınlığının da sonucu olarak bugün , ,  ve  gibi küresel olarak tanınan şirketleri mevcut. 2022 Ocak itibarıyla 7'si unicorn olmak üzere 1,291 girişim Estonya ekonomisine katkı sağlıyor.

Dengeli bir bütçe, sıfıra yakın devlet borcu, sabit oranlı gelir vergisi, serbest ticaret rejimi, para kurulu tarafından desteklenen tamamen dönüştürülebilir para birimi, güçlü Euro kuru, rekabete dayalı ticari bankacılık sektörü, yabancı yatırımcılara yönelik olumlu yatırım ortamı, yenilikçi e-hizmetler ve mobil tabanlı hizmetler Estonya'nın serbest piyasa tabanlı ekonomisinin karakteristik özellikleridir.

Estonya tükettiği elektriğin yaklaşık %75'ini kendisi üretmektedir. 2011 yılında elektriğin %85'i bitümlü şist kullanılarak üretilmiştir. Odun, torf ve biokütle gibi alternatif enerji kaynakları birincil enerji üretiminin yaklaşık %9'luk bir kısmını oluşturmaktadır. 2009'da yenilenebilir rüzgâr enerjisi tüketilen elektriğin %6'sını sağlamıştır. Estonya ihtiyaç duyduğu petrol ürünlerini Batı Avrupa'dan ve Rusya'dan ithal etmektedir. Bitümlü şist enerjisi, telekomünikasyon, tekstil, kimyasal ürünler, bankacılık, hizmet sektörü, gıda ve balık sektörü, kereste, gemi inşaatı, elektronik ürünler ve ulaşım Estonya ekonomisinin anahtar ögeleridir.

2016 verilerine göre Estonya'daki işsizlik oranı %6,4 olarak hesaplanmıştır ki bu oran AB ülkeleri ortalamasının altındadır. Estonya, Avrupa'daki en az borç sahibi ülkedir.

Ulaştırma
Tallinn Limanı, hem kargo hem de yolcu trafiğini dikkate alarak Baltık Denizi'nin en büyük liman işletmelerinden biridir. 2018 yılında işletme Tallinn Menkul Kıymetler Borsası'na kote oldu. Estonya'da bir devlete ait şirketin halka arzı yaklaşık 20 yıldır ilk kez Estonya'da gerçekleşti. Aynı zamanda, katılan perakende yatırımcı sayısında Nasdaq Tallinn'deki en büyük 2. halka arz oldu. Estonya Cumhuriyeti en büyük hissedar olmaya devam ediyor ve şirketin %67'sine sahip.

AS Eesti Raudtee'nin sahibi olduğu Estonya'da, St. Petersburg'a 209,6 km (130.2 mil) uzunluğunda ana bağlantı olan Tallinn-Narva demiryolu gibi birçok önemli demiryolu bağlantısı vardır. Estonya'daki en önemli karayolları ise Narva Otoyolu (E20), Tartu Otoyolu (E263) ve Pärnu Otoyolu'nu (E67) içerir.

Tallinn'deki Lennart Meri Tallinn Havalimanı, Estonya'nın en büyük havalimanıdır ve ulusal havayolu Nordica (hava yolu) için bir merkez ve AirBaltic  ve LOT Polish Airlines için ikincil merkez olarak hizmet vermektedir. Havalimanını kullanan toplam yolcu sayısı 1998'den bu yana yıllık ortalama %14,2 arttı. 16 Kasım 2012'de Tallinn Havalimanı, tarihinde ilk kez iki milyon yolcu sınırına ulaştı.

Kaynaklar
Estonya genel olarak kaynak açısından fakir olmasına rağmen, arazi hala çok çeşitli daha küçük kaynaklar sunmaktadır. Ülke, arazinin %48'ini kaplayan ormanların yanı sıra büyük {{petrollü şeyl]] ve Kireç taşı yataklarına sahiptir. Petrol şeyli ve kireçtaşına ek olarak, Estonya ayrıca şu anda çıkarılmamış veya kapsamlı bir şekilde çıkarılmamış büyük fosforit, uraninit ve granit rezervlerine sahiptir.

2008'den bu yana kamuoyu tartışmaları, Estonya'nın Narva Elektrik Santrallerindeki eski ünitelerin 2016 yılına kadar yeniden inşa edilmemeleri halinde kapatıldıktan sonra enerji üretimini güvence altına almak için bir nükleer santral kurması gerekip gerekmediğini tartışıyor.

Endüstri ve çevre
Gıda, inşaat ve elektronik endüstrileri şu anda Estonya endüstrisinin en önemli dalları arasındadır. 2007 yılında, inşaat sektöründe 80.000'den fazla kişi istihdam edildi, bu da tüm ülkenin işgücünün yaklaşık %12'sini oluşturuyordu. Bir diğer önemli sanayi sektörü, ağırlıklı olarak Ida-Viru ilçesinde ve Tallinn çevresinde bulunan makine ve kimya endüstrisidir.

Estonya enerji için diğer ülkelere bağımlıdır. Son yıllarda yerli ve yabancı birçok firma yenilenebilir enerji kaynaklarına yatırım yapmaktadır. Estonya'da rüzgar enerjisi istikrarlı bir şekilde artmaktadır ve rüzgardan üretilen toplam mevcut enerji miktarı yaklaşık 60 MW'dır ; Şu anda yaklaşık 399 MW değerinde başka bir proje geliştirilmekte ve Peipus Gölü bölgesinde ve Hiiumaa'nın kıyı bölgelerinde 2800 MW'tan fazla teklif edilmektedir.

Estonya, Nisan 2010'da elektrik piyasasının %35'ini serbestleştirdi ; elektrik piyasasının tamamı 2013 yılına kadar serbestleştirilecekti.

Litvanya, Polonya ve Letonya ile birlikte ülke, Ignalina nükleer santralinin yerine Litvanya'da Visaginas nükleer santralinin inşasına katılmayı düşündü. Ancak, projenin yavaş ilerlemesi ve nükleer sektörle ilgili sorunlar (Fukuşima I Nükleer Santrali kazaları ve Olkiluoto santralinin kötü örneği gibi) nedeniyle, Eesti Energia ana odağını kaya petrolü üretimine kaydırdı.

Estonya, kısmen 1990'ların ortalarında gerçekleştirilen Tiigrihüpe projesi sayesinde güçlü bir bilgi teknolojisi sektörüne sahip ve Estonya e-Devlet açısından Avrupa'nın en "kablolu" ve gelişmiş ülkesi olarak anılıyor. 2014 e-ikamet programı, bu hizmetleri Estonya'da yerleşik olmayanlara sunmaya başladı.

Skype, ilk olarak Kazaa'yı geliştiren Estonya merkezli geliştiriciler Ahti Heinla, Priit Kasesalu ve Jaan Tallinn tarafından yazılmıştır. Estonya kökenli diğer önemli girişimler arasında Bolt, GrabCAD, Fortumo ve Wise (eski adıyla TransferWise) yer alıyor. Estonya'nın dünyadaki kişi başına en yüksek startup oranına sahip olduğu bildirildi. Ocak 2022 itibarıyla, Estonya'dan yedi tanesi tek boynuzlu at olan 1.291 girişim var ve bu, 1.000 Estonyalı başına yaklaşık 1 girişime eşit.

Nüfus
Estonya'nın yaklaşık %70'i etnik Estonlar, nüfusun kalanı ise genellikle eski SSCB'den ülkeye göç etmiş azınlıklardan oluşur. Başkent Tallinn'in de içinde bulunduğu Harjumaa bölgesi ülkenin en gelişmiş bölgelerinden biridir.

Ülkenin resmî dili Fince'yle akraba bir dil olan Estonca'dır. Rusça ülke içinde ağırlıklı olarak konuşulan dillerden biridir. Etnik Ruslar ülkenin kuzeydoğusundaki Ida-Viru bölgesinde yoğunlaşmaktadır.

Günümüzde Estonya etnik olarak çok unsurlu görünse de aslında bu çok unsurlu olma durumuna ülkenin sadece nüfusu yoğun olan iki bölgesinde rastlanmaktadır. Estonya'daki on beş bölgeden on üçünde nüfusun %80'ini Estonlar oluşturmaktadır. Bu bölgeler arasında en homojen olanı Eston nüfus oranının %98,4 olduğu Hiiumaa bölgesidir. Başkent Tallinn'in de yer aldığı Harju bölgesinde Estonların oranı %60, Ida-Viru bölgesinde ise Estonların oranı %20'dir.

Etnik yapısı

2012 yılında yapılan sayıma göre Estonya'nın etnik yapısı:
 %68,7 Eston
 %24,8 Rus
 %2,0 Ukraynalı
 %1,1 Beyaz Rus
 %0,8 Fin
 %1,6 Diğer

Estonlar Fin-Ugor halkları içerisinde yer alan bir Ural kökenli halktır. Baltık bölgesine Finler gibi Urallar'dan göçmüşlerdir. Finlere çok yakın olan bir halktır.

Kentleşme
Tallinn ülkenin başkenti ve en büyük şehridir. Estonya'nın kuzey kıyısında Finlandiya Körfezi boyunca uzanır. Ülkede 33 şehir ile köy ve kasaba olmak üzere birçok yerleşim yeri bulunmaktadır. Estonya nüfusunun %70'i şehirlerde yaşamaktadır.

Din

Estonya Töton Şövalyeleri tarafından 13. yüzyılda Hristiyanlaştırılmıştır. Reform sırasında Protestanlık yayılmış ve Estonya'daki ilk Luteryen Kilisesi 1686 yılında resmî olarak açılmıştır. İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Estonya'nın %80'i Protestan'dı. Günümüzde ise Estonyalıların birçoğu dini bütün olmadıklarını söylemektedir çünkü din 19. yüzyıldaki feodal Alman egemenliğiyle ilişkilendirilmektedir. Dentsu Communication Institute şirketinin yaptığı araştırmaya göre Estonya dünya üzerinde oran olarak en yüksek ateist nüfusa sahiptir. Halkın %75,7'sinin herhangi bir dini inancı yoktur. Eurobarometer'in 2005 yılında yaptığı araştırmaya göre de Estonların sadece %16'sı Tanrı'nın varlığına inanmaktadır. Bu oranla birlikte Avrupa Birliği içinde de en yüksek ateizm oranına sahip ülke konumundadır.

Estonya anayasası dini özgürlüğü, kilisenin ve devlet yönetiminin ayrı tutulmasını ve kişisel inancın mahremiyetini garanti altına almaktadır.

Estonya'da en yaygın din diğer İskandinav Ülkeleri'nde olduğu gibi Hristiyanlık dininin Lütercilik mezhebidir.

Ülkede yaşayan Rus azınlıklar genel olarak Hristiyanlığın Doğu Ortodoksluk mezhebindendir.

Ülkede Yahudi cemaati ile az sayıda da olsa Tatar ve Azeri kökenli azınlıklardan kaynaklanan Müslüman bir nüfus da mevcuttur.

Eston geleneklerinde, hâlen, eski paganizmden kalma etkiler vardır. Bugün, Estonya'da bulunan dini inançları yüzde ve sayı yönünden belirtecek olursak:
 %13,6 Estonya Evancelikal Lüterci Kilisesi
 %12,8 Ortodoks Kilisesi
 yaklaşık 6.000 Baptist
 yaklaşık 5.700 Roma Katoliği
 yaklaşık 1.900 Yahudi
 yaklaşık 1.300 Müslüman
Ülkede az sayıda Protestan ve Pagan da mevcuttur.

Ülkedeki Müslümanların topluca ibadet edebildiği tek cami havaalanının yakınında bulunan Turath Islamic cultural center içerisindeki mescittir.

Dil

Estonya'nın resmî dili olan Estonca, Ural Altay Dil Ailesi'nin Ural koluna bağlı Fin-Ugor dilleri grubuna bağlıdır. Bu yüzden Finlandiya Körfezi'nin diğer tarafında konuşulan Fince'ye çok yakın bir bağa sahiptir. Avrupa'da Hint Avrupa Dil Ailesi'ne bağlı olmayan birkaç dilden biridir. Bazı kelimelerin ödünç alınmasından dolayı birbirleriyle örtüşüyor olmasına rağmen Estonca ve Fince dilleri köken bakımından, coğrafi olarak en yakın komşularıyla akraba değildir. İsveççe, Litvanca ve Rusça dillerinin hepsi Hint Avrupa Dil Ailesi'ne bağlıdır.

Rusça, hâlen kırk ve yetmiş yaşları arasındaki Estonlar arasında en fazla konuşulan ikinci dildir. Çünkü Rusça, Sovyet Estonyası'nın 1944'ten 1991'e kadar resmî olmayan diliydi. Sovyet döneminde Rusça zorunlu olarak öğretilmekteydi. 1998'de Sovyetler Birliği'nden gelen (Genellikle Rusya) birinci ve ikinci kuşak göçmen sanayi işçileri Estonca konuşmuyordu. Ancak, 2010 yılına gelindiğinde etnik olarak Estonyalı olmayanların arasında Estonca konuşanların oranı %64,1'e kadar yükseldi.

Estonyalıların en fazla öğrendikleri diller arasında İngilizce, Rusça, Fince, Almanca ve İsveççe bulunmaktadır.

Eğitim

Estonya'daki örgün eğitimin tarihi manastır ve katedral okullarının kurulduğu 13. ve 14. yüzyıllara dayanır. Estonya dilindeki ilk okuma kitabı 1575'te yayımlanmıştır. Estonya'nın en eski üniversitesi İsveç Kralı II. Gustaf Adolf tarafından 1632 yılında kurulmuş olan Tartu Üniversitesi'dir.

Günümüzde Estonya'daki eğitim genel eğitim, mesleki eğitim ve hobi eğitimi olmak üzere üçe ayrılmıştır. Eğitim sistemi okul öncesi öğrenim, ilköğrenim, ortaöğrenim ve yükseköğrenim olmak üzere dört kademeden oluşmaktadır. Ülke çapında geniş bir okul ve destekleyici eğitim kurumu ağı kurulmuştur. Estonya eğitim sistemi devlet, belediye, kamusal ve özel eğitim kurumlarından oluşmaktadır. Şu anda Estonya'da 589 okul vardır.

Estonya'da yükseköğrenim üç kademeye ayrılmıştır: lisans eğitimi, lisansüstü eğitimi ve doktora eğitimi. Bazı alanlarda (temel tıbbi bilimler, veterinerlik, eczacılık, diş hekimliği, mimar-mühendislik ve sınıf öğretmenliği programı) lisans ve lisansüstü eğitim birleştirilmiştir. Ayrıca 2002 ve öncesinde bakalorya derecesi alanlar 1 Eylül 2002'deki Bologna Süreci'nin uygulanmasından sonra lisansüstü eğitimi bitirenlerle eşit tutulmuşlardır. Devlet üniversiteleri uygulamalı yüksek eğitim kurumlarına nazaran çok daha özerk konumdadır. Üniversitenin akademik hayatını düzenlemenin yanı sıra üniversiteler yeni müfredat düzenleyebilir, giriş şart ve koşullarını belirleyebilir, bütçeyi, kalkınma planını onaylayabilir, rektör seçebilir ve varlıklarıyla ilgili konularda kısıtlı kararlar alabilir. Estonya'daki devlet üniversiteleri ve özel üniversitelerin sayısı ne çok az ne de çok fazladır. En büyük devlet üniversiteleri Tartu Üniversitesi, Tallinn Teknoloji Üniversitesi, Tallinn Üniversitesi, Estonya Yaşam Bilimleri Üniversitesi, Estonya Sanat Akademisi, Estonya Müzik ve Tiyatro Akademisi; en büyük özel üniversite ise Audentes Uluslararası Üniversitesi'dir.

Estonya halkı, Küba ile birlikte dünyada en yüksek (%99,8) okuma yazma oranına sahiptir.

Kültür

Estonya kültürü ülkenin dili olan Estonca ile temsil edilen yerel mirasın ve İskandinav kültür ögelerinin birleşiminden oluşmaktadır. Tarihi ve coğrafyasından dolayı Estonya kültürü Alman, Fin, Balt ve Slav kültürlerinden ve bir zamanlar coğrafya üzerinde egemenlik kurmuş olan İsveç, Danimarka ve Rusya kültürlerinden etkiler taşımaktadır. İskandinav ülkelerinin genelgeçer kültürlerinde olduğu gibi Estonya kültüründe de doğa gerçeklikleri ve geleneksel yaşam büyük önem taşımaktadır.

Dünya çapında en çok tanınan Estonyalı besteciler Arvo Pärt, Eduard Tubin ve Veljo Tormis'tir. 2014 yılında Arvo Pärt yaşayan besteciler arasında eserleri en çok icra edilen besteci olmuştur. Estonya 2001 yılında düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması'nda Tanel Padar'ın seslendirdiği Everybody adlı şarkıyla birinci olmuştur.

Estonya edebiyatının temelinde lirik halk şiiri vardır. Estonya edebiyatının en çok bilinen düzyazı eserlerini vermiş yazarı eserleri günümüzde de yaygın bir şekilde okunan Oskar Luts'tur. 20. ve 21. Yüzyılın en popüler yazarları arasında Tõnu Õnnepalu ve Andrus Kivirähk gösterilmektedir.

Estonya'nın mimari tarihi ülkenin kuzey Avrupa'daki çağdaş gelişimini yansıtmaktadır. UNESCO Dünya Miras Listesi'nde yer alan Tallinn'in Orta Çağdan kalma şehir merkezi bahsedilmeye değer, mimari güzelliklerin toplandığı bir alandır. Buna ilaveten ülkenin birçok yerinde Hristiyanlık öncesi zamanlardan kalma, yüksek tepelere kurulu korunaklı kaleler, çok sayıda Orta Çağdan kalma kale ve kilise vardır. Ülkenin kırsal kesimlerinde ise yüzyıllar öncesinden kalma çok sayıda konak varlığını sürdürmektedir.

Spor faaliyetleri de Estonya kültüründe önemli bir yer kaplamaktadır. 1918 yılında bağımsızlığını kazandıktan sonra Estonya ayrı bir ülke olarak ilk kez 1920 Yaz Olimpiyatları'na katılmıştır. Estonya bugüne kadar düzenlenen olimpiyatlarda en çok madalyayı atletizm, halter ve güreş alanlarında kazanmıştır.

Ayrıca bakınız

 Estonya'da LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Estonya resmî internet sitesi (eRiik)  - (İngilizce)

Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Eski Sovyet ülkeleri

Estonya


Kompleks crkve sv. Nikole je sakralni kompleksi u mjestu Poljanica Bistranska u općini Bistra, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kompleks što ga čine župna crkva sv. Nikole, stari župni dvor iz 1631. godine, novi župni dvor iz 19. stoljeća te klijet iz 1928. godine smješten je na brežuljku iznad naselja Bistra. Crkvu je 1631. godine dao sagraditi barun Ivan Mascon kao jednobrodnu longitudinalnu građevinu zaključenu trostranom apsidom, sa sakristijom uz južnu stranu svetišta te zvonikom uz južni zid u ravnini glavnoga pročelja. Bačvasti svod sa susvodnicama oslikao je 1887. godine rimski slikar Marko Antonini. Sačuvan je inventar s kraja 17. i 19. stoljeća. Crkva predstavlja vrijedno ostvarenje barokne sakralne arhitekture.

Zaštita
Pod oznakom Z-3526 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralno-profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Zagrebačkoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Poljanica Bistranska

Kompleks crkve sv. Nikole u Poljanici Bistranskoj


Brooke Peris, née le 16 janvier 1993 à Darwin, est une joueuse de hockey sur gazon australienne. Elle évolue au poste d'attaquante au NT Pearls et avec l'équipe nationale australienne.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2018

Coupe d'Océanie
  : 2013, 2015, 2017
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2016, 2020

Références

Liens externes

Joueuse australienne de hockey sur gazon
Naissance en janvier 1993
Naissance à Darwin (Australie)
Championne d'Océanie de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Brooke Peris


An Paspalidium flavidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anders Jahan Retzius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Paspalidium flavidum in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalidium

Paspalidium flavidum


1990 Eurovision Şarkı Yarışması, 35. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1989 yarışması'nı kazanmasından dolayı 5 Mayıs 1990 tarihinde Yugoslavya'nın kenti Zagreb'de bulunan Vatroslav Lisinski Konser Salonu'nda yapılmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Helga Vlahović Brnobić ve Oliver Mlakar yapmıştır. Yugoslavya ilk defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır. Yarışmanın kazananı 'yı temsil eden "Insieme: 1992" adlı şarkısıyla Toto Cutugno olmuştur. İtalya yarışmayı 1964 yılıyla birlikte 2. kez kazandı.

Yarışmaya katılan çoğu şarkının sözleri, Kasım 1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla doğu Avrupa'da yola giren demokrasi ile ilgilidir ki yarışmanın birincisi olan şarkı Avrupa Birliği'nin 1992'de yürülüğe girecek olmasıyla ilgilidir.

Yer

Hırvatistan'ın başkenti olan Zagreb, Yugoslavya'nın en büyük ikinci şehriydi. Yarışmaya ev sahipliği yapmak üzere Vatroslav Lisinski Konser Salonu seçildi. Konser salonu ve kongre merkezi, 19. yüzyıl Hırvat bestecisi Vatroslav Lisinski'nin adını aldı.

1990 yarışmasına ev sahipliği yapmak için, 1989 yılında ilk büyük tadilattan geçti. 1992 yılında, salonun bakır çatı örtüsü tamamen değiştirildi. 1999 ve 2009'da yeniden yapılanma ve tadilat işleri yapılmıştır.

Format
1990 Eurovision Şarkı Yarışması, bir yaş kuralı uygulanan ilk yarışmadır. Avrupa Yayın Birliği (EBU), 11 ve 12 yaşları arasında olan 1989 yarışmasında iki sanatçının yaşları arasındaki eleştirilerin ortaya çıkmasından sonra bir kısıtlama kuralı getirmeye zorladı. 1990'dan itibaren, yarışmanın yapıldığı gün 16 yaşın altındaki hiçbir sanatçı sahne alamadı. Bu kural, Eurovision'da şimdiye kadarki en genç kazanan için rekorun hiçbir zaman kırılmayacağı anlamına geliyordu, çünkü 1986 yarışmasını Belçika'ya kazandıran Sandra Kim daha 13 yaşındaydı.

Katılımcı ülkeler

1989 yarışmasına 22 ülke katılmıştır.  adına yarışmaya 15 yıl aradan sonra "Our Little World of Yesterday" adlı şarkısıyla Maryrose Mallia katılmak istese de 22 ülke katılım kuralı olduğundan dolayı yarışmasına izin verilmemiştir. Daha sonra bu kural kaldırılmıştır.

Orkestra Şefleri

  – Eduardo Leiva
  – Michael Rozakis
  – Rony Brack
  – Ümit Eroğlu
  – Harry van Hoof
  – Thierry Durbet
  – Alyn Ainsworth
  – Jon Kjell Seljeseth
  – Pete Knutsen
  – Rami Levin
  – Henrik Krogsgård
  – Bela Balint
  –Rainer Pietsch
  – Régis Dupré
  – Stjepan Mihaljinec
  – Carlos Alberto Moniz
  – Noel Kelehan
  – Curt-Eric Holmquist
  – Gianni Madonini
  – Richard Österreicher
  – Stanko Selak
  – Olli Ahvenlahti

Sonuçlar

Notes
1. Bazı kelimeler İngilizce, Fransızca ve Sırp-Hırvatça içermektedir.

Skor tablosu

12 puanlar
Aşağıda finaldeki tüm 12 puanların bir özeti verilmiştir:

Oyları okuyanlar

  - Matilde Jarrín
  - Fotini Giannoulatou
  - Jacques Olivier
  - Korhan Abay (presenter of the Eurovision Song Contest 2004)
  - Joop van Os
  - Jean-Luc Bertrand
  - Colin Berry
  – Árni Snævarr
  - Sverre Christophersen
  - Yitzhak Shim'oni
  - Bent Henius
  - Michel Stocker
  - Gabi Schnelle
  - Valérie Maurice
  - Drago Čulina
  - João Abel Fonseca
  - Eileen Dunne
  - Jan Ellerås
  - Paolo Frajese
  - Tilia Herold
  - Anna Partelidou
  - Solveig Herlin

Yorumcular

Televizyon
  - Luis Cobos (TVE2)
  - Dafni Bokota (ET1)
  - Claude Delacroix (RTBF La Une), Luc Appermont (BRT TV2)
  - Başak Doğru (TV1)
  - Willem van Beusekom (Nederland 3)
  - Valérie Sarn (RTL TV)
  - Terry Wogan (BBC1) Emma (at the interval act)
  – Arthúr Björgvin Bollason (Sjónvarpið)
  - Leif Erik Forberg (NRK)
  - No commentator (IBA Television)
  - Jørgen de Mylius (DR TV)
  - Bernard Thurnheer (DRS), Thierry Masselot (TSR), Emanuela Gaggini (TSI)
  - Fritz Egner (Erstes Deutsches Fernsehen)
  - Richard Adaridi (Antenne 2)
  - Branko Uvodić (TVZ1 & TVB1), Saša Gerdej (TVLJ1)
  - Ana do Carmo (RTP Canal 1)
  - Jimmy Greeley and Clíona Ní Bhuachalla (RTÉ1)
  - Jan Jingryd (TV2)
  - Peppi Franzelin (Raidue)
  - Barbara Stöckl (FS1)
  - Neophytos Taliotis (RIK)
  - Erkki Pohjanheimo and Ossi Runne (YLE TV1)

Katılmayan ülkeler
  - Terry Wogan (BBC transmission)
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown
  - Unknown

Radio
  - N/A
  - Dimitris Konstantaras (ERA National Radio)
  - Stéphane Dupont and Patrick Duhamel (RTBF La Première), Julien Put (BRT Radio 2)
  - Fatih Orbay (TRT Radyo 3)
  - Daniël Dekker (Radio 2)
  - André Torrent (RTL Radio)
  - Ken Bruce (BBC Radio 2)
  - N/A
  - Erik Heyerdahl (NRK P1)
  - Yigal Ravid (Reshet Gimel)
  - Karlo Staunskær and Kurt Helge Andersen (DR P3)
  - TBC
  - Peter Urban (Deutschlandfunk/NDR Radio 2)
  - Patrick Sabatier (France Inter)
  - TBC
  - N/A
  - Larry Gogan (RTÉ Radio 1)
  - Kersti Adams-Ray (SR P3)
  - Antonio De Robertis (Rai Radio 2)
  - Walter Richard Langer (Hitradio Ö3)
  - Pavlos Pavlou (CyBC Radio 2)
  - Jake Nyman and Kati Bergman (YLE 2-verkko)

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kaynakça

Yıla göre Eurovision Şarkı Yarışması
1990'da müzik
1990'da Yugoslavya

1990 Eurovision Şarkı Yarışması


Hüseyin Soner Yalçın (d. 1 Ocak 1966, Çorum), Türk gazeteci ve yazar.

Hayatı
Soner Yalçın, Cemile Yalçın ve Mehmet Ali Yalçın'ın oğulları olarak 1 Ocak 1966'da Çorum'da doğdu. Anne tarafı Tercanlı, baba tarafı ise Horasanlıdır. Annesi ev hanımı, babası ise gıda ticareti ile uğraşan bir tüccardır. Üniversite eğitimini Hacettepe Sağlık İdaresi Yüksek okulunda tamamladı. Daha sonra idarî bilimler konusunda yüksek tahsile karar verdi.

1987'de 2000'e Doğru adlı dergide çalışmaya başladı. Uzun süre Ankara bürosunda muhabirlik yaptı. Burada Adnan Akfırat, Hikmet Çiçek ve Serhan Bolluk'le birlikte çalıştı. 6 Mayıs 1990'da Ankara İstihbarat Şefliğine getirildi.

1993-94 yılları arasında günlük gazete olarak çıkan Aydınlık'ta çalışmaya başladı. 1995'te haber araştırma müdürü iken ayrıldı. Bir ara Doğan Yurdakul'un Siyah – Beyaz gazetesinde çalıştı.

1996 yılında televizyonculuğa giriş yapıp Show TV Ankara bürosunda çalışmaya başladı. Aynı yıl içerisinde Star TV'ye geçti ve haber müdürlüğüne getirildi. Daha sonra Efendi: Beyaz Türklerin Büyük Sırrı, Efendi 2: Beyaz Müslümanların Büyük Sırrı adlı kitaplarını yayımladı. CNN Türk'te Cüneyt Özdemir'le birlikte 5N1K adlı programı hazırladı. Kurtlar Vadisi adlı dizinin ilk iki yılında konsept danışmanlığını üstlendi. CNN Türk'te yayınlanan Oradaydım adlı politik belgeselin hazırladı. 4 Şubat 2007 tarihinden itibaren Hürriyet gazetesinde, pazar günleri "Not Defteri" adlı köşesinde yazmaya başlamış, Mart 2012'de işine son verilmiştir.

Odatv davası kapsamında 14 Şubat 2011 tarihinde tutuklanan Yalçın, yaklaşık 22 ay sonra 27 Aralık 2012'de tahliye oldu. Hâlen Sözcü gazetesi ve Odatv İnternet sitesinde yazılarına devam etmektedir.

Soner Yalçın'ın, avukat Feza Kutanoğlu ile evliliği 10 yıl sürdü ve bu evlilikten Aren Soner (d. 2000) adında oğlu dünyaya geldi.

Kitapları
 1994: Binbaşı Ersever'in İtirafları
 1994: Millî Nizam'dan Fazilet'e: Hangi Erbakan?
 1996: Behçet Cantürk'ün Anıları
 1997: Reis: Gladio'nun Türk Tetikçisi (Doğan Yurdakul ile birlikte, Doğan Kitap)
 1999: Bay Pipo
 2001: The Özal: Bir Davanın Öyküsü
 2001: Teşkilat'ın İki Silahşoru
 2004: Efendi: Beyaz Türklerin Büyük Sırrı
 2006: Efendi 2: Beyaz Müslümanların Büyük Sırrı
 2008: Siz Kimi Kandırıyorsunuz!
 2009: Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor
 2012: Samizdat
 2012: Erbakan: Eziyet Edilerek Yalnızlığa Yükseltilen İnatçı Bir Siyasal Liderin Portresi
 2012: Silivri Cezaevinde hazırladığı kitapta Necmettin Erbakan'ın hayatını ve mücadelesini anlatan kitap, Erbakan'ın bilinmeyenlerine ışık tutmaktadır.
 2014: Kayıp Sicil: Erdoğan'ın Çalınan Dosyası
 2016: Galat-ı Meşhur: Doğru Bildiğiniz Yanlışlar
 2017: Saklı Seçilmişler
 2019: Kara Kutu: Yüzleşme Vakti

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Rıfat Bali, Efendi Neyi Anlatmakta?
 Bütün Kitapları
 Hürriyet'teki köşe yazıları
 Sözcü'deki köşe yazıları
 Şehrin Yetiştirdiği Ünlü Şahsiyetler - corumkulturturizm.gov.tr

1966 doğumlular
Araştırmacı gazeteciler
Çorum doğumlular
Resim aranan yazarlar
Sözcü (gazete) kişileri
Hürriyet (gazete) kişileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Yaşayan insanlar
Türk tutuklular ve hükümlüler
Atatürkçüler
Türk anı yazarları
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Soner Yalçın


Malé Zlievce este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 289 de locuitori.

Istoric
Localitatea Malé Zlievce este atestată documentar din 1244.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Malé Zlievce


بلدية برادوسيغار (بالإسبانية: Pradosegar) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية برادوسيغار 153 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية برادوسيغار

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

برادوسيغار


Jahrsdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 8,77 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Temmuz 2006 itibarıyla yaklaşık 249 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus Bruhn tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthohenwestedt-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Jahrsdorf


Marius Panduru (n. 3 martie 1975, București) este un operator de imagine român, laureat de șase ori al Premiilor Gopo.

Biografie
A studiat cinematografia la UNATC I.L. Caragiale din București. A absolvit facultatea în 2001.

Filmografie
Filmografia lui Marius Panduru cuprinde multe filme bine cunoscute și premiate.

Filme de lung metraj
 2005 — Ryna, regia Ruxandra Zenide,
 2006 — Cum mi-am petrecut sfârșitul lumii, regia Cătălin Mitulescu,
 2006 — A fost sau n-a fost?, regia Corneliu Porumboiu,
 2008 — Restul e tăcere, regia Nae Caranfil,
 2009 — Polițist, adjectiv, regia Corneliu Porumboiu,
 2009 — Copilăria lui Icar, regia Alex Iordăchescu,
 2009 — Cea mai fericită fată din lume, regia Radu Jude,
 2009 — Weekend cu mama, regia Stere Gulea,
 2009 — Polițist, adjectiv, regia Corneliu Porumboiu,
 2010 — Eu când vreau să fluier, fluier, regia Florin Șerban,
 2011 — Periferic, regia Bogdan George Apetri,
 2011 — Loverboy, regia Cătălin Mitulescu,
 2012 — Agon, regia Robert Budina,
 2013 — Mai aproape de lună, regia Nae Caranfil,
 2015 — Aferim!, regia Radu Jude,
 2015 — De ce eu?, regia Tudor Giurgiu,
 2016 — Albüm, regia Mehmet Can Mertoglu,
 2016 — Inimi cicatrizate, regia Radu Jude,
 2018 — Yet to Rule, regia Mihaela Popescu,
 2018 — Îmi este indiferent dacă în istorie vom intra ca barbari, regia Radu Jude,
 2018 — A Shelter Among the Clouds, regia Robert Budina,
 2019 — Parking, regia Tudor Giurgiu,
 2019 — Heidi, regia Cătălin Mitulescu,
 2020 — Tipografic Majuscul, regia Radu Jude,
 2020 — Nowhere Special, regia Uberto Pasolini,
 2020 — Poppy Field, regia Eugen Jebeleanu,
 2021 — Babardeală cu bucluc sau porno balamuc, regia Radu Jude

Premii, recunoaștere
Pentru cinematografia sa excelentă, Marius Panduru a fost răsplătit de șase ori cu Premiul Gopo pentru cea mai bună imagine, în calitatea sa de operator imagine sau de director de imagine pentru filmele de lung metraj: Ryna în 2007, Restul e tăcere în 2009,  Polițist, adjectiv în 2010,  Periferic în 2012,  Mai aproape de lună în 2015 și Aferim! în 2016. Acest palmares este, de departe, cel mai prestigios din filmul românesc de la declanșarea Noului val românesc, considerat a fi fost pornit de filmul Marfa și banii de Cristi Puiu, realizat în 2001.

Note

Legături externe
 Marius Panduru  - websit personal
 Marius Panduru pe Vimeo

Nașteri în 1975
Nașteri pe 3 martie
Bucureșteni
Operatori imagine români
Premiul Gopo pentru cea mai bună imagine

Marius Panduru


Karneval der Liebe ist ein deutscher Revuefilm von Paul Martin aus dem Jahr 1943.

Handlung
Tenor Peter Hansen will zum zweiten Mal die Ehe eingehen. Wenige Minuten vor der Trauung mit der Tänzerin und Sängerin Kitty ist er jedoch noch mit den Proben für eine aktuelle Revue von Direktor Melchior Oberländer beschäftigt. Kittys Onkel Meierhofer, der als Souffleur im Theater angestellt ist, drängt darauf, aufzubrechen. Melchior wird jedoch verkündet, dass sein neuengagierter weiblicher Star Marina Garden eingetroffen ist. Sie soll mit Peter während eines anstehenden Gastspiels in Köln Duette singen. Marina Garden entpuppt sich als die geschiedene Frau von Peter, die einen Künstlernamen angenommen hat. Peter hat sie nach der Trennung lange gesucht, jedoch nicht finden können. Nun verliebt er sich sofort in sie. Zwar erfährt sie vom drängelnden Meierhofer, dass Peter auf dem Weg zum Standesamt ist, doch gelingt es Peter, Kutsche, Auto und Taxi zu manipulieren und am Ende sogar zum Verlassen der Straßenbahn aufgefordert zu werden. Die Hochzeit findet nicht statt, doch soll sie während der Tournee nachgeholt werden. Zudem soll vor dem Ensemble verschwiegen werden, dass der erste Hochzeitsversuch misslungen ist.

Marina denkt, Peter habe geheiratet und gibt nun ihrerseits vor, bereits verheiratet zu sein. Peter glaubt ihr nicht und darauf drängt, mit ihrem Ehemann zu speisen. So engagiert Marina den vermeintlichen Kellner Frank für den Abend als ihren Scheinehemann. Frank hingegen ist in Wirklichkeit der erfolgreiche Komponist Michael Frank, der Marina bereits seit zwei Jahren Blumen schickt, die sie immer zurückgewiesen hat. Seine Tarnung als Kellner diente nur dazu, ihr nahezukommen. Frank spielt am Abend seine Rolle als Ehemann überschwänglich, sodass Peter bald das "glückliche Paar" freiwillig allein lässt. Während der Zugfahrt zum Gastspiel in Köln sind Kitty und Marina in einem Abteil einquartiert. Bald erfährt Kitty, dass Marina Peters erste Ehefrau ist, und ist entsetzt, zumal Peter ihr gegenüber andeutet, die Verlobung lösen zu wollen. Marina wiederum erfährt so unbemerkt, dass beide nicht verheiratet sind.

In Köln will sich Kitty an Peter rächen. Sie lockt ihn in ihre Garderobe und nimmt sein Gesicht in ihre Hände, wobei sie auf ihre Handfläche zuvor einen Lippenstiftmund gezeichnet hat. Als er aus ihrer Garderobe kommt, hat er einen Kussabdruck im Gesicht und Marina reagiert wütend. Frank wiederum ist den Tänzern nach Köln gefolgt und erscheint prompt in dem Augenblick hinter der Bühne. Marina empfängt nun umso strahlender ihren "Ehemann".

Während ihres Gastspiels übernachten die Künstler in einem feudalen Schloss eines Grafen, wobei Peter, Marina und Frank nebeneinanderliegende Zimmer bewohnen. Während eines Schlossrundgangs erfährt Peter, dass man die Wand des mittleren Zimmern über einen Hebel verschwinden lassen kann. Er betätigt den Hebel, doch ist es nicht die Wand zwischen seinem und Marinas Zimmer, sondern die zwischen Marinas und Franks Zimmer, die verschwindet. Marina ist zunächst irritiert und wütend, doch offenbart ihr Frank schließlich, dass er kein einfacher Kellner, sondern Komponist ist, der sie schon lange liebt. Er hat zudem alle Papiere dabei, um Marina zu heiraten. Die eilt empört aus ihrem Zimmer, doch wartet davor bereits Peter, der soeben von Meierhofer erfahren hat, dass Marina gar nicht verheiratet ist. Er konfrontiert Marina mit ihrer Lüge, doch die gibt an, dass Frank gerade um ihre Hand angehalten habe. Um ihr Gesicht zu wahren erzählt sie, dass beide heiraten werden und der glückliche Frank schlägt einen Trauungstermin in drei Wochen vor. Peter will sehen, wie weit Marina in ihrem Stolz gehen würde und überzeugt beide, schon am nächsten Tag den Bund fürs Leben zu schließen. Notgedrungen willigt Marina ein.

Am nächsten Tag begeben sich Marina und Frank mit ihren Trauzeugen Peter und Melchior zum Standesamt. Unterdessen erfährt Meierhofer von Kitty, dass sie Peter nie geküsst hat, sondern ihm nur einen Streich gespielt habe. Sie sei auch nie in Peter verliebt gewesen, sondern habe ihn nur des Geldes wegen heiraten wollen. Meierhofer eilt zum Standesamt, wo er jedoch abgewiesen wird, da das Amt geschlossen habe – das Eingangsschild sei gestohlen worden. Unterdessen werden Frank und Marina getraut. Erst während der Trauung wird deutlich, dass Frank bereits vier Mal verheiratet war. Peter ermutigt Marina dennoch, die Ehe mit Frank einzugehen, sodass sie schließlich ungern ihr Jawort gibt.

Kurze Zeit später erscheint die Polizei und nimmt die Hochzeitsgesellschaft fest. Auf der Wache erklärt der Polizist, dass er einer anonymen Anzeige nachgegangen ist: Jemand hat die Schilder vom Meereskundemuseum und vom Standesamt ausgetauscht. Der vermeintliche Standesbeamte sei in Wirklichkeit Schwimmlehrer, sodass die Trauung ungültig sei. Peter gibt nun zu, selbst die Schilder ausgetauscht und auch die Anzeige gemacht zu haben. Falscher Stolz sei immer falsch. Meierhofer erscheint und erklärt Kittys Streich. Peter und Marina versöhnen sich und treten am Ende gemeinsam in der Revue auf. Als der Vorhang fällt, küssen sie sich.

Produktion
Karneval der Liebe wurde vom 26. Mai bis Anfang Dezember 1942 im Althoff-Atelier und im UFA-Atelier in Babelsberg sowie in den Hunnia-Ateliers in Budapest gedreht. Die Außenaufnahmen entstanden ab Ende August 1942 in Potsdam (rund um das Schauspielhaus, Bürgerhäuser am Stadtkanal, Potsdamer Straßenbahn). Der Film wurde von der Zensur mit einem Jugendverbot belegt und erlebte am 1. April 1943 in Königsberg seine Premiere. Am 9. April 1943 erfolgte im Elyseum auf der Prenzlauer Allee und im Elysium die Berliner Erstaufführung.

Die Herstellungskosten betrugen 1,965 Mio. RM.

Im Film sind zahlreiche Lieder zu hören, die Michael Jary komponierte. Die Liedtexte stammen von Aldo von Pinelli und Hans Fritz Beckmann:

 Durch dich wird diese Welt erst schön
 Junger Mann
 Das Karussell
 Haben Sie schon mal im Dunkeln geküßt?
 Eins, zwei, drei, Hokuspokus
 Liebst du einmal
 Des Nachts

Die Filmbauten stammen von Alfred Bütow und Heinrich Beisenherz. Luggi Waldleitner hatte die Herstellungsleitung des Films inne.

Kritik
Für den film-dienst war Karneval der Liebe ein "leichtherziges Revuelustspiel, in dem Heesters in gewohnt eleganter Manier den Frack trägt und Schlager zu Gehör bringt."

Literatur
 Karneval der Liebe. In: Manfred Hobsch: Liebe, Tanz und 1000 Schlagerfilme. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 1998, ISBN 3-89602-166-4, S. 107.

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1943
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Revuefilm

Karneval der Liebe


أحمد عباس العسيري (26 أغسطس 1984 -)، لاعب كرة قدم سعودي .

بداياته
كانت بداياته مع نادي الأهلي في الفئات السنية وتم تنسيقه بعدها خضع للتجربة في فريق الهلال السعودي ابان اشراف المدرب باكيتا ووقع للهلال لموسم ولم يلعب للفريق الأول إلى مباريات قليلة وفي مطلع موسم 2006 - 2007.

انتقالاته
نسق من نادي الهلال ووقع للطائي ولعب بشكل أساسي مع الطائي وأصبح من نجوم الفريق ولعب للفريق لمدة موسمين وبعد هبوط الطائي لمصاف أندية الدرجة الأولى كانت عيون أندية النصر والأهلي والإتحاد عليه وبعد مفاوضات وقع للنصر مطلع موسم 2008 - 2009 ولكن تعرض لإصابة أبعدته عن الموسم كاملاً وفي موسم 2009 - 2010 شارك في معسكر إسبانيا ثم عاد لتألق مستوآه وأصبح من أعمدة الفريق.

له 19 هدف على مستوى الناشئينو20 هدف على مستوى الشباب و27 هدف على مستوى الفريق الأول (هلال وطائي) بالإضافة وهدفاه في مرمى الأهلي وفي مرمى الرائد بالدوري والهاترك امام الوصل الأماراتي.

انتقاله لنادي نجران
وقع مع نادي نجران في عام 2015 بنظام الإعارة بعد استغناء النصر عنه .

عاد بعدها إلى نادي النصر ووقع مخالصة مالية في مع النصر ووقع بعدها مع الفيصلي في عام 2016 و وقع مع نادي القيصومة في فبراير 2018 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من جدة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الطائي
لاعبو نادي الفيصلي (السعودية)
لاعبو نادي القيصومة
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
لاعبو نادي نجران
مواليد 1404 هـ
مواليد 1406 هـ
مواليد 1984
مواليد 1985
مواليد في جدة
لاعبو كرة قدم من جدة

أحمد عباس


George Iain Duncan Smith (n. 9 de abril de 1954, Edimburgo, Escocia) es un político  británico del Partido Conservador. Fue líder del Partido Conservador de 2001 a 2003 y ha sido miembro del Parlamento desde 1992. Desde mayo de 2010 hasta su renuncia el 18 de marzo de 2016 fue Ministro de Trabajo y de Jubilaciones en el gabinete de David Cameron. Dimitió ante los recortes que el gobierno había anunciado en el presupuesto de 2016 en materia de ayuda y a personas discapacitadas. Se trata de una "protesta" ante las medidas  que, según el propio ministro, eran indefendibles. mientas negó que su renuncia fue por su euroscepticismo. Apoyó la salida del Reino Unido de la Unión Europea en el Referéndum sobre la permanencia del Reino Unido en la Unión Europea.

Referencias

Enlaces externos

Perfil en el Partido Conservador

Miembros del Partido Conservador de Reino Unido
Conversos al catolicismo desde el anglicanismo
Miembros del Consejo Privado del Reino Unido
Nacidos en Edimburgo

Iain Duncan Smith


Tierra Blanca es el octavo distrito del cantón de Cartago, en la provincia de Cartago, de Costa Rica.

Historia
Tierra Blanca fue creado el 5 de diciembre de 1919 por medio de Decreto Ejecutivo 22.

Ubicación
Se ubica a 10 km al norte de la ciudad de Cartago, por la carretera principal  y a 7 km por rutas alternas. Este distrito se encuentra sobre las faldas del volcán Irazú.

Geografía

Clima
El clima es templado, usualmente bastante frío.

Demografía

Localidades
 Poblados: Cuesta de Piedra, Misión Norte, Misión Sur, Ortiga, Rodeo, Sabanilla, Sabanillas, Santísima Trinidad.

Economía
Su actividad económica es fundamentalmente agropecuaria, con el cultivo y la comercialización de papas, cebollas y zanahorias, con alguna producción de fresas.

Turismo
Tierra Blanca ofrece diversas atracciones turísticas, entre la que se encuentra:
 Parque Prusia: área natural recreativa, que pertenece al Parque nacional Volcán Irazú.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 401

Referencias

Distritos del cantón de Cartago

Tierra Blanca (Costa Rica)


Sébastien Izambard (født 7. marts 1973 i Paris) er en fransk sanger, pladeproducer, komponist, sanger og selvlært kunstner, medlem af gruppen af crossover klassisk musik Il Divo. Hans vokale rækkevidde er klassificeret som vox populi, men har en phonic tenor tessitura.

I 2000 udgav han sin første og eneste soloalbum med titlen "Libre", nåede nummer et i rækkefølgen af salget i Frankrig, Canada og Belgien. Som medlem af Il Divo har solgt over 26 millioner eksemplarer på verdensplan diske . Parallelt til gruppen , er Izambard stadig skrive og komponere sange til andre popkunstnere .

Aktivt medlem af den franske organisation SMTA Assistance Médicale Toit du Monde og global ambassadør for Children Foundation Sanfilippo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Singer-songwritere fra Frankrig

Sébastien Izambard


est une série télévisée américaine de sitcom en vingt-deux épisodes de 23 minutes, diffusés entre le  et le  sur ABC.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Dave Powers
 Scénario : George Burditt, Brian Cooke, Johnnie Mortimer, Martin Rips, Michael Ross, Joseph Staretski, Bernie West, Mark Tuttle, Rich Reinhart, Budd Grossman, Phil Mishkin, Lissa Levin, Karyl Miller, David Mirkin, Korby Siamis, Stan Burns, Marty Farrell, Norman Chandler Fox et Paul Wayne
 Casting : Marc Schwartz et Victoria Burrows
 Montage : Patrick Williams et John Doutt
 Décors : Laura Richarz
 Costumes : Lucinda Campbell
 Production : Martin Rips, Joseph Staretski et George Sunga
 Producteur associé : Wendy Blair
 Producteur délégué : George Burditt, Michael Ross et Bernie West
 Sociétés de production : NRW Productions et Bergman-Taffner Productions
 Société de distribution : DLT Entertainment, FremantleMedia Enterprises
 Chaîne d'origine : ABC
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Sitcom
 Durée : 23 minutes

Distribution

Acteurs principaux

Acteurs récurrents et invités

Épisodes

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 1984
Série télévisée disparue en 1985
Série télévisée d'American Broadcasting Company
Série télévisée se déroulant à Los Angeles

Three's a Crowd


Issehoved er en hurtigfærge, der tidligere har sejlet i Bergen i Norge og i 2016 for selskabet Samsø-Aarhus Expressen mellem Samsø og Aarhus. Efter at Samsø-Aarhus ekspressen indstillede sejladsen i 2016 blev færgen i foråret 2017 sat til salg af Faaborg Værft, for i 2018 at blive købt af et selskab, der står bag Sundbusserne, der driver færgefart mellem Helsingør og Helsingborg.

Færgen er fremstillet i 1991 og kan medbringe 96 passagerer. Færgen er af katamarantypen og er fremstillet i aluminium.

Drift som færge

Færgen sejlede oprindeligt i Norge i årene 1991-2008 på færgeruten mellem Trondheim og Vanvikan under navnet Fosningen. I 2008 blev skibet chartret og sejlede herefter under navnet Sogneprins med base i i Florø ved Bergen for rederiet Bergen Nordhordland Rutelag.

I 2016 blev skibet købt med henblik på betjening af Samsø-Aarhus Forbindelsen. Efter navngivningskonkurrence i Danmark, blev det bestemt at færgen skulle hedde M/F Issehoved. Efter en del omtale af navnet, valgte man at udelade M/F da skibet blev døbt 18. juni 2016 på havnen i Sælvig.

Referencer

Eksternt henvisninger
 'M/F Issehoved' skal forbinde Samsø med Aarhus
 Detaljer om skibet på marinetraffic.com
 Detaljer om skibet på www.færgelejet.dk

Issehoved
Samsø

Issehoved (færge)


Nogometni klub "Mura" (NK Mura; Mura Murska Sobota; Mura) je bio nogometni klub iz Murske Sobote, Pomurje, Republika Slovenija.

O klubu
NK "Mura" je osnovan 1924. godine. Do početka II. svjetskog rata "Mura" se natjecala u prvenstvima Ljubljanskog nogometnog saveza - područje Maribor.
Završetkom rata, klub nastavlja s djelovanjem, te do raspada SFRJ "Mura" igra ptretežno u Slovenskoj republičkoj ligi, u kojoj su prvaci u sezoni 1969./70. Klub se između 1953. i 1965. godine nazivao "Sobota", te je potom vratio ime "Mura". Klub je krajem 1960.-ih i 1970.-ih pet sezona igrao u "2. saveznoj ligi - Zapad.
1991. godine, osamostaljenjem Slovenije, "Mura" postaje član novouspostavljene "1. slovenske nogometne lige" u kojoj igra zapaženu ulogu - dva puta je doprvak, osvajač slovenskog kupa te su nastupali u UEFA eurokupovima.
Klub je potom upao u financijske probleme, te klub nije uspio dobiti licencu Slovenskog nogometnog saveza za nastup u 1. SNL, te se klub 2005. gasi.
Kao sljednik "Mure" je nastala "Mura 05", koja je 2013. ugašena također radi financijskih razloga, a nju je naslijedio klub "NŠ Mura", koja se trenutno natječe u 1. slovenskoj ligi.
Glavna boja dresova "Mure" je bio progasti crno-bijeli dres.

Stadion
Klub je nastupao na stadionu "Fazenarija", kojeg trenutno (2020.) koristi "NŠ Mura"..

Uspjesi

nakon 1991.

 1. slovenska liga
 doprvak: 1993./94., 1997./98.
 trećeplasirani: 1992./93., 1995./96.

 Kup Slovenije
 pobjednik: 1994./95.
 finalist: 1993./94.

 Superkup Slovenije
 finalist: 1995.

do 1991.

 Slovenska republička liga
 prvak: 1969./70.
 dopevak: 1966./67., 1967./68., 1974./75., 1976./77., 1977./78.

 Slovenska republička liga - Istok
 doprvak: 1954./55.

 Republički kup Slovenije
 pobjednik: 1974./75.
 finalist: 1972./73.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri
 Miroslav Blažević

Unutarnje poveznice
 Murska Sobota
 ND Mura 05 Murska Sobota
 NŠ Mura Murska Sobota

Vanjske poveznice
  snkmura.com, wayback arhiva
  prvaliga.si, Mura (1. SNL)
  nsz.si, Mura (Kup)
  int.soccerway.com, NK Mura Murska Sobota
  globalsportsarchive.com, NŠ Mura - Team Info,
  worldfootball.net, ND Mura 05

Izvori

  snkmura.com, Zgodovina Nogometnega kluba Mura, wayback arhiva
  nsmura.si, Zgodovina kluba , pristupljeno 14. srpnja 2020.
  snkmura.com, Mestni stadion Fazanerija, wayback arhiva
  futbolas.lietuvai.lt, NŠ Mura
  foot.dk, Mura 05

Slovenski nogometni klubovi
Bivši slovenski nogometni klubovi

NK Mura Murska Sobota


Øbro Fri Skole er en lille privatskole liggende på Øster Farimagsgade, Indre Østerbro. Skolen har ca. 185 elever fordelt på ti klasser fra  0. til 9. klasse. Skolen driver også en SFO med ca. 75 elever.

Skolens historie
Øbro Fri Skole blev på et forældreinitiativ oprettet i 1974 og fik lokaler på Blegdamsvej 31. Skolen hed dengang Københavns Real- og Friskole. I 1975 flyttede skolen med sine ca. 100 elever til 2. sal i Øster Farimagsgade 16 B og fik samtidig ny leder samt sit nuværende navn.

I 1980 blev Henrik Torp-Hansen, som var lærernes tillidsmand, valgt til skoleleder på en ekstraordinær generalforsamling. Han var leder her i 25 år. I 80erne og 90erne steg elevtallet, og skolen blev udvidet med 1. sal og stueetage.I dag huser skolen ca. 185 elever fra 0. til 9.klasse. Skolen har optag til 0.klasse i oktober.

Skolens nuværende leder er Christian Ramnæs.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Øbro Fri Skoles hjemmeside

Friskoler i Danmark
Østerbro

Øbro Fri Skole


De treci podul Ponoarelor este un film românesc din 1967 regizat de Gheorghe Horvath.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1967

De treci podul Ponoarelor


5816 Potsdam este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5816 Potsdam este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,06 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

5816 Potsdam


Regueras de Abajo es una localidad del municipio de Regueras de Arriba, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León (España).

Situación

Se encuentra al S de su capital (Regueras de Arriba), apenas 650 metros separan ambas localidades.

Otros lugares cercanos son:
 Al E Azares del Páramo
 Al S San Martín de Torres
 Al O La Bañeza
 Al N Regueras de Arriba

Evolución demográfica

Localidades de la Ribera del Órbigo
Localidades de Regueras de Arriba

Regueras de Abajo


Ralph G. Pearson (* 12. Januar 1919 in Chicago; † 12. Oktober 2022) war ein US-amerikanischer Chemiker. Er wurde bekannt durch seine Arbeiten auf dem Gebiet der theoretischen anorganischen Chemie. Ab 1976 lehrte er an der University of California, Santa Barbara.

HSAB-Konzept

Das HSAB-Konzept, das Pearson in den 1960er Jahren vorstellte, erklärt, dass sich Ionen weicher Säuren (große Polarisierbarkeit) bevorzugt mit Ionen weicher Basen verbinden. Ionen harter Säuren (geringe Polarisierbarkeit) verbinden sich bevorzugt mit Ionen harter Basen.

Prinzip der maximalen Härte
Pearsons Prinzip der maximalen Härte sagt aus, dass die stabilsten chemischen Verbindungen eine größtmögliche Energielücke zwischen HOMO und LUMO besitzen.  Das sind die Verbindungen mit der maximalen chemischen Härte. Beispielsweise ist die HOMO-LUMO Energielücke bei tetraedrischem Methan viel größer als bei der planaren Form. Die allgemeine Anwendbarkeit dieses Prinzips wird in der Literatur angezweifelt.

Ehrungen
Pearson war ab 1974 Mitglied der National Academy of Sciences.

Werke
 R. G. Pearson: Hard and Soft Acids and Bases. Dowden, Hutchinson and Ross, 1973, ISBN 0-87933-021-X
 R. G. Pearson: Chemical Hardness. Verlag Wiley-VCH, Weinheim 1997, ISBN 3-527-29482-1

Weblinks
 Homepage von Ralph G. Pearson

Einzelnachweise

Chemiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of California, Santa Barbara)
Mitglied der National Academy of Sciences
Hundertjähriger
US-Amerikaner
Geboren 1919
Gestorben 2022
Mann

Ralph G. Pearson


An Scleria tenacissima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Scleria tenacissima in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria tenacissima


El Munsterlander grande (en alemán Großer Münsterländer) es una raza de perro de caza versátil originaria de la región alemana del Münster.

The Kennel Club (KC) en Reino Unido lo reconoce como raza en 1919, estableciéndose su estándar en 1921. Se trata de un perro de tipo Spaniel.

Habilidades
Este perro de campo es calmado, se lleva bien con niños y puede adaptarse a vivir en una vivienda. Las características versátiles de la raza le hacen una buena compañía para todas las facetas de la caza. Una comparativa de resultados de 82 Munsterlanders con otras 104 razas versátiles llevada a cabo por la NAVHDA, muestra como este es el más versátil de todas ellas con diferencia. De media, los Munsterlanders grandes trabajan más cerca y respondiendo mejor al dueño que otras razas, si bien es cierto que su instinto madura más tarde. La raza muestra una mejor cooperación que otras razas y una concentración excelente en el seguimiento y recuperación de aves. Durante la búsqueda en la caza, la mayor parte de los ejemplares cubren entre 40 y 140 metros, según tipo de suelo. Su manto largo y grueso les protege del frío permitiéndoles además buscar en lugares con vegetación densa.

Véase también
Münsterländer pequeño

Referencias

Enlaces externos

Razas de perro de Alemania
Perros de caza
Spaniels de Muestra

Münsterländer grande


Željka Čorak (Zagreb, 1943.), hrvatska povjesničarka umjetnosti, prevoditeljica, esejistica, književna i likovna kritičarka, članica suradnica HAZU od 2006. godine, redovita članica od 2018.

Životopis
Rođena je 1943. godine u Zagrebu, gdje je pohađala Klasičnu gimnaziju, a 1967. diplomirala povijest umjetnosti i jugoslavenske književnosti. Doktorirala je 1976. tezom o arhitektu Dragi Ibleru Drago Ibler i hrvatska arhitektura između dva rata. Radila je kao urednica likovne rubrike u kulturnoj reviji Telegram (1968. – 1971.) te od 1976. do 1987. glavna urednica časopisa Život umjetnosti. Dugo, do umirovljenja, djelovala na Institutu za povijest umjetnosti u Zagrebu (po umirovljenju birana je emerita). Svojim se tekstovima, najprije književnim i likovnim kritikama, počela javljati u studentskom i stručnom tisku sredinom šezdesetih godina prošloga stoljeća i odmah se istaknula specifičnim stilom i bogatom erudicijom, a uskoro i posebnom izvornošću ideja u interpretaciji modernističkih tendencija i reafirmaciji slojevite, a često zanemarivane, domaće tradicije.

Bavi se poviješću i teorijom moderne arhitekture i urbanizma, te pitanjima suvremenoga planiranja i zaštite prostora. Začetnica je sekcije Prijedlog Zagrebačkoga salona. Uz znanstvene radove, piše likovne i književne eseje i kritike, prevodi poeziju s francuskoga, talijanskoga i engleskog jezika.

Prvom objavljenom knjigom Kaleidoskop u ediciji časopisa Razlog pridružila se naraštajnom krugu pisaca, a istodobno se i izdvojila apartnošću pristupa i angažiranošću tematike, zalažući se za dotad nedovoljno uočavane stilske tekovine, a posebno za prostore "dugoga trajanja" i za ravnotežu prirodnih i kulturnih sastojaka. Problematici suvremene arhitekture pristupala je nedogmatski i tražila nîti epohalnih veza i suglasja. Zbirkom eseja i prepjeva, nazvanom Lanjski snijezi, potvrdila se kao iznimna poznavateljica najistančanijih tokova europske lirike i raznih jezika i epoha, od trubadura preko renesansnih pjesnika, manirista i barokista pa sve do simbolista i suvremenika. Posebno su uspjeli njezini prijevodi vezanih stihova, u formi i strofi originala, nezavisno od teškoća slijeđenja često upravo virtuoznih metričkih normi. U njezinu prepjevnu aktivu spadaju nadahnute hrvatske verzije Baudelairea i Verlainea, Shakespearea i Rilkea, Gesualda da Venosa i Folgorea da San Gimignano, Antonija Vivaldija i comtesse de Dia, Grytzka Mascionija i Borisa A. Novaka. A kao prevoditeljica proze i esejistike Željka Čorak dokazala se knjigama Henryja Boscoa i Umberta Eca, Rolanda Barthesa i Bruna Zevija, Josepha Bediera i inih.

Neosporno remek-djelo njezina je knjiga Krhotine, podnaslovljena kao Prilog poznavanju hrvatske provincije u XIX. stoljeću, ali zapravo je neodoljiva evokacija ambijenta, stanovnika i, pogotovo, predmetnih slojeva zavičajne sredine ispisana sekvencama pjesničke proze. Apostrofirana s nekoliko nagrada, prepoznata kao datum hrvatske memoaristike i iskaz elegičnoga feminilnoga senzibiliteta, ta je knjiga povijesna legitimacija i autorice i jednoga razdoblja hrvatske književnosti (uoči Domovinskoga rata). Kao rezultat angažmana u akcijama hrvatskog centra PEN kluba nastala je polemička zbirka feljtona i eseja Oproštajno pismo gospodinu Mitterrandu. Priloge i studije o urbanizmu rodnoga grada okupila je u knjizi Zagreb, pisani prostor, a članke i crtice, također naglašene literarne vokacije, objavljivane u časopisu Vijenac, objedinila je u svesku nazvanom Ptica mojega jezika. Cjelinom svojega spisateljskog i prevoditeljskog opusa Željka Čorak doista je njegovateljica i zagovornica najviše stilske razine svojega hrvatskog jezika.

Zaposlena na Institutu za povijest umjetnosti u Zagrebu, nastavila je voditi istraživački Urbanistički razvoj hrvatskih gradova i arhitektonska dostignuća u 20. st. te sada privodi kraju rad na sinteznom pregledu hrvatske arhitekture 19./20. stoljeća. U tom razdoblju objavila je tekstove u dvadesetak kataloga te kritičke prikaze, osvrte i članke u novinama, časopisima i radioemisijama iz šire kulturološke, a nadasve iz umjetničke problematike. Sudjelovala je i na brojnim znanstvenim skupovima u Hrvatskoj. Svoju aktivnu nazočnost u javnom životu potvrdila je ulogom predsjednice žirija za izbor kipa pape Ivana Pavla II. u Dubrovniku (I. nagrada akademkinja M. Ujević-Galetović). Priredila je monografsku slikarsku izložbu akademkinje N. Kavurić-Kurtović u Zaboku 2013., na više mjesta pismeno je ili usmeno izlagala o kiparskim djelima akademika Š. Vulasa. Surađivala je na brojnim srodnim ili tematskim izložbama područnih muzeja i galerija kontinentalne Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Pri Ministarstvu kulture Republike Hrvatske bila je članica državnog Vijeća za kulturna dobra i članica odborâ HAZU na istom polju.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski povjesničari umjetnosti
Hrvatski esejisti
Hrvatski pjesnici
Hrvatski prevoditelji
Hrvatski književni kritičari
Hrvatski likovni kritičari

Željka Čorak


Jesús González puede referirse a:

 Jesús L. González, abogado y político mexicano, gobernante de Yucatán.
 Jesús González Schmall (1942), político mexicano.
 Jesús González Lugo, político mexicano, fue gobernador de Colima.
 Jesús González Green, escritor y aeronauta español.
 José Jesús González Gallo, político mexicano, fue gobernador de Jalisco.
 Juan Jesús González, periodista español.
 Jesús González Ortega,  (desambiguación)
 José de Jesús González Muñoz, futbolista mexicano.
 Jesús Alexis González Morán, futbolista panameño.
 '''José Jesús González Gortázar, político mexicano, nacido en Jalisco, miembro de la LIII Legislatura del Congreso de la Unión.

Jesús González


Mishakal; Margaret Weis ve Tracy Hickman tarafından yazılmış kitap serisi Ejderha Mızrağı Destanında ki hayali karakterlerden biridir. Mishakal, tüm ışık ve tarafsızlık panteonu tarafından sevilir ve kendisine saygı duyulur.

Tanrılık vasfı

Mishakal, afetten sonra gerçek tanrıların bilgeliğini ortaya çıkartan tanrıçadır. Ejderha Mızrağı serisinin ilk kitabı Güz Alacakaranlığının Ejderhalarında afetten sonra ilk karşılaşılan tanrıdır. Barbar Altınay ailesinden kalan, aslında zaten Mishakala ait olan, Mavi Kristal Asayla ortaya çıkar.

O Krynn'ın şifa, annelik ve merhamet tanrıçasıdır. Mishakal Paladine'ın eşi Kiri-Jolith, Habbakuk, Solinari ve Mina'nın annesidir..  Mishakal, Ruhlar Savaşının sonunda eşi Paladine'ın dengeyi sağlamak adına ölümlü olmasından sonra iyilik pantheonunun başına geçmiştir..

O bütün kötü tanrıları, özellikle de ölümünden önce Tahkisis'i, karşısına almıştır, . Şifanın ve yaşamın tanrıçası olarak en çok ölüm ve hastalık tanrıları olan Chemosh ve Morgion'la savaşır.

Takipçileri

Afetten önceki zamanlarda Mishakal Rahipleri sayıca en fazla olan ve insanların en çok inandığı tanrıydı. O dünyaya hediyesi olan ilahi iyileştirme gücünü (Mavi Kristal Asa yardımıyla) önce Nehiryeli ve sonra Altınay'a vererek geri getirdi.

Altınay
Altınay, Mızrak Savaşından sonraki ilk gerçek rahiptir. O insanları tanrıların geri döndüğüne ikna etmiştir. O daha sonraları Mishakal'ın Peygamberi olarak isimlendirilmiş ve Kutsal Birliğin başına geçmiştir. Ölümlüler çağında, Altınay, Işık kalesinin ilk efendisi olmuştur.

Sembolleri ve isimleri

Mishakal, Şifacı El, Mavi Leydi, Yaşam Taşıyıcı, Evdeki Şifacı, Ke-en, Ka-Mel-Sha ve Göklerin Hanımı olarak tanınır. Paladine'ın tanrılığının düşmesinden sonra Ak Leydi olarak da tanınır.

Sembolü dik duran sonsuzluk işareti biçimindedir. Krynn'de gökyüzünün açık olarak göründüğü gecelerde yıldız takımıda aynı şekilde görülebilinir. Mishakal'ın rahip ve rahibeleri mavi cübbe giyer ve mavi diskten bir madalyon taşır. Mishakal Ejderha Mızrağı kitaplarında nazik, merhametli ve duygusal; güzel ve sakin bir kadın olarak gösterilir.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Ejderha Mızrağı karakterleri
Krynn Tanrıçaları
Edebiyat karakterleri

Mishakal


Engie er franskur orkuiðnaðarhópur. Það var þriðji stærsti samstæðan á heimsvísu í orkugeiranum, að frátöldum olíu, árið 2015. Helsti hluthafi þess er franska ríkið, sem á fjórðung hlutafjárins (23,64% hlutafjár og 33,84% atkvæðisréttar Engie).

Árið 2016 hóf hópurinn mikla umbreytingu sem miðaði að orku og stafrænum umskiptum. Iðnaðarstefna þess er að þróast, hrist upp af breytingum á stjórnarháttum.

Árið 2018 starfaði Engie með 158.505 starfsmenn og nam velta þess 60,6 milljörðum evra.

Hópurinn er skráður í Brussel, Lúxemborg og París og er til staðar í hlutabréfavísitölunum: CAC 40, BEL20 og Euronext 100.

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Engie

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Engie


එක්ස් කණ්ඩායම යනු 1997 සිට 2004 දක්වා කාලය තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති මතවාදී කණ්ඩායමකි. කලා විචාරය, සමාජ විචාරය සහ සංස්කෘතික දේශපාලනය කෙරෙහි කම්පනාත්මක බලපෑමක් කළ එය පශ්චාත් නූතනත්වය පිළිබද කතිකාව මෙරටට හදුන්වා දීමේ දී පුරෝගාමී භූමිකාවක් ඉටු කළේ ය. ඩෙරීඩා, ලැකාන්, ෆූකෝ වැනි චින්තකයන්ගේ මතවාද හා සංකල්ප සමාජගත කිරීමේ දීත් දේශපාලනික විචාරය පිණිස යොදා ගැනීමේ සම්ප්‍රදායක් මෙරටට හදුන්වා දීමේත් තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඔවුන් විසින් ඉටුවිණ. ඔවුන් පළකළ ලන්ඩන්, යාත්‍රා, මාතොට, වැනි සගරා විසින් මේ සිදුකෙරිණ. දීප්ති කුමාර ගුණරත්න, රොහාන් පෙරේරා, කේ. කේ. සමන් කුමාර, නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි, සුමිත් චාමින්ද වැනි අය මෙහි ප්‍රමුඛ සාමාජිකයෝ වූහ. පසුව ඇති වූ අභ්‍යයන්තර මතභේද මත 2004 දෙසැම්බර් මස 24 දින එය බිදී විසිරී යන ලදී.

මේවා ද බලන්න

 පශ්චාත් නුතන සාහිත්‍යය
 පශ්චාත්නූතන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
 මනෝ විශ්ලේෂණවාදය

එක්ස් කණ්ඩායම


جون مكتيرنان  مخرج ومنتج أفلام أمريكي من مواليد 8 يناير 1951.

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال من ألباني (نيويورك)
أمريكيون من أصل أيرلندي
خريجو مدرسة جوليارد
خريجو معهد الكونسرفتوار
سجناء ومعتقلون أمريكيون
سجناء ومعتقلون في الولايات المتحدة
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
مجرمون أمريكيون في القرن 21
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو أفلام حركة
مخرجو أفلام خيال علمي
مخرجو أفلام رعب
مخرجو أفلام من ولاية نيويورك
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو أفلام من ولاية نيويورك
مواليد 1951
مواليد في ألباني (نيويورك)

جون مكتيرنان


Thomas Hardy (3 de março de 1752 - 11 de outubro de 1832) foi um sapateiro britânico que foi um dos primeiros radicais e o fundador, primeiro secretário e tesoureiro da London Corresponding Society.

Envolvimento com a London Corresponding Society
Por volta de 1792, Hardy fundou a London Corresponding Society, começando com apenas nove amigos. No entanto, eles logo se juntaram a outros, incluindo Olaudah Equiano. Dois anos depois, em 12 de maio de 1794, tornou-se tão poderoso que ele foi preso pelo Mensageiro do Rei, dois Bow Street Runners , o secretário particular do Ministro do Interior Dundas e outros sob acusações de alta traição da Coroa. Foi durante sua prisão que a esposa de Hardy morreu, deixando-o com uma carta inacabada declarando seu amor por ele. As acusações foram processadas com Sir John Scott liderando para a Coroa e William Garrow entre os promotores; enquanto Hardy foi defendido por Thomas Erskine. Ele foi absolvido após nove dias de depoimentos e debates, no Dia de Guy Fawkes de 1794.

Políticos do Reino Unido

Thomas Hardy (reformador político)


"Weil's dr guat got" (nje. "Weil's dir gut geht", hrv. "Jer se osjećaš dobro") je pjesma kojom se Austrija predstavila na Eurosongu 1996. godine u Oslu. Pjesmu je otpjevao austrijski glazbenik George Nussbaumer te je zajedno s Mischom Krauszom napisao glazbu i tekst.

Nussbaumer je austrijski pjevač, pijanist i skladatelj čija se karijera temelji na soul i gospel glazbi. Pjesmu Weil's dr guat got je otpjevao na vorarlberškom dijalektu te je prvi slijepi glazbenik koji je nastupio na Eurosongu. Sa svojom skladbom je nastupio prvi u kvalifikacijama te se s 80 bodova plasirao u završnu večer. Ondje je pjesma prošla lošije te je sa 68 bodova podijelila deseto mjesto zajedno s malteškom glazbenicom Miriam Christine i njenom skladbom In a Woman's Heart.

Izvori

Eurovizijske pjesme
Skladbe

Weil's dr guat got


was a town located in Yame District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,020 and a density of 138.73 persons per km². The total area was 86.64 km².

On February 1, 2010, Tachibana, along with the town of Kurogi, and the villages of Hoshino and Yabe (all from Yame District), was merged into the expanded city of Yame.

External links
 Yame official website

Dissolved municipalities of Fukuoka Prefecture
Populated places disestablished in 2010

Tachibana, Fukuoka


Liquid fire may refer to:

Warfare
 Greek fire, an ancient and medieval incendiary weapon
 Hot oil, an early thermal weapon
 Meng Huo You, Ancient Chinese petroleum weapon
 Flamethrower, modern incendiary weapon that projects flaming liquids
 Napalm, flammable liquids used in modern warfare

Other uses
 Liquid Fire: The Best of John Scofield, a 1994 compilation album by John Scofield
 "Liquid Fire", a single by Gojira from L'Enfant Sauvage
 Liquid Fire, a declarative animation system for the Ember.js frontend framework
 Liquid Fire, a brand of drain cleaner containing sulfuric acid and an acid corrosion inhibitor

Liquid fire


Lisa Wood, nom de plume Tula Lotay (née le 25 juillet 1975), est une dessinatrice et auteur de bande dessinée britannique. Elle est connue pour avoir illustré Supreme: Blue Rose de Warren Ellis et pour avoir fondé le Thought Bubble Festival, une importante convention de bande dessinée.

Jeunesse
Tula Lotay naît le 25 juillet 1965 et grandit à Batley (Yorkshire de l'Ouest). Enfant adoptée, elle est dyslexique lorsqu'elle est jeune. Elle effectue sa scolarité au College Dewsbury, où elle étudie la photographie, l'art et le design, puis à l'Université de Bradford, dont elle sort diplômée en arts plastiques.

Elle prend le nom de plume Tula d'après un personnage du film Romance & Cigarettes de John Turturro.

En 2007, elle fonde le Thought Bubble Festival, une convention dont l'objectif est de promouvoir la bande dessinée auprès du grand public et des enfants ayant des difficultés de lecture. Elle en sera la directrice jusqu'en 2022.

Elle fait d'abord partie du British Comic Award Committee avant de démissionner en 2013 pour poursuivre une carrière artistique à plein temps.

Carrière
Tula Lotay commence sa carrière en dessinant dans l'American Vampire: Anthology # 1 et la pochette d'Elephantmen # 54. Elle contribue également à Red Sonja. En 2015, elle dessine le numéro 13 de The Wicked + The Divine qui est nominé au GLAAD Media Awards dans la catégorie Outstanding Comic Book. Entre 2014 et 2015, elle dessine notamment les 7 numéros de la série Supreme et participe à la série Bodies publiée par Vertigo Comics.

En 2019, elle reçoit le prix humanitaire Bob-Clampett du San Diego Comic-Con pour son travail caritatif et de collecte de fonds.

Spécialisée dans la bande dessinée, les affiches de cinéma et l'illustration éditoriale, Tula Lotay travaille pour des clients prestigieux comme, entre autres : DC Comics, Marvel Entertainment, Image Comics, Warner Bros., Disney, Playboy, Entertainment Weekly, Variety, NBA, BOOM! Studios, Archie Comics, IFC Films, Amazon Studios.

En 2023, elle reçoit le prix Eisner de la meilleure bande dessinée en ligne pour Barnstormers, série écrite par Scott Snyder)

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1975
Auteur britannique de bande dessinée
Dessinatrice britannique
Pages avec des traductions non relues
Lauréat du prix Eisner de la meilleure bande dessinée en ligne

Tula Lotay


Hiroki Ito kan henvise til:

 Hiroki Ito (fodboldspiller, født 1978) - japansk fodboldspiller født i 1978
 Hiroki Ito (fodboldspiller, født 1999) - japansk fodboldspiller født i 1999

Hiroki Ito


A eleição municipal da cidade brasileira de Paço do Lumiar em 2020 ocorreu em 15 de novembro do mesmo ano. A prefeita Paula Azevedo, do PCdoB, foi reeleita no primeiro turno.

Resultado da eleição para prefeito

Primeiro turno

Paço do Lumiar
2020

Eleição municipal de Paço do Lumiar em 2020


الجامعة الأمريكية في العراق، السليمانية تأسست الجامعة الأمريكية في العراق، السليمانية- في العام 2007. تقع في السليمانية في كردستان العراق، حيث أن لغة التدريس هي اللغة الإنكليزية.

عند تأسيس الجامعة، كان من بين مجلس الإدارة عدد من المقريبن للنظام الأمريكي ومن مؤيدي الحرب على العراق منهم فؤاد عجمي وبول وولفويتز إلى جانب دوف زاخيم وكنعان مكيّة.

ذكرت تقارير عديدة بأن الجامعة تم تشكيلها والدعاية لها من قبل مقربين من إدارة الرئيس الأمريكي السابق جورج بوش الإبن من أجل الإيحاء بوجود تعاون ثقافي بين العراق والولايات المتحدة.

الإدارة
للجامعة مجلس إدارة تترأسه الآن الدكتورة جيل ديربي وقد كان سابقا يترأسه برهم صالح.

التاريخ
تاسست الجامعة الأمريكية في السليمانية عام 2006 بواسطة مجلس الامناء، الذي تم تأئسيسه لغرض ايجاد مؤسسة تقدم تعليم شامل على الطراز  الأمريكي، الجامعة اسست على غرار الجامعات الأمريكية الخاصة في بيروت والقاهرة، وكانت قد بنيت في وقت كانت تسود فيه فوضى الحرب معظم انحاء العراق الا ان منطقة كوردستان العراق كانت امنة نسبيا وأن الهدف من تأسيس الجامعة على حسب اقوال الدكتور برهم صالح كان لتحفيز أو تنشيط اصلاح النظام التعليمي العراقي

لاقى موقع بناء الجامعة في السليمانية معارضة من قبل مسؤولي التعليم العرب في بغداد ذلك بأن الجامعة كان يجب ان تبنى في مكان اخر خالي من النزعة الانفصالية، المثقفون من امثال كنعان مكية وفؤاد عجمي وجون ارغيستو، والكثير ممن دعموا الحرب ع العراق دعموا مشروع اقامة الجامعة الأمريكية في السليمانية، تسنم جون ارغيستوا منصب عميد الجامعة لفترة قصيرة بعد ان خدم في منصب مستشار اقدم لوزارة التعليم العالي والبحث العلمي في هيئة الإتلاف المؤقت أو الحكومة الانتقالية، يوشع ميشيل أستاذ العلوم السياسية في جامعة جورج تاون أصبح رئيس الجامعة في عام 2008 في واستمر في منصبه لعامين، اثنياسوس مولكيس أصبح رئيس الجامعة من 2010 ل 2013 وأيضا يحمل لقب الرئيس الفخري للجامعة في ايار 2013 مجلس الامناء اختار دون دكل لتكون رئيسة للجامعة وبذلك تصبح أول امرأة تتسنم منصب رئيسة جامعة في العراق ثم تخلت عن منصبها في تشرين الثاني 2014 لظروف عائلية اسثر مونلكس اختيرت لتكون رئيسة الجامعة بعد مغادرة دكل

الحرم الجامعي
تقدر مساحة الحرم الجامعي بحوالي 169 هكتار على طريق سليمانية كركوك بالقرب من جامعة السليمانية تم الانتهاء من بناء الحرم الجامعي كليا مع بداية العام الدراسي 2011 يحوي الحرم الجامعي على عدة بنايات تتضمن مبنى إدارة الجامعة أو الهيئة الادارية والبنايات العلمية والمختبرات العلمية ونادي رياضي وسكن للطلاب وسكن للطالبات وملعب كرة قدم وملعبي كرة سلة، مكتبة الجامعة الأمريكية في السليمانية ملحقة بالبناية العلمية والكايفتيريا ملحقة بالبناية الادارية، البناية العلمية فتحت في سنة 2011 والبناية الادراية فتحت في ربيع 2012 اما سكن الطلاب الجديد فتم افتتاحه  قي تشرين الثاني 2012

الحرم الجامعي السابق
كان أول موقع للجامعة الأمريكية في السيلمانية هو في مركز المدينة قبل ان تنتقل إلى موقعها الجديد على طريق سليمانية – كركوك، كان الحرم الجامعي المؤقت يتكون من 50 صف دراسي ومكاتب مبنية بالقرب من البناية الادراية والتي تتضمن كافتيريا الجامعة وبعض الصفوف الكبيرة

الهيكل التنظيمي
الجامعة لها مجلس امناء أو مجلس إدارة يتكون من بعض القيادين العراقيين والامريكيين البارزين من مختلف القطاعات مثل القطاعت الحكومية والاعمال وقطاع التعليم غير الربحي، مجلس الامناء يشرف على إدارة وتشغيل الجامعة

البرامج الاكاديمية

البرنامج التحضيري
البرنامج الاكاديمي التحضيريبيحضره الطلاب غير الناطقين بالإنجليزية كلغة اولى من خريجي الثانوية للدراسة في الجامعة الأمريكية في السليمانية لتحسين ودعم لغتهم الإنجليزية، بالإضافة إلى المهارات اللغوية تقوم البرامج التحضيرية بتعليم التعليم الحرج وبعض طرق ومهارات الدراسة، البرامج التحضيرية تؤكد على ان الطالب لديه مستوى جيد باللغة الإنجليزية كما تؤكد على انه يملك ما يكفي من الوعي بالمعايير الثقافية الاكاديمية  وان لهم القدرة على اجتياز الدراسات في الجامعة الأمريكية في السليمانية

البرنامج الاكاديمي الجامعي
صمم البرنامج الاكاديمي للجامعة على غرار النظام التعليمي الأمريكي الحر لسبع اختصاصات مختلفة لطلاب الجامعة استكشاف الاختصاصات المختلفة قبل اختيار احدها، الاقسام في الجامعة الأمريكية في السليمانية تتضمن قسم الإدارة والهندسة والصحافة وتكنلوجيا المعلومات وعلم الاجتماع والرياضيات والعلوم الطبيعية بالإضافة ان للطلاب في الجامعة اختيار مادة ثانوية لدراستها بجانب للدراسة الاساسية، اللغة الاساسية للتلعليم في الجامعة الأمريكية في السليمانية  كما يوجد هناك برنامج لدراسة الماجستير في اختصاص الإدارة والاعمال

معهد التدريب المهني
و هو تتمة للنظام التعليمي في الجامعة الأمريكية في العراق حيث يقدم برامج تطوير طويلة الامد تمكن المشاركين فيها من تطوير مهاراتهم ومعلوماتهم بشكل مستمر بالشكل الذي يمكنهم من تطوير مهاراتهم الشخصية والوصول للاحترافية المهنية، تحسين إنتاجية المنظمات وتحسين مهارات الافراد لتقديم الخدمات القيادية والعامة في مجتمعاتهم، المعهد أيضا مجاز من قبل اكاديمية سسكو للتدريب والتطوير وجمعية المحاسبين القانونيين ومعهد إدارة المشاريع وكذلك مجاز من قبل معهد إدارة   المشاريع PMI كمجهز مسجل للبرامج التعليمية

حياة الطلاب
تقدم الجامعة الأمريكية في السليمانية بيئة جامعية حيوية جداً من النشاطات اللاصفية وغير الروتينية بالإضافة إلى النشاطات الرياضية في الحرم الجامعي حيث يمكن للطلاب المشاركة في العديد من النشاطات التي تتضمن التمثيل الدرامي والنقاشات والتنظير واللغويات والموسيقى والرياضة والعمل المدني وكذلك العاب الصالات كالشطرنج هناك العديد من الفرق والتجمعات الطلابية كذلك الاندية الرياضية للنساء والرجال، تقيم هذه الاندية والتجمعات العديد من النشاطات والاحداث كما تقوم الجامعة في بعض الاحيان بعض النشاطات اللاصفية خارج الحرم الجامعي ففي 2013 قام نادي التمثيل المسرحي مع قسم اللغة الإنجليزية بتقديم فن العدالة الاجتماعية مهرجان لمدة اسبوع واحد احتفالا بالفنون الابداعية المهرجان كان بدعم وزارة الخارجية الأمريكية استضافت فيه عروض وورش ومناقشات ورحلات ميدانية، قامت الجامعة أيضا بتنظيم نشاطات وفعاليات في مواقع ثقافية مهمة مثل المقهى الثقافي كذلك قامت بتنظيم الندوات الشعرية مثل قصيدة سلام وورشة الشعر في جامعة كوج في اسطانبول، طلاب الجامعة الأمريكية في السليمانية نشطين جدا بشكل عام في التطوع والعمل في منظمات المجتمع المدني حيث قاموا بقيادة عدد من الجمعيات الخيرية ونظموا مؤسسات خيرية ومبادرات التطوع لمساعدة المهجرين والنازحين من سوريا وباقي انحاء العراق بالتعاون مع منظمات أخرى مثل منظمة انقاذ الأطفال في كردستان معظم هذه المبادرات يتم تنظيمها وقيادتها بواسطة الطلاب بشكل مستقل وهناك مبادرات مستقلة أخرى مثل ستارت اب ويك ايند سليماني ويقدم بواسطة مجموعة من طلاب الجامعة العراقية في السليمانية الموهوبين يجمع هذا الحدث الشعبي المهنيين ورجال الأعمال الشباب لتشجيع الشركات الناشئة في كوردستان.

الأندية والتجمعات الطلاب
تشمل منظمات الطلبة مجالات عديدة من تطوير المهارات المهنية مثل تكنلولجيا المعلومات والاعمال للألعاب الصالات الداخلية مثل الشطرنج للفنون الابداعية مثل التمثيل المسرحي والموسيقى والتنظير والادب وبعض الرياضات الأخرى، نادي التمثيل المسرحي في جامعة السليمانية يقدم مسرحيات عديدة خلال السنة الواحدة مثل 12 امراة غاضبة ومسرحية نور احتفاء بميلاد وليم شكسبير ال 450 ومسرحية المرتب التي هي تلعيق عادة الزواج التقليدي كتبها الطالب مهدي مراد ومسرحية 9 اجزاء من الرغبة حيث اقيمت المسرحية خلال مهرجان فنون العدالة الاجتماعية حيث ركزت على المهاجرات العرافيات في كانون الأول 2015 تم اختيار طالبتين من الجامعة الأمريكية في السليمانية للمشاركة في برنامج هوم كرون وهو برنامج تدريبي مسرحي مكثف مقدم بالاشتراك مع كيفن سبايسي لتدريب الطلابة ومشاهدة عروضهم، الجامعة الأمريكية في السليمانية تستضيف أو تحوي على مكتب أول صحيفة طلاب مستقلة باللغة الانجيليزية في العراق اسمها صوت ال أي يو ايي اس يتم ادراتها بواسطة مجلس تحرير ينكون من الطلاب فقط ويتم نشر الصحيفة كل اسبوعين، صحيفة الواشنطن بوست الأمريكية تحتوي ع صورتين لطاقم صحيفة أي يو أي اس صورت الجامعة الأمريكية في السليمانية في البوم صور عنوانه الشباب في العراق: جيل الحرب وكذلك فان صوت الجامعة الأمريكية في السليمانية عضو في جمعية أسوشيتد كوليجيت برس، مجلس التحرير يقوم بأختيار محررين جدد في بداية كل خريف والصحيفة تنشر عادة كل خريف وربيع كما تقوم بعض التجمعات والاندية في الجامعة بالجمع بين الطلاب والطالبات الذين لهم اهتمامات مشتركة لصقل مهاراتهم.

الرياضة
الرجال والنساء في الجامعة الأمريكية في السليمانية يستطيعون المشاركة في النشاطات والفعاليات الرياضية حيث ان في الجامعة ملعبي كرة سلة وملعب لكرة القدم، الرمز الرئيسي (الجالب للحظ) للفرق الرياضية هو الصقر وهذا الفرق تشمل رياضات كرة القدم وكرة السلة وتنس الطاولة والتاي تشي حيث تتبارى فرق الكليات في ما بينها، كما قامت هذه الفرق بجولات عالمية حيث ان الطلاب في كلا فريقي كرة السلة النسائي والرجالي شاركو في مهرجان الرياضة الرابع والثلاثون في جامعة بكوزجي في الجزء الاوربي من اسطانبول في 2014 في 2011 قامت شركة إنتاج أفلام أمريكية بإنتاج فلم وثائقي اظهرت فيه فريق كرة السلة النسائي للجامعة الأمريكية وعرض فلم سلام دانك في مهرجانات أفلام عالمية عدة من ضمنها مهرجان شيكاغو ومهرجان كاليفورنيا.

معهد الدراسات الدولية والأقليمية
تضم الجامعة الأمريكية في السليمانية مركز ابحاث السليمانية المستقل، معهد الدراسات الدولية والإقليمية المركز يركز على الدراسات السياسية، الاجتماعية المحلية والإقليمية والدولية من خلال البحوث الزملات الدراسية والتنظير والمؤتمرات وحسب ما ذكر في موقع الجامعة الأمريكية في السليمانية فأن المعهد " يدرس قضايا المنطقة الأكثر تعقيدا من خلال من خلال الزمالات الدراسية الدقيقة والابحاث المتقدمة والحوارات المفتوحة بين الاكاديمين والاشخاص المؤثرين اجتماعيا، يعقد المركز الاجتماعات والمؤتمرات على مواضيع لها صلة وثيقة بالسياسة المحلية والإقليمية كما انها تدعو شخصيات حكومية وقادة كتل واحزاب سياسية ورجال أعمال ومؤسسات تاريخية وثقافية للقيام بحوارات ومناظرات تخص قضايا التحديات كما يقيم المركز واحد من أهم المؤتمرات الاستراتيجية الا وهو مؤتمر السليمانية الذي اشتهر بسرعة واسعة بالمنطقة. أصبحت كريستسن فان دين مديرة معهد الدراسات الإقليمية والدولية في الجامعة عام 2015، تكتب كريستسن فان دين المنشورات لوسائل الاعلام والجهات المهتمة المحلية والعالمية وهذه المنشوراتيتم اقتباسها احيانا ونشرها في ما يتعلق بالقضايا المحلية والإقليمية في ما يخص كوردستان والعراق في قناة الجزيرة والديلي بسيت  وتسجيلات مسائل العراق والتأملات في العرق، كريستسن فان دين مديرة ومؤسسة المصدرالاولي والتي تقدم البحوث والتقارير لحكومة اقليم كوردستان والعراق

زمالات معهد الدراسات الإقليمية والدولية
يقدم المعهد المنح والمساعدة لمتابعة المشاريع البحثية بالمنطقة يتم تقديم المنح والمساعدات البحثية للزملاء من قبل طلابهم اغلب الزملاء متشجعين لتدريس مقررات ذات صلة بالمواضيع البحثية، زمالات 2014 و 2015 تضمنت ماريا فانتابي وماريا سالداريجا وفينسا لاريا. كانت فانتابي معلمي مركز كاينجي لدراسات الشرق الأوسط في بيروت وعملت لمجموعة الازمات الدولية في العراق كما تم اعتبارها متخصصة في القضايا الكردية حيث كتبت في القضية الكردية على نطاق واسع والتحديات السياسية العراقية في ربيع 2014 كانت قد تمت مقابلتها ل «في الشرق الأوسط» لبرنامج سؤال وجواب لمركز بيلفر كما قامت بنشر عدة مقالات على العراق فيما يتعلق الامور المتصاعدة للكرد في المنطقة لمجموعة الازمات الدولية اما دراستها في الجماعة الأمريكية في السليمانية فركزت على الشباب الكردي وعلاقتهم بالاحزاب السياسية الكردية التقليدية. في 2013 – 2014 كان أحد زملاء المعهد هو بلال وهاب محاظر العلوم الاجتماعية في الجامعة الأمريكية في السليمانية ومعلق القضايا السياسية المتعلقة  باقليم كوردستان بضمنها السياسات النفطية في العراق، وكجزء من زمالته نشر الدكتور وهاب عدة مقالات عن السياسة النفطية للعراق واقليم كوردستان تضهر مقابلاته واقتباساته بشكل متككر في رادوا وناشنال ببلك ردايو وبي يو كي ميديا كما ظهر كضمن أعضاء فريق في نقاشات حول احتمالية المصالحة في العراق وسوريا في برنامج جونس هوبكنز في جامعة واشنطن. زميلة المعهد ماريا سلادارج اجرت بحوثها مصادر الماء التقليدية وإدارة المياه الجوفية في العراق وكوردستان في نفس الوقت تقوم بتدريس مقررات خاصة عن المياه في العراق تتضمن التاريخ ومصادر الماء والنظام المائي التقليدي والجودة بالإضافة إلى التحديات الراهنة.

منشورات المعهد
نشر المعهد عدة مقالات وتقارير تحليلية  في مؤتمر السليمانية الأول والثاني كما نشر مقالات وتقارير تتعلق بالسياسات النفطية في العراق واقليم كوردستان بواسطة الدكتور عبد الوهاب.

الانتقادات
في 2009 قام كاونتر بونج (مجلة) بكتابى ة مقال بواسطة معلم اللغة الإنجليزية السابق في الجامعة مارك كروتر حيث قال ان الجامعة تعمل كـأدة سياسية أكثر من كونها اداة تعليمية، عدد من الطلبة والاعضاء اشتكوا من سوء الإدارة وعدم الكفاءة

في2010 كتب الترا نيت مقال كتبه معلم اللغة الإنجليزية السابق في الجامعة جون دولان والذي وافق واكد وجهة نظر كروتر ولخص بالتفاصيل علاقة الجامعة ف بدونالد رامسفيلد وجون اكريستو

في 2011 قام موقع salon.com بملاحظة علاقات الجامعة ب جورج دبليو بوش وحماية دونالد رامسفيلد وجون اكريستو الذي أصبح عميد الجامعة في ما بعد

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجامعة الأمريكية في العراق، السليمانية

جامعات وكليات أسست في 2007
السليمانية
تأسيسات سنة 2007 في كردستان العراق
جامعات أمريكية في الوطن العربي
جامعات خاصة
جامعات خاصة في العراق
جامعات كردستان العراق
هيئات تعليمية أسست في 2007

الجامعة الأمريكية (السليمانية)


Süderooghttp://www.regiomaris.de/pdf/trips/WAWA%20PELLWORM%20-%20HALLIG%20SÜDEROOG.pdf?PHPSESSID=c9c9172594cc96a914e5105255a34b80 (en danés: Sønderog, en frisón: Saruug o Saaruuchen) es una de las Halligen, un grupo de islas en el norte de Frisia en el Mar del Norte, en la costa occidental del estado de Schleswig-Holstein en el norte de Alemania. Pertenece administrativamente a la parroquia de Pellworm y es una reserva de aves.
Hoy en día la isla tiene una superficie de 62 hectáreas (150 acres) y es actualmente cultivada de forma orgánica por sus únicos dos habitantes.

Véase también
 Geografía de Alemania
 Geografía de Europa

Referencias

Archipiélagos e islas de Schleswig-Holstein
Islas de Alemania del archipiélago de las Frisias

Süderoog


සයිබීරියාව () යනු, පෘථුල භූගෝලීය   භූමි ප්‍රදේශයක් වන අතර, පෘථුලතම අර්ථදැක්වීම පරිදී  උතුරු ආසියාව ලෙසින්ද හැඳින්වෙයි. දහහත්වන සියවසෙහි සිට, සයිබීරියාව ඓතිහාසික ලෙසින්, රුසියාවෙහි කොටසක් ලෙසින් පැවතී ඇත.

සයිබීරියාව යූරල් කඳුවැටියේ සිට පැසිෆික් සහ ආක්ටික් සාගර දක්වා විහිදී පවතී. තවද දකුණු දෙසින් කසක්ස්තානයේ උතුරුමැද කඳුකරය දක්වාත් චීනයේ සහ මොන්ගෝලියාවේ ජාතික දේශසීමා දක්වාත් සයිබීරියාව විහිදී පවතී. වර්ග කිලෝමීටර් මිලියන 13.1 ක් වූ භූමි ප්‍රමාණයක් සමඟ සයිබීරියාවට, රුසියාවේ මුළු භූමි ප්‍රමාණයෙන් 77% ක් අයත් වන නමුත් එහි පදිංචිකරුවන් සිටින්නේ මිලියන 40 ක් පමණි. එම ප්‍රමාණය රුසියාවේ මුළු ජනගහනයෙන් 27% ක් පමණක් වන අතර ඒ අනුව සයිබීරියාවේ ජන ඝනත්වය වර්ග කිලෝමීටරයට පදිංචිකරුවන් තිදෙනෙක් වෙයි. (මෙම ප්‍රමාණය ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජන ඝනත්වයට ආසන්න වශයෙන් සමාන වෙයි). මේ අනුව සයිබීරියාව පෘථිවියේ අවම ජන ඝනත්වයක් සහිත ප්‍රදේශයක් වෙයි.

රුසියාව

සයිබීරියාව


Poeciliidele sau pecilidele (Poeciliidae) sunt o familie de pești mici, ce trăiesc în apele dulci și salmastre (sărate) din zonele calde din estul Statelor Unite până în America de Sud și în Africa (inclusiv Madagascar). Masculii sunt, de obicei, mult mai mici ca femelele. Lungime maximă de 20 cm este atinsă de Belonesox belizanus, cele mai multe specii
sunt mult mai mici. Multe specii specii sunt vivipare. Masculii mai multor specii sunt prevăzuți cu un organ copulator, numit gonopodiu, care este format din partea anterioară a înotătoarei anale; radiile 3, 4, 5 ale analei sunt prelungite și modificate. Dimorfismul sexual este foarte accentuat. Masculii, în afară de gonopodiu, se caracterizează printr-un colorit mult mai viu, talia  mult mai mică și adesea o serie de alte particularități morfologice.

Se aseamănă, la exterior, cu ciprinidele, dar au dinți și sunt fizocliști. Acești pești au capul și corpul acoperite cu solzi cicloizi mari; gura lipsită de mustăți, dar prevăzută cu dinți pe mandibulă și pe intermaxilarul de pe marginea anterioară a fălcii superioare. Înotătoarele n-au spini. Au o singura înotătoare dorsală mai mult sau mai puțin alungită și așezată în jumătatea posterioară a corpului, la același nivel cu înotătoarea anală. Înotătoarea anală, la mascul, are radiile anterioare transformate în organ copulator. Înotătoarea codală nu este bifurcată, iar înotătoarele ventrale au poziție abdominală și sunt mai mult sau mai puțin apropiate de cele pectorale. Înotătoarea adipoasă lipsește. Linia laterală lipsește, dar mugurii senzitivi sunt bine dezvoltați pe cap. Pseudobranhia și apendicele pilorice lipsesc. Vezica înotătoare simplă, uneori redusă, nu comunică cu organul auditiv și tubul digestiv. Gonopodiului îi corespund gonapofizele formate din apofizele hemale ale primelor 2-3 vertebre caudale. Condilii exoccipitalelor lipsesc.

Familia poeciliide cuprinde 40-44 de genuri și 353 de specii grupate în 3 subfamilii. Pentru frumusețea lor, multe specii sunt crescute în acvarii.

În apele din România trăiesc 3 specii introduse: Gambusia holbrooki (gambuzie), Poecilia reticulata (gupi, gupie) și Poecilia sphenops.

Sistematica

 Subfamilia Aplocheilichthyinae Myers, 1928
 genul Aplocheilichthys Bleeker, 1863
 genul Hylopanchax Poll et Lambert, 1965
 genul Laciris Huber, 1982
 genul Lacustricola Myers, 1924
 genul Poropanchax Clausen, 1967
 Subfamilia Poeciliinae Garman, 1895
 genul Alfaro Meek, 1912
 genul Belonesox Kner, 1860
 genul Brachyrhaphis Regan, 1913
 genul Carlhubbsia Whitley, 1951
 genul Cnesterodon Garman, 1895
 genul Gambusia Poey, 1854
 genul Girardinus Poey, 1854
 genul Heterandria Agassiz, 1853
 genul Limia Poey, 1854
 genul Micropoecilia Hubbs, 1926
 genul Neoheterandria Henn, 1916
 genul Pamphorichthys Regan, 1913
 genul Phallichthys Hubbs, 1924
 genul Phalloceros Eigenmann, 1907
 genul Phalloptychus Eigenmann, 1907
 genul Phallotorynus Henn, 1916
 genul Poecilia Bloch et Schneider, 1801
 genul Poeciliopsis Regan, 1913
 genul Priapella Regan, 1913
 genul Priapichthys Regan, 1913
 genul Pseudopoecilia Regan, 1913
 genul Quintana Hubbs, 1934
 genul Scolichthys Rosen, 1967
 genul Tomeurus Eigenmann, 1909
 genul Xenodexia Hubbs, 1950
 genul Xenophallus Hubbs, 1924
 genul Xiphophorus Heckel, 1848
 Subfamilia Procatopodinae Fowler, 1916
 genul Cynopanchax Ahl, 1928
 genul Fluviphylax Whitley, 1965
 genul Hypsopanchax Myers, 1924
 genul Lamprichthys Regan, 1911
 genul Micropanchax Myers, 1924
 genul Pantanodon Myers, 1955
 genul Plataplochilus Ahl, 1928
 genul Procatopus Boulenger, 1904

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 S. Cărăușu. Tratat de ihtiologie. București, 1952.
 Z. Feider, Al. V. Grossu, St. Gyurkó, V. Pop. Zoologia vertebratelor. Autor coordonator: Prof. Dr. Doc. Al. V. Grossu. Editura didactică și pedagogică, București, 1967, 768 p.
 Victor Pop. Curs de zoologia vertebratelor. Vol. I. Procordatele, caracterele generale ale vertebratelor, peștii și amfibienii. Litografia Învățământului, Cluj 1957, 612 p.

Legături externe
 Family Poeciliidae - Poeciliids. FishBase
 I Pecilidi (Poecilidae). Associazione Ichthyos Italia

 Poeciliidae
 Cyprinodontiformes

Poeciliide